# Dziennik Urzędowy C 59/11 m

| | ISSN 1725-5228 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 59 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 4911 marca 2006 |

ISSN 1725-5228

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 59

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 4911 marca 2006

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | I   Informacje |
| | Komisja |
| 2006/C 059/1 | Kursy walutowe euro | 1 |
| 2006/C 059/2 | Komunikat Komisji w sprawie agencji ratingowych (
  1
  ) | 2 |
| 2006/C 059/3 | Publikacja decyzji Państw Członkowskich dotyczących przyznania lub cofnięcia licencji na prowadzenie działalności zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2407/92 w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym (
  1
  ) | 7 |
| 2006/C 059/4 | Zezwolenie na pomoc państwa w ramach przepisów zawartych w art. 87 i 88 Traktatu WE — Przypadki, względem których Komisja nie wnosi sprzeciwu | 8 |
| 2006/C 059/5 | Uprzednie zgłoszenie koncentracji (Sprawa nr COMP/M.4163 — Wiener Städtische/TBIH) — Sprawa kwalifikująca się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  ) | 10 |
| 2006/C 059/6 | Opinia dotycząca wniosku złożonego na mocy art. 30 dyrektywy 2004/17/WE | 11 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

I   Informacje

Komisja

2006/C 059/1

Kursy walutowe euro

1

2006/C 059/2

Komunikat Komisji w sprawie agencji ratingowych (
  1
  )

1

2

2006/C 059/3

Publikacja decyzji Państw Członkowskich dotyczących przyznania lub cofnięcia licencji na prowadzenie działalności zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2407/92 w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym (
  1
  )

1

7

2006/C 059/4

Zezwolenie na pomoc państwa w ramach przepisów zawartych w art. 87 i 88 Traktatu WE — Przypadki, względem których Komisja nie wnosi sprzeciwu

8

2006/C 059/5

Uprzednie zgłoszenie koncentracji (Sprawa nr COMP/M.4163 — Wiener Städtische/TBIH) — Sprawa kwalifikująca się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  )

1

10

2006/C 059/6

Opinia dotycząca wniosku złożonego na mocy art. 30 dyrektywy 2004/17/WE

11

| | Sprostowania |
| --- | --- |
| 2006/C 059/7 | Sprostowanie do zaproszenia do składania ofert — P-São Miguel: Wykonywanie regularnych usług lotniczych — Zaproszenie do składania ofert na wykonywanie regularnych usług lotniczych w obrębie Autonomicznego Regionu Azorów ogłoszone przez Autonomiczny Region Azorów zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92 (Dz.U. C 51 z 1.3.2006) | 12 |

Sprostowania

2006/C 059/7

Sprostowanie do zaproszenia do składania ofert — P-São Miguel: Wykonywanie regularnych usług lotniczych — Zaproszenie do składania ofert na wykonywanie regularnych usług lotniczych w obrębie Autonomicznego Regionu Azorów ogłoszone przez Autonomiczny Region Azorów zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92 (Dz.U. C 51 z 1.3.2006)

(Dz.U. C 51 z 1.3.2006)

12

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

I Informacje

Komisja

| 11.3.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 59/1 |
| --- | --- | --- | --- |

11.3.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 59/1

---

Kursy walutowe euro (1)

10 marca 2006

(2006/C 59/01)

1 euro=

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,1919 |
| JPY | Jen | 141,11 |
| DKK | Korona duńska | 7,4601 |
| GBP | Funt szterling | 0,68620 |
| SEK | Korona szwedzka | 9,3925 |
| CHF | Frank szwajcarski | 1,5664 |
| ISK | Korona islandzka | 83,97 |
| NOK | Korona norweska | 7,9735 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CYP | Funt cypryjski | 0,5750 |
| CZK | Korona czeska | 28,780 |
| EEK | Korona estońska | 15,6466 |
| HUF | Forint węgierski | 258,71 |
| LTL | Lit litewski | 3,4528 |
| LVL | Łat łotewski | 0,6960 |
| MTL | Lir maltański | 0,4293 |
| PLN | Złoty polski | 3,9053 |
| RON | Lej rumuński | 3,5040 |
| SIT | Tolar słoweński | 239,56 |
| SKK | Korona słowacka | 37,605 |
| TRY | Lir turecki | 1,6085 |
| AUD | Dolar australijski | 1,6217 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,3867 |
| HKD | Dolar hong kong | 9,2512 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,8524 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,9386 |
| KRW | Won | 1 168,24 |
| ZAR | Rand | 7,4711 |
| CNY | Juan renminbi | 9,5938 |
| HRK | Kuna chorwacka | 7,3250 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 11 013,16 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,430 |
| PHP | Peso filipińskie | 61,085 |
| RUB | Rubel rosyjski | 33,4200 |
| THB | Bat tajlandzki | 46,562 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,1919

JPY

Jen

141,11

DKK

Korona duńska

7,4601

GBP

Funt szterling

0,68620

SEK

Korona szwedzka

9,3925

CHF

Frank szwajcarski

1,5664

ISK

Korona islandzka

83,97

NOK

Korona norweska

7,9735

BGN

Lew

1,9558

CYP

Funt cypryjski

0,5750

CZK

Korona czeska

28,780

EEK

Korona estońska

15,6466

HUF

Forint węgierski

258,71

LTL

Lit litewski

3,4528

LVL

Łat łotewski

0,6960

MTL

Lir maltański

0,4293

PLN

Złoty polski

3,9053

RON

Lej rumuński

3,5040

SIT

Tolar słoweński

239,56

SKK

Korona słowacka

37,605

TRY

Lir turecki

1,6085

AUD

Dolar australijski

1,6217

CAD

Dolar kanadyjski

1,3867

HKD

Dolar hong kong

9,2512

NZD

Dolar nowozelandzki

1,8524

SGD

Dolar singapurski

1,9386

KRW

Won

1 168,24

ZAR

Rand

7,4711

CNY

Juan renminbi

9,5938

HRK

Kuna chorwacka

7,3250

IDR

Rupia indonezyjska

11 013,16

MYR

Ringgit malezyjski

4,430

PHP

Peso filipińskie

61,085

RUB

Rubel rosyjski

33,4200

THB

Bat tajlandzki

46,562

---

(1)

Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.

---

| 11.3.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 59/2 |
| --- | --- | --- | --- |

11.3.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 59/2

---

Komunikat Komisji w sprawie agencji ratingowych

(2006/C 59/02)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

1.   WSTĘP

Agencje ratingowe odgrywają istotną rolę na światowych rynkach papierów wartościowych i usług bankowych. Dlatego sprawą o żywotnym znaczeniu jest regularne dostarczanie przez nie niezależnych, obiektywnych ocen o najwyższej możliwej jakości.

Komisja zobowiązała się do przeanalizowania kwestii agencji ratingowych w czasie nieformalnego spotkania Rady ECOFIN w Oviedo (w kwietniu 2002 r.) w kontekście skandalu wokół Enronu. Parlament Europejski przyjął następnie (w lutym 2004 r.) rezolucję w sprawie agencji ratingowych (1) w odpowiedzi na sprawozdanie złożone z własnej inicjatywy przez Komisję Gospodarczą i Monetarną (2) wzywające Komisję do oceny ewentualnej potrzeby interwencji prawodawczej na tym polu. W marcu 2004 r., w następstwie afery Parmalatu, Komisja wskazała wspólnie z Parlamentem Europejskim i Państwami Członkowskimi na istotne, wymagające uwagi zagadnienia prawodawcze w dziedzinie agencji ratingowych. W lipcu 2004 r. Komisja zwróciła się do Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych („CESR”) o przedstawienie analizy technicznej i opinii, aby ocenić potrzeby w zakresie wprowadzenia prawodawstwa europejskiego lub podjęcia innych kroków. CESR przedłożył swoją opinię Komisji w marcu 2005 r. (3). Tymczasem przyjęto cały szereg środków legislacyjnych o doniosłym znaczeniu dla agencji ratingowych, jako część opracowanego przez Komisję planu działania w zakresie usług finansowych (Financial Services Action Plan — FSAP). Co więcej, w grudniu 2004 r. Międzynarodowa Organizacja Komisji Papierów Wartościowych opublikowała podstawowy kodeks postępowania dla agencji ratingowych (tzw. kodeks IOSCO) (4).

Celem niniejszego komunikatu jest przekazanie Radzie oraz Parlamentowi informacji na temat przyjętej przez Komisję koncepcji uregulowania kwestii agencji ratingowych z uwzględnieniem wyżej wymienionych zmian. Przy opracowywaniu swego podejścia Komisja kierowała się opinią CESR. Ponadto Komisja dbała o przestrzeganie zasad lepszego stanowienia prawa, do czego zobowiązała się w ramach dążenia do zwiększenia wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Unii, co stanowi węzłowy element jej polityki w sferze usług finansowych ujętej ostatnio w postaci białej księgi w sprawie polityki usług finansowych (5).

2.   AGENCJE RATINGOWE

2.1   Sposób funkcjonowania agencji ratingowych

Agencja ratingowa ocenia zdolność kredytową danego emitenta lub dokonuje oceny kredytowej instrumentu finansowego. Innymi słowy ocenia prawdopodobieństwo niewykonania przez emitenta zobowiązań finansowych w ogóle (ocena emitenta) lub w stosunku do danego papieru dłużnego czy papieru wartościowego o stałym dochodzie (ocena instrumentu).

Oba rodzaje opinii, czy ratingów, opierają się na danych opisujących strumień przychodów oraz bilans ocenianej jednostki ze szczególnym uwzględnieniem jej zadłużenia. Bierze się także pod uwagę dotychczasowe wyniki finansowe. Ratingi te stanowią jedynie wskaźnik sytuacji w danym momencie, muszą zatem być regularnie aktualizowane dla uwzględnienia najnowszych zmian ekonomicznych i innych. Oceny kredytowe pozwalają skutecznie podzielić emitentów na odpowiednie klasy w zależności od stopnia obarczającego ich ryzyka. Agencje stosują szczegółowe skale wiarygodności kredytowej, w których krytyczna granica oddziela klasy inwestycyjne (niskiego ryzyka) i klasy spekulacyjne (wysokiego ryzyka) — odzwierciedlające stopień ryzyka (czyli prawdopodobieństwa niedotrzymania zobowiązań) cechujący papiery wartościowe.

Oceny te są zwykle wymagane i opłacane przez samych emitentów. W takich przypadkach oceny opiera się zarówno na jawnych danych jak też na danych niedostępnych publicznie, ujawnianych z własnej woli przez oceniany podmiot (np. w drodze rozmów z osobami odpowiedzialnymi za sprawy finansowe ocenianego emitenta). Agencje ratingowe wystawiają też niejednokrotnie ratingi niezamówione (tj. opracowane bez zamówienia złożonego przez emitenta). Zwykle przy ich opracowaniu nie korzysta się z danych nieopublikowanych.

Głównym zajęciem agencji ratingowych jest dokonywanie ocen kredytowych, aczkolwiek wiele z nich wykorzystuje swoją wiedzę fachową w dziedzinie szacowania ryzyka, dostarczając emitentom innych usług finansowych (np. doradztwa inwestycyjnego) — czy to bezpośrednio, czy za pośrednictwem jednostek powiązanych.

2.2   Wpływ na rynki finansowe

Oceny kredytowe wywierają znaczący wpływ na rynki finansowe. Dzieje się tak z dwóch przyczyn. Po pierwsze: choć oparte na złożonych metodach szacowania, mogą być w prosty i natychmiastowy sposób wykorzystane przez inwestorów niezależnie od ich profilu i stopnia wiedzy specjalistycznej. Po drugie: agencje ratingowe cieszą się nieposzlakowaną opinią i w ocenie uczestników rynku są źródłem obiektywnych analiz danych.

Znaczenie agencji ratingowych w ostatnich latach można zaobserwować zarówno w praktyce gospodarczej jak w wymaganiach prawnych. Z jednej strony powodzenie rynkowe większości emisji papierów dłużnych zależy od poziomu przyznawanych im ratingów. Rating uznawany jest dziś za wstępny warunek poszukiwania zewnętrznych źródeł finansowania na rynkach papierów wartościowych (szczególnie dotyczy to emitentów bez ugruntowanej obecności na rynkach papierów dłużnych). Ocena kredytowa emitenta decyduje o oprocentowaniu, jakie musi on zaoferować celem uzyskania zewnętrznego finansowania. Co więcej, oceny kredytowe są w coraz większym stopniu wykorzystywane w postanowieniach umownych dotyczących ograniczeń dostępności kredytu, przyspieszenia terminu spłaty długu lub innych zmian warunków kredytowania.

Z drugiej zaś strony, według uregulowań obowiązujących w niektórych państwach określonego rodzaju produkty inwestycyjne mogą być sprzedawane wyłącznie w przypadku wykazania przez emitenta odpowiedniego poziomu wiarygodności kredytowej potwierdzonej przez uznaną agencję ratingową. Agencje ratingowe są również coraz głębiej angażowane w ocenę ryzyka związanego z posiadanymi przez instytucje finansowe aktywami koniecznymi dla spełnienia wymagań adekwatności kapitałowej.

Rola, jaką odgrywają agencje ratingowe na rynkach ma zasadniczo korzystny wpływ zarówno na inwestorów, jak i na emitentów. Dostarczają one inwestorom informacji służącej ocenie ryzyka związanego z danym papierem wartościowym. Pomagają również emitentom ograniczyć koszty gromadzenia kapitału (a przynajmniej tym, których oceniają korzystnie).

2.3   Kwestie problemowe

Rezolucja Parlamentu Europejskiego nie podważa pozytywnej roli, jaką powinny i najczęściej istotnie odgrywają agencje ratingowe. Wskazuje jednak na pewne kwestie problemowe, które należy poważnie rozważyć, mając na względzie to, by agencje ratingowe przez cały czas w sposób odpowiedzialny spełniały swoje zadania (6).

Obawy skupiają się wokół tematu jakości ocen kredytowych wystawianych przez agencje ratingowe. Agencje ratingowe muszą opierać swoje oceny na błyskawicznej analizie dostępnych danych, ustawicznie kontrolując rzetelność swoich źródeł informacji. Oznacza to, że w razie konieczności ratingi muszą być regularnie aktualizowane. Agencje ratingowe muszą również bardziej otwarcie ujawniać sposoby opracowywania ocen kredytowych. Ponadto istotne jest zachowanie niezależnego i absolutnie obiektywnego nastawienia agencji ratingowych. Na stanowisko agencji ratingowych nie mogą wpływać związki utrzymywane przez nie z emitentami. Pozostają również wątpliwości w sprawie dostępu agencji ratingowych do wewnętrznych informacji o emitentach. Ważne jest, by agencje nie wykorzystywały tych danych na innych polach działalności. Wreszcie, Parlament Europejski wyraża zaniepokojenie stopniem koncentracji branży agencji ratingowych, grożącym skutkami szkodliwymi dla konkurencji.

3.   WŁAŚCIWE REGULACJE

Kwestie problemowe związane z agencjami ratingowymi są poważne i powinny być należycie potraktowane. Zmierzają ku temu zarówno ramy prawne na poziomie wspólnotowym, jak i kodeks IOSCO. Prawodawstwo UE ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do agencji ratingowych działających w UE. Kodeks natomiast winien być uwzględniany przez agencje ratingowe niezależnie od miejsca ich działalności. Treść kodeksu uzupełnia prawodawstwo unijne. O ile dyrektywy są prawnie wiążące, o tyle kodeks działa na zasadzie „przestrzegaj lub wyjaśnij”, tj. oczekuje się włączenia przez agencje ratingowe całokształtu wymogów kodeksu IOSCO do ich własnych wewnętrznych kodeksów postępowania. W przypadku gdy to nie ma miejsca, muszą one wyjaśnić, w jaki sposób ich kodeksy przynoszą mimo wszystko efekty równoważne w stosunku do postanowień kodeksu IOSCO.

3.1   Prawodawstwo UE

Celem planu działań w zakresie usług finansowych (FSAP) było utworzenie otwartych, zintegrowanych i sprawnych rynków finansowych w UE, gdzie zyski inwestorów rosną dzięki siłom konkurencji, a inwestorzy nie są narażani na nadmierne ryzyko. Zmierzał on zatem do sprowadzenia do minimum ciężaru regulacji obarczającego przedsiębiorstwa przy jednoczesnym utrzymaniu skutecznego poziomu nadzoru regulacyjnego i wysokiego poziomu ochrony inwestorów.

Trzy dyrektywy FSAP mają znaczenie dla agencji ratingowych. Najważniejsza jest dyrektywa w sprawie nadużyć rynkowych (MAD), która wraz z przepisami wykonawczymi w postaci rozporządzenia i dalszych dyrektyw (7) reguluje kwestie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) dla zapewnienia spójności rynków finansowych Wspólnoty i podniesienia zaufania inwestorów do tych rynków. Przypadki wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku są przeszkodą dla pełnej przejrzystości rynku, która jest ważnym elementem działalności gospodarczej wszystkich podmiotów działających na zintegrowanych rynkach finansowych. W sprawach związanych ze sprzecznością interesów, uczciwym przedstawianiem zaleceń inwestycyjnych oraz dostępem do informacji poufnych przepisy dyrektyw MAD stanowią kompleksowe ramy prawne dla agencji ratingowych, nadając im przy tym szczególną rolę oraz wprowadzając rozróżnienie między ratingami a zaleceniami inwestycyjnymi.

Dla zapobieżenia wykorzystywaniu poufnych informacji i manipulacjom na rynku dyrektywa 2003/125/WE określa zasady uczciwego przedstawiania zaleceń inwestycyjnych oraz ujawniania sprzecznych interesów. Dla celów wymienionej dyrektywy oceny kredytowe nie stanowią zaleceń: traktowane są jako opinie o wiarygodności kredytowej konkretnego emitenta lub jakości kredytowej instrumentu finansowego. Tym niemniej dyrektywa stanowi, że agencje ratingowe powinny rozważyć przyjęcie wewnętrznych zasad i procedur zmierzających do zapewnienia uczciwego przedstawiania publikowanych przez nich ocen kredytowych. Co więcej, zobowiązuje ona agencje ratingowe do ujawniania wszelkich znaczących interesów lub sprzeczności interesów dotyczących instrumentów finansowych bądź emitentów, których zdolność kredytową oceniają (8). Z dyrektywy 2003/6/WE wynika ponadto, że w przypadku gdy agencja ratingowa wiedziała bądź powinna była wiedzieć, że podane ratingi były fałszywe bądź mylące, zakaz rozpowszechniania informacji fałszywych lub wprowadzających w błąd, jako przejaw manipulacji na rynku, może mieć zastosowanie również do wydawanych przez nią ocen kredytowych (9). Wziąwszy pod uwagę wymienione przepisy, jasne jest, że agencje ratingowe muszą wdrożyć wewnętrzne zasady i procedury zmierzające do zapewnienia obiektywnych, niezależnych i rzetelnych ocen umacniających zaufanie inwestorów.

Sprawą wielkiej wagi jest dla Komisji skuteczne wdrożenie przez agencje ratingowe procedur zapewniających wysoką jakość ocen. Co do prawnej kwalifikacji kwestii dostępu agencji ratingowych do wewnętrznych informacji, dyrektywa 2003/6/WE zabrania osobom posiadającym informacje wewnętrzne wykorzystywania takich informacji poprzez nabywanie lub zbywanie instrumentów finansowych, których informacje te dotyczą. Informacja wewnętrzna oznacza informację o ściśle określonym charakterze, niepodaną do wiadomości publicznej, dotyczącą bezpośrednio lub pośrednio jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych lub jednego lub kilku instrumentów finansowych i które, gdyby zostały podane do wiadomości publicznej, miałyby prawdopodobnie znaczny wpływ na ceny tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych (10). Zasadniczo emitent jest zobowiązany do jak najszybszego ujawnienia informacji wewnętrznych. W związku z tym do rzadkości należeć będzie sytuacja, w której emitent może zgodnie z prawem pozostawać w posiadaniu informacji wewnętrznej, która nie została jeszcze ujawniona. Jeśli emitent zadecyduje o dopuszczeniu agencji ratingowej do informacji wewnętrznej, agencja ta jest zobowiązana do zachowania poufności zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 2003/6/WE.

W takim wypadku zarówno agencja ratingowa, jak i każdy pracownik posiadający dostęp do wszelkiego rodzaju informacji wewnętrznych są objęci całkowitym zakazem dokonywania transakcji z wykorzystaniem takich informacji. Co więcej, niedozwolone jest także ujawnianie takiej informacji wewnętrznej komukolwiek — o ile ujawnienie nie wynika z normalnego trybu pełnienia obowiązków zawodowych. W tym względzie art. 6 ust. 3 akapit trzeci dyrektywy 2003/6/WE stanowi, iż emitenci lub osoby działające w ich imieniu lub na ich rachunek sporządzają listę pracujących dla nich osób, mających dostęp do informacji wewnętrznych. Na podstawie tego przepisu Państwa Członkowskie mogą wymagać od agencji ratingowych sporządzania list osób mających dostęp do informacji wewnętrznych. Listy te powinny być regularnie uaktualniane i przekazywane właściwemu organowi na każdy jego wniosek.

Poza dostępem do informacji wewnętrznych emitenta istnieje możliwość ustalenia takich informacji przez samą agencję — zwłaszcza w przypadku gdy ma ona dostęp do niepublikowanych informacji o emitencie. Stąd zakaz wykorzystywania do celów handlowych i ujawniania takich informacji wewnętrznych komukolwiek, o ile o ile ujawnienie nie wynika z normalnego trybu pełnienia obowiązków zawodowych. Dopuszcza się jednak możliwość poufnego przekazania emitentowi przez agencję ratingową informacji o przygotowywanej do opublikowania oceny kredytowej w celu potwierdzenia posiadanych informacji, na których została oparta taka ocena.

W opinii Komisji przepisy dyrektyw w sprawie nadużyć rynkowych stanowią wyczerpujący zestaw regulacji w odniesieniu do działalności agencji ratingowych w obszarze zagrożonym nadużyciami rynkowymi. Z uwagi na szczególną rolę agencji ratingowych na rynku usług finansowych wymagane jest staranne wdrożenie tych regulacji. Z tego względu Komisja zamierza aktywnie śledzić wdrożenie i egzekwowanie przepisów dyrektyw w sprawie nadużyć rynkowych w odniesieniu do agencji ratingowych.

Drugim aktem prawnym, o dużym znaczeniu dla agencji ratingowych jest dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych (CRD), wprowadzająca nowe ramy wymogów kapitałowych w odniesieniu do banków oraz przedsiębiorstw inwestycyjnych (11). CRD opiera się na nowym międzynarodowym systemie wymogów kapitałowych opracowanym przez Komitet Bazylejski ds. Nadzoru Bankowego („Bazylea II”) w 2004 r.

CRD przewiduje wykorzystanie zewnętrznych ocen kredytowych dla oszacowania wag ryzyka (a co za tym idzie, wymogów kapitałowych) przypisywanych ekspozycjom banków czy przedsiębiorstw inwestycyjnych. Dla właściwych władz do zaakceptowania będą wyłącznie oceny wydane przez uznane instytucje zewnętrznej oceny kredytowej (ECAI), przeważnie będące agencjami ratingowymi. Dyrektywa przedstawia również zarys mechanizmu ich uznawania.

CRD ustala zestaw wymogów, jakie muszą spełnić instytucje ECAI, aby zostały uznane przez właściwe władze. Na przykład wydawane przez nie oceny muszą być przyznawane obiektywnie i niezależnie oraz na bieżąco weryfikowane. Co więcej, procedury ustalania ratingu powinny być odpowiednio przejrzyste. Ponadto właściwe władze powinny ocenić, czy poszczególne oceny kredytowe są na rynku uznawane za wiarygodne i rzetelne przez korzystających z takich ocen oraz udostępniane na tych samych warunkach wszystkim zainteresowanym stronom.

Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (CEBS) dokłada starań, by na fundamencie CRD propagować zbliżanie procedur uznawania ECAI w całej Unii poprzez ustanowienie wspólnego rozumienia warunków koniecznych dla wdrożenia określonych w CRD wymogów ich uznawania (12).

Oczywiście CRD nie reguluje sposobów prowadzenia działalności przez agencje ratingowe, lecz w głównej mierze koncentruje się na określeniu wymagań kapitałowych. W efekcie procedury uznawania instytucji ECAI nie odnoszą się do szeroko pojętej kwestii działalności agencji ratingowych w ogóle. Ponadto, agencje ratingowe nie muszą decydować się na przyjęcie statusu ECAI w rozumieniu CRD, a co za tym idzie przepisy CRD nie muszą mieć zastosowania do wszystkich agencji ratingowych. Tym niemniej cele i skutki procedur uznawania ECAI należy traktować za nierozłącznie związane z celami pozostałych aktów prawnych i norm nadzoru mających zastosowanie dla agencji ratingowych, zważywszy na fakt, iż CRD potwierdza znaczącą rolę agencji ratingowych. W tym celu Komisja zamierza uważnie śledzić czynione postępy w dziedzinie uznawania ECAI i oceniać, czy agencje ratingowe wywiązują się właściwie z ważnego zadania, jakie nakłada na nie CRD. Stąd też właściwe władze powinny zadbać o to, by skutki uznania obejmowały wszystkie zainteresowane strony, dla oszacowania, czy kryteria uznawania ECAI mogłyby w przyszłości posłużyć do regulowania zasad działalności gospodarczej agencji ratingowych w razie takiej konieczności.

Ostatnim z elementów odpowiedniego prawodawstwa jest dyrektywa w sprawie rynków instrumentów finansowych (dalej: dyrektywa RIF) (13). Dyrektywa RIF wraz z towarzyszącymi aktami wykonawczymi nie ma zastosowania do procesu przyznawania ocen kredytowych przez agencje ratingowe, w przypadku gdy w procesie tym nie uwzględnia się podejmowania przez firmy usług i działalności inwestycyjnej zgodnie z definicją zawartą w RIF. Innymi słowy wystawienie oceny kredytowej zazwyczaj nie pociąga za sobą świadczenia przez agencję ratingową usług w zakresie „doradztwa inwestycyjnego” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy RIF. Agencje ratingowe powinny jednak mieć świadomość ściśle wytyczonych granic tej działalności, aby nadal działać w obszarze nieobjętym przepisami RIF. Z kolei te agencje ratingowe, które zajmują się również profesjonalnymi usługami i działalnością inwestycyjną mogą wymagać zezwolenia. W takich przypadkach przepisy RIF odnoszące się do zasad prowadzenia działalności gospodarczej i wymogów organizacyjnych miałyby również zastosowanie do przedsiębiorstwa podejmującego takie usługi i działalność inwestycyjną. W przypadku gdy np. agencja ratingowa świadczy usługi inwestycyjne (w rodzaju doradztwa inwestycyjnego) na rzecz klientów podlegającym regulacjom RIF, przepisy dotyczące sprzeczności interesów będą miały zastosowanie w celu ochrony interesów usługobiorców. Przepisy dotyczące sprzeczności interesów mogą wymagać odpowiedniego rozdzielenia usług inwestycyjnych i procedur wystawiania ocen kredytowych tak, aby usługi dodatkowe nie miały wpływu na jakość i bezstronność ocen kredytowych (14).

Takie kompleksowe ramy prawne są właśnie wprowadzane przez Państwa Członkowskie. Wszystkie dyrektywy należy wprowadzić w życie w sposób prawidłowy. W związku z tym, transpozycja dyrektyw jest bacznie obserwowana przez Komisję. W razie braku lub nieprawidłowego przebiegu transpozycji dyrektyw do prawa krajowego Komisja ma prawo wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia przepisów.

Kolejnym obszarem prawodawstwa wspólnotowego, mogącego mieć znaczenie dla agencji ratingowych jest prawo konkurencji. Komisja nie podziela zaniepokojenia Parlamentu Europejskiego stopniem koncentracji branży ocen kredytowych. Dotychczas nie zaobserwowano występowania jakichkolwiek praktyk antykonkurencyjnych w tej branży, jednak wszelkie dowody na ich wystąpienie będą dogłębnie zanalizowane. Z powyższego względu Komisja w chwili obecnej nie dostrzega potrzeby działania w tej dziedzinie. Co więcej, trzeba mieć na względzie fakt, iż w przypadku tej konkretnej branży nadmierne rozdrobnienie rynku miałoby być może szkodliwe skutki (agencje ratingowe mogłyby znaleźć się pod nadmierną presją ze strony emitentów chcących wymóc korzystne dla siebie ratingi, by w ten sposób przyciągnąć klientów).

3.2   Kodeks IOSCO

We wrześniu 2003 r. IOSCO opublikowała zasady działalności agencji ratingowych (w ramach „Zasad IOSCO”), wyznaczając agencjom ratingowym, organom nadzoru papierów wartościowych, emitentom i innym uczestnikom rynku cele w postaci zwiększenia ochrony inwestorów, poprawy poziomu uczciwości, skuteczności i przejrzystości na rynku oraz ograniczenia ryzyka systemowego. W odpowiedzi na uwagi zgłoszone na temat tych zasad IOSCO opracowała podstawowy kodeks postępowania agencji ratingowych (patrz załącznik).

Uwzględniając ogólnoświatowy charakter rynku agencji ratingowych, kodeks IOSCO ma w założeniu służyć wszystkim agencjom ratingowym niezależnie od ich wielkości, modelu i obszaru działania. Komisja zwraca uwagę, że kodeks IOSCO dotychczas nie został wprowadzony do systemów prawnych Państw Członkowskich. Tym niemniej oczekuje się, że agencje ratingowe wprowadzą w życie wszystkie postanowienia kodeksu IOSCO — o ile nie naruszają one przepisów właściwych dyrektyw UE. Oznaczałoby to obowiązek wprowadzenia norm kodeksu IOSCO do wewnętrznych procedur agencji ratingowych. Ostatnio obserwowane trendy rozwoju rynku wskazują, że liczne agencje ratingowe opracowały własne kodeksy postępowania w duchu kodeksu IOSCO, co dowodzi jego użyteczności jako zestawu norm do samoregulacji branży ratingowej.

Bardzo ważne jest nie tylko to, by agencje ratingowe wprowadziły zasady kodeksu IOSCO do własnych kodeksów, ale również by w pełni go przestrzegały w codziennej praktyce. Agencje ratingowe muszą w nadchodzących latach regularnie informować wszystkie zainteresowane strony o zgodności własnych norm z kodeksem postępowania. W tym celu Komisja zaleca regularną analizę skutków stosowania kodeksu IOSCO.

4.   WNIOSKI

W odpowiedzi na wniosek Parlamentu Europejskiego Komisja szczegółowo rozważyła, na ile konieczne są wnioski legislacyjne regulujące działalność agencji ratingowych.

Konkluzją tych rozważań jest stwierdzenie, że nie zachodzi potrzeba występowania z inicjatywą legislacyjną. Jedną z fundamentalnych zasad lepszego stanowienia prawa jest uciekanie się do rozwiązań legislacyjnych jedynie w razie absolutnej konieczności dla osiągnięcia celów ładu społecznego. Komisja uważa, że w omawianej dziedzinie konieczność nowego prawodawstwa pozostaje niedowiedziona.

Do agencji ratingowych odnoszą się już trzy istniejące dyrektywy o usługach finansowych. Komisja ufa, że te dyrektywy — w połączeniu z uregulowaniami własnymi agencji ratingowych opartymi na nowoprzyjętym kodeksie IOSCO — powinny stanowić odpowiedź na wszystkie istotne kwestie problemowe, jakie podnosi Parlament Europejski.

Również CESR w kierowanych do Komisji opiniach wskazywał na konieczność utrzymania obecnej równowagi pomiędzy legislacją a samoregulacją, zaznaczając, iż w chwili obecnej nie ma potrzeby występowania z dodatkowymi wnioskami legislacyjnymi.

Komisja będzie jednak nadal uważnie śledziła rozwój wydarzeń w tej dziedzinie. Rzecz jasna nowe ustalenia doprowadzą do pożądanych rezultatów jedynie w przypadku, gdy same agencje ratingowe dostatecznie poważnie potraktują zadanie samoregulacji. Muszą one bardzo skrupulatnie wdrażać postanowienia kodeksu IOSCO. Muszą również wykazać się przy tym otwartością i przejrzystością.

Fakt ustanowienia przez liczne agencje ratingowe własnych kodeksów wzorowanych na kodeksie IOSCO daje powody do optymizmu. Samo ustanowienie kodeksów nie jest jednak wystarczające; zawarte w nich zasady należy wcielać w życie w codziennej praktyce. Komisja nosi się z zamiarem zwrócenia się do CESR o obserwację zgodności z kodeksem IOSCO oraz o przedstawianie corocznych sprawozdań w tej sprawie. Rozważyć należy również, w jaki sposób najlepiej śledzić opinie uczestników rynku, zwłaszcza inwestujących w złożone instrumenty finansowe. Mogłoby się to wiązać z powołaniem nieformalnej grupy eksperckiej. Branża ocen kredytowych powinna zdać sobie sprawę, że Komisja może być zmuszona do podjęcia kroków legislacyjnych, gdyby okazało się, że stosowanie zasad regulacji unijnych oraz kodeksu nie jest zadowalające i wyrządza szkody rynkom kapitałowym UE.

Komisja rozważy również podjęcie inicjatyw legislacyjnych w razie wystąpienia nowych okoliczności — w tym poważnych nieprawidłowości rynkowych.

Wreszcie Komisja zamierza śledzić ogólnoświatowe trendy rozwoju w branży ocen wiarygodności kredytowej. W razie znaczących zmian w sposobach regulacji agencji ratingowych w innych częściach świata może wystąpić konieczność zrewidowania stanowiska Komisji.

---

(1)  Rezolucja Parlamentu nt. roli i metod działania agencji ratingowych (2003/2081INI), dostępna w jęz. angielskim w internetowym rejestrze dokumentów Parlamentu:

http://www.europarl.eu.int/registre/seance_pleniere/textes_adoptes/definitif/2004/0210/0080/P5_TA(2004)0080_EN.pdf.

(2)  Sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A5-0040/2004); poseł sprawozdawca Giorgos Katiforis.

(3)  Porady techniczne CESR dla Komisji Europejskiej w sprawie środków możliwych do zastosowania w odniesieniu do agencji ratingowych, dokument CESR/05/139b z marca 2005 r. dostępny na stronach internetowych CESR: http://www.cesr-eu.org.

(4)  Patrz: Code of Conduct Fundamentals for Credit Rating Agencies, dokument komitetu technicznego przy Międzynarodowej Organizacji Komisji Papierów Wartościowych (International Organization of Securities Commissions), grudzień 2004, w szczególności załącznik omawiający podstawowy kodeks postępowania agencji ratingowych IOSCO: Annex on IOSCO Code of Conduct Fundamentals for Credit Rating Agencies.

(5)  Biała księga w sprawie polityki usług finansowych (2005-2010), COM(2005) 629 final.

(6)  Zobacz: przypis 1.

(7)  Dyrektywa 2003/6/WE z 28.1.2003, (Dz.U. L 96/16 z 12.4.2003); dyrektywa Komisji 2003/124/WE z 22.12.2003, (Dz.U. L 339/70); dyrektywa 2003/125/WE z 22.12.2003, (Dz.U. 2003 L 339/73); dyrektywa Komisji 2004/72/WE z 29.4.2004, (Dz.U. 2003 L 162/70); oraz dyrektywa Komisji (WE) 2003/2273 z 22.12.2003, (Dz.U. 2003 L 336/33).

(8)  Zob. art. 1 ust. 8 oraz motyw 10 dyrektywy 2003/125/WE.

(9)  Artykuł 1 ust. 2 lit. c) stanowi: „Manipulacja na rynku” oznacza: rozpowszechnianie informacji poprzez media, także Internet, lub innymi sposobami, które dają, lub mogłyby dawać, fałszywe lub wprowadzające w błąd sygnały w odniesieniu do instrumentów finansowych, w tym upowszechnianie plotek oraz informacji fałszywych i wprowadzających w błąd, jeżeli osoba upowszechniająca wiedziała lub powinna była wiedzieć, że informacje te są fałszywe lub wprowadzające w błąd (...)

(10)  Artykuł 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy 2003/6/WE.

(11)  Przekształcająca dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącą się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe oraz dyrektywę Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych.

(12)  Dokument konsultacyjny CEBS z 29 czerwca 2005 r. o uznawaniu instytucji zewnętrznej oceny zdolności kredytowej (ECAI) dostępny w jęz. angielskim na oficjalnej stronie www: http://www.c-ebs.org/pdfs/CP07.pdf

(13)  Dyrektywa 2004/39/WE z 21.4.2004, (Dz.U. L 145/1 z 30.4.2004).

(14)  Por. art. 13 ust. 3, art. 13 ust. 10 oraz art. 18 dyrektywy RIF.

---

| 11.3.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 59/7 |
| --- | --- | --- | --- |

11.3.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 59/7

---

Publikacja decyzji Państw Członkowskich dotyczących przyznania lub cofnięcia licencji na prowadzenie działalności zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2407/92 w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym (1)
   (2)

(2006/C 59/03)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

LITWA

Cofnięte licencje na prowadzenie działalności

Kategoria A:   Licencje na prowadzenie działalności bez ograniczeń zawartych w art. 5 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2407/92

| Nazwa przewoźnika lotniczego | Adres przewoźnika lotniczego | Mający pozwolenie na przewóz | Decyzja obowiązuje od |
| --- | --- | --- | --- |
| JSC „Aviakompanija Lietuva”/„Air Lithuania” | Kaunas airport |
| LT-54085 Karmelava |
| Kaunas district |

Nazwa przewoźnika lotniczego

Adres przewoźnika lotniczego

Mający pozwolenie na przewóz

Decyzja obowiązuje od

JSC „Aviakompanija Lietuva”/„Air Lithuania”

Kaunas airport

LT-54085 Karmelava

Kaunas district

pasażerowie, przesyłki pocztowe, ładunek

10.2.2006

---

(1)  Dz.U. L 240 z 24.8.1992, str. 1.

(2)  Przekazane Komisji Europejskiej przed 31.8.2005.

---

| 11.3.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 59/8 |
| --- | --- | --- | --- |

11.3.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 59/8

---

Zezwolenie na pomoc państwa w ramach przepisów zawartych w art. 87 i 88 Traktatu WE

Przypadki, względem których Komisja nie wnosi sprzeciwu

(2006/C 59/04)

Data przyjęcia decyzji:

Państwo Członkowskie: Hiszpania

Nr pomocy: N 64/04

Tytuł: Program wykorzystania energii słonecznej w Regionie Ekstremadura

Cel: Promowanie wykorzystywania energii słonecznej, zarówno cieplnej, jak i fotowoltaicznej, w regionie Ekstremadura, a także stosowania instalacji mieszanych wykorzystujących energię słoneczną w połączeniu z innymi źródłami odnawialnej energii oraz obniżenie emisji CO2 o ok. 50 t w okresie 2004-2010

Podstawa prawna: Podstawą prawną niniejszego programu jest projekt Dekretu regulującego przyznawanie dotacji pomocowych na wykorzystanie energii słonecznej.

Inne warunki pomocy zostały określone w ustawie nr 5/1990 z dnia 30 listopada 1990 r. ustanawiającej administracyjną współpracę między prowincjami Badajoz i Càceres a Autonomicznym Regionem Ekstremadury w odniesieniu do kumulacji pomocy

Budżet: Budżet wyniesie przypuszczalnie 2 940 000 EUR (420 000 EUR rocznie)

Intensywność lub kwota pomocy: Maksymalna intensywność pomocy wynosi 40 % kwalifikujących się kosztów, przy czym żaden z beneficjentów nie może otrzymać kwoty pomocy przekraczającej 30 000 EUR

Czas trwania: 2004-2010

Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:

http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/

Data przyjęcia decyzji:

Państwo Członkowskie: Włochy — Region Toscane

Nr pomocy: N 108/2005

Tytuł: „Pomoc na przekształcenie umów o pracę”

Cel: Wspieranie tworzenia miejsc pracy i długoterminowego zatrudniania pracowników w gorszym położeniu przez pomoc przeznaczoną na przekształcanie umów o pracę na czas określony w umowy o pracę na czas nieokreślony

Podstawa prawna: Delibera della Giunta regionale n. 1351 del 20.12.2004, recante modifica della delibera n. 1233 del 6.12.2004

Budżet: 3 530 794 EUR

Intensywność pomocy: 3,75-7,5 % brutto w przypadku tworzenia miejsc pracy przez małe i średnie przedsiębiorstwa poza regionami objętymi pomocą

4 % netto (EDN) dla dużych przedsiębiorstw, + 3 % brutto (EDB) lub + 5 % brutto (EDB) dla małych i średnich przedsiębiorstw w regionach objętych wyłączeniem przewidzianym w art. 87 ust. 3 lit. c)

25 % w przypadkach, w których uwzględnieni zostali pracownicy w gorszym położeniu

w sektorze rolnictwa 25 % (27,5 % dla młodych rolników) w przypadkach, w których ma zastosowanie rozporządzenie nr 1257/1999

Czas trwania: Do 31 grudnia 2006 r.

Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:

http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/

Data przyjęcia decyzji:

Państwo Członkowskie: Włochy — region Emilia Romagna

Nr pomocy: N 271/2004

Tytuł: „Środek 1.A) regionalnego programu w dziedzinie badań przemysłowych, innowacji i transferu technologii”

Cel: Pobudzenie do dodatkowych działań w zakresie badań przemysłowych i rozwoju przedkonkurencyjnego

Podstawa prawna: Delibera della Giunta regionale n. 2823 del 30.12.2003

Budżet: Ogółem 30 mln EUR na cały okres trwania programu

Intensywność lub kwota pomocy: Odpowiednio 50 i 25 % na badania przemysłowe i rozwój przedkonkurencyjny, uzupełnione ewentualnie premiami na rzecz MŚP i wspieranych regionów

Czas trwania: do 31.12.2005

Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:

http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/

Data przyjęcia decyzji:

Państwo Członkowskie: Niemcy

Nr programu pomocowego: N 275/2002

Tytuł: Wspieranie przedsiębiorstw w sektorze połówów na kutrach i rybołówstwa dalekomorskiego landu Dolna Saksonia, uzgodnione w ramach pomocy strukturalnej Wspólnoty określonej w IFOR

Cel: Współfinansowanie pomocy strukturalnej przeznaczonej dla przedsiębiorstw sektora połowów z kutrów i rybołówstwa dalekomorskiego landu Dolna Saksonia

Podstawa prawna: Landeshaushaltsordnung § 44

Budżet: 2,8 mln EUR

Intensywność lub kwota pomocy: W granicach kwot określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2792/1999

Czas trwania: lata 2000-2008

Inne informacje: Sprawozdanie roczne

Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:

http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/

Data przyjęcia decyzji:

Państwo Członkowskie: Zjednoczone Królestwo

Nr pomocy: N 600/2003

Tytuł: Zmiany w zarządzeniu o zobowiązaniu dotyczącym odnawialnych źródeł energii (Renewable Obligation Order)

Cel: Rozszerzenie działania mechanizmu przewidzianego w zarządzeniu o zobowiązaniu dotyczącym odnawialnych źródeł energii, który wspiera produkcję energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, na elektrownie współspalające biomasę, na mniejsze generatory oraz na elektrownie konwencjonalne przechodzące na produkcję energii z biomasy

Podstawa prawna: Renewables Obligation (Amendment) Order 2004

Czas trwania: do 2016 r., ponowne zgłoszenie w 2012 r.

Inne informacje: Sprawozdanie roczne

Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:

http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/

Data przyjęcia decyzji:

Państwo Członkowskie: Hiszpania

Nr pomocy: N 605/2003

Tytuł: Narodowy plan dotyczący badań naukowych, rozwoju i innowacji technologicznych na lata 2004-2007

Cel: Opracowanie nowego programu pomocy horyzontalnej w dziedzinie badań i rozwoju, ze szczególnym uwzględnieniem rozwoju i poprawy badań technologicznych

Podstawa prawna: «Orden CTE/3185/2003, de 12 de noviembre, por la que se regulan las bases, el régimen de ayudas y la gestión del Plan Nacional de Investigación Científica, Desarrollo e Innovación Tecnológica (2004-2007) en la parte dedicada al Fomento de la Investigación Técnica» y «Orden CTE/3700/2003, de 23 de diciembre, por la que se efectúa la convocatoria del año 2004 para la concesión de ayudas para apoyo a Centros Tecnológicos»

Budżet: 3 814 mln EUR

Intensywność lub kwota pomocy: 50 % dla przemysłowych projektów badawczych; 75 % dla studiów wykonalności poprzedzających przemysłowe projekty badawcze; 50 % dla studiów wykonalności poprzedzających przedkonkurencyjne projekty rozwojowe i 25 % na przedkonkurencyjne działania rozwojowe jako stawki bazowe dla przedsiębiorstw, ponadto (w stosownych przypadkach) premia w wysokości 10 pkt procentowych dla MŚP zgodnie z definicją Komisji, 10 pkt procentowych dla obszarów objętych art. 87 ust. 3 lit. a), 5 pkt procentowych dla obszarów objętych art. 87 ust. 3 lit. c).

Stosuje się również inne premie przewidziane przez zasady ramowe w zakresie BiR, przy jednoczesnym przestrzeganiu maksymalnych dozwolonych intensywności pomocy oraz zasad kumulacji

Czas trwania: 1.1.2004-31.12.2008

Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:

http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/

---

| 11.3.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 59/10 |
| --- | --- | --- | --- |

11.3.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 59/10

---

Uprzednie zgłoszenie koncentracji

(Sprawa nr COMP/M.4163 — Wiener Städtische/TBIH)

Sprawa kwalifikująca się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(2006/C 59/05)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

| 1. | W dniu 3 marca 2006 r. zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Wiener Städtische Allgemeine Versicherung AG („Wiener Städtische”, Austria) przejmuje w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem TBIH Financial Services Group N.V. („TBIH”, Holandia) w drodze zakupu udziałów. Po dokonaniu transakcji Wiener Städtische, Kardan N.V. („Kardan”, Holandia), MidOcean Partners („MidOcean”, USA) oraz Englefield Capital LLP („Englefield”, Zjednoczone Królestwo) będą sprawować wspólną kontrolę nad TBIH. |
| --- | --- |

1.

W dniu 3 marca 2006 r. zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Wiener Städtische Allgemeine Versicherung AG („Wiener Städtische”, Austria) przejmuje w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem TBIH Financial Services Group N.V. („TBIH”, Holandia) w drodze zakupu udziałów. Po dokonaniu transakcji Wiener Städtische, Kardan N.V. („Kardan”, Holandia), MidOcean Partners („MidOcean”, USA) oraz Englefield Capital LLP („Englefield”, Zjednoczone Królestwo) będą sprawować wspólną kontrolę nad TBIH.

| 2. | Przedmiot działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji:






  — | w przypadku Wiener Städtische: usługi ubezpieczeniowe i inne obszary działalności, |
| --- | --- | --- |

2.

Przedmiot działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji:

—

w przypadku Wiener Städtische: usługi ubezpieczeniowe i inne obszary działalności,

| — | w przypadku Kardan: grupa inwestycyjna, |
| --- | --- |

—

w przypadku Kardan: grupa inwestycyjna,

| — | w przypadku MidOcean: grupa inwestycyjna, |
| --- | --- |

—

w przypadku MidOcean: grupa inwestycyjna,

| — | w przypadku Englefield: grupa inwestycyjna, |
| --- | --- |

—

w przypadku Englefield: grupa inwestycyjna,

| — | w przypadku TBIH: usługi ubezpieczeniowe, fundusze emerytalne i zarządzanie pożyczkami, leasingiem i aktywami w państwach Europy Środkowej i Wschodniej. |
| --- | --- |

—

w przypadku TBIH: usługi ubezpieczeniowe, fundusze emerytalne i zarządzanie pożyczkami, leasingiem i aktywami w państwach Europy Środkowej i Wschodniej.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia (WE) nr 139/2004. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie procedury uproszczonej stosowanej do niektórych koncentracji zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (2), sprawa ta kwalifikuje się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym obwieszczeniu. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia (WE) nr 139/2004. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie procedury uproszczonej stosowanej do niektórych koncentracji zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (2), sprawa ta kwalifikuje się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym obwieszczeniu.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych stron trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie 10 dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (nr faksu: (32-2) 296 43 01 lub 296 72 44) lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.4163 — Wiener Städtische/TBIH, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:





  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition, |
| Merger Registry |
| J-70 |
| B-1049 Bruxelles/Brussel |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych stron trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie 10 dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (nr faksu: (32-2) 296 43 01 lub 296 72 44) lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.4163 — Wiener Städtische/TBIH, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition,

Merger Registry

J-70

B-1049 Bruxelles/Brussel

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1.

(2)  Dz.U. C 56 z 5.3.2005, str. 32.

---

| 11.3.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 59/11 |
| --- | --- | --- | --- |

11.3.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 59/11

---

Opinia dotycząca wniosku złożonego na mocy art. 30 dyrektywy 2004/17/WE

(2006/C 59/06)

Wniosek Państwa Członkowskiego

Dnia 20 lutego 2006 r. Komisja otrzymała wniosek złożony na mocy art. 30 ust. 4 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (1). Pierwszym dniem roboczym następującym po wpłynięciu wniosku był dzień 21 lutego 2006 r.

Złożony przez Republikę Finlandii wniosek dotyczy produkcji, w tym kogeneracji oraz dystrybucji energii elektrycznej w tym kraju. Artykuł 30 przewiduje, iż przepisy dyrektywy 2004/17/WE nie mają zastosowania, jeśli dana działalność bezpośrednio podlega konkurencji na rynkach, do których dostęp nie jest ograniczony. Ocena spełnienia tych warunków dokonywana jest wyłącznie na mocy przepisów dyrektywy 2004/17/WE i nie ma wpływu na zastosowanie reguł konkurencji.

Komisji przysługuje termin trzech miesięcy począwszy od pierwszego dnia roboczego określonego powyżej na podjęcie decyzji dotyczącej przedstawionego wniosku. Termin upływa zatem w dniu 21 maja 2006 r.

Przepisy wyżej wymienionego art. 30 ust. 4 akapit trzeci mają zastosowanie. W związku z tym okres, jakim dysponuje Komisja na podjęcie decyzji może zostać przedłużony o jeden miesiąc. Takie ewentualne przedłużenie okresu na podjęcie decyzji będzie przedmiotem publikacji.

---

(1)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, str. 1.

---

Sprostowania

| 11.3.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 59/12 |
| --- | --- | --- | --- |

11.3.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 59/12

---

Sprostowanie do zaproszenia do składania ofert — P-São Miguel: Wykonywanie regularnych usług lotniczych — Zaproszenie do składania ofert na wykonywanie regularnych usług lotniczych w obrębie Autonomicznego Regionu Azorów ogłoszone przez Autonomiczny Region Azorów zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92

(
  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 51 z dnia 1 marca 2006 r.
  )

(2006/C 59/07)

Na str. 7, pkt 1 akapit trzeci:

zamiast:

„Zakładając, że do dnia 28 lutego 2006 r. ...”,

powinno być:

„Zakładając, że do dnia 31 marca 2006 r. ...”.

---