# Dziennik Urzędowy C 96/22 k

| | ISSN 1725-5228 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 96 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 4922 kwietnia 2006 |

ISSN 1725-5228

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 96

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 4922 kwietnia 2006

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | I   Informacje |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| | TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI |
| 2006/C 096/1 | Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 lutego 2006 r. w sprawie C-143/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/84/WE — Brak transpozycji w przepisanym terminie) | 1 |
| 2006/C 096/2 | Sprawa C-420/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-53/02, Ricosmos B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Ricosmos B.V. w dniu 28 listopada 2005 r. | 1 |
| 2006/C 096/3 | Sprawy C-37/06 i C-58/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami Finanzgericht Hamburg z dnia 10 i 12 stycznia 2006 r. w sprawach Viamex Agrar Handels GmbH (C-37/06) oraz ZVK Zuchtvieh-Kontor GmbH (C-58/06) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas | 2 |
| 2006/C 096/4 | Sprawa C-50/06: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów | 3 |
| 2006/C 096/5 | Sprawa C-55/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht w Kolonii z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec, przy udziale Deutsche Telekom AG | 3 |
| 2006/C 096/6 | Sprawa C-59/06 P | 4 |
| 2006/C 096/7 | Sprawa C-67/06: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej | 5 |
| 2006/C 096/8 | Sprawa C-73/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht w Kolonii z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie Planzer Luxembourg Sàrl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern | 5 |
| 2006/C 096/9 | Sprawa C-91/06: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austriackiej | 6 |
| 2006/C 096/0 | Sprawa C-96/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie Viamex Agrar Handel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas | 6 |
| 2006/C 096/1 | Sprawa C-99/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberlandesgericht Stuttgard z dnia 7 lutego 2006 w sprawie Raiffeisenbank Mutlangen e. G. przeciwko Roladowi Schabel, przy udziale: 1. Präsident des Landgerichts Unkel, 2. Bezirksrevisor Stiglmair | 6 |
| 2006/C 096/2 | Sprawa C-102/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii | 7 |
| 2006/C 096/3 | Sprawa C-104/06: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji | 7 |
| 2006/C 096/4 | Sprawa C-114/06: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej | 8 |
| 2006/C 096/5 | Sprawa C-123/06: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej | 8 |
| 2006/C 096/6 | Sprawa C-124/06: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej | 9 |
| | SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI |
| 2006/C 096/7 | Sprawa T-34/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Le Levant 001 i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pojęcie strony zainteresowanej — Wezwanie do przedstawienia uwag — Decyzja o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE — Środek polegający na możliwości zastosowania wobec pewnych inwestycji na departamentach zamorskich odliczenia podatkowego — Pomoc w rozwoju związana z budową statków — Ocena z punktu widzenia art. 87 ust. 1 WE — Obowiązek uzasadnienia) | 10 |
| 2006/C 096/8 | Sprawa T-282/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Cementbouw Handel & Industrie przeciwko Komisji (Konkurencja — Kontrola koncentracji przedsiębiorstw — Artykuły 2, 3 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 — Pojęcie koncentracji — Stworzenie pozycji dominującej — Zezwolenie obwarowane dotrzymaniem pewnych zobowiązań — Zasada proporcjonalności) | 10 |
| 2006/C 096/9 | Sprawa T-194/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Il Ponte Finanziaria przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny Bainbridge — Wcześniejsze krajowe słowne, graficzne i trójwymiarowe znaki towarowe zawierające element słowny Bridge — Dowód używania — Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się od postaci zarejestrowanej — Znaki obronne — Rodzina znaków towarowych) | 11 |
| 2006/C 096/0 | Sprawy T-200/03 i T-313/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 lutego 2006 r. — V. przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zwolnienie z powodu nienależytego wykonywania obowiązków — Art. 51 regulaminu pracowniczego — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy — Obowiązek staranności — Prawo do obrony — Proporcjonalność — Równe traktowanie — Uzasadnienie — Sprawozdanie z oceny — Dopuszczalność — Interes prawny) | 11 |
| 2006/C 096/1 | Sprawa T-74/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Nestlé przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego słowny element QUICKY — Wcześniejsze wspólnotowe, krajowe i międzynarodowe graficzne znaki towarowe zawierające słowny element Quick — Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe słowne znaki towarowe QUICK — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe QUICKIES — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94) | 11 |
| 2006/C 096/2 | Sprawa T-342/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Adam przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie pracy wykonywanej dla innego państwa) | 12 |
| 2006/C 096/3 | Sprawa T-437/04 i T-441/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Standertskjöld-Nordenstam i Heyraud przeciwko Komisji (Urzędnicy — Postępowanie drugiego etapu — Postępowanie w sprawie awansu w 2003 r. — Brak wpisu na listę urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania A3 — Naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego oraz zasady równości traktowania) | 12 |
| 2006/C 096/4 | Sprawa T-471/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Karatzoglou przeciwko EAR (Członek personelu tymczasowego — Rozwiązanie umowy — Artykuł 47 ust. 2 lit. a) WZIP — Przestrzeganie postanowień umowy — Uzasadnione oczekiwania) | 13 |
| 2006/C 096/5 | Sprawa T-338/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lutego 2006 r. — Centro Europa 7 przeciwko Komisji (Artykuł 86 ust. 3 WE — Odrzucenie skargi do Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut niedopuszczalności) | 13 |
| 2006/C 096/6 | Sprawa T-171/05 RII: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 lutego 2006 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Urzędnicy — Nowy wniosek — Artykuł 109 regulaminu Sądu — Nowe okoliczności faktyczne) | 13 |
| 2006/C 096/7 | Sprawa T-438/05: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2005 r. — Daishowa Seiki przeciwko OHIM | 14 |
| 2006/C 096/8 | Sprawa T-26/06: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2006 r. — Trioplast Wittenheim przeciwko Komisji | 14 |
| 2006/C 096/9 | Sprawa T-32/06: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. — Justerini & Brooks Limited przeciwko OHIM | 15 |
| 2006/C 096/0 | Sprawa: T-36/06: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2006 r. — Bundesverband deutscher Banken przeciwko Komisji | 15 |
| 2006/C 096/1 | Sprawa T-37/06: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2006 r. — MEGGLE przeciwko OHIM | 16 |
| 2006/C 096/2 | Sprawa T-40/06: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2006 r. — Trioplast Industrier przeciwko Komisji | 17 |
| 2006/C 096/3 | Sprawa T-41/06: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 — Rzeczpospolita Polska/ Komisja Wspólnot Europejskich | 17 |
| 2006/C 096/4 | Sprawa T-51/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Fardem Packaging przeciwko Komisji | 18 |
| 2006/C 096/5 | Sprawa T-52/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Harry's Morato przeciwko OHIM | 19 |
| 2006/C 096/6 | Sprawa T-54/06: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — Kendrion przeciwko Komisji | 20 |
| 2006/C 096/7 | Sprawa T-55/06: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — RKW przeciwko Komisji | 20 |
| 2006/C 096/8 | Sprawa T-56/06: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2006 r. — Francja przeciwko Komisji | 21 |
| 2006/C 096/9 | Sprawa T-57/06: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2006 r. — Marly przeciwko OHIM | 22 |
| 2006/C 096/0 | Sprawa T-58/06: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — H.A.L.T.E. przeciwko Komisji | 23 |
| 2006/C 096/1 | Sprawa T-60/06: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich | 24 |
| 2006/C 096/2 | Sprawa T-64/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — FLS Plast przeciwko Komisji | 24 |
| 2006/C 096/3 | Sprawa T-65/06: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2006 r. — FLSmidth przeciwko Komisji | 25 |
| 2006/C 096/4 | Sprawa T-66/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich | 26 |
| 2006/C 096/5 | Sprawa T-67/06: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2006 r. — Elini N.V. przeciwko OHIM | 27 |
| 2006/C 096/6 | Sprawa T-68/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Stempher i Koninklijke Verpakkingsindustrie Stempher przeciwko Komisji | 28 |
| 2006/C 096/7 | Sprawa T-69/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Aughinish Alumina przeciwko Komisji | 29 |
| 2006/C 096/8 | Sprawa T-70/06: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2006 r. — Audi przeciwko OHIM | 30 |
| 2006/C 096/9 | Sprawa T-72/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Groupe Gascogne przeciwko Komisji | 30 |
| 2006/C 096/0 | Sprawa T-75/06: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. przez CropScience i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich | 31 |
| 2006/C 096/1 | Sprawa T-77/06: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2006 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich | 32 |
| 2006/C 096/2 | Sprawa T-79/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Sachsa Verpackung przeciwko Komisji | 32 |
| | SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPJSKIEJ |
| 2006/C 096/3 | Sprawa F-119/05: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2005 r. — Gesner przeciwko OHIM | 34 |
| 2006/C 096/4 | Sprawa F-6/06: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2006 r. — Scafarto przeciwko Komisji | 34 |
| 2006/C 096/5 | Sprawa F-7/06: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2006 r. — B. przeciwko Komisji | 35 |
| 2006/C 096/6 | Sprawa F-10/06: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2006 r. — André przeciwko Komisji | 36 |
| 2006/C 096/7 | Sprawa F-13/06: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2006 r. — Zuleta de Reales Ansaldo przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości | 36 |
| 2006/C 096/8 | Sprawa F-14/06: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Chevalier Carmana i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich | 37 |
| 2006/C 096/9 | Sprawa F-15/06: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Abba i in. przeciwko Parlamentowi | 37 |
| 2006/C 096/0 | Sprawa F-16/06: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Augenault i in. przeciwko Radzie | 38 |
| 2006/C 096/1 | Sprawa F-17/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Vereecken przeciwko Komisji | 38 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

I   Informacje

Trybunał Sprawiedliwości

TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI

2006/C 096/1

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 lutego 2006 r. w sprawie C-143/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/84/WE — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

1

2006/C 096/2

Sprawa C-420/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-53/02, Ricosmos B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Ricosmos B.V. w dniu 28 listopada 2005 r.

1

2006/C 096/3

Sprawy C-37/06 i C-58/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami Finanzgericht Hamburg z dnia 10 i 12 stycznia 2006 r. w sprawach Viamex Agrar Handels GmbH (C-37/06) oraz ZVK Zuchtvieh-Kontor GmbH (C-58/06) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

2

2006/C 096/4

Sprawa C-50/06: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

3

2006/C 096/5

Sprawa C-55/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht w Kolonii z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec, przy udziale Deutsche Telekom AG

3

2006/C 096/6

Sprawa C-59/06 P

4

2006/C 096/7

Sprawa C-67/06: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

5

2006/C 096/8

Sprawa C-73/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht w Kolonii z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie Planzer Luxembourg Sàrl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern

5

2006/C 096/9

Sprawa C-91/06: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austriackiej

6

2006/C 096/0

Sprawa C-96/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie Viamex Agrar Handel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

6

2006/C 096/1

Sprawa C-99/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberlandesgericht Stuttgard z dnia 7 lutego 2006 w sprawie Raiffeisenbank Mutlangen e. G. przeciwko Roladowi Schabel, przy udziale: 1. Präsident des Landgerichts Unkel, 2. Bezirksrevisor Stiglmair

6

2006/C 096/2

Sprawa C-102/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

7

2006/C 096/3

Sprawa C-104/06: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

7

2006/C 096/4

Sprawa C-114/06: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej

8

2006/C 096/5

Sprawa C-123/06: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

8

2006/C 096/6

Sprawa C-124/06: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

9

SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI

2006/C 096/7

Sprawa T-34/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Le Levant 001 i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pojęcie strony zainteresowanej — Wezwanie do przedstawienia uwag — Decyzja o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE — Środek polegający na możliwości zastosowania wobec pewnych inwestycji na departamentach zamorskich odliczenia podatkowego — Pomoc w rozwoju związana z budową statków — Ocena z punktu widzenia art. 87 ust. 1 WE — Obowiązek uzasadnienia)

10

2006/C 096/8

Sprawa T-282/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Cementbouw Handel & Industrie przeciwko Komisji (Konkurencja — Kontrola koncentracji przedsiębiorstw — Artykuły 2, 3 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 — Pojęcie koncentracji — Stworzenie pozycji dominującej — Zezwolenie obwarowane dotrzymaniem pewnych zobowiązań — Zasada proporcjonalności)

10

2006/C 096/9

Sprawa T-194/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Il Ponte Finanziaria przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny Bainbridge — Wcześniejsze krajowe słowne, graficzne i trójwymiarowe znaki towarowe zawierające element słowny Bridge — Dowód używania — Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się od postaci zarejestrowanej — Znaki obronne — Rodzina znaków towarowych)

11

2006/C 096/0

Sprawy T-200/03 i T-313/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 lutego 2006 r. — V. przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zwolnienie z powodu nienależytego wykonywania obowiązków — Art. 51 regulaminu pracowniczego — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy — Obowiązek staranności — Prawo do obrony — Proporcjonalność — Równe traktowanie — Uzasadnienie — Sprawozdanie z oceny — Dopuszczalność — Interes prawny)

11

2006/C 096/1

Sprawa T-74/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Nestlé przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego słowny element QUICKY — Wcześniejsze wspólnotowe, krajowe i międzynarodowe graficzne znaki towarowe zawierające słowny element Quick — Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe słowne znaki towarowe QUICK — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe QUICKIES — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

11

2006/C 096/2

Sprawa T-342/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Adam przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie pracy wykonywanej dla innego państwa)

12

2006/C 096/3

Sprawa T-437/04 i T-441/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Standertskjöld-Nordenstam i Heyraud przeciwko Komisji (Urzędnicy — Postępowanie drugiego etapu — Postępowanie w sprawie awansu w 2003 r. — Brak wpisu na listę urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania A3 — Naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego oraz zasady równości traktowania)

12

2006/C 096/4

Sprawa T-471/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Karatzoglou przeciwko EAR (Członek personelu tymczasowego — Rozwiązanie umowy — Artykuł 47 ust. 2 lit. a) WZIP — Przestrzeganie postanowień umowy — Uzasadnione oczekiwania)

13

2006/C 096/5

Sprawa T-338/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lutego 2006 r. — Centro Europa 7 przeciwko Komisji (Artykuł 86 ust. 3 WE — Odrzucenie skargi do Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut niedopuszczalności)

13

2006/C 096/6

Sprawa T-171/05 RII: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 lutego 2006 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Urzędnicy — Nowy wniosek — Artykuł 109 regulaminu Sądu — Nowe okoliczności faktyczne)

13

2006/C 096/7

Sprawa T-438/05: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2005 r. — Daishowa Seiki przeciwko OHIM

14

2006/C 096/8

Sprawa T-26/06: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2006 r. — Trioplast Wittenheim przeciwko Komisji

14

2006/C 096/9

Sprawa T-32/06: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. — Justerini & Brooks Limited przeciwko OHIM

15

2006/C 096/0

Sprawa: T-36/06: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2006 r. — Bundesverband deutscher Banken przeciwko Komisji

15

2006/C 096/1

Sprawa T-37/06: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2006 r. — MEGGLE przeciwko OHIM

16

2006/C 096/2

Sprawa T-40/06: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2006 r. — Trioplast Industrier przeciwko Komisji

17

2006/C 096/3

Sprawa T-41/06: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 — Rzeczpospolita Polska/ Komisja Wspólnot Europejskich

17

2006/C 096/4

Sprawa T-51/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Fardem Packaging przeciwko Komisji

18

2006/C 096/5

Sprawa T-52/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Harry's Morato przeciwko OHIM

19

2006/C 096/6

Sprawa T-54/06: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — Kendrion przeciwko Komisji

20

2006/C 096/7

Sprawa T-55/06: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — RKW przeciwko Komisji

20

2006/C 096/8

Sprawa T-56/06: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2006 r. — Francja przeciwko Komisji

21

2006/C 096/9

Sprawa T-57/06: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2006 r. — Marly przeciwko OHIM

22

2006/C 096/0

Sprawa T-58/06: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — H.A.L.T.E. przeciwko Komisji

23

2006/C 096/1

Sprawa T-60/06: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

24

2006/C 096/2

Sprawa T-64/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — FLS Plast przeciwko Komisji

24

2006/C 096/3

Sprawa T-65/06: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2006 r. — FLSmidth przeciwko Komisji

25

2006/C 096/4

Sprawa T-66/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

26

2006/C 096/5

Sprawa T-67/06: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2006 r. — Elini N.V. przeciwko OHIM

27

2006/C 096/6

Sprawa T-68/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Stempher i Koninklijke Verpakkingsindustrie Stempher przeciwko Komisji

28

2006/C 096/7

Sprawa T-69/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Aughinish Alumina przeciwko Komisji

29

2006/C 096/8

Sprawa T-70/06: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2006 r. — Audi przeciwko OHIM

30

2006/C 096/9

Sprawa T-72/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Groupe Gascogne przeciwko Komisji

30

2006/C 096/0

Sprawa T-75/06: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. przez CropScience i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

31

2006/C 096/1

Sprawa T-77/06: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2006 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

32

2006/C 096/2

Sprawa T-79/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Sachsa Verpackung przeciwko Komisji

32

SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPJSKIEJ

2006/C 096/3

Sprawa F-119/05: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2005 r. — Gesner przeciwko OHIM

34

2006/C 096/4

Sprawa F-6/06: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2006 r. — Scafarto przeciwko Komisji

34

2006/C 096/5

Sprawa F-7/06: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2006 r. — B. przeciwko Komisji

35

2006/C 096/6

Sprawa F-10/06: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2006 r. — André przeciwko Komisji

36

2006/C 096/7

Sprawa F-13/06: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2006 r. — Zuleta de Reales Ansaldo przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

36

2006/C 096/8

Sprawa F-14/06: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Chevalier Carmana i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

37

2006/C 096/9

Sprawa F-15/06: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Abba i in. przeciwko Parlamentowi

37

2006/C 096/0

Sprawa F-16/06: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Augenault i in. przeciwko Radzie

38

2006/C 096/1

Sprawa F-17/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Vereecken przeciwko Komisji

38

| | III   Powiadomienia |
| --- | --- |
| 2006/C 096/2 | Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 86 z 8.4.2006. | 40 |

III   Powiadomienia

2006/C 096/2

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 86 z 8.4.2006.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

40

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

I Informacje

Trybunał Sprawiedliwości

TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/1 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/1

---

WYROK TRYBUNAŁU

(piąta izba)

z dnia 2 lutego 2006 r.

w sprawie C-143/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

(Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/84/WE - Brak transpozycji w przepisanym terminie)

(2006/C 96/01)

Język postępowania: niderlandzki

W sprawie C-143/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 29 marca 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Simonsson i W. Wils) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: M. Wimmer), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Schintgen i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 lutego 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

| 1. | Nie ustanawiając w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. zmieniająca dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1.

Nie ustanawiając w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. zmieniająca dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

| 2. | Królestwo Belgii zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2.

Królestwo Belgii zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/1 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/1

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-53/02, Ricosmos B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Ricosmos B.V. w dniu 28 listopada 2005 r.

(Sprawa C-420/05 P)

(2006/C 96/02)

Język postępowania: niderlandzki

W dniu 28 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Ricosmos B.V., reprezentowanej przez kancelarię adwokacką Hertoghs advocaten-belastingkunden, z siedzibą w Bredzie [Parkstraat 8 (4818 SK)](Niderlandy) od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-53/02, Ricosmos B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

| — | stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

| — | uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 września 2005 r.; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 września 2005 r.;

| — | uwzględnienie wniesionego w pierwszej instancji wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM09/00 z dnia 16 listopada 2001 r. stwierdzającej bezzasadność umorzenia należności celnych na rzecz wnoszącej odwołanie; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie wniesionego w pierwszej instancji wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM09/00 z dnia 16 listopada 2001 r. stwierdzającej bezzasadność umorzenia należności celnych na rzecz wnoszącej odwołanie;

| — | ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji; |
| --- | --- |

—

ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji;

| — | obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swego odwołania od ww. wyroku, wnosząca odwołanie powołuje następujące zarzuty:

| 1. | Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd dokonał błędnej, a w każdym razie zbyt zawężającej wykładni art. 905-909 rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (1), dotyczących procedury zwrotu i umorzenia należności celnych. Zasada pewności prawa wymaga bowiem, by w danym przypadku można było przewidzieć sytuację prawną spółki Ricosmos. Zdaniem spółki Ricosmos wymóg ten w niniejszej sprawie nie został spełniony ponieważ spółka ta nie mogła zostać poinformowana o zawieszeniu postępowania. Ponadto Sąd przyjął zbyt ograniczoną koncepcję prawa do obrony dokonując zbyt wąskiej wykładni prawa do terminowego i pełnego dostępu do akt sprawy (dotyczy to akt krajowych organów celnych jak i akt Komisji). |
| --- | --- |

1.

Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd dokonał błędnej, a w każdym razie zbyt zawężającej wykładni art. 905-909 rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (1), dotyczących procedury zwrotu i umorzenia należności celnych. Zasada pewności prawa wymaga bowiem, by w danym przypadku można było przewidzieć sytuację prawną spółki Ricosmos. Zdaniem spółki Ricosmos wymóg ten w niniejszej sprawie nie został spełniony ponieważ spółka ta nie mogła zostać poinformowana o zawieszeniu postępowania. Ponadto Sąd przyjął zbyt ograniczoną koncepcję prawa do obrony dokonując zbyt wąskiej wykładni prawa do terminowego i pełnego dostępu do akt sprawy (dotyczy to akt krajowych organów celnych jak i akt Komisji).

| 2. | Ponadto, zdaniem wnoszącej odwołanie, orzeczenie Sądu nie jest zgodne z prawem wspólnotowym. Wnosząca odwołanie uważa, że zgodnie z zasadą pewności prawa, kryteria umożliwiające ustalenie braku ewidentnego zaniedbania powinny być jasne i precyzyjne. Z racji tego, że pojęcie „ewidentne zaniedbanie” ma relatywnie elastyczny charakter, kryteria te powinny być co do zasady interpretowane w sposób ścisły i indywidualny. Zaniedbanie musi być ewidentne i zasadnicze, oraz przyczynowo związane ze szczególną okolicznością, której wystąpienie zostało stwierdzone. Ponadto w niniejszej sprawie Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie pominął bądź uwzględnił w stopniu niewystarczającym stopniu wagę złożoności regulacji prawnej i związane z tą regulacją doświadczenie zawodowe wnoszącej odwołanie, a także dokonał niewłaściwej, lub zbyt formalistycznej, wykładni pewnej liczby obowiązków ciążących na wnoszącej odwołanie. |
| --- | --- |

2.

Ponadto, zdaniem wnoszącej odwołanie, orzeczenie Sądu nie jest zgodne z prawem wspólnotowym. Wnosząca odwołanie uważa, że zgodnie z zasadą pewności prawa, kryteria umożliwiające ustalenie braku ewidentnego zaniedbania powinny być jasne i precyzyjne. Z racji tego, że pojęcie „ewidentne zaniedbanie” ma relatywnie elastyczny charakter, kryteria te powinny być co do zasady interpretowane w sposób ścisły i indywidualny. Zaniedbanie musi być ewidentne i zasadnicze, oraz przyczynowo związane ze szczególną okolicznością, której wystąpienie zostało stwierdzone. Ponadto w niniejszej sprawie Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie pominął bądź uwzględnił w stopniu niewystarczającym stopniu wagę złożoności regulacji prawnej i związane z tą regulacją doświadczenie zawodowe wnoszącej odwołanie, a także dokonał niewłaściwej, lub zbyt formalistycznej, wykładni pewnej liczby obowiązków ciążących na wnoszącej odwołanie.

| 3. | Poza tym, wnosząca odwołanie uważa, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, a także, że Sąd nie uwzględnił nowych okoliczności, w świetle których należności celne nie powinny były zostać pobierane, bądź też uczynił to w stopniu niewystarczającym. |
| --- | --- |

3.

Poza tym, wnosząca odwołanie uważa, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, a także, że Sąd nie uwzględnił nowych okoliczności, w świetle których należności celne nie powinny były zostać pobierane, bądź też uczynił to w stopniu niewystarczającym.

| 4. | Wreszcie, wnosząca odwołanie uważa, że Sąd ustalił w sposób niewłaściwy, a w każdym razie niepełny, okoliczności faktyczne znajdujące się u podstaw sporu. |
| --- | --- |

4.

Wreszcie, wnosząca odwołanie uważa, że Sąd ustalił w sposób niewłaściwy, a w każdym razie niepełny, okoliczności faktyczne znajdujące się u podstaw sporu.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1).

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/2 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/2

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami Finanzgericht Hamburg z dnia 10 i 12 stycznia 2006 r. w sprawach Viamex Agrar Handels GmbH (C-37/06) oraz ZVK Zuchtvieh-Kontor GmbH (C-58/06) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(Sprawy C-37/06 i C-58/06)

(2006/C 96/03)

Język postępowania: niemiecki

W dniach 23 stycznia 2006 r. i 3 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami Finanzgericht Hamburg (Niemcy) z dnia 10 i 12 stycznia 2006 r. w sprawach Viamex Agrar Handels GmbH (C-37/06) oraz ZVK Zuchtvieh-Kontor GmbH (C-58/06) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas.

Finanzgericht Hamburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

| 1) | Czy art. 1 rozporządzenia nr 615/98 (1) jest ważny w zakresie, w jakim uzależnia przyznanie refundacji wywozowej od spełnienia warunku zgodności z dyrektywą 91/628/EWG (2) w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 1 rozporządzenia nr 615/98 (1) jest ważny w zakresie, w jakim uzależnia przyznanie refundacji wywozowej od spełnienia warunku zgodności z dyrektywą 91/628/EWG (2) w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu?

| 2) | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: Czy przepis art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98, na podstawie którego refundacji wywozowej nie płaci się za zwierzęta, w przypadku których właściwy organ doszedł do wniosku na podstawie innych informacji dotyczących zachowania art. 1 rozporządzenia nr 615/98, że nie zachowano przepisów dyrektywy w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, jest zgodny z zasadą proporcjonalności? |
| --- | --- |

2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: Czy przepis art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98, na podstawie którego refundacji wywozowej nie płaci się za zwierzęta, w przypadku których właściwy organ doszedł do wniosku na podstawie innych informacji dotyczących zachowania art. 1 rozporządzenia nr 615/98, że nie zachowano przepisów dyrektywy w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, jest zgodny z zasadą proporcjonalności?

---

(1)  Dz.U. L 82, str. 19.

(2)  Dz.U. L 340, str. 17.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/3 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/3

---

Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

(Sprawa C-50/06)

(2006/C 96/04)

Język postępowania: niderlandzki

W dniu 27 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Marię Condou-Durande i Rudiego Troostersa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwo Niderlandów.

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

| 1) | stwierdzenie, że nie stosując wobec obywateli Unii Europejskiej dyrektywy 64/221/EWG Rady z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego (1) lecz stosując wobec nich ogólne ustawodawstwo dotyczące cudzoziemców, które umożliwia ustalenie systematycznego i automatycznego związku pomiędzy skazaniem a wydaleniem Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy; |
| --- | --- |

1)

stwierdzenie, że nie stosując wobec obywateli Unii Europejskiej dyrektywy 64/221/EWG Rady z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego (1) lecz stosując wobec nich ogólne ustawodawstwo dotyczące cudzoziemców, które umożliwia ustalenie systematycznego i automatycznego związku pomiędzy skazaniem a wydaleniem Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

| 2) | obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Art. 8 lit. e) Vreemdelingenwet (niderlandzkiej ustawy o cudzoziemcach) z 2000 r. stanowi, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Niderlandów zgodnie z prawem jako obywatel Unii Europejskiej tylko wtedy, gdy jego pobyt znajduje podstawę w przepisie prawa, w szczególności w przepisie Traktatu WE.

Ponadto większość przepisów Vreemdelingenwet z 2000 r. znajduje nieograniczone zastosowanie do „cudzoziemców”, przy czym pojęcie to obejmuje zgodnie z art. 1 lit. m) ustawy również obywateli Państwa Członkowskiego UE. W ten sposób Vreemdelingenwet z 2000 r. nie odsyła do dyrektywy 64/221/EWG, a ustanowione przez tę dyrektywę zasady nie zostały również przejęte przez tekst ustawy. Ponadto zobowiązania wynikające z dyrektywy 64/221/EWG nie zostały transponowane w tej ustawie w jasny i jednoznaczny sposób.

---

(1)  Dz.U. L 56 z 4.4.1964, str. 850

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/3 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/3

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht w Kolonii z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec, przy udziale Deutsche Telekom AG

(Sprawa C-55/06)

(2006/C 96/05)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 2 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht w Kolonii (Niemcy), z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec, przy udziale Deutsche Telekom AG.

Verwaltungsgericht w Kolonii zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

| 1. | Czy art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 (1) należy interpretować w ten sposób, iż określony w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia obowiązek ustalania opłat na podstawie kosztów oznacza minimalny wymóg, od którego przepisy Państw Członkowskich nie mogą odstąpić na niekorzyść beneficjentów? |
| --- | --- |

1.

Czy art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 (1) należy interpretować w ten sposób, iż określony w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia obowiązek ustalania opłat na podstawie kosztów oznacza minimalny wymóg, od którego przepisy Państw Członkowskich nie mogą odstąpić na niekorzyść beneficjentów?

| 2. | Czy zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 koszty, na podstawie których należy ustalać opłaty obejmują również odsetki kalkulacyjne oraz amortyzację kalkulacyjną? |
| --- | --- |

2.

Czy zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 koszty, na podstawie których należy ustalać opłaty obejmują również odsetki kalkulacyjne oraz amortyzację kalkulacyjną?

| 3. | W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej:






  a) | Czy podstawą kalkulacji tych odsetek oraz amortyzacji jest wartość odtworzeniowa składnika aktywów pomniejszona o odpisy amortyzacyjne dokonane do dnia wyceny, czy też wyłącznie wartość odtworzeniowa wyrażona w cenach bieżących w dniu wyceny? |
| --- | --- | --- |

3.

W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej:

a)

Czy podstawą kalkulacji tych odsetek oraz amortyzacji jest wartość odtworzeniowa składnika aktywów pomniejszona o odpisy amortyzacyjne dokonane do dnia wyceny, czy też wyłącznie wartość odtworzeniowa wyrażona w cenach bieżących w dniu wyceny?

| b) | Czy w każdym przypadku notyfikowany operator jest zobowiązany do przedstawienia szczegółowych zestawień kosztów, stanowiących podstawę obliczenia odsetek kalkulacyjnych i odpisów amortyzacyjnych, w szczególności gdy koszty te nie mogą zostać przypisane konkretnej usłudze (koszty ogólne)? |
| --- | --- |

b)

Czy w każdym przypadku notyfikowany operator jest zobowiązany do przedstawienia szczegółowych zestawień kosztów, stanowiących podstawę obliczenia odsetek kalkulacyjnych i odpisów amortyzacyjnych, w szczególności gdy koszty te nie mogą zostać przypisane konkretnej usłudze (koszty ogólne)?

| c) | W przypadku odpowiedzi negatywnej lub w części negatywnej na pytanie b):
  Czy zestawienie kosztów może zostać zastąpione oszacowaniem wynikającym z analitycznego modelu kosztów?
  Jakie warunki metodologiczne i inne wymogi musi spełniać ten alternatywny sposób oszacowania kosztów? |
| --- | --- |

c)

W przypadku odpowiedzi negatywnej lub w części negatywnej na pytanie b):

Czy zestawienie kosztów może zostać zastąpione oszacowaniem wynikającym z analitycznego modelu kosztów?

Jakie warunki metodologiczne i inne wymogi musi spełniać ten alternatywny sposób oszacowania kosztów?

| d) | Czy organowi regulacyjnemu przysługuje w ramach jego kompetencji, określonych w art. 4 ust. 1-3 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000, swobodne uznanie w zakresie badania, czy opłaty zostały ustanowione na podstawie kosztów? |
| --- | --- |

d)

Czy organowi regulacyjnemu przysługuje w ramach jego kompetencji, określonych w art. 4 ust. 1-3 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000, swobodne uznanie w zakresie badania, czy opłaty zostały ustanowione na podstawie kosztów?

| e) | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie d):
  Czy swobodne uznanie dotyczy również metody kalkulacji kosztów oraz określenia odpowiednich odsetek kalkulacyjnych (od kapitału obcego lub kapitału własnego) i odpowiednich okresów amortyzacji?
  Gdzie znajdują się granice tego swobodnego uznania? |
| --- | --- |

e)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie d):

Czy swobodne uznanie dotyczy również metody kalkulacji kosztów oraz określenia odpowiednich odsetek kalkulacyjnych (od kapitału obcego lub kapitału własnego) i odpowiednich okresów amortyzacji?

Gdzie znajdują się granice tego swobodnego uznania?

| f) | Czy wymóg ustalania opłat na podstawie kosztów służy ochronie praw konkurujących beneficjentów oraz czy mogą oni skutecznie dochodzić swoich praw, w przypadku gdy opłaty za dostęp nie są ustalane na podstawie kosztów? |
| --- | --- |

f)

Czy wymóg ustalania opłat na podstawie kosztów służy ochronie praw konkurujących beneficjentów oraz czy mogą oni skutecznie dochodzić swoich praw, w przypadku gdy opłaty za dostęp nie są ustalane na podstawie kosztów?

| g) | Czy na notyfikowanym operatorze spoczywa ciężar dowodu, w przypadku gdy w określonym w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 postępowaniu nadzorczym lub w następującym po nim postępowaniu sądowym koszty w całości lub w części nie zostały udowodnione? |
| --- | --- |

g)

Czy na notyfikowanym operatorze spoczywa ciężar dowodu, w przypadku gdy w określonym w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 postępowaniu nadzorczym lub w następującym po nim postępowaniu sądowym koszty w całości lub w części nie zostały udowodnione?

| h) | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie f) i g):
  Czy na notyfikowanym operatorze spoczywa ciężar dowodu dotyczący kalkulacji kosztów także wówczas, gdy podmiot konkurujący zaskarży, jako beneficjent, dokonane przez organ regulacyjny na podstawie przepisów krajowych zatwierdzenie cennika, z uwagi na to, iż zatwierdzone opłaty za dostęp są zbyt wysokie na skutek nieprawidłowej kalkulacji kosztów? |
| --- | --- |

h)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie f) i g):

Czy na notyfikowanym operatorze spoczywa ciężar dowodu dotyczący kalkulacji kosztów także wówczas, gdy podmiot konkurujący zaskarży, jako beneficjent, dokonane przez organ regulacyjny na podstawie przepisów krajowych zatwierdzenie cennika, z uwagi na to, iż zatwierdzone opłaty za dostęp są zbyt wysokie na skutek nieprawidłowej kalkulacji kosztów?

---

(1)  Dz.U. L 336, str. 4.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/4 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/4

---

Sprawa C-59/06 P

(2006/C 96/06)

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/5 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/5

---

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

(Sprawa C-67/06)

(2006/C 96/07)

Język postępowania: grecki

W dniu 6 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Minása Konstantinidisa i Amparo Alcover San Pedro, członków Służby Prawnej, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

| — | stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

| — | obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 18 lipca 2004 r.

---

(1)  Dz.U. L 189 z 18.07.2002 r., str. 12.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/5 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht w Kolonii z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie Planzer Luxembourg Sàrl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern

(Sprawa C-73/06)

(2006/C 96/08)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 8 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht w Kolonii (Niemcy) z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie Planzer Luxembourg Sàrl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern.

Finanzgericht w Kolonii zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

| 1. | Czy zaświadczenie o statusie podatnika, zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku B do ósmej dyrektywy Rady (79/1072/EWG) z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (1) ma charakter wiążący lub może stanowić podstawę niewzruszalnego domniemania, iż przedsiębiorca posiada siedzibę w państwie, które wydało to zaświadczenie? |
| --- | --- |

1.

Czy zaświadczenie o statusie podatnika, zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku B do ósmej dyrektywy Rady (79/1072/EWG) z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (1) ma charakter wiążący lub może stanowić podstawę niewzruszalnego domniemania, iż przedsiębiorca posiada siedzibę w państwie, które wydało to zaświadczenie?

| 2. | W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie:
  Czy pojęcie posiadania „przedsiębiorstwa w celu realizacji transakcji handlowych [siedziby]” w rozumieniu art. 1 ust. 1 trzynastej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż przez pojęcie to należy rozumieć miejsce, w którym spółka ma swą statutową siedzibę, czy miejsce, w którym zapadają decyzje związane z prowadzeniem spraw spółki, czy też miejsce w którym zapadają decyzje związane z jej bieżącą działalnością operacyjną? |
| --- | --- |

2.

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie:

Czy pojęcie posiadania „przedsiębiorstwa w celu realizacji transakcji handlowych [siedziby]” w rozumieniu art. 1 ust. 1 trzynastej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż przez pojęcie to należy rozumieć miejsce, w którym spółka ma swą statutową siedzibę, czy miejsce, w którym zapadają decyzje związane z prowadzeniem spraw spółki, czy też miejsce w którym zapadają decyzje związane z jej bieżącą działalnością operacyjną?

---

(1)  Dz.U. L 331, str. 11.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/6 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/6

---

Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austriackiej

(Sprawa C-91/06)

(2006/C 96/09)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 14 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schimę i F. Simonetti, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austriackiej.

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

| 1. | stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do art. 13 ust. 1 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji Republika Austriacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy; |
| --- | --- |

1.

stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do art. 13 ust. 1 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji Republika Austriacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

| 2. | obciążenie Republiki Austriackiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2.

obciążenie Republiki Austriackiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy 2001/42 upłynął w dniu 21 lipca 2004 r.

---

(1)  Dz.U. L 197, 21.07.2001. str. 30

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/6 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie Viamex Agrar Handel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(Sprawa C-96/06)

(2006/C 96/10)

Jäzyk postäpowania: niemiecki

W dniu 17 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg (Niemcy) z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie Viamex Agrar Handel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas.

Finanzgericht Hamburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

| 1. | Czy art. 5 rozporządzenia nr 615/98 (1) zawiera przesłankę wyłączającą z tym skutkiem, że na Hauptzollamt spoczywa obowiązek przedstawienia i udowodnienia wymogów z art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98? |
| --- | --- |

1.

Czy art. 5 rozporządzenia nr 615/98 (1) zawiera przesłankę wyłączającą z tym skutkiem, że na Hauptzollamt spoczywa obowiązek przedstawienia i udowodnienia wymogów z art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98?

| 2. | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: Czy dla stwierdzenia niezastosowania się do dyrektywy w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98 wymagany jest dowód naruszenia w konkretnym przypadku dyrektywy 91/628/EWG (2) czy też organ dopełnia swojego obowiązku przedstawienia i udowodnienia, jeżeli powoła i wykaże okoliczności, które w jego opinii z dużym prawdopodobieństwem przemawiają za tym, że (również) w odniesieniu do przesyłki eksportowej stanowiącej przedmiot postępowania nie zastosowano się do dyrektywy w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu? |
| --- | --- |

2.

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: Czy dla stwierdzenia niezastosowania się do dyrektywy w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98 wymagany jest dowód naruszenia w konkretnym przypadku dyrektywy 91/628/EWG (2) czy też organ dopełnia swojego obowiązku przedstawienia i udowodnienia, jeżeli powoła i wykaże okoliczności, które w jego opinii z dużym prawdopodobieństwem przemawiają za tym, że (również) w odniesieniu do przesyłki eksportowej stanowiącej przedmiot postępowania nie zastosowano się do dyrektywy w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu?

| 3. | Niezależnie od odpowiedzi na pierwsze i drugie pytanie: Czy organ ma prawo (całkowicie) odmówić eksporterowi refundacji eksportowej na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98, jeśli w odniesieniu do przesyłki eksportowej stanowiącej przedmiot postępowania nie ma żadnych oznak, że poprzez (ewentualne) naruszenie dyrektywy 91/628/EWG nie przestrzega się względów opieki nad zwierzętami? |
| --- | --- |

3.

Niezależnie od odpowiedzi na pierwsze i drugie pytanie: Czy organ ma prawo (całkowicie) odmówić eksporterowi refundacji eksportowej na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98, jeśli w odniesieniu do przesyłki eksportowej stanowiącej przedmiot postępowania nie ma żadnych oznak, że poprzez (ewentualne) naruszenie dyrektywy 91/628/EWG nie przestrzega się względów opieki nad zwierzętami?

---

(1)  Dz.U. L 82, str. 19.

(2)  Dz.U. L 340, str. 17.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/6 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberlandesgericht Stuttgard z dnia 7 lutego 2006 w sprawie Raiffeisenbank Mutlangen e. G. przeciwko Roladowi Schabel, przy udziale: 1. Präsident des Landgerichts Unkel, 2. Bezirksrevisor Stiglmair

(Sprawa C-99/06)

(2006/C 96/11)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 21 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberlandesgericht Stuttgard (Niemcy) z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie Raiffeisenbank Mutlangen e. G. przeciwko Roladowi Schabel, przy udziale: 1. Präsident des Landgerichts Unkel, 2. Bezirksrevisor Stiglmair.

Oberlandesgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

Czy dyrektywę Rady (69/335/EWG) z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału zmienioną dyrektywą Rady (85/303/EWG) z dnia 10 czerwca 1985 r. (1) należy interpretować w ten sposób, iż pobrane przez notariusza będącego urzędnikiem opłaty za poświadczenie notarialne czynności podlegającej przepisom dyrektywy w zmienionym brzmieniu, są podatkami w rozumieniu tej dyrektywy, jeżeli zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi także notariusze będący urzędnikami mogą wykonywać czynności notarialne i wówczas są oni wierzycielami należnych opłat, jednakże o ile są oni zobowiązani do wpłaty na rzecz budżetu państwa jedynie ryczałtu z tytułu poniesionych kosztów w wysokości 15 % opłat pobranych w związku z dokonaniem czynności podlegających przepisom dyrektywy, o tyle w związku z dokonaniem pozostałych czynności (notarialnych) odprowadzają oni do budżetu państwa pobrane opłaty wykraczające poza zryczałtowane opłaty z tytułu poniesionych kosztów, które państwo wykorzystuje na finansowanie swoich zadań?

---

(1)  Dz. U. L 156, str. 23.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/7 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/7

---

Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-102/06)

(2006/C 96/12)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 21 lutego 2006 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Carmel O'Reilly i Wolfganga Bogensbergera, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

| 1) | stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (1), a w każdym razie nie powiadamiając o ich wprowadzeniu Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (1), a w każdym razie nie powiadamiając o ich wprowadzeniu Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

| 2) | obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Termin transponowania dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 6 lutego 2005 r.

---

(1)  Dz.U. L 31 str.18

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/7 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/7

---

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

(Sprawa C-104/06)

(2006/C 96/13)

Język postępowania: szwedzki

W dniu 22 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Ström van Lier i R. Lyala, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Szwecji.

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

| 1. | stwierdzenie, że wprowadzając i utrzymując w mocy przepisy podatkowe, zgodnie z którymi zawieszenie poboru podatku od zysków kapitałowych ze sprzedaży własnej nieruchomości mieszkalnej w przypadku nabycia nieruchomości zamiennej, jest możliwe tylko w przypadku, gdy zarówno nieruchomość sprzedana, jak i nieruchomość nabyta znajdują się na terytorium Szwecji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 18, 39, 43 i 65 ust. 1 WE oraz art. 28, 31 i 40 porozumienia o EOG. |
| --- | --- |

1.

stwierdzenie, że wprowadzając i utrzymując w mocy przepisy podatkowe, zgodnie z którymi zawieszenie poboru podatku od zysków kapitałowych ze sprzedaży własnej nieruchomości mieszkalnej w przypadku nabycia nieruchomości zamiennej, jest możliwe tylko w przypadku, gdy zarówno nieruchomość sprzedana, jak i nieruchomość nabyta znajdują się na terytorium Szwecji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 18, 39, 43 i 65 ust. 1 WE oraz art. 28, 31 i 40 porozumienia o EOG.

| 2. | obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2.

obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Szwedzka ustawa o podatku dochodowym zawiera przepisy dotyczące zawieszenia poboru podatku z tytułu sprzedaży nieruchomości mieszkalnych oraz praw do nich. Pobór podatku od zysków kapitałowych ze sprzedaży zamieszkiwanej przez podatnika nieruchomości położonej na terytorium Szwecji może zostać zawieszony przez podatnika jeżeli nabył on lub zamierza nabyć nieruchomość zamienną położoną na terytorium Szwecji oraz jeżeli przeprowadził się lub zamierza się przeprowadzić do tej nieruchomości. Jednakże zawieszenie poboru podatku nie jest możliwe, jeżeli nieruchomość sprzedana i nieruchomość nabyta położone są poza terytorium Szwecji. Warunek ten stanowi oczywistą przeszkodę wykonywania podstawowych wolności zagwarantowanych w traktacie WE oraz w porozumieniu o EOG.

Szwedzkie przepisy nie są odpowiednie dla zagwarantowania spójności szwedzkiego systemu podatkowego, ponieważ z punktu widzenia indywidualnego podatnika brak jest bezpośredniego związku pomiędzy ulgą podatkową (zawieszenie poboru podatku) a rekompensatą za tę ulgę w postaci nałożenia podatku w ramach tego samego opodatkowania. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, szwedzkie przepisy są nieproporcjonalne do zamierzonych celów.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/8 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/8

---

Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej

(Sprawa C-114/06)

(2006/C 96/14)

Język postępowania: słowacki

W dniu 27 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez G. Zavvosa i T. Kukala, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Słowackiej.

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

| 1) | stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 96/48/WE (1) z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy; |
| --- | --- |

1)

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 96/48/WE (1) z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

| 2) | obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Termin do dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 maja 2004 r.

---

(1)  Dz.U. L 235, str. 6.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/8 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/8

---

Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

(Sprawa C-123/06)

(2006/C 96/15)

Język postępowania: grecki

W dniu 2 marca 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Dominique Maidani i Georgiosa Zavvosa, doradców prawnych Służby Prawnej, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.

Skarżąca wnosi do Trybunału o:

| — | stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

| — | obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

W niniejszym przypadku art. 34 dyrektywy 2001/24/WE stanowi, że Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 5 maja 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

---

(1)  Dz.U. L 125 z 5.5.2001, str. 15.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/9 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/9

---

Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

(Sprawa C-124/06)

(2006/C 96/16)

Język postępowania: grecki

W dniu 2 marca 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Geralda Brauna, członka Służby Prawnej Komisji i Georgiosa Zavvosa, doradcę prawnego Służby Prawnej, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.

Skarżąca wnosi do Trybunału o:

| — | stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

| — | obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

W niniejszym przypadku art. 5 dyrektywy 2003/51WE stanowi, że Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej przed dniem 1 stycznia 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

---

(1)  Dz.U. L 178 z 17.7.2003, str. 16.

---

SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/10 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/10

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Le Levant 001 i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-34/02) (1)

(Pomoc państwa - Pojęcie strony zainteresowanej - Wezwanie do przedstawienia uwag - Decyzja o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE - Środek polegający na możliwości zastosowania wobec pewnych inwestycji na departamentach zamorskich odliczenia podatkowego - Pomoc w rozwoju związana z budową statków - Ocena z punktu widzenia art. 87 ust. 1 WE - Obowiązek uzasadnienia)

(2006/C 96/17)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: EURL Le Levant 001 (Paryż, Francja) oraz inne skarżące, których nazwy znajdują się w załączniku do wyroku [Przedstawiciele: P. Kirch i N. Chahid-Nouraï, adwokaci]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: G. Rozet, pełnomocnik]

Przedmiot sprawy

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/882/WE z dnia 25 lipca 2001 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję w postaci pomocy w rozwoju na rzecz statku pasażerskiego Le Levant wybudowanego przez Alstom Leroux Naval i przeznaczonego do eksploatacji na Saint-Pierre-et-Miquelon (Dz.U. L 327, str. 37)

Sentencja wyroku

| 1) | Zostaje stwierdzona nieważność decyzji Komisji 2001/882/WE z dnia 25 lipca 2001 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję w postaci pomocy w rozwoju na rzecz statku pasażerskiego Le Levant wybudowanego przez Alstom Leroux Naval i przeznaczonego do eksploatacji na Saint-Pierre-et-Miquelon. |
| --- | --- |

1)

Zostaje stwierdzona nieważność decyzji Komisji 2001/882/WE z dnia 25 lipca 2001 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję w postaci pomocy w rozwoju na rzecz statku pasażerskiego Le Levant wybudowanego przez Alstom Leroux Naval i przeznaczonego do eksploatacji na Saint-Pierre-et-Miquelon.

| 2) | Komisja poniesie własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez skarżące, w tym koszty związane z postępowaniem o zastosowanie środka tymczasowego. |
| --- | --- |

2)

Komisja poniesie własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez skarżące, w tym koszty związane z postępowaniem o zastosowanie środka tymczasowego.

---

(1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/10 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/10

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Cementbouw Handel & Industrie przeciwko Komisji

(Sprawa T-282/02) (1)

(Konkurencja - Kontrola koncentracji przedsiębiorstw - Artykuły 2, 3 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 - Pojęcie koncentracji - Stworzenie pozycji dominującej - Zezwolenie obwarowane dotrzymaniem pewnych zobowiązań - Zasada proporcjonalności)

(2006/C 96/18)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cementbouw Handel & Industrie BV (Le Cruquius, Niderlandy) [Przedstawiciel(-e): W. Knibbeler, O. Brouwer i P. Kreijger, adwokaci]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): początkowo A. Nijenhuis, K. Wiedner i W. Mölls, a następnie A. Nijenhuis, É. Gippini Fournier i A. Whelan, pełnomocnicy]

Przedmiot sprawy

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/756/WE z dnia 26 czerwca 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89, uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem o EOG (sprawa COMP/M.2650 — Haniel/Cementbouw/JV [CVK]) (Dz.U. 2003, L 282, str. 1, sprostowanie w Dz.U. 2003 L 285, str. 52),

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 1) | Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

1)

Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/11 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/11

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Il Ponte Finanziaria przeciwko OHIM

(Sprawa T-194/03) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „Bainbridge” - Wcześniejsze krajowe słowne, graficzne i trójwymiarowe znaki towarowe zawierające element słowny „Bridge” - Dowód używania - Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się od postaci zarejestrowanej - Znaki „obronne” - Rodzina znaków towarowych)

(2006/C 96/19)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Il Ponte Finanziaria SpA (Scandicci, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P.L. Roncaglia, A. Torrigiani Malaspina i M. Boletto)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciele: M. Buffolo i O. Montalto, pełnomocnicy)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Marine Enterprise Projects — Società Unipersonale di Alberto Fiorenzi Srl (Numana, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Marchi)

Przedmiot sprawy

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2003 r. (sprawa R 1015/2001-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Il Ponte Finanziaria SpA a Marine Enterprise Projects — Società Unipersonale di Alberto Fiorenzi Srl

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/11 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/11

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 lutego 2006 r. — V. przeciwko Komisji

(Sprawy T-200/03 i T-313/03) (1)

(Urzędnicy - Zwolnienie z powodu nienależytego wykonywania obowiązków - Art. 51 regulaminu pracowniczego - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Obowiązek staranności - Prawo do obrony - Proporcjonalność - Równe traktowanie - Uzasadnienie - Sprawozdanie z oceny - Dopuszczalność - Interes prawny)

(2006/C 96/20)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: V. (Overijse, Belgia) [Przedstawiciel: C. Mourato, avocat]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik]

Przedmiot sprawy

Po pierwsze żądanie uchylenia decyzji, którą organ powołujący zwolnił skarżącą z powodu nienależytego wykonywania obowiązków, a po drugie żądanie uchylenia sprawozdania z oceny skarżącej za okres 1999/2001.

Sentencja wyroku

| 1) | Skargi T-200/03 i T-313/03 zostają odrzucone jako niedopuszczalne. |
| --- | --- |

1)

Skargi T-200/03 i T-313/03 zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

| 2) | Każda ze stron ponosi koszty własne, które powstały w ramach postępowania w tej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym. |
| --- | --- |

2)

Każda ze stron ponosi koszty własne, które powstały w ramach postępowania w tej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

---

(1)  Dz.U. C 200 z 28.2.2003

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/11 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/11

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Nestlé przeciwko OHIM

(Sprawa T-74/04) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego słowny element „QUICKY” - Wcześniejsze wspólnotowe, krajowe i międzynarodowe graficzne znaki towarowe zawierające słowny element „Quick” - Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe słowne znaki towarowe QUICK - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe QUICKIES - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2006/C 96/21)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) [Przedstawiciele: adwokaci J. Evrard i P. Péters]

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik]

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Quick restaurants SA (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: adwokaci É. De Gryse i D. Moreau]

Przedmiot sprawy

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2003 r. (sprawa R 922/2001-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Société des produits Nestlé SA i Quick restaurants SA

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/12 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/12

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Adam przeciwko Komisji

(Sprawa T-342/04) (1)

(Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie „pracy wykonywanej dla innego państwa”)

(2006/C 96/22)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Herta Adam (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i L. Lozano Palacios, działający w charakterze pełnomocników]

Przedmiot sprawy

Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 2 września 2003 r. odmawiającej skarżącej wypłaty dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Każda ze stron poniesie koszty własne. |
| --- | --- |

2)

Każda ze stron poniesie koszty własne.

---

(1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/12 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/12

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Standertskjöld-Nordenstam i Heyraud przeciwko Komisji

(Sprawa T-437/04 i T-441/04) (1)

(Urzędnicy - Postępowanie „drugiego etapu” - Postępowanie w sprawie awansu w 2003 r. - Brak wpisu na listę urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania A3 - Naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego oraz zasady równości traktowania)

(2006/C 96/23)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Holger Standertskjöld-Nordenstam (Waterloo, Belgia) [przedstawiciel: T. Demaseure, avocat] i Jean-Claude Heyraud (Bruksela, Belgia) [przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy]

Przedmiot sprawy

Uchylenie decyzji Komisji o niewpisaniu nazwisk skarżących na listę urzędników uznanych za najbardziej zasługujących na awans do grupy zaszeregowania A3 w ramach postępowania „drugiego etapu” w 2003 r.

Sentencja wyroku

| 1) | Sprawy T-437/04 i T-441/04 zostały połączone do celów wydania wyroku. |
| --- | --- |

1)

Sprawy T-437/04 i T-441/04 zostały połączone do celów wydania wyroku.

| 2) | Decyzje Komisji o niewpisaniu nazwisk skarżących na listę urzędników uznanych za najbardziej zasługujących na awans do grupy zaszeregowania A3 w ramach postępowania „drugiego etapu” w 2003 r. zostają uchylone. |
| --- | --- |

2)

Decyzje Komisji o niewpisaniu nazwisk skarżących na listę urzędników uznanych za najbardziej zasługujących na awans do grupy zaszeregowania A3 w ramach postępowania „drugiego etapu” w 2003 r. zostają uchylone.

| 3) | Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

3)

Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005 r.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/13 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/13

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Karatzoglou przeciwko EAR

(Sprawa T-471/04) (1)

(Członek personelu tymczasowego - Rozwiązanie umowy - Artykuł 47 ust. 2 lit. a) WZIP - Przestrzeganie postanowień umowy - Uzasadnione oczekiwania)

(2006/C 96/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Georgios Karatzoglou (Ioannina, Grecja) [przedstawiciel: S. Pappas, avocat]

Strona pozwana: Europejska Agencja Odbudowy (EAR) [Przedstawiciele: J.-N. Louis, S. Orlandi, X. Martin et C. Manolopoulos, avocats]

Przedmiot sprawy

Wniosek o uchylenie decyzji EAR z dnia 26 lutego 2004 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym

Sentencja wyroku

| 1) | Decyzja Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR) z dnia 26 lutego 2004 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym zostaje uchylona. |
| --- | --- |

1)

Decyzja Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR) z dnia 26 lutego 2004 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym zostaje uchylona.

| 2) | EAR zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

EAR zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005 r.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/13 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/13

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lutego 2006 r. — Centro Europa 7 przeciwko Komisji

(Sprawa T-338/04) (1)

(Artykuł 86 ust. 3 WE - Odrzucenie skargi do Komisji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzut niedopuszczalności)

(2006/C 96/25)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Centro Europa 7 Srl (Rzym, Włochy) [Przedstawiciele: adwokaci V. Ripa di Meana i R. Mastroianni,]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy P. Oliver i F. Amato]

Intrwenient popierający stronę pozwaną: Mediaset SpA (Mediolan, Włochy) [Przedstawiciel: adwokat M. Bay]

Przedmiot sprawy

Skarga o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 4 czerwca 2004 r. [D (2004) 471] w zakresie, w jakim odrzuca ona wniesioną do niej przez skarżącą skargi, według której Republika Włoska naruszyła postanowienia art. 86 WE w zw. z art. 82 WE.

Sentencja postanowienia

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję i interwenienta. |
| --- | --- |

2)

Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję i interwenienta.

---

(1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/13 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/13

---

Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 lutego 2006 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

(Sprawa T-171/05 RII)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Urzędnicy - Nowy wniosek - Artykuł 109 regulaminu Sądu - Nowe okoliczności faktyczne)

(2006/C 96/26)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) [reprezentowany przez F. Rollingera, avocat]

Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich [pełnomocnicy: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens]

Przedmiot sprawy

Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 2 grudnia 2004 r. o awansowaniu innego niż skarżący urzędnika na stanowisko głównego tłumacza z zaszeregowaniem LA5 w niderlandzkim dziale służby tłumaczeń sekretariatu generalnego Trybunału Obrachunkowego.

Sentencja postanowienia

| 1) | Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/14 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/14

---

Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2005 r. — Daishowa Seiki przeciwko OHIM

(Sprawa T-438/05)

(2006/C 96/27)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Daishowa Sieki Co. Ltd (Osaka, Japonia) [Przedstawiciel: T. Krüger, Rechtsanwalt]

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tengelmann Warenhandelsgesellschaft KG (Mülheim, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji R 928/2004-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 września 2005 r., |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji R 928/2004-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 września 2005 r.,

| — | obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu odwoławczym R 928/2004-1. |
| --- | --- |

—

obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu odwoławczym R 928/2004-1.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „BIG PLUS” dla towarów z klasy 7 (obrabiarki z metali, części do nich i imaki narzędziowe) — zgłoszenie nr 1 073 964

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Tengelmann Warenhandelsgesellschaft KG

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy graficzny znak towarowy „Plus” dla towarów należących między innymi do klas 6 i 8

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ po pierwsze z uwagi na brak podobieństwa towarów i znaków towarowych i po drugie z uwagi na to, że charakter odróżniający znaku, na który powołano się w sprzeciwie, ogranicza się jedynie do jego graficznego przedstawienia, nie istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do spornych znaków towarowych.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/14 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/14

---

Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2006 r. — Trioplast Wittenheim przeciwko Komisji

(Sprawa T-26/06)

(2006/C 96/28)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Trioplast Wittenheim AS (Wittenheim, Francja) [Przedstawiciel: Tommy Pettersson, adwokat]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 lit. g) decyzji w odniesieniu do okresu, za który obciążono skarżącą odpowiedzialnością za naruszenie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 lit. g) decyzji w odniesieniu do okresu, za który obciążono skarżącą odpowiedzialnością za naruszenie;

| — | stwierdzenie częściowej nieważności art. 2 lit. f) decyzji w odniesieniu do grzywny nałożonej na skarżącą lub, ewentualnie, obniżenie grzywny; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie częściowej nieważności art. 2 lit. f) decyzji w odniesieniu do grzywny nałożonej na skarżącą lub, ewentualnie, obniżenie grzywny;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podważa decyzję Komisji w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe [C(2005) 4634 wersja ostateczna, zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”], na podstawie której nałożono na skarżącą grzywnę w wysokości 17,85 milionów EUR z tytułu uczestnictwa w antykonkurencyjnych działaniach na rynku worków przemysłowych w Belgii, Niemczech, Hiszpanii, Francji, Luksemburgu i Niderlandach, sprzecznych z art. 81 WE.

Skarżąca nie zaprzecza, że brała udział w antykonkurencyjnych działaniach do dnia 23 marca 1999 r., lecz stwierdza, iż zaprzestała naruszenia w marcu 1999 r., kiedy nowy właściciele skarżącej, czyli spółka Trioplast Industrier, dowiedziała się o działaniach antykonkurencyjnych. Zdaniem skarżącej, Komisja błędnie więc oceniła czas trwania naruszenia popełnionego przez skarżącą.

Skarżąca stwierdza ponadto, w odniesieniu do wagi naruszenia, że w porównaniu z innymi spółkami biorącymi udział w naruszeniu, Komisja nałożyła kwotę podstawową grzywny, która jest zbyt wysoka w stosunku do udziału skarżącej w rynku.

Na poparcie swej skargi spółka stwierdza dodatkowo, że zastosowana przez Komisję metoda obliczania prowadząca do ustalenia grzywny była nieprawidłowa oraz, że należało zastosować inną metodę, uwzględniającą fakt, iż naruszenie skarżącej składało się z trzech odrębnych okresów, ponieważ skarżąca była własnością trzech różnych podmiotów (St. Gobain, FLS oraz Trioplast Industrier) w czasie popełnienia naruszenia. Zdaniem skarżącej, metoda zastosowana przez Komisję prowadzi do tego, że FLS i Trioplast Industrier odpowiadają solidarnie w stopniu przewyższającym całkowitą kwotę grzywny nałożonej na skarżącą oraz do tego, że w rzeczywistości FLS i Trioplast Industrier odpowiadają solidarnie również za okres, w którym żadna z tych spółek nie była właścicielem skarżącej.

Następnie skarżąca podnosi, że Komisja powinna była uwzględnić fakt wystąpienia okoliczności łagodzących w odniesieniu do naruszenia popełnionego przez skarżącą, ponieważ skarżąca brała niewielki i bierny udział w naruszeniu. Ponadto, zdaniem skarżącej, Komisja nie uwzględniła zasady 10 % obrotu wynikającej z rozporządzenia nr 1/2003 (1) i powinna była zastosować względem skarżącej większą obniżkę niż zastosowała w zaskarżonej decyzji.

Skarżąca twierdzi wreszcie, że Komisja nie zastosowała zasady pewności prawnej i proporcjonalności.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, 4.1.2003, str. 1).

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/15 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/15

---

Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. — Justerini & Brooks Limited przeciwko OHIM

(Sprawa T-32/06)

(2006/C 96/29)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Justerini & Brooks Limited (Londyn, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciel: B. Cordery, solicitor]

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Eli Canelo Gutierrez (Talavera de la Reina, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 listopada 2005 r. (sprawa R 36/2005-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 605 461, doręczonej w dniu 30 listopada 2005 r., |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 listopada 2005 r. (sprawa R 36/2005-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 605 461, doręczonej w dniu 30 listopada 2005 r.,

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „J&B” dla towarów i usług z klas 14, 18, 21, 25, 33 i 43 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 696 383)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Elia Canelo Gutierrez

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowy graficzny znak towarowy „JOB” dla towarów z klasy 33 (rejestracja nr 275 247)

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów w celu dalszego postępowania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 2 ppkt iii) oraz art. 73 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jak również wymogów formalnych przewidzianych w licznych zasadach rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/15 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/15

---

Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2006 r. — Bundesverband deutscher Banken przeciwko Komisji

(Sprawa: T-36/06)

(2006/C 96/30)

Język postępowania: Niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bundesverband deutsche Banken e.V. Berlin (Niemcy) (przedstawiciele: H.-J. Niemeyer i K.-S. Scholz, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 6 września 2005 r. [C(2005)3232 wersja ostateczna] w sprawie N 248/04 — Landesbank Hessen-Thüringen; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 6 września 2005 r. [C(2005)3232 wersja ostateczna] w sprawie N 248/04 — Landesbank Hessen-Thüringen;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C (2005)3232 wersja ostateczna z dnia 6 września 2005 r., w której Komisja stwierdziła, że zgłoszone jej wniesienie majątku odrębnego Hessischer Investitionsfonds (Heskiego Funduszu Inwestycyjnego), jako wkładu cichego wspólnika do Landesbank Hessen-Thüringen („Helaba”), nie stanowi pomocy państwa.

Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

Po pierwsze, skarżąca uważa, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia ciążący na niej na podstawie art. 253 WE.

Po drugie, skarżąca uzasadnia swoją skargę podnosząc, że strona pozwana, potwierdzając, iż uzgodnione wynagrodzenie z tytułu wniesienia wkładu do Helaba jest odpowiednie, naruszyła zasadę inwestora prywatnego w warunkach gospodarki rynkowej, a zatem także art. 87 ust. 1 WE.

W dalszej kolejności skarżąca podnosi, że Komisja dokonała błędnego odliczenia kosztów refinansowania z tytułu braku płynności wniesienia wkładu do Helaba. Skarżąca twierdzi, że z tego powodu Komisja naruszyła zasadę inwestora prywatnego w warunkach gospodarki rynkowej, a co za tym idzie, także art. 87 ust. 1 WE.

Na koniec skarżąca podnosi, że naruszono przysługujące jej prawo do przedstawienia swego stanowiska, ponieważ Komisja nie wszczęła formalnej procedury dochodzenia w sprawie wniesienia kapitału do Helaba, na podstawie art. 88 ust. 2 WE i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1).

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/16 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/16

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2006 r. — MEGGLE przeciwko OHIM

(Sprawa T-37/06)

(2006/C 96/31)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: MEGGLE Aktiengesellschaft (Wasserburg nad rzeką Inn, Niemcy) [Przedstawiciel: T. Raab, Rechtsanwalt]

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Clover Corporation Limited (North Sydney, Australia)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2005 r. i decyzji działu znaków towarowych Wydziału Sprzeciwów Urzędu z dnia 30 września 2004 r., |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2005 r. i decyzji działu znaków towarowych Wydziału Sprzeciwów Urzędu z dnia 30 września 2004 r.,

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Cover Corporation Limited

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „HiQ z liściem koniczyny” dla towarów z klas 5, 29 i 30 (zgłoszenie nr 2 171 114)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki graficzny znak towarowy „Liść koniczyny” dla towarów z klas 1, 3, 5, 29, 30, 31, 32 i 33 (nr 980 458) oraz niemiecki graficzny znak towarowy „Liść koniczyny” dla towarów z klas 1, 3, 5, 29, 30, 31, 32, 33 (nr 396 52 600)

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) został nieprawidłowo zastosowany, ponieważ w odniesieniu do spornych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Wykazują one duże podobieństwo, a ponadto wcześniejszy znak towarowy ma charakter szczególnie odróżniający. Naruszono art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia nr 40/94, ponieważ pozwany Urząd naruszył obowiązek rozpatrzenia przedstawionego stanu faktycznego.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/17 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/17

---

Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2006 r. — Trioplast Industrier przeciwko Komisji

(Sprawa T-40/06)

(2006/C 96/32)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Trioplast Industrier AB (Smålandsstenar, Szwecja) [Przedstawiciel(-e): Tommy Pettersson, advokat]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 lit. g) decyzji, w zakresie w jakim dotyczy on okresu, za który naruszenie jest przypisane skarżącej, |
| --- | --- |

—

częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 lit. g) decyzji, w zakresie w jakim dotyczy on okresu, za który naruszenie jest przypisane skarżącej,

| — | częściowe stwierdzenie nieważności art. 2 lit. f) decyzji, w zakresie w jakim dotyczy on kwoty grzywny, której obowiązek zapłaty spoczywa solidarnie na skarżącej, ewentualnie obniżenie grzywny, |
| --- | --- |

—

częściowe stwierdzenie nieważności art. 2 lit. f) decyzji, w zakresie w jakim dotyczy on kwoty grzywny, której obowiązek zapłaty spoczywa solidarnie na skarżącej, ewentualnie obniżenie grzywny,

| — | obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty skarżącej są takie same jak te, które zostały podniesione w sprawie T-26/06 (Trioplast Wittenheim przeciwko Komisji).

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/17 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/17

---

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 — Rzeczpospolita Polska/ Komisja Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-41/06)

(2006/C 96/33)

język postępowania: polski

Strony:

Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: Paweł Szałamacha, pełnomocnik rządu)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 października 2005 roku w sprawie COMP/M.3894 stwierdzającej, że koncentracja z udziałem Italiano SpA i Bayerische Hypo-und Vereinsbank AG jest zgodna ze wspólnym rynkiem; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 października 2005 roku w sprawie COMP/M.3894 stwierdzającej, że koncentracja z udziałem Italiano SpA i Bayerische Hypo-und Vereinsbank AG jest zgodna ze wspólnym rynkiem;

| — | nakazanie Komisji zapłaty kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji zapłaty kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 października 2005 roku w sprawie COMP/M.3894 uznającej połączenie banków Unicredito Italiano SpA (UCI) i Bayerische Hypo-und Vereinsbank AG (HVB) za zgodne ze wspólnym rynkiem. Oba banki posiadają udziały w instytucjach bankowych w Polsce i, zgodnie z twierdzeniami skarżącej efektem proponowanej koncentracji będzie przejęcie kontroli przez UCI nad udziałem posiadanym przez HVB w polskim rynku bankowym.

Na poparcie swojej skargi, strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

| — | naruszenie artykułu 2 ust. 1 Rozporządzenia o koncentracji (1) poprzez niewłaściwą, według skarżącej, ocenę proponowanej koncentracji, jako że Komisja nie wzięła pod uwagę historii sektora bankowego w Polsce, wielkości inwestycji zagranicznych oraz przyczyn, dla których rząd polski wprowadził ograniczenia inwestycji w przypadku prywatyzacji banków państwowych. Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 1 Rozporządzenia, ponieważ dokonując oceny zgodności proponowanej koncentracji ze wspólnym rynkiem, nie wzięła pod uwagę istnienia i skutków art. 3 ust. 9 umowy prywatyzacyjnej (2), który, zdaniem skarżącej, stanowi barierę prawną wejścia na rynek w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b Rozporządzenia o koncentracji. Skarżąca twierdzi również, iż Komisja przyjęła niewłaściwą ocenę koncentracji polskiego rynku bankowego, a także źle oceniła skutek proponowanej koncentracji dla konkurencji na rynku funduszy inwestycyjnych oraz niektórych rynków właściwych w polskim sektorze bankowym; |
| --- | --- |

—

naruszenie artykułu 2 ust. 1 Rozporządzenia o koncentracji (1) poprzez niewłaściwą, według skarżącej, ocenę proponowanej koncentracji, jako że Komisja nie wzięła pod uwagę historii sektora bankowego w Polsce, wielkości inwestycji zagranicznych oraz przyczyn, dla których rząd polski wprowadził ograniczenia inwestycji w przypadku prywatyzacji banków państwowych. Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 1 Rozporządzenia, ponieważ dokonując oceny zgodności proponowanej koncentracji ze wspólnym rynkiem, nie wzięła pod uwagę istnienia i skutków art. 3 ust. 9 umowy prywatyzacyjnej (2), który, zdaniem skarżącej, stanowi barierę prawną wejścia na rynek w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b Rozporządzenia o koncentracji. Skarżąca twierdzi również, iż Komisja przyjęła niewłaściwą ocenę koncentracji polskiego rynku bankowego, a także źle oceniła skutek proponowanej koncentracji dla konkurencji na rynku funduszy inwestycyjnych oraz niektórych rynków właściwych w polskim sektorze bankowym;

| — | naruszenie artykułu 6 ust. 1 Rozporządzenia o koncentracji, jako że, według skarżącej, proponowana koncentracja powinna była wzbudzić poważne wątpliwości Komisji, co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem oraz doprowadzić do wszczęcia postępowania, czyli drugiej fazy badania czy proponowana operacja podlega zakresowi Rozporządzenia o koncentracji; |
| --- | --- |

—

naruszenie artykułu 6 ust. 1 Rozporządzenia o koncentracji, jako że, według skarżącej, proponowana koncentracja powinna była wzbudzić poważne wątpliwości Komisji, co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem oraz doprowadzić do wszczęcia postępowania, czyli drugiej fazy badania czy proponowana operacja podlega zakresowi Rozporządzenia o koncentracji;

| — | naruszenie artykułu 11 Rozporządzenia o koncentracji, naruszenie artykułu 5 Rozporządzenia wprowadzającego (3) oraz naruszenie zasady rzetelnej administracji; skarżąca uważa, że zgłoszenie koncentracji takie, jak przedstawione przez strony, było niekompletne, ponieważ nie zawierało informacji na temat warunków umowy prywatyzacyjnej, a w szczególności jej artykułu 3 i jako takie w ogóle nie powinno być brane pod uwagę przez Komisję; |
| --- | --- |

—

naruszenie artykułu 11 Rozporządzenia o koncentracji, naruszenie artykułu 5 Rozporządzenia wprowadzającego (3) oraz naruszenie zasady rzetelnej administracji; skarżąca uważa, że zgłoszenie koncentracji takie, jak przedstawione przez strony, było niekompletne, ponieważ nie zawierało informacji na temat warunków umowy prywatyzacyjnej, a w szczególności jej artykułu 3 i jako takie w ogóle nie powinno być brane pod uwagę przez Komisję;

| — | naruszenie obowiązku współpracy wynikającego z art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska poprzez zaniechanie rozważenia przed wydaniem decyzji, uzasadnionych interesów Rzeczypospolitej Polskiej, których ochronę przewiduje art. 21 ust. 4 Rozporządzenia o koncentracji; zdaniem skarżącej Komisja powinna była przed podjęciem decyzji o uznaniu koncentracji za zgodną ze wspólnym rynkiem, podjąć działania w celu uzyskania pełnych informacji o wszelkich uzasadnionych interesach Państw Członkowskich tym bardziej, że monitorując rynek bankowy w Polsce w okresie poprzedzającym przystąpienie Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, Komisja miała możliwość zapoznania się ze strukturą tego rynku i powinna była być świadoma istnienia uzasadnionego interesu publicznego polskiego rządu w zapewnieniu stosowania i egzekwowania strategii demonopolizacji i prywatyzacji; |
| --- | --- |

—

naruszenie obowiązku współpracy wynikającego z art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska poprzez zaniechanie rozważenia przed wydaniem decyzji, uzasadnionych interesów Rzeczypospolitej Polskiej, których ochronę przewiduje art. 21 ust. 4 Rozporządzenia o koncentracji; zdaniem skarżącej Komisja powinna była przed podjęciem decyzji o uznaniu koncentracji za zgodną ze wspólnym rynkiem, podjąć działania w celu uzyskania pełnych informacji o wszelkich uzasadnionych interesach Państw Członkowskich tym bardziej, że monitorując rynek bankowy w Polsce w okresie poprzedzającym przystąpienie Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, Komisja miała możliwość zapoznania się ze strukturą tego rynku i powinna była być świadoma istnienia uzasadnionego interesu publicznego polskiego rządu w zapewnieniu stosowania i egzekwowania strategii demonopolizacji i prywatyzacji;

| — | naruszenie art. 253 TWE i obowiązku podania właściwego uzasadnienia decyzji, co utrudnia, według skarżącej, odtworzenie i kontrolę prawidłowości procesu stosowania prawa przez Komisję. |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 253 TWE i obowiązku podania właściwego uzasadnienia decyzji, co utrudnia, według skarżącej, odtworzenie i kontrolę prawidłowości procesu stosowania prawa przez Komisję.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Dz. U. UE L 395, str. 1

(2)  Umowa sprzedaży akcji Banku Polska Kasa Opieki Spółka Akcyjna — Grupa Pekao S.A. zawarta w dniu 23 czerwca 1999 roku pomiędzy Skarbem Państwa Rzeczypospolitej Polskiej a Unicredito Italiano SpA i Allianz AG

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 802/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Dz. U. UE L 133, str. 1

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/18 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/18

---

Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Fardem Packaging przeciwko Komisji

(Sprawa T-51/06)

(2006/C 96/34)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Fardem Packaging B.V. (Edam, Niderlandy) (Przedstawiciel: F.J. Leeflang, adwokat]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji skierowanej do Fardem; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji skierowanej do Fardem;

| — | obniżenie grzywny nałożonej na Fardem; |
| --- | --- |

—

obniżenie grzywny nałożonej na Fardem;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe), w której uznano skarżącą za solidarnie odpowiedzialną z tytułu jej uczestnictwa w kartelu i nałożono na nią grzywnę.

Na poparcie swej skargi skarżąca wskazuje na naruszenie art. 81 WE, art. 253 WE, art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 oraz naruszenie zasady staranności, obowiązku uzasadnienia i zasady równego traktowania.

Skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja nie uwzględniła argumentu skarżącej dotyczącego polityki przedsiębiorstwa przed i po 1997 r. Chociaż skarżąca nie zaprzecza, że uczestniczyła w kartelu, to jednak podkreśla, że przed 1997 r. była spółką w całości zależną od ówczesnej spółki dominującej. Skarżąca dodaje jednak, że od 1997 r. nie znajdowała się już w stosunku zależności i jej cele stopniowo uległy istotnej zmianie.

W dalszej kolejności skarżąca stwierdza, że Komisja oparła się na błędnej ocenie faktów dotyczących uczestnictwa skarżącej w grupach „Valveplast”, „Benelux” i „Teppema”, jak również w odniesieniu do jej uczestnictwa w grupach „Belgia” i „Block Bags”. Skarżąca twierdzi, że Komisja dokonała szeregu ustaleń bez staranności i błędnie dokonała szeregu ustaleń w odniesieniu do niektórych rodzajów zachowań. Skarżąca podkreśla również, że Komisja nie uwzględniła faktu, iż grupy „Belgia” oraz „Block Bags” zakończyły działalność przed 1997 r.

Skarżąca podnosi następnie, że Komisja dokonała błędnej oceny faktów w odniesieniu do przestrzennego rozgraniczenia rynków geograficznych. W tym względzie skarżąca zaznacza, że nie osiąga żadnych obrotów w Hiszpanii oraz minimalne obroty we Francji.

Skarżąca zarzuca Komisji również niezastosowanie względem niej komunikatu w sprawie współpracy oraz nieuwzględnienie jako okoliczności łagodzących niektórych faktów wskazanych przez skarżącą.

W odniesieniu do ustalenia podstawowej kwoty grzywny skarżąca kwestionuje określenie indywidualnych udziałów w rynku na podstawie obrotu osiągniętego zamiast na podstawie pojemności, zastosowanie zróżnicowanego traktowania poszczególnych kategorii w zależności od udziału w rynku oraz zastosowania tego zróżnicowania poszczególnych kategorii, jak również zastosowania podstawowej kwoty grzywny do każdej z ustalonych kategorii.

Skarżąca twierdzi wreszcie, że Komisja błędnie uznała, iż skarżąca oraz spółka Kendrion N.V. tworzyły jedną całość pod względem gospodarczym, wskutek czego na Kendrion niesłusznie została nałożona grzywna za naruszenie popełnione przez skarżącą.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/19 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/19

---

Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Harry's Morato przeciwko OHIM

(Sprawa T-52/06)

(2006/C 96/35)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Harry's Morato SpA (Altavilla Vicentina, Włochy) [Przedstawiciele: adwokaci Niccoló Ferretti, Giovanni Casucci, Fabio Trevisan]

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ferrero OhG mbH

Żądania strony skarżącej

| — | zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej w sprawie R 600/2005-1 z dnia 16 grudnia 2005 r., |
| --- | --- |

—

zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej w sprawie R 600/2005-1 z dnia 16 grudnia 2005 r.,

| — | nakazanie OHIM bezzwłoczne dokonanie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego Morato (nr 1 849 439) z ograniczonym wykazem towarów, ponieważ rejestracji nie stoi na przeszkodzie jakiekolwiek prawo podmiotowe, a w szczególności jakakolwiek kolizja ze znakiem towarowym „MORATO” oraz obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

nakazanie OHIM bezzwłoczne dokonanie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego Morato (nr 1 849 439) z ograniczonym wykazem towarów, ponieważ rejestracji nie stoi na przeszkodzie jakiekolwiek prawo podmiotowe, a w szczególności jakakolwiek kolizja ze znakiem towarowym „MORATO” oraz obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Morato” dla towarów z klasy 30 (zgłoszenie nr 1 849 439)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: FERRERO OHG mbH

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy „MORETTO” (nr 39 707 273) dla towarów z klasy 30

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Wygaśnięcie prawa ze znaku towarowego „MORETTO” z uwagi na brak używania, jak również niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd).

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/20 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/20

---

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — Kendrion przeciwko Komisji

(Sprawa T-54/06)

(2006/C 96/36)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Kendrion N.V. (Zeist, Niderlandy) (Przedstawiciele: P. Glazener i C.C. Meijer, adwokaci)]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji skierowanej do skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji skierowanej do skarżącej;

| — | uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą; |
| --- | --- |

—

uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe), w której stwierdzono odpowiedzialność skarżącej za naruszenie reguł konkurencji oraz nałożono na nią grzywnę.

Na poparcie swej skargi skarżąca wskazuje na naruszenie art. 81 WE, art. 253 WE i art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ dyspozycja decyzji jest niezgodna z motywami decyzji. Skarżąca twierdzi, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zarzuca się jej uczestnictwa w popełnionym naruszeniu, natomiast w dyspozycji przypisuje się jej naruszenie art. 81 WE.

Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja naruszyła art. 81 WE, art. 253 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ niesłusznie przyjęła, iż skarżąca oraz Fardem Packaging B.V. stanowiły jedną całość pod względem gospodarczym, wskutek czego niesłusznie nałożyła na skarżącą grzywnę, za naruszenie popełnione przez Fardem Packaging.

Skarżąca utrzymuje, że poza art. 81 WE, art. 253 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja naruszyła także ogólne zasady prawa, w tym zasadę staranności, zakaz arbitralnego działania oraz zasady równości i proporcjonalności.

Skarżąca twierdzi następnie, że Komisja obciążyła ją odpowiedzialnością za naruszenie popełnione przez Fardem Packaging, w przeciwieństwie do innych decyzji Komisji, w których spółka dominująca nie ponosiła odpowiedzialności. Skarżąca dodaje, że jako spółka dominująca została obciążona grzywną większą od grzywny, nałożonej na spółkę zależną, która popełniła naruszenie. Skarżąca twierdzi także, że została potraktowana odmiennie niż inne spółki dominujące, które pociągnięto do odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez spółki zależne. Zdaniem skarżącej, nałożona na nią grzywna narusza zasady proporcjonalności i staranności.

Skarżąca wskazuje wreszcie na naruszenie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, ponieważ nie został zastosowany pkt 5 lit. b) tych wytycznych. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie uwzględniła konkretnej charakterystyki tego przedsiębiorstwa.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/20 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/20

---

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — RKW przeciwko Komisji

(Sprawa T-55/06)

(2006/C 96/37)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: RKW AG Rheinische Kunststoffwerke (Worms, Niemcy) [Przedstawiciel(-e): H.-J. Hellman, Rechtsanwalt]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 30 marca 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE [C(2005) 4634 wersja ostateczna, sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe], która została doręczona skarżącej w dniu 14 grudnia 2005 r., w zakresie w jakim dotyczy skarżącej,
  ewentualnie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 30 marca 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE [C(2005) 4634 wersja ostateczna, sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe], która została doręczona skarżącej w dniu 14 grudnia 2005 r., w zakresie w jakim dotyczy skarżącej,

ewentualnie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą

| — | obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe. W tej decyzji Komisja nałożyła na skarżącą grzywnę za naruszenie art. 81 traktatu WE, ponieważ uznała, że uczestniczyła ona w systemie porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze plastikowych worków przemysłowych na terytorium Belgii, Niemiec, Hiszpanii, Francji, Luksemburga i Niderlandów.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę legalności działania administracji. Praktyka pozwanej w dziedzinie grzywien nie jest objęta upoważnieniem ustanowionym w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 (1) ani w art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (2). W związku z tym skarżąca wskazuje także na naruszenie zasady równego traktowania i zasady proporcjonalności.

Skarżąca podnosi następnie błędne zastosowanie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 i wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien. W szczególności postępowanie dowodowe i ocena dowodów zawierają uchybienia w odniesieniu do skarżącej. Z uwagi na dotychczasową praktykę administracyjną skarżąca została ukarana w nieproporcjonalny sposób. Jeśli chodzi o kwotę wyjściową ustaloną w oparciu o wagę naruszenia skarżąca wskazuje pod kilkoma względami na nierówne traktowanie w stosunku do innych adresatów zaskarżonej decyzji. Skarżąca podnosi także, że Komisja naruszyła prawo, jeśli chodzi o ocenę czasu trwania naruszenia oraz nieuwzględnienie okoliczności łagodzących. Wreszcie skarżąca utrzymuje, że również został naruszony art. 15 ust. 2 rozporządzenia 17/1962, ponieważ grzywna została obliczona nieprawidłowo w odniesieniu do stosowania komunikatu w sprawie nienakładania lub obniżenia kwoty grzywien.

---

(1)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17 pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. nr 13 z 21 lutego 1962, str. 204)

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1)

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/21 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/21

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2006 r. — Francja przeciwko Komisji

(Sprawa T-56/06)

(2006/C 96/38)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (Paryż, Francja) (przedstawiciele: G. de Bergues, S. Ramet, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | w pierwszej kolejności, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości; |
| --- | --- |

—

w pierwszej kolejności, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

| — | ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 5 tej decyzji; |
| --- | --- |

—

ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 5 tej decyzji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Decyzją z dnia 30 czerwca 1997 r., przyjętą na wniosek Komisji oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie 92/81/EWG (1), Rada upoważniła Państwa Członkowskie do zastosowania lub do dalszego stosowania istniejących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnień od tego podatku w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych używanych do celów szczególnych. Czterema następującymi po sobie decyzjami Rada przedłużała to upoważnienie, przy czym ostatni okres upoważnienia upływa w dniu 31 grudnia 2006 r. Francja upoważniona jest do stosowania obniżonych stawek lub zwolnień w odniesieniu do ciężkiego oleju napędowego wykorzystywanego jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne.

Pismem z dnia 30 października 2001 r. Komisja powiadomiła Francję o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE, dotyczącego zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne (2). Po przeprowadzeniu tego postępowania Komisja wydała w dniu 7 grudnia 2005 r. sporną decyzję (3), w której uznała zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne, w regionie Shannon i na Sardynii, stosowane odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy, za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i w związku z tym nakazała zainteresowanym Państwom Członkowskim przystąpienie do odzyskania tej pomocy.

Niniejszą skargą Francja żąda częściowego stwierdzenia nieważności tej decyzji, w zakresie, w jakim dotyczy ona zwolnienia przyznanego przez Francję w regionie Gardanne.

Na poparcie swojej skargi Francja powołuje kilka zarzutów, spośród których pierwszy opiera się na naruszeniu pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Francja podnosi, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając istnienie pomocy państwa, podczas gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki uznania danego środka za pomoc, określone w wyroku w sprawie Altmark (4), w szczególności przesłanka wystąpienia ograniczenia konkurencji lub zakłócenia funkcjonowania rynku wewnętrznego. Francja twierdzi, że Komisja nie powinna jednocześnie, z jednej strony, proponować Radzie przyjęcia na podstawie dyrektywy 92/81/EWG decyzji upoważniającej do zastosowania zwolnienia od podatku akcyzowego, niesprzeciwiając się przedłużeniu tego upoważnienia, a z drugiej strony — twierdzić, że zwolnienie to stanowi pomoc państwa niezgodą ze wspólnym rynkiem.

Drugi zarzut podniesiony przez skarżącą opiera się na braku uzasadnienia, polegającym na tym, że zaskarżona decyzja zawiera sprzeczność w rozumowaniu Komisji dotyczącym stwierdzenia ograniczenia konkurencji.

W trzecim zarzucie, podniesionym ewentualnie, skarżąca zwraca uwagę na to, że wymóg odzyskania pomocy zawarty w art. 5 zaskarżonej decyzji narusza zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Twierdzi ona, że beneficjenci zwolnienia mają prawo korzystać z zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań aż do dnia wydania spornej decyzji, a nie, tak jak utrzymuje Komisja, do dnia ogłoszenia decyzji o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia,. Skarżąca zwraca również uwagę na to, że bezczynność Komisji w okresie czterech lat pomiędzy decyzją o wszczęciu postępowania a decyzją końcową również stanowi naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.

---

(1)  Dyrektywa Rady z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych

(2)  Opublikowana w Dz.U. C 30 z 2.02.2002

(3)  Decyzja C (2005) 4436 wersja ostateczna, pomoc państwa nr C 78-79-80/2001

(4)  Wyrok Trybunału z dnia 24 lipca 2004 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans, Rec. str. I-7747

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/22 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/22

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2006 r. — Marly przeciwko OHIM

(Sprawa T-57/06)

(2006/C 96/39)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Marly SA (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: adwokat B. Mouffe]

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Erdal Gesellschaft m.b.H. (Hallein, Austria)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji a quo w części uwzględniającej sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego „TOFIX”, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji a quo w części uwzględniającej sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego „TOFIX”,

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, z uwzględnieniem niezbędnych kosztów poniesionych przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, określonych w decyzji a quo. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, z uwzględnieniem niezbędnych kosztów poniesionych przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, określonych w decyzji a quo.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy TOPIX dla towarów z klasy 3 (zgłoszenie nr 2 326 072)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Erdal Gesellschaft m.b.H.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowy słowny znak towarowy TOFIX dla towarów z klas 3 i 4

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich zakwestionowanych towarów

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ między spornymi znakami występują różnice wizualne i koncepcyjne, jak również między towarami oznaczonymi tymi dwoma znakami towarowymi istnieje bardzo istotna różnica.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/23 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/23

---

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — H.A.L.T.E. przeciwko Komisji

(Sprawa T-58/06)

(2006/C 96/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Honorable Association de Logisticiens et de Transporteurs Européens — H.A.L.T.E. (Neuilly-sur-Seine, Francja) [Przedstawiciel: adwokat J.-L. Lesquins]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | zgodnie z art. 232 traktatu WE, stwierdzenie naruszenia przez Komisję Europejską obowiązku wydania aktu ze względu na to, że zaniechała jego wydania, do którego została wezwana na podstawie art. 87 i 88 tego samego traktatu; |
| --- | --- |

—

zgodnie z art. 232 traktatu WE, stwierdzenie naruszenia przez Komisję Europejską obowiązku wydania aktu ze względu na to, że zaniechała jego wydania, do którego została wezwana na podstawie art. 87 i 88 tego samego traktatu;

| — | nakazanie Komisji podjęcia wszelkich środków niezbędnych do pełnego wykonania wyroku; |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji podjęcia wszelkich środków niezbędnych do pełnego wykonania wyroku;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejszą skargą stowarzyszenie skupiające spółki prowadzące działalność w sektorze usług kurierskich, transportu i logistyki zwraca się do Sądu o stwierdzenie bezczynności Komisji w zakresie, w jakim ta ostatnia bezprawnie zaniechała wszczęcia przewidzianej w art. 88 WE formalnej procedury dochodzenia oraz zarządzenia środków tymczasowych polegających na zawieszeniu wypłaty pomocy zakwestionowanej przez skarżącą w jej skardze skierowanej do Komisji i dotyczącej pomocy na rzecz restrukturyzacji przyznanej przez SNCF, przedsiębiorstwo publiczne, którego właścicielem (w 100 %) jest państwo francuskie, spółce SCS SERNAM zajmującej się transportem towarów.

Swoją skargę na bezczynność skarżąca opiera na argumentach, które można połączyć co do zasady w dwa zarzuty.

Zarzut pierwszy opiera się na naruszeniu art. 88 ust. 2 traktatu WE. Skarżąca twierdzi, że upłynięcie ponad sześciomiesięcznego terminu od złożenia jej pierwszej skargi do Komisji — pomimo że ta ostatnia wiedziała o sprawie, ponieważ wydała uprzednio decyzje, których naruszenie stanowi przedmiot wniesionej do niej skargi — wskazuje na poważne trudności, jakie napotkała Komisja dokonując oceny zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem. Z tego względu Komisja była, zdaniem skarżącej, zobowiązana do wszczęcia formalnej procedury dochodzenia w sprawie pomocy będącej przedmiotem wniesionej do niej skargi. Skarżąca twierdzi ponadto, że ewentualny brak zgłoszenia pomocy przez władze francuskie nie może zwolnić Komisji z obowiązku staranności, a także, że ta ostatnia była zobowiązana skorzystać z przysługujących jej uprawnień w zakresie dochodzenia, skoro tylko uzyskała ona informacje o przepisach krajowych, które mogą stać w sprzeczności z zasadami rządzącymi wspólnym rynkiem, w szczególności w ramach skierowanej do Komisji skargi w przedmiocie naruszenia jej wcześniejszej decyzji określającej warunki zgodności pomocy publicznej ze wspólnym rynkiem (1).

Zarzut drugi opiera się na naruszeniu art. 11 rozporządzenia Rady nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE(nowy artykuł 88) (2). Skarżąca twierdzi, że Komisja powinna była zarządzić środki tymczasowe polegające na zawieszeniu wypłaty pomocy, ze względu na to, że, zdaniem skarżącej, spełniony został warunek pilnego charakteru sprawy.

---

(1)  Chodzi o decyzję Komisji z dnia 20 października 2004 r. dotyczącej pomocy udzielonej częściowo przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa Sernam, C (2004) 3940 wersja ostateczna.

(2)  Dziennik Urzędowy L 83, str.1; rozporządzenie zostało wykonane rozporządzeniem Komisji nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz. U. L 182, str. 2)

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/24 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/24

---

Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-60/06)

(2006/C 96/41)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska [Przedstawiciel: Avvocato dello Stato Giacomo Aiello]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2005) 4436 wersja ostateczna z dnia 7 grudnia 2005 r. i obciążenie pozwanej kosztami, opłatami i honorariami postępowania. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2005) 4436 wersja ostateczna z dnia 7 grudnia 2005 r. i obciążenie pozwanej kosztami, opłatami i honorariami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2005)4436 wersja ostateczna z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącą zastosowania odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo w produkcji korundu w regionie Gardanne, w regionie Shannon i na Sardynii.

W odniesieniu do skarżącej w decyzji stwierdzono, co następuje:

| — | sporne zwolnienia nie odnosiły się do nieokreślonej liczby adresatów, ale z uwagi na szczególną strukturę rynku korundu doprowadziły pośrednio do uprzywilejowania konkretnych przedsiębiorstw, |
| --- | --- |

—

sporne zwolnienia nie odnosiły się do nieokreślonej liczby adresatów, ale z uwagi na szczególną strukturę rynku korundu doprowadziły pośrednio do uprzywilejowania konkretnych przedsiębiorstw,

| — | chodzi tu o nową i przyznaną bezprawnie pomoc, ponieważ nie została ona w odpowiednim czasie zgłoszona i należy określić ją jako częściowo istniejącą aż do dnia 29 maja 1998 r., |
| --- | --- |

—

chodzi tu o nową i przyznaną bezprawnie pomoc, ponieważ nie została ona w odpowiednim czasie zgłoszona i należy określić ją jako częściowo istniejącą aż do dnia 29 maja 1998 r.,

| — | aż do dnia 31 października 2003 r. wspomniana pomoc nie była zgodna z systemem pomocy w dziedzinie ochrony środowiska. |
| --- | --- |

—

aż do dnia 31 października 2003 r. wspomniana pomoc nie była zgodna z systemem pomocy w dziedzinie ochrony środowiska.

Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi, że

| — | zwolnienie z podatku akcyzowego przewidziane przez prawo włoskie nie ma charakteru selektywnego, ale dotyczy wszystkich przedsiębiorstw, które stosują oleje mineralne do produkcji tlenku glinu. Okoliczność, iż na terytorium włoskim istnieje tylko jeden zakład, który stosuje oleje mineralne w procesie produkcji, ma czysto faktyczne znaczenie i nie może wpłynąć na bezsprzeczny ogólny zakres obowiązywania przepisu, |
| --- | --- |

—

zwolnienie z podatku akcyzowego przewidziane przez prawo włoskie nie ma charakteru selektywnego, ale dotyczy wszystkich przedsiębiorstw, które stosują oleje mineralne do produkcji tlenku glinu. Okoliczność, iż na terytorium włoskim istnieje tylko jeden zakład, który stosuje oleje mineralne w procesie produkcji, ma czysto faktyczne znaczenie i nie może wpłynąć na bezsprzeczny ogólny zakres obowiązywania przepisu,

| — | sporną pomoc należy uznać za istniejącą w rozumieniu art. 1 lit. b) pkt ii) rozporządzenia (WE) nr 659/1999, ponieważ Rada prawidłowo zezwoliła państwu włoskiemu na utrzymanie w mocy zwolnienia będącego przedmiotem sporu, |
| --- | --- |

—

sporną pomoc należy uznać za istniejącą w rozumieniu art. 1 lit. b) pkt ii) rozporządzenia (WE) nr 659/1999, ponieważ Rada prawidłowo zezwoliła państwu włoskiemu na utrzymanie w mocy zwolnienia będącego przedmiotem sporu,

| — | sporne zwolnienie było ściśle związane z realizacją celów ochrony środowiska, jak wynika z przepisów wykonawczych rządu włoskiego oraz z umów zwartych przez spółkę Eurallumina z regionem Sardegna i z Ministero dell' Ambiente (Ministerstwem Ochrony Środowiska), |
| --- | --- |

—

sporne zwolnienie było ściśle związane z realizacją celów ochrony środowiska, jak wynika z przepisów wykonawczych rządu włoskiego oraz z umów zwartych przez spółkę Eurallumina z regionem Sardegna i z Ministero dell' Ambiente (Ministerstwem Ochrony Środowiska),

| — | należy uznać, iż zwolnienie gospodarczemu podatku akcyzowego służy gospodarczemu rozwojowi regionu Sardegna, |
| --- | --- |

—

należy uznać, iż zwolnienie gospodarczemu podatku akcyzowego służy gospodarczemu rozwojowi regionu Sardegna,

| — | rząd włoski nie był zobowiązany do zgłoszenia spornego przywileju podatkowego po wejściu w życie dyrektywy 2003/96/WE, ponieważ art. 18 w związku z załącznikiem II do tej dyrektywy wyraźnie nie naruszał obowiązywania spornego zwolnienia z podatku akcyzowego aż do 31 grudnia 2006 r. Poza tym wspomniane przepisy miały analogiczną treść jak art. 1 ust. 2 decyzji Rady 2001/224/WE. |
| --- | --- |

—

rząd włoski nie był zobowiązany do zgłoszenia spornego przywileju podatkowego po wejściu w życie dyrektywy 2003/96/WE, ponieważ art. 18 w związku z załącznikiem II do tej dyrektywy wyraźnie nie naruszał obowiązywania spornego zwolnienia z podatku akcyzowego aż do 31 grudnia 2006 r. Poza tym wspomniane przepisy miały analogiczną treść jak art. 1 ust. 2 decyzji Rady 2001/224/WE.

Skarżąca podnosi następnie naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań oraz domniemania zgodności z prawem przepisów wspólnotowych.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/24 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/24

---

Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — FLS Plast przeciwko Komisji

(Sprawa T-64/06)

(2006/C 96/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: FLS Plast A/S (Kopenhaga, Dania) [Przedstawiciele: K. Lasok, QC i adwokat M. Thill-Tayara]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności całości art. 1 lit. h) oraz art. 2 lit. f) decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe, w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności całości art. 1 lit. h) oraz art. 2 lit. f) decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe, w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej;

| — | ewentualnie, w ramach nieograniczonej jurysdykcji, zmiana art. 2 lit. f) zaskarżonej decyzji oraz znaczne obniżenie kwoty nałożonej solidarnie na FLP Plast grzywny; stwierdzenie nieważności części art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej oraz stwierdzenie nieważności części art. 2 decyzji lub, ewentualnie, odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą na podstawie tego artykułu; |
| --- | --- |

—

ewentualnie, w ramach nieograniczonej jurysdykcji, zmiana art. 2 lit. f) zaskarżonej decyzji oraz znaczne obniżenie kwoty nałożonej solidarnie na FLP Plast grzywny; stwierdzenie nieważności części art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej oraz stwierdzenie nieważności części art. 2 decyzji lub, ewentualnie, odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą na podstawie tego artykułu;

| — | zobowiązanie Komisji do zapłacenia FLS Plast kosztów postępowania oraz innych kosztów i wydatków poniesionych w związku z postępowaniem. |
| --- | --- |

—

zobowiązanie Komisji do zapłacenia FLS Plast kosztów postępowania oraz innych kosztów i wydatków poniesionych w związku z postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że skarżąca naruszyła art. 81 WE, uczestnicząc w serii porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze plastikowych worków przemysłowych w Belgii, Francji, Niemczech, Luksemburgu, Niderlandach i Hiszpanii, polegających na ustalaniu cen i wspólnych modeli określania cen, podziale rynków i przyznawaniu kontyngentów sprzedaży, przydzielaniu klientów, negocjacji i zamówień, uzgodnionym składaniu ofert w niektórych przetargach oraz wymianie indywidualnych informacji. Naruszenie popełnione przez skarżącą dotyczyło działań innej spółki, a mianowicie Trioplast Wittenheim SA („TW”), której uczestnictwo w tym kartelu zostało stwierdzone. Skarżąca posiadała udziały w spółce TW i przez większość okresu, za który skarżąca została pociągnięta do odpowiedzialności, miała ona w TW, swojej spółce-córce, 100 % udziałów. Grzywna została nałożona na TW, a skarżąca została solidarnie pociągnięta do odpowiedzialności za część tej grzywny.

Nie kwestionując istnienia oraz czasu trwania kartelu lub faktu uczestniczenia w nim przez jej byłą spółkę-córkę, skarżąca stwierdza, że Komisja naruszyła prawo ustalając kwotę nałożonej na nią grzywny. Skarżąca podkreśla, że część grzywny nałożonej na TW, za którą skarżąca została pociągnięta do odpowiedzialności, jest oczywiście nieproporcjonalna do okresu posiadania przez nią udziałów w TW.

Skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja narusza zasadę niedyskryminacji i proporcjonalności, ponieważ Komisja uznała zarówno skarżącą, jak i jej spółkę-matkę za odpowiedzialne za działania TW, chociaż postanowiła ona nie kierować zaskarżonej decyzji do pośrednich spółek holdingowych i w rzeczywistości nie skierowała jej do nich, z wyjątkiem skarżącej.

Skarżąca stwierdza ponadto, że nie wiedziała o bezprawnych działaniach TW, nie wywierała wpływu na zarząd tej spółki i nie była częścią przedsiębiorstwa (TW) biorącego udział w naruszeniach stwierdzonych w zaskarżonej decyzji, a zatem zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i Sąd powinien stwierdzić jej nieważność.

Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi do Sądu o obniżenie kwoty grzywny w ramach jego nieograniczonej jurysdykcji w tym zakresie. W tym względzie skarżąca podnosi, po pierwsze, że grzywna nałożona na TW była zbyt wysoka, ponieważ podjęte przez tę spółkę działania oraz waga naruszenia nie uzasadniają wysokości podstawowej kwoty grzywny, po drugie, że Komisja popełniła błąd przy ustalaniu czasu trwania naruszenia przez TW, jak również, że Komisja nie zbadała, czy grzywny nałożone na TW oraz skarżącą były zgodne z zasadą dzesięcioprocentowego pułapu.

W odniesieniu do grzywny nałożonej na skarżącą, stwierdza ona, iż grzywna ta jest nieproporcjonalnie wysoka, biorąc pod uwagę brak skutku odstraszającego, czas trwania i stopień naruszenia. Ponadto skarżąca stwierdza, że Komisja popełniła błąd nie ograniczając jej odpowiedzialności zgodnie z komunikatem w sprawie współpracy, w szczególności nie obejmując skarżącej obniżką w wysokości 30 % przyznaną TW i nie przyznając jej jakiejkolwiek obniżki. Wreszcie skarżąca wskazuje na naruszenie zasady non bis in idem oraz zasady, zgodnie z którą grzywny powinny odzwierciedlać szczególną sytuację każdej skarżącej; w tym względzie podkreśla ona, że chociaż była spółką-matką TW przez 35 % okresu uczestniczenia przez TW w kartelu, została ona pociągnięta do odpowiedzialności za 85,7 % grzywny nałożonej na TW.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/25 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/25

---

Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2006 r. — FLSmidth przeciwko Komisji

(Sprawa T-65/06)

(2006/C 96/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: FLSmidth & Co. A/S (Valby, Dania) [Przedstawiciel: adwokat J.-E. Svensson]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005)4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005)4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

| — | ewentualnie, ustalenie kwoty grzywny nałożonej solidarnie na skarżącą na podstawie art. 2 tej decyzji na 0 EUR w odniesieniu do skarżącej; |
| --- | --- |

—

ewentualnie, ustalenie kwoty grzywny nałożonej solidarnie na skarżącą na podstawie art. 2 tej decyzji na 0 EUR w odniesieniu do skarżącej;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że skarżąca naruszyła art. 81 WE, uczestnicząc w serii porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze plastikowych worków przemysłowych w Belgii, Francji, Niemczech, Luksemburgu, Niderlandach i Hiszpanii, polegających na ustalaniu cen i wspólnych modeli określania cen, podziale rynków i przyznawaniu kontyngentów sprzedaży, przydzielaniu klientów, negocjacji i zamówień, uzgodnionym składaniu ofert w niektórych przetargach oraz wymianie indywidualnych informacji.

Naruszenie popełnione przez skarżącą dotyczyło działań innej spółki, a mianowicie Trioplast Wittenheim SA („TW”), której uczestnictwo w tym kartelu zostało stwierdzone. Inna spółka, a mianowicie FLS Plast, której spółką holdingową była skarżąca, posiadała udziały w TW, a przez większość okresu, za który skarżąca została pociągnięta do odpowiedzialności, miała w TW, swojej spółce-córce, 100 % udziałów. Grzywna została nałożona na TW, a skarżąca i FLS Plast zostały solidarnie pociągnięte do odpowiedzialności za część tej grzywny.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja błędnie zastosowała przesłanki odpowiedzialności spółki-matki oraz nie przedstawiła dowodów istnienia po stronie skarżącej okoliczności mogących potwierdzić przypuszczenie wywierania wpływu na TW przez spółkę-matkę. Skarżąca twierdzi również, że w każdym razie Komisja błędnie zastosowała przepisy prawa, ponieważ w sytuacji tego rodzaju jak w niniejszej sprawie, gdzie — zdaniem Komisji — spółka TW zaczęła uczestniczyć w kartelu na długo przed nabyciem tej spółki przez spółkę-córkę skarżącej i w dalszym ciągu uczestniczyła nim po jej zbyciu, stosuje się surowsze kryteria. W każdym razie skarżąca jest zdania, że wykazała, iż spółka TW samodzielnie decydowała o swoich działaniach rynkowych i nie wykonywała poleceń wydawanych jej przez skarżącą.

Skarżąca podnosi ponadto, że przypisanie jej odpowiedzialności jest dyskryminujące, nieproporcjonalne i arbitralne, ponieważ w przypadku wszystkich pozostałych grup objętych decyzją nie przypisano odpowiedzialności działającej spółce-córce, spółce-matce oraz spółce-matce tej ostatniej, jak stało się w przypadku TW i skarżącej. Ponadto, chociaż spółka TW uprzednio należała do innej grupy, Komisja nie pociągnęła do odpowiedzialności żadnego z członków tej grupy za uczestnictwo TW w kartelu. Skarżąca twierdzi wreszcie, że pociągnięto ją do odpowiedzialności w nieproporcjonalnym stopniu, ponieważ uczyniono ją odpowiedzialną za 85,7 % grzywny nałożonej na TW, chociaż posiadała udziały w tej spółce tylko przez osiem z dwudziestu lat, w których spółka TW rzekomo brała udział w kartelu.

Skarżąca przedstawia powyższe argumenty również na poparcie swego podniesionego tytułem ewentualnym żądania,obniżenia nałożonej na nią grzywny. Stwierdza ona ponadto, że nałożona na nią grzywna jest nadmierna, ponieważ, pomimo nieponoszenia przez nią odpowiedzialności, Komisja nie ustaliła odrębnej podstawowej kwoty grzywny dla skarżącej.. Skarżąca twierdzi również, że Komisja naruszyła prawo, nie uwzględniając na jej korzyść niektórych okoliczności łagodzących.

Skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja dopuściła się kolejnych naruszeń prawa, pociągając TW do odpowiedzialności za okres od 1982 r. do 1988 r., nakładając na TW grzywnę, która jest nieproporcjonalna, nadmierna oraz przekracza górny pułap grzywny w wysokości 10 % obrotów, jak również nie umożliwiając skarżącej, jako stronie odpowiedzialnej subsydiarnie, skorzystania z obniżki przyznanej stronie ponoszącej główną odpowiedzialność, czyli TW, lub przynajmniej nie przyznając skarżącej niezależnego obniżenia grzywny na podstawie komunikatu w sprawie współpracy.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/26 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/26

---

Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-66/06)

(2006/C 96/44)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen mbH & Co. KGaA (Wormacja, Niemcy) [Przedstawiciel: adwokat H.-J. Hellmann]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 marca 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE [C(2005) 4634 wersja ostateczna, COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe], doręczonej skarżącej w dniu 14 grudnia 2005 r. w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej oraz
  ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej łącznie i solidarnie na skarżącą; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 marca 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE [C(2005) 4634 wersja ostateczna, COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe], doręczonej skarżącej w dniu 14 grudnia 2005 r. w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej oraz

ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej łącznie i solidarnie na skarżącą;

| — | obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podważa decyzję Komisji C (2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe. W zaskarżonej decyzji nałożono łącznie i solidarnie na RKW Rheinische Kunststoffwerke oraz na skarżącą grzywnę za naruszenie art. 81 WE. Zdaniem Komisji skarżąca uczestniczyła w szeregu porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze plastikowych worków przemysłowych w Belgii, Niemczech, Hiszpanii, Francji, Luksemburgu i Niderlandach.

Skargę swą skarżąca opiera na tym, że zaskarżona decyzja narusza jej zdaniem zasadę legalności. Jej zdaniem, strona pozwana rozstrzygnęła o łącznej i solidarnej z RKW odpowiedzialności bez podstawy prawnej ani odpowiednich uprawnień.

Skarżąca podnosi następnie zastrzeżenie, że zarzucono jej naruszenie popełnione przez RKW. Nie zostały, jej zdaniem, spełnione określone przez Trybunał przesłanki takiego naruszenia. Ponadto, w odniesieniu do popełnionego przez RKW i jej zarzuconego naruszenia, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę legalności ze względu na to, że uprawnienie wynikające z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 (1) nie obejmowało stosowanej przez stronę pozwaną praktyki w dziedzinie grzywien. Z tego względu skarżąca narusza także naruszenie zasady równego traktowania oraz zasady proporcjonalności.

Skarżąca zarzuca następnie niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 oraz wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien. Dotknięte błędem były w szczególności dotyczące RKW postępowanie dowodowe i ocena dowodów Ponadto, w kontekście stosowanej do tej pory praktyki administracyjnej, RKW została ukarana w nadmiernie dolegliwy sposób. W odniesieniu do ustalonej w zależności od wagi naruszenia kwoty wyjściowej, skarżąca zarzuca w wielu aspektach brak równego, w porównaniu z innymi adresatami decyzji, potraktowania RKW. Skarżąca twierdzi także, że, w odniesieniu do RKW, Komisja naruszyła prawo w zakresie dotyczącym oceny okresu trwania naruszenia oraz nieuwzględnienia okoliczności łagodzących. Skarżąca twierdzi wreszcie, że, w odniesieniu do RKW, Komisja naruszyła także art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 ze względu na to, że grzywna została ustalona w sposób błędny z punktu widzenia zastosowania komunikatu o odstępowaniu od nakładania lub obniżaniu kwot grzywien.

---

(1)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17 pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. nr 13 z 21 lutego 1962, str. 204).

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/27 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/27

---

Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2006 r. — Elini N.V. przeciwko OHIM

(Sprawa T-67/06)

(2006/C 96/45)

Język skargi: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Elini N.V. (Antwerpia, Belgia) [Przedstawiciele: adwokaci F. Cornette i S. Tilsley]

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rolex S.A. (Genewa, Szwajcaria)

Żądania strony skarżącej

| — | weryfikacja i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 grudnia 2005 r. (R 725/2004-4), |
| --- | --- |

—

weryfikacja i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 grudnia 2005 r. (R 725/2004-4),

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Elini N.V.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Elini” dla towarów należących do klasy 14 (wyroby biżuteryjne; zegarki; bransoletki, szkiełka, skrzynki i łańcuszki do zegarków; kamienie szlachetne)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Rolex S.A.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy znak towarowy „Cellini” dla towarów należących między innymi do klasy 14 (rejestracja nr 1 456 102)

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/28 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/28

---

Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Stempher i Koninklijke Verpakkingsindustrie Stempher przeciwko Komisji

(Sprawa T-68/06)

(2006/C 96/46)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Stempher B.V. (Rijssen, Niderlandy) i Koninklijke Verpakkingsindustrie Stempher C.V. [Przedstawiciel: adwokat J. K. de Pree]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 oraz art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. w wersji zmienionej decyzją Komisji z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe — C(2005) 4634 wersja ostateczna) lub też stwierdzenie ich nieważności w zakresie, w jakim stwierdzono w nich, że Stempher naruszył art. 81 WE; w zakresie, w jakim nałożono w nich za to na tę spółkę grzywnę; w zakresie, w jakim nakazano tej spółce zaprzestanie tego naruszenia oraz zakazano ponawiania określonych w art. 1 działań i zachowań, a także wszelkich działań i zachowań mających taki sam lub podobny przedmiot i skutek; w zakresie w jakim decyzja ta została skierowana do spółki Stempher; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 oraz art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. w wersji zmienionej decyzją Komisji z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe — C(2005) 4634 wersja ostateczna) lub też stwierdzenie ich nieważności w zakresie, w jakim stwierdzono w nich, że Stempher naruszył art. 81 WE; w zakresie, w jakim nałożono w nich za to na tę spółkę grzywnę; w zakresie, w jakim nakazano tej spółce zaprzestanie tego naruszenia oraz zakazano ponawiania określonych w art. 1 działań i zachowań, a także wszelkich działań i zachowań mających taki sam lub podobny przedmiot i skutek; w zakresie w jakim decyzja ta została skierowana do spółki Stempher;

| — | obciążenie Komisji własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący podważają decyzję Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe).

Skargę swą opierają na zarzucie, że ta decyzja stanowi naruszenie art. 81 WE oraz art. 7 i 23 rozporządzenia nr 1/2003 (1) ze względu na to, iż zostało w niej w niewystarczający sposób wykazane, iż skarżące działały z naruszeniem art. 81 WE.

Skarżący twierdzą następnie, że ta decyzja stoi w sprzeczności z art. 25 rozporządzenia nr 1/2003 oraz uprzednio obowiązującym rozporządzeniem nr 2988/74 (2) ze względu na to przedawnienie się terminu na ściganie tego naruszenia.

Tytułem ewentualnym skarżące podnoszą, że art. 2 zaskarżonej decyzji narusza art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 oraz wytycznych w sprawie grzywien. (3) Zarzucane skarżącym naruszenie zostało błędnie ocenione i niezgodnie z prawem uznane za bardzo poważne. Skarżące twierdzą ponadto, że, ustalając grzywnę, Komisja wzięła pod uwagę niewłaściwe czynniki i informacje, co spowodowało nałożenie nadmiernie dolegliwej grzywny.

Skarżące twierdzą wreszcie, że zaskarżona decyzja została wydana z pominięciem podstawowych reguł proceduralnych i z naruszeniem obowiązku uzasadnienia, ponieważ nie przeprowadzono szczegółowego dochodzenia i nie dokonano adekwatnego opisu naruszenia, w którym uczestnictwo jest zarzucane skarżącym, a także adekwatnego opisu rynku, którego miało dotyczyć zarzucane naruszenie. Zdaniem skarżących nie dokonano także żadnego opisu czynników mających stanowić podstawy oceny wagi zarzucanego im naruszenia.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 1, str. 1).

(2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2988/74 z dnia 26 listopada 1974 r. dotyczące okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczącymi transportu i konkurencji (Dz. U. L 319, str. 1).

(3)  Obwieszczenie Komisji - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U 1998 C 9, str. 3).

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/29 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/29

---

Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Aughinish Alumina przeciwko Komisji

(Sprawa T-69/06)

(2006/C 96/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Aughinish Alumina (Askeaton, Irlandia) [Przedstawiciele: J. Handoll i C. Waterson, Solicitors]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4436 wersja ostateczna z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącej zastosowania przez Irlandię zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo w produkcji korundu między innymi w regionie Shannon, w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej (C 78/2001 [ex NN/2001] — Irlandia) |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4436 wersja ostateczna z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącej zastosowania przez Irlandię zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo w produkcji korundu między innymi w regionie Shannon, w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej (C 78/2001 [ex NN/2001] — Irlandia)

| — | obciążenie Komisji kosztami skarżącej powstałymi w niniejszym postępowaniu. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami skarżącej powstałymi w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonej decyzji Komisja stanęła na stanowisku, że zwolnienie z podatku akcyzowego od ciężkiego oleju opałowego wykorzystywanego w produkcji korundu przyznane między innymi przez Irlandię aż do dnia 31 grudnia 2003 r. stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Stwierdzając, że pomoc przyznana w okresie pomiędzy dniem 17 lipca 1990 r. i 2 lutym 2002 r., w zakresie w jakim była niezgodna ze wspólnym rynkiem, nie podlega zwrotowi, a pomoc przyznana w okresie pomiędzy dniem 3 lutego i 31 grudnia 2003 r. jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 WE, w zakresie w jakim jej beneficjenci zapłacili przynajmniej stawkę w wysokości 13.01 EUR za 1 000 kg ciężkiego oleju opałowego, Komisja także postanowiła, że ta sama pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, w zakresie w jakim jej beneficjenci nie zapłacili tej stawki i wezwała między innymi Irlandię do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu odzyskania pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem od jej beneficjentów.

Skarżąca — przedsiębiorstwo irlandzkie będące beneficjentem wspomnianej pomocy — wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Na poparcie swojej skargi podnosi, że Komisja niesłusznie nie potraktowała spornej pomocy jako pomocy istniejącej, która podlega art. 88 ust. 1 WE. W związku z tym skarżąca przytacza trzy różne argumenty: pomoc była przedmiotem wiążącego przyrzeczenia danego przed przystąpieniem Irlandii, pomoc została zgłoszona w styczniu 1983 r., a do 2000 r. Komisja nawet nie wspomniała o wszczęciu postępowania; nawet jeśli należy ją uznać za pomoc bezprawnie przyznaną, Komisja niesłusznie stwierdziła, że może ona być określona częściowo jako pomoc istniejąca w rozumieniu art. 15 rozporządzenia nr 659/99 (1).

Skarżąca podnosi także, że zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa, ponieważ podważa zezwolenie udzielone przez Radę na mocy art. 93 WE, a Komisja nie skorzystała z procedur dostępnych jej na podstawie art. 8 dyrektywy 92/81 (2) w celu wyjaśnienia, czy chodzi o pomoc państwa czy o inne kwestie, a także w celu zatroszczenia się o stwierdzenie nieważności odpowiednich decyzji Rady.

Ponadto zdaniem skarżącej Komisja nie uwzględniła podstawowych wymogów art. 3 i 157 WE dotyczących wzmocnienia konkurencyjności przemysłu Wspólnoty i zapewnienia niezbędnych do tego warunków.

Skarżąca przytacza także zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa. W tym względzie skarżąca wskazuje ponownie na fakt, że po zgłoszeniu pomocy Komisja nie przedsięwzięła żadnych negatywnych środków przez okres 17 lat i nie zaskarżyła decyzji Rady przedłużającej zwolnienie do grudnia 2006 r.

W dalszej kolejności skarżąca podnosi, że postępowanie na podstawie art. 88 ust. 2 WE ciągnęło się zbyt długo, a mianowicie 43 miesiące, co stanowi naruszenie zasad dobrej administracji i pewności prawa.

Wreszcie skarżąca uważa, że Komisja nie zbadała należycie rynków właściwych ani struktury konkurencji, tak jak to jest wymagane z uwagi na fakt, że sama wcześniej uznała, iż konkurencja nie została zakłócona i z uwagi na fakt, że Rada zezwoliła na zwolnienia aż do dnia 31 grudnia 2006 r.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83 z 27.3.1999 str. 1)

(2)  Dyrektywa Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/30 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/30

---

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2006 r. — Audi przeciwko OHIM

(Sprawa T-70/06)

(2006/C 96/48)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Audi Aktiengesellschaft (Ingolstadt, Niemcy) [Przedstawiciele: O. Gillert i F. Schowek, Rechtsanwälte]

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 grudnia 2005 r. (sprawa odwoławcza R 237/2005-2), |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 grudnia 2005 r. (sprawa odwoławcza R 237/2005-2),

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Vorsprung durch Technik” dla towarów i usług z klas 9, 12, 14, 16, 18, 25, 28, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43 i 45 — zgłoszenie nr 3 016 292

Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie wniosku o rejestrację

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zgłoszony znak towarowy posiada w wystarczającym stopniu charakter odróżniający i zaskarżona decyzja nie zawiera jakichkolwiek uwag dotyczących zainteresowanego kręgu odbiorców.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/30 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/30

---

Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Groupe Gascogne przeciwko Komisji

(Sprawa T-72/06)

(2006/C 96/49)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Groupe Gascogne (Saint-Paul-les-Dax, Francja) [Przedstawiciel: adwokat C. Lazarus]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. k), art. 2 lit. i) oraz art. 4 pkt 12 decyzji w zakresie, w jakim zostały one skierowane do Groupe Gascogne i została w nich nałożona kara pieniężna, a także zmianę art. 2 lit. i) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim została w nich nałożona na Sachsę, za naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62 oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, kara pieniężna w kwocie przekraczającej 10 % jej obrotów; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. k), art. 2 lit. i) oraz art. 4 pkt 12 decyzji w zakresie, w jakim zostały one skierowane do Groupe Gascogne i została w nich nałożona kara pieniężna, a także zmianę art. 2 lit. i) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim została w nich nałożona na Sachsę, za naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62 oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, kara pieniężna w kwocie przekraczającej 10 % jej obrotów;

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 lit. i) decyzji; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 lit. i) decyzji;

| — | tytułem żądania w dalszej kolejności ewentualnego, zmianę art. 2 lit. i) decyzji i obniżenie kwoty grzywny nałożonej łącznie i solidarnie na Sachsę i Groupe Gascogne; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania w dalszej kolejności ewentualnego, zmianę art. 2 lit. i) decyzji i obniżenie kwoty grzywny nałożonej łącznie i solidarnie na Sachsę i Groupe Gascogne;

| — | obciążenie Komisji całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejszą skargą skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. C(2005) 4634 wersja ostateczna, dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe), w drodze której Komisja uznała, że będące adresatami decyzji przedsiębiorstwa, między innymi skarżąca, naruszyły art. 81 WE, uczestnicząc w porozumieniach lub uzgodnionych praktykach w sektorze worków przemysłowych, które to porozumienia i praktyki obejmowały terytoria Belgii, Niderlandów, Luksemburga, Niemiec, Francji i Hiszpanii. W dotyczącej skarżącej części decyzji Komisja uznała ją za odpowiedzialną za naruszenie łącznie i solidarnie ze spółką Sachsa Verpackung GmbH ze względu na fakt, że była ona spółką — matką tej ostatniej. Tytułem żądania ewentualnego, skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności jedynie art. 2 lit. i), w którym została na nią nałożona grzywna oraz, tytułem żądania w dalszej kolejności ewentualnego, zmiany tego artykułu poprzez obniżenie kwoty nałożonej grzywny.

Żądania te skarżąca opiera na trzech zarzutach.

Pierwszym, podniesionym w pierwszej kolejności, zarzutem skarżąca zarzuca Komisji naruszenie przepisów art. 81 ust. 1 WE ze względu na niesłuszne uznanie jej za łącznie i solidarnie odpowiedzialną za działania Sachsy oraz łączne i solidarne zobowiązanie jej do zapłaty nałożonej na Sachsę grzywny.

Drugim, podniesionym tytułem ewentualnym, zarzutem skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo dokonując błędnej wykładni pojęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 81 WE, a zatem, nakładając na nią grzywnę obliczoną na podstawie skonsolidowanych obrotów Groupe Gascogne, podczas gdy, zdaniem skarżącej, powinna ona była się oprzeć na skumulowanym obrocie korporacji Groupe Gascogne i Sachsy ze względu na to, że nie wyjaśniła przyczyn, dla których inne spółki należące do Groupe Gascogne powinny były zostać zaliczone do „przedsiębiorstwa” odpowiedzialnego za uznane w zaskarżonej decyzji za sprzeczne z regułami konkurencji działania Sachsy.

Trzecim, podniesionym tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, zarzutem skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności nakładając łącznie i solidarnie na Sachsę i na Groupe Gascogne rzekomo nadmierną grzywnę, w szczególności zaniechawszy zapewnienia, że nałożona kara pozostaje w rozsądnej proporcji wobec obrotu rzeczywiście osiągniętego przez Groupe Gascogne w sektorze worków plastikowych.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/31 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/31

---

Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. przez CropScience i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-75/06)

(2006/C 96/50)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bayer CropScience AG (Monheim nad Renem, Niemcy), Makhteshim-Agan Holding BV (Amsterdam, Niderlandy), Teko AE (Ateny, Grecja) i Aragonesas Agro SA (Madryd, Hiszpania) [przedstawiciele: C. Mereu and K. Van Maldegem, lawyers]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/864/WE (1) z dnia 2 grudnia 2005 r. dotyczącej niewłączania endosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i cofnięcia zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających tę substancję; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/864/WE (1) z dnia 2 grudnia 2005 r. dotyczącej niewłączania endosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i cofnięcia zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających tę substancję; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Rady 91/414 dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (2) stanowi, iż Państwa Członkowskie nie zezwalają na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu, jeżeli nie zostanie on umieszczony w załączniku I do powołanej dyrektywy. Skarżący będący producentami endosulfanu domagają się stwierdzenia nieważności spornej decyzji odmawiającej włączenia endosulfanu do załącznika I.

Na poparcie swojej skargi skarżące powołują zespół domniemanych uchybień o charakterze proceduralnym, w szczególności fakt, że ocena zawarta w spornej decyzji opiera się na kryteriach innych niż określone w dyrektywie 91/414, jest niepełna i odwołuje się w wybiórczy sposób do danych przedłożonych przez skarżące. Ponadto skarżące powołują się na fakt, iż nowe wytyczne i kryteria oceny wprowadzone przez Komisję zostały zastosowane z mocą wsteczną po przekazaniu decyzji do wiadomości skarżących i przedstawieniu danych, oraz że Komisja odmówiła skarżącym udzielenia porady i konsultacji w związku ze zmianą kryteriów i zasad oceny.

Skarżące podnoszą dalej, iż z materialnoprawnego punktu widzenia sporna decyzja narusza art. 95 ust. 3 WE oraz art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/414. W ich opinii Komisja uchybiła zobowiązaniu, które na niej ciąży na mocy tych przepisów, do dokonania oceny substancji czynnych w świetle obecnego stanu wiedzy naukowej i technicznej i pod kątem wymogów wymienionych w art. 5 oraz włączenia ich do załącznika I .

Następnie powołują one naruszenie szeregu zasad prawa wspólnotowego, w szczególności: zasady proporcjonalności, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwać, pewności prawa, obowiązku dokonania wnikliwej i bezstronnej oceny, prawa do rzetelnego postępowania administracyjnego (prawo podmiotu postępowania do przedstawienia i obrony swego stanowiska), zasady ochrony wysokich standardów i niezależności badań naukowych, zasady równego traktowania, zasady lex specialis derogat legi generali oraz zasady nemo auditur turpitudinem suam allegans.

---

(1)  Dz..U. L 317, 3.12.2005, str. 25

(2)  Dz..U. L 230, 19.08.1991, str. 1

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/32 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/32

---

Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2006 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-77/06)

(2006/C 96/51)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska [przedstawiciel: Paolo Gentili, Avvocato dello Stato]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, z dnia 19 grudnia 2004 r. nr 14012 mającej za przedmiot Program POR Sicilia N. — żądanie zapłaty nr 2005 3489, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, z dnia 19 grudnia 2004 r. nr 14012 mającej za przedmiot Program POR Sicilia N. — żądanie zapłaty nr 2005 3489, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”;

| — | stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 21 grudnia 2005 r. nr 14134 mającej za przedmiot Program POR Sicilia N. — żądanie zapłaty SYSFIN 2005 3554, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 21 grudnia 2005 r. nr 14134 mającej za przedmiot Program POR Sicilia N. — żądanie zapłaty SYSFIN 2005 3554, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”;

| — | stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 25 stycznia 2006 r. nr 765 mającej za przedmiot program zatytułowany „PON Ricerca scientifica, sviluppo tecnologico e alta formazione” (badania naukowe, rozwój technologiczny, kształcenie wyższe), żądanie zapłaty nr 2005 3784, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 25 stycznia 2006 r. nr 765 mającej za przedmiot program zatytułowany „PON Ricerca scientifica, sviluppo tecnologico e alta formazione” (badania naukowe, rozwój technologiczny, kształcenie wyższe), żądanie zapłaty nr 2005 3784, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”;

| — | stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 13 lutego 2006 r. nr 1459 mającej za przedmiot Program POR Sicilia N. — żądanie zapłaty SYSFIN 2006 0029, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 13 lutego 2006 r. nr 1459 mającej za przedmiot Program POR Sicilia N. — żądanie zapłaty SYSFIN 2006 0029, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”;

| — | obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak w sprawie T-345/04, Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

---

(1)  Dz.U C 262 z 23.10.2004, str. 55.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/32 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/32

---

Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Sachsa Verpackung przeciwko Komisji

(Sprawa T-79/06)

(2006/C 96/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Sachsa Verpackung (Wieda, Niemcy) [Przedstawiciele: adwokaci F. Puel i L. François-Martin]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 lit. k), art. 2 lit. i) i art. 4 pkt 21 decyzji |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 lit. k), art. 2 lit. i) i art. 4 pkt 21 decyzji

| — | ewentualnie zmiana art. 2 lit i) decyzji i obniżenie kwoty grzywny |
| --- | --- |

—

ewentualnie zmiana art. 2 lit i) decyzji i obniżenie kwoty grzywny

| — | obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005)4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe), w której Komisja uznała, że przedsiębiorstwa będące adresatami decyzji, a wśród nich skarżąca, naruszyły art. 81 traktatu WE uczestnicząc w porozumieniach i uzgodnionych praktykach w sektorze plastikowych worków przemysłowych na terytorium Belgii, Niderlandów, Luksemburga, Niemiec, Francji i Hiszpanii. W części decyzji dotyczącej skarżącej Komisja stwierdziła, że skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu i nałożyła na nią grzywnę.

Na poparcie pierwszego i głównego żądania skarżąca przytacza trzy zarzuty.

W pierwszym zarzucie podnosi ona, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie co do stopnia zaangażowania skarżącej w kartel uznając, iż uczestniczyła ona aktywnie w określaniu ogólnych kontyngentów, przydzielaniu klientów i ustalaniu cen.

Drugi zarzut oparty jest na braku uzasadnienia, ponieważ Komisja nie uzasadniła w sposób wymagany prawem udziału skarżącej w podgrupie Niemcy działającej w ramach kartelu.

W trzecim zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzenia WE nr 1/2003 (1) oraz art. 15 rozporządzenia nr 17/62 (2), ponieważ niesłusznie uznała, że skarżąca nie była samodzielnym przedsiębiorstwem i podobnie niesłusznie postanowiła, że Grupa Gascogne — spółka dominująca — powinna być razem z nią solidarnie odpowiedzialna za zapłatę grzywny. Utrzymuje ona także, że Komisja popełniła błąd przy określeniu części grzywny, która została przypisana skarżącej za okres, w którym uczestniczyła ona w naruszeniu i która w konsekwencji przekroczyła górną granicę 10 % wartości jej obrotu.

Na poparcie żądania przedstawionego tytułem posiłkowym skarżąca podnosi, że Komisja nieprawidłowo wymierzyła kwotę nałożonej grzywny oraz że naruszyła zasadę proporcjonalności błędnie oceniając wagę i czas trwania naruszenia oraz nie uwzględniając istnienia okoliczności łagodzących i współpracy skarżącej w ramach komunikatu w sprawie współpracy (3).

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1)

(2)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r. — pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. [81] i [82] Traktatu (Dz.U. 1962, 13, str. 204)

(3)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, str. 3)

---

SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPJSKIEJ

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/34 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/34

---

Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2005 r. — Gesner przeciwko OHIM

(Sprawa F-119/05)

(2006/C 96/53)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Charlotte Gesner (Kildedalsvej, Dania) [Przedstawiciele: J. Vazquez Vazquez i C. Amo Quiñones, avocats]

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM)

Żądania strony skarżącej

| — | uchylenie decyzji Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 2 września 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej na decyzję OHIM z dnia 21 kwietnia 2005 r. odmawiającą zwołania komitetu ds. inwalidztwa; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 2 września 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej na decyzję OHIM z dnia 21 kwietnia 2005 r. odmawiającą zwołania komitetu ds. inwalidztwa;

| — | obciążenie pozwanego kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca, która do dnia 15 kwietnia 2005 r. była zatrudniona w OHIM jako pracownik pomocniczy na czas określony, cierpi od 2003 r. na dyskopatię oraz rozmaite schorzenia kręgosłupa. Mimo interwencji chirurgicznej i licznych terapii lekarskich oraz fizykoterapii niezmiennie cierpiała z powodu silnych bólów odcinka lędźwiowego. Ponieważ musiała pozostawać w pozycji siedzącej przez długi czas stan jej zdrowia pogorszył się, w konsekwencji czego przez wiele miesięcy pozostawała na zwolnieniu chorobowym.

Pismem z dnia 11 marca 2005 r. skarżąca wniosła do OHIM o zwołanie komitetu ds. inwalidztwa, który miałby stwierdzić jej niezdolność do dalszego wykonywania obowiązków i przyznałaby jej rentę inwalidzką.

OHIM wniosek ten oddalił, uzasadniając odmowę w dwojaki sposób. Po pierwsze art. 59 Regulaminu pracowniczego należy jego zdaniem poddawać wykładni, zgodnie z którą powołanie komitetu ds. inwalidztwa należy do wyłącznej kompetencji organu powołującego. Po drugie czas trwania zwolnienia chorobowego skarżącej wyniósł jedynie 294 dni w okresie 3 ostatnich lat i w związku z tym znalazł się poniżej dolnej granicy określonej w art. 59 ust. 4 Regulaminu pracowniczego.

Skarżąca formułuje zasadniczo cztery zarzuty. Po pierwsze zdaniem skarżącej organ powołujący nie może uzurpować sobie wyłącznego uprawnienia do zwoływania komitetu ds. inwalidztwa. Gdyby tak było organ powołujący mógłby a priori subiektywnie arbitralnie przesądzać, czy pracownik albo urzędnik jest na tyle ciężko chory, aby wymagało to zwołania komitetu ds. inwalidztwa i skierowania do niego danego przypadku do zaopiniowania.

Po drugie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została błędnie uzasadniona. Zastosowanie granic czasowych określonych w art. 59 ust. 4 regulaminu pracowniczego w sposób taki jak uczynił to OHIM pozbawia prawa do renty inwalidzkiej tych pracowników i urzędników, których czas trwania zwolnienia nie osiągnął tych granic, choć z powodu wypadku lub szybko postępującej choroby stali się niezdolni do pracy.

Po trzecie podlegające zastosowaniu przepisy dotyczące zwołania komitetu ds. inwalidztwa nie znajdują się w art. 59 regulaminu pracowniczego, lecz w przepisach regulujących prawo do renty inwalidzkiej, a mianowicie w art. 31 i 33 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot oraz w art. 9 regulaminu pracowniczego i załączniku VIII do tego regulaminu.

Po czwarte zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza zakaz dyskryminacji i zasadę równego traktowania. OHIM pozbawia swoich pracowników możliwości zwołania komitetu ds. inwalidztwa, podczas gdy pozostali pracownicy Wspólnot taką możliwością dysponują. Ponadto pracownicy OHIM zatrudnieni na podstawie umowy zawartej na okres poniżej trzech lat nie mają praktycznie dostępu do komitetu ds. inwalidztwa, gdyż niezależnie od tego, jak bardzo byliby chorzy, nigdy nie spełnią wymogu dotyczącego czasu trwania zwolnienia chorobowego określonego w art. 59 ust. 4 regulaminu pracowniczego.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/34 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/34

---

Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2006 r. — Scafarto przeciwko Komisji

(Sprawa F-6/06)

(2006/C 96/54)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Nicola Scafarto (Luksemburg, Luksemburg) [Przedstawiciel: A. D'Antuono i G. Somma, avvocati]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | orzeczenie niemożności stosowania, w rozumieniu art. 241 WE, art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego; |
| --- | --- |

—

orzeczenie niemożności stosowania, w rozumieniu art. 241 WE, art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

| — | uchylenie domniemanej decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego na decyzję nr 000617 z dnia 17 marca 2005 r.; |
| --- | --- |

—

uchylenie domniemanej decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego na decyzję nr 000617 z dnia 17 marca 2005 r.;

| — | uchylenie wyżej wspomnianej decyzji w zakresie w jakim organ powołujący zaszeregował skarżącego do grupy A*6, szczebel pierwszy, zamiast do grupy A*8, szczebel pierwszy; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyżej wspomnianej decyzji w zakresie w jakim organ powołujący zaszeregował skarżącego do grupy A*6, szczebel pierwszy, zamiast do grupy A*8, szczebel pierwszy;

| — | zobowiązanie strony pozwanej do zastąpienia zakwestionowanej części wspomnianej decyzji postanowieniami, na podstawie których skarżący zostanie powołany do grupy A*8, szczebel pierwszy ze skutkiem wstecznym; |
| --- | --- |

—

zobowiązanie strony pozwanej do zastąpienia zakwestionowanej części wspomnianej decyzji postanowieniami, na podstawie których skarżący zostanie powołany do grupy A*8, szczebel pierwszy ze skutkiem wstecznym;

| — | zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego wszelkich kwot, które nie zostały mu wypłacone w związku z bezprawnością zaskarżonych decyzji, wraz z odsetkami; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego wszelkich kwot, które nie zostały mu wypłacone w związku z bezprawnością zaskarżonych decyzji, wraz z odsetkami;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący, wpisany na listę rezerwową konkursu EUR/A/155/2000 do grupy zaszeregowania A6 i A7, został po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego zatrudniony przez Komisję i zaszeregowany do grupy A*6.

W swojej skardze podnosi on w szczególności, że decyzja ustalająca jego grupę zaszeregowania narusza art. 31 regulaminu pracowniczego.

Podnosi on następnie, że w każdym razie wspomniana decyzja jest bezprawna, w związku z tym, że jej podstawa prawna, czyli art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, jest bezprawny w związku z naruszeniem następujących zasad: pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, niedyskryminacji, równości traktowania, zasady zdrowego rozsądku (ragionevolezza) i dobrej administracji. Skarżący dodaje wreszcie pomocniczo, że zakładając nawet, że zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie jest zawsze absolutna, to każdy wyjątek lub odstępstwo od niej muszą być zgodnie z przepisami uzasadnione, który to warunek nie został spełniony w niniejszym przypadku.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/35 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/35

---

Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2006 r. — B. przeciwko Komisji

(Sprawa F-7/06)

(2006/C 96/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: B. (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Jaume, avocats]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | uchylenie decyzji organu powołującego (AIPN) z dnia 10 października 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej na decyzję AIPN z dnia 26 kwietnia 2005 r. odmawiającą przyznania skarżącej dodatku zagranicznego; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji organu powołującego (AIPN) z dnia 10 października 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej na decyzję AIPN z dnia 26 kwietnia 2005 r. odmawiającą przyznania skarżącej dodatku zagranicznego;

| — | zobowiązanie pozwanej do wypłaty na rzecz skarżącej dodatku zagranicznego od dnia wstąpienia przez nią do służby; |
| --- | --- |

—

zobowiązanie pozwanej do wypłaty na rzecz skarżącej dodatku zagranicznego od dnia wstąpienia przez nią do służby;

| — | zasądzenie od pozwanej odsetek za zwłokę od dnia wydanie spornej decyzji; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanej odsetek za zwłokę od dnia wydanie spornej decyzji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca, będąca urzędnikiem Komisji, kwestionuje decyzję w sprawie ostatecznego ustalenia uprawnień, którą pozwana odmówiła przyznania skarżącej dodatku zagranicznego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi przede wszystkim naruszenie art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Skarżąca podnosi również zarzut nierównego traktowania, jako że stosowanie wymogu dotyczącego obywatelstwa, określonego w tiret pierwszym wskazanego przepisu, do urzędników, którzy posiadają poza obywatelstwem państwa, na terytorium którego znajduje się ich miejsce zatrudnienia, również obywatelstwo innego Państwa Członkowskiego, narusza zasadę niedyskryminacji i równego traktowania.

Następnie skarżąca podnosi, że w każdym razie spełnia ona wymóg dotyczący miejsca zamieszkania określony w tiret drugim przedmiotowego przepisu.

Subsydiarnie skarżąca podnosi naruszenie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji okoliczności, iż skarżąca spełnia wszystkie wymogi dotyczące obywatelstwa jak i miejsca zamieszkania określone w tym przepisie.

Całkowicie subsydiarnie skarżąca powołuje się na naruszenie art. 4 ust. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, jako że przepis ten nie może być interpretowany w ten sposób, że wymaga on na urzędnika posiadającego podwójne obywatelstwo zrzeczenia się obywatelstwa Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się jego miejsce zatrudnienia.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/36 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/36

---

Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2006 r. — André przeciwko Komisji

(Sprawa F-10/06)

(2006/C 96/56)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Daniel André (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: M. Jordan, avocat]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | uchylenie decyzji Komisji z dnia 6 października 2005 r. odmawiającej przyznania skarżącemu z tytułu świadczenia wykonanego na zlecenie i na rzecz Trybunału Sprawiedliwości w dniach 12 i 13 stycznia 2005 r. ryczałtu, określonego w art. 7 Umowy dotyczącej warunków pracy i systemu wynagradzania tłumaczy konferencyjnych mających status pracowników zatrudnionych przez instytucje Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji Komisji z dnia 6 października 2005 r. odmawiającej przyznania skarżącemu z tytułu świadczenia wykonanego na zlecenie i na rzecz Trybunału Sprawiedliwości w dniach 12 i 13 stycznia 2005 r. ryczałtu, określonego w art. 7 Umowy dotyczącej warunków pracy i systemu wynagradzania tłumaczy konferencyjnych mających status pracowników zatrudnionych przez instytucje Unii Europejskiej;

| — | zobowiązanie pozwanej do naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w związku z niekorzystną decyzją tj. do zapłaty kwoty 241,99 EUR odpowiadającej kwocie należnego ryczałtu, powiększonej o odsetki za zwłokę od dnia, w którym ryczałt stał się wymagalny; |
| --- | --- |

—

zobowiązanie pozwanej do naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w związku z niekorzystną decyzją tj. do zapłaty kwoty 241,99 EUR odpowiadającej kwocie należnego ryczałtu, powiększonej o odsetki za zwłokę od dnia, w którym ryczałt stał się wymagalny;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący, tłumacz konferencyjny będący pracownikiem, wykonuje pojedyncze zlecenia na rzecz różnych służb tłumaczeń instytucji wspólnotowych. Świadczenia te są wykonywane w ramach umów zlecenia, określających każdorazowo dzień i miejsce, których dotyczy zapotrzebowanie na usługę tłumaczenia. W zakresie, w jakim umowy te dotyczą wynagrodzenia podlegają one uregulowaniu Umowy dotyczącej warunków pracy i systemu wynagradzania tłumaczy konferencyjnych mających status pracowników zatrudnionych przez instytucje Unii Europejskiej.

W niniejszej sprawie skarżący kwestionuje decyzję Komisji odmawiającą przyznania mu ryczałtu z tytułu poniesionych kosztów podróży przewidzianego w art. 7 wyżej wymienionej umowy i uregulowanej szczegółowo w „Zasadach stosowania” załączonych do tej umowy.

Wnosząc niniejszą skargę skarżący kwestionuje wykładnię tych przepisów dokonaną przez pozwaną, zgodnie z którą istnienie utraty możliwości zarobku spowodowanej przez przemieszczenie się stanowi warunek sine quo non zapłaty przedmiotowego ryczałtu. Ponadto Komisja powinna była wziąć pod uwagę, że dzień 12 stycznia 2005 r. był pierwszym dniem wykonywania zlecenia przez skarżącego, mimo iż skarżący wykonywał już zlecenia na rzecz organu Wspólnoty w dniach 10 i 11 stycznia 2005 r.

Zdaniem skarżącego tekst umowy nie zawiera nawet w sposób dorozumiany dodatkowych warunków, których spełnienia wymaga pozwana. W związku z tym pozwana niesłusznie dokonała modyfikacji zakresu [uregulowania] tej umowy.

W końcu skarżący podnosi, że następowanie po sobie umów zlecenia zawieranych z jednym lub wieloma instytucjami wspólnotowymi nie stanowi podstawy dla pozbawienia go prawa do spornego ryczałtu.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/36 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/36

---

Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2006 r. — Zuleta de Reales Ansaldo przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

(Sprawa F-13/06)

(2006/C 96/57)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Leticia Zuleta de Reales Ansaldo (Luksemburg, Luksemburg) [przedstawiciel: G. Vandersanden, avocat]

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | uchylenie decyzji organu powołującego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 maja 2005 r. o powołaniu skarżącej do grupy zaszeregowania A*7, szczebel 2; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji organu powołującego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 maja 2005 r. o powołaniu skarżącej do grupy zaszeregowania A*7, szczebel 2;

| — | zmiana grupy zaszeregowania skarżącej na grupę (A*10, szczebel 2), do której powinna była zostać zaszeregowana, zgodnie z postanowieniami ogłoszenia o konkursie CJ/LA/25, którego była laureatką; |
| --- | --- |

—

zmiana grupy zaszeregowania skarżącej na grupę (A*10, szczebel 2), do której powinna była zostać zaszeregowana, zgodnie z postanowieniami ogłoszenia o konkursie CJ/LA/25, którego była laureatką;

| — | zapewnienie całościowego odtworzenia kariery skarżącej ze skutkiem wstecznym od dnia jej zaszeregowania do grupy i na szczebel odpowiednio zmienione, w tym z odsetkami za zwłokę; |
| --- | --- |

—

zapewnienie całościowego odtworzenia kariery skarżącej ze skutkiem wstecznym od dnia jej zaszeregowania do grupy i na szczebel odpowiednio zmienione, w tym z odsetkami za zwłokę;

| — | w rezultacie, przywrócenie skarżącej prawa do wynagrodzenia odpowiadającego grupie zaszeregowania A*10, szczebel 2, od momentu jej powołania oraz przywrócenie jej uprawnień emerytalnych, świadczeń i dodatków, do których ma prawo, jak również zapewnienie uwzględnienia awansu począwszy od tej daty, |
| --- | --- |

—

w rezultacie, przywrócenie skarżącej prawa do wynagrodzenia odpowiadającego grupie zaszeregowania A*10, szczebel 2, od momentu jej powołania oraz przywrócenie jej uprawnień emerytalnych, świadczeń i dodatków, do których ma prawo, jak również zapewnienie uwzględnienia awansu począwszy od tej daty,

| — | obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca uczestniczyła w konkursie CJ/LA/25 mającym na celu utworzenie listy rezerwowej naboru prawników-lingwistów języka hiszpańskiego w grupie zaszeregowania LA7/LA6.

Po pomyślnym złożeniu egzaminów konkursowych, skarżąca została poinformowana o powołaniu na urzędnika w okresie próbnym w dyrekcji tłumaczeń Trybunału Sprawiedliwości począwszy od dnia 16 maja 2005 r. w grupie zaszeregowania A*7, szczebel 2.

W swojej skardze skarżąca kwestionuje fakt zaszeregowania do niższej grupy z uwagi na wejście w życie rozporządzenia Rady nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r., zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunków zatrudnienia innych pracowników (1).

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy bezprawności art. 12 ust. 3 i art. 13 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. Drugi zarzut opiera się na naruszeniu zasad dobrej administracji, staranności, przejrzystości, dobrej wiary, równości traktowania i niedyskryminacji.

---

(1)  Dz.U. UE L 124, z 27.04.2004 r., str. 1

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/37 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/37

---

Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Chevalier Carmana i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

(Sprawa F-14/06)

(2006/C 96/58)

Język postępowania: francuski

Strony

Strony skarżące: Giovanna Chevalier Carmana (Paryż, Francja), Alice Coda (Paryż, Francja) Jacqueline Doucet (Paryż, Francja), Françoise Kluss (Ollioules, Francja) [Przedstawiciele: G. Vandesanden i L. Levi, avocats]

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie dopuszczalności skargi i jej zasadności, włączając w to zarzut bezprawności w niej zawarty; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności skargi i jej zasadności, włączając w to zarzut bezprawności w niej zawarty;

| — | w konsekwencji stwierdzenie nieważności wyliczeń emerytury skarżących za marzec 2005 r. skutkujące zastosowaniem współczynnika korygującego właściwego dla stolic krajów ich zamieszkania albo przynajmniej współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscu, w którym uznaje się, że skarżący dokonują wydatków i który odpowiadałby w ten sposób zasadzie równoważności; |
| --- | --- |

—

w konsekwencji stwierdzenie nieważności wyliczeń emerytury skarżących za marzec 2005 r. skutkujące zastosowaniem współczynnika korygującego właściwego dla stolic krajów ich zamieszkania albo przynajmniej współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscu, w którym uznaje się, że skarżący dokonują wydatków i który odpowiadałby w ten sposób zasadzie równoważności;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżących są identyczne z tymi podniesionymi w sprawie F-128/05 Adolf i in. przeciwko Komisji. (1)

---

(1)  Dz.U. 60 z 11.03.2006, str. 56.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/37 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/37

---

Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Abba i in. przeciwko Parlamentowi

(Sprawa F-15/06)

(2006/C 96/59)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Abba i in. [Przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats]

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi, włącznie z podniesionym w niej zarzutem niezgodności z prawem; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi, włącznie z podniesionym w niej zarzutem niezgodności z prawem;

| — | w związku z powyższym stwierdzenie nieważności informacji o wysokości emerytur skarżących za marzec 2005 r. i zastosowanie współczynników korygujących [emeryturę] do poziomu stolicy państwa zamieszkania albo przynajmniej współczynników odpowiednio odzwierciedlających różnice w kosztach utrzymania pomiędzy państwami, w których skarżący ponoszą wydatki i odpowiadającego w ten sposób zasadzie równego traktowania |
| --- | --- |

—

w związku z powyższym stwierdzenie nieważności informacji o wysokości emerytur skarżących za marzec 2005 r. i zastosowanie współczynników korygujących [emeryturę] do poziomu stolicy państwa zamieszkania albo przynajmniej współczynników odpowiednio odzwierciedlających różnice w kosztach utrzymania pomiędzy państwami, w których skarżący ponoszą wydatki i odpowiadającego w ten sposób zasadzie równego traktowania

| — | obciążenie Parlamentu kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumentu są identyczne z podniesionymi w sprawie F-128/05 Adolf i in. przeciwko Komisji (1).

---

(1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006, str. 56

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/38 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/38

---

Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Augenault i in. przeciwko Radzie

(Sprawa F-16/06)

(2006/C 96/60)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Françoise Augenault i in. [Przedstawiciele: G. Vandesanden i L. Levi, avocats]

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie dopuszczalności skargi i jej zasadności, włączając w to zarzut bezprawności w niej zawarty; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności skargi i jej zasadności, włączając w to zarzut bezprawności w niej zawarty;

| — | w konsekwencji stwierdzenie nieważności wyliczenia emerytury skarżących za marzec 2005 r. skutkujące zastosowaniem współczynnika korygującego właściwego dla stolic krajów ich zamieszkania albo przynajmniej współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscu, w którym uznaje się, że skarżący dokonują wydatków i który odpowiadałby w ten sposób zasadzie równoważności; |
| --- | --- |

—

w konsekwencji stwierdzenie nieważności wyliczenia emerytury skarżących za marzec 2005 r. skutkujące zastosowaniem współczynnika korygującego właściwego dla stolic krajów ich zamieszkania albo przynajmniej współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscu, w którym uznaje się, że skarżący dokonują wydatków i który odpowiadałby w ten sposób zasadzie równoważności;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżących są identyczne z tymi podniesionymi w sprawie F-128/05 Adolf i in. przeciwko Komisji. (1)

---

(1)  Dz.U. 60 z 11.03.2006, str. 56.

---

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/38 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/38

---

Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Vereecken przeciwko Komisji

(Sprawa F-17/06)

(2006/C 96/61)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Marc Vereecken (Bruksela, Belgia) [przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Jaume, avocats]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | uchylenie decyzji organu powołującego oddalających zażalenie skarżącego wraz z decyzją organu powołującego z dnia 19 października 2004 r. oraz informacją o wynagrodzeniu za luty 2005 r. i następne w zakresie, w jakim zmieniają grupę zaszeregowania skarżącego na A*8, jak również wydaną przez organ powołujący decyzję o przyznaniu punktów za zasługi, pierwszeństwo i punkty odszkodowawcze za urlop z przyczyn osobistych; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji organu powołującego oddalających zażalenie skarżącego wraz z decyzją organu powołującego z dnia 19 października 2004 r. oraz informacją o wynagrodzeniu za luty 2005 r. i następne w zakresie, w jakim zmieniają grupę zaszeregowania skarżącego na A*8, jak również wydaną przez organ powołujący decyzję o przyznaniu punktów za zasługi, pierwszeństwo i punkty odszkodowawcze za urlop z przyczyn osobistych;

| — | wskazanie organowi powołującemu skutków uchylenia zaskarżonych decyzji, w szczególności: i) awansu skarżącego do grupy zaszeregowania A*10 (była A6) ze skutkiem wstecznym od 2001 r. lub co najmniej od dnia 1 października 2004 r., daty powrotu skarżącego do pracy; ii) ewentualnie co najmniej, awansu skarżącego do grupy zaszeregowania A*9 ze skutkiem od dnia 1 października 2004 r.; iii) przyznania skarżącemu punktów, do których ma prawo od chwili awansu, w tym punktów za zasługi, za pierwszeństwo i punktów przejściowych w odniesieniu do sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za 2003 r., za 2004 r. i za 2005 r.; |
| --- | --- |

—

wskazanie organowi powołującemu skutków uchylenia zaskarżonych decyzji, w szczególności: i) awansu skarżącego do grupy zaszeregowania A*10 (była A6) ze skutkiem wstecznym od 2001 r. lub co najmniej od dnia 1 października 2004 r., daty powrotu skarżącego do pracy; ii) ewentualnie co najmniej, awansu skarżącego do grupy zaszeregowania A*9 ze skutkiem od dnia 1 października 2004 r.; iii) przyznania skarżącemu punktów, do których ma prawo od chwili awansu, w tym punktów za zasługi, za pierwszeństwo i punktów przejściowych w odniesieniu do sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za 2003 r., za 2004 r. i za 2005 r.;

| — | zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz skarżącego za szkodę poniesioną przez skarżącego z uwagi na niepodanie go do awansu do grupy zaszeregowania A*10 począwszy od postępowania w sprawie awansu w 2001 r. lub co najmniej począwszy od dnia 1 października 2004 r., w tym skutków dla uprawnień emerytalnych; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz skarżącego za szkodę poniesioną przez skarżącego z uwagi na niepodanie go do awansu do grupy zaszeregowania A*10 począwszy od postępowania w sprawie awansu w 2001 r. lub co najmniej począwszy od dnia 1 października 2004 r., w tym skutków dla uprawnień emerytalnych;

| — | zobowiązanie strony pozwanej do zadośćuczynienia krzywdy doznanej przez skarżącego w związku z niesporządzeniem sprawozdań z oceny za okres 1997-1999 oraz nadmiernie opóźnione sporządzenie sprawozdania z oceny za okres 1999-2001 oraz sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za 2003 r. i 2004 r. |
| --- | --- |

—

zobowiązanie strony pozwanej do zadośćuczynienia krzywdy doznanej przez skarżącego w związku z niesporządzeniem sprawozdań z oceny za okres 1997-1999 oraz nadmiernie opóźnione sporządzenie sprawozdania z oceny za okres 1999-2001 oraz sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za 2003 r. i 2004 r.

| — | obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżącemu, urzędnikowi Komisji zaszeregowanemu w byłej grupie A7, po zakończeniu trzyletniego urlopu z przyczyn osobistych w dniu 1 października 2004 r. przydzielono stanowisko w grupie zaszeregowania A*8.

W swojej skardze podnosi on cztery zarzuty, z których pierwszy dotyczy zawinionego braku sporządzenia oraz opóźnionego sporządzenia sprawozdań z oceny za okresy 1997-1999 i 1999-2001 oraz sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za 2003 r. i 2004 r.

W drugim zarzucie skarżący podnosi, że jego zaszeregowanie do grupy A*8 na zakończenie urlopu z przyczyn osobistych jest sprzeczne z art. 6 regulaminu pracowniczego. Decyzja ta narusza również zasadę równoważności pomiędzy starą a nową strukturą kariery, jak również zasadę równości traktowania oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.

W trzecim zarzucie, skarżący potwierdza, że był dyskryminowany w porównaniu z urzędnikami aktywnie zatrudnionymi, gdyż z uwagi na urlop z przyczyn osobistych nie skorzystał z przepisów przejściowych, które zastosowano wobec tych urzędników odnośnie do awansu.

Wreszcie w czwartym zarzucie, skarżący kwestionuje nieuwzględnienie stażu, jaki nabył przed i podczas urlopu z przyczyn osobistych, w szczególności w zakresie przyznania punktów odszkodowawczych, punktów za zasługi i pierwszeństwo. Uważa on, że w ten sposób został skrzywdzony w porównaniu z urzędnikami oddelegowanymi.

---

III Powiadomienia

| 22.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 96/40 |
| --- | --- | --- | --- |

22.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 96/40

---

(2006/C 96/62)

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 86 z 8.4.2006.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 74 z 25.3.2006.

Dz.U. C 60 z 11.3.2006.

Dz.U. C 48 z 25.2.2006.

Dz.U. C 36 z 11.2.2006.

Dz.U. C 22 z 28.1.2006.

Dz.U. C 10 z 14.1.2006.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

| | EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex |
| --- | --- |

EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

| | CELEX: http://europa.eu.int/celex |
| --- | --- |

CELEX: http://europa.eu.int/celex

---