# Dziennik Urzędowy C 30/30 s

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 30 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6030 stycznia 2017 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 30

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6030 stycznia 2017

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2017/C 30/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2017/C 30/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2017/C 30/02 | Sprawa C-673/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Stichting Greenpeace Nederland, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) [Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Środowisko — Konwencja z Aarhus — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Artykuł 6 ust. 1 — Ryzyko naruszenia interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej — Pojęcie informacji dotyczącej emisji do środowiska — Dokumenty dotyczące procedury wydawania zezwolenia na dopuszczenie substancji aktywnej zawartej w środkach ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie glifosat] | 2 |
| 2017/C 30/03 | Sprawa C-442/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Bayer CropScience SA-NV, Stichting De Bijenstichting/College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/4/WE — Artykuł 4 ust. 2 — Publiczny dostęp do informacji — Pojęcie informacji dotyczących emisji do środowiska — Dyrektywa 91/414/EWG — Dyrektywa 98/8/WE — Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 — Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin i produktów biobójczych — Poufność — Ochrona interesów przemysłowych i handlowych] | 3 |
| 2017/C 30/04 | Sprawa C-461/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszary specjalnej ochrony — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych) | 4 |
| 2017/C 30/05 | Sprawa C-464/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Tributário de Lisboa – Portugalia) – SECIL – Companhia Geral de Cal e Cimento SA/Fazenda Pública (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 63do 65 TFUE — Układ stowarzyszeniowy WE–Tunezja — Artykuły 31, 34 i 89 — Układ stowarzyszeniowy WE–Liban — Artykuły 31, 33 i 85 — Podatek dochodowy od osób prawnych — Dywidendy otrzymywane od spółki z siedzibą w państwie członkowskim spółki będącej beneficjentem — Dywidendy otrzymywane od spółki z siedzibą w państwie trzecim będącym stroną układu stowarzyszeniowego — Odmienne traktowanie — Ograniczenie — Względy uzasadniające — Skuteczność kontroli podatkowych — Możliwość powołania się na art. 64 TFUE w wypadku istnienia układów stowarzyszeniowych WE–Tunezja i WE–Liban) | 5 |
| 2017/C 30/06 | Sprawa C-177/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Nelsons GmbH/Ayonnax Nutripharm GmbH, Bachblütentreff Ltd [Odesłanie prejudycjalne — Informowanie i ochrona konsumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne dotyczące żywności — Środki przejściowe — Artykuł 28 ust. 2 — Produkty opatrzone znakami towarowymi lub markami istniejące przed dniem 1 stycznia 2005 r. — Preparaty na bazie esencji kwiatowych Bacha — Znak towarowy Unii Europejskiej RESCUE — Produkty sprzedawane jako produkty lecznicze do dnia 1 stycznia 2005 r., a od tego dnia jako żywność] | 7 |
| 2017/C 30/07 | Sprawa C-314/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuł 4 ust. 1 i 3 — Wtórne oczyszczanie lub inne równie skuteczne oczyszczanie) | 8 |
| 2017/C 30/08 | Sprawa C-395/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona – Hiszpania) – Mohamed Daouidi/Bootes Plus SL, Fondo de Garantía Salarial, Ministerio Fiscal (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuły 1–3 — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność — Istnienie niepełnosprawności — Pojęcie długotrwale naruszonej sprawności fizycznej, umysłowej, intelektualnej lub sensorycznej — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 3, 15, 21, 30, 31, 34 i 35 — Zwolnienie pracownika znajdującego się przez nieokreślony okres w sytuacji czasowej niezdolności do pracy w rozumieniu prawa krajowego) | 9 |
| 2017/C 30/09 | Sprawy połączone C-408/15 P i C-409/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG i in. (C-408/15 P), ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV i in. (C-409/15 P)/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Prawo do wniesienia skargi — Legitymacja procesowa — Akt, który dotyczy indywidualnie osób fizycznych lub prawnych ze względu na pewne szczególne dla nich cechy charakterystyczne — Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 — Środki zapewniające przestrzeganie przez użytkowników w Unii Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów — Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 — Ograniczenie skutków wspólnotowej ochrony odmian roślin — Wyłączenie hodowców) | 10 |
| 2017/C 30/10 | Sprawa C-443/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Labour Court, Ireland – Irlandia) – David L. Parris/Trinity College Dublin i in. (Odesłanie prejudycjalne — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 2 — Zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i wiek — Krajowy system emerytalno-rentowy — Wypłata renty rodzinnej partnerowi cywilnemu — Warunek — Zawarcie związku partnerskiego przed ukończeniem 60. roku życia przez ubezpieczonego w tym systemie — Związek cywilny — Niemożność w danym państwie członkowskim przed 2010 r. — Ustalony trwały stosunek — Artykuł 6 ust. 2 — Uzasadnienie odmiennego traktowania ze względu na wiek) | 11 |
| 2017/C 30/11 | Sprawa C-454/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landesarbeitsgericht – Niemcy) – Jürgen Webb-Sämann/Christopher Seagon (syndyk masy upadłości Baumarkt Praktiker DIY GmbH) (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2008/94/WE — Artykuł 8 — Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy — Przepisy dotyczące zabezpieczenia społecznego — Zakres — Środki niezbędne do ochrony nabytych praw lub praw do nabycia uprawnień z tytułu uczestnictwa w dodatkowych programach emerytalnych — Obowiązek zapewnienia prawa do wyłączenia z masy upadłości niezapłaconych składek emerytalnych — Brak) | 12 |
| 2017/C 30/12 | Sprawa C-486/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska, Orange, Republika Federalna Niemiec (Odwołanie — Pomoc państwa — Środki finansowe na rzecz France Télécom — Oferta pożyczki akcjonariusza — Oświadczenia publiczne przedstawicieli państwa francuskiego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Pojęcie pomocy — Pojęcie korzyści gospodarczej — Kryterium rozważnego inwestora prywatnego — Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie — Granice kontroli sądowej — Przeinaczenie spornej decyzji) | 12 |
| 2017/C 30/13 | Sprawa C-642/15 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. – Toni Klement/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Bullerjan GmbH [Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Znak towarowy Unii Europejskiej — Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt pieca — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku] | 13 |
| 2017/C 30/14 | Sprawa C-645/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde/Freistaat Bayern [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 2011/92/UE — Projekt poddany ocenie — Punkt 7 załącznika I — Umowa europejska o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR) — Poszerzenie drogi o czterech pasach na odcinku krótszym niż 10 km] | 13 |
| 2017/C 30/15 | Sprawa C-662/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG/BIOS Medical Services GmbH, dawniej BIOS Naturprodukte GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Zbliżenie ustawodawstw — Dyrektywa 93/42/EWG — Wyroby medyczne — Wyrób klasy I (opatrunki chirurgiczne), który wytwórca poddał procedurze oceny zgodności — Import równoległy — Dodanie na etykiecie danych dotyczących importera — Dodatkowa procedura oceny zgodności] | 14 |
| 2017/C 30/16 | Sprawa C-152/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 — Wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego — Artykuł 16 ust. 1 i 5 — Krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego — Brak połączenia z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich] | 15 |
| 2017/C 30/17 | Sprawa C-520/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 5 października 2016 r. – Andrea Witzel, Jannis Witzel, Jazz Witzel/Germanwings GmbH | 15 |
| 2017/C 30/18 | Sprawa C-521/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 5 października 2016 r. – Ralf-Achim Vetter, Susanne Glang-Vetter, Anna Louisa Vetter, Carolin Marie Vetter/Germanwings GmbH | 16 |
| 2017/C 30/19 | Sprawa C-529/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 17 października 2016 r. – Hamamatsu Photonics Deutschland GmbH/Hauptzollamt München | 17 |
| 2017/C 30/20 | Sprawa C-538/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 października 2016 r. – Kevin Joseph Devine/Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA | 17 |
| 2017/C 30/21 | Sprawa C-539/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 października 2016 r. – Richard Rodriguez Serin/HOP!-Regional | 18 |
| 2017/C 30/22 | Sprawa C-548/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 28 października 2016 r. – État belge/Biologie Dr Antoine SPRL | 18 |
| 2017/C 30/23 | Sprawa C-549/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di Secondo Grado di Bolzano (Wochy) w dniu 31 października 2016 r. – Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale Ufficio controlli di Bolzano/Palais Kaiserkron Srl | 19 |
| 2017/C 30/24 | Sprawa C-551/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 31 października 2016 r. – J. Klein Schiphorst/Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen | 20 |
| 2017/C 30/25 | Sprawa C-558/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 listopada 2016 r. – Doris Margret Lisette Mahnkopf/Sven Mahnkopf | 20 |
| 2017/C 30/26 | Sprawa C-574/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 14 listopada 2016 r. – Grupo Norte Facility S.A./Angel Manuel Moreira Gómez | 21 |
| 2017/C 30/27 | Sprawa C-586/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-460/13, Sun Pharmaceutical Industries Ltd, dawniej Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 listopada 2016 r. przez Sun Pharmaceutical Industries Ltd | 22 |
| 2017/C 30/28 | Sprawa C-588/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-469/13 Generics (UK)/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez Generics (UK) Ltd | 23 |
| 2017/C 30/29 | Sprawa C-590/16: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka | 24 |
| 2017/C 30/30 | Sprawa C-591/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-472/13, H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd | 25 |
| 2017/C 30/31 | Sprawa C-598/16 P: Odwołanie od wyroku dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-346/14 Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2016 r. przez Wiktora Fedorowycza Janukowycza | 26 |
| 2017/C 30/32 | Sprawa C-599/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-348/14 Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2016 r. przez Oleksandra Wiktorowycza Janukowycza | 27 |
| 2017/C 30/33 | Sprawa C-600/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 września 2016 r. w sprawie T-207/15, National Iranian Tanker Company/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez National Iranian Tanker Company | 28 |
| 2017/C 30/34 | Sprawa C-601/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd/Komisja, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd | 29 |
| 2017/C 30/35 | Sprawa C-602/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-111/14, Unitec Bio/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej | 31 |
| 2017/C 30/36 | Sprawa C-603/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-139/14, PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej | 32 |
| 2017/C 30/37 | Sprawa C-604/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-121/14, PT Pelita Agung Agrindustri/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej | 33 |
| 2017/C 30/38 | Sprawa C-605/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września w sprawie T-120/14 PT Ciliandra Perkasa/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej. | 34 |
| 2017/C 30/39 | Sprawa C-604/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-80/14, PT Musim Mas/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej | 35 |
| 2017/C 30/40 | Sprawa C-607/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawach połączonych od T-112/14 do T-116/14 i T-119/14, Molinos Río de la Plata i in./Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej | 36 |
| 2017/C 30/41 | Sprawa C-608/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-117/14, Cargill/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej | 37 |
| 2017/C 30/42 | Sprawa C-609/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-118/14, LDC Argentina/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej | 38 |
| 2017/C 30/43 | Sprawa C-611/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-471/13, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC | 39 |
| 2017/C 30/44 | Sprawa C-614/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-470/13, Merck KGaA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 listopada 2016 r. przez Merck KGaA | 40 |
| | Sąd |
| 2017/C 30/45 | Sprawa T-248/13: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Al-Ghabra/Komisja [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych osoby, której nazwisko umieszczone jest w wykazie sporządzonym przez organ Organizacji Narodów Zjednoczonych — Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozsądny termin — Obowiązek zweryfikowania i uzasadnienia zasadności przytoczonych powodów — Kontrola sądowa] | 42 |
| 2017/C 30/46 | Sprawa T-764/14: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – European Dynamics Luksemburg i Evropaïki Dynamiki/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Pomoc techniczna, opracowanie i wdrożenie systemu do obsługi tranzytowych procedur celnych dla ASEAN (ACTS) — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Kryteria wyboru — Kryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — oczywisty błąd w ocenie — Równość traktowania — Przejrzystość) | 43 |
| 2017/C 30/47 | Sprawa T-95/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Printeos i in./Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek standardowych kopert katalogowych i specjalnych kopert z nadrukiem — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Koordynowanie cen sprzedaży i podział klientów — Postępowanie ugodowe — Grzywny — Kwota podstawowa — Wyjątkowe dostosowanie — Pułap 10 % całkowitego obrotu — Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania] | 43 |
| 2017/C 30/48 | Sprawa T-397/15: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – PAL-Bullermann/EUIPO – Symaga (PAL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy PAL — Częściowe stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać różniąca się od zarejestrowanego znaku towarowego — Zasada 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95] | 44 |
| 2017/C 30/49 | Sprawa T-548/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Guiral Broto/EUIPO – Gastro & Soul (Café del Sol) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Café del Sol — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol — Nieprzedstawienie dowodu w języku postępowania w sprawie sprzeciwu — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Prawo do obrony] | 45 |
| 2017/C 30/50 | Sprawa T-549/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Guiral Broto/EUIPO – Gastro & Soul (CAFE DEL SOL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CAFE DEL SOL — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol — Nieprzedstawienie dowodu w języku postępowania w sprawie sprzeciwu — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Prawo do obrony] | 45 |
| 2017/C 30/51 | Sprawa T-744/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Puro Italian Style/EUIPO (smartline) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie unijnego znaku towarowego smartline — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 46 |
| 2017/C 30/52 | Sprawa T-745/15: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Scorpio Poland/EUIPO – Eckes-Granini Group (YO!) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego YO! — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy YO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 46 |
| 2017/C 30/53 | Sprawa T-24/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Sovena Portugal – Consumer Goods/EUIPO – Mueloliva (FONTOLIVA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy FONTOLIVA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FUENOLIVA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Ważność rejestracji wcześniejszego znaku towarowego — Przedstawienie nowych faktów i dowodów przed Sądem — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Kompetencja o charakterze reformatoryjnym — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 42 ust. 2 i 3, art. 65 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 47 |
| 2017/C 30/54 | Sprawa T-58/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Apax Partners/EUIPO – Apax Partners Midmarket (APAX) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APAX — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy APAX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 48 |
| 2017/C 30/55 | Sprawa T-154/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Grid applications/EUIPO (APlan) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APlan — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 48 |
| 2017/C 30/56 | Sprawa T-809/16: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2016 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG/SRB | 49 |
| 2017/C 30/57 | Sprawa T-811/16: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2016 r. – Di Bernardo/Komisja | 49 |
| 2017/C 30/58 | Sprawa T-813/16: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Abes/Komisja | 50 |
| 2017/C 30/59 | Sprawa T-818/16: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2016 r. – Netflix International i Netflix/Komisja | 51 |
| 2017/C 30/60 | Sprawa T-832/16: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2016 r. – Celio International/Komisja | 52 |
| 2017/C 30/61 | Sprawa T-835/16: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r. – Louvers Belgium/Komisja | 53 |
| 2017/C 30/62 | Sprawa T-836/16: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji | 54 |
| 2017/C 30/63 | Sprawa T-841/16: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2016 r. – Alex/Komisja | 55 |
| 2017/C 30/64 | Sprawa T-855/16: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – Fertisac/ECHA | 56 |
| 2017/C 30/65 | Sprawa T-865/16: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. Fútbol Club Barcelona/Komisja | 57 |
| 2017/C 30/66 | Sprawa T-868/16: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2016 r. – QI i in./Komisja i EBC | 58 |
| 2017/C 30/67 | Sprawa T-872/16: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2016 r. – repowermap/EUIPO – Repower (REPOWER) | 58 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2017/C 30/02

Sprawa C-673/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Stichting Greenpeace Nederland, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) [Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Środowisko — Konwencja z Aarhus — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Artykuł 6 ust. 1 — Ryzyko naruszenia interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej — Pojęcie informacji dotyczącej emisji do środowiska — Dokumenty dotyczące procedury wydawania zezwolenia na dopuszczenie substancji aktywnej zawartej w środkach ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie glifosat]

2

2017/C 30/03

Sprawa C-442/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Bayer CropScience SA-NV, Stichting De Bijenstichting/College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/4/WE — Artykuł 4 ust. 2 — Publiczny dostęp do informacji — Pojęcie informacji dotyczących emisji do środowiska — Dyrektywa 91/414/EWG — Dyrektywa 98/8/WE — Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 — Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin i produktów biobójczych — Poufność — Ochrona interesów przemysłowych i handlowych]

3

2017/C 30/04

Sprawa C-461/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszary specjalnej ochrony — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych)

4

2017/C 30/05

Sprawa C-464/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Tributário de Lisboa – Portugalia) – SECIL – Companhia Geral de Cal e Cimento SA/Fazenda Pública (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 63do 65 TFUE — Układ stowarzyszeniowy WE–Tunezja — Artykuły 31, 34 i 89 — Układ stowarzyszeniowy WE–Liban — Artykuły 31, 33 i 85 — Podatek dochodowy od osób prawnych — Dywidendy otrzymywane od spółki z siedzibą w państwie członkowskim spółki będącej beneficjentem — Dywidendy otrzymywane od spółki z siedzibą w państwie trzecim będącym stroną układu stowarzyszeniowego — Odmienne traktowanie — Ograniczenie — Względy uzasadniające — Skuteczność kontroli podatkowych — Możliwość powołania się na art. 64 TFUE w wypadku istnienia układów stowarzyszeniowych WE–Tunezja i WE–Liban)

5

2017/C 30/06

Sprawa C-177/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Nelsons GmbH/Ayonnax Nutripharm GmbH, Bachblütentreff Ltd [Odesłanie prejudycjalne — Informowanie i ochrona konsumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne dotyczące żywności — Środki przejściowe — Artykuł 28 ust. 2 — Produkty opatrzone znakami towarowymi lub markami istniejące przed dniem 1 stycznia 2005 r. — Preparaty na bazie esencji kwiatowych Bacha — Znak towarowy Unii Europejskiej RESCUE — Produkty sprzedawane jako produkty lecznicze do dnia 1 stycznia 2005 r., a od tego dnia jako żywność]

7

2017/C 30/07

Sprawa C-314/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuł 4 ust. 1 i 3 — Wtórne oczyszczanie lub inne równie skuteczne oczyszczanie)

8

2017/C 30/08

Sprawa C-395/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona – Hiszpania) – Mohamed Daouidi/Bootes Plus SL, Fondo de Garantía Salarial, Ministerio Fiscal (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuły 1–3 — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność — Istnienie niepełnosprawności — Pojęcie długotrwale naruszonej sprawności fizycznej, umysłowej, intelektualnej lub sensorycznej — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 3, 15, 21, 30, 31, 34 i 35 — Zwolnienie pracownika znajdującego się przez nieokreślony okres w sytuacji czasowej niezdolności do pracy w rozumieniu prawa krajowego)

o

9

2017/C 30/09

Sprawy połączone C-408/15 P i C-409/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG i in. (C-408/15 P), ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV i in. (C-409/15 P)/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Prawo do wniesienia skargi — Legitymacja procesowa — Akt, który dotyczy indywidualnie osób fizycznych lub prawnych ze względu na pewne szczególne dla nich cechy charakterystyczne — Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 — Środki zapewniające przestrzeganie przez użytkowników w Unii Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów — Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 — Ograniczenie skutków wspólnotowej ochrony odmian roślin — Wyłączenie hodowców)

10

2017/C 30/10

Sprawa C-443/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Labour Court, Ireland – Irlandia) – David L. Parris/Trinity College Dublin i in. (Odesłanie prejudycjalne — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 2 — Zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i wiek — Krajowy system emerytalno-rentowy — Wypłata renty rodzinnej partnerowi cywilnemu — Warunek — Zawarcie związku partnerskiego przed ukończeniem 60. roku życia przez ubezpieczonego w tym systemie — Związek cywilny — Niemożność w danym państwie członkowskim przed 2010 r. — Ustalony trwały stosunek — Artykuł 6 ust. 2 — Uzasadnienie odmiennego traktowania ze względu na wiek)

11

2017/C 30/11

Sprawa C-454/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landesarbeitsgericht – Niemcy) – Jürgen Webb-Sämann/Christopher Seagon (syndyk masy upadłości Baumarkt Praktiker DIY GmbH) (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2008/94/WE — Artykuł 8 — Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy — Przepisy dotyczące zabezpieczenia społecznego — Zakres — Środki niezbędne do ochrony nabytych praw lub praw do nabycia uprawnień z tytułu uczestnictwa w dodatkowych programach emerytalnych — Obowiązek zapewnienia prawa do wyłączenia z masy upadłości niezapłaconych składek emerytalnych — Brak)

12

2017/C 30/12

Sprawa C-486/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska, Orange, Republika Federalna Niemiec (Odwołanie — Pomoc państwa — Środki finansowe na rzecz France Télécom — Oferta pożyczki akcjonariusza — Oświadczenia publiczne przedstawicieli państwa francuskiego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Pojęcie pomocy — Pojęcie korzyści gospodarczej — Kryterium rozważnego inwestora prywatnego — Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie — Granice kontroli sądowej — Przeinaczenie spornej decyzji)

12

2017/C 30/13

Sprawa C-642/15 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. – Toni Klement/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Bullerjan GmbH [Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Znak towarowy Unii Europejskiej — Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt pieca — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku]

13

2017/C 30/14

Sprawa C-645/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde/Freistaat Bayern [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 2011/92/UE — Projekt poddany ocenie — Punkt 7 załącznika I — Umowa europejska o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR) — Poszerzenie drogi o czterech pasach na odcinku krótszym niż 10 km]

13

2017/C 30/15

Sprawa C-662/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG/BIOS Medical Services GmbH, dawniej BIOS Naturprodukte GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Zbliżenie ustawodawstw — Dyrektywa 93/42/EWG — Wyroby medyczne — Wyrób klasy I (opatrunki chirurgiczne), który wytwórca poddał procedurze oceny zgodności — Import równoległy — Dodanie na etykiecie danych dotyczących importera — Dodatkowa procedura oceny zgodności]

14

2017/C 30/16

Sprawa C-152/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 — Wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego — Artykuł 16 ust. 1 i 5 — Krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego — Brak połączenia z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich]

15

2017/C 30/17

Sprawa C-520/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 5 października 2016 r. – Andrea Witzel, Jannis Witzel, Jazz Witzel/Germanwings GmbH

15

2017/C 30/18

Sprawa C-521/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 5 października 2016 r. – Ralf-Achim Vetter, Susanne Glang-Vetter, Anna Louisa Vetter, Carolin Marie Vetter/Germanwings GmbH

16

2017/C 30/19

Sprawa C-529/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 17 października 2016 r. – Hamamatsu Photonics Deutschland GmbH/Hauptzollamt München

17

2017/C 30/20

Sprawa C-538/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 października 2016 r. – Kevin Joseph Devine/Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

17

2017/C 30/21

Sprawa C-539/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 października 2016 r. – Richard Rodriguez Serin/HOP!-Regional

18

2017/C 30/22

Sprawa C-548/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 28 października 2016 r. – État belge/Biologie Dr Antoine SPRL

18

2017/C 30/23

Sprawa C-549/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di Secondo Grado di Bolzano (Wochy) w dniu 31 października 2016 r. – Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale Ufficio controlli di Bolzano/Palais Kaiserkron Srl

19

2017/C 30/24

Sprawa C-551/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 31 października 2016 r. – J. Klein Schiphorst/Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

20

2017/C 30/25

Sprawa C-558/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 listopada 2016 r. – Doris Margret Lisette Mahnkopf/Sven Mahnkopf

20

2017/C 30/26

Sprawa C-574/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 14 listopada 2016 r. – Grupo Norte Facility S.A./Angel Manuel Moreira Gómez

21

2017/C 30/27

Sprawa C-586/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-460/13, Sun Pharmaceutical Industries Ltd, dawniej Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 listopada 2016 r. przez Sun Pharmaceutical Industries Ltd

22

2017/C 30/28

Sprawa C-588/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-469/13 Generics (UK)/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez Generics (UK) Ltd

23

2017/C 30/29

Sprawa C-590/16: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

24

2017/C 30/30

Sprawa C-591/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-472/13, H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd

25

2017/C 30/31

Sprawa C-598/16 P: Odwołanie od wyroku dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-346/14 Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2016 r. przez Wiktora Fedorowycza Janukowycza

26

2017/C 30/32

Sprawa C-599/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-348/14 Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2016 r. przez Oleksandra Wiktorowycza Janukowycza

27

2017/C 30/33

Sprawa C-600/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 września 2016 r. w sprawie T-207/15, National Iranian Tanker Company/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez National Iranian Tanker Company

28

2017/C 30/34

Sprawa C-601/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd/Komisja, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd

29

2017/C 30/35

Sprawa C-602/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-111/14, Unitec Bio/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

31

2017/C 30/36

Sprawa C-603/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-139/14, PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

32

2017/C 30/37

Sprawa C-604/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-121/14, PT Pelita Agung Agrindustri/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

33

2017/C 30/38

Sprawa C-605/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września w sprawie T-120/14 PT Ciliandra Perkasa/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej.

34

2017/C 30/39

Sprawa C-604/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-80/14, PT Musim Mas/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

35

2017/C 30/40

Sprawa C-607/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawach połączonych od T-112/14 do T-116/14 i T-119/14, Molinos Río de la Plata i in./Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

36

2017/C 30/41

Sprawa C-608/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-117/14, Cargill/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

37

2017/C 30/42

Sprawa C-609/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-118/14, LDC Argentina/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

38

2017/C 30/43

Sprawa C-611/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-471/13, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC

39

2017/C 30/44

Sprawa C-614/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-470/13, Merck KGaA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 listopada 2016 r. przez Merck KGaA

40

Sąd

2017/C 30/45

Sprawa T-248/13: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Al-Ghabra/Komisja [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych osoby, której nazwisko umieszczone jest w wykazie sporządzonym przez organ Organizacji Narodów Zjednoczonych — Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozsądny termin — Obowiązek zweryfikowania i uzasadnienia zasadności przytoczonych powodów — Kontrola sądowa]

42

2017/C 30/46

Sprawa T-764/14: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – European Dynamics Luksemburg i Evropaïki Dynamiki/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Pomoc techniczna, opracowanie i wdrożenie systemu do obsługi tranzytowych procedur celnych dla ASEAN (ACTS) — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Kryteria wyboru — Kryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — oczywisty błąd w ocenie — Równość traktowania — Przejrzystość)

43

2017/C 30/47

Sprawa T-95/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Printeos i in./Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek standardowych kopert katalogowych i specjalnych kopert z nadrukiem — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Koordynowanie cen sprzedaży i podział klientów — Postępowanie ugodowe — Grzywny — Kwota podstawowa — Wyjątkowe dostosowanie — Pułap 10 % całkowitego obrotu — Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania]

43

2017/C 30/48

Sprawa T-397/15: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – PAL-Bullermann/EUIPO – Symaga (PAL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy PAL — Częściowe stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać różniąca się od zarejestrowanego znaku towarowego — Zasada 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

44

2017/C 30/49

Sprawa T-548/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Guiral Broto/EUIPO – Gastro & Soul (Café del Sol) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Café del Sol — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol — Nieprzedstawienie dowodu w języku postępowania w sprawie sprzeciwu — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Prawo do obrony]

45

2017/C 30/50

Sprawa T-549/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Guiral Broto/EUIPO – Gastro & Soul (CAFE DEL SOL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CAFE DEL SOL — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol — Nieprzedstawienie dowodu w języku postępowania w sprawie sprzeciwu — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Prawo do obrony]

45

2017/C 30/51

Sprawa T-744/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Puro Italian Style/EUIPO (smartline) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie unijnego znaku towarowego smartline — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

46

2017/C 30/52

Sprawa T-745/15: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Scorpio Poland/EUIPO – Eckes-Granini Group (YO!) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego YO! — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy YO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

46

2017/C 30/53

Sprawa T-24/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Sovena Portugal – Consumer Goods/EUIPO – Mueloliva (FONTOLIVA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy FONTOLIVA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FUENOLIVA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Ważność rejestracji wcześniejszego znaku towarowego — Przedstawienie nowych faktów i dowodów przed Sądem — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Kompetencja o charakterze reformatoryjnym — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 42 ust. 2 i 3, art. 65 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

47

2017/C 30/54

Sprawa T-58/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Apax Partners/EUIPO – Apax Partners Midmarket (APAX) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APAX — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy APAX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

48

2017/C 30/55

Sprawa T-154/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Grid applications/EUIPO (APlan) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APlan — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

48

2017/C 30/56

Sprawa T-809/16: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2016 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG/SRB

49

2017/C 30/57

Sprawa T-811/16: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2016 r. – Di Bernardo/Komisja

49

2017/C 30/58

Sprawa T-813/16: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Abes/Komisja

50

2017/C 30/59

Sprawa T-818/16: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2016 r. – Netflix International i Netflix/Komisja

51

2017/C 30/60

Sprawa T-832/16: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2016 r. – Celio International/Komisja

52

2017/C 30/61

Sprawa T-835/16: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r. – Louvers Belgium/Komisja

53

2017/C 30/62

Sprawa T-836/16: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji

54

2017/C 30/63

Sprawa T-841/16: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2016 r. – Alex/Komisja

55

2017/C 30/64

Sprawa T-855/16: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – Fertisac/ECHA

56

2017/C 30/65

Sprawa T-865/16: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. Fútbol Club Barcelona/Komisja

57

2017/C 30/66

Sprawa T-868/16: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2016 r. – QI i in./Komisja i EBC

58

2017/C 30/67

Sprawa T-872/16: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2016 r. – repowermap/EUIPO – Repower (REPOWER)

58

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/1 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2017/C 030/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 22 z 23.1.2017.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 14 z 16.1.2017.

Dz.U. C 6 z 9.1.2017.

Dz.U. C 475 z 19.12.2016.

Dz.U. C 462 z 12.12.2016.

Dz.U. C 454 z 5.12.2016.

Dz.U. C 441 z 28.11.2016.

Teksty te są dostępne na stronie internetowej

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/2 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/2

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Stichting Greenpeace Nederland, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe)

(Sprawa C-673/13 P) (1)

([Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Środowisko - Konwencja z Aarhus - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Artykuł 6 ust. 1 - Ryzyko naruszenia interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej - Pojęcie „informacji dotyczącej emisji do środowiska” - Dokumenty dotyczące procedury wydawania zezwolenia na dopuszczenie substancji aktywnej zawartej w środkach ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie glifosat])

(2017/C 030/02)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, P. Ondrůšek, P. Oliver i L. Pignataro-Nolin, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę wnoszącą odwołanie: American Chemistry Council Inc. (ACC), CropLife America Inc., National Association of Manufacturers of the United States of America (NAM) (przedstawiciele: adwokat M. Abenhaïm, K. Nordlander, advokat, i P. Harrison, solicitor), CropLife International AISBL (CLI) (przedstawiciele: D. Abrahams, barrister, adwokaci R. Cana i E. Mullier, oraz A. Patsa, dikigoros), European Chemical Industry Council (Cefic), European Crop Protection Association (ECPA) (przedstawiciele: adwokaci I. Antypas i D. Waelbroeck oraz D. Slater, solicitor), European Crop Care Association (ECCA) (przedstawiciel: S. Pappas, dikigoros), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i A. Lippstreu, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Stichting Greenpeace Nederland, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (przedstawiciele: B.N. Kloostra i A. van den Biesen, advocaten)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: E. Karlsson, L. Swedenborg, A. Falk, U. Persson, C. Meyer-Seitz i N. Otte Widgren, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 października 2013 r., Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe/Komisja (T-545/11, UE:T:2013:523) zostaje uchylony. |
| --- | --- |

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 października 2013 r., Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe/Komisja (T-545/11, UE:T:2013:523) zostaje uchylony.

| 2) | Sprawa T-545/11 zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Sprawa T-545/11 zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

| 3) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

(1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/3 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/3

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Bayer CropScience SA-NV, Stichting De Bijenstichting/College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

(Sprawa C-442/14) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 2003/4/WE - Artykuł 4 ust. 2 - Publiczny dostęp do informacji - Pojęcie „informacji dotyczących emisji do środowiska” - Dyrektywa 91/414/EWG - Dyrektywa 98/8/WE - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin i produktów biobójczych - Poufność - Ochrona interesów przemysłowych i handlowych])

(2017/C 030/03)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

College van Beroep voor het Bedrijfsleven

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Bayer CropScience SA-NV, Stichting De Bijenstichting

Strona pozwana: College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

Przy udziale: Makhtesim-Agan Holland BV

Sentencja

| 1) | Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż wnioskodawca składający wniosek o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin lub produktu biobójczego nie wniósł, w ramach postępowania przewidzianego w celu uzyskania tego zezwolenia, o poufne traktowanie informacji przedłożonych w ramach tego postępowania na podstawie art. 14 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, art. 19 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych lub art. 33 ust. 4 i art. 63 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG, nie stoi na przeszkodzie temu, by właściwy organ, do którego po zamknięciu wspomnianego postępowania wpłynął wniosek o dostęp do tych informacji złożony przez osobę trzecią na podstawie dyrektywy 2003/4, zbadał sprzeciw owego wnioskodawcy wobec tego wniosku i oddalił w stosownym przypadku tenże wniosek na podstawie art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. d) tej dyrektywy z tego powodu, że ujawnienie owych informacji naruszyłoby poufność informacji handlowych lub przemysłowych. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż wnioskodawca składający wniosek o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin lub produktu biobójczego nie wniósł, w ramach postępowania przewidzianego w celu uzyskania tego zezwolenia, o poufne traktowanie informacji przedłożonych w ramach tego postępowania na podstawie art. 14 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, art. 19 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych lub art. 33 ust. 4 i art. 63 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG, nie stoi na przeszkodzie temu, by właściwy organ, do którego po zamknięciu wspomnianego postępowania wpłynął wniosek o dostęp do tych informacji złożony przez osobę trzecią na podstawie dyrektywy 2003/4, zbadał sprzeciw owego wnioskodawcy wobec tego wniosku i oddalił w stosownym przypadku tenże wniosek na podstawie art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. d) tej dyrektywy z tego powodu, że ujawnienie owych informacji naruszyłoby poufność informacji handlowych lub przemysłowych.

| 2) | Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że:






  — | w zakres pojęcia „emisji do środowiska” w rozumieniu tego przepisu wchodzi uwalnianie do środowiska produktów lub substancji takich jak środki ochrony roślin lub produkty biobójcze oraz substancji zawartych w tych produktach, pod warunkiem że uwalnianie to jest rzeczywiste lub przewidywalne w normalnych lub realistycznych warunkach użycia; |
| --- | --- | --- |

2)

Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że:

—

w zakres pojęcia „emisji do środowiska” w rozumieniu tego przepisu wchodzi uwalnianie do środowiska produktów lub substancji takich jak środki ochrony roślin lub produkty biobójcze oraz substancji zawartych w tych produktach, pod warunkiem że uwalnianie to jest rzeczywiste lub przewidywalne w normalnych lub realistycznych warunkach użycia;

| — | w zakres pojęcia „informacji dotyczących emisji do środowiska” w rozumieniu wspomnianego przepisu wchodzą wskazówki dotyczące natury, składu, ilości, daty i miejsca „emisji do środowiska” tych produktów lub substancji, jak również dane dotyczące bardziej i mniej długoterminowych skutków tych emisji dla środowiska, a w szczególności informacje dotyczące pozostałości obecnych w środowisku po zastosowaniu danego produktu oraz badania dotyczące pomiaru znoszenia rozpylanej substancji przy takim zastosowaniu, niezależnie od tego, czy dane te pochodzą z badań (semi-)polowych, badań laboratoryjnych lub badań dotyczących translokacji. |
| --- | --- |

—

w zakres pojęcia „informacji dotyczących emisji do środowiska” w rozumieniu wspomnianego przepisu wchodzą wskazówki dotyczące natury, składu, ilości, daty i miejsca „emisji do środowiska” tych produktów lub substancji, jak również dane dotyczące bardziej i mniej długoterminowych skutków tych emisji dla środowiska, a w szczególności informacje dotyczące pozostałości obecnych w środowisku po zastosowaniu danego produktu oraz badania dotyczące pomiaru znoszenia rozpylanej substancji przy takim zastosowaniu, niezależnie od tego, czy dane te pochodzą z badań (semi-)polowych, badań laboratoryjnych lub badań dotyczących translokacji.

| 3) | Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniosku o dostęp do informacji dotyczących emisji do środowiska, których ujawnienie naruszyłoby jeden z interesów wskazanych w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. a), d), f)–h) tej dyrektywy, należy ujawnić tylko istotne dane, które mogą zostać wyciągnięte ze źródła informacji i które dotyczą emisji do środowiska, jeżeli możliwe jest oddzielenie tych danych od innych informacji zawartych w owym źródle, co powinien zweryfikować sąd odsyłający. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniosku o dostęp do informacji dotyczących emisji do środowiska, których ujawnienie naruszyłoby jeden z interesów wskazanych w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. a), d), f)–h) tej dyrektywy, należy ujawnić tylko istotne dane, które mogą zostać wyciągnięte ze źródła informacji i które dotyczą emisji do środowiska, jeżeli możliwe jest oddzielenie tych danych od innych informacji zawartych w owym źródle, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

---

(1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/4 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/4

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-461/14) (1)

((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2009/147/WE - Ochrona dzikiego ptactwa - Obszary specjalnej ochrony - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych))

(2017/C 030/04)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, E. Sanfrutos Cano, D. Loma-Osorio Lerena i G. Wilms, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, pełnomocnik)

Sentencja

| 1) | Nie przyjmując odpowiednich środków w celu uniknięcia na obszarze specjalnej ochrony „Campiñas de Sevilla” pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków, jak również niepokojenia gatunków, dla których obszar ten został wyznaczony, Królestwo Hiszpanii uchybiło, w odniesieniu do okresu przed dniem 29 lipca 2008 r., zobowiązaniom, które na nim ciążyły na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa i, w odniesieniu do okresu po dniu 29 lipca 2008 r., zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. |
| --- | --- |

1)

Nie przyjmując odpowiednich środków w celu uniknięcia na obszarze specjalnej ochrony „Campiñas de Sevilla” pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków, jak również niepokojenia gatunków, dla których obszar ten został wyznaczony, Królestwo Hiszpanii uchybiło, w odniesieniu do okresu przed dniem 29 lipca 2008 r., zobowiązaniom, które na nim ciążyły na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa i, w odniesieniu do okresu po dniu 29 lipca 2008 r., zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Komisja Europejska i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/5 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/5

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Tributário de Lisboa – Portugalia) – SECIL – Companhia Geral de Cal e Cimento SA/Fazenda Pública

(Sprawa C-464/14) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 63do 65 TFUE - Układ stowarzyszeniowy WE–Tunezja - Artykuły 31, 34 i 89 - Układ stowarzyszeniowy WE–Liban - Artykuły 31, 33 i 85 - Podatek dochodowy od osób prawnych - Dywidendy otrzymywane od spółki z siedzibą w państwie członkowskim spółki będącej beneficjentem - Dywidendy otrzymywane od spółki z siedzibą w państwie trzecim będącym stroną układu stowarzyszeniowego - Odmienne traktowanie - Ograniczenie - Względy uzasadniające - Skuteczność kontroli podatkowych - Możliwość powołania się na art. 64 TFUE w wypadku istnienia układów stowarzyszeniowych WE–Tunezja i WE–Liban))

(2017/C 030/05)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Tributário de Lisboa

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SECIL – Companhia Geral de Cal e Cimento SA

Strona pozwana: Fazenda Pública

Sentencja

| 1) | Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:






  — | spółka z siedzibą w Portugalii otrzymująca dywidendy od spółek mających siedziby, odpowiednio, w Tunezji i w Libanie może powoływać się na art. 63 TFUE w celu podważenia przyjętego w tym państwie członkowskim traktowania tych dywidend pod względem podatkowym, opartego na przepisach, których celem nie jest to, by były one stosowane wyłącznie do sytuacji, w których spółka będąca beneficjentem wywiera decydujący wpływ na spółkę wypłacającą dywidendy; |
| --- | --- | --- |

1)

Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

—

spółka z siedzibą w Portugalii otrzymująca dywidendy od spółek mających siedziby, odpowiednio, w Tunezji i w Libanie może powoływać się na art. 63 TFUE w celu podważenia przyjętego w tym państwie członkowskim traktowania tych dywidend pod względem podatkowym, opartego na przepisach, których celem nie jest to, by były one stosowane wyłącznie do sytuacji, w których spółka będąca beneficjentem wywiera decydujący wpływ na spółkę wypłacającą dywidendy;

| — | uregulowania takie jak będące przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi spółka będąca rezydentem w państwie członkowskim może dokonać pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od swej podstawy opodatkowania, jeżeli dywidendy te są wypłacane przez spółkę będącą rezydentem tego samego państwa członkowskiego, lecz nie może dokonać takiego odliczenia, jeżeli spółka wypłacająca je jest rezydentem państwa trzeciego, stanowią ograniczenie przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi i państwami trzecimi, którego co do zasady zakazuje art. 63 TFUE; |
| --- | --- |

—

uregulowania takie jak będące przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi spółka będąca rezydentem w państwie członkowskim może dokonać pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od swej podstawy opodatkowania, jeżeli dywidendy te są wypłacane przez spółkę będącą rezydentem tego samego państwa członkowskiego, lecz nie może dokonać takiego odliczenia, jeżeli spółka wypłacająca je jest rezydentem państwa trzeciego, stanowią ograniczenie przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi i państwami trzecimi, którego co do zasady zakazuje art. 63 TFUE;

| — | odmowa przyznania pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od podstawy opodatkowania, na podstawie art. 46 ust. 1 i 8 Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Coletivas (kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych) w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli niemożliwe okaże się uzyskanie przez organy podatkowe państwa członkowskiego, którego rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, od państwa trzeciego, którego rezydentem jest spółka wypłacająca te dywidendy, informacji pozwalających ustalić, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez tę drugą spółkę; |
| --- | --- |

—

odmowa przyznania pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od podstawy opodatkowania, na podstawie art. 46 ust. 1 i 8 Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Coletivas (kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych) w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli niemożliwe okaże się uzyskanie przez organy podatkowe państwa członkowskiego, którego rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, od państwa trzeciego, którego rezydentem jest spółka wypłacająca te dywidendy, informacji pozwalających ustalić, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez tę drugą spółkę;

| — | odmowa przyznania pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, nie może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą dywidendy w państwie, którego jest ona rezydentem, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

—

odmowa przyznania pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, nie może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą dywidendy w państwie, którego jest ona rezydentem, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

| 2) | Artykuł 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż:






  — | jako że wprowadzenie systemu korzyści podatkowych dla inwestycji o charakterze umownym, przewidzianego w art. 41 ust. 5 lit. b) Estatuto dos Benefícios Fiscais (statutu korzyści podatkowych) w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., i systemu przewidzianego w art. 42 tego statutu dla dywidend pochodzących z państw afrykańskich, których językiem urzędowym jest język portugalski, i Timoru Wschodniego nie zmieniło ram prawnych dotyczących traktowania pod względem podatkowym dywidend pochodzących z Tunezji i Libanu, wprowadzenie tych systemów pozostało bez wpływu na kwalifikację wyłączenia dywidend wypłacanych przez spółki mające siedziby w tych państwach trzecich z możliwości korzystania z pełnego lub częściowego odliczenia jako istniejącego ograniczenia; |
| --- | --- | --- |

2)

Artykuł 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż:

—

jako że wprowadzenie systemu korzyści podatkowych dla inwestycji o charakterze umownym, przewidzianego w art. 41 ust. 5 lit. b) Estatuto dos Benefícios Fiscais (statutu korzyści podatkowych) w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., i systemu przewidzianego w art. 42 tego statutu dla dywidend pochodzących z państw afrykańskich, których językiem urzędowym jest język portugalski, i Timoru Wschodniego nie zmieniło ram prawnych dotyczących traktowania pod względem podatkowym dywidend pochodzących z Tunezji i Libanu, wprowadzenie tych systemów pozostało bez wpływu na kwalifikację wyłączenia dywidend wypłacanych przez spółki mające siedziby w tych państwach trzecich z możliwości korzystania z pełnego lub częściowego odliczenia jako istniejącego ograniczenia;

| — | państwo członkowskie rezygnuje z możliwości przewidzianej w art. 64 ust. 1 TFUE, gdy bez formalnego uchylenia lub zmiany istniejących przepisów zawiera umowę międzynarodową, taką jak układ stowarzyszeniowy, która przewiduje w bezpośrednio skutecznym przepisie liberalizację kategorii kapitału wskazanej w rzeczonym art. 64 ust. 1. Taką zmianę ram prawnych należy w konsekwencji uważać, w zakresie jej skutków dla możliwości powołania się na art. 64 ust. 1 TFUE, za wprowadzenie nowych przepisów opierających się na innym sposobie rozumowania niż przepisy istniejące; |
| --- | --- |

—

państwo członkowskie rezygnuje z możliwości przewidzianej w art. 64 ust. 1 TFUE, gdy bez formalnego uchylenia lub zmiany istniejących przepisów zawiera umowę międzynarodową, taką jak układ stowarzyszeniowy, która przewiduje w bezpośrednio skutecznym przepisie liberalizację kategorii kapitału wskazanej w rzeczonym art. 64 ust. 1. Taką zmianę ram prawnych należy w konsekwencji uważać, w zakresie jej skutków dla możliwości powołania się na art. 64 ust. 1 TFUE, za wprowadzenie nowych przepisów opierających się na innym sposobie rozumowania niż przepisy istniejące;

| 3) | Artykuł 34 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 17 lipca 1995 r. i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali decyzją Rady i Komisji 98/238/WE, EWWiS z dnia 26 stycznia 1998 r., należy intepretować w ten sposób, że:






  — | postanowienie to jest bezpośrednio skuteczne i można się na nie powoływać w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, w której spółka będąca rezydentem w Portugalii otrzymuje dywidendy od spółki będącej rezydentem w Tunezji z powodu inwestycji bezpośrednich, których dokonała ona w spółce wypłacającej dywidendy, po to, aby sprzeciwić się traktowaniu pod względem podatkowym przyjętemu dla tych dywidend w Portugalii; |
| --- | --- | --- |

3)

Artykuł 34 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 17 lipca 1995 r. i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali decyzją Rady i Komisji 98/238/WE, EWWiS z dnia 26 stycznia 1998 r., należy intepretować w ten sposób, że:

—

postanowienie to jest bezpośrednio skuteczne i można się na nie powoływać w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, w której spółka będąca rezydentem w Portugalii otrzymuje dywidendy od spółki będącej rezydentem w Tunezji z powodu inwestycji bezpośrednich, których dokonała ona w spółce wypłacającej dywidendy, po to, aby sprzeciwić się traktowaniu pod względem podatkowym przyjętemu dla tych dywidend w Portugalii;

| — | uregulowania takie jak będące przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi spółka będąca rezydentem w państwie członkowskim może dokonać pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od swej podstawy opodatkowania, jeżeli dywidendy te są wypłacane przez spółkę będącą rezydentem tego samego państwa członkowskiego, lecz nie może dokonać takiego odliczenia, gdy spółka wypłacająca je jest rezydentem w Tunezji, stanowią ograniczenie swobody przepływu kapitału co do zasady zabronione przez art. 34 ust. 1 układu WE–Tunezja w odniesieniu do inwestycji bezpośrednich i w szczególności w odniesieniu do repatriacji zysku z tych inwestycji; |
| --- | --- |

—

uregulowania takie jak będące przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi spółka będąca rezydentem w państwie członkowskim może dokonać pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od swej podstawy opodatkowania, jeżeli dywidendy te są wypłacane przez spółkę będącą rezydentem tego samego państwa członkowskiego, lecz nie może dokonać takiego odliczenia, gdy spółka wypłacająca je jest rezydentem w Tunezji, stanowią ograniczenie swobody przepływu kapitału co do zasady zabronione przez art. 34 ust. 1 układu WE–Tunezja w odniesieniu do inwestycji bezpośrednich i w szczególności w odniesieniu do repatriacji zysku z tych inwestycji;

| — | skutek tego postanowienia nie jest ograniczony, w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, przez art. 89 rzeczonego układu; |
| --- | --- |

—

skutek tego postanowienia nie jest ograniczony, w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, przez art. 89 rzeczonego układu;

| — | odmowa przyznania, na podstawie art. 46 ust. 1 i 8 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej beneficjentem może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli niemożliwe okaże się uzyskanie przez organy podatkowe państwa członkowskiego, którego rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, od Republiki Tunezyjskiej, w którym to państwie rezydentem jest spółka wypłacająca te dywidendy, informacji pozwalających skontrolować, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą rzeczone dywidendy; |
| --- | --- |

—

odmowa przyznania, na podstawie art. 46 ust. 1 i 8 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej beneficjentem może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli niemożliwe okaże się uzyskanie przez organy podatkowe państwa członkowskiego, którego rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, od Republiki Tunezyjskiej, w którym to państwie rezydentem jest spółka wypłacająca te dywidendy, informacji pozwalających skontrolować, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą rzeczone dywidendy;

| — | odmowa przyznania takiego pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, nie może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą dywidendy w Tunezji, w którym to państwie jest ona rezydentem, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

—

odmowa przyznania takiego pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, nie może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą dywidendy w Tunezji, w którym to państwie jest ona rezydentem, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

| 4) | Artykuł 31 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, podpisanego w Luksemburgu w dniu 17 czerwca 2002 r. i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2006/356/WE z dnia 14 lutego 2006 r., należy intepretować w ten sposób, że:






  — | postanowienie to jest bezpośrednio skuteczne; |
| --- | --- | --- |

4)

Artykuł 31 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, podpisanego w Luksemburgu w dniu 17 czerwca 2002 r. i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2006/356/WE z dnia 14 lutego 2006 r., należy intepretować w ten sposób, że:

—

postanowienie to jest bezpośrednio skuteczne;

| — | sytuacja taka jak ta w sprawie w postępowaniu głównym, która dotyczy traktowania pod względem podatkowym dywidend pochodzących z inwestycji bezpośrednich zrealizowanych w Libanie przez osobę będącą rezydentem w Portugalii, jest objęta hipotezą art. 33 ust. 2 tego układu; w konsekwencji art. 33 ust. 1 tego układu nie stoi na przeszkodzie możliwości powołania się w niniejszej sprawie na art. 31 owego układu; |
| --- | --- |

—

sytuacja taka jak ta w sprawie w postępowaniu głównym, która dotyczy traktowania pod względem podatkowym dywidend pochodzących z inwestycji bezpośrednich zrealizowanych w Libanie przez osobę będącą rezydentem w Portugalii, jest objęta hipotezą art. 33 ust. 2 tego układu; w konsekwencji art. 33 ust. 1 tego układu nie stoi na przeszkodzie możliwości powołania się w niniejszej sprawie na art. 31 owego układu;

| — | uregulowania takie jak będące przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi spółka będąca rezydentem w państwie członkowskim może dokonać pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od swej podstawy opodatkowania, jeżeli dywidendy te wypłacane są przez spółkę będącą rezydentem w tym samym państwie członkowskim, lecz nie może dokonać takiego odliczenia, jeżeli spółka wypłacająca je jest rezydentem w Libanie, stanowią ograniczenie swobody przepływu kapitału zasadniczo zabronione przez art. 31 układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony; |
| --- | --- |

—

uregulowania takie jak będące przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi spółka będąca rezydentem w państwie członkowskim może dokonać pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od swej podstawy opodatkowania, jeżeli dywidendy te wypłacane są przez spółkę będącą rezydentem w tym samym państwie członkowskim, lecz nie może dokonać takiego odliczenia, jeżeli spółka wypłacająca je jest rezydentem w Libanie, stanowią ograniczenie swobody przepływu kapitału zasadniczo zabronione przez art. 31 układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony;

| — | skutek tego postanowienia nie jest ograniczony, w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, przez art. 85 rzeczonego układu; |
| --- | --- |

—

skutek tego postanowienia nie jest ograniczony, w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, przez art. 85 rzeczonego układu;

| — | odmowa przyznania, na podstawie art. 46 ust. 1 i 8 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej beneficjentem może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli niemożliwe okaże się uzyskanie przez organy podatkowe państwa członkowskiego, którego rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, od Republiki Libańskiej, w którym to państwie rezydentem jest spółka wypłacająca te dywidendy, informacji pozwalających skontrolować, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą rzeczone dywidendy; |
| --- | --- |

—

odmowa przyznania, na podstawie art. 46 ust. 1 i 8 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej beneficjentem może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli niemożliwe okaże się uzyskanie przez organy podatkowe państwa członkowskiego, którego rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, od Republiki Libańskiej, w którym to państwie rezydentem jest spółka wypłacająca te dywidendy, informacji pozwalających skontrolować, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą rzeczone dywidendy;

| — | odmowa przyznania takiego częściowego odliczenia otrzymanych dywidend, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, nie może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą dywidendy w Libanie, w którym to państwie jest ona rezydentem, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

—

odmowa przyznania takiego częściowego odliczenia otrzymanych dywidend, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, nie może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą dywidendy w Libanie, w którym to państwie jest ona rezydentem, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

| 5) | W odniesieniu do konsekwencji dla sprawy w postępowaniu głównym, interpretacji art. 63–65 TFUE oraz Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, i Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony:






  — | w wypadku gdy organy państwa członkowskiego, w którym rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, mogą uzyskać od Republiki Tunezyjskiej, w którym to państwie rezydentem jest spółka wypłacająca dywidendy, informacje pozwalające ustalić, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą rzeczone dywidendy, art. 63 i 65 TFUE oraz art. 34 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, stoją na przeszkodzie odmowie przyznania, na podstawie art. 46 ust. 1 lub art. 46 ust. 8 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., pełnego lub częściowego odliczenia wypłaconych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej ich beneficjentem, przy czym Republika Portugalska nie może powołać się w tym względzie na art. 64 ust. 1 TFUE; |
| --- | --- | --- |

5)

W odniesieniu do konsekwencji dla sprawy w postępowaniu głównym, interpretacji art. 63–65 TFUE oraz Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, i Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony:

—

w wypadku gdy organy państwa członkowskiego, w którym rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, mogą uzyskać od Republiki Tunezyjskiej, w którym to państwie rezydentem jest spółka wypłacająca dywidendy, informacje pozwalające ustalić, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą rzeczone dywidendy, art. 63 i 65 TFUE oraz art. 34 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, stoją na przeszkodzie odmowie przyznania, na podstawie art. 46 ust. 1 lub art. 46 ust. 8 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., pełnego lub częściowego odliczenia wypłaconych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej ich beneficjentem, przy czym Republika Portugalska nie może powołać się w tym względzie na art. 64 ust. 1 TFUE;

| — | art. 63 i 65 TFUE oraz art. 34 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, i art. 31 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, stoją na przeszkodzie odmowie udzielenia, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, częściowego odliczenia wypłaconych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej ich beneficjentem, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie przez spółki wypłacające dywidendy opodatkowaniu podatkiem w Tunezji i w Libanie, w których to państwach są one rezydentami, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, przy czym Republika Portugalska nie może powołać się w tym względzie na art. 64 ust. 1 TFUE; |
| --- | --- |

—

art. 63 i 65 TFUE oraz art. 34 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, i art. 31 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, stoją na przeszkodzie odmowie udzielenia, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, częściowego odliczenia wypłaconych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej ich beneficjentem, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie przez spółki wypłacające dywidendy opodatkowaniu podatkiem w Tunezji i w Libanie, w których to państwach są one rezydentami, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, przy czym Republika Portugalska nie może powołać się w tym względzie na art. 64 ust. 1 TFUE;

| — | kwoty pobrane z naruszeniem prawa Unii Europejskiej powinny zostać zwrócone, wraz z odsetkami, podatnikowi. |
| --- | --- |

—

kwoty pobrane z naruszeniem prawa Unii Europejskiej powinny zostać zwrócone, wraz z odsetkami, podatnikowi.

---

(1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/7 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/7

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Nelsons GmbH/Ayonnax Nutripharm GmbH, Bachblütentreff Ltd

(Sprawa C-177/15) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Informowanie i ochrona konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne dotyczące żywności - Środki przejściowe - Artykuł 28 ust. 2 - Produkty opatrzone znakami towarowymi lub markami istniejące przed dniem 1 stycznia 2005 r. - Preparaty na bazie „esencji kwiatowych Bacha” - Znak towarowy Unii Europejskiej RESCUE - Produkty sprzedawane jako produkty lecznicze do dnia 1 stycznia 2005 r., a od tego dnia jako żywność])

(2017/C 030/06)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Nelsons GmbH

Strona pozwana: Ayonnax Nutripharm GmbH, Bachblütentreff Ltd

Sentencja

Artykuł 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 107/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że przepis ów ma zastosowanie w sytuacji, gdy żywność opatrzona znakiem towarowym lub marką była sprzedawana przed dniem 1 stycznia 2005 r. jako produkt leczniczy, a następnie, po tym dniu – zachowując niemniej te same cechy fizyczne i nosząc ten sam znak towarowy lub tę samą markę – jako żywność.

---

(1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/8 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/8

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska

(Sprawa C-314/15) (1)

((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuł 4 ust. 1 i 3 - Wtórne oczyszczanie lub inne równie skuteczne oczyszczanie))

(2017/C 030/07)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i E. Manhaeve, pełnomocnik)

Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: S. Ghiandoni, A. Daly i D. Colas)

Sentencja

| 1) | Republika Francuska, nie zapewniwszy wtórnego oczyszczania lub równie skutecznego oczyszczania ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji: Goyave, Bastelica, Morne-à-l’Eau, Aiguilles-Château-Ville Vieille, Borgo-Nord, Isola, Plombières-les-Bains, Saint-Céré, Vincey, Etueffont oraz Volx i Villeneuve, bądź w odniesieniu do wszystkich zrzutów z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 10 000–15 000, bądź w odniesieniu do zrzutów do wód słodkich i estuariów, z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 2 000–10 000, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie przepisów art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r. |
| --- | --- |

1)

Republika Francuska, nie zapewniwszy wtórnego oczyszczania lub równie skutecznego oczyszczania ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji: Goyave, Bastelica, Morne-à-l’Eau, Aiguilles-Château-Ville Vieille, Borgo-Nord, Isola, Plombières-les-Bains, Saint-Céré, Vincey, Etueffont oraz Volx i Villeneuve, bądź w odniesieniu do wszystkich zrzutów z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 10 000–15 000, bądź w odniesieniu do zrzutów do wód słodkich i estuariów, z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 2 000–10 000, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie przepisów art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r.

| 2) | Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie. |
| --- | --- |

2)

Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

| 3) | Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

3)

Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/9 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/9

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona – Hiszpania) – Mohamed Daouidi/Bootes Plus SL, Fondo de Garantía Salarial, Ministerio Fiscal

(Sprawa C-395/15) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuły 1–3 - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Istnienie „niepełnosprawności” - Pojęcie „długotrwale naruszonej sprawności fizycznej, umysłowej, intelektualnej lub sensorycznej” - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 3, 15, 21, 30, 31, 34 i 35 - Zwolnienie pracownika znajdującego się przez nieokreślony okres w sytuacji czasowej niezdolności do pracy w rozumieniu prawa krajowego))

(2017/C 030/08)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Mohamed Daouidi

Strona pozwana: Bootes Plus SL, Fondo de Garantía Salarial, Ministerio Fiscal

Sentencja

Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że:

| — | fakt, że z powodu wypadku przy pracy dana osoba znajduje się przez nieokreślony okres w sytuacji czasowej niezdolności do pracy w rozumieniu prawa krajowego, nie oznacza sam w sobie, że ograniczenie zdolności tej osoby można zakwalifikować jako „długotrwałe” w rozumieniu definicji „niepełnosprawności” wskazanej w tej dyrektywie, rozpatrywanej w świetle Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2010/48/WE z dnia 26 listopada 2009 r.;; |
| --- | --- |

—

fakt, że z powodu wypadku przy pracy dana osoba znajduje się przez nieokreślony okres w sytuacji czasowej niezdolności do pracy w rozumieniu prawa krajowego, nie oznacza sam w sobie, że ograniczenie zdolności tej osoby można zakwalifikować jako „długotrwałe” w rozumieniu definicji „niepełnosprawności” wskazanej w tej dyrektywie, rozpatrywanej w świetle Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2010/48/WE z dnia 26 listopada 2009 r.;;

| — | wskazówki pozwalające stwierdzić, iż takie ograniczenie jest „długotrwałe”, obejmują w szczególności fakt, że w dacie podnoszonego dyskryminującego zachowania niezdolność danej osoby nie wskazuje ściśle określonej perspektywy jej ustania w krótkim terminie, lub fakt, że ta niezdolność może się istotnie przedłużyć przed wyzdrowieniem wspomnianej osoby, oraz |
| --- | --- |

—

wskazówki pozwalające stwierdzić, iż takie ograniczenie jest „długotrwałe”, obejmują w szczególności fakt, że w dacie podnoszonego dyskryminującego zachowania niezdolność danej osoby nie wskazuje ściśle określonej perspektywy jej ustania w krótkim terminie, lub fakt, że ta niezdolność może się istotnie przedłużyć przed wyzdrowieniem wspomnianej osoby, oraz

| — | w ramach rozpatrywania tego „długotrwałego” charakteru sąd odsyłający powinien uwzględnić wszystkie czynniki obiektywne w oparciu o materiały, którymi dysponuje, a w szczególności w oparciu o dokumenty i zaświadczenia dotyczące stanu tej osoby, sporządzone w oparciu o aktualną wiedzę oraz aktualne dane medyczne i naukowe. |
| --- | --- |

—

w ramach rozpatrywania tego „długotrwałego” charakteru sąd odsyłający powinien uwzględnić wszystkie czynniki obiektywne w oparciu o materiały, którymi dysponuje, a w szczególności w oparciu o dokumenty i zaświadczenia dotyczące stanu tej osoby, sporządzone w oparciu o aktualną wiedzę oraz aktualne dane medyczne i naukowe.

---

(1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/10 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/10

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG i in. (C-408/15 P), ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV i in. (C-409/15 P)/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

(Sprawy połączone C-408/15 P i C-409/15 P) (1)

((Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Prawo do wniesienia skargi - Legitymacja procesowa - Akt, który dotyczy indywidualnie osób fizycznych lub prawnych ze względu na „pewne szczególne dla nich cechy charakterystyczne” - Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 - Środki zapewniające przestrzeganie przez użytkowników w Unii Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów - Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 - Ograniczenie skutków wspólnotowej ochrony odmian roślin - Wyłączenie hodowców))

(2017/C 030/09)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG, Böhm-Nordkartoffel Agrarproduktion GmbH & Co. OHG, Deutsche Saatveredelung AG, Ernst Benary, Samenzucht GmbH, Freiherr Von Moreau Saatzucht GmbH, Hybro Saatzucht GmbH & Co. KG, Klemm + Sohn GmbH & Co. KG, KWS Saat AG, Norddeutsche Pflanzenzucht Hans-Georg Lembke KG, Nordsaat Saatzuchts GmbH, Peter Franck-Oberaspach, P.H. Petersen Saatzucht Lundsgaard GmbH, Saatzucht Streng – Engelen GmbH & Co. KG, Saka Pflanzenzucht GmbH & Co. KG, Strube Research GmbH & Co. KG, Gartenbau und Spezialkulturen Westhoff GbR, W. von Borries-Eckendorf GmbH & Co. KG (C-408/15 P), ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV, Agriom BV, Agrisemen BV, Anthura BV, Barenbrug Holding BV, De Bolster BV, Evanthia BV, Gebr. Vletter & Den Haan VOF, Hilverda Kooij BV, Holland-Select BV, Könst Breeding BV, Koninklijke Van Zanten BV, Kweek- en Researchbedrijf Agirco BV, Kwekerij de Wester-Bouwing BV, Limgroup BV, Ontwikkelingsmaatschappij Het Idee BV (C-409/15 P) (przedstawiciele: adwokaci P. de Jong, E. Bertolotto, K. Claeyé, P. Vlaemminck i B. Van Vooren)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, J. Rodrigues i R. van de Westelaken, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i M. Moore, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołania zostają oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołania zostają oddalone.

| 2) | Ackermann Saatzucht GmbH & Co. KG, Böhm-Nordkartoffel Agrarproduktion GmbH & Co. OHG, Deutsche Saatveredelung AG, Ernst Benary, Samenzucht GmbH, Freiherr Von Moreau Saatzucht GmbH, Hybro Saatzucht GmbH & Co. KG, Klemm + Sohn GmbH & Co. KG, KWS Saat AG, Norddeutsche Pflanzenzucht Hans-Georg Lembke KG, Nordsaat Saatzuchts GmbH, M. Peter Franck-Oberaspach, P.H. Petersen Saatzucht Lundsgaard GmbH, Saatzucht Streng – Engelen GmbH & Co. KG, Saka Pflanzenzucht GmbH & Co. KG, Strube Research GmbH & Co. KG, Gartenbau und Spezialkulturen Westhoff GbR, W. von Borries-Eckendorf GmbH & Co. KG, ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV, Agriom BV, Agrisemen BV, Anthura BV, Barenbrug Holding BV, De Bolster BV, Evanthia BV, Gebr. Vletter & Den Haan VOF, Hilverda Kooij BV, Holland-Select BV, Könst Breeding BV, Koninklijke Van Zanten BV, Kweek- en Researchbedrijf Agirco BV, Kwekerij de Wester-Bouwing BV, Limgroup BV i Ontwikkelingsmaatschappij Het Idee BV zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Ackermann Saatzucht GmbH & Co. KG, Böhm-Nordkartoffel Agrarproduktion GmbH & Co. OHG, Deutsche Saatveredelung AG, Ernst Benary, Samenzucht GmbH, Freiherr Von Moreau Saatzucht GmbH, Hybro Saatzucht GmbH & Co. KG, Klemm + Sohn GmbH & Co. KG, KWS Saat AG, Norddeutsche Pflanzenzucht Hans-Georg Lembke KG, Nordsaat Saatzuchts GmbH, M. Peter Franck-Oberaspach, P.H. Petersen Saatzucht Lundsgaard GmbH, Saatzucht Streng – Engelen GmbH & Co. KG, Saka Pflanzenzucht GmbH & Co. KG, Strube Research GmbH & Co. KG, Gartenbau und Spezialkulturen Westhoff GbR, W. von Borries-Eckendorf GmbH & Co. KG, ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV, Agriom BV, Agrisemen BV, Anthura BV, Barenbrug Holding BV, De Bolster BV, Evanthia BV, Gebr. Vletter & Den Haan VOF, Hilverda Kooij BV, Holland-Select BV, Könst Breeding BV, Koninklijke Van Zanten BV, Kweek- en Researchbedrijf Agirco BV, Kwekerij de Wester-Bouwing BV, Limgroup BV i Ontwikkelingsmaatschappij Het Idee BV zostają obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/11 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/11

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Labour Court, Ireland – Irlandia) – David L. Parris/Trinity College Dublin i in.

(Sprawa C-443/15) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 - Zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i wiek - Krajowy system emerytalno-rentowy - Wypłata renty rodzinnej partnerowi cywilnemu - Warunek - Zawarcie związku partnerskiego przed ukończeniem 60. roku życia przez ubezpieczonego w tym systemie - Związek cywilny - Niemożność w danym państwie członkowskim przed 2010 r. - Ustalony trwały stosunek - Artykuł 6 ust. 2 - Uzasadnienie odmiennego traktowania ze względu na wiek))

(2017/C 030/10)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

The Labour Court, Ireland

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Dr David L. Parris

Druga strona postępowania: Trinity College Dublin, Higher Education Authority, Department of Public Expenditure and Reform i Department of Education and Skills

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe, które w ramach zawodowego programu emerytalnego uzależnia prawo pozostałych przy życiu zarejestrowanych partnerów członków programu do uzyskania renty rodzinnej od warunku wymagającego zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem przez członka wieku 60 lat, w sytuacji gdy prawo krajowe nie zezwalało danemu członkowi na zawarcie zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem tej granicy wieku, nie stanowi dyskryminacji ze względu na orientację seksualną. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe, które w ramach zawodowego programu emerytalnego uzależnia prawo pozostałych przy życiu zarejestrowanych partnerów członków programu do uzyskania renty rodzinnej od warunku wymagającego zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem przez członka wieku 60 lat, w sytuacji gdy prawo krajowe nie zezwalało danemu członkowi na zawarcie zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem tej granicy wieku, nie stanowi dyskryminacji ze względu na orientację seksualną.

| 2) | Artykuł 2 i art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w ramach zawodowego programu emerytalnego uzależnia prawo pozostałych przy życiu zarejestrowanych partnerów członków programu do uzyskania renty rodzinnej od warunku wymagającego zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem przez członka wieku 60 lat, w sytuacji gdy prawo krajowe nie zezwalało danemu członkowi na zawarcie zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem tej granicy wieku, nie stanowi dyskryminacji ze względu na wiek. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 2 i art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w ramach zawodowego programu emerytalnego uzależnia prawo pozostałych przy życiu zarejestrowanych partnerów członków programu do uzyskania renty rodzinnej od warunku wymagającego zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem przez członka wieku 60 lat, w sytuacji gdy prawo krajowe nie zezwalało danemu członkowi na zawarcie zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem tej granicy wieku, nie stanowi dyskryminacji ze względu na wiek.

| 3) | Artykuł 2 i art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie może prowadzić do dyskryminacji ze względu na łączny skutek orientacji seksualnej i wieku, jeśli uregulowanie to nie stanowi dyskryminacji ani ze względu na orientację seksualną, ani ze względu na wiek rozpatrywane oddzielnie. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 2 i art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie może prowadzić do dyskryminacji ze względu na łączny skutek orientacji seksualnej i wieku, jeśli uregulowanie to nie stanowi dyskryminacji ani ze względu na orientację seksualną, ani ze względu na wiek rozpatrywane oddzielnie.

---

(1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/12 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/12

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landesarbeitsgericht – Niemcy) – Jürgen Webb-Sämann/Christopher Seagon (syndyk masy upadłości Baumarkt Praktiker DIY GmbH)

(Sprawa C-454/15) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2008/94/WE - Artykuł 8 - Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy - Przepisy dotyczące zabezpieczenia społecznego - Zakres - Środki niezbędne do ochrony nabytych praw lub praw do nabycia uprawnień z tytułu uczestnictwa w dodatkowych programach emerytalnych - Obowiązek zapewnienia prawa do wyłączenia z masy upadłości niezapłaconych składek emerytalnych - Brak))

(2017/C 030/11)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Hessisches Landesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Jürgen Webb-Sämann

Strona pozwana: Christopher Seagon (syndyk masy upadłości Baumarkt Praktiker DIY GmbH)

Sentencja

Wykładni art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy dokonywać w ten sposób, że nie wymaga on, by w razie niewypłacalności pracodawcy potrącenia z wynagrodzenia, przekształcone w składki emerytalne byłego pracownika, które pracodawca ten powinien był wpłacić na konto emerytalne tego pracownika, były wyłączone z masy upadłości.

---

(1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/12 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/12

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska, Orange, Republika Federalna Niemiec

(Sprawa C-486/15 P) (1)

((Odwołanie - Pomoc państwa - Środki finansowe na rzecz France Télécom - Oferta pożyczki akcjonariusza - Oświadczenia publiczne przedstawicieli państwa francuskiego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Pojęcie „pomocy” - Pojęcie „korzyści gospodarczej” - Kryterium rozważnego inwestora prywatnego - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie - Granice kontroli sądowej - Przeinaczenie spornej decyzji))

(2017/C 030/12)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, B. Stromsky, D. Grespan i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy), Orange, dawniej France Télécom (przedstawiciele: S. Hautbourg i S. Cochard-Quesson, avocats), Republika Federalna Niemiec

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje w części oddalone, a w części odrzucone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje w części oddalone, a w części odrzucone.

| 2) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/13 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/13

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. – Toni Klement/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Bullerjan GmbH

(Sprawa C-642/15 P) (1)

([Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Znak towarowy Unii Europejskiej - Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt pieca - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku])

(2017/C 030/13)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Toni Klement (przedstawiciel: J. Weiser, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik), Bullerjan GmbH.

Sentencja

| 1) | Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 września 2015r., Klement/OHIM – Bullerjan (Kształt pieca) (T-211/14, niepublikowany, EU:T:2015:688) zostaje uchylony. |
| --- | --- |

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 września 2015r., Klement/OHIM – Bullerjan (Kształt pieca) (T-211/14, niepublikowany, EU:T:2015:688) zostaje uchylony.

| 2) | Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej.

| 3) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

(1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/13 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/13

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde/Freistaat Bayern

(Sprawa C-645/15) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dyrektywa 2011/92/UE - Projekt poddany ocenie - Punkt 7 załącznika I - Umowa europejska o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR) - Poszerzenie drogi o czterech pasach na odcinku krótszym niż 10 km])

(2017/C 030/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde

Strona pozwana: Freistaat Bayern

przy udziale: Stadt Nürnberg

Sentencja

| 1) | Punkt 7 lit. c) załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko nie powinien być interpretowany w ten sposób, że przepis ten miałby obejmować swym zakresem przedsięwzięcie przebudowy drogi polegające na poszerzeniu lub przebudowie drogi o co najmniej czterech pasach ruchu, mimo że tak jak w postępowaniu głównym dotyczy ono odcinka o długości poniżej 10 km. |
| --- | --- |

1)

Punkt 7 lit. c) załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko nie powinien być interpretowany w ten sposób, że przepis ten miałby obejmować swym zakresem przedsięwzięcie przebudowy drogi polegające na poszerzeniu lub przebudowie drogi o co najmniej czterech pasach ruchu, mimo że tak jak w postępowaniu głównym dotyczy ono odcinka o długości poniżej 10 km.

| 2) | Punkt 7 lit. b) załącznika I dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że „drogi szybkiego ruchu” w rozumieniu tego przepisu obejmują drogi miejskie, które odpowiadają charakterystyce technicznej określonej w definicji zawartej w pkt II. 3 załącznika II do Umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR), podpisanej w Genewie w dniu 15 listopada 1975 r., również jeśli drogi te nie stanowią części sieci głównych dróg ruchu międzynarodowego, którą reguluje ta umowa, lub są położone na obszarze miejskim. |
| --- | --- |

2)

Punkt 7 lit. b) załącznika I dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że „drogi szybkiego ruchu” w rozumieniu tego przepisu obejmują drogi miejskie, które odpowiadają charakterystyce technicznej określonej w definicji zawartej w pkt II. 3 załącznika II do Umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR), podpisanej w Genewie w dniu 15 listopada 1975 r., również jeśli drogi te nie stanowią części sieci głównych dróg ruchu międzynarodowego, którą reguluje ta umowa, lub są położone na obszarze miejskim.

| 3) | Pojęcie „budowy” w rozumieniu pkt 7 lit. b) załącznika I do dyrektywy 2011/92 należy interpretować jako obejmujące wykonywanie wcześniej nieistniejących budowli bądź to materialną zmianę już istniejących budowli. W celu przeprowadzenia oceny, czy taką zmianę można z uwagi na zakres i warunki uznać za równoważną z taką budową, sąd odsyłający musi uwzględnić ogół cech charakterystycznych danego przedsięwzięcia, a nie tylko długość przebudowywanego odcinka czy utrzymanie pierwotnej trasy. |
| --- | --- |

3)

Pojęcie „budowy” w rozumieniu pkt 7 lit. b) załącznika I do dyrektywy 2011/92 należy interpretować jako obejmujące wykonywanie wcześniej nieistniejących budowli bądź to materialną zmianę już istniejących budowli. W celu przeprowadzenia oceny, czy taką zmianę można z uwagi na zakres i warunki uznać za równoważną z taką budową, sąd odsyłający musi uwzględnić ogół cech charakterystycznych danego przedsięwzięcia, a nie tylko długość przebudowywanego odcinka czy utrzymanie pierwotnej trasy.

---

(1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/14 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/14

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG/BIOS Medical Services GmbH, dawniej BIOS Naturprodukte GmbH

(Sprawa C-662/15) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Zbliżenie ustawodawstw - Dyrektywa 93/42/EWG - Wyroby medyczne - Wyrób klasy I (opatrunki chirurgiczne), który wytwórca poddał procedurze oceny zgodności - Import równoległy - Dodanie na etykiecie danych dotyczących importera - Dodatkowa procedura oceny zgodności])

(2017/C 030/15)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG

Strona pozwana: BIOS Medical Services GmbH, dawniej BIOS Naturprodukte GmbH

Sentencja

Artykuł 1 ust. 2 lit. f) i art. 11 dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązują one podmiotu dokonującego importu równoległego wyrobu medycznego, takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, opatrzonego oznakowaniem CE i poddanego procedurze oceny zgodności w rozumieniu wskazanego art. 11, do przeprowadzenia ponownej oceny w celu poświadczenia zgodności informacji pozwalających na jego zidentyfikowanie, które to informacje ów podmiot dodał na etykiecie tego wyrobu, w celu wprowadzenia go do obrotu w państwie członkowskim przywozu.

---

(1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/15 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/15

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga

(Sprawa C-152/16) (1)

([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 - Wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego - Artykuł 16 ust. 1 i 5 - Krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego - Brak połączenia z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich])

(2017/C 030/16)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Hottiaux, pełnomocnik)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: D. Holderer, pełnomocnik)

Sentencja

| 1) | Poprzez brak utworzenia krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego w pełni zgodnego i połączonego z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE. |
| --- | --- |

1)

Poprzez brak utworzenia krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego w pełni zgodnego i połączonego z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE.

| 2) | Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/15 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 5 października 2016 r. – Andrea Witzel, Jannis Witzel, Jazz Witzel/Germanwings GmbH

(Sprawa C-520/16)

(2017/C 030/17)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Hannover

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Andrea Witzel, Jannis Witzel, Jazz Witzel

Strona pozwana: Germanwings GmbH

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się tylko do zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, czy również do skutków nadzwyczajnych okoliczności, mianowicie odwołania lub dużego opóźnienia? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się tylko do zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, czy również do skutków nadzwyczajnych okoliczności, mianowicie odwołania lub dużego opóźnienia?

| 2) | W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pierwsze pytanie w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: jeżeli nadzwyczajne okoliczności związane są ze statkiem powietrznym wykonującym lot przesiadkowy, czy wtedy przewoźnik lotniczy wykonujący lot musi dołożyć wszelkich starań w celu zorganizowania maszyny zastępczej już w momencie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności podczas lotu przesiadkowego, czy też może odczekać do czasu stwierdzenia, że nadzwyczajne okoliczności prowadzą do znacznego opóźnienia następnego lotu? |
| --- | --- |

2)

W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pierwsze pytanie w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: jeżeli nadzwyczajne okoliczności związane są ze statkiem powietrznym wykonującym lot przesiadkowy, czy wtedy przewoźnik lotniczy wykonujący lot musi dołożyć wszelkich starań w celu zorganizowania maszyny zastępczej już w momencie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności podczas lotu przesiadkowego, czy też może odczekać do czasu stwierdzenia, że nadzwyczajne okoliczności prowadzą do znacznego opóźnienia następnego lotu?

| 3) | W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pytanie pierwsze w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: czy dokonanie rezerwacji podczartera jest niemożliwe do przyjęcia, jeżeli koszty są mniej więcej trzykrotnie wyższe od kosztów własnego lotu? |
| --- | --- |

3)

W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pytanie pierwsze w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: czy dokonanie rezerwacji podczartera jest niemożliwe do przyjęcia, jeżeli koszty są mniej więcej trzykrotnie wyższe od kosztów własnego lotu?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1 – polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 008 P. 10 – 16

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/16 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 5 października 2016 r. – Ralf-Achim Vetter, Susanne Glang-Vetter, Anna Louisa Vetter, Carolin Marie Vetter/Germanwings GmbH

(Sprawa C-521/16)

(2017/C 030/18)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Hannover

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ralf-Achim Vetter, Susanne Glang-Vetter, Anna Louisa Vetter, Carolin Marie Vetter

Strona pozwana: Germanwings GmbH.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się tylko do zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, czy również do skutków nadzwyczajnych okoliczności, mianowicie odwołania lub dużego opóźnienia? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się tylko do zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, czy również do skutków nadzwyczajnych okoliczności, mianowicie odwołania lub dużego opóźnienia?

| 2) | W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pierwsze pytanie w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: jeżeli nadzwyczajne okoliczności związane są ze statkiem powietrznym wykonującym lot przesiadkowy, czy wtedy przewoźnik lotniczy wykonujący lot musi dołożyć wszelkich starań w celu zorganizowania maszyny zastępczej już w momencie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności podczas lotu przesiadkowego, czy też może odczekać do czasu stwierdzenia, że nadzwyczajne okoliczności prowadzą do znacznego opóźnienia następnego lotu? |
| --- | --- |

2)

W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pierwsze pytanie w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: jeżeli nadzwyczajne okoliczności związane są ze statkiem powietrznym wykonującym lot przesiadkowy, czy wtedy przewoźnik lotniczy wykonujący lot musi dołożyć wszelkich starań w celu zorganizowania maszyny zastępczej już w momencie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności podczas lotu przesiadkowego, czy też może odczekać do czasu stwierdzenia, że nadzwyczajne okoliczności prowadzą do znacznego opóźnienia następnego lotu?

| 3) | W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pytanie pierwsze w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: czy dokonanie rezerwacji podczartera jest niemożliwe do przyjęcia, jeżeli koszty są mniej więcej trzykrotnie wyższe od kosztów własnego lotu? |
| --- | --- |

3)

W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pytanie pierwsze w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: czy dokonanie rezerwacji podczartera jest niemożliwe do przyjęcia, jeżeli koszty są mniej więcej trzykrotnie wyższe od kosztów własnego lotu?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1 – polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 008 P. 10 – 16

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/17 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 17 października 2016 r. – Hamamatsu Photonics Deutschland GmbH/Hauptzollamt München

(Sprawa C-529/16)

(2017/C 030/19)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht München

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hamamatsu Photonics Deutschland GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt München

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy art. 28 i nast. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. (2), zezwalają na wykorzystanie ustalonej ceny transferowej, na którą składa się uprzednio zafakturowana i zgłoszona kwota oraz dokonana po upływie okresu rozliczeniowego i przy zastosowaniu klucza podziału korekta ryczałtowa, jako wartości celnej niezależnie od tego, czy na koniec okresu rozliczeniowego w odniesieniu do zainteresowanej osoby nastąpi obciążenie uzupełniające czy zwrot? |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy art. 28 i nast. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. (2), zezwalają na wykorzystanie ustalonej ceny transferowej, na którą składa się uprzednio zafakturowana i zgłoszona kwota oraz dokonana po upływie okresu rozliczeniowego i przy zastosowaniu klucza podziału korekta ryczałtowa, jako wartości celnej niezależnie od tego, czy na koniec okresu rozliczeniowego w odniesieniu do zainteresowanej osoby nastąpi obciążenie uzupełniające czy zwrot?

| 2) | Jeżeli tak:
  Czy wartość celna może być zweryfikowana bądź ustalona na podstawie uproszczonych metod, jeżeli należy uznać skutki następczej korekty ceny transferowej (zarówno w górę, jak i w dół)? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli tak:

Czy wartość celna może być zweryfikowana bądź ustalona na podstawie uproszczonych metod, jeżeli należy uznać skutki następczej korekty ceny transferowej (zarówno w górę, jak i w dół)?

---

(1)  Dz.U. L 302, s. 1.

(2)  Dz.U. L 311, s. 17.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/17 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 października 2016 r. – Kevin Joseph Devine/Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

(Sprawa C-538/16)

(2017/C 030/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Frankfurt am Main

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Kevin Joseph Devine

Strona pozwana: Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „w sprawach dotyczących umowy” obejmuje również roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (2), dochodzone względem obsługującego przewoźnika lotniczego, który nie jest stroną umowy zawartej przez danego pasażera? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „w sprawach dotyczących umowy” obejmuje również roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (2), dochodzone względem obsługującego przewoźnika lotniczego, który nie jest stroną umowy zawartej przez danego pasażera?

| 2) | W zakresie, w jakim znajduje zastosowanie art. 7 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012:
  Czy w przypadku przewozu osób w ramach połączenia lotniczego składającego się z dwóch lotów bez dłuższego przebywania na lotnisku przesiadkowym za miejsce wykonania zobowiązania zgodnie z art. 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy uznać miejsce przeznaczenia lotu pasażera także wtedy, gdy dochodzone w skardze roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 wynika z zakłócenia występującego na pierwszym odcinku, a skarga została wniesiona przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot, który nie jest stroną umowy przewozu? |
| --- | --- |

2)

W zakresie, w jakim znajduje zastosowanie art. 7 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012:

Czy w przypadku przewozu osób w ramach połączenia lotniczego składającego się z dwóch lotów bez dłuższego przebywania na lotnisku przesiadkowym za miejsce wykonania zobowiązania zgodnie z art. 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy uznać miejsce przeznaczenia lotu pasażera także wtedy, gdy dochodzone w skardze roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 wynika z zakłócenia występującego na pierwszym odcinku, a skarga została wniesiona przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot, który nie jest stroną umowy przewozu?

---

(1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

(2)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/18 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 października 2016 r. – Richard Rodriguez Serin/HOP!-Regional

(Sprawa C-539/16)

(2017/C 030/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Frankfurt am Main

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Richard Rodriguez Serin

Strona pozwana: HOP!-Regional

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „roszcze[ń] wynikając[ych] z umowy” obejmuje również roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (2), dochodzone względem obsługującego przewoźnika lotniczego, który nie jest stroną umowy zawartej przez danego pasażera? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „roszcze[ń] wynikając[ych] z umowy” obejmuje również roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (2), dochodzone względem obsługującego przewoźnika lotniczego, który nie jest stroną umowy zawartej przez danego pasażera?

| 2) | W zakresie, w jakim znajduje zastosowanie art. 5 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001:
  Czy w przypadku przewozu osób w ramach połączenia lotniczego składającego się z dwóch lotów bez dłuższego przebywania na lotnisku przesiadkowym za miejsce wykonania zobowiązania zgodnie z art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 należy uznać miejsce przeznaczenia lotu pasażera także wtedy, gdy dochodzone w skardze roszczenie o zapłatę odszkodowania z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 wynika z zakłócenia występującego na pierwszym odcinku, a skarga została wniesiona przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot, który nie jest stroną umowy przewozu? |
| --- | --- |

2)

W zakresie, w jakim znajduje zastosowanie art. 5 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001:

Czy w przypadku przewozu osób w ramach połączenia lotniczego składającego się z dwóch lotów bez dłuższego przebywania na lotnisku przesiadkowym za miejsce wykonania zobowiązania zgodnie z art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 należy uznać miejsce przeznaczenia lotu pasażera także wtedy, gdy dochodzone w skardze roszczenie o zapłatę odszkodowania z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 wynika z zakłócenia występującego na pierwszym odcinku, a skarga została wniesiona przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot, który nie jest stroną umowy przewozu?

---

(1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.

(2)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/18 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 28 października 2016 r. – État belge/Biologie Dr Antoine SPRL

(Sprawa C-548/16)

(2017/C 030/22)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d'appel de Mons

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: État belge

Strona pozwana: Biologie Dr Antoine SPRL

Pytanie prejudycjalne

Czy zgodna z zasadami sporządzania bilansu ustanowionymi w czwartej dyrektywie Rady z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (dyrektywa78/660/EWG, Dz.U. L 222 z dnia 14 sierpnia 1978 r., s. 11), które to zasady stanowią, że:

| — | roczne sprawozdanie finansowe powinno przedstawiać w sposób prawdziwy i rzetelny stan aktywów i pasywów spółki, jej sytuację finansową oraz wynik finansowy (art. 2 ust. 3 dyrektywy); |
| --- | --- |

—

roczne sprawozdanie finansowe powinno przedstawiać w sposób prawdziwy i rzetelny stan aktywów i pasywów spółki, jej sytuację finansową oraz wynik finansowy (art. 2 ust. 3 dyrektywy);

| — | rezerwy na zobowiązania i koszty mają pokrywać straty lub zobowiązania, których charakter jest jasno określony, a których poniesienie według stanu na dzień bilansowy jest prawdopodobne lub pewne, ale nie jest znana ich dokładna kwota lub data wystąpienia (art. 20 ust. 1 dyrektywy); |
| --- | --- |

—

rezerwy na zobowiązania i koszty mają pokrywać straty lub zobowiązania, których charakter jest jasno określony, a których poniesienie według stanu na dzień bilansowy jest prawdopodobne lub pewne, ale nie jest znana ich dokładna kwota lub data wystąpienia (art. 20 ust. 1 dyrektywy);

| — | wycena musi odbywać się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny, w szczególności:






  — | można uwzględniać jedynie zyski zrealizowane do dnia bilansowego; |
| --- | --- | --- |

—

wycena musi odbywać się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny, w szczególności:

—

można uwzględniać jedynie zyski zrealizowane do dnia bilansowego;

| — | należy uwzględnić wszystkie przewidywalne zobowiązania i potencjalne straty powstające w trakcie danego roku obrotowego lub roku poprzedniego, nawet jeżeli takie zobowiązania czy straty pojawiły się między datą bilansu a dniem, na który został on sporządzony [art. 31 ust. 1 lit. c) pkt aa), bb) dyrektywy]; |
| --- | --- |

—

należy uwzględnić wszystkie przewidywalne zobowiązania i potencjalne straty powstające w trakcie danego roku obrotowego lub roku poprzedniego, nawet jeżeli takie zobowiązania czy straty pojawiły się między datą bilansu a dniem, na który został on sporządzony [art. 31 ust. 1 lit. c) pkt aa), bb) dyrektywy];

| — | należy uwzględnić dochody i koszty dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od daty płatności takiego przychodu lub poniesienia kosztu [art. 31 ust. 1 lit. d) dyrektywy]; |
| --- | --- |

—

należy uwzględnić dochody i koszty dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od daty płatności takiego przychodu lub poniesienia kosztu [art. 31 ust. 1 lit. d) dyrektywy];

| — | składniki pozycji aktywów i pasywów muszą być wyceniane odrębnie [art. 31 ust. 1 lit. e) dyrektywy]; |
| --- | --- |

—

składniki pozycji aktywów i pasywów muszą być wyceniane odrębnie [art. 31 ust. 1 lit. e) dyrektywy];

jest sytuacja, gdy w celu uwzględnienia ryzyka, które przyjmuje wystawca opcji w wyniku podjętego zobowiązania, spółka będąca wystawcą opcji może zaksięgować cenę zbycia opcji jako przychód w trakcie roku obrachunkowego, w którym rzeczona opcja zostaje zrealizowana, lub po upływie okresu jej obowiązywania, [zamiast] zaksięgować ją w trakcie roku obrotowego, w którym nastąpiło zbycie opcji i otrzymana została ostatecznie jej cena, a ryzyko obciążające wystawcę opcji wycenić oddzielnie poprzez utworzenie rezerwy?

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/19 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di Secondo Grado di Bolzano (Wochy) w dniu 31 października 2016 r. – Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale Ufficio controlli di Bolzano/Palais Kaiserkron Srl

(Sprawa C-549/16)

(2017/C 030/23)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione tributaria di Secondo Grado di Bolzano

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Direzione provinciale Ufficio controlli di Bolzano

Strona pozwana: Palais Kaiserkron Srl

Pytania prejudycjalne

Czy art. 401 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że podatek od wartości dodanej i opłata skarbowa (od umów najmu towarów wykorzystywanych w działalności gospodarczej, o których mowa w art. 40 i art. 5 ust. 1 lit. a) bis taryfikatora, część pierwsza, dekretu Prezydenta Republiki nr 131 z dnia 26 kwietnia 1986 r.), mogą być pobierane w sposób kumulatywny, czy też ta druga należność ma charakter podatku obrotowego?

---

(1)  Dz.U L 347, s. 1.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/20 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 31 października 2016 r. – J. Klein Schiphorst/Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

(Sprawa C-551/16)

(2017/C 030/24)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Centrale Raad van Beroep

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: J. Klein Schiphorst

Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy uprawnienie przyznane w art. 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 883/2004 (1), przy uwzględnieniu art. 63 i 7 tego rozporządzenia, celu i treści rozporządzenia oraz swobody przepływu osób i pracowników, może być wykonywane w ten sposób, że wniosek o przedłużenie okresu eksportu świadczeń z tytułu bezrobocia jest co do zasady oddalany, chyba że w ocenie Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen w świetle szczególnych okoliczności konkretnego przypadku – przykładowo w razie istnienia konkretnych i możliwych do wykazania widoków na zatrudnienie – racjonalnie nie można odmówić przedłużenia okresu eksportu? |
| --- | --- |

1)

Czy uprawnienie przyznane w art. 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 883/2004 (1), przy uwzględnieniu art. 63 i 7 tego rozporządzenia, celu i treści rozporządzenia oraz swobody przepływu osób i pracowników, może być wykonywane w ten sposób, że wniosek o przedłużenie okresu eksportu świadczeń z tytułu bezrobocia jest co do zasady oddalany, chyba że w ocenie Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen w świetle szczególnych okoliczności konkretnego przypadku – przykładowo w razie istnienia konkretnych i możliwych do wykazania widoków na zatrudnienie – racjonalnie nie można odmówić przedłużenia okresu eksportu?

| 2) | W razie odpowiedzi przeczącej: w jaki sposób państwa członkowskie powinny wykonywać uprawnienie przyznane w art. 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 883/2004? |
| --- | --- |

2)

W razie odpowiedzi przeczącej: w jaki sposób państwa członkowskie powinny wykonywać uprawnienie przyznane w art. 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 883/2004?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/20 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 listopada 2016 r. – Doris Margret Lisette Mahnkopf/Sven Mahnkopf

(Sprawa C-558/16)

(2017/C 030/25)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Kammergericht Berlin

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawczyni i wnosząca zażalenie: Doris Margret Lisette Mahnkopf

Druga strona postępowania: Sven Mahnkopf

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 1 ust. 1 rozporządzenia [„spadkowego”] (1) należy interpretować w ten sposób, że zakres stosowania rozporządzenia („dziedziczenie majątku po osobie zmarłej”) odnosi się również do przepisów prawa krajowego, które, jak § 1371 ust. 1 niemieckiego kodeksu prawa cywilnego (BGB), regulują stosunki majątkowe po śmierci jednego z małżonków poprzez podwyższenie ustawowego udziału przypadającego małżonkowi pozostałemu przy życiu? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 1 ust. 1 rozporządzenia [„spadkowego”] (1) należy interpretować w ten sposób, że zakres stosowania rozporządzenia („dziedziczenie majątku po osobie zmarłej”) odnosi się również do przepisów prawa krajowego, które, jak § 1371 ust. 1 niemieckiego kodeksu prawa cywilnego (BGB), regulują stosunki majątkowe po śmierci jednego z małżonków poprzez podwyższenie ustawowego udziału przypadającego małżonkowi pozostałemu przy życiu?

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 68 lit. 1) i art. 67 ust. 1 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że udział przypadający pozostającemu przy życiu małżonkowi, nawet jeśli jest to ułamek udziału powstały w wyniku podwyższenia na podstawie przepisów regulujących stosunki majątkowe jak § 1371 ust. 1 BGB, może zostać ujęty w całości w europejskim poświadczeniu spadkowym?
  W przypadku udzielenia na powyższe odpowiedzi co do zasady przeczącej, czy można jednak w drodze wyjątku udzielić odpowiedzi twierdzącej w odniesieniu do stanów faktycznych, w których






  a) | to poświadczenie jest wydawane w celu dochodzenia przez spadkobierców w konkretnym innym państwie członkowskim praw do znajdującego się tam majątku zmarłego oraz |
| --- | --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 68 lit. 1) i art. 67 ust. 1 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że udział przypadający pozostającemu przy życiu małżonkowi, nawet jeśli jest to ułamek udziału powstały w wyniku podwyższenia na podstawie przepisów regulujących stosunki majątkowe jak § 1371 ust. 1 BGB, może zostać ujęty w całości w europejskim poświadczeniu spadkowym?

W przypadku udzielenia na powyższe odpowiedzi co do zasady przeczącej, czy można jednak w drodze wyjątku udzielić odpowiedzi twierdzącej w odniesieniu do stanów faktycznych, w których

a)

to poświadczenie jest wydawane w celu dochodzenia przez spadkobierców w konkretnym innym państwie członkowskim praw do znajdującego się tam majątku zmarłego oraz

| b) | orzekanie w sprawach spadkowych (art. 4 i 21 rozporządzenia) oraz – niezależnie od tego, jakie prawo kolizyjne zostanie zastosowane – w kwestiach związanych z małżeńskim ustrojem majątkowym następuje według tego samego prawa krajowego? |
| --- | --- |

b)

orzekanie w sprawach spadkowych (art. 4 i 21 rozporządzenia) oraz – niezależnie od tego, jakie prawo kolizyjne zostanie zastosowane – w kwestiach związanych z małżeńskim ustrojem majątkowym następuje według tego samego prawa krajowego?

| 3) | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania 1) i 2), czy art. 68 lit. l) rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że ten przypadający pozostającemu przy życiu małżonkowi udział podwyższony na podstawie przepisów regulujących stosunki majątkowe może – z uwagi na to podwyższenie – zostać w całości ujęty w europejskim poświadczeniu spadkowym wyłącznie dla celów informacyjnych? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania 1) i 2), czy art. 68 lit. l) rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że ten przypadający pozostającemu przy życiu małżonkowi udział podwyższony na podstawie przepisów regulujących stosunki majątkowe może – z uwagi na to podwyższenie – zostać w całości ujęty w europejskim poświadczeniu spadkowym wyłącznie dla celów informacyjnych?

---

(1)  Rozporządzenie nr 650/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego; Dz.U. L 201, s 107.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/21 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/21

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 14 listopada 2016 r. – Grupo Norte Facility S.A./Angel Manuel Moreira Gómez

(Sprawa C-574/16)

(2017/C 030/26)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Galicia

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: Grupo Norte Facility S.A.

Druga strona postępowania: Angel Manuel Moreira Gómez

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dla celów zasady równoważności pracowników tymczasowych i zatrudnionych na czas nieokreślony rozwiązanie umowy o pracę ze względu na obiektywne okoliczności na podstawie art. 49 ust. 1 lit. c) hiszpańskiego kodeksu pracy i rozwiązanie umowy o pracę z obiektywnych powodów na podstawie art. 52 hiszpańskiego kodeksu pracy należy uznać za „porównywalne sytuacje”, a zatem odmienna odprawa w pierwszym i drugim przypadku stanowi nierówne traktowanie pracowników tymczasowych i zatrudnionych na czas nieokreślony, zakazane w dyrektywie Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1)? |
| --- | --- |

1)

Czy dla celów zasady równoważności pracowników tymczasowych i zatrudnionych na czas nieokreślony rozwiązanie umowy o pracę ze względu na obiektywne okoliczności na podstawie art. 49 ust. 1 lit. c) hiszpańskiego kodeksu pracy i rozwiązanie umowy o pracę z obiektywnych powodów na podstawie art. 52 hiszpańskiego kodeksu pracy należy uznać za „porównywalne sytuacje”, a zatem odmienna odprawa w pierwszym i drugim przypadku stanowi nierówne traktowanie pracowników tymczasowych i zatrudnionych na czas nieokreślony, zakazane w dyrektywie Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1)?

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy należy uznać, że cele polityki społecznej, które uzasadniały ustanowienie rodzaju umowy o zastępstwo w przypadku odejścia na emeryturę częściową, uzasadniają także zgodnie z klauzulą 4 pkt 1 ww. porozumienia ramowego odmienne traktowanie rozwiązania stosunku pracy w celu dokonania niekorzystnej odprawy, w sytuacji gdy pracodawca swobodnie dokonuje wyboru, by taka umowa o zastępstwo w przypadku odejścia na emeryturę częściową została zawarta na czas określony? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy należy uznać, że cele polityki społecznej, które uzasadniały ustanowienie rodzaju umowy o zastępstwo w przypadku odejścia na emeryturę częściową, uzasadniają także zgodnie z klauzulą 4 pkt 1 ww. porozumienia ramowego odmienne traktowanie rozwiązania stosunku pracy w celu dokonania niekorzystnej odprawy, w sytuacji gdy pracodawca swobodnie dokonuje wyboru, by taka umowa o zastępstwo w przypadku odejścia na emeryturę częściową została zawarta na czas określony?

| 3) | W przypadku gdyby należało uznać, że nie ma rozsądnego uzasadnienia zgodnego z klauzulą 4 pkt 1, czy w celu zagwarantowania skuteczności rzeczonej dyrektywy 1999/70/WE nierówne traktowanie przy odprawie z tytułu rozwiązania umowy pracowników tymczasowych i pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony w ww. hiszpańskim uregulowaniu należy interpretować jako stanowiące jeden z wymienionych w art. 21 karty przypadków dyskryminacji, skutkiem czego jest niezgodne z zasadami równego traktowania i niedyskryminacji, które stanowią część podstawowych zasad prawa Unii? |
| --- | --- |

3)

W przypadku gdyby należało uznać, że nie ma rozsądnego uzasadnienia zgodnego z klauzulą 4 pkt 1, czy w celu zagwarantowania skuteczności rzeczonej dyrektywy 1999/70/WE nierówne traktowanie przy odprawie z tytułu rozwiązania umowy pracowników tymczasowych i pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony w ww. hiszpańskim uregulowaniu należy interpretować jako stanowiące jeden z wymienionych w art. 21 karty przypadków dyskryminacji, skutkiem czego jest niezgodne z zasadami równego traktowania i niedyskryminacji, które stanowią część podstawowych zasad prawa Unii?

---

(1)  Dz.U. 1999, L 175, s. 43.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/22 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/22

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-460/13, Sun Pharmaceutical Industries Ltd, dawniej Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 listopada 2016 r. przez Sun Pharmaceutical Industries Ltd

(Sprawa C-586/16 P)

(2017/C 030/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Sun Pharmaceutical Industries Ltd, dawniej Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd (przedstawiciele: R. Vidal, A. Penny, Solicitors, B. Kennelly QC, Barrister)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-460/13 oddalającego ich skargę o stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie COMP/39226 – Lundbeck (cytalopram) stwierdzającej naruszenie ze względu na cel art. 101 ust. 1 TFUE i art. 5 EOG, w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-460/13 oddalającego ich skargę o stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie COMP/39226 – Lundbeck (cytalopram) stwierdzającej naruszenie ze względu na cel art. 101 ust. 1 TFUE i art. 5 EOG, w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie;

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy wnoszących odwołanie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy wnoszących odwołanie;

| — | stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 4 decyzji w zakresie, w jakim nakłada grzywny na wnoszące odwołanie lub ewentualnie obniżenie wysokości grzywny, oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 4 decyzji w zakresie, w jakim nakłada grzywny na wnoszące odwołanie lub ewentualnie obniżenie wysokości grzywny, oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania i innymi wydatkami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w związku z niniejszym postępowaniem oraz orzeczenie o wszelkich innych środkach, które Trybunał uzna za właściwe. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania i innymi wydatkami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w związku z niniejszym postępowaniem oraz orzeczenie o wszelkich innych środkach, które Trybunał uzna za właściwe.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Sąd niewłaściwie zastosował kryterium służące wykazaniu naruszenia art. 101 ust. 1„ze względu na cel” ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej „Trybunałem” w wyroku CB/Komisja, C-67/13 P, ECLI:EU:C:2014:2204 (zwanym dalej „wyrokiem CB”). Porozumienie zawarte pomiędzy wnoszącymi odwołanie i spółką H. Lundbeck A/S (zwaną dalej „spółką Lundbeck”), które weszło w życie w dniu 16 czerwca 2002 r. (zwane dalej „porozumieniem”), nie było z samej swej natury szkodliwe dla konkurencji. Jego celem było w pierwszym rzędzie ugodowe rozstrzygnięcie sporu patentowego pomiędzy wnoszącymi odwołanie i spółką Lundbeck. Ustalenie, czy porozumienie było faktycznie szkodliwe dla konkurencji, wymagało zbadania przez Komisję jego skutków. |
| --- | --- |

1.

Sąd niewłaściwie zastosował kryterium służące wykazaniu naruszenia art. 101 ust. 1„ze względu na cel” ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej „Trybunałem” w wyroku CB/Komisja, C-67/13 P, ECLI:EU:C:2014:2204 (zwanym dalej „wyrokiem CB”). Porozumienie zawarte pomiędzy wnoszącymi odwołanie i spółką H. Lundbeck A/S (zwaną dalej „spółką Lundbeck”), które weszło w życie w dniu 16 czerwca 2002 r. (zwane dalej „porozumieniem”), nie było z samej swej natury szkodliwe dla konkurencji. Jego celem było w pierwszym rzędzie ugodowe rozstrzygnięcie sporu patentowego pomiędzy wnoszącymi odwołanie i spółką Lundbeck. Ustalenie, czy porozumienie było faktycznie szkodliwe dla konkurencji, wymagało zbadania przez Komisję jego skutków.

| 2. | Stwierdzając, że faktycznie istniała „potencjalna konkurencja” pomiędzy wnoszącymi odwołanie i spółką Lundbeck w dacie zawarcia porozumienia, Sąd w oczywisty sposób przeinaczył dowody z akt postępowania. Komisja była zobowiązana obiektywnie wykazać, że wnoszące odwołanie miały realną i konkretną możliwość wejścia na rynek w sposób racjonalny pod względem gospodarczym. Dowody świadczyły o tym, że (a) takie wejście nie było możliwością realną i konkretną, ani obiektywnie, ani pod względem racjonalności gospodarczej, przed wygaśnięciem porozumienia; (b) w ramach negocjacji zakończonych zawarciem porozumienia wnoszące odwołanie nie miały żadnego interesu w tym, aby być szczere co do swojej gotowości do wejścia na rynek, i podstępem doprowadziły spółkę Lundbeck do wyrażenia zgody zarówno na dostarczanie wnoszącym odwołanie jej własnych produktów po obniżonej cenie, jak i na dokonanie płatności na rzecz wnoszących odwołanie. Pozwoliło to w rzeczywistości wnoszącym odwołanie niezwłoczne wejść na rynek, czego w zasadzie w przeciwnym wypadku nie mogłyby zrobić. Sąd nie uwzględnił zasadniczej różnicy pomiędzy wnoszącymi odwołanie i innymi producentami leków generycznych, którzy zawarli porozumienie ze spółką Lundbeck, polegającej na tym, że wnoszące odwołanie nie miały realnej i konkretnej możliwości uzyskania zezwolenia na wprowadzenie do obrotu w okresie obowiązywania porozumienia. |
| --- | --- |

2.

Stwierdzając, że faktycznie istniała „potencjalna konkurencja” pomiędzy wnoszącymi odwołanie i spółką Lundbeck w dacie zawarcia porozumienia, Sąd w oczywisty sposób przeinaczył dowody z akt postępowania. Komisja była zobowiązana obiektywnie wykazać, że wnoszące odwołanie miały realną i konkretną możliwość wejścia na rynek w sposób racjonalny pod względem gospodarczym. Dowody świadczyły o tym, że (a) takie wejście nie było możliwością realną i konkretną, ani obiektywnie, ani pod względem racjonalności gospodarczej, przed wygaśnięciem porozumienia; (b) w ramach negocjacji zakończonych zawarciem porozumienia wnoszące odwołanie nie miały żadnego interesu w tym, aby być szczere co do swojej gotowości do wejścia na rynek, i podstępem doprowadziły spółkę Lundbeck do wyrażenia zgody zarówno na dostarczanie wnoszącym odwołanie jej własnych produktów po obniżonej cenie, jak i na dokonanie płatności na rzecz wnoszących odwołanie. Pozwoliło to w rzeczywistości wnoszącym odwołanie niezwłoczne wejść na rynek, czego w zasadzie w przeciwnym wypadku nie mogłyby zrobić. Sąd nie uwzględnił zasadniczej różnicy pomiędzy wnoszącymi odwołanie i innymi producentami leków generycznych, którzy zawarli porozumienie ze spółką Lundbeck, polegającej na tym, że wnoszące odwołanie nie miały realnej i konkretnej możliwości uzyskania zezwolenia na wprowadzenie do obrotu w okresie obowiązywania porozumienia.

| 3. | W każdym razie żadne kary nie powinny zostać nałożone na wnoszące odwołanie. W dacie zawarcia porozumienia wytyczne Komisji nie traktowały takiego porozumienia jako naruszenie „ze względu na cel”. Była to nietypowa sytuacja, w której spółka Lundbeck korzystała przede wszystkim z ochrony przed konkurencja w postaci swoich patentów i przeszkód regulacyjnych, natomiast wnoszące odwołanie w rzeczywistości zwiększyły swoją możliwość konkurowania ze spółką Lundbeck na odnośnym rynku poprzez uzyskanie zaopatrzenia po obniżonej cenie w produkty spółki Lundbeck, które mogły oznaczyć jako własne. Kara nałożona na wnoszące odwołanie nie uwzględnia nietypowego charakteru naruszenia i nieuzasadnionego opóźnienia Komisji: zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia mogło z łatwością zostać skierowane do wnoszących odwołanie ponad pięć lat wcześniej, niż faktycznie zostało wysłane. |
| --- | --- |

3.

W każdym razie żadne kary nie powinny zostać nałożone na wnoszące odwołanie. W dacie zawarcia porozumienia wytyczne Komisji nie traktowały takiego porozumienia jako naruszenie „ze względu na cel”. Była to nietypowa sytuacja, w której spółka Lundbeck korzystała przede wszystkim z ochrony przed konkurencja w postaci swoich patentów i przeszkód regulacyjnych, natomiast wnoszące odwołanie w rzeczywistości zwiększyły swoją możliwość konkurowania ze spółką Lundbeck na odnośnym rynku poprzez uzyskanie zaopatrzenia po obniżonej cenie w produkty spółki Lundbeck, które mogły oznaczyć jako własne. Kara nałożona na wnoszące odwołanie nie uwzględnia nietypowego charakteru naruszenia i nieuzasadnionego opóźnienia Komisji: zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia mogło z łatwością zostać skierowane do wnoszących odwołanie ponad pięć lat wcześniej, niż faktycznie zostało wysłane.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/23 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/23

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-469/13 Generics (UK)/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez Generics (UK) Ltd

(Sprawa C-588/16 P)

(2017/C 030/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Generics (UK) Ltd (przedstawiciele: I. Vandenborre, advocaat, T. Goetz, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku albo zastosowanie innych stosownych środków. |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku albo zastosowanie innych stosownych środków.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Zarzut pierwszy. Sąd nie wykazał, że ugody patentowe stanowiły naruszenie „ze względu na cel” zgodnie z rozumieniem nadanym temu pojęciu w wyroku Sądu Groupement des cartes bancaires/Komisja. W szczególności, Sąd nie wyjaśnia w jaki sposób ugody patentowe przedstawiają same w sobie dostateczny poziom szkodliwości dla konkurencji, tak że nie ma potrzeby oceny ich rzeczywistych i potencjalnych skutków. Sąd wyraża za to wątpliwości i brak pewności co do krytycznych elementów analizy ugód patentowych. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy. Sąd nie wykazał, że ugody patentowe stanowiły naruszenie „ze względu na cel” zgodnie z rozumieniem nadanym temu pojęciu w wyroku Sądu Groupement des cartes bancaires/Komisja. W szczególności, Sąd nie wyjaśnia w jaki sposób ugody patentowe przedstawiają same w sobie dostateczny poziom szkodliwości dla konkurencji, tak że nie ma potrzeby oceny ich rzeczywistych i potencjalnych skutków. Sąd wyraża za to wątpliwości i brak pewności co do krytycznych elementów analizy ugód patentowych.

| 2. | Zarzut drugi. Dowody, na których Sąd oparł swe ustalenia nie spełniają wymogów dokładności, wiarygodności, spójności i kompletności, co Trybunał określił jako niezbędny wymóg przeprowadzenia dowodu na okoliczność zaistnienia naruszenia „ze względu na cel”. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi. Dowody, na których Sąd oparł swe ustalenia nie spełniają wymogów dokładności, wiarygodności, spójności i kompletności, co Trybunał określił jako niezbędny wymóg przeprowadzenia dowodu na okoliczność zaistnienia naruszenia „ze względu na cel”.

| 3. | Zarzut trzeci. Sąd przerzucił ciężar dowodu, wymagając od spółki Generics (UK) wykazania, że ryzykowne wejście na rynek zakończyłoby się z pewnością sporem sądowym, który spółka Generics (UK) z pewnością by przegrała, by udowodnić zgodność z prawem ugód patentowych. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci. Sąd przerzucił ciężar dowodu, wymagając od spółki Generics (UK) wykazania, że ryzykowne wejście na rynek zakończyłoby się z pewnością sporem sądowym, który spółka Generics (UK) z pewnością by przegrała, by udowodnić zgodność z prawem ugód patentowych.

| 4. | Zarzut czwarty. Sąd nie poddał pełnej kontroli ustalenia Komisji, iż art. 101 ust. 3 TFEU nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty. Sąd nie poddał pełnej kontroli ustalenia Komisji, iż art. 101 ust. 3 TFEU nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.

| 5. | Zarzut piąty. Sąd naruszył prawo dokonując kontroli sądowej ultra vires, stwierdzając nowe naruszenie art. 101 ust. 1 TFEU, które nie zostało ustalone w spornej decyzji oraz zastępując w tym zakresie własną oceną ocenę Komisji. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty. Sąd naruszył prawo dokonując kontroli sądowej ultra vires, stwierdzając nowe naruszenie art. 101 ust. 1 TFEU, które nie zostało ustalone w spornej decyzji oraz zastępując w tym zakresie własną oceną ocenę Komisji.

| 6. | Zarzut szósty. Sąd nie wskazał jasnych, precyzyjnych i spójnych dowodów na okoliczność popełnienia przez Generics (UK) zarzucanego naruszenia w sposób umyślny lub wyniku zaniedbania, jak wymaga tego art. 23 ust. 2 rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 (1) z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty. Sąd nie wskazał jasnych, precyzyjnych i spójnych dowodów na okoliczność popełnienia przez Generics (UK) zarzucanego naruszenia w sposób umyślny lub wyniku zaniedbania, jak wymaga tego art. 23 ust. 2 rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 (1) z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu.

---

(1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/24 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/24

---

Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

(Sprawa C-590/16)

(2017/C 030/29)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Flavia Tomat i Aikaterini Kyratsou, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Grecka

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że zgodnie z art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE (1), ponieważ przyjęła i utrzymywała w mocy przepisy prawne, które umożliwiają udostępnianie produktów ropopochodnych bez pobierania podatku akcyzowego na stacjach benzynowych spółki „Katastimata Aforologiton Eidon A.E.” [Hellenic Duty Free Shops SA] w punktach granicznych Kipoi nad rzeką Evros, Kakavia i Euzone, które znajdują się w regionach graniczących z państwami trzecimi – konkretnie z Turcją, Albanią i byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że zgodnie z art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE (1), ponieważ przyjęła i utrzymywała w mocy przepisy prawne, które umożliwiają udostępnianie produktów ropopochodnych bez pobierania podatku akcyzowego na stacjach benzynowych spółki „Katastimata Aforologiton Eidon A.E.” [Hellenic Duty Free Shops SA] w punktach granicznych Kipoi nad rzeką Evros, Kakavia i Euzone, które znajdują się w regionach graniczących z państwami trzecimi – konkretnie z Turcją, Albanią i byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii;

| — | obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Zgodnie z uzasadnioną opinią z dnia 1 września 2014 r. przekazaną władzom greckim przez Komisję Grecja, zezwalając na udostępnianie produktów ropopochodnych, od których nie był pobierany podatek akcyzowy, na stacjach benzynowych zarządzanych przez spółkę „Katastimata Aforologiton Eidon A.E.” w punktach granicznych Kipoi nad rzeką Evros, Kakavia i Euzone, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie dyrektywy 2008/118 w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, gdyż nie wyszła ona z założenia, że takie udostępnianie stanowi faktyczne dopuszczenie do konsumpcji. Bezpośrednie dostarczanie pojazdom paliw na wspomnianych stacjach benzynowych stanowi dopuszczenie do konsumpcji i podlega podatkowi akcyzowemu. |
| --- | --- |

1.

Zgodnie z uzasadnioną opinią z dnia 1 września 2014 r. przekazaną władzom greckim przez Komisję Grecja, zezwalając na udostępnianie produktów ropopochodnych, od których nie był pobierany podatek akcyzowy, na stacjach benzynowych zarządzanych przez spółkę „Katastimata Aforologiton Eidon A.E.” w punktach granicznych Kipoi nad rzeką Evros, Kakavia i Euzone, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie dyrektywy 2008/118 w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, gdyż nie wyszła ona z założenia, że takie udostępnianie stanowi faktyczne dopuszczenie do konsumpcji. Bezpośrednie dostarczanie pojazdom paliw na wspomnianych stacjach benzynowych stanowi dopuszczenie do konsumpcji i podlega podatkowi akcyzowemu.

| 2. | Odstępstwa od normy ustanawiającej zasadę, że obowiązek podatkowy powstaje w państwie członkowskim, w którym następuje dopuszczenie do konsumpcji, są wyraźnie uregulowane w prawie Unii. Stosowanie uproszczonych procedur do wywozu do państw trzecich w odniesieniu do udostępniania produktów ropopochodnych podlegających podatkowi akcyzowemu jest sprzeczne z dyrektywą 2008/118, gdyż nie wchodzi w zakres stosowania jednego z właściwych przepisów tej dyrektywy. |
| --- | --- |

2.

Odstępstwa od normy ustanawiającej zasadę, że obowiązek podatkowy powstaje w państwie członkowskim, w którym następuje dopuszczenie do konsumpcji, są wyraźnie uregulowane w prawie Unii. Stosowanie uproszczonych procedur do wywozu do państw trzecich w odniesieniu do udostępniania produktów ropopochodnych podlegających podatkowi akcyzowemu jest sprzeczne z dyrektywą 2008/118, gdyż nie wchodzi w zakres stosowania jednego z właściwych przepisów tej dyrektywy.

---

(1)  Dz.U. L 9 z 14.1.2009, s. 9.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/25 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/25

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-472/13, H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd

(Sprawa C-591/16 P)

(2017/C 030/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd (przedstawiciele: R. Subiotto QC, Barrister, T. Kuhn, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejska Federacja Producentów Leków i Stowarzyszeń Farmaceutycznych (EFPIA)

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części;

| — | stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie w jakim odnosi się do wnoszących odwołanie lub tytułem żądania ewentualnego uchylenie grzywien nałożonych na wnoszące odwołanie mocą spornej decyzji lub w dalszej kolejności istotne obniżenie grzywien nałożonych na wnoszące odwołanie mocą spornej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie w jakim odnosi się do wnoszących odwołanie lub tytułem żądania ewentualnego uchylenie grzywien nałożonych na wnoszące odwołanie mocą spornej decyzji lub w dalszej kolejności istotne obniżenie grzywien nałożonych na wnoszące odwołanie mocą spornej decyzji;

| — | obciążenie Komisji poniesionymi przez wnoszące odwołanie kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem; |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji poniesionymi przez wnoszące odwołanie kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem;

| — | w razie konieczności ponowne skierowanie sprawy do Sądu, aby ten wydał rozstrzygnięcie zgodne z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału; |
| --- | --- |

—

w razie konieczności ponowne skierowanie sprawy do Sądu, aby ten wydał rozstrzygnięcie zgodne z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału;

| — | podjęcie wszelkich innych środków, jakie Trybunał uzna za stosowne. |
| --- | --- |

—

podjęcie wszelkich innych środków, jakie Trybunał uzna za stosowne.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie twierdzą, iż Sąd naruszył prawo uznając tezę Komisji, że ugody patentowe miały na celu ograniczenie konkurencji. Sąd naruszył prawo orzekając, że ugoda patentowa ogranicza konkurencję ze względu na cel nawet jeśli wchodzi w zakres patentu spółki Lundbeck. Taka ugoda z uwagi na swój charakter nie może być uznana za szkodliwą dla konkurencji, ponieważ formułuje ograniczenia porównywalne z ograniczeniami, które mogłyby być zastosowane mocą orzeczenia sądu nakazującego przestrzeganie praw uprawnionego z patentu. Odpłatność nie może uczynić zgodnego z prawem i nieskomplikowanego porozumienia, jakim jest ugoda patentowa wchodząca w zakres uprawnień patentowych, w ograniczenie konkurencji ze względu na cel. W konsekwencji ugoda patentowa GUK UK, która zdaniem Sądu wchodzi w zakres patentu spółki Lundbeck, nie powinna była zostać uznana za ograniczającą konkurencję ze względu na cel. Ten sam wniosek dotyczy wszystkich pozostały pięciu ugód, ponieważ Sąd naruszył prawo uznając, iż wykraczają one poza zakres patentów spółki Lundbeck.

W ramach zarzutu drugiego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo stosując niewłaściwe kryterium prawne w celu oceny czy pięć z sześciu ugód patentowych formułowało ograniczenia wykraczające poza zakres patentu spółki Lundbeck. Sąd powinien był ocenić czy zaistniała „zgodna wola” w rozumieniu art. 101 TFUE pomiędzy spółką Lundbeck a każdą ze spółek Generics, tak że odpowiednia(e) ugoda(y), za wyjątkiem ugody GUK UK, nakładała(y) ograniczenia, które wykraczały poza zakres patentów spółki Lundbeck.

W ramach zarzutu trzeciego wnoszące odwołanie twierdzą, że nawet jeśli kwalifikacja prawna Sądu, iż pięć lub mniej, z sześciu ugód patentowych wykraczało poza zakres patentów spółki Lundbeck była prawidłowa, Sąd naruszył prawo orzekając, że ugody wykraczające poza zakres wspomnianych patentów ograniczały konkurencję ze względu na cel. Zważając na gospodarczy i prawny kontekst ugód patentowych, ze względu na sam ich charakter, nie były one szkodliwe dla konkurencji i nie mogą być porównywane do porozumień w sprawie podziału rynku, wobec czego Sąd naruszył prawo nie biorąc pod uwagę rozwiązania alternatywnego.

W ramach zarzut czwartego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo oraz dokonał błędnej oceny dowodów oraz udzielił wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia, uznając twierdzenie Komisji jakoby spółka Lundbeck i spółki Generics były rzeczywistymi lub potencjalnymi konkurentami w momencie zawierania ugód patentowych, bez względu na fakt czy produkty spółek Generics naruszały patenty spółki Lundbeck. Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, ignorując istnienie przeszkód prawnych, w szczególności patentów spółki Lundbeck, które uniemożliwiały spółkom Generics wprowadzenie na rynek produktów zawierających cytalopram naruszających jej patent. Po drugie, ustalenie Sądu, że spółka Lundbeck wątpiła w ważność swoich patentów jest obaczone naruszeniem prawa, oczywistym błędem w ocenie dowodów i wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniem. Po trzecie, Sąd naruszył prawo orzekając, że dowody pochodzące z okresu po zawarciu ugód patentowych, ale które w wielu przypadkach wciąż poprzedzały wygaśnięcie ugód, nie mogą mieć decydującego znaczenia w ocenie tego czy spółki Generics były potencjalnymi konkurentami spółki Lundbeck. Dokumenty te zawierają dowody naukowe na okoliczność, że spółki Generics lub ich producenci API naruszyli patenty spółki Lundbeck, tymczasowe nakazy sądów krajowych oraz inne prawa ochronne spółki Lundbeck względem produktów zawierających cytalopram opartych na API, którym posługiwały się niektóre spółki Generics oraz potwierdzenie przez Europejski Urząd Patentowy („EPO”) ważności patentu Lundbeck w zakresie krystalizacji we wszystkich mających znaczenie aspektach, którego moc wiążącą kwestionowała Komisja. Wreszcie Sąd naruszył prawo oraz nie przedstawił stosowanego uzasadnienie ustalenia, że każda ze spółek Generics miała realne i konkretne możliwości wejścia na rynek nie dokonując rzetelnej oceny tego czy mogą wprowadzić produkty nie naruszające patentu na cytalopram.

W ramach zarzutu piątego wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo utrzymując w mocy grzywny zastosowane przez Komisję wobec spółki Lundbeck. Po pierwsze, Sąd naruszył prawo błędnie stosując przesłanki winy. Po drugie, Sąd naruszył prawo potwierdzając twierdzenie Komisji, że spółka Lundbeck nie mogła nie mieć świadomości antykonkurencyjnego charakteru swego postępowania. Po trzecie, Sąd naruszył zasadę pewności prawa i niedziałania prawa wstecz utrzymując w mocy grzywnę wyższą niż symboliczna.

W ramach zarzutu szóstego wnoszące odwołanie podnoszą tytułem żądania ewentualnego, że Sąd naruszył prawo oraz nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia, utrzymując w mocy obliczoną przez Komisję wysokość grzywien zastosowanych wobec wnoszących odwołanie. Wartość sprzedaży, będąca podstawą wymiaru grzywien obejmuje sprzedaż zrealizowaną przez spółkę Lundbeck w niektórych państwach członkowskich EOG, do których rynków spółki Generics nie miały w rzeczywistości dostępu, ponieważ nie uzyskały pozwolenia na dopuszczenie do obrotu do momentu wygaśnięcia ugód patentowych lub jak w przypadku Austrii, ponieważ patent spółki Lundbeck na substancję aktywną cytalopramu pozostawał w mocy przez znaczną część obowiązywania ugód patentowych. Ponadto, w niniejszej sprawie należało zastosować niższy współczynnik wagi naruszenia, w szczególności ze względu na fakt, że nie sposób porównać ugód patentowych do karteli oraz że ich rzeczywisty zakres geograficzny był znacznie bardziej ograniczony od ich dosłownego zakresu geograficznego.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/26 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/26

---

Odwołanie od wyroku dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-346/14 Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2016 r. przez Wiktora Fedorowycza Janukowycza

(Sprawa C-598/16 P)

(2017/C 030/31)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Wiktor Fedorowycz Janukowycz (przedstawiciel: T. Beazley QC)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 15 września 2016 r. w sprawie T-346/14 w zakresie wskazanym w odwołaniu, to jest pkt 2 i 4 sentencji wyroku; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 15 września 2016 r. w sprawie T-346/14 w zakresie wskazanym w odwołaniu, to jest pkt 2 i 4 sentencji wyroku;

| — | uwzględnienie żądań skarżącego podniesionych w postępowaniu przed Sądem w zakresie wskazanym poniże, mianowicie:






  — | stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB (1) (zwanej dalej „drugą decyzją zmieniającą”); |
| --- | --- | --- |

—

uwzględnienie żądań skarżącego podniesionych w postępowaniu przed Sądem w zakresie wskazanym poniże, mianowicie:

—

stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB (1) (zwanej dalej „drugą decyzją zmieniającą”);

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZIB (2) oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZIB (2) oraz

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 (3) |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 (3)

| — | w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, oraz |
| --- | --- |

—

w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, oraz

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności przedstawionej w piśmie dostosowującym żądania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności przedstawionej w piśmie dostosowującym żądania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez uznanie, że kryterium wskazania z art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB zmienionej drugą decyzją zmieniającą jest zgodne z celami wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa wyrażonymi w art. 21 TUE. Sąd zaniechał przyznania, że zarzucane czyny polegające na sprzeniewierzeniu środków publicznych powinny być przynajmniej przedmiotem postępowania karnego lub innych postępowań sądowych w danym państwie w sytuacji gdy – jak w niniejszej sprawie – istnieją wiarygodne dowody na to, że dane państwo nie posiada spójnej i odpowiedniej historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez uznanie, że kryterium wskazania z art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB zmienionej drugą decyzją zmieniającą jest zgodne z celami wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa wyrażonymi w art. 21 TUE. Sąd zaniechał przyznania, że zarzucane czyny polegające na sprzeniewierzeniu środków publicznych powinny być przynajmniej przedmiotem postępowania karnego lub innych postępowań sądowych w danym państwie w sytuacji gdy – jak w niniejszej sprawie – istnieją wiarygodne dowody na to, że dane państwo nie posiada spójnej i odpowiedniej historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez (1) niestwierdzenie, że istnieją wiarygodne dowody na brak historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa na Ukrainie oraz (2) uznaniu, na podstawie dowodów, na których oparła się Rada Unii Europejskiej, niektórych organów ukraińskich za „wysokiej rangi organ wymiaru sprawiedliwości”. Sąd naruszył prawo również w ten sposób, że nie przedstawił żadnego uzasadnienia swego stanowiska w tych kwestiach. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez (1) niestwierdzenie, że istnieją wiarygodne dowody na brak historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa na Ukrainie oraz (2) uznaniu, na podstawie dowodów, na których oparła się Rada Unii Europejskiej, niektórych organów ukraińskich za „wysokiej rangi organ wymiaru sprawiedliwości”. Sąd naruszył prawo również w ten sposób, że nie przedstawił żadnego uzasadnienia swego stanowiska w tych kwestiach.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez stwierdzenie, że (1) umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie na podstawie pisma organów ukraińskich z dnia 10 października 2014 r. spełniało kryteria wskazania oraz że (2) Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez stwierdzenie, że (1) umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie na podstawie pisma organów ukraińskich z dnia 10 października 2014 r. spełniało kryteria wskazania oraz że (2) Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie.

---

(1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniająca decyzję Rady 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 24, s. 16).

(2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62. s. 25).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62. s. 1).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/27 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/27

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-348/14 Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2016 r. przez Oleksandra Wiktorowycza Janukowycza

(Sprawa C-599/16 P)

(2017/C 030/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Oleksandr Wiktorowycz Janukowycz (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 15 września 2016 r. w sprawie T-348/14 w zakresie wskazanym w odwołaniu, to jest pkt 2 i 4 sentencji wyroku; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 15 września 2016 r. w sprawie T-348/14 w zakresie wskazanym w odwołaniu, to jest pkt 2 i 4 sentencji wyroku;

| — | uwzględnienie żądań skarżącego podniesionych w postępowaniu przed Sądem w zakresie wskazanym poniże, mianowicie:






  — | stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB (1) (zwanej dalej „drugą decyzją zmieniającą”); |
| --- | --- | --- |

—

uwzględnienie żądań skarżącego podniesionych w postępowaniu przed Sądem w zakresie wskazanym poniże, mianowicie:

—

stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB (1) (zwanej dalej „drugą decyzją zmieniającą”);

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZIB (2) oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZIB (2) oraz

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 (3) |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 (3)

w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, oraz

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności przedstawionej w piśmie dostosowującym żądania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności przedstawionej w piśmie dostosowującym żądania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez uznanie, że kryterium wskazania z art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB zmienionej drugą decyzją zmieniającą jest zgodne z celami wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa wyrażonymi w art. 21 TUE. Sąd zaniechał przyznania, że zarzucane czyny polegające na sprzeniewierzeniu środków publicznych powinny być przynajmniej przedmiotem postępowania karnego lub innych postępowań sądowych w danym państwie w sytuacji gdy – jak w niniejszej sprawie – istnieją wiarygodne dowody na to, że dane państwo nie posiada spójnej i odpowiedniej historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez uznanie, że kryterium wskazania z art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB zmienionej drugą decyzją zmieniającą jest zgodne z celami wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa wyrażonymi w art. 21 TUE. Sąd zaniechał przyznania, że zarzucane czyny polegające na sprzeniewierzeniu środków publicznych powinny być przynajmniej przedmiotem postępowania karnego lub innych postępowań sądowych w danym państwie w sytuacji gdy – jak w niniejszej sprawie – istnieją wiarygodne dowody na to, że dane państwo nie posiada spójnej i odpowiedniej historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez (1) niestwierdzenie, że istnieją wiarygodne dowody na brak historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa na Ukrainie oraz (2) uznaniu, na podstawie dowodów, na których oparła się Rada Unii Europejskiej, niektórych organów ukraińskich za „wysokiej rangi organ wymiaru sprawiedliwości”. Sąd naruszył prawo również w ten sposób, że nie przedstawił żadnego uzasadnienia swego stanowiska w tych kwestiach. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez (1) niestwierdzenie, że istnieją wiarygodne dowody na brak historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa na Ukrainie oraz (2) uznaniu, na podstawie dowodów, na których oparła się Rada Unii Europejskiej, niektórych organów ukraińskich za „wysokiej rangi organ wymiaru sprawiedliwości”. Sąd naruszył prawo również w ten sposób, że nie przedstawił żadnego uzasadnienia swego stanowiska w tych kwestiach.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez stwierdzenie, że (1) umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie na podstawie pisma organów ukraińskich z dnia 30 grudnia 2014 r. spełniało kryteria wskazania oraz że (2) Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez stwierdzenie, że (1) umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie na podstawie pisma organów ukraińskich z dnia 30 grudnia 2014 r. spełniało kryteria wskazania oraz że (2) Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie.

---

(1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniająca decyzję Rady 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 24, s. 16).

(2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62. s. 25).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62. s. 1).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/28 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/28

---

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 września 2016 r. w sprawie T-207/15, National Iranian Tanker Company/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez National Iranian Tanker Company

(Sprawa C-600/16 P)

(2017/C 030/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: National Iranian Tanker Company (przedstawiciele: T. de la Mare, QC, M. Lester, QC, J. Pobjoy, barristers, R. Chandrasekera, S. Ashley, C. Murphy, solicitors)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 września 2016 r. w sprawie T-207/15, National Iranian Tanker Company/Rada; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 września 2016 r. w sprawie T-207/15, National Iranian Tanker Company/Rada;

| — | uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w toku postępowania przed Sądem, a w szczególności:






  — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. (2), w zakresie, w jakim akty te mają zastosowanie do wnoszącego odwołanie; |
| --- | --- | --- |

—

uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w toku postępowania przed Sądem, a w szczególności:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. (2), w zakresie, w jakim akty te mają zastosowanie do wnoszącego odwołanie;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie, że zarówno art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. (3) (ze zmianami), jak i art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. (4) (ze zmianami), nie mają zastosowania w zakresie, w jakim dotyczą wnoszącego odwołanie, ze względu na niezgodność z prawem tych przepisów; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie, że zarówno art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. (3) (ze zmianami), jak i art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. (4) (ze zmianami), nie mają zastosowania w zakresie, w jakim dotyczą wnoszącego odwołanie, ze względu na niezgodność z prawem tych przepisów; oraz

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, w którym wnoszący odwołanie utrzymuje, że Rada popełniła błąd poprzez stwierdzenie, że decyzja Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. i rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. nie naruszają zasad powagi rzeczy osądzonej, pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań oraz prawomocności lub prawa do skutecznego środka prawnego, które to prawo zostało ustanowione w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w którym wnoszący odwołanie utrzymuje, że Rada popełniła błąd poprzez stwierdzenie, że decyzja Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. i rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. nie naruszają zasad powagi rzeczy osądzonej, pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań oraz prawomocności lub prawa do skutecznego środka prawnego, które to prawo zostało ustanowione w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 2. | Zarzut drugi, w którym wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił błąd poprzez stwierdzenie, że wobec wnoszącego odwołanie zostały spełnione kryteria umieszczenia w wykazie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w którym wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił błąd poprzez stwierdzenie, że wobec wnoszącego odwołanie zostały spełnione kryteria umieszczenia w wykazie.

| 3. | Zarzut trzeci, w którym wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd błędnie stwierdził, iż ingerencja w prawa podstawowe wnoszącego odwołanie była proporcjonalna. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, w którym wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd błędnie stwierdził, iż ingerencja w prawa podstawowe wnoszącego odwołanie była proporcjonalna.

| 4. | Zarzut czwarty, w którym skarżący twierdzi, że Sąd popełnił błąd poprzez oddalenie podniesionego przez wnoszącego odwołanie tytułem ewentualnym argumentu, iż szeroka wykładnia kryterium umieszczenia w wykazie spowoduje, że kryterium to będzie nieproporcjonalne. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, w którym skarżący twierdzi, że Sąd popełnił błąd poprzez oddalenie podniesionego przez wnoszącego odwołanie tytułem ewentualnym argumentu, iż szeroka wykładnia kryterium umieszczenia w wykazie spowoduje, że kryterium to będzie nieproporcjonalne.

---

(1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 39, s. 18).

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 39, s. 3).

(3)  2010/413/WPZiB: Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

(4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/29 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/29

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd/Komisja, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd

(Sprawa C-601/16 P)

(2017/C 030/34)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd (przedstawiciele: C. Firth, S. Kon, C. Humpe, Solicitors)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 lub stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 decyzji Komisji C (2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. (sprawa AT/39226 – Lundbeck) w zakresie w jakim dotyczą spółki Arrow; albo |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 lub stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 decyzji Komisji C (2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. (sprawa AT/39226 – Lundbeck) w zakresie w jakim dotyczą spółki Arrow; albo

| — | tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; albo |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; albo

| — | w dalszej kolejności, uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 w zakresie w jakim wyrok ten utrzymuje w mocy grzywnę nałożoną na spółkę Arrow w art. 2 decyzji Komisji C (2013) 3803 final w odniesieniu do ugody brytyjskiej i duńskiej lub obniżenie wysokości tej grzywny; oraz |
| --- | --- |

—

w dalszej kolejności, uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 w zakresie w jakim wyrok ten utrzymuje w mocy grzywnę nałożoną na spółkę Arrow w art. 2 decyzji Komisji C (2013) 3803 final w odniesieniu do ugody brytyjskiej i duńskiej lub obniżenie wysokości tej grzywny; oraz

| — | obciążenie Komisji poniesionymi przez spółkę Arrow kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji poniesionymi przez spółkę Arrow kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy: Sąd zastosował błędne kryterium w celu oceny czy zaistniała potencjalna konkurencja:

| 1. | Pierwsza część: Sąd przeniósł ciężar dowodu na spółkę Arrow, zwalniając Komisję z obowiązku wykazania istnienia potencjalnej konkurencji. |
| --- | --- |

1.

Pierwsza część: Sąd przeniósł ciężar dowodu na spółkę Arrow, zwalniając Komisję z obowiązku wykazania istnienia potencjalnej konkurencji.

| 2. | Druga część: Sąd wywiódł błędny wniosek o istnieniu potencjalnej konkurencji z serii hipotez, co pozostaje w sprzeczności z zasadą, że stwierdzenie istnienia potencjalnej konkurencji wymaga wykazania rzeczywistej i konkretnej możliwości wejścia na rynek. |
| --- | --- |

2.

Druga część: Sąd wywiódł błędny wniosek o istnieniu potencjalnej konkurencji z serii hipotez, co pozostaje w sprzeczności z zasadą, że stwierdzenie istnienia potencjalnej konkurencji wymaga wykazania rzeczywistej i konkretnej możliwości wejścia na rynek.

| 3. | Trzeci część: Sąd przypisał nadmierną wagę zamiarowi spółki Lundbeck i błędnie ocenił moc dowodową okoliczności, które nastąpiły po podpisaniu ugód patentowych. |
| --- | --- |

3.

Trzeci część: Sąd przypisał nadmierną wagę zamiarowi spółki Lundbeck i błędnie ocenił moc dowodową okoliczności, które nastąpiły po podpisaniu ugód patentowych.

| 4. | Czwarta część: Sąd nie uwzględnił znaczenia i skutków wyroku sądu angielskiego w sprawie Paroxetine. |
| --- | --- |

4.

Czwarta część: Sąd nie uwzględnił znaczenia i skutków wyroku sądu angielskiego w sprawie Paroxetine.

| 5. | Piąta część: Sąd wywiódł błędny wniosek o istnieniu potencjalnej konkurencji z okoliczności, że spółka Arrow podjęła kroki w kierunku przygotowania się do wejścia na rynek. |
| --- | --- |

5.

Piąta część: Sąd wywiódł błędny wniosek o istnieniu potencjalnej konkurencji z okoliczności, że spółka Arrow podjęła kroki w kierunku przygotowania się do wejścia na rynek.

| 6. | Szósta część: Sąd błędnie zastosował domniemanie tymczasowej nieważności oraz nienaruszenia patentów spółki Lundbeck. |
| --- | --- |

6.

Szósta część: Sąd błędnie zastosował domniemanie tymczasowej nieważności oraz nienaruszenia patentów spółki Lundbeck.

Zarzut drugi: Sąd dokonał błędnego ustalenia, że ugody patentowe miały na celu ograniczenie konkurencji:

| 1. | Pierwsza część: Sąd nie uwzględnił faktu, że to iż umowa „może” ograniczać konkurencje nie jest równoznaczne z naruszeniem konkurencji ze względu na cel. |
| --- | --- |

1.

Pierwsza część: Sąd nie uwzględnił faktu, że to iż umowa „może” ograniczać konkurencje nie jest równoznaczne z naruszeniem konkurencji ze względu na cel.

| 2. | Druga część: Sąd przyjął błędną orientację, kwalifikując ugody patentowe jako umowy, które co do zasady polegają na wyłączeniu dostępu do rynku. |
| --- | --- |

2.

Druga część: Sąd przyjął błędną orientację, kwalifikując ugody patentowe jako umowy, które co do zasady polegają na wyłączeniu dostępu do rynku.

| 3. | Trzecia część: Sąd błędnie wywiódł, że Komisja mogła ustalić istnienie niekonkurencyjnego celu ugód bez konieczności rozważenia sytuacji, która przeważyłaby w sytuacji braku ugód. |
| --- | --- |

3.

Trzecia część: Sąd błędnie wywiódł, że Komisja mogła ustalić istnienie niekonkurencyjnego celu ugód bez konieczności rozważenia sytuacji, która przeważyłaby w sytuacji braku ugód.

Zarzut trzeci: Sąd błędnie uznał twierdzenia Komisji jakoby spółka Arrow działała umyślnie lub w warunkach zaniedbania w związku z czym nie powinna zostać nałożona żadna grzywna.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/31 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/31

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-111/14, Unitec Bio/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-602/16 P)

(2017/C 030/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, avocat)

Druga strona postępowania: Unitec Bio SA, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-111/14 Unitec Bio/Rada Unii Europejskiej |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-111/14 Unitec Bio/Rada Unii Europejskiej

| — | oddalenie wniesionego przez skarżącą w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia; oraz |
| --- | --- |

—

oddalenie wniesionego przez skarżącą w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia; oraz

| — | obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i w odwołaniu. |
| --- | --- |

—

obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i w odwołaniu.

Tytułem ewentualnym,

| — | skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; |
| --- | --- |

—

skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

| — | pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne przy ocenie czy Rada miała dowody, aby stwierdzić, że krajowe ceny surowców znajdujące się w zapisach księgowych zbadanych argentyńskich producentów eksportujących były wystarczająco zniekształcone żeby uzasadniać brak ich uwzględnienia i wykorzystanie metody przewidzianej w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). W ten sposób Sąd nałożył na instytucję zbyt duży ciężar dowodu. |
| --- | --- |

1.

Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne przy ocenie czy Rada miała dowody, aby stwierdzić, że krajowe ceny surowców znajdujące się w zapisach księgowych zbadanych argentyńskich producentów eksportujących były wystarczająco zniekształcone żeby uzasadniać brak ich uwzględnienia i wykorzystanie metody przewidzianej w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). W ten sposób Sąd nałożył na instytucję zbyt duży ciężar dowodu.

| 2. | Po drugie wniosek Sądu, iż dowody przedstawione przez instytucje nie wystarczały do wykazania, że doszło do znacznego zniekształcenia cen surowców w Argentynie wskutek systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, nie ma właściwego uzasadnienia. |
| --- | --- |

2.

Po drugie wniosek Sądu, iż dowody przedstawione przez instytucje nie wystarczały do wykazania, że doszło do znacznego zniekształcenia cen surowców w Argentynie wskutek systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, nie ma właściwego uzasadnienia.

| 3. | Po trzecie sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych, w zakresie w jakim dotyczą skarżącej w pierwszej instancji jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynej podstawy nieważności zbadanej przez Sąd i wywołuje nienależne skutki stwierdzonej bezprawności. |
| --- | --- |

3.

Po trzecie sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych, w zakresie w jakim dotyczą skarżącej w pierwszej instancji jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynej podstawy nieważności zbadanej przez Sąd i wywołuje nienależne skutki stwierdzonej bezprawności.

| 4. | Rada wykaże, że zaskarżony wyrok zawiera liczne naruszenia prawa mające wpływ na jego ważność. Ponadto Rada twierdzi, że okoliczności leżące u podstaw pierwszego zarzutu skarżącej w pierwszej instancji są wystarczająco ustalone, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł orzec w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę. |
| --- | --- |

4.

Rada wykaże, że zaskarżony wyrok zawiera liczne naruszenia prawa mające wpływ na jego ważność. Ponadto Rada twierdzi, że okoliczności leżące u podstaw pierwszego zarzutu skarżącej w pierwszej instancji są wystarczająco ustalone, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł orzec w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę.

| 5. | Rada wnosi więc odpowiednio o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez skarżącą w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

5.

Rada wnosi więc odpowiednio o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez skarżącą w pierwszej instancji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, „rozporządzenie podstawowe”).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/32 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/32

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-139/14, PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-603/16 P)

(2017/C 030/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, adwokat)

Druga strona postępowania: PT Wilmar Bioenergi Indonesia, PT Wilmar Nabati Indonesia, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawie T-139/14, PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia/Rada; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawie T-139/14, PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia/Rada;

| — | oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i |
| --- | --- |

—

oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i

| — | obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego poniesionymi przez Radę. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego poniesionymi przez Radę.

Tytułem żądania ewentualnego,

| — | przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

| — | rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne przy ocenie, czy Rada dysponowała dowodem, pozwalającym stwierdzić, że krajowe ceny surowców zawarte w dokumentach zainteresowanych argentyńskich eksporterów były wystarczająco zniekształcone, aby pominąć je i posłużyć się metodą przewidzianą w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). Postępując w ten sposób Sąd nałożył na instytucję nadmierny ciężar dowodu. |
| --- | --- |

1.

Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne przy ocenie, czy Rada dysponowała dowodem, pozwalającym stwierdzić, że krajowe ceny surowców zawarte w dokumentach zainteresowanych argentyńskich eksporterów były wystarczająco zniekształcone, aby pominąć je i posłużyć się metodą przewidzianą w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). Postępując w ten sposób Sąd nałożył na instytucję nadmierny ciężar dowodu.

| 2. | Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zniekształcenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, pozbawione są właściwego uzasadnienia. |
| --- | --- |

2.

Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zniekształcenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, pozbawione są właściwego uzasadnienia.

| 3. | Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej w pierwszej instancji, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu podniesionego na poparcie stwierdzenia nieważności rozważanego przez Sąd i niekorzystnie wpływa na ustalenie sprzeczności z prawem. |
| --- | --- |

3.

Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej w pierwszej instancji, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu podniesionego na poparcie stwierdzenia nieważności rozważanego przez Sąd i niekorzystnie wpływa na ustalenie sprzeczności z prawem.

| 4. | Rada wykaże, że zaskarżony wyrok wielokrotnie narusza prawo, co wpływa na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw szóstego zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą w pierwszej instancji są wystarczająco udowodnione, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł rozstrzygnąć w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę. |
| --- | --- |

4.

Rada wykaże, że zaskarżony wyrok wielokrotnie narusza prawo, co wpływa na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw szóstego zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą w pierwszej instancji są wystarczająco udowodnione, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł rozstrzygnąć w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę.

| 5. | W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżąca w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

5.

W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżąca w pierwszej instancji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/33 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/33

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-121/14, PT Pelita Agung Agrindustri/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-604/16 P)

(2017/C 030/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, avocat)

Druga strona postępowania: PT Pelita Agung Agrindustri, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawie T-121/14, PT Pelita Agung Agrindustri/Rada Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawie T-121/14, PT Pelita Agung Agrindustri/Rada Unii Europejskiej;

| — | oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, oraz |
| --- | --- |

—

oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, oraz

| — | obciążenie strony skarżącej poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony skarżącej poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

Tytułem żądania ewentualnego:

| — | przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

| — | w przypadku przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania – rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

w przypadku przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania – rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne w celu ustalenia, czy Rada dysponowała dowodami pozwalającymi na stwierdzenie, że krajowe ceny surowców zawarte w zapisach księgowych danych eksporterów indonezyjskich podlegały dostatecznym wahaniom, aby uzasadnić ich pominięcie i skorzystanie z metodologii przewidzianej w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). W ten sposób Sąd nałożył na instytucję zbyt duży ciężar dowodu. |
| --- | --- |

1.

Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne w celu ustalenia, czy Rada dysponowała dowodami pozwalającymi na stwierdzenie, że krajowe ceny surowców zawarte w zapisach księgowych danych eksporterów indonezyjskich podlegały dostatecznym wahaniom, aby uzasadnić ich pominięcie i skorzystanie z metodologii przewidzianej w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). W ten sposób Sąd nałożył na instytucję zbyt duży ciężar dowodu.

| 2. | Po drugie, wniosek Sądu, że dowody przedstawione przez instytucje nie były wystarczające, aby wykazać, że miały miejsce znaczące wahania cen surowców w Indonezji w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego nie został wystarczająco uzasadniony. |
| --- | --- |

2.

Po drugie, wniosek Sądu, że dowody przedstawione przez instytucje nie były wystarczające, aby wykazać, że miały miejsce znaczące wahania cen surowców w Indonezji w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego nie został wystarczająco uzasadniony.

| 3. | Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku uchylająca cła antydumpingowe w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu nieważności uznanego przez Sąd i powoduje negatywne skutki dla stwierdzenia niezgodności z prawem. |
| --- | --- |

3.

Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku uchylająca cła antydumpingowe w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu nieważności uznanego przez Sąd i powoduje negatywne skutki dla stwierdzenia niezgodności z prawem.

| 4. | Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony licznymi błędami co do prawa mającymi wpływ na jego ważność. Ponadto Rada podnosi, że fakty stanowiące podstawę zarzutu drugiego strony skarżącej są wystarczająco ustalone, a zatem Trybunał może orzec w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę. |
| --- | --- |

4.

Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony licznymi błędami co do prawa mającymi wpływ na jego ważność. Ponadto Rada podnosi, że fakty stanowiące podstawę zarzutu drugiego strony skarżącej są wystarczająco ustalone, a zatem Trybunał może orzec w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę.

| 5. | W związku z powyższym Rada uprzejmie zwraca się o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

5.

W związku z powyższym Rada uprzejmie zwraca się o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51) (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/34 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/34

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września w sprawie T-120/14 PT Ciliandra Perkasa/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej.

(Sprawa C-605/16 P)

(2017/C 030/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, avocat)

Druga strona postępowania: PT Ciliandra Perkasa, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-120/14 PT Ciliandra Perkasa/Rada Unii Europejskiej |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-120/14 PT Ciliandra Perkasa/Rada Unii Europejskiej

| — | oddalenie wniesionego przez skarżącą w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia; oraz |
| --- | --- |

—

oddalenie wniesionego przez skarżącą w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia; oraz

| — | obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i w odwołaniu. |
| --- | --- |

—

obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i w odwołaniu.

Tytułem ewentualnym,

| — | skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; |
| --- | --- |

—

skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

| — | pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne przy ocenie czy Rada miała dowody, aby stwierdzić, że krajowe ceny surowców znajdujące się w zapisach księgowych zbadanych indonezyjskich producentów eksportujących były wystarczająco zniekształcone żeby uzasadniać brak ich uwzględnienia i wykorzystanie metody przewidzianej w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). W ten sposób Sąd nałożył na instytucję zbyt duży ciężar dowodu. |
| --- | --- |

1.

Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne przy ocenie czy Rada miała dowody, aby stwierdzić, że krajowe ceny surowców znajdujące się w zapisach księgowych zbadanych indonezyjskich producentów eksportujących były wystarczająco zniekształcone żeby uzasadniać brak ich uwzględnienia i wykorzystanie metody przewidzianej w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). W ten sposób Sąd nałożył na instytucję zbyt duży ciężar dowodu.

| 2. | Po drugie wniosek Sądu, iż dowody przedstawione przez instytucje nie wystarczały do wykazania, że doszło do znacznego zniekształcenia cen surowców w Indonezji wskutek systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, nie ma właściwego uzasadnienia. |
| --- | --- |

2.

Po drugie wniosek Sądu, iż dowody przedstawione przez instytucje nie wystarczały do wykazania, że doszło do znacznego zniekształcenia cen surowców w Indonezji wskutek systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, nie ma właściwego uzasadnienia.

| 3. | Po trzecie sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych, w zakresie w jakim dotyczą skarżącej w pierwszej instancji jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynej podstawy nieważności dopuszczonej przez Sąd i wywołuje nienależne skutki stwierdzonej bezprawności. |
| --- | --- |

3.

Po trzecie sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych, w zakresie w jakim dotyczą skarżącej w pierwszej instancji jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynej podstawy nieważności dopuszczonej przez Sąd i wywołuje nienależne skutki stwierdzonej bezprawności.

| 4. | Rada wykaże, że zaskarżony wyrok zawiera liczne naruszenia prawa mające wpływ na jego ważność. Ponadto Rada twierdzi, że okoliczności leżące u podstaw pierwszego zarzutu skarżącej w pierwszej instancji są wystarczająco ustalone, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł orzec w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę. |
| --- | --- |

4.

Rada wykaże, że zaskarżony wyrok zawiera liczne naruszenia prawa mające wpływ na jego ważność. Ponadto Rada twierdzi, że okoliczności leżące u podstaw pierwszego zarzutu skarżącej w pierwszej instancji są wystarczająco ustalone, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł orzec w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę.

| 5. | Rada wnosi więc odpowiednio o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez skarżącą w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

5.

Rada wnosi więc odpowiednio o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez skarżącą w pierwszej instancji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, „rozporządzenie podstawowe”).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/35 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/35

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-80/14, PT Musim Mas/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-604/16 P)

(2017/C 030/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, avocat)

Druga strona postępowania: PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas), Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawie T-80/14, PT Musim Mas/Rada Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawie T-80/14, PT Musim Mas/Rada Unii Europejskiej;

| — | oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, oraz |
| --- | --- |

—

oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, oraz

| — | obciążenie strony skarżącej poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony skarżącej poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

Tytułem żądania ewentualnego:

| — | przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

| — | w przypadku przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania – rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

w przypadku przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania – rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne w celu ustalenia, czy Rada dysponowała dowodami pozwalającymi na stwierdzenie, że krajowe ceny surowców zawarte w zapisach księgowych danych eksporterów indonezyjskich podlegały dostatecznym wahaniom, aby uzasadnić ich pominięcie i skorzystanie z metodologii przewidzianej w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). W ten sposób Sąd nałożył na instytucję zbyt duży ciężar dowodu. |
| --- | --- |

1.

Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne w celu ustalenia, czy Rada dysponowała dowodami pozwalającymi na stwierdzenie, że krajowe ceny surowców zawarte w zapisach księgowych danych eksporterów indonezyjskich podlegały dostatecznym wahaniom, aby uzasadnić ich pominięcie i skorzystanie z metodologii przewidzianej w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). W ten sposób Sąd nałożył na instytucję zbyt duży ciężar dowodu.

| 2. | Po drugie, wniosek Sądu, że dowody przedstawione przez instytucje nie były wystarczające, aby wykazać, że miały miejsce znaczące wahania cen surowców w Indonezji w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego nie został wystarczająco uzasadniony. |
| --- | --- |

2.

Po drugie, wniosek Sądu, że dowody przedstawione przez instytucje nie były wystarczające, aby wykazać, że miały miejsce znaczące wahania cen surowców w Indonezji w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego nie został wystarczająco uzasadniony.

| 3. | Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku uchylająca cła antydumpingowe w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu nieważności uznanego przez Sąd i powoduje negatywne skutki dla stwierdzenia niezgodności z prawem. |
| --- | --- |

3.

Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku uchylająca cła antydumpingowe w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu nieważności uznanego przez Sąd i powoduje negatywne skutki dla stwierdzenia niezgodności z prawem.

| 4. | Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony licznymi błędami co do prawa mającymi wpływ na jego ważność. Ponadto Rada podnosi, że fakty stanowiące podstawę zarzutu drugiego strony skarżącej są wystarczająco ustalone, a zatem Trybunał może orzec w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę. |
| --- | --- |

4.

Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony licznymi błędami co do prawa mającymi wpływ na jego ważność. Ponadto Rada podnosi, że fakty stanowiące podstawę zarzutu drugiego strony skarżącej są wystarczająco ustalone, a zatem Trybunał może orzec w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę.

| 5. | W związku z powyższym Rada uprzejmie zwraca się o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

5.

W związku z powyższym Rada uprzejmie zwraca się o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51) (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/36 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/36

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawach połączonych od T-112/14 do T-116/14 i T-119/14, Molinos Río de la Plata i in./Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-607/16 P)

(2017/C 030/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, adwokat)

Druga strona postępowania: Molinos Río de la Plata SA, Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A, Vicentin SAIC, Aceitera General Deheza SA, Bunge Argentina SA, Cámara Argentina de Biocombustibles (Carbio), Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawach połączonych od T-112/14 do T-116/14 i T-119/14, Molinos Río de la Plata SA i in./Rada; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawach połączonych od T-112/14 do T-116/14 i T-119/14, Molinos Río de la Plata SA i in./Rada;

| — | oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i |
| --- | --- |

—

oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i

| — | obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego poniesionymi przez Radę. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego poniesionymi przez Radę.

Tytułem żądania ewentualnego,

| — | przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

| — | rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne przy ocenie, czy Rada dysponowała dowodem pozwalającym stwierdzić, że krajowe ceny surowców zawarte w dokumentach zainteresowanych argentyńskich eksporterów były wystarczająco zniekształcone, aby pominąć je i posłużyć się metodą przewidzianą w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). Postępując w ten sposób Sąd nałożył na instytucję nadmierny ciężar dowodu. |
| --- | --- |

1.

Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne przy ocenie, czy Rada dysponowała dowodem pozwalającym stwierdzić, że krajowe ceny surowców zawarte w dokumentach zainteresowanych argentyńskich eksporterów były wystarczająco zniekształcone, aby pominąć je i posłużyć się metodą przewidzianą w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). Postępując w ten sposób Sąd nałożył na instytucję nadmierny ciężar dowodu.

| 2. | Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zniekształcenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, pozbawione są właściwego uzasadnienia. |
| --- | --- |

2.

Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zniekształcenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, pozbawione są właściwego uzasadnienia.

| 3. | Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej w pierwszej instancji, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu podniesionego na poparcie stwierdzenia nieważności rozważanego przez Sąd i niekorzystnie wpływa na ustalenie sprzeczności z prawem. |
| --- | --- |

3.

Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej w pierwszej instancji, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu podniesionego na poparcie stwierdzenia nieważności rozważanego przez Sąd i niekorzystnie wpływa na ustalenie sprzeczności z prawem.

| 4. | Rada wykaże, że zaskarżony wyrok wielokrotnie narusza prawo, co wpływa na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw pierwszego zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą w pierwszej instancji są wystarczająco udowodnione, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł rozstrzygnąć w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę. |
| --- | --- |

4.

Rada wykaże, że zaskarżony wyrok wielokrotnie narusza prawo, co wpływa na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw pierwszego zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą w pierwszej instancji są wystarczająco udowodnione, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł rozstrzygnąć w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę.

| 5. | W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

5.

W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/37 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/37

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-117/14, Cargill/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-608/16 P)

(2017/C 030/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, avocat)

Druga strona postępowania: Cargill SACI, Europejska Rada ds. Biodiesla (EBB)

Żądania wnoszącego odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-117/14 Cargill/Rada Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-117/14 Cargill/Rada Unii Europejskiej;

| — | oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez stronę skarżącą zmierzającej do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i |
| --- | --- |

—

oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez stronę skarżącą zmierzającej do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i

| — | obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania w sprawie odwołania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania w sprawie odwołania.

Alternatywnie o:

| — | przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

| — | zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach w pierwszej instancji oraz w postępowaniu w sprawie odwołania. |
| --- | --- |

—

zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach w pierwszej instancji oraz w postępowaniu w sprawie odwołania.

Zarzuty i główne argumenty

Po pierwsze, Sąd zastosował błędny test prawny przy ocenie, czy Rada dysponowała dowodem, aby postanowić, że ceny krajowych surowców zawarte w dokumentach odnośnych argentyńskich eksporterów były wystarczająco zniekształcone, aby pominąć je i posłużyć się metodą przewidzianą w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). Postępując w ten sposób Sąd nałożył większy ciężar dowodu na instytucję.

| 1. | Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zakłócenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu DET, pozbawione są właściwego uzasadnienia. |
| --- | --- |

1.

Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zakłócenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu DET, pozbawione są właściwego uzasadnienia.

| 2. | Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, jest nieproporcjonalna do jedynej podstawy stwierdzenia nieważności rozważonej przez Sąd i nadaje ona bezpodstawne skutki ustaleniu sprzeczności z prawem. |
| --- | --- |

2.

Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, jest nieproporcjonalna do jedynej podstawy stwierdzenia nieważności rozważonej przez Sąd i nadaje ona bezpodstawne skutki ustaleniu sprzeczności z prawem.

| 3. | Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony kilkoma naruszeniami prawa, mającymi wpływ na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw pierwszego zarzutu wnoszącego odwołanie są wystarczająco udowodnione w ten sposób, że Trybunał Sprawiedliwości może rozstrzygnąć o tym zarzucie i oddalić skargę. |
| --- | --- |

3.

Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony kilkoma naruszeniami prawa, mającymi wpływ na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw pierwszego zarzutu wnoszącego odwołanie są wystarczająco udowodnione w ten sposób, że Trybunał Sprawiedliwości może rozstrzygnąć o tym zarzucie i oddalić skargę.

| 4. | W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyrku raz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia. |
| --- | --- |

4.

W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyrku raz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/38 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/38

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-118/14, LDC Argentina/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-609/16 P)

(2017/C 030/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, avocat)

Druga strona postępowania: LDC Argentina SA Europejska Rada ds. Biodiesla (EBB)

Żądania wnoszącego odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-118/14 LDC Argentina SA/Rada Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-118/14 LDC Argentina SA/Rada Unii Europejskiej;

| — | oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez stronę skarżącą zmierzającej do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i |
| --- | --- |

—

oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez stronę skarżącą zmierzającej do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i

| — | obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania w sprawie odwołania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania w sprawie odwołania.

Alternatywnie o:

| — | przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

| — | zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach w pierwszej instancji oraz w postępowaniu w sprawie odwołania. |
| --- | --- |

—

zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach w pierwszej instancji oraz w postępowaniu w sprawie odwołania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Po pierwsze, Sąd zastosował błędny test prawny przy ocenie, czy Rada dysponowała dowodem, aby postanowić, że ceny krajowych surowców zawarte w dokumentach odnośnych argentyńskich eksporterów były wystarczająco zniekształcone, aby pominąć je i posłużyć się metodą przewidzianą w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). Postępując w ten sposób Sąd nałożył większy ciężar dowodu na instytucję. |
| --- | --- |

1.

Po pierwsze, Sąd zastosował błędny test prawny przy ocenie, czy Rada dysponowała dowodem, aby postanowić, że ceny krajowych surowców zawarte w dokumentach odnośnych argentyńskich eksporterów były wystarczająco zniekształcone, aby pominąć je i posłużyć się metodą przewidzianą w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). Postępując w ten sposób Sąd nałożył większy ciężar dowodu na instytucję.

| 2. | Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zakłócenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu DET, pozbawione są właściwego uzasadnienia. |
| --- | --- |

2.

Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zakłócenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu DET, pozbawione są właściwego uzasadnienia.

| 3. | Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, jest nieproporcjonalna do jedynej podstawy stwierdzenia nieważności rozważonej przez Sąd i nadaje ona bezpodstawne skutki ustaleniu sprzeczności z prawem. |
| --- | --- |

3.

Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, jest nieproporcjonalna do jedynej podstawy stwierdzenia nieważności rozważonej przez Sąd i nadaje ona bezpodstawne skutki ustaleniu sprzeczności z prawem.

| 4. | Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony kilkoma naruszeniami prawa, mającymi wpływ na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw pierwszego zarzutu wnoszącego odwołanie są wystarczająco udowodnione w ten sposób, że Trybunał Sprawiedliwości może rozstrzygnąć o tym zarzucie i oddalić skargę. |
| --- | --- |

4.

Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony kilkoma naruszeniami prawa, mającymi wpływ na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw pierwszego zarzutu wnoszącego odwołanie są wystarczająco udowodnione w ten sposób, że Trybunał Sprawiedliwości może rozstrzygnąć o tym zarzucie i oddalić skargę.

| 5. | W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyrku raz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia. |
| --- | --- |

5.

W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyrku raz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/39 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/39

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-471/13, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC

(Sprawa C-611/16 P)

(2017/C 030/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC (przedstawiciel: D.W. Hull, Solicitor)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub części; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub części;

| — | stwierdzenie nieważności spornej decyzji w całości lub części; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności spornej decyzji w całości lub części;

| — | uchylenie lub znaczne obniżenie nałożonej grzywny; |
| --- | --- |

—

uchylenie lub znaczne obniżenie nałożonej grzywny;

| — | tytułem żądania ewentualnego, ponowne skierowanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej, aby ten wydał rozstrzygnięcie zgodne z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, ponowne skierowanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej, aby ten wydał rozstrzygnięcie zgodne z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości;

| — | obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszące odwołanie formułują dziewięć zarzutów dotyczących naruszeń prawa, jakich dopuścił się Sąd.

| 1) | Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu oceny czy spółka Alpharma była potencjalnym konkurentem spółki Lundbeck w kontekście naruszenia przez jej produkty patentu tej spółki. Wobec braku dowodów na okoliczność, że patenty spółki Lundbeck korzystały ze słabej ochrony, domniemywa się, że jej patenty są ważne a wprowadzanie na rynek produktów naruszających prawa patentowe – niezgodne z prawem. |
| --- | --- |

1)

Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu oceny czy spółka Alpharma była potencjalnym konkurentem spółki Lundbeck w kontekście naruszenia przez jej produkty patentu tej spółki. Wobec braku dowodów na okoliczność, że patenty spółki Lundbeck korzystały ze słabej ochrony, domniemywa się, że jej patenty są ważne a wprowadzanie na rynek produktów naruszających prawa patentowe – niezgodne z prawem.

| 2) | Mimo uznania, że spółka Alpharma uzyskała wiedzę o tym, iż spółka Lundbeck uzyska patent oraz że jej produkty naruszają patenty spółki Lundbeck na krótko przed zawarciem ugody, Sąd nie zbadał czy Komisja wykazała, że wejście na rynek przez spółkę Alpharma pozostawało, w świetle tych dodatkowych przeszkód w dostępie do rynku, strategią opłacalną z ekonomicznego punktu widzenia. Sąd oparł się za to na dowodach niepowołanych w spornej decyzji, nieprawidłowo przerzucając na wnoszące odwołanie ciężar dowodu obalenia twierdzenia Komisji jakoby spółka Alpharma była potencjalnym konkurentem spółki Lundbeck. |
| --- | --- |

2)

Mimo uznania, że spółka Alpharma uzyskała wiedzę o tym, iż spółka Lundbeck uzyska patent oraz że jej produkty naruszają patenty spółki Lundbeck na krótko przed zawarciem ugody, Sąd nie zbadał czy Komisja wykazała, że wejście na rynek przez spółkę Alpharma pozostawało, w świetle tych dodatkowych przeszkód w dostępie do rynku, strategią opłacalną z ekonomicznego punktu widzenia. Sąd oparł się za to na dowodach niepowołanych w spornej decyzji, nieprawidłowo przerzucając na wnoszące odwołanie ciężar dowodu obalenia twierdzenia Komisji jakoby spółka Alpharma była potencjalnym konkurentem spółki Lundbeck.

| 3) | Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu oceny czy ugoda stanowiła ograniczenie konkurencji „ze względu na cel”, ponieważ nie zbadał czy Komisja wykazała, że ugoda z dostatecznym prawdopodobieństwem mogła powodować negatywne skutki oraz nie uwzględnił faktu, iż Komisja nie miała wcześniejszego doświadczenia w zakresie tego rodzaju ugód patentowych. |
| --- | --- |

3)

Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu oceny czy ugoda stanowiła ograniczenie konkurencji „ze względu na cel”, ponieważ nie zbadał czy Komisja wykazała, że ugoda z dostatecznym prawdopodobieństwem mogła powodować negatywne skutki oraz nie uwzględnił faktu, iż Komisja nie miała wcześniejszego doświadczenia w zakresie tego rodzaju ugód patentowych.

| 4) | Sąd nie zbadał czy Komisja wykazała prawdziwość swych twierdzeń, jakoby ograniczenie sformułowane ugodą przekraczało zakres patentów spółki Lundbeck. |
| --- | --- |

4)

Sąd nie zbadał czy Komisja wykazała prawdziwość swych twierdzeń, jakoby ograniczenie sformułowane ugodą przekraczało zakres patentów spółki Lundbeck.

| 5) | Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu oceny czy czas trwania dochodzenia Komisji był nadmierny oraz czy naruszał prawa wnoszących odwołanie do obrony. |
| --- | --- |

5)

Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu oceny czy czas trwania dochodzenia Komisji był nadmierny oraz czy naruszał prawa wnoszących odwołanie do obrony.

| 6) | Sąd błędnie utrzymał w mocy decyzję Komisji o skierowaniu spornej decyzji do Zoetis (obecnie Alpharma LLC), ale nie do Merck Generics Holding GmbH, mimo że Komisja nie wskazała w spornej decyzji żadnej podstawy rozróżnienia sytuacji obu wymienionych przedsiębiorstw. |
| --- | --- |

6)

Sąd błędnie utrzymał w mocy decyzję Komisji o skierowaniu spornej decyzji do Zoetis (obecnie Alpharma LLC), ale nie do Merck Generics Holding GmbH, mimo że Komisja nie wskazała w spornej decyzji żadnej podstawy rozróżnienia sytuacji obu wymienionych przedsiębiorstw.

| 7) | Sąd naruszył prawo orzekając, że przepisy prawa w momencie zawierania ugody były dostarczanie jasne, tak że wnoszące odwołanie mogły z nich jednoznacznie wywieźć zakres swych praw i obowiązków i postępować do nich stosowanie. |
| --- | --- |

7)

Sąd naruszył prawo orzekając, że przepisy prawa w momencie zawierania ugody były dostarczanie jasne, tak że wnoszące odwołanie mogły z nich jednoznacznie wywieźć zakres swych praw i obowiązków i postępować do nich stosowanie.

| 8) | Sąd błędnie utrzymał w mocy sporną decyzję Komisji pomimo, oczywistego nieuwzględnienia przez nią wagi zarzucanego naruszenia przy określaniu wysokości grzywny, jak wymaga tego art. 23 ust. 3 rozporządzenia 1/2003 (1) . |
| --- | --- |

8)

Sąd błędnie utrzymał w mocy sporną decyzję Komisji pomimo, oczywistego nieuwzględnienia przez nią wagi zarzucanego naruszenia przy określaniu wysokości grzywny, jak wymaga tego art. 23 ust. 3 rozporządzenia 1/2003 (1) .

| 9) | Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu wyboru roku, będącego podstawą obliczenia 10 % od kwoty grzywny wymierzonej A.L. Industrier. |
| --- | --- |

9)

Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu wyboru roku, będącego podstawą obliczenia 10 % od kwoty grzywny wymierzonej A.L. Industrier.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/40 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/40

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-470/13, Merck KGaA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 listopada 2016 r. przez Merck KGaA

(Sprawa C-614/16 P)

(2017/C 030/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Merck KGaA (przedstawiciele: B. Bär-Bouyssière, Rechtsanwalt, S. Smith, Solicitor, R. Kreisberger, Barrister i adwokat D. Mackersie)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Generics (UK) Ltd

Żądania wnoszących odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku; |
| --- | --- |

—

uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku;

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 spornej decyzji oraz art. 3 i art. 4 w zakresie, w jakim dotyczą spółki Merck; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 spornej decyzji oraz art. 3 i art. 4 w zakresie, w jakim dotyczą spółki Merck;

| — | tytułem żądania ewentualnego, uchylenie pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku oraz obciążenie Komisji kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez spółkę Merck w postępowaniu przed Sądem oraz w postępowaniu odwoławczym. |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, uchylenie pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku oraz obciążenie Komisji kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez spółkę Merck w postępowaniu przed Sądem oraz w postępowaniu odwoławczym.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że ugody patentowe zawarte pomiędzy spółką Generics (UK) (zwaną dalej „spółką GUK”) i spółką Lundbeck były ograniczeniami konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE:






  i. | W ramach pierwszego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd popełnił błąd co do wyboru znajdującego zastosowanie kryterium prawnego oraz odpowiedniego podejścia w celu ustalenia czy ugody patentowe mogły być zakwalifikowane jako ograniczenia konkurencji ze względu na cel, w szczególności w świetle zasad prawnych wyrażonych w wyroku C-67/13 P Cartes Bancaires. |
| --- | --- | --- |

1.

W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że ugody patentowe zawarte pomiędzy spółką Generics (UK) (zwaną dalej „spółką GUK”) i spółką Lundbeck były ograniczeniami konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE:

i.

W ramach pierwszego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd popełnił błąd co do wyboru znajdującego zastosowanie kryterium prawnego oraz odpowiedniego podejścia w celu ustalenia czy ugody patentowe mogły być zakwalifikowane jako ograniczenia konkurencji ze względu na cel, w szczególności w świetle zasad prawnych wyrażonych w wyroku C-67/13 P Cartes Bancaires.

| ii. | W ramach drugiego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo nie dokonując analizy treści ugód patentowych w celu oceny czy cechują się one dostatecznym stopniem szkodliwości. |
| --- | --- |

ii.

W ramach drugiego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo nie dokonując analizy treści ugód patentowych w celu oceny czy cechują się one dostatecznym stopniem szkodliwości.

| iii. | W ramach trzeciego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe cechują się dostatecznym stopniem szkodliwości, ponieważ były równoznaczne z porozumieniami polegającymi na wykluczeniu z rynku. |
| --- | --- |

iii.

W ramach trzeciego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe cechują się dostatecznym stopniem szkodliwości, ponieważ były równoznaczne z porozumieniami polegającymi na wykluczeniu z rynku.

| iv. | W ramach czwartego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe odznaczały się dostatecznym stopniem szkodliwości poprzez unikanie sporu sądowego, którego wynik był niepewny. |
| --- | --- |

iv.

W ramach czwartego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe odznaczały się dostatecznym stopniem szkodliwości poprzez unikanie sporu sądowego, którego wynik był niepewny.

| v. | W ramach piątego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie uznał zapłatę na rzecz spółki GUK w ramach wykonania ugody patentowej jako podstawowy element ograniczenia konkurencji ze względu na cel. |
| --- | --- |

v.

W ramach piątego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie uznał zapłatę na rzecz spółki GUK w ramach wykonania ugody patentowej jako podstawowy element ograniczenia konkurencji ze względu na cel.

| vi. | W ramach szóstego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie oparł się na okolicznościach faktycznych niezwiązanych z treścią ugód patentowych w celu uzasadnienia faktu stwierdzenia ograniczenia konkurencji ze względu na cel. |
| --- | --- |

vi.

W ramach szóstego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie oparł się na okolicznościach faktycznych niezwiązanych z treścią ugód patentowych w celu uzasadnienia faktu stwierdzenia ograniczenia konkurencji ze względu na cel.

| vii. | W ramach siódmego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe dotyczące EOG wykraczały poza zakres patentów spółki Lundbeck. |
| --- | --- |

vii.

W ramach siódmego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe dotyczące EOG wykraczały poza zakres patentów spółki Lundbeck.

| 2. | W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że spółki GUK i Lundbeck były potencjalnymi konkurentami w momencie zawarcia ugód patentowych:






  viii. | W ramach ósmego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie rozważył czy osiem dróg dostępu do rynku przyjętych przez Komisję było opłacalnych z ekonomicznego punktu widzenia lub w praktyce możliwych do zrealizowania przez spółkę GUK w dostatecznie krótkim czasie. |
| --- | --- | --- |

2.

W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że spółki GUK i Lundbeck były potencjalnymi konkurentami w momencie zawarcia ugód patentowych:

viii.

W ramach ósmego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie rozważył czy osiem dróg dostępu do rynku przyjętych przez Komisję było opłacalnych z ekonomicznego punktu widzenia lub w praktyce możliwych do zrealizowania przez spółkę GUK w dostatecznie krótkim czasie.

| ix. | W ramach dziewiątego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd obciążył przeciwną stronę ciężarem dowodu na okoliczność potencjalnej konkurencji. |
| --- | --- |

ix.

W ramach dziewiątego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd obciążył przeciwną stronę ciężarem dowodu na okoliczność potencjalnej konkurencji.

| x. | W ramach dziesiątego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że fakt, iż strony zawarły ugody patentowe miał znaczenie dla oceny potencjalnej konkurencji. |
| --- | --- |

x.

W ramach dziesiątego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że fakt, iż strony zawarły ugody patentowe miał znaczenie dla oceny potencjalnej konkurencji.

| xi. | W ramach jedenastego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie uwzględnił faktu, że ocena potencjalnej konkurencji nie mogła być przedmiotem badania w kontekście ograniczenia „ze względu na cel”. |
| --- | --- |

xi.

W ramach jedenastego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie uwzględnił faktu, że ocena potencjalnej konkurencji nie mogła być przedmiotem badania w kontekście ograniczenia „ze względu na cel”.

| 3. | W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo utrzymując w mocy grzywnę nałożoną na wnoszącą odwołanie przez Komisję:






  xii. | W ramach dwunastego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że Komisja była uprawniona do nałożenia grzywny na wnoszącą odwołanie lub ewentualnie do nałożenia grzywny wyższej niż symboliczna. |
| --- | --- | --- |

3.

W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo utrzymując w mocy grzywnę nałożoną na wnoszącą odwołanie przez Komisję:

xii.

W ramach dwunastego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że Komisja była uprawniona do nałożenia grzywny na wnoszącą odwołanie lub ewentualnie do nałożenia grzywny wyższej niż symboliczna.

---

Sąd

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/42 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/42

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Al-Ghabra/Komisja

(Sprawa T-248/13) (1)

([Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych osoby, której nazwisko umieszczone jest w wykazie sporządzonym przez organ Organizacji Narodów Zjednoczonych - Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozsądny termin - Obowiązek zweryfikowania i uzasadnienia zasadności przytoczonych powodów - Kontrola sądowa])

(2017/C 030/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mohammed Al-Ghabra (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Grieves, barrister i J. Carey, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Konstantinidis, T. Scharf oraz F. Erlbacher, a następnie M. Konstantinidis oraz F. Erlbacher, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer oraz V. Kaye, następnie V. Kaye, następnie S. Brandon, a wreszcie C. Crane, pełnomocnicy, wspierani przez T. Eicke’a, QC), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix oraz E. Finnegan, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, rozporządzenia Komisji (WE) nr 14/2007 z dnia 10 stycznia 2007 r. zmieniającego po raz 74. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. 2007, L 6, s. 6) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego, a po drugie, decyzji Komisji z dnia 6 marca 2013 r. Ares (2013) 188023 utrzymującej w mocy pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób i podmiotów, do których mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz.U. 2002, L 139, s. 9),

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 14/2007 z dnia 10 stycznia 2007 r. zmieniającego po raz 74. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 w części odnoszącej się do Mohammeda Al-Ghabry. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 14/2007 z dnia 10 stycznia 2007 r. zmieniającego po raz 74. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 w części odnoszącej się do Mohammeda Al-Ghabry.

| 2) | Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w pozostałym zakresie. |
| --- | --- |

2)

Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w pozostałym zakresie.

| 3) | Mohammed Al-Ghabra pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

3)

Mohammed Al-Ghabra pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

| 4) | Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty. |
| --- | --- |

4)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/43 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/43

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – European Dynamics Luksemburg i Evropaïki Dynamiki/Komisja

(Sprawa T-764/14) (1)

((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Pomoc techniczna, opracowanie i wdrożenie systemu do obsługi tranzytowych procedur celnych dla ASEAN (ACTS) - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Kryteria wyboru - Kryteria udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania - Przejrzystość))

(2017/C 030/46)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: European Dynamics Luksemburg SA (Luksemburg, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Sfyri i I. Ampazis, następnie M. Sfyri)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Bartelt i A. Marcoulli, następnie S. Bartelt i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2014 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżące w przetargu ograniczonym EuropeAid/135040/C/SER/MULTI, dotyczącym pomocy technicznej w opracowaniu skomputeryzowanego systemu do obsługi tranzytowych procedur celnych dla państw ASEAN (ACTS) i udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | European Dynamics Luxembourg SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

European Dynamics Luxembourg SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostają obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/43 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/43

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Printeos i in./Komisja

(Sprawa T-95/15) (1)

([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek standardowych kopert katalogowych i specjalnych kopert z nadrukiem - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Koordynowanie cen sprzedaży i podział klientów - Postępowanie ugodowe - Grzywny - Kwota podstawowa - Wyjątkowe dostosowanie - Pułap 10 % całkowitego obrotu - Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania])

(2017/C 030/47)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Printeos, SA (Alcalá de Henares, Hiszpania), Tompla Sobre Exprés, SL (Alcalá de Henares), Tompla Scandinavia AB (Sztokholm, Szwecja), Tompla France SARL (Fleury-Mérogis, Francja), Tompla Druckerzeugnisse Vertriebs GmbH (Leonberg, Niemcy) (przedstawiciele: H. Brokelmann i P. Martínez-Lage Sobredo, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, F. Jimeno Fernández i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 9295 final z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (AT.39780 – Koperty) oraz, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty nałożonej na skarżące grzywny.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność art. 2 ust. 1 lit. e) decyzji Komisji C(2014) 9295 final z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39780 – Koperty). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność art. 2 ust. 1 lit. e) decyzji Komisji C(2014) 9295 final z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39780 – Koperty).

| 2) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/44 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/44

---

Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – PAL-Bullermann/EUIPO – Symaga (PAL)

(Sprawa T-397/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy PAL - Częściowe stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postać różniąca się od zarejestrowanego znaku towarowego - Zasada 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])

(2017/C 030/48)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: PAL-Bullermann GmbH (Friesoythe-Markhausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Eberhardt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Symaga, SA (Villarta de San Juan, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 maja 2015 r. (sprawa R 1626/2014-1) dotyczącą postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy PAL-Bullermann a Symaga.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | PAL-Bullermann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

PAL-Bullermann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/45 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/45

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Guiral Broto/EUIPO – Gastro & Soul (Café del Sol)

(Sprawa T-548/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Café del Sol - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol - Nieprzedstawienie dowodu w języku postępowania w sprawie sprzeciwu - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Prawo do obrony])

(2017/C 030/49)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. de Castro Hermida)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Niemcy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 2755/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy R. Guiralem Brotem a Gastro & Soul.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 2755/2014-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ramónem Guiralem Brotem a Gastro & Soul GmbH. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 2755/2014-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ramónem Guiralem Brotem a Gastro & Soul GmbH.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | EUIPO i R. Guiral Broto pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

EUIPO i R. Guiral Broto pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/45 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/45

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Guiral Broto/EUIPO – Gastro & Soul (CAFE DEL SOL)

(Sprawa T-549/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CAFE DEL SOL - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol - Nieprzedstawienie dowodu w języku postępowania w sprawie sprzeciwu - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Prawo do obrony])

(2017/C 030/50)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. de Castro Hermida)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Niemcy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 1888/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy R. Guiralem Brotem a Gastro & Soul

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 1888/2014-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ramónem Guiralem Brotem a Gastro & Soul GmbH. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 1888/2014-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ramónem Guiralem Brotem a Gastro & Soul GmbH.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | EUIPO i R. Guiral Broto pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

EUIPO i R. Guiral Broto pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/46 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/46

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Puro Italian Style/EUIPO (smartline)

(Sprawa T-744/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego smartline - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2017/C 030/51)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Puro Italian Style SpA (Modena, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Terrano)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 października 2015 r. (sprawa R 2258/2014-1) dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia graficznego smartline jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Puro Italian Style SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Puro Italian Style SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/46 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/46

---

Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Scorpio Poland/EUIPO – Eckes-Granini Group (YO!)

(Sprawa T-745/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego YO! - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy YO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2017/C 030/52)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Scorpio Poland, dawniej FH Scorpio (Łódź, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Schifko i E. Śliwińska, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Eckes-Granini Group GmbH (Nieder-Olm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2015 r. (sprawa R 1546/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Eckes-Granini Group a FH Scorpio.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

| 2) | Scorpio Poland zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Scorpio Poland zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/47 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/47

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Sovena Portugal – Consumer Goods/EUIPO – Mueloliva (FONTOLIVA)

(Sprawa T-24/16) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy FONTOLIVA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FUENOLIVA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Ważność rejestracji wcześniejszego znaku towarowego - Przedstawienie nowych faktów i dowodów przed Sądem - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Kompetencja o charakterze reformatoryjnym - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 42 ust. 2 i 3, art. 65 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2017/C 030/53)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sovena Portugal – Consumer Goods, SA (Algés, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat D. Martins Pereira)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Mueloliva, SL (Córdoba, Hiszpania)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 listopada 2015 r. (sprawa R 1813/2014-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mueloliva a Sovena Portugal – Consumer Goods.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 listopada 2015 r. (sprawa R 1813/2014-2). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 listopada 2015 r. (sprawa R 1813/2014-2).

| 2) | Oddala się sprzeciw wniesiony przez spółkę Mueloliva, SL wobec rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską dla słownego znaku towarowego FONTOLIVA zgłoszonego przez spółkę Sovena Portugal – Consumer Goods, SA. |
| --- | --- |

2)

Oddala się sprzeciw wniesiony przez spółkę Mueloliva, SL wobec rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską dla słownego znaku towarowego FONTOLIVA zgłoszonego przez spółkę Sovena Portugal – Consumer Goods, SA.

| 3) | W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona. |
| --- | --- |

3)

W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

| 4) | EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez spółkę Sovena Portugal – Consumer Goods w postępowaniu przed Sądem. |
| --- | --- |

4)

EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez spółkę Sovena Portugal – Consumer Goods w postępowaniu przed Sądem.

| 5) | EUIPO i spółka Mueloliva zostają obciążeni po połowie niezbędnymi kosztami postępowania poniesionymi przez spółkę Sovena Portugal – Consumer Goods w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO. |
| --- | --- |

5)

EUIPO i spółka Mueloliva zostają obciążeni po połowie niezbędnymi kosztami postępowania poniesionymi przez spółkę Sovena Portugal – Consumer Goods w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

---

(1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/48 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/48

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Apax Partners/EUIPO – Apax Partners Midmarket (APAX)

(Sprawa T-58/16) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APAX - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy APAX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2017/C 030/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Apax Partners LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Rose, J. Warner i J. Curry, solicitors)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Folliard Monguiral i I. Moisescu, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Apax Partners Midmarket (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Moyou Joly)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2015 r. (sprawa R 1441/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Apax Partners Midmarket a Apax Partners.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | APAX Partners LLP zostaje obciążona kosztami, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez APAX Partners Midmarket w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

APAX Partners LLP zostaje obciążona kosztami, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez APAX Partners Midmarket w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/48 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/48

---

Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Grid applications/EUIPO (APlan)

(Sprawa T-154/16) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APlan - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2017/C 030/55)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Grid applications GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Meyenburg)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2016 r. (sprawa R 1819/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego APlan jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Grid applications GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Grid applications GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/49 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/49

---

Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2016 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG/SRB

(Sprawa T-809/16)

(2017/C 030/56)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG (Bregencja, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Eisenberger)

Strona pozwana: Einheitlicher Abwicklungsausschuss (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Single Resolution Boards SRB/ES/SRF/2016/06 w dniu 15 kwietnia 2016 r. [(„Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/06)”] oraz decyzji wydanej przez Single Resolution Boards SRB/ES/SRF/2016/13 w dniu 20 maja 2016 r. [„Decision of the Executive Session of the Board of 20 May 2016 on the adjustment of the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund supplementing the Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/13)”] co najmniej w zakresie, w jakim decyzje te dotyczą skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Single Resolution Boards SRB/ES/SRF/2016/06 w dniu 15 kwietnia 2016 r. [(„Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/06)”] oraz decyzji wydanej przez Single Resolution Boards SRB/ES/SRF/2016/13 w dniu 20 maja 2016 r. [„Decision of the Executive Session of the Board of 20 May 2016 on the adjustment of the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund supplementing the Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/13)”] co najmniej w zakresie, w jakim decyzje te dotyczą skarżącej;

| — | obciążenie pozwanego kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy rażącego naruszenia istotnych wymogów proceduralnych z powodu braku opublikowania (w całości) zaskarżonych decyzji. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy rażącego naruszenia istotnych wymogów proceduralnych z powodu braku opublikowania (w całości) zaskarżonych decyzji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy rażącego naruszenia istotnych wymogów proceduralnych z powodu braku uzasadnienia zaskarżonych decyzji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy rażącego naruszenia istotnych wymogów proceduralnych z powodu braku uzasadnienia zaskarżonych decyzji.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/49 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/49

---

Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2016 r. – Di Bernardo/Komisja

(Sprawa T-811/16)

(2017/C 030/57)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Danilo Di Bernardo (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi i T. Martin, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie i zasądzenie, że

| — | stwierdzona zostaje nieważność decyzji z dnia 10 sierpnia 2016 r., mocą której komisja konkursowa konkursu EPSO/AST-SC/03/15 wykluczyła skarżącego z konkursu; |
| --- | --- |

—

stwierdzona zostaje nieważność decyzji z dnia 10 sierpnia 2016 r., mocą której komisja konkursowa konkursu EPSO/AST-SC/03/15 wykluczyła skarżącego z konkursu;

| — | Komisja w każdym razie zostaje obciążona kosztami. |
| --- | --- |

—

Komisja w każdym razie zostaje obciążona kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący kilku oczywistych błędów w ocenie popełnionych przez komisję konkursową przy ocenie doświadczenia zawodowego strony skarżącej. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący kilku oczywistych błędów w ocenie popełnionych przez komisję konkursową przy ocenie doświadczenia zawodowego strony skarżącej.

| 2. | Zarzut drugi, podniesiony pomocniczo, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w związku z nieprzekazaniem stronie skarżącej kryteriów selekcji ustalonych przez komisję konkursową. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, podniesiony pomocniczo, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w związku z nieprzekazaniem stronie skarżącej kryteriów selekcji ustalonych przez komisję konkursową.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/50 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/50

---

Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Abes/Komisja

(Sprawa T-813/16)

(2017/C 030/58)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Abes — companhia de assistência, bem-estar e serviços para seniores, Lda (São Pedro de Tomar, Portugalia) (przedstawiciel: N. Mimoso Ruiz, abogado)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie, że skarga o stwierdzenie nieważności została wniesiona prawidłowo i uznanie jej dopuszczalności zgodnie z art. 263 TFUE dla celów art. 264 TFUE. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że skarga o stwierdzenie nieważności została wniesiona prawidłowo i uznanie jej dopuszczalności zgodnie z art. 263 TFUE dla celów art. 264 TFUE.

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji C(2016) 5054 z dnia 9 sierpnia 2016 r. zgodnie z art. 236 TFUE, w zakresie w jakim przyjęto w niej, że środek opisany w skardze nie stanowi pomocy państw w rozumieniu art. 107 ust. TFUE. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji C(2016) 5054 z dnia 9 sierpnia 2016 r. zgodnie z art. 236 TFUE, w zakresie w jakim przyjęto w niej, że środek opisany w skardze nie stanowi pomocy państw w rozumieniu art. 107 ust. TFUE.

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji C(2016) 5054 z dnia 9 sierpnia 2016 r. zgodnie z art. 236 TFUE w zakresie w jakim przyjęto w niej, że nawet gdyby opisany w skardze środek stanowił pomoc państwa, jest on zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji C(2016) 5054 z dnia 9 sierpnia 2016 r. zgodnie z art. 236 TFUE w zakresie w jakim przyjęto w niej, że nawet gdyby opisany w skardze środek stanowił pomoc państwa, jest on zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

| — | Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia. Skarżąca uważa, że decyzji brak jest uzasadnienia albowiem stwierdza się w niej, że nawet gdyby środek stanowił pomoc w rozumieniu art. 107 ust. TFUE to byłby zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c), lecz wniosek ten pozostaje bez uzasadnienia. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia. Skarżąca uważa, że decyzji brak jest uzasadnienia albowiem stwierdza się w niej, że nawet gdyby środek stanowił pomoc w rozumieniu art. 107 ust. TFUE to byłby zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c), lecz wniosek ten pozostaje bez uzasadnienia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca uważa, że decyzja zawiera błąd w ocenie w odniesieniu się do skutków środka pomocowego w zakresie konkurencji i handlu pomiędzy państwami członkowskimi albowiem względy prowadzące Komisję do stwierdzenia, że skutek danego środka pomocowego w zakresie handlu pomiędzy państwami członkowskimi jest czysto hipotetyczny lub domniemany i że, gdyby skutek ten istniał, miałby jedynie marginalny charakter, nie mają podstaw i gwarantują w praktyce rozprzestrzenianie analogicznych punktowych środków pomocowych nie tylko w regionie Tomar, lecz w całym kraju, z wynikającymi z tego konsekwencjami odstraszającymi inwestycje krajowe i inwestycje pochodzące z innych państw członkowskich. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca uważa, że decyzja zawiera błąd w ocenie w odniesieniu się do skutków środka pomocowego w zakresie konkurencji i handlu pomiędzy państwami członkowskimi albowiem względy prowadzące Komisję do stwierdzenia, że skutek danego środka pomocowego w zakresie handlu pomiędzy państwami członkowskimi jest czysto hipotetyczny lub domniemany i że, gdyby skutek ten istniał, miałby jedynie marginalny charakter, nie mają podstaw i gwarantują w praktyce rozprzestrzenianie analogicznych punktowych środków pomocowych nie tylko w regionie Tomar, lecz w całym kraju, z wynikającymi z tego konsekwencjami odstraszającymi inwestycje krajowe i inwestycje pochodzące z innych państw członkowskich.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 TFUE ust. 1 albowiem Komisja: i) nie zbadała z zachowaniem należytej staranności i w obiektywny sposób czy przedmiotowa pomoc mogła mieć wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi, ii) nie uwzględniła braku istnienia progu lub minimalnego odsetka, poniżej którego można a priori uznać, iż brak jest wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi, iii) nie miała na uwadze, że szkoda dla handlu pomiędzy państwami członkowskimi nie zależy od lokalnego lub regionalnego charakteru świadczonych usług ani od znaczenia danej działalności, iv) nie uwydatniła wystarczająco okoliczności, że gdy pomoc przyznana przez państwo wzmacnia pozycję przedsiębiorstwa względem innych konkurujących przedsiębiorstw, należy uznać, że przedsiębiorstwa będące konkurentami beneficjenta znajdują się w mniej korzystnych warunkach, aby finansować nowe inwestycje w rzeczonym państwie. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 TFUE ust. 1 albowiem Komisja: i) nie zbadała z zachowaniem należytej staranności i w obiektywny sposób czy przedmiotowa pomoc mogła mieć wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi, ii) nie uwzględniła braku istnienia progu lub minimalnego odsetka, poniżej którego można a priori uznać, iż brak jest wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi, iii) nie miała na uwadze, że szkoda dla handlu pomiędzy państwami członkowskimi nie zależy od lokalnego lub regionalnego charakteru świadczonych usług ani od znaczenia danej działalności, iv) nie uwydatniła wystarczająco okoliczności, że gdy pomoc przyznana przez państwo wzmacnia pozycję przedsiębiorstwa względem innych konkurujących przedsiębiorstw, należy uznać, że przedsiębiorstwa będące konkurentami beneficjenta znajdują się w mniej korzystnych warunkach, aby finansować nowe inwestycje w rzeczonym państwie.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/51 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/51

---

Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2016 r. – Netflix International i Netflix/Komisja

(Sprawa T-818/16)

(2017/C 030/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Netflix International BV (Amsterdam, Niderlandy) i Netflix, Inc. (Los Gatos, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Alberdingk Thijm, S. van Schaik i S. van Velze)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 września 2016 r. stwierdzającej zgodność z rynkiem wewnętrznym siódmej wersji niemieckiej ustawy o wspieraniu produkcji filmowej (1); oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 września 2016 r. stwierdzającej zgodność z rynkiem wewnętrznym siódmej wersji niemieckiej ustawy o wspieraniu produkcji filmowej (1); oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych (2).






  — | Komisja naruszyła art. 13 ust. 1 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych stwierdzając, że niemiecki środek jest zgodny z tym przepisem interpretowanym w świetle zaproponowanej nowelizacji do tej dyrektywy. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych (2).

—

Komisja naruszyła art. 13 ust. 1 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych stwierdzając, że niemiecki środek jest zgodny z tym przepisem interpretowanym w świetle zaproponowanej nowelizacji do tej dyrektywy.

| — | Komisja naruszyła art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 oraz art. 3 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, stwierdzając, że niemiecki środek nie narusza zasady państwa pochodzenia. |
| --- | --- |

—

Komisja naruszyła art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 oraz art. 3 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, stwierdzając, że niemiecki środek nie narusza zasady państwa pochodzenia.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 110 TFUE.






  — | Komisja naruszyła art. 110 TFUE stwierdzając, że niemiecki środek nie stanowi dyskryminacji względem dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie, posiadających siedzibę poza granicami Niemiec, ale kierujących swe usługi do niemieckich odbiorców. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 110 TFUE.

—

Komisja naruszyła art. 110 TFUE stwierdzając, że niemiecki środek nie stanowi dyskryminacji względem dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie, posiadających siedzibę poza granicami Niemiec, ale kierujących swe usługi do niemieckich odbiorców.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 56 TFUE.






  — | Komisja naruszyła art. 56 TFUE nie poddając ocenie tego czy niemiecki środek narusza swobodę świadczenia usług, którą narusza. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 56 TFUE.

—

Komisja naruszyła art. 56 TFUE nie poddając ocenie tego czy niemiecki środek narusza swobodę świadczenia usług, którą narusza.

| 4. | Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 49 TFUE.






  — | Komisja naruszyła art. 49 TFEU nie poddając ocenie tego czy niemiecki środek narusza swobodę przedsiębiorczości, którą narusza. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 49 TFUE.

—

Komisja naruszyła art. 49 TFEU nie poddając ocenie tego czy niemiecki środek narusza swobodę przedsiębiorczości, którą narusza.

| 5. | Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 107 TFUE.






  — | Komisja naruszyła art. 107 TFUE stwierdzając, że niemiecki środek jest formą pomocy państwa, która może być uzasadniona celem kulturalnym i jest zgodna z rynkiem wewnętrznym. |
| --- | --- | --- |

5.

Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 107 TFUE.

—

Komisja naruszyła art. 107 TFUE stwierdzając, że niemiecki środek jest formą pomocy państwa, która może być uzasadniona celem kulturalnym i jest zgodna z rynkiem wewnętrznym.

| 6. | Zarzut szósty, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.






  — | Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne nie spełniając wymogów w zakresie uzasadnienia ustanowionych w art. 296 ust. 2) TFUE oraz prawa do dobrej administracji przewidzianego art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- | --- |

6.

Zarzut szósty, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

—

Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne nie spełniając wymogów w zakresie uzasadnienia ustanowionych w art. 296 ust. 2) TFUE oraz prawa do dobrej administracji przewidzianego art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

(1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/2042 z dnia 1 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.38418 – 2014/C (ex 2014/N), którą Niemcy zamierzają wdrożyć na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 5551) (Dz.U. 2016, L 314, s.63).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych)(Dz.U. 2010, L 95, s. 1)

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/52 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/52

---

Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2016 r. – Celio International/Komisja

(Sprawa T-832/16)

(2017/C 030/60)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Celio International SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Gilliams i J. Bocken)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) (1);

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2–4 spornej decyzji; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2–4 spornej decyzji;

| — | w każdym razie stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim przepisy te a) nakazują odzyskanie pomocy od podmiotów innych niż adresaci „decyzji o zwolnieniu z opodatkowania nadmiernych zysków” określonej w zaskarżonej decyzji oraz b) nakazują odzyskanie kwoty równej zwolnieniu podatkowemu beneficjentów, nie pozostawiając Belgii możliwości uwzględnienia dokonanej przez inne organy podatkowe korekty finansowej w górę; |
| --- | --- |

—

w każdym razie stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim przepisy te a) nakazują odzyskanie pomocy od podmiotów innych niż adresaci „decyzji o zwolnieniu z opodatkowania nadmiernych zysków” określonej w zaskarżonej decyzji oraz b) nakazują odzyskanie kwoty równej zwolnieniu podatkowemu beneficjentów, nie pozostawiając Belgii możliwości uwzględnienia dokonanej przez inne organy podatkowe korekty finansowej w górę;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje cztery zarzuty:

| 1. | W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, nadużyła władzy oraz nie przedstawiła stosowanego uzasadnienia, stwierdzając w zaskarżonej decyzji istnienie pomocy państwa. |
| --- | --- |

1.

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, nadużyła władzy oraz nie przedstawiła stosowanego uzasadnienia, stwierdzając w zaskarżonej decyzji istnienie pomocy państwa.

| 2. | W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE, uchybiła obowiązkowi uzasadnienia oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając w zaskarżonej decyzji jakoby system pomocy przyznawał selektywną korzyść. |
| --- | --- |

2.

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE, uchybiła obowiązkowi uzasadnienia oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając w zaskarżonej decyzji jakoby system pomocy przyznawał selektywną korzyść.

| 3. | W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE i obowiązku uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając w zaskarżonej decyzji jakoby system pomocy przyznawał korzyść. |
| --- | --- |

3.

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE i obowiązku uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając w zaskarżonej decyzji jakoby system pomocy przyznawał korzyść.

| 4. | W ramach zarzutu czwartego, podniesionego tytułem ewentualnym, strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady proporcjonalności, oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy oraz braku uzasadnienia, nakazując Belgii w zaskarżonej decyzji odzyskanie pomocy. |
| --- | --- |

4.

W ramach zarzutu czwartego, podniesionego tytułem ewentualnym, strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady proporcjonalności, oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy oraz braku uzasadnienia, nakazując Belgii w zaskarżonej decyzji odzyskanie pomocy.

---

(1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/1699 z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 9837) (Dz.U. L 260, 2016, s.61).

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/53 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/53

---

Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r. – Louvers Belgium/Komisja

(Sprawa T-835/16)

(2017/C 030/61)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Louvers Belgium Company (Zaventem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat V. Lejeune)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 września 2016 r. o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia nr OIB.02/PO/2016/012/703 konsorcjum RIDEAUPRESS ITLINE; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 września 2016 r. o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia nr OIB.02/PO/2016/012/703 konsorcjum RIDEAUPRESS ITLINE;

| — | uwzględnienie wniosku o odszkodowanie skarżącej; w konsekwencji zasądzenie od Komisji Europejskiej wypłaty skarżącej kwoty głównej 387 500 EUR tytułem odszkodowania za szkodę poniesioną z racji utraty zamówienia, powiększonej o ustawowe odsetki za opóźnienie do czasu pełnej spłaty; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie wniosku o odszkodowanie skarżącej; w konsekwencji zasądzenie od Komisji Europejskiej wypłaty skarżącej kwoty głównej 387 500 EUR tytułem odszkodowania za szkodę poniesioną z racji utraty zamówienia, powiększonej o ustawowe odsetki za opóźnienie do czasu pełnej spłaty;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i prawa skarżącej do dobrej administracji oraz zasady przejrzystości, ze względu na to, że mimo ponawianych usilnych próśb skarżącej Komisja nie przekazała jej technicznej charakterystyki produktów wykonawcy, któremu udzielono zamówienia, a także wyników sprawozdania z badania ofert i próbek, które jej przekazała. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i prawa skarżącej do dobrej administracji oraz zasady przejrzystości, ze względu na to, że mimo ponawianych usilnych próśb skarżącej Komisja nie przekazała jej technicznej charakterystyki produktów wykonawcy, któremu udzielono zamówienia, a także wyników sprawozdania z badania ofert i próbek, które jej przekazała.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad przejrzystości i równego traktowania oferentów zarówno w chwili opracowania specyfikacji warunków zamówienia jak i w chwili oceny ofert przez Komisję. Strona skarżąca zarzuca w szczególności pozwanej:






  — | po pierwsze, użycie przy sporządzaniu specyfikacji warunków zamówienia technicznej charakterystyki i zdjęć produktów oferowanych przez jednego z oferentów we wcześniejszym przetargu, którego przedmiot był podobny, a który unieważniła z nieuzasadnionych przyczyn, co stworzyło nieuzasadnione przeszkody w otwarciu procedur na konkurencję; |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad przejrzystości i równego traktowania oferentów zarówno w chwili opracowania specyfikacji warunków zamówienia jak i w chwili oceny ofert przez Komisję. Strona skarżąca zarzuca w szczególności pozwanej:

—

po pierwsze, użycie przy sporządzaniu specyfikacji warunków zamówienia technicznej charakterystyki i zdjęć produktów oferowanych przez jednego z oferentów we wcześniejszym przetargu, którego przedmiot był podobny, a który unieważniła z nieuzasadnionych przyczyn, co stworzyło nieuzasadnione przeszkody w otwarciu procedur na konkurencję;

| — | po drugie, naruszenie podstawowej zasady równości oferentów poprzez stawianie bardzo rygorystycznych i nieuzasadnionych z technicznego punktu widzenia wymagań technicznych, które w oczywisty sposób miały pasować do produktów jednego określonego wykonawcy; |
| --- | --- |

—

po drugie, naruszenie podstawowej zasady równości oferentów poprzez stawianie bardzo rygorystycznych i nieuzasadnionych z technicznego punktu widzenia wymagań technicznych, które w oczywisty sposób miały pasować do produktów jednego określonego wykonawcy;

| — | po trzecie, brak obiektywnej i niezależnej oceny oferty złożonej przez nią w spornym przetargu i jej bezzasadne odrzucenie, mimo że jej produkty spełniały wszystkie minimalne wymagania charakterystyki technicznej produktów objętych specyfikacją warunków zamówienia i spełniały tym samym w równoważny sposób stawiane wymogi. |
| --- | --- |

—

po trzecie, brak obiektywnej i niezależnej oceny oferty złożonej przez nią w spornym przetargu i jej bezzasadne odrzucenie, mimo że jej produkty spełniały wszystkie minimalne wymagania charakterystyki technicznej produktów objętych specyfikacją warunków zamówienia i spełniały tym samym w równoważny sposób stawiane wymogi.

Tym samym w ramach drugiego zarzutu strona skarżąca uważa, że złożona przez nią oferta spełniała wymogi techniczne, była więc prawidłowa. Powinna była zostać oceniona w aspekcie finansowym przez Komisję Europejską, która musiałaby jej udzielić zamówienia, gdyż jej oferta miała najniższą cenę.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/54 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/54

---

Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji

(Sprawa T-836/16)

(2017/C 030/62)

Język postępowania: Polski

Strony

Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.44351 (2016/C) (ex 2016/EO) – Polska – Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce, notyfikowanej jako dokument C(2016) 5596, oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.44351 (2016/C) (ex 2016/EO) – Polska – Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce, notyfikowanej jako dokument C(2016) 5596, oraz

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący błędnej kwalifikacji polskiego podatku od sprzedaży detalicznej jako pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE przez dokonanie oczywiście błędnej oceny przesłanki selektywności






  — | Polski podatek od sprzedaży detalicznej nie może być uznany prima facie za selektywny, ponieważ w jego konstrukcji nie występują żadne odstępstwa od systemu odniesienia właściwego dla tego podatku; progresywne stawki podatkowe stanowią nieodłączny element systemu odniesienia dla tego podatku. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej kwalifikacji polskiego podatku od sprzedaży detalicznej jako pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE przez dokonanie oczywiście błędnej oceny przesłanki selektywności

—

Polski podatek od sprzedaży detalicznej nie może być uznany prima facie za selektywny, ponieważ w jego konstrukcji nie występują żadne odstępstwa od systemu odniesienia właściwego dla tego podatku; progresywne stawki podatkowe stanowią nieodłączny element systemu odniesienia dla tego podatku.

| — | Nawet gdyby przyjąć, że obie progresywne stawki podatkowe nie są elementem systemu odniesienia właściwego dla polskiego podatku od sprzedaży detalicznej, należałoby uznać, że elementem systemu odniesienia jest przynajmniej jedna, najczęściej stosowana stawka podatkowa; poza tym, progresywne stawki podatkowe nie stanowią w każdym razie odstępstwa na korzyść określonych przedsiębiorstw, które w świetle zasadniczego celu tego podatku znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej jak pozostałe przedsiębiorstwa. |
| --- | --- |

—

Nawet gdyby przyjąć, że obie progresywne stawki podatkowe nie są elementem systemu odniesienia właściwego dla polskiego podatku od sprzedaży detalicznej, należałoby uznać, że elementem systemu odniesienia jest przynajmniej jedna, najczęściej stosowana stawka podatkowa; poza tym, progresywne stawki podatkowe nie stanowią w każdym razie odstępstwa na korzyść określonych przedsiębiorstw, które w świetle zasadniczego celu tego podatku znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej jak pozostałe przedsiębiorstwa.

| — | Progresywne stawki oraz kwotowy próg podstawy opodatkowania polskim podatkiem od sprzedaży detalicznej są w każdym razie zgodne z zasadą proporcjonalności. |
| --- | --- |

—

Progresywne stawki oraz kwotowy próg podstawy opodatkowania polskim podatkiem od sprzedaży detalicznej są w każdym razie zgodne z zasadą proporcjonalności.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz zasady proporcjonalności poprzez nakazanie niezwłocznego zawieszenia stosowania progresywnej skali polskiego podatku od sprzedaży detalicznej






  — | Nie było konieczności wydawania nakazu zawieszenia ze względu na istnienie poważnych wątpliwości co do selektywności polskiego podatku od sprzedaży detalicznej. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz zasady proporcjonalności poprzez nakazanie niezwłocznego zawieszenia stosowania progresywnej skali polskiego podatku od sprzedaży detalicznej

—

Nie było konieczności wydawania nakazu zawieszenia ze względu na istnienie poważnych wątpliwości co do selektywności polskiego podatku od sprzedaży detalicznej.

| — | Nie było konieczności wydawania nakazu zawieszenia ze względu na niewykazanie przez Komisję dostatecznie negatywnych skutków stosowania polskiego podatku od sprzedaży detalicznej. |
| --- | --- |

—

Nie było konieczności wydawania nakazu zawieszenia ze względu na niewykazanie przez Komisję dostatecznie negatywnych skutków stosowania polskiego podatku od sprzedaży detalicznej.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący wadliwego i niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji






  — | Zaskarżona decyzja nie została należycie i wystarczająco uzasadniona w zakresie, w jakim zawiera ocenę warunku selektywności polskiego podatku od sprzedaży detalicznej. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący wadliwego i niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji

—

Zaskarżona decyzja nie została należycie i wystarczająco uzasadniona w zakresie, w jakim zawiera ocenę warunku selektywności polskiego podatku od sprzedaży detalicznej.

| — | Zaskarżona decyzja nie została należycie i wystarczająco uzasadniona w zakresie, w jakim nakazuje niezwłocznie zawiesić stosowanie progresywnej skali podatkowej w polskim podatku od sprzedaży detalicznej. |
| --- | --- |

—

Zaskarżona decyzja nie została należycie i wystarczająco uzasadniona w zakresie, w jakim nakazuje niezwłocznie zawiesić stosowanie progresywnej skali podatkowej w polskim podatku od sprzedaży detalicznej.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/55 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/55

---

Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2016 r. – Alex/Komisja

(Sprawa T-841/16)

(2017/C 030/63)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Alex SCI (Bayonne, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 września 2016 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 września 2016 r.;

| — | stwierdzenie, że pomoc wypłacona na rzecz CABAB przez EFRR, państwo francuskie, radę regionalną Akwitanii i radę departamentu Pireneje Atlantyckie została przyznana niezgodnie z prawem i jest niezgodna ze wspólnym rynkiem; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że pomoc wypłacona na rzecz CABAB przez EFRR, państwo francuskie, radę regionalną Akwitanii i radę departamentu Pireneje Atlantyckie została przyznana niezgodnie z prawem i jest niezgodna ze wspólnym rynkiem;

w konsekwencji,

| — | nakazanie państwu francuskiemu, radzie regionalnej Akwitanii i radzie departamentu Pireneje Atlantyckie, państwowym jednostkom niezespolonym oraz Europejskiemu Funduszowi Rozwoju Regionalnego (EFRR) odzyskanie bezprawnie wypłaconej pomocy z odsetkami od dnia udostępnienia tej pomocy; |
| --- | --- |

—

nakazanie państwu francuskiemu, radzie regionalnej Akwitanii i radzie departamentu Pireneje Atlantyckie, państwowym jednostkom niezespolonym oraz Europejskiemu Funduszowi Rozwoju Regionalnego (EFRR) odzyskanie bezprawnie wypłaconej pomocy z odsetkami od dnia udostępnienia tej pomocy;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania, w tym kosztami adwokackimi w wysokości 5 000 EUR. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania, w tym kosztami adwokackimi w wysokości 5 000 EUR.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, oparty na wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji Komisji Europejskiej. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, oparty na wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji Komisji Europejskiej.

| 2. | Zarzut drugi, oparty na braku zgłoszenia finansowania przyznanego w odniesieniu do projektu „Technocité”, zrealizowanego przez EFRR, Republikę Francuską, radę regionalną Akwitanii i radę departamentu Pireneje Atlantyckie na rzecz Communauté d’agglomération Côte-Basque-Adour (CABAB). |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, oparty na braku zgłoszenia finansowania przyznanego w odniesieniu do projektu „Technocité”, zrealizowanego przez EFRR, Republikę Francuską, radę regionalną Akwitanii i radę departamentu Pireneje Atlantyckie na rzecz Communauté d’agglomération Côte-Basque-Adour (CABAB).

| 3. | Zarzut trzeci, oparty na niezgodności tego finansowania z rynkiem wewnętrznym. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, oparty na niezgodności tego finansowania z rynkiem wewnętrznym.

| 4. | Zarzut czwarty, oparty na niewykonaniu warunków przyznania finansowania. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, oparty na niewykonaniu warunków przyznania finansowania.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/56 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/56

---

Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – Fertisac/ECHA

(Sprawa T-855/16)

(2017/C 030/64)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Fertisac, S.L. (Atarfe, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Gómez Rodríguez)

Strona pozwana: ECHA

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji ECHA nr SME (2016) 5150 z dnia 15 listopada 2016 r. uznającej, że FERTISAC S.L. nie spełniał wymogów w celu skorzystania z ulgowej opłaty ustalonej dla średnich przedsiębiorstw i nakładającej na FERTISAC S.L. obowiązek uiszczenia opłaty administracyjnej. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji ECHA nr SME (2016) 5150 z dnia 15 listopada 2016 r. uznającej, że FERTISAC S.L. nie spełniał wymogów w celu skorzystania z ulgowej opłaty ustalonej dla średnich przedsiębiorstw i nakładającej na FERTISAC S.L. obowiązek uiszczenia opłaty administracyjnej.

| — | Anulowanie faktury ECHA nr 10060160 z dnia 15 listopada 2016 r. w kwocie odpowiadającej różnicy między uiszczoną przez FERTISAC S.L. opłatą, a opłatą należną od dużego przedsiębiorstwa, wystawionej na podstawie decyzji ECHA nr SME (2016) 5150. |
| --- | --- |

—

Anulowanie faktury ECHA nr 10060160 z dnia 15 listopada 2016 r. w kwocie odpowiadającej różnicy między uiszczoną przez FERTISAC S.L. opłatą, a opłatą należną od dużego przedsiębiorstwa, wystawionej na podstawie decyzji ECHA nr SME (2016) 5150.

| — | Anulowanie faktury ECHA nr 10060161 z dnia 15 listopada 2016 r. określającej opłatę administracyjną zgodnie z decyzją ECHA nr SME (2016) 5150. |
| --- | --- |

—

Anulowanie faktury ECHA nr 10060161 z dnia 15 listopada 2016 r. określającej opłatę administracyjną zgodnie z decyzją ECHA nr SME (2016) 5150.

| — | Obciążenie Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący błędnej klasyfikacji FERTISAC S.L. jako dużego przedsiębiorstwa.






  — | Strona skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 2 ust. 1 zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (Dz.U. 2003, L 124, s. 36), do kategorii przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (MŚP) zaliczają się przedsiębiorstwa, które zatrudniają mniej niż 250 osób i mające roczny obrót nieprzekraczający 50 mln EUR lub ogólny roczny bilans nieprzekraczający 43 mln EUR. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej klasyfikacji FERTISAC S.L. jako dużego przedsiębiorstwa.

—

Strona skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 2 ust. 1 zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (Dz.U. 2003, L 124, s. 36), do kategorii przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (MŚP) zaliczają się przedsiębiorstwa, które zatrudniają mniej niż 250 osób i mające roczny obrót nieprzekraczający 50 mln EUR lub ogólny roczny bilans nieprzekraczający 43 mln EUR.

Klasyfikacja przedsiębiorstwa jako MŚP zależy od dwóch progów. Nie jest wystarczające przekroczenie jednego z tych dwóch progów (jak wynika z decyzji ECHA, ponieważ uwzględnia ona tylko jeden z nich: roczny obrót), pomijając wyraźnie pierwszy wymóg, a mianowicie liczbę osób, która jest dokładnie wyodrębniona spójnikiem „i”. Tymczasem FERTISAC, S.L. nigdy nie przekroczył tego progu zatrudnienia ponad 250 osób.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący dokonania przez pozwaną błędnej interpretacji zalecenia 2003/361/WE.






  — | Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że w celu określenia jej wielkości należy jedynie uwzględnić jej dane i dane jej przedsiębiorstw partnerskich. Strona skarżąca nie jest częścią grupy przedsiębiorstw. Przewodnik użytkownika w odniesieniu do definicji MŚP, opublikowany przez Komisję Europejską, potwierdza tę interpretację. Ponadto zarówno art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1), jak również motyw 9 i art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2008, L 107, s. 6) odsyłają do zalecenia 2003/361/WE w celu określenia MŚP. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący dokonania przez pozwaną błędnej interpretacji zalecenia 2003/361/WE.

—

Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że w celu określenia jej wielkości należy jedynie uwzględnić jej dane i dane jej przedsiębiorstw partnerskich. Strona skarżąca nie jest częścią grupy przedsiębiorstw. Przewodnik użytkownika w odniesieniu do definicji MŚP, opublikowany przez Komisję Europejską, potwierdza tę interpretację. Ponadto zarówno art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1), jak również motyw 9 i art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2008, L 107, s. 6) odsyłają do zalecenia 2003/361/WE w celu określenia MŚP.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/57 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/57

---

Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. Fútbol Club Barcelona/Komisja

(Sprawa T-865/16)

(2017/C 030/65)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Fútbol Club Barcelona (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Roca Sagarra, J. del Saz Cordero, R. Vallina Hoset i A. Selles Marco)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz niektórych klubów piłkarskich; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz niektórych klubów piłkarskich;

| — | pomocniczo stwierdzenie nieważności art. 4 i 5 tej decyzji; |
| --- | --- |

—

pomocniczo stwierdzenie nieważności art. 4 i 5 tej decyzji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 49 TFUE w związku z art. 107 i 108 TFUE, a także art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim całe rozumowanie przeprowadzone w zaskarżonej decyzji opiera się na przepisach krajowych ograniczających swobodę przedsiębiorczości. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 49 TFUE w związku z art. 107 i 108 TFUE, a także art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim całe rozumowanie przeprowadzone w zaskarżonej decyzji opiera się na przepisach krajowych ograniczających swobodę przedsiębiorczości.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja i) nie przeprowadziła analizy odliczeń mających zastosowanie w zależności od stawki podatkowej dla każdego rodzaju podmiotów, ii) nie działała bezstronnie poprzez uwzględnienie dowodów obciążających i odciążających i w związku z tym iii) błędnie stwierdziła, że wystąpiła korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja i) nie przeprowadziła analizy odliczeń mających zastosowanie w zależności od stawki podatkowej dla każdego rodzaju podmiotów, ii) nie działała bezstronnie poprzez uwzględnienie dowodów obciążających i odciążających i w związku z tym iii) błędnie stwierdziła, że wystąpiła korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję i) zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań poprzez nakazanie zwrotu podniesionej pomocy, mając na uwadze, że wobec zachowania hiszpańskich organów administracji i czasu trwania procedury klub FC Barcelona mógł mieć uzasadnione oczekiwania co do zgodności z prawem uregulowań podatkowych, którym podlegał i ii) podstawowej zasady pewności prawa. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję i) zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań poprzez nakazanie zwrotu podniesionej pomocy, mając na uwadze, że wobec zachowania hiszpańskich organów administracji i czasu trwania procedury klub FC Barcelona mógł mieć uzasadnione oczekiwania co do zgodności z prawem uregulowań podatkowych, którym podlegał i ii) podstawowej zasady pewności prawa.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja nie uwzględniła faktu, że pomoc jest uzasadniona wewnętrzną logiką systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja nie uwzględniła faktu, że pomoc jest uzasadniona wewnętrzną logiką systemu podatkowego.

| 5. | Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 108 ust. 1 TFUE i art. 21 – 23 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9) w zakresie, w jakim Komisja nakazała zwrot istniejącej pomocy bez poszanowania procedury mającej zastosowanie do tego typu pomocy. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 108 ust. 1 TFUE i art. 21 – 23 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9) w zakresie, w jakim Komisja nakazała zwrot istniejącej pomocy bez poszanowania procedury mającej zastosowanie do tego typu pomocy.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/58 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/58

---

Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2016 r. – QI i in./Komisja i EBC

(Sprawa T-868/16)

(2017/C 030/66)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: QI (Ateny, Grecja) i 15 innych skarżących (przedstawiciele: S. Pappas i I. Ioannidis, lawyers)

Strona pozwana: Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | nakazanie Unii Europejskiej lub Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych (ESBC) zrekompensowania podanych w skardze kwot odpowiadających szkodzie, którą ponieśli skarżący w wyniku ich bezprawnego udziału w restrukturyzacji greckiego długu publicznego, z tytułu uruchomienia retroaktywnych Klauzul wspólnego działania; |
| --- | --- |

—

nakazanie Unii Europejskiej lub Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych (ESBC) zrekompensowania podanych w skardze kwot odpowiadających szkodzie, którą ponieśli skarżący w wyniku ich bezprawnego udziału w restrukturyzacji greckiego długu publicznego, z tytułu uruchomienia retroaktywnych Klauzul wspólnego działania;

| — | tytułem żądania ewentualnego, nakazanie Unii lub the Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) zrekompensowania na rzecz skarżących podanych w skardze kwot odpowiadających szkodzie poniesionej w wyniku bezprawnego wykluczenia publicznych wierzycieli Grecji z restrukturyzacji greckiego długu publicznego; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, nakazanie Unii lub the Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) zrekompensowania na rzecz skarżących podanych w skardze kwot odpowiadających szkodzie poniesionej w wyniku bezprawnego wykluczenia publicznych wierzycieli Grecji z restrukturyzacji greckiego długu publicznego;

| — | w każdym razie, nakazanie EBC naprawienia poniesionych przez skarżących szkód podanych w skardze w odniesieniu do każdego skarżącego wynikłych z bezprawnego wykluczenia ESBC z restrukturyzacji greckiego długu publicznego; |
| --- | --- |

—

w każdym razie, nakazanie EBC naprawienia poniesionych przez skarżących szkód podanych w skardze w odniesieniu do każdego skarżącego wynikłych z bezprawnego wykluczenia ESBC z restrukturyzacji greckiego długu publicznego;

| — | obciążenie EBC lub Unii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EBC lub Unii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC zostały podjęte z przekroczeniem granic ich kompetencji i sprzecznie z art. 120-126, art.127 i art. 352 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC zostały podjęte z przekroczeniem granic ich kompetencji i sprzecznie z art. 120-126, art.127 i art. 352 ust. 1 TFUE.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że działania EBC oraz ESBC dotyczące w szczególności wykluczenia ESBC z restrukturyzacji naruszają art. 123 TFUE. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że działania EBC oraz ESBC dotyczące w szczególności wykluczenia ESBC z restrukturyzacji naruszają art. 123 TFUE.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają prawo własności skarżących chronione przez art. 17 Karty praw podstawowych. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają prawo własności skarżących chronione przez art. 17 Karty praw podstawowych.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają swobodny przepływ kapitału chroniony przez art. 63 TFUE. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają swobodny przepływ kapitału chroniony przez art. 63 TFUE.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają prawo skarżących do równego traktowania chronione przez art. 20 Karty praw podstawowych. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają prawo skarżących do równego traktowania chronione przez art. 20 Karty praw podstawowych.

---

| 30.1.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 30/58 |
| --- | --- | --- | --- |

30.1.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 30/58

---

Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2016 r. – repowermap/EUIPO – Repower (REPOWER)

(Sprawa T-872/16)

(2017/C 030/67)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: repowermap.org (Berno, Szwajcaria) (przedstawiciel: P. González-Bueno Catalán de Ocón, abogado)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Repower AG (Brusio, Szwajcaria)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Repower AG

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „REPOWER” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 020 351

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Druga decyzja (wydana w następstwie uchylenia wcześniejszej decyzji) Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2016 r. w sprawie R 2311/2014-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | zmianę zaskarżonej decyzji poprzez unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego w zakresie wszystkich usług i towarów, w odniesieniu do których nie stwierdzono nieważności w zaskarżonej decyzji, z wyjątkiem pakowania i składowania towarów (klasa 39); organizowania podróży (klasa 39); urządzeń do gaszenia ognia (klasa 9); |
| --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego w zakresie wszystkich usług i towarów, w odniesieniu do których nie stwierdzono nieważności w zaskarżonej decyzji, z wyjątkiem pakowania i składowania towarów (klasa 39); organizowania podróży (klasa 39); urządzeń do gaszenia ognia (klasa 9);

| — | obciążenie EUIPO i Repower AG kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO i Repower AG kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

| — | Naruszenia art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 296 TFUE. |
| --- | --- |

—

Naruszenia art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 296 TFUE.

---