# Dziennik Urzędowy C 428/21 l

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 428 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5921 listopada 2016 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 428

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5921 listopada 2016

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2016/C 428/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2016/C 428/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2016/C 428/02 | Sprawa C-87/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-528/13, Kenzo/EUIPO – Tsujimoto (KENZO ESTATE), wniesione w dniu 11 lutego 2016 r. przez Kenza Tsujimota | 2 |
| 2016/C 428/03 | Sprawa C-344/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 czerwca 2016 r. Die Länderbahn GmbH DLB/DB Station & Service AG. | 2 |
| 2016/C 428/04 | Sprawa C-417/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 maja 2016 r. w sprawie T-806/14 August Storck KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 27 lipca 2016 r. przez August Storck KG | 3 |
| 2016/C 428/05 | Sprawa C-437/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (w składzie jednego sędziego) wydanego w dniu 1 czerwca 2016 r. w sprawie T-34/15, Wolf Oil Corp./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 4 sierpnia 2016 r. przez Wolf Oil Corp. | 4 |
| 2016/C 428/06 | Sprawa C-447/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Roland Becker/Hainan Airlines Co. Ltd | 5 |
| 2016/C 428/07 | Sprawa C-448/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Mohamed Barkan, Souad Asbai, Assia Barkan, Zakaria Barkan, Nousaiba Barkan/Air Nostrum L.A.M. S.A. | 5 |
| 2016/C 428/08 | Sprawa C-467/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2016 r. – Brigitte Schlömp/Landratsamt Schwäbisch Hall | 6 |
| 2016/C 428/09 | Sprawa C-470/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 22 sierpnia 2016 r. – North East Pylon Pressure Campaing Limited, Maura Sheehy/An Bord Pleanála, The Minister for Communications Energy and Natural Resources, Irlandia, Attorney General | 7 |
| 2016/C 428/10 | Sprawa C-475/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Rethymnis (Grecja) w dniu 17 sierpnia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko K | 8 |
| 2016/C 428/11 | Sprawa C-482/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 7 września 2016 r. – Georg Stollwitzer/ÖBB Personenverkehr AG | 11 |
| 2016/C 428/12 | Sprawa C-484/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Taranto (Włochy) w dniu 8 września 2016 r. – postepowanie karne przeciwko Antonio Semeraro | 12 |
| 2016/C 428/13 | Sprawa C-487/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2016 r. w sprawie T-216/13, Telefónica/Komisja, wniesione w dniu 11 września 2016 r. przez Telefónica S.A. | 12 |
| | Sąd |
| 2016/C 428/14 | Sprawa T-167/14: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Søndagsavisen/Komisja (Pomoc państwa — System pomocy na rzecz produkcji i innowacji w dziedzinie prasy drukowanej — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron — Brak poważnych trudności — Obowiązek uzasadnienia) | 14 |
| 2016/C 428/15 | Sprawa T-350/15: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Perry Ellis International Group/EUIPO – CG (p) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znak towarowy, który może być postrzegany jako litera p — Wcześniejsze graficzne krajowe i unijne znaki towarowe P PROTECTIVE i P — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 14 |
| 2016/C 428/16 | Sprawa T-461/15: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Guccio Gucci/EUIPO – Guess? IP Holder (Przedstawienie czterech splecionych G) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający cztery splecione G — Wcześniejsze graficzne, krajowy, unijne i międzynarodowy, znaki towarowe G — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 15 |
| 2016/C 428/17 | Sprawa T-753/15: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Guccio Gucci/EUIPO – Guess? IP Holder (Przedstawienie czterech splecionych G) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Zgłoszenie graficznego unijnego znak towarowy przedstawiającego cztery splecione G — Wcześniejsze graficzne, unijne i międzynarodowy, znaki towarowe G — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 16 |
| 2016/C 428/18 | Sprawa T-600/15: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2016 r. – PAN Europe i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie sulfoksaflor — Zmiany w załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność] | 16 |
| 2016/C 428/19 | Sprawa T-635/16: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2016 r. – IPA/Komisja | 17 |
| 2016/C 428/20 | Sprawa T-653/16: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2016 r. – Malta/Komisja | 18 |
| 2016/C 428/21 | Sprawa T-654/16: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2016 r. – Foshan Lihua Ceramic/Komisja | 19 |
| 2016/C 428/22 | Sprawa T-686/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 23 września 2016 r. przez Daniele Possanziniego od postanowienia wydanego w dniu 18 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-68/15, Possanzini/Frontex | 19 |
| 2016/C 428/23 | Sprawa T-713/16: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2016 r. – Fair deal for expats i in./Komisja | 20 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2016/C 428/02

Sprawa C-87/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-528/13, Kenzo/EUIPO – Tsujimoto (KENZO ESTATE), wniesione w dniu 11 lutego 2016 r. przez Kenza Tsujimota

2

2016/C 428/03

Sprawa C-344/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 czerwca 2016 r. Die Länderbahn GmbH DLB/DB Station & Service AG.

2

2016/C 428/04

Sprawa C-417/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 maja 2016 r. w sprawie T-806/14 August Storck KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 27 lipca 2016 r. przez August Storck KG

3

2016/C 428/05

Sprawa C-437/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (w składzie jednego sędziego) wydanego w dniu 1 czerwca 2016 r. w sprawie T-34/15, Wolf Oil Corp./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 4 sierpnia 2016 r. przez Wolf Oil Corp.

4

2016/C 428/06

Sprawa C-447/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Roland Becker/Hainan Airlines Co. Ltd

5

2016/C 428/07

Sprawa C-448/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Mohamed Barkan, Souad Asbai, Assia Barkan, Zakaria Barkan, Nousaiba Barkan/Air Nostrum L.A.M. S.A.

5

2016/C 428/08

Sprawa C-467/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2016 r. – Brigitte Schlömp/Landratsamt Schwäbisch Hall

6

2016/C 428/09

Sprawa C-470/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 22 sierpnia 2016 r. – North East Pylon Pressure Campaing Limited, Maura Sheehy/An Bord Pleanála, The Minister for Communications Energy and Natural Resources, Irlandia, Attorney General

7

2016/C 428/10

Sprawa C-475/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Rethymnis (Grecja) w dniu 17 sierpnia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko K

8

2016/C 428/11

Sprawa C-482/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 7 września 2016 r. – Georg Stollwitzer/ÖBB Personenverkehr AG

11

2016/C 428/12

Sprawa C-484/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Taranto (Włochy) w dniu 8 września 2016 r. – postepowanie karne przeciwko Antonio Semeraro

12

2016/C 428/13

Sprawa C-487/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2016 r. w sprawie T-216/13, Telefónica/Komisja, wniesione w dniu 11 września 2016 r. przez Telefónica S.A.

12

Sąd

2016/C 428/14

Sprawa T-167/14: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Søndagsavisen/Komisja (Pomoc państwa — System pomocy na rzecz produkcji i innowacji w dziedzinie prasy drukowanej — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron — Brak poważnych trudności — Obowiązek uzasadnienia)

14

2016/C 428/15

Sprawa T-350/15: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Perry Ellis International Group/EUIPO – CG (p) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znak towarowy, który może być postrzegany jako litera p — Wcześniejsze graficzne krajowe i unijne znaki towarowe P PROTECTIVE i P — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

14

2016/C 428/16

Sprawa T-461/15: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Guccio Gucci/EUIPO – Guess? IP Holder (Przedstawienie czterech splecionych G) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający cztery splecione G — Wcześniejsze graficzne, krajowy, unijne i międzynarodowy, znaki towarowe G — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

15

2016/C 428/17

Sprawa T-753/15: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Guccio Gucci/EUIPO – Guess? IP Holder (Przedstawienie czterech splecionych G) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Zgłoszenie graficznego unijnego znak towarowy przedstawiającego cztery splecione G — Wcześniejsze graficzne, unijne i międzynarodowy, znaki towarowe G — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

16

2016/C 428/18

Sprawa T-600/15: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2016 r. – PAN Europe i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie sulfoksaflor — Zmiany w załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność]

16

2016/C 428/19

Sprawa T-635/16: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2016 r. – IPA/Komisja

17

2016/C 428/20

Sprawa T-653/16: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2016 r. – Malta/Komisja

18

2016/C 428/21

Sprawa T-654/16: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2016 r. – Foshan Lihua Ceramic/Komisja

19

2016/C 428/22

Sprawa T-686/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 23 września 2016 r. przez Daniele Possanziniego od postanowienia wydanego w dniu 18 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-68/15, Possanzini/Frontex

19

2016/C 428/23

Sprawa T-713/16: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2016 r. – Fair deal for expats i in./Komisja

20

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/1 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2016/C 428/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 419 z 14.11.2016

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 410 z 7.11.2016

Dz.U. C 402 z 31.10.2016

Dz.U. C 392 z 24.10.2016

Dz.U. C 383 z 17.10.2016

Dz.U. C 371 z 10.10.2016

Dz.U. C 364 z 3.10.2016

Teksty te są dostępne na stronie internetowej

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/2 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/2

---

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-528/13, Kenzo/EUIPO – Tsujimoto (KENZO ESTATE), wniesione w dniu 11 lutego 2016 r. przez Kenza Tsujimota

(Sprawa C-87/16 P)

(2016/C 428/02)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Kenzo Tsujimoto (przedstawiciele: A. Wenninger-Lenz, M. Ring, W. von der Osten-Sacken, Rechtsanwälte)

Pozostali uczestnicy postępowania: Kenzo, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/2 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/2

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 czerwca 2016 r. Die Länderbahn GmbH DLB/DB Station & Service AG.

(Sprawa C-344/16)

(2016/C 428/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Die Länderbahn GmbH DLB

Strona pozwana: DB Station & Service AG

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepis krajowy, w myśl którego użytkownik urządzenia infrastruktury kolejowej, wobec którego zarządca infrastruktury dochodzi przed sądem cywilnym uiszczenia opłaty za użytkowanie, lub który żąda zwrotu uiszczonej opłaty, może podnosić, że opłata ustalona przez zarządcę infrastruktury nie jest zgodna z zasadą słuszności, jest zgodny z przepisami dyrektywy (1) dotyczącymi niezależności zarządzania przez przedsiębiorstwo infrastruktury (art. 4 ust. 1, 4, 5), z zasadami ustalania opłat (art. 7 – 12) oraz zadaniami organu kontrolnego (art. 30)? |
| --- | --- |

1)

Czy przepis krajowy, w myśl którego użytkownik urządzenia infrastruktury kolejowej, wobec którego zarządca infrastruktury dochodzi przed sądem cywilnym uiszczenia opłaty za użytkowanie, lub który żąda zwrotu uiszczonej opłaty, może podnosić, że opłata ustalona przez zarządcę infrastruktury nie jest zgodna z zasadą słuszności, jest zgodny z przepisami dyrektywy (1) dotyczącymi niezależności zarządzania przez przedsiębiorstwo infrastruktury (art. 4 ust. 1, 4, 5), z zasadami ustalania opłat (art. 7 – 12) oraz zadaniami organu kontrolnego (art. 30)?

| 2) | W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy jest zgodny z wymienionymi przepisami dyrektywy przepis krajowy, w myśl którego sąd, jeżeli stwierdzi, że ustalona opłata nie jest zgodna z zasadą słuszności, jest uprawniony i zobowiązany ustalić należną opłatę w drodze wyroku? |
| --- | --- |

2)

W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy jest zgodny z wymienionymi przepisami dyrektywy przepis krajowy, w myśl którego sąd, jeżeli stwierdzi, że ustalona opłata nie jest zgodna z zasadą słuszności, jest uprawniony i zobowiązany ustalić należną opłatę w drodze wyroku?

---

(1)  Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa, Dz.U. L 75, s. 29

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/3 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/3

---

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 maja 2016 r. w sprawie T-806/14 August Storck KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 27 lipca 2016 r. przez August Storck KG

(Sprawa C-417/16 P)

(2016/C 428/04)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: August Storck KG (przedstawiciel: I. Rohr, P. Goldenbaum, Rechtsanwältinnen)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Żądania wnoszącego odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 maja 2016 r. w sprawie T 806/14; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 maja 2016 r. w sprawie T 806/14;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej w sprawie R0644/2014-5; tytułem ewentualnym, w stosownym przypadku przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej w sprawie R0644/2014-5; tytułem ewentualnym, w stosownym przypadku przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania;

| — | obciążenie EUIPO własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości, Sądem i izbą odwoławczą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości, Sądem i izbą odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

| I. | Zarzut pierwszy: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) – Zastosowanie błędnych kryteriów






  1. | Sąd niesłusznie wymaga do tego, by znak towarowy miał charakter odróżniający, aby „różnił się w sposób znaczący od normy lub zwyczajów obowiązujących w danym sektorze”. Sąd stosuje kryterium trójwymiarowych znaków towarowych polegające na wyglądzie samych znaków, bez elementu graficznego lub słownego, które to kryterium jest bardziej surowe niż kryterium mającego zastosowanie do zwykłych znakowych towarowych. Kryterium to nie powinno było zostać zastosowane, ponieważ zgłoszony znak towarowy jest dwuwymiarowym znakiem towarowym, zawierającym element graficzny. Zastosowanie bardziej surowego kryterium jest sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem. |
| --- | --- | --- |

I.

Zarzut pierwszy: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) – Zastosowanie błędnych kryteriów

1.

Sąd niesłusznie wymaga do tego, by znak towarowy miał charakter odróżniający, aby „różnił się w sposób znaczący od normy lub zwyczajów obowiązujących w danym sektorze”. Sąd stosuje kryterium trójwymiarowych znaków towarowych polegające na wyglądzie samych znaków, bez elementu graficznego lub słownego, które to kryterium jest bardziej surowe niż kryterium mającego zastosowanie do zwykłych znakowych towarowych. Kryterium to nie powinno było zostać zastosowane, ponieważ zgłoszony znak towarowy jest dwuwymiarowym znakiem towarowym, zawierającym element graficzny. Zastosowanie bardziej surowego kryterium jest sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem.

| 2. | Sąd popełnił błąd poprzez oparcie swego wniosku na wyroku Storck/OHIM, C-25/05 P, EU:C:2006:422. Sprawa ta nie jest w żadnym zakresie porównywalna do niniejszej sprawy, ponieważ dotyczyła produktu (opakowanego) bez żadnego elementu graficznego lub słownego. |
| --- | --- |

2.

Sąd popełnił błąd poprzez oparcie swego wniosku na wyroku Storck/OHIM, C-25/05 P, EU:C:2006:422. Sprawa ta nie jest w żadnym zakresie porównywalna do niniejszej sprawy, ponieważ dotyczyła produktu (opakowanego) bez żadnego elementu graficznego lub słownego.

| 3. | Zastosowanie bardziej surowych przepisów niż te mające zastosowanie do słownych i graficznych znaków towarowych nie jest skądinąd uzasadnione, ponieważ zakres ochrony zgłoszonego znaku towarowego jest węższy nawet od zakresu ochrony rejestracji obejmującej sam element graficzny. Poprzez zastosowanie bardziej surowych przepisów Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, który stanowi, że nie są rejestrowane (tylko) znaki towarowe, które pozbawione są odróżniającego charakteru. |
| --- | --- |

3.

Zastosowanie bardziej surowych przepisów niż te mające zastosowanie do słownych i graficznych znaków towarowych nie jest skądinąd uzasadnione, ponieważ zakres ochrony zgłoszonego znaku towarowego jest węższy nawet od zakresu ochrony rejestracji obejmującej sam element graficzny. Poprzez zastosowanie bardziej surowych przepisów Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, który stanowi, że nie są rejestrowane (tylko) znaki towarowe, które pozbawione są odróżniającego charakteru.

| II. | Zarzut drugi: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Niezastosowanie zasady szczególności






  4. | Sąd zakwalifikował produkty rozpatrywane w niniejszej sprawie, w zbyt szerokim znaczeniu, jako produkty tanie, do codziennej konsumpcji i których zakup nie jest poprzedzony długim namysłem. Doprowadziło to do sformułowania przez Sąd błędnego wniosku, że właściwy krąg odbiorców ma niski poziom uwagi, w szczególności co się tyczy cech opakowania. |
| --- | --- | --- |

II.

Zarzut drugi: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Niezastosowanie zasady szczególności

4.

Sąd zakwalifikował produkty rozpatrywane w niniejszej sprawie, w zbyt szerokim znaczeniu, jako produkty tanie, do codziennej konsumpcji i których zakup nie jest poprzedzony długim namysłem. Doprowadziło to do sformułowania przez Sąd błędnego wniosku, że właściwy krąg odbiorców ma niski poziom uwagi, w szczególności co się tyczy cech opakowania.

| 5. | Sąd powinien był raczej zbadać, w odniesieniu do konkretnych produktów (czyli produktów cukierniczych, czekolady i wyrobów czekoladowych, ciast i lodów), jaki jest poziom uwagi konsumentów i jaką rolę odgrywa w tym zakresie konkretne opakowanie, takie jak objęte zgłoszonym znakiem towarowym. Sąd nie zbadał bardzo typowej sytuacji w zakresie zakupu tych produktów. |
| --- | --- |

5.

Sąd powinien był raczej zbadać, w odniesieniu do konkretnych produktów (czyli produktów cukierniczych, czekolady i wyrobów czekoladowych, ciast i lodów), jaki jest poziom uwagi konsumentów i jaką rolę odgrywa w tym zakresie konkretne opakowanie, takie jak objęte zgłoszonym znakiem towarowym. Sąd nie zbadał bardzo typowej sytuacji w zakresie zakupu tych produktów.

| 6. | Nie uwzględniając szczególnych cech rozpatrywanych produktów, Sąd nie zastosował zasady szczególności. Gdyby Sąd uczynił to prawidłowo, uwzględniłby fakt, że konsumenci rozpatrywanych produktów zazwyczaj zwracają szczególną uwagę na kolory, kształt i wzornictwo opakowania. Konsumenci rozpatrywanych produktów nie mają żadnego problemu w zidentyfikowaniu pochodzenia produktów tylko na podstawie kombinacji linii, kolorów i kształtów, takiej jak kombinacja objęta zgłoszonym znakiem towarowym. |
| --- | --- |

6.

Nie uwzględniając szczególnych cech rozpatrywanych produktów, Sąd nie zastosował zasady szczególności. Gdyby Sąd uczynił to prawidłowo, uwzględniłby fakt, że konsumenci rozpatrywanych produktów zazwyczaj zwracają szczególną uwagę na kolory, kształt i wzornictwo opakowania. Konsumenci rozpatrywanych produktów nie mają żadnego problemu w zidentyfikowaniu pochodzenia produktów tylko na podstawie kombinacji linii, kolorów i kształtów, takiej jak kombinacja objęta zgłoszonym znakiem towarowym.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. L 78, s. 1).

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/4 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/4

---

Odwołanie od wyroku Sądu (w składzie jednego sędziego) wydanego w dniu 1 czerwca 2016 r. w sprawie T-34/15, Wolf Oil Corp./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 4 sierpnia 2016 r. przez Wolf Oil Corp.

(Sprawa C-437/16 P)

(2016/C 428/05)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Wolf Oil Corp. (przedstawiciele: P. Maeyaert, J. Muyldermans, advocaten)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | uchylenie orzeczenia Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. w sprawie T-34/15; |
| --- | --- |

—

uchylenie orzeczenia Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. w sprawie T-34/15;

| — | obciążenie EUIPO i interwenienta w pierwszej instancji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Wolf Oil. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO i interwenienta w pierwszej instancji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Wolf Oil.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach odwołania wnosząca je (Wolf Oil) zwraca się do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. w sprawie T-34/15 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez Wolf Oil na decyzję Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 31 października 2014 r. (sprawa 1596/2013–5). Odwołanie opiera się na dwóch zarzutach.

W ramach zarzutu pierwszego Wolf Oil kwestionuje zaskarżony wyrok z uwagi na brak właściwego uzasadnienia i przeinaczenie dowodów w zakresie, w jakim nie przedstawiono w nim żadnej odpowiedzi na szereg argumentów i niespójności przywołanych przez Wolf Oil na poparcie zarzutu, że EUIPO nie zastosował poprawnie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd [art. 8 ust. 1 lit. b)] z rozporządzenia (WE) w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1) (zmienionego niedawno rozporządzeniem 2015/2424 (2)).

W ramach zarzuty drugiego Wolf Oil podnosi, że zaskarżonym wyrokiem naruszano art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej poprzez błędne zastosowanie zasad dotyczących prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Zarzut dzieli się na trzy części. Pierwsze dwie części zarzutu drugiego dotyczą niepoprawnej interpretacji dobrze utrwalonej w orzecznictwie Sądu i Trybunału zasady, zgodnie z którą różnice konceptualne pomiędzy dwoma znakami towarowymi mogą w pewnym zakresie neutralizować istniejące między nimi podobieństwa wizualne i fonetyczne. Trzecia część zarzutu drugiego kwestionuje zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie wzięto w nim pod uwagę faktycznego używania znaków towarowych na rynku.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. L 341, s. 21).

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/5 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Roland Becker/Hainan Airlines Co. Ltd

(Sprawa C-447/16)

(2016/C 428/06)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Roland Becker

Strona pozwana: Hainan Airlines Co. Ltd

Pytania prejudycjalne

Vorlagefrage

Czy w przypadku przewozu osób w ramach dwóch lotów bez dłuższego przebywania w przesiadkowych portach lotniczych należy uznać miejsce odlotu pierwszej części trasy za miejsce wykonania zobowiązania w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1) również wtedy, gdy podniesione w powództwie roszczenie o odszkodowanie, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (2), jest oparte na zakłóceniu, które miało miejsce w drugiej części trasy i powództwo to jest skierowane przeciwko stronie umowy przewozu, która jest wprawdzie przewoźnikiem lotniczym obsługującym drugi lot, jednakże nie pierwszy lot?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12, s. 1.

(2)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/5 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Mohamed Barkan, Souad Asbai, Assia Barkan, Zakaria Barkan, Nousaiba Barkan/Air Nostrum L.A.M. S.A.

(Sprawa C-448/16)

(2016/C 428/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Mohamed Barkan, Souad Asbai, Assia Barkan, Zakaria Barkan, Nousaiba Barkan

Strona pozwana: Air Nostrum L.A.M. S.A.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „roszcze[ń] wynikając[ych] z umowy” obejmuje również roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, które jest dochodzone wobec obsługującego przewoźnika lotniczego niebędącego stroną umowy zawartej z danym pasażerem? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „roszcze[ń] wynikając[ych] z umowy” obejmuje również roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, które jest dochodzone wobec obsługującego przewoźnika lotniczego niebędącego stroną umowy zawartej z danym pasażerem?

| 2) | W zakresie, w jakim art. 5 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 ma zastosowanie:
  Czy w przypadku przewozu osób w ramach dwóch lotów bez dłuższego przebywania w przesiadkowym porcie lotniczym miejsce docelowe pasażera należy uznać za miejsce wykonania zobowiązania również w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 również wtedy, gdy dochodzone w skardze roszczenie o odszkodowanie, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, jest oparte na zakłóceniu, które miało miejsce na pierwszej części trasy i skarga jest skierowana przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot, który nie jest stroną umowy przewozu? |
| --- | --- |

2)

W zakresie, w jakim art. 5 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 ma zastosowanie:

Czy w przypadku przewozu osób w ramach dwóch lotów bez dłuższego przebywania w przesiadkowym porcie lotniczym miejsce docelowe pasażera należy uznać za miejsce wykonania zobowiązania również w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 również wtedy, gdy dochodzone w skardze roszczenie o odszkodowanie, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, jest oparte na zakłóceniu, które miało miejsce na pierwszej części trasy i skarga jest skierowana przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot, który nie jest stroną umowy przewozu?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1)

(2)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/6 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2016 r. – Brigitte Schlömp/Landratsamt Schwäbisch Hall

(Sprawa C-467/16)

(2016/C 428/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Stuttgart

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Brigitte Schlömp

Strona pozwana: Landratsamt Schwäbisch Hall

Pytania prejudycjalne

Czy pojęcie „sądu” w ramach stosowania art. 27 i 30 konwencji z Lugano (1) z dnia 30 października 2007 r. o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych obejmuje również organ pojednawczy w rozumieniu prawa szwajcarskiego?

---

(1)  Decyzja Rady 2009/430/WE z dnia 27 listopada 2008 r. dotycząca zawarcia Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2009, L 147, s. 1).

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/7 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 22 sierpnia 2016 r. – North East Pylon Pressure Campaing Limited, Maura Sheehy/An Bord Pleanála, The Minister for Communications Energy and Natural Resources, Irlandia, Attorney General

(Sprawa C-470/16)

(2016/C 428/09)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: North East Pylon Pressure Campaing Limited, Maura Sheehy

Strona pozwana: An Bord Pleanála, The Minister for Communications Energy and Natural Resources, Irlandia, Attorney General

Pytania prejudycjalne

| i. | Czy w kontekście krajowego systemu prawnego, w którym ustawodawca nie określił w sposób wyraźny i ostateczny, na jakim etapie procedury dopuszczalne jest zakwestionowanie decyzji, i w którym to systemie owo zagadnienie rozstrzyga sąd w ramach każdej konkretnej skargi z osobna zgodnie z zasadami common law, uprawnienie do „niezbyt drogiej” procedury przewidziane w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2011/92/UE (1) ma zastosowanie do postępowania przed sądem krajowym, w ramach którego należy określić, czy dana skarga została wniesiona na właściwym etapie? |
| --- | --- |

i.

Czy w kontekście krajowego systemu prawnego, w którym ustawodawca nie określił w sposób wyraźny i ostateczny, na jakim etapie procedury dopuszczalne jest zakwestionowanie decyzji, i w którym to systemie owo zagadnienie rozstrzyga sąd w ramach każdej konkretnej skargi z osobna zgodnie z zasadami common law, uprawnienie do „niezbyt drogiej” procedury przewidziane w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2011/92/UE (1) ma zastosowanie do postępowania przed sądem krajowym, w ramach którego należy określić, czy dana skarga została wniesiona na właściwym etapie?

| ii. | Czy wymóg „niezbyt drogiej” procedury przewidziany w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2011/92/UE ma zastosowanie do wszystkich elementów postępowania sądowego, w ramach którego zostaje zakwestionowana legalność (w świetle prawa krajowego lub prawa Unii) decyzji, działań lub zaniechań objętych zakresem stosowania przepisów wyżej wymienionej dyrektywy dotyczących udziału społeczeństwa czy też tylko do elementów takiej skargi przewidzianych prawem Unii (bądź w szczególności wyłącznie do elementów skargi związanych z zagadnieniami dotyczącymi przepisów dyrektywy o udziale społeczeństwa)? |
| --- | --- |

ii.

Czy wymóg „niezbyt drogiej” procedury przewidziany w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2011/92/UE ma zastosowanie do wszystkich elementów postępowania sądowego, w ramach którego zostaje zakwestionowana legalność (w świetle prawa krajowego lub prawa Unii) decyzji, działań lub zaniechań objętych zakresem stosowania przepisów wyżej wymienionej dyrektywy dotyczących udziału społeczeństwa czy też tylko do elementów takiej skargi przewidzianych prawem Unii (bądź w szczególności wyłącznie do elementów skargi związanych z zagadnieniami dotyczącymi przepisów dyrektywy o udziale społeczeństwa)?

| iii. | Czy wyrażenie „decyzje, działania lub zaniechania” w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE obejmuje decyzje administracyjne wydawane w toku rozpatrywania wniosku o wydanie zezwolenia na inwestycję niezależnie od okoliczności, czy takie decyzje administracyjne kształtują prawa stron w sposób nieodwracalny i ostateczny? |
| --- | --- |

iii.

Czy wyrażenie „decyzje, działania lub zaniechania” w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE obejmuje decyzje administracyjne wydawane w toku rozpatrywania wniosku o wydanie zezwolenia na inwestycję niezależnie od okoliczności, czy takie decyzje administracyjne kształtują prawa stron w sposób nieodwracalny i ostateczny?

| iv. | Czy w celu zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w zakresie objętym przepisami prawa Unii w dziedzinie ochrony środowiska sąd krajowy powinien interpretować prawo krajowe w sposób, który w możliwie najszerszym zakresie jest zgodny z celami określonymi w art. 9 ust. 3 Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r., (a) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję w związku z projektem będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 (2) z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej lub (b) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję, jeżeli przedmiotowa inwestycja oddziałuje na europejski teren wyznaczony na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory? whether a national court, in order to ensure effective judicial protection in the fields covered by EU environmental law, should interpret its national law in a way which, to the fullest extent possible, is consistent with the objectives laid down in art. 9(3) of the UNECE Convention on Access to Information, Public Participation in Decision-Making and Access to Justice in Environmental Matters done at Aarhus on 25th June, 1998 (a) in a procedure challenging the validity of a development consent process involving a project of common interest that has been designated under Regulation No. 347/2013 of the European Parliament and of the Council of 17th April, 2013 on guidelines for trans-European energy infrastructure, and/or (b) in a procedure challenging the validity of a development consent process where the development affects a European site designated under Council Directive 92/43/EEC of 21st May, 1992 on the conservation of natural habitats and of wild fauna and flora; |
| --- | --- |

iv.

Czy w celu zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w zakresie objętym przepisami prawa Unii w dziedzinie ochrony środowiska sąd krajowy powinien interpretować prawo krajowe w sposób, który w możliwie najszerszym zakresie jest zgodny z celami określonymi w art. 9 ust. 3 Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r., (a) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję w związku z projektem będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 (2) z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej lub (b) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję, jeżeli przedmiotowa inwestycja oddziałuje na europejski teren wyznaczony na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory? whether a national court, in order to ensure effective judicial protection in the fields covered by EU environmental law, should interpret its national law in a way which, to the fullest extent possible, is consistent with the objectives laid down in art. 9(3) of the UNECE Convention on Access to Information, Public Participation in Decision-Making and Access to Justice in Environmental Matters done at Aarhus on 25th June, 1998 (a) in a procedure challenging the validity of a development consent process involving a project of common interest that has been designated under Regulation No. 347/2013 of the European Parliament and of the Council of 17th April, 2013 on guidelines for trans-European energy infrastructure, and/or (b) in a procedure challenging the validity of a development consent process where the development affects a European site designated under Council Directive 92/43/EEC of 21st May, 1992 on the conservation of natural habitats and of wild fauna and flora;

| v. | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte (a) lub (b) czy wymóg, by skarżący „spełni[li] wymagania, o ile takie istnieją, określone w prawie krajowym”, stoi na przeszkodzie bezpośredniemu stosowaniu konwencji, gdy skarżący spełnili wymogi prawa krajowego dotyczące złożenia skargi lub są oni ewidentnie uprawnieni do złożenia skargi (a) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję w związku z projektem będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej lub (b) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję, jeżeli przedmiotowa inwestycja oddziałuje na europejski teren wyznaczony na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory? |
| --- | --- |

v.

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte (a) lub (b) czy wymóg, by skarżący „spełni[li] wymagania, o ile takie istnieją, określone w prawie krajowym”, stoi na przeszkodzie bezpośredniemu stosowaniu konwencji, gdy skarżący spełnili wymogi prawa krajowego dotyczące złożenia skargi lub są oni ewidentnie uprawnieni do złożenia skargi (a) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję w związku z projektem będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej lub (b) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję, jeżeli przedmiotowa inwestycja oddziałuje na europejski teren wyznaczony na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory?

| vi. | Czy państwa członkowskie mogą wprowadzić do swoich ustawodawstw wyjątki od zasady, że postępowania w zakresie ochrony środowiska nie powinny być zbyt drogie, w sytuacji gdy żaden taki wyjątek nie został przewidziany w dyrektywie 2011/92/UE ani w Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dnia 25 czerwca 1998 r.? |
| --- | --- |

vi.

Czy państwa członkowskie mogą wprowadzić do swoich ustawodawstw wyjątki od zasady, że postępowania w zakresie ochrony środowiska nie powinny być zbyt drogie, w sytuacji gdy żaden taki wyjątek nie został przewidziany w dyrektywie 2011/92/UE ani w Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dnia 25 czerwca 1998 r.?

| vii. | W szczególności czy przewidziany w prawie krajowym wymóg zaistnienia związku przyczynowego między podobno bezprawnym działaniem lub decyzją a szkodą w środowisku naturalnym jako przesłanka stosowania przepisów prawa krajowego wdrażających art. 9 ust. 4 Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. w celu zapewnienia, iż postępowania w zakresie ochrony środowiska nie będą zbyt drogie, jest zgodny z Konwencją? |
| --- | --- |

vii.

W szczególności czy przewidziany w prawie krajowym wymóg zaistnienia związku przyczynowego między podobno bezprawnym działaniem lub decyzją a szkodą w środowisku naturalnym jako przesłanka stosowania przepisów prawa krajowego wdrażających art. 9 ust. 4 Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. w celu zapewnienia, iż postępowania w zakresie ochrony środowiska nie będą zbyt drogie, jest zgodny z Konwencją?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej, uchylające decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009 (Dz.U. L 115, s. 39).

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/8 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Rethymnis (Grecja) w dniu 17 sierpnia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko K

(Sprawa C-475/16)

(2016/C 428/10)

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Protodikeio Rethymnis (Monomeles Plimmeleiodikeio Rethymnis) (Sąd karny pierwszej instancji w Retimno, Grecja)

Strony w postępowaniu głównym

K

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 19 TUE i art. 263, 266 jak i 267 TFUE oraz zasada lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 TUE), na podstawie których państwa członkowskie i ich właściwe organy są zobowiązane do podjęcia każdego środka o ogólnym lub szczególnym charakterze celem usunięcia naruszenia prawa Unii i zastosowania się do wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, szczególnie jeżeli chodzi o ważność wydanych przez organy Unii aktów, które są skuteczne erga omnes, nakładają na państwa członkowskie obowiązek uchylenia lub, odpowiednio, zmiany aktu prawodawczego, na mocy którego dokonano transpozycji dyrektywy, której nieważność została następnie stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości z powodu jej niezgodności z postanowieniami traktatów lub Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (ich naruszenia), w celu zapewnienia wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości i, w ten sposób, usunięcia naruszenia traktatu lub karty oraz uniknięciu nowych naruszeń w przyszłości? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 19 TUE i art. 263, 266 jak i 267 TFUE oraz zasada lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 TUE), na podstawie których państwa członkowskie i ich właściwe organy są zobowiązane do podjęcia każdego środka o ogólnym lub szczególnym charakterze celem usunięcia naruszenia prawa Unii i zastosowania się do wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, szczególnie jeżeli chodzi o ważność wydanych przez organy Unii aktów, które są skuteczne erga omnes, nakładają na państwa członkowskie obowiązek uchylenia lub, odpowiednio, zmiany aktu prawodawczego, na mocy którego dokonano transpozycji dyrektywy, której nieważność została następnie stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości z powodu jej niezgodności z postanowieniami traktatów lub Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (ich naruszenia), w celu zapewnienia wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości i, w ten sposób, usunięcia naruszenia traktatu lub karty oraz uniknięciu nowych naruszeń w przyszłości?

| 2) | W nawiązaniu do poprzedniego pytania, czy art. 266 TFUE (dawny art. 233 TWE) może być interpretowany w ten sposób, że pojęcie „organu lub jednostki organizacyjnej” obejmuje (w szerokim sensie albo analogicznie) także państwo członkowskie, które dokonało transpozycji do swojego porządku prawnego dyrektywy, której nieważność następnie stwierdzono z powodu naruszenia traktatu lub karty albo czy, w takim przypadku, w drodze analogii może znaleźć zastosowanie art. 260 ust. 1 TFUE? |
| --- | --- |

2)

W nawiązaniu do poprzedniego pytania, czy art. 266 TFUE (dawny art. 233 TWE) może być interpretowany w ten sposób, że pojęcie „organu lub jednostki organizacyjnej” obejmuje (w szerokim sensie albo analogicznie) także państwo członkowskie, które dokonało transpozycji do swojego porządku prawnego dyrektywy, której nieważność następnie stwierdzono z powodu naruszenia traktatu lub karty albo czy, w takim przypadku, w drodze analogii może znaleźć zastosowanie art. 260 ust. 1 TFUE?

| 3) | W przypadku udzielenia odpowiedzi zasadniczo twierdzących na poprzednie pytania, a zatem gdy istnieje obowiązek państw członkowskich do podjęcia każdego środka o ogólnym lub szczególnym charakterze celem usunięcia naruszenia prawa pierwotnego Unii i uchylenia lub, odpowiednio, zmiany aktu prawodawczego, na podstawie którego dokonano transpozycji dyrektywy, której nieważność Trybunał Sprawiedliwości stwierdził następnie z powodu naruszenia karty lub traktatów, czy obowiązek ten obejmuje także na sądy krajowe, w takim sensie, że są one zobowiązane do niestosowania aktu prawodawczego, na mocy którego dokonano transpozycji dyrektywy, której nieważność stwierdzono – w niniejszej sprawie: dyrektywy 2006/24/WE (1) –, która (przynajmniej w części) narusza kartę lub traktaty, i, w konsekwencji, do nieuwzględniania dowodów uzyskanych na podstawie takich aktów (dyrektywy i aktu prawa krajowego w przedmiocie transpozycji)? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi zasadniczo twierdzących na poprzednie pytania, a zatem gdy istnieje obowiązek państw członkowskich do podjęcia każdego środka o ogólnym lub szczególnym charakterze celem usunięcia naruszenia prawa pierwotnego Unii i uchylenia lub, odpowiednio, zmiany aktu prawodawczego, na podstawie którego dokonano transpozycji dyrektywy, której nieważność Trybunał Sprawiedliwości stwierdził następnie z powodu naruszenia karty lub traktatów, czy obowiązek ten obejmuje także na sądy krajowe, w takim sensie, że są one zobowiązane do niestosowania aktu prawodawczego, na mocy którego dokonano transpozycji dyrektywy, której nieważność stwierdzono – w niniejszej sprawie: dyrektywy 2006/24/WE (1) –, która (przynajmniej w części) narusza kartę lub traktaty, i, w konsekwencji, do nieuwzględniania dowodów uzyskanych na podstawie takich aktów (dyrektywy i aktu prawa krajowego w przedmiocie transpozycji)?

| 4) | Czy przepisy prawa krajowego transponujące dyrektywę 2006/24, której nieważność Trybunał Sprawiedliwości stwierdził wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Digital Rights Ireland Ltd (2) (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238) z powodu naruszenia karty, wchodzi w zakres zastosowania prawa Unii, jak tego wymaga art. 51 ust. 1 karty jedynie z powodu dokonania transpozycji dyrektywy 2006/24, niezależnie od późniejszego stwierdzenia nieważności tej dyrektywy przez Trybunał? |
| --- | --- |

4)

Czy przepisy prawa krajowego transponujące dyrektywę 2006/24, której nieważność Trybunał Sprawiedliwości stwierdził wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Digital Rights Ireland Ltd (2) (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238) z powodu naruszenia karty, wchodzi w zakres zastosowania prawa Unii, jak tego wymaga art. 51 ust. 1 karty jedynie z powodu dokonania transpozycji dyrektywy 2006/24, niezależnie od późniejszego stwierdzenia nieważności tej dyrektywy przez Trybunał?

| 5) | Czy ze względu na to, że dyrektywa 2006/24, której nieważność została następnie stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości, została przyjęta w celu wdrożenia na szczeblu europejskim zharmonizowanych ram w rozumieniu art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE dla zatrzymywania danych przez dostawców usług łączności w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw, w taki sposób aby na wewnętrznym rynku łączności elektronicznej nie występowały przeszkody, to czy przepisy prawa krajowego, transponujące dyrektywę 2006/24 wpisuje się w kontekst art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 tak, że wchodzi w zakres zastosowania prawa Unii, jak wymaga tego art. 51 ust. 1 karty? |
| --- | --- |

5)

Czy ze względu na to, że dyrektywa 2006/24, której nieważność została następnie stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości, została przyjęta w celu wdrożenia na szczeblu europejskim zharmonizowanych ram w rozumieniu art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE dla zatrzymywania danych przez dostawców usług łączności w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw, w taki sposób aby na wewnętrznym rynku łączności elektronicznej nie występowały przeszkody, to czy przepisy prawa krajowego, transponujące dyrektywę 2006/24 wpisuje się w kontekst art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 tak, że wchodzi w zakres zastosowania prawa Unii, jak wymaga tego art. 51 ust. 1 karty?

| 6) | Czy ze względu na to, że ewentualny wyrok skazujący wydany względem obywatela jednego z państw członkowskich Unii, jak w niniejszej sprawie, nieuchronnie będzie oznaczał ograniczenia – nawet gdy są one co do zasady uzasadnione – w korzystaniu z prawa do swobodnego przemieszczania się, które obywatel ten wywodzi z prawa Unii, należy uznać, że łącznie odnośne postępowania karne wchodzą w zakres zastosowania prawa Unii, jak wymaga tego art. 51 ust. 1 karty.
  Jeżeli odpowiedź na poprzednie pytania zasadniczo wskazuje na zastosowanie karty zgodnie z jej art. 51 ust. 1, to: |
| --- | --- |

6)

Czy ze względu na to, że ewentualny wyrok skazujący wydany względem obywatela jednego z państw członkowskich Unii, jak w niniejszej sprawie, nieuchronnie będzie oznaczał ograniczenia – nawet gdy są one co do zasady uzasadnione – w korzystaniu z prawa do swobodnego przemieszczania się, które obywatel ten wywodzi z prawa Unii, należy uznać, że łącznie odnośne postępowania karne wchodzą w zakres zastosowania prawa Unii, jak wymaga tego art. 51 ust. 1 karty.

Jeżeli odpowiedź na poprzednie pytania zasadniczo wskazuje na zastosowanie karty zgodnie z jej art. 51 ust. 1, to:

| 7) | Czy jest zgodne z art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty, aby dane zatrzymane zgodnie z dyrektywą 2006/24 lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 mogły zostać udostępnione policji i przez nią wykorzystane w toku dochodzenia karnego w wypadku niecierpiącym zwłoki, a w szczególności, w przypadku ujęcia sprawcy na gorącym uczynku przestępstwa, bez uprzedniego [uzyskania] zezwolenia udzielonego przez organ sądowy [lub niezależny organ administracyjny] w zgodności z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu? |
| --- | --- |

7)

Czy jest zgodne z art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty, aby dane zatrzymane zgodnie z dyrektywą 2006/24 lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 mogły zostać udostępnione policji i przez nią wykorzystane w toku dochodzenia karnego w wypadku niecierpiącym zwłoki, a w szczególności, w przypadku ujęcia sprawcy na gorącym uczynku przestępstwa, bez uprzedniego [uzyskania] zezwolenia udzielonego przez organ sądowy [lub niezależny organ administracyjny] w zgodności z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu?

| 8) | Czy na mocy art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty, w toku dochodzenia karnego prowadzonego przez policję lub inne organy niemające czysto sądowego charakteru, które zwracają się o udzielenie im dostępu do danych zatrzymanych zgodnie z dyrektywą 2006/24 lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 i o możliwość wykorzystania tych danych, a w szczególności, kiedy celem rzeczonego dochodzenia nie jest powstrzymywanie, dochodzenie i ściganie konkretnie wskazanych przestępstw, określonych przez ustawodawcę krajowego jako poważne, ewentualna zgoda osoby, której te dane dotyczą, wyklucza konieczność uprzedniego uzyskania zezwolenia sądu [lub niezależnego organu administracyjnego] na dostęp do takich danych i na ich wykorzystanie, udzielonego w zgodności z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu, biorąc w szczególności pod uwagę, że żądane dane w sposób nieunikniony obejmują także dane osób trzecich (na przykład: dzwoniący – jego rozmówca)? |
| --- | --- |

8)

Czy na mocy art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty, w toku dochodzenia karnego prowadzonego przez policję lub inne organy niemające czysto sądowego charakteru, które zwracają się o udzielenie im dostępu do danych zatrzymanych zgodnie z dyrektywą 2006/24 lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 i o możliwość wykorzystania tych danych, a w szczególności, kiedy celem rzeczonego dochodzenia nie jest powstrzymywanie, dochodzenie i ściganie konkretnie wskazanych przestępstw, określonych przez ustawodawcę krajowego jako poważne, ewentualna zgoda osoby, której te dane dotyczą, wyklucza konieczność uprzedniego uzyskania zezwolenia sądu [lub niezależnego organu administracyjnego] na dostęp do takich danych i na ich wykorzystanie, udzielonego w zgodności z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu, biorąc w szczególności pod uwagę, że żądane dane w sposób nieunikniony obejmują także dane osób trzecich (na przykład: dzwoniący – jego rozmówca)?

| 9) | Czy zwykła zgoda prokuratora na dostęp do danych zatrzymanych zgodnie z dyrektywą 2006/24 i/lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 i na wykorzystanie tych danych, wyrażona podczas toczącego się dochodzenia karnego, jest zgodna z art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty w sytuacji, kiedy brak jest uprzedniego zezwolenia sądu [lub niezależnego organu administracyjnego], udzielonego w zgodności z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu, a w szczególności, kiedy celem dochodzenia nie jest powstrzymywanie, dochodzenie i ściganie konkretnie wskazanych przestępstw, określonych przez ustawodawcę krajowego jako poważne? |
| --- | --- |

9)

Czy zwykła zgoda prokuratora na dostęp do danych zatrzymanych zgodnie z dyrektywą 2006/24 i/lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 i na wykorzystanie tych danych, wyrażona podczas toczącego się dochodzenia karnego, jest zgodna z art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty w sytuacji, kiedy brak jest uprzedniego zezwolenia sądu [lub niezależnego organu administracyjnego], udzielonego w zgodności z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu, a w szczególności, kiedy celem dochodzenia nie jest powstrzymywanie, dochodzenie i ściganie konkretnie wskazanych przestępstw, określonych przez ustawodawcę krajowego jako poważne?

| 10) | Czy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r., Digital Rights Ireland Ltd (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, pkt 60, 61) i wyrażenia „poważne przestępstwa”, o którym mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/24, wyrażenie to stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii Europejskiej i, w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jaka jest jego zasadnicza treść, w oparciu o którą określone przestępstwo może zostać uznane za wystarczająco poważne dla uzasadnienia udzielenia dostępu do danych zatrzymanych na podstawie dyrektywy 2006/24 i ich użycia? |
| --- | --- |

10)

Czy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r., Digital Rights Ireland Ltd (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, pkt 60, 61) i wyrażenia „poważne przestępstwa”, o którym mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/24, wyrażenie to stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii Europejskiej i, w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jaka jest jego zasadnicza treść, w oparciu o którą określone przestępstwo może zostać uznane za wystarczająco poważne dla uzasadnienia udzielenia dostępu do danych zatrzymanych na podstawie dyrektywy 2006/24 i ich użycia?

| 11) | W świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r. Digital Rights Ireland Ltd (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, pkt 60, 61) i niezależnie od autonomii wyrażenia „poważne przestępstwa”, o którym mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/24, czy art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty wskazują ogólne kryteria, w oparciu o które określone przestępstwo musi zostać uznane za wystarczająco poważne dla uzasadnienia udzielenia dostępu do danych zatrzymanych na podstawie dyrektywy 2006/24 lub art. 15 ust, 1 dyrektywy 2002/58 i ich użycia i, w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie są te kryteria? |
| --- | --- |

11)

W świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r. Digital Rights Ireland Ltd (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, pkt 60, 61) i niezależnie od autonomii wyrażenia „poważne przestępstwa”, o którym mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/24, czy art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty wskazują ogólne kryteria, w oparciu o które określone przestępstwo musi zostać uznane za wystarczająco poważne dla uzasadnienia udzielenia dostępu do danych zatrzymanych na podstawie dyrektywy 2006/24 lub art. 15 ust, 1 dyrektywy 2002/58 i ich użycia i, w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie są te kryteria?

| 12) | W przypadku udzielenia zasadniczo twierdzącej odpowiedzi na poprzednie pytanie, czy taka kontrola proporcjonalności polega ostatecznie na ocenie cech przestępstwa objętego dochodzeniem, dokonywanej a) wyłącznie przez Trybunał Sprawiedliwości lub b) przez sąd krajowy na podstawie ogólnych kryteriów ustalonych przez Trybunał Sprawiedliwości. |
| --- | --- |

12)

W przypadku udzielenia zasadniczo twierdzącej odpowiedzi na poprzednie pytanie, czy taka kontrola proporcjonalności polega ostatecznie na ocenie cech przestępstwa objętego dochodzeniem, dokonywanej a) wyłącznie przez Trybunał Sprawiedliwości lub b) przez sąd krajowy na podstawie ogólnych kryteriów ustalonych przez Trybunał Sprawiedliwości.

| 13) | Czy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r. Digital Rights Ireland Ltd (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, pkt 58–68 jak i sentencja), dostęp do danych zatrzymanych i ich użycie dokonane w ramach postępowania karnego na podstawie ogólnych zasad systemu zatrzymywania danych ustanowionego na mocy dyrektywy 2006/24 i/lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, który to system spełnia założenia wyrażone w pkt 60, 61, 62, 67 i 68 rzeczonego wyroku, ale nie spełnia założeń, o których mowa w pkt 58,59, 63 i 64 tego wyroku, są zgodne z art. 7, 8 i 52 ust 1 karty.
  [to znaczy, system zatrzymywania, który, z jednej strony, wymaga uzyskania uprzedniego zezwolenia sądowego zgodnie z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu, a w szczególności w celach powstrzymywania, dochodzenia i ścigania dokładnie określonych i wymienionych przez ustawodawcę krajowego przestępstw, uznanych przez niego za poważne, i który to system gwarantuje skuteczną ochronę zatrzymanych danych przed ryzykiem nadużyć i przed jakimkolwiek dostępem do nich i wykorzystywaniem w sposób niedozwolony (zob. pkt 60, 61, 62, 67 i 68 rzeczonego wyroku), zaś z drugiej strony, umożliwia zatrzymanie danych a) wszystkich osób, które korzystają z usług łączności elektronicznej, mimo że nie występuje nawet dalekie powiązanie tych osób (oskarżonych lub podejrzanych) jakimkolwiek elementem z poważnym przestępstwem, przed wystąpieniem okoliczności, w odniesieniu do której zażądano informacji od dostawców usług łączności; b) zaś żądane dane nie muszą dotyczyć, przed wystąpieniem faktu stanowiącego przedmiot dochodzenia (i) określonego okres czasu lub określonego obszaru geograficznego lub określonego kręgu osób, które mogą być zaangażowane, w taki lub inny sposób, w poważne przestępstwo, ani (ii) osób, względem których zatrzymanie danych może, z innych powodów, przyczynić się do powstrzymywania, dochodzenia i ścigania poważnych przestępstw; c) przez okres czasu (w niniejszej sprawie 12 miesięcy), który zostaje określony bez dokonania rozróżnienia w jakikolwiek sposób pomiędzy kategoriami danych przewidzianymi w art. 5 omawianej dyrektywy 2006/24, na podstawie ich ewentualnej użyteczności w stosunku do zakładanego celu lub w zależności od zainteresowanych osób (zob. pkt 58, 59, 63 i 64 przytoczonego wyroku]? |
| --- | --- |

13)

Czy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r. Digital Rights Ireland Ltd (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, pkt 58–68 jak i sentencja), dostęp do danych zatrzymanych i ich użycie dokonane w ramach postępowania karnego na podstawie ogólnych zasad systemu zatrzymywania danych ustanowionego na mocy dyrektywy 2006/24 i/lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, który to system spełnia założenia wyrażone w pkt 60, 61, 62, 67 i 68 rzeczonego wyroku, ale nie spełnia założeń, o których mowa w pkt 58,59, 63 i 64 tego wyroku, są zgodne z art. 7, 8 i 52 ust 1 karty.

[to znaczy, system zatrzymywania, który, z jednej strony, wymaga uzyskania uprzedniego zezwolenia sądowego zgodnie z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu, a w szczególności w celach powstrzymywania, dochodzenia i ścigania dokładnie określonych i wymienionych przez ustawodawcę krajowego przestępstw, uznanych przez niego za poważne, i który to system gwarantuje skuteczną ochronę zatrzymanych danych przed ryzykiem nadużyć i przed jakimkolwiek dostępem do nich i wykorzystywaniem w sposób niedozwolony (zob. pkt 60, 61, 62, 67 i 68 rzeczonego wyroku), zaś z drugiej strony, umożliwia zatrzymanie danych a) wszystkich osób, które korzystają z usług łączności elektronicznej, mimo że nie występuje nawet dalekie powiązanie tych osób (oskarżonych lub podejrzanych) jakimkolwiek elementem z poważnym przestępstwem, przed wystąpieniem okoliczności, w odniesieniu do której zażądano informacji od dostawców usług łączności; b) zaś żądane dane nie muszą dotyczyć, przed wystąpieniem faktu stanowiącego przedmiot dochodzenia (i) określonego okres czasu lub określonego obszaru geograficznego lub określonego kręgu osób, które mogą być zaangażowane, w taki lub inny sposób, w poważne przestępstwo, ani (ii) osób, względem których zatrzymanie danych może, z innych powodów, przyczynić się do powstrzymywania, dochodzenia i ścigania poważnych przestępstw; c) przez okres czasu (w niniejszej sprawie 12 miesięcy), który zostaje określony bez dokonania rozróżnienia w jakikolwiek sposób pomiędzy kategoriami danych przewidzianymi w art. 5 omawianej dyrektywy 2006/24, na podstawie ich ewentualnej użyteczności w stosunku do zakładanego celu lub w zależności od zainteresowanych osób (zob. pkt 58, 59, 63 i 64 przytoczonego wyroku]?

| 14) | W sytuacji udzielenia zasadniczo takiej odpowiedzi na poprzednie pytanie, że, dostęp do takich danych i ich użycie nie są zgodne z art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty, czy sąd krajowy zobowiązany jest do odstąpienia od stosowania aktu krajowego w przedmiocie transpozycji dyrektywy 2006/24, której nieważność została stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości lub aktu opartego na art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, jako sprzecznego z kartą, a zatem [sąd krajowy] nie musi uwzględniać danych zatrzymanych i uzyskanych na ich podstawie? |
| --- | --- |

14)

W sytuacji udzielenia zasadniczo takiej odpowiedzi na poprzednie pytanie, że, dostęp do takich danych i ich użycie nie są zgodne z art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty, czy sąd krajowy zobowiązany jest do odstąpienia od stosowania aktu krajowego w przedmiocie transpozycji dyrektywy 2006/24, której nieważność została stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości lub aktu opartego na art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, jako sprzecznego z kartą, a zatem [sąd krajowy] nie musi uwzględniać danych zatrzymanych i uzyskanych na ich podstawie?

| 15) | W świetle dyrektywy 2006/24, w szczególności jej motywu 6, na mocy którego „[p]rawne (...) różnice pomiędzy przepisami krajowymi w zakresie zatrzymywania danych w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw stanowią przeszkodę dla rynku wewnętrznego”, celu określonego w art. 1 ust. 1 dyrektywy, którym jest „zbliżenie przepisów państw członkowskich”, jak i pozostałych motywów, szczególnie [3, 4, 5, 11 i 21] oraz również w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lutego 2009 r. Irlandia/Parlament i Rada (C-301/06, EU:C:2009:68, pkt 70–72), czy utrzymanie w mocy ustawy transponującej do krajowego porządku prawnego dyrektywę 2006/24, mimo że Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność tej dyrektywy, stanowi przeszkodę dla ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego, przy założeniu, że żaden nowszy przepis prawa Unii nie wszedł jeszcze w życie? |
| --- | --- |

15)

W świetle dyrektywy 2006/24, w szczególności jej motywu 6, na mocy którego „[p]rawne (...) różnice pomiędzy przepisami krajowymi w zakresie zatrzymywania danych w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw stanowią przeszkodę dla rynku wewnętrznego”, celu określonego w art. 1 ust. 1 dyrektywy, którym jest „zbliżenie przepisów państw członkowskich”, jak i pozostałych motywów, szczególnie [3, 4, 5, 11 i 21] oraz również w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lutego 2009 r. Irlandia/Parlament i Rada (C-301/06, EU:C:2009:68, pkt 70–72), czy utrzymanie w mocy ustawy transponującej do krajowego porządku prawnego dyrektywę 2006/24, mimo że Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność tej dyrektywy, stanowi przeszkodę dla ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego, przy założeniu, że żaden nowszy przepis prawa Unii nie wszedł jeszcze w życie?

| 16) | W szczególności, czy utrzymywanie w mocy ustawy transponującej do krajowego porządku prawnego dyrektywę 2006/24, mimo że Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność tej dyrektywy, albo ustawodawstwa krajowego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, stanowi przeszkodę dla ustanowienia i dla funkcjonowania rynku wewnętrznego z takiego powodu, że łącznie lub na przemian:






  a) | przepisy prawa krajowego, o których mowa, ustanawiają obiektywne kryteria i zasadnicze warunki, na podstawie których właściwe organy krajowe mogą uzyskać dostęp, między innymi, do zatrzymanych danych dotyczących ruchu i lokalizacji, a następnie wykorzystać je w celach zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstwa, ale rzeczone kryteria i warunki odnoszą się do określonych sprzecznych z prawem czynów wskazanych przez krajowego ustawodawcę w ramach realizacji jego władzy dyskrecjonalnej i bez dokonywania harmonizacji na szczeblu unijnym; |
| --- | --- | --- |

16)

W szczególności, czy utrzymywanie w mocy ustawy transponującej do krajowego porządku prawnego dyrektywę 2006/24, mimo że Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność tej dyrektywy, albo ustawodawstwa krajowego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, stanowi przeszkodę dla ustanowienia i dla funkcjonowania rynku wewnętrznego z takiego powodu, że łącznie lub na przemian:

a)

przepisy prawa krajowego, o których mowa, ustanawiają obiektywne kryteria i zasadnicze warunki, na podstawie których właściwe organy krajowe mogą uzyskać dostęp, między innymi, do zatrzymanych danych dotyczących ruchu i lokalizacji, a następnie wykorzystać je w celach zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstwa, ale rzeczone kryteria i warunki odnoszą się do określonych sprzecznych z prawem czynów wskazanych przez krajowego ustawodawcę w ramach realizacji jego władzy dyskrecjonalnej i bez dokonywania harmonizacji na szczeblu unijnym;

| b) | przepisy prawa krajowego, o których mowa, w celu ochrony i bezpieczeństwa zatrzymanych danych, ustanawiają wymogi techniczne i warunki, niemniej rzeczone warunki i wymogi nie zostały zharmonizowane na szczeblu Unii? |
| --- | --- |

b)

przepisy prawa krajowego, o których mowa, w celu ochrony i bezpieczeństwa zatrzymanych danych, ustanawiają wymogi techniczne i warunki, niemniej rzeczone warunki i wymogi nie zostały zharmonizowane na szczeblu Unii?

| 17) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na przynajmniej jedno z powyższych pytań, czy sąd krajowy musi, zgodnie z prawem Unii, odstąpić od stosowania aktu krajowego, którym dokonano transpozycji dyrektywy 2006/24, której nieważność została stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości, jako pozostającego w sprzeczności z ustanowieniem i funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, i, w konsekwencji, nie uwzględniać zatrzymanych danych, do których udzielony został dostęp na podstawie dyrektywy 2006/24 lub ustawodawstwa krajowego przyjętego na podstawie art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58? |
| --- | --- |

17)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na przynajmniej jedno z powyższych pytań, czy sąd krajowy musi, zgodnie z prawem Unii, odstąpić od stosowania aktu krajowego, którym dokonano transpozycji dyrektywy 2006/24, której nieważność została stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości, jako pozostającego w sprzeczności z ustanowieniem i funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, i, w konsekwencji, nie uwzględniać zatrzymanych danych, do których udzielony został dostęp na podstawie dyrektywy 2006/24 lub ustawodawstwa krajowego przyjętego na podstawie art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58?

---

(1)  Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/W (Dz.U. 2006 L 105, s. 54).

(2)  EU:C:2014:238.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/11 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 7 września 2016 r. – Georg Stollwitzer/ÖBB Personenverkehr AG

(Sprawa C-482/16)

(2016/C 428/11)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Innsbruck

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Georg Stollwitzer

Strona pozwana: ÖBB Personenverkehr AG

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy obowiązujące aktualnie prawo Unii, w szczególności wynikającą z niego ogólną zasadę równego traktowania, ogólną zasadę zakazu dyskryminacji ze względu na wiek w rozumieniu art. 6 ust. 3 TUE i art. 21 karty praw podstawowych, określony w art. 45 TFUE zakaz dyskryminacji dotyczący swobody przepływu pracowników i dyrektywę 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, takiemu jak w postępowaniu głównym, które w przypadku niewielkiej części pracowników ÖBB, dyskryminowanych na skutek wcześniejszego uregulowania, uwzględnia wprawdzie w celu wyeliminowania stwierdzonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku Gotthard Starjakob (2) dyskryminacji ze względu na wiek (a mianowicie nieuwzględnienia w przypadku pracowników ÖBB [austriackich kolei federalnych] okresów zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia) okresy zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia (niemniej formalnie wyłącznie okresy odbyte w ÖBB i porównywalnych publicznych przedsiębiorstwach zarządzających infrastrukturą kolejową lub przedsiębiorstwach kolejowych w ramach UE, EOG i krajów, które zawarły z UE porozumienia o stowarzyszeniu lub współpracy), jednak w przypadku większości dyskryminowanych uprzednio pracowników ÖBB nie uwzględnia wszystkich innych okresów zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia, w szczególności również takich, które pozwalają tym pracownikom ÖBB lepiej wykonywać ich pracę, jak np. okresów zatrudnienia w prywatnych lub innych publicznych przedsiębiorstwach transportowych lub przedsiębiorstwach zarządzających infrastrukturą, które prowadzą produkcję, sprzedaż lub konserwację wykorzystywanej przez pracodawcę infrastruktury (tabor kolejowy, budowa linii kolejowych, produkcja przewodów, instalacje elektryczne i elektroniczne, nastawnie, budowa dworców kolejowych itp.) lub w porównywalnych z nimi przedsiębiorstwach, a tym samym faktycznie i definitywnie ustanawia odmienne traktowanie ze względu na wiek względem zdecydowanej większości pracowników ÖBB, których dotyczy uregulowanie uznane za dyskryminujące ze względu na wiek? |
| --- | --- |

1)

Czy obowiązujące aktualnie prawo Unii, w szczególności wynikającą z niego ogólną zasadę równego traktowania, ogólną zasadę zakazu dyskryminacji ze względu na wiek w rozumieniu art. 6 ust. 3 TUE i art. 21 karty praw podstawowych, określony w art. 45 TFUE zakaz dyskryminacji dotyczący swobody przepływu pracowników i dyrektywę 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, takiemu jak w postępowaniu głównym, które w przypadku niewielkiej części pracowników ÖBB, dyskryminowanych na skutek wcześniejszego uregulowania, uwzględnia wprawdzie w celu wyeliminowania stwierdzonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku Gotthard Starjakob (2) dyskryminacji ze względu na wiek (a mianowicie nieuwzględnienia w przypadku pracowników ÖBB [austriackich kolei federalnych] okresów zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia) okresy zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia (niemniej formalnie wyłącznie okresy odbyte w ÖBB i porównywalnych publicznych przedsiębiorstwach zarządzających infrastrukturą kolejową lub przedsiębiorstwach kolejowych w ramach UE, EOG i krajów, które zawarły z UE porozumienia o stowarzyszeniu lub współpracy), jednak w przypadku większości dyskryminowanych uprzednio pracowników ÖBB nie uwzględnia wszystkich innych okresów zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia, w szczególności również takich, które pozwalają tym pracownikom ÖBB lepiej wykonywać ich pracę, jak np. okresów zatrudnienia w prywatnych lub innych publicznych przedsiębiorstwach transportowych lub przedsiębiorstwach zarządzających infrastrukturą, które prowadzą produkcję, sprzedaż lub konserwację wykorzystywanej przez pracodawcę infrastruktury (tabor kolejowy, budowa linii kolejowych, produkcja przewodów, instalacje elektryczne i elektroniczne, nastawnie, budowa dworców kolejowych itp.) lub w porównywalnych z nimi przedsiębiorstwach, a tym samym faktycznie i definitywnie ustanawia odmienne traktowanie ze względu na wiek względem zdecydowanej większości pracowników ÖBB, których dotyczy uregulowanie uznane za dyskryminujące ze względu na wiek?

| 2) | Czy zachowanie państwa członkowskiego, będącego w stu procentach właścicielem przedsiębiorstwa transportu kolejowego i faktycznie pracodawcą zatrudnionych w tym przedsiębiorstwie pracowników, wypełnia ustalone w orzecznictwie Trybunału przesłanki odpowiedzialności państwa członkowskiego na podstawie prawa Unii, w szczególności przesłankę wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii, przykładowo naruszenia art. 2 ust. 1 w związku z art. 1 dyrektywy 2000/78/WE, których wykładni dokonywano w wielu orzeczeniach Trybunału (David Hütter (3), Siegfried Pohl (4), Gotthard Starjakob), jeżeli ze względów czysto fiskalnych poprzez działające z mocą wsteczną nowelizacje ustaw w latach 2011 i 2015 próbuje ono wyeliminować wynikające z prawa Unii roszczenia tych pracowników o wyrównanie wynagrodzeń z powodu dyskryminacji między innymi ze względu na wiek, stwierdzonej przez Trybunał w wielu orzeczeniach (David Hütter, Siegfried Pohl, Gotthard Starjakob), a także uznanej w wielu orzeczeniach sądów krajowych, między innymi także Oberster Gerichtshof (sądu najwyższego, Austria) (nr sprawy 8 ObA 11/15y)? |
| --- | --- |

2)

Czy zachowanie państwa członkowskiego, będącego w stu procentach właścicielem przedsiębiorstwa transportu kolejowego i faktycznie pracodawcą zatrudnionych w tym przedsiębiorstwie pracowników, wypełnia ustalone w orzecznictwie Trybunału przesłanki odpowiedzialności państwa członkowskiego na podstawie prawa Unii, w szczególności przesłankę wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii, przykładowo naruszenia art. 2 ust. 1 w związku z art. 1 dyrektywy 2000/78/WE, których wykładni dokonywano w wielu orzeczeniach Trybunału (David Hütter (3), Siegfried Pohl (4), Gotthard Starjakob), jeżeli ze względów czysto fiskalnych poprzez działające z mocą wsteczną nowelizacje ustaw w latach 2011 i 2015 próbuje ono wyeliminować wynikające z prawa Unii roszczenia tych pracowników o wyrównanie wynagrodzeń z powodu dyskryminacji między innymi ze względu na wiek, stwierdzonej przez Trybunał w wielu orzeczeniach (David Hütter, Siegfried Pohl, Gotthard Starjakob), a także uznanej w wielu orzeczeniach sądów krajowych, między innymi także Oberster Gerichtshof (sądu najwyższego, Austria) (nr sprawy 8 ObA 11/15y)?

---

(1)  Dz.U. 2000, L 303, s. 16.

(2)  Wyrok C-417/13, ECLI:EU:C:2015:38.

(3)  Wyrok C-88/08, ECLI:EU:C:2009:381

(4)  Wyrok C-429/12, ECLI:EU:C:2014:12.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/12 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Taranto (Włochy) w dniu 8 września 2016 r. – postepowanie karne przeciwko Antonio Semeraro

(Sprawa C-484/16)

(2016/C 428/12)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Giudice di pace di Taranto

Strony w postępowaniu głównym

Antonio Semeraro

Pytanie prejudycjalne

Czy dyrektywa 2012/29/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WSiW (1), transponowana we Włoszech dekretem ustawodawczym nr 212 z dnia 15 grudnia 2015 r. (GURI, wydanie ogólne nr 3 z dnia 5 stycznia 2016 r.), a w szczególności jej motywy 9, 66 i 67, a także jej art. 2 ust. 1 lit. a) w związku z art. 83 TFUE i art. 2 i 3 konstytucji włoskiej oraz art. 49, 51, 53 i 54 Kary praw podstawowych Unii Europejskiej, sprzeciwia się uchyleniu przestępstwa, przewidzianego w art. 594 kodeksu karnego, które wprowadzono na mocy art. [1] i nast. dekretu ustawodawczego nr 7 z dnia 15 stycznia 2016 r.?

---

(1)  Dz.U. L 315, s. 57.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/12 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/12

---

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2016 r. w sprawie T-216/13, Telefónica/Komisja, wniesione w dniu 11 września 2016 r. przez Telefónica S.A.

(Sprawa C-487/16 P)

(2016/C 428/13)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnosząca odwołanie: Telefónica S.A. (przedstawiciele: adwokaci J. Folguera Crespo i P. Vidal Martínez)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | Uchylenie wyroku i stwierdzenie nieważności decyzji (1) z powodów przedstawionych w zarzucie drugim odwołania oraz stwierdzenie, że zachowanie Telefóniki nie stanowiło ograniczenia konkurencji ze względu na cel; |
| --- | --- |

—

Uchylenie wyroku i stwierdzenie nieważności decyzji (1) z powodów przedstawionych w zarzucie drugim odwołania oraz stwierdzenie, że zachowanie Telefóniki nie stanowiło ograniczenia konkurencji ze względu na cel;

| — | tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku z powodów przedstawionych w zarzucie pierwszym odwołania i przekazanie sprawy do Sądu, aby zbadał odrzucone zeznania świadków i rozpatrzył wniesioną przez Telefónicę skargę z uwzględnieniem zbadanego dowodu; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku z powodów przedstawionych w zarzucie pierwszym odwołania i przekazanie sprawy do Sądu, aby zbadał odrzucone zeznania świadków i rozpatrzył wniesioną przez Telefónicę skargę z uwzględnieniem zbadanego dowodu;

| — | tytułem dalszego żądania ewentualnego, z powodów przedstawionych w zarzucie trzecim odwołania:






  — | uchylenie pkt 1 sentencji wyroku; |
| --- | --- | --- |

—

tytułem dalszego żądania ewentualnego, z powodów przedstawionych w zarzucie trzecim odwołania:

—

uchylenie pkt 1 sentencji wyroku;

| — | stwierdzenie mniejszego ciężaru zachowania Telefóniki i istnienia okoliczności łagodzących wskazanych w zarzucie trzecim odwołania oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie mniejszego ciężaru zachowania Telefóniki i istnienia okoliczności łagodzących wskazanych w zarzucie trzecim odwołania oraz

| — | ustalenie właściwego procentu obniżenia grzywny ze względu na mniejszy ciężar naruszenia i wskazane okoliczności łagodzące, zgodnie z argumentacją zawartą w zarzucie trzecim odwołania; |
| --- | --- |

—

ustalenie właściwego procentu obniżenia grzywny ze względu na mniejszy ciężar naruszenia i wskazane okoliczności łagodzące, zgodnie z argumentacją zawartą w zarzucie trzecim odwołania;

| — | obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Telefónicę zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w niniejszym postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości; |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Telefónicę zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w niniejszym postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości;

| — | zezwolenie na rozszerzenie niniejszego odwołania, nieco dłuższego niż zalecane w praktycznych instrukcjach Trybunału Sprawiedliwości, ze względu na finansowy wpływ sprawy na wnoszącą odwołanie i na złożoność przedstawionych argumentów. |
| --- | --- |

—

zezwolenie na rozszerzenie niniejszego odwołania, nieco dłuższego niż zalecane w praktycznych instrukcjach Trybunału Sprawiedliwości, ze względu na finansowy wpływ sprawy na wnoszącą odwołanie i na złożoność przedstawionych argumentów.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Naruszenie art. 47 i 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 68 regulaminu postępowania przed Sądem poprzez odmowę przesłuchania świadków. – Odrzucenie przez Sąd wnioskowanego dowodu z przesłuchania świadków postawiło Telefónicę w sytuacji, w której nie mogła się bronić z powodu odrzucenia istotnego i decydującego dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy dowodu. Przyjęte przez Sąd podejście budzi cztery zasadnicze zastrzeżenia: (i) zastrzeżenie dotyczące sprzeczności celowościowej; (ii) zastrzeżenie dotyczące nieproporcjonalnego ciężaru dowodu; (iii) zastrzeżenie dotyczące uprzedzania wyniku dowodu z zeznań świadków; oraz (iv) zastrzeżenie dotyczące nierównego ważenia. |
| --- | --- |

1.

Naruszenie art. 47 i 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 68 regulaminu postępowania przed Sądem poprzez odmowę przesłuchania świadków. – Odrzucenie przez Sąd wnioskowanego dowodu z przesłuchania świadków postawiło Telefónicę w sytuacji, w której nie mogła się bronić z powodu odrzucenia istotnego i decydującego dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy dowodu. Przyjęte przez Sąd podejście budzi cztery zasadnicze zastrzeżenia: (i) zastrzeżenie dotyczące sprzeczności celowościowej; (ii) zastrzeżenie dotyczące nieproporcjonalnego ciężaru dowodu; (iii) zastrzeżenie dotyczące uprzedzania wyniku dowodu z zeznań świadków; oraz (iv) zastrzeżenie dotyczące nierównego ważenia.

| 2. | Naruszenie art. 101 TFUE w wyniku błędnego zastosowania orzecznictwa dotyczącego ograniczenia konkurencji ze względu na cel oraz obowiązku uzasadnienia i domniemania niewinności. |
| --- | --- |

2.

Naruszenie art. 101 TFUE w wyniku błędnego zastosowania orzecznictwa dotyczącego ograniczenia konkurencji ze względu na cel oraz obowiązku uzasadnienia i domniemania niewinności.

Tytułem ewentualnym

| 3. | Błędna ocenia mniejszego ciężaru naruszenia i istnienia okoliczności łagodzących w zachowaniu Telefóniki. – Telefónica podnosi, że Sąd w swojej ocenie nie uwzględnił dodatkowych okoliczności świadczących o mniejszym ciężarze zachowania Telefóniki, które mogły doprowadzić do większego obniżenia grzywny niż zastosowane przez Komisję. |
| --- | --- |

3.

Błędna ocenia mniejszego ciężaru naruszenia i istnienia okoliczności łagodzących w zachowaniu Telefóniki. – Telefónica podnosi, że Sąd w swojej ocenie nie uwzględnił dodatkowych okoliczności świadczących o mniejszym ciężarze zachowania Telefóniki, które mogły doprowadzić do większego obniżenia grzywny niż zastosowane przez Komisję.

---

(1)  Decyzja Komisji C (2013) 306 final z dnia 23 stycznia 2013 r dotycząca postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE (Case COMP/39.839 — Telefónica/Portugal Telecom)

---

Sąd

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/14 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/14

---

Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Søndagsavisen/Komisja

(Sprawa T-167/14) (1)

((Pomoc państwa - System pomocy na rzecz produkcji i innowacji w dziedzinie prasy drukowanej - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron - Brak poważnych trudności - Obowiązek uzasadnienia))

(2016/C 428/14)

Język postępowania: duński

Strony

Strona skarżąca: Søndagsavisen A/S (Søborg, Dania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Honoré i C. Fornø, następnie adwokat M. Honoré)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt i B. Stromsky, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning, pełnomocnik, wspierany przez adwokata R. Holdgaarda)

Przedmiot

Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 7870 final z dnia 20 listopada 2013 r. dotyczącej zgłoszonego przez Królestwo Danii systemu pomocy państwa SA.36366 (2013/N) na rzecz produkcji i innowacji w dziedzinie prasy drukowanej.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Søndagsavisen A/S pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Søndagsavisen A/S pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

| 3) | Królestwo Danii pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/14 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/14

---

Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Perry Ellis International Group/EUIPO – CG (p)

(Sprawa T-350/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znak towarowy, który może być postrzegany jako litera „p” - Wcześniejsze graficzne krajowe i unijne znaki towarowe P PROTECTIVE i P - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2016/C 428/15)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Perry Ellis International Group Holdings Ltd (Nassau, Bahamy) (przedstawiciele: adwokaci O. Günzel, V. Ahmann i C. Tenkhoff)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Stoyanova-Valchanova, M. Fischer i D. Gája, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: CG Verwaltungsgesellschaft mbH (Gevelsberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Körber i T.-E. Vlah)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2441/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CG Verwaltungsgesellschaft a Perry Ellis International Group Holdings.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Perry Ellis International Group Holdings Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Perry Ellis International Group Holdings Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/15 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/15

---

Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Guccio Gucci/EUIPO – Guess? IP Holder (Przedstawienie czterech splecionych G)

(Sprawa T-461/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający cztery splecione G - Wcześniejsze graficzne, krajowy, unijne i międzynarodowy, znaki towarowe G - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2016/C 428/16)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Guccio Gucci SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. L. Roncaglia, F. Rossi i N. Parrotta)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Guess? IP Holder LP (Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. McFarland, barrister)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 maja 2015 r. (sprawa R 2049/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Guccio Gucci a Guess? IP Holder.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Guccio Gucci SpA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Guess? IP Holder LP w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Guccio Gucci SpA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Guess? IP Holder LP w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/16 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/16

---

Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Guccio Gucci/EUIPO – Guess? IP Holder (Przedstawienie czterech splecionych G)

(Sprawa T-753/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Zgłoszenie graficznego unijnego znak towarowy przedstawiającego cztery splecione G - Wcześniejsze graficzne, unijne i międzynarodowy, znaki towarowe G - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2016/C 428/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Guccio Gucci SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. L. Roncaglia, F. Rossi i N. Parrotta)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Guess? IP Holder LP (Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. McFarland, barrister)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 października 2015 r. (sprawa R 1703/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guccio Gucci a Guess? IP Holder.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Guccio Gucci SpA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Guess? IP Holder LP w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Guccio Gucci SpA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Guess? IP Holder LP w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/16 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/16

---

Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2016 r. – PAN Europe i in./Komisja

(Sprawa T-600/15) (1)

([Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie sulfoksaflor - Zmiany w załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność])

(2016/C 428/18)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: PAN Europe i in. (Bruksela, Belgia), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life) (Louvain-la-Neuve, Belgia), Unione nazionale associazioni apicoltori italiani (Unaapi) (Castel San Pietro Terme, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci B. Kloostra i A. van den Biesen)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin, G. von Rintelen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek oparty na art. 263 TFUE zmierzający do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1295 z dnia 27 lipca 2015 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej sulfoksaflor zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2015, L 199, s. 8).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | Umorzone zostaje postępowanie w przedmiocie wniosków European Crop Protection Association (ECPA), Dow AgroSciences Ltd i Dow AgroSciences Iberica SA o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. |
| --- | --- |

2)

Umorzone zostaje postępowanie w przedmiocie wniosków European Crop Protection Association (ECPA), Dow AgroSciences Ltd i Dow AgroSciences Iberica SA o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

| 3) | Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life) i Unione nazionale associazioni apicoltori italiani (Unaapi) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

3)

Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life) i Unione nazionale associazioni apicoltori italiani (Unaapi) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

| 4) | PAN Europe, Bee Life, l’Unaapi, Komisja, l’ECPA, Dow AgroSciences i Dow AgroSciences Iberica pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. |
| --- | --- |

4)

PAN Europe, Bee Life, l’Unaapi, Komisja, l’ECPA, Dow AgroSciences i Dow AgroSciences Iberica pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

---

(1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/17 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/17

---

Skarga wniesiona w dniu 1 września 2016 r. – IPA/Komisja

(Sprawa T-635/16)

(2016/C 428/19)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: SC IPA SA (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat L. Vasilescu)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności wydanych przez pozwaną not obciążeniowych z dnia 28 czerwca 2016 r. nr 3241608864 na kwotę 63 653,58 EUR oraz nr 3241608865 na kwotę 9 690,30 EUR. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności wydanych przez pozwaną not obciążeniowych z dnia 28 czerwca 2016 r. nr 3241608864 na kwotę 63 653,58 EUR oraz nr 3241608865 na kwotę 9 690,30 EUR.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi, że spór powstał w istocie w związku z obliczeniem pośrednich kosztów związanych z umową, której skarżąca jest beneficjentem. Otóż kilka lat po zawarciu umowy Komisja narzuciła wadliwy wzór na obliczenie kosztów pośrednich, czyli wzór niezgodny z warunkami umowy oraz sprzeczny z powszechnie przyjętymi zasadami i praktykami w zakresie rachunkowości.

Skarżąca twierdzi, że Komisja oparła swoje roszczenia na kontroli i że zgodziła się ze wszystkimi ustaleniami kontroli bez zwrócenia uwagi, że zastosowany podczas kontroli sposób obliczenia kosztów pośrednich narusza: (i) zasady i praktyki beneficjenta w zakresie rachunkowości i zarządzania, które także są przewidziane w umowie jako obowiązujące oraz (ii) powszechnie przyjęte zasady i praktyki w zakresie rachunkowości.

Skarżąca podnosi również, że sposoby obliczania kosztów pośrednich w umowie, które zostały zastosowane przez kontrolującego oraz uznane przez Komisję, różniły się w sposób nieuzasadniony od systemu rachunkowości beneficjenta, podczas gdy na mocy umowy wszystkie koszty miały zostać określone zgodnie ze zwykłymi zasadami i praktykami beneficjenta w zakresie rachunkowości i zarządzania. System rachunkowości beneficjenta był jedynym przyjętym systemem rachunkowości do celów umowy i nie było powodu zamiany czy odrzucenia procedury rachunkowości beneficjenta stosowanej w celu obliczenia pośrednich koszów umowy.

Wreszcie zostało podniesione, że poprzez procedurę kontroli kontrolujący zaniżył kwotę kosztów pośrednich związanych z umową, a Komisja, po uznaniu w całości wniosków kontrolującego, wystawiła noty obciążeniowe z dnia 18 czerwca 2016 r., nr 3241608864 na kwotę 63 653,58 EUR oraz nr 3241608865 na kwotę 9 690,30 EUR w celu odzyskania różnicy kosztów wynikającej z kontroli.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/18 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/18

---

Skarga wniesiona w dniu 19 września 2016 r. – Malta/Komisja

(Sprawa T-653/16)

(2016/C 428/20)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Republika Malty (przedstawiciel: A. Buhagiar, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2016 r., wydanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), dotyczącej wniosku o dostęp do dokumentów, zarejestrowanej pod numerem GESTDEM 2015/5711; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2016 r., wydanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), dotyczącej wniosku o dostęp do dokumentów, zarejestrowanej pod numerem GESTDEM 2015/5711;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący nieprzestrzegania terminów proceduralnych przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001; |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący nieprzestrzegania terminów proceduralnych przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001;

| 2. | Zarzut drugi dotyczący błędnego potraktowania wniosku o dostęp do dokumentów jako nowego wniosku; |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący błędnego potraktowania wniosku o dostęp do dokumentów jako nowego wniosku;

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący niezgodnego z prawem rozszerzenia zakresu wniosku o dostęp do dokumentów na etapie potwierdzającym; |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący niezgodnego z prawem rozszerzenia zakresu wniosku o dostęp do dokumentów na etapie potwierdzającym;

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący włączenia przez stronę pozwaną do spornej decyzji dokumentów przeznaczonych do ujawnienia osobie trzeciej, których ujawnienie stanowiłoby naruszenie art. 113 rozporządzenia nr 1224/2009 (2). |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący włączenia przez stronę pozwaną do spornej decyzji dokumentów przeznaczonych do ujawnienia osobie trzeciej, których ujawnienie stanowiłoby naruszenie art. 113 rozporządzenia nr 1224/2009 (2).

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. 2009, L 343, s. 1).

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/19 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/19

---

Skarga wniesiona w dniu 13 września 2016 r. – Foshan Lihua Ceramic/Komisja

(Sprawa T-654/16)

(2016/C 428/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foshan Lihua Ceramic Co. Ltd (Foshan City, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci B. Spinoit i D. Philippe)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 2136 z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie oddalenia wniosku o dokonanie częściowego przeglądu okresowego ograniczonego do aspektów dumpingu odnośnie do środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 2136 z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie oddalenia wniosku o dokonanie częściowego przeglądu okresowego ograniczonego do aspektów dumpingu odnośnie do środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden tylko zarzut, twierdząc że pozwana naruszyła art. 17 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 3 i art. 11 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1).

---

(1)  Dz.U. 2009, L 343, s. 51.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/19 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/19

---

Odwołanie wniesione w dniu 23 września 2016 r. przez Daniele Possanziniego od postanowienia wydanego w dniu 18 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-68/15, Possanzini/Frontex

(Sprawa T-686/16 P)

(2016/C 428/22)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Daniele Possanzini (Piza, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

Druga strona postępowania: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex)

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

| — | uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 lipca 2016 r. odrzucającego jego skargę; |
| --- | --- |

—

uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 lipca 2016 r. odrzucającego jego skargę;

| — | uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

| — | obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów. |
| --- | --- |

—

obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, który dzieli się na dwie części, dotyczący naruszenia art. 11 ust. 4, 5 i 6 decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej („Frontex”) z dnia 27 sierpnia 2009 r. w sprawie procedury oceny personelu („decyzja z dnia 27 sierpnia 2009 r.”), interpretowanej w świetle art. 41 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.






  — | Pierwsza część dotycząca naruszenia prawa popełnionego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w związku z niezbadaniem zarzutu, podniesionego przez skarżącego w pierwszej instancji, w przedmiocie braku uprzedniego dialogu pomiędzy zatwierdzającym a oceniającym. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, który dzieli się na dwie części, dotyczący naruszenia art. 11 ust. 4, 5 i 6 decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej („Frontex”) z dnia 27 sierpnia 2009 r. w sprawie procedury oceny personelu („decyzja z dnia 27 sierpnia 2009 r.”), interpretowanej w świetle art. 41 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

—

Pierwsza część dotycząca naruszenia prawa popełnionego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w związku z niezbadaniem zarzutu, podniesionego przez skarżącego w pierwszej instancji, w przedmiocie braku uprzedniego dialogu pomiędzy zatwierdzającym a oceniającym.

| — | Druga część, dotycząca błędu co do prawa, którym obarczone jest zaskarżone postanowienie w związku z niezbadaniem z urzędu braku uprzedniego dialogu pomiędzy zatwierdzającym a oceniającym. |
| --- | --- |

—

Druga część, dotycząca błędu co do prawa, którym obarczone jest zaskarżone postanowienie w związku z niezbadaniem z urzędu braku uprzedniego dialogu pomiędzy zatwierdzającym a oceniającym.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 decyzji z dnia 27 sierpnia 2009 r., polegającego na pominięciu odrębności ról oceniającego i zatwierdzającego, ustanowionej w ramach Frontex. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 decyzji z dnia 27 sierpnia 2009 r., polegającego na pominięciu odrębności ról oceniającego i zatwierdzającego, ustanowionej w ramach Frontex.

---

| 21.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 428/20 |
| --- | --- | --- | --- |

21.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 428/20

---

Skarga wniesiona w dniu 7 października 2016 r. – Fair deal for expats i in./Komisja

(Sprawa T-713/16)

(2016/C 428/23)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fair deal for expats (Lauzun, Francja) i 8 innych (reprezentowanych przez R. Crofta, L. Nelsona, E. Hazzana, solicitors, P. Greena, H. Warwicka i M. Gregoire, barristers)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Po pierwsze, stwierdzenie na podstawie art. 264 ust. 1 TFUE nieważności instrukcji przewodniczącego Komisji Europejskiej J. C. Junkera przekazanych drogą elektroniczną w piśmie z dnia 28 czerwca 2016 r. do członków kolegium komisarzy UE przed posiedzeniem plenarnym Parlamentu Europejskiego w Brukseli w dniu 28 czerwca 2016 r. (SPEECH/16/2356) zakazujących jakichkolwiek formalnych i nieformalnych negocjacji z rządem Zjednoczonego Królestwa przed złożeniem oświadczenia o wystąpieniu z UE na podstawie art. 50 TFUE i, po drugie, oświadczenia przewodniczącego Komisji Unii Europejskiej, że wydał – jak wyraźnie stwierdza w tym przemówieniu przed posiedzeniem plenarnym Parlamentu Europejskiego w Brukseli w dniu 28 czerwca 2016 r. i co jest potwierdzone zarówno w angielskiej jak i francuskiej wersji komunikatu prasowego Komisji z tego przemówienia (SPEECH/16/2353) – członkom kolegium komisarzy UE ten zakaz w formie „zarządzenia przewodniczącego”; i |
| --- | --- |

—

Po pierwsze, stwierdzenie na podstawie art. 264 ust. 1 TFUE nieważności instrukcji przewodniczącego Komisji Europejskiej J. C. Junkera przekazanych drogą elektroniczną w piśmie z dnia 28 czerwca 2016 r. do członków kolegium komisarzy UE przed posiedzeniem plenarnym Parlamentu Europejskiego w Brukseli w dniu 28 czerwca 2016 r. (SPEECH/16/2356) zakazujących jakichkolwiek formalnych i nieformalnych negocjacji z rządem Zjednoczonego Królestwa przed złożeniem oświadczenia o wystąpieniu z UE na podstawie art. 50 TFUE i, po drugie, oświadczenia przewodniczącego Komisji Unii Europejskiej, że wydał – jak wyraźnie stwierdza w tym przemówieniu przed posiedzeniem plenarnym Parlamentu Europejskiego w Brukseli w dniu 28 czerwca 2016 r. i co jest potwierdzone zarówno w angielskiej jak i francuskiej wersji komunikatu prasowego Komisji z tego przemówienia (SPEECH/16/2353) – członkom kolegium komisarzy UE ten zakaz w formie „zarządzenia przewodniczącego”; i

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący błędnej lub niedostatecznej podstawy prawnej zaskarżonych środków






  — | Brak jest podstawy prawnej, na której Komisja może odmówić podjęcia negocjacji z rządem Zjednoczonego Królestwa i innym po przeprowadzeniu niewiążącego referendum do notyfikacji zgodnie z art. 50 TUE |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej lub niedostatecznej podstawy prawnej zaskarżonych środków

—

Brak jest podstawy prawnej, na której Komisja może odmówić podjęcia negocjacji z rządem Zjednoczonego Królestwa i innym po przeprowadzeniu niewiążącego referendum do notyfikacji zgodnie z art. 50 TUE

| — | Zaskarżone środki nie opierały się na obiektywnych względach, lecz – z jakiego to założenia racjonalnie należy wyjść – na przekonaniu ich autora. |
| --- | --- |

—

Zaskarżone środki nie opierały się na obiektywnych względach, lecz – z jakiego to założenia racjonalnie należy wyjść – na przekonaniu ich autora.

| — | Zaskarżone środki zostały podjęte w sposób stanowiący nadużycie, ponieważ ich określenie w przemówieniu jako „zarządzenie przewodniczącego” jest wprowadzające w błąd dla Parlamentu Europejskiego, pracowników i urzędników Komisji oraz innych instytucji UE, rządów państw członkowskich i obywateli UE. |
| --- | --- |

—

Zaskarżone środki zostały podjęte w sposób stanowiący nadużycie, ponieważ ich określenie w przemówieniu jako „zarządzenie przewodniczącego” jest wprowadzające w błąd dla Parlamentu Europejskiego, pracowników i urzędników Komisji oraz innych instytucji UE, rządów państw członkowskich i obywateli UE.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący dyskryminacji Zjednoczonego Królestwa i jego mieszkańców ze względu na obywatelstwo poprzez zaskarżone środki zgodnie z art. 18 TFUE






  — | Zaskarżone środki służyły do tego, aby powstrzymać Komisję od negocjacji z przedstawicielami Zjednoczonego Królestwa. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący dyskryminacji Zjednoczonego Królestwa i jego mieszkańców ze względu na obywatelstwo poprzez zaskarżone środki zgodnie z art. 18 TFUE

—

Zaskarżone środki służyły do tego, aby powstrzymać Komisję od negocjacji z przedstawicielami Zjednoczonego Królestwa.

| — | W ten sposób w znaczny sposób naruszono interesy Zjednoczonego Królestwa, jego obywateli a w szczególności skarżących. |
| --- | --- |

—

W ten sposób w znaczny sposób naruszono interesy Zjednoczonego Królestwa, jego obywateli a w szczególności skarżących.

| — | Ponadto skarżącym poprzez zaskarżone środki uniemożliwiono wykonywanie swoich praw podstawowych, włącznie ze swobodą przemieszczania się. |
| --- | --- |

—

Ponadto skarżącym poprzez zaskarżone środki uniemożliwiono wykonywanie swoich praw podstawowych, włącznie ze swobodą przemieszczania się.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez zaskarżone środki przysługujących skarżącym w prawnie unijnym praw podstawowych






  — | Zaskarżone środki naruszały prawa skarżących wynikające z art. 20 ust. 1 TFUE włącznie z gwarantowanymi m.in. przez art. 20 ust. 2 lit. a), art. 21 ust. 1, art. 45 i art.49 TFUE jak również przez dyrektywę 2004/38/WE (1) prawami |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez zaskarżone środki przysługujących skarżącym w prawnie unijnym praw podstawowych

—

Zaskarżone środki naruszały prawa skarżących wynikające z art. 20 ust. 1 TFUE włącznie z gwarantowanymi m.in. przez art. 20 ust. 2 lit. a), art. 21 ust. 1, art. 45 i art.49 TFUE jak również przez dyrektywę 2004/38/WE (1) prawami

| — | Zaskarżone środki stanowiły naruszenie praw skarżących zakotwiczonych w Karcie praw podstawowych. |
| --- | --- |

—

Zaskarżone środki stanowiły naruszenie praw skarżących zakotwiczonych w Karcie praw podstawowych.

| 4. | Przyjęcie zaskarżonych środków z naruszeniem zasady lojalnej współpracy na podstawie art. 4 ust. 3 TUE
  Skarżący podnoszą, że zaskarżone środki zakazują Komisji i jej urzędnikom wyraźnie postępowania zgodnie z zasadą lojalnej współpracy w ten sposób, żeby instytucja ta wspierała Zjednoczone Królestwo i inne instytucje Unii przy wypełnianiu zadań wynikających z traktatów. |
| --- | --- |

4.

Przyjęcie zaskarżonych środków z naruszeniem zasady lojalnej współpracy na podstawie art. 4 ust. 3 TUE

Skarżący podnoszą, że zaskarżone środki zakazują Komisji i jej urzędnikom wyraźnie postępowania zgodnie z zasadą lojalnej współpracy w ten sposób, żeby instytucja ta wspierała Zjednoczone Królestwo i inne instytucje Unii przy wypełnianiu zadań wynikających z traktatów.

| 5. | Zarzut piąty oparty jest na niezgodności z prawem zaskarżonych środków w zakresie, w jakim zostały one podjęte w całości albo w części w celu powstrzymania obywateli innych państw członkowskich UE od wolnego wyrażenia opinii (odnośnie do członkostwa w UE), które zgodnie z art. 11 Karty podlega ochronie. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty oparty jest na niezgodności z prawem zaskarżonych środków w zakresie, w jakim zostały one podjęte w całości albo w części w celu powstrzymania obywateli innych państw członkowskich UE od wolnego wyrażenia opinii (odnośnie do członkostwa w UE), które zgodnie z art. 11 Karty podlega ochronie.

---

(1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s.77).

---