----

----

I Informācija

Komisija

----

Eiropas Centrālās bankas noteiktā procentu likme tās refinansēšanas operācijām (1):

2,32 % 2006. gada 1. marts

Eiro maiņas kurss (2)

2006. gada 1. marts

(2006/C 52/01)

1 eiro= 

----

(1)  Kurss, kas pielietots nesenos darījumos ir ņemts pirms norādītās dienas. Mainīgā kursa gadījumā procentu likme ir marginālā likme.

(2)

Datu avots: atsauces maiņas kursu publicējusi ECB.

----

----

Atzinums, ko sniegusi padomdevēja komiteja uzņēmumu koncentrācijas jautājumos tās 131. sanāksmē 2005. gada 22. aprīlī par lēmuma projektu lietā COMP/M.3178 — Bertelsmann/Springer/JV

(2006/C 52/02)

----

----

Uzklausīšanas amatpersonas nobeiguma ziņojums lietā COMP/M.3178 — Bertelsmann/Springer

(ievērojot 15. pantu Komisijas 2001. gada 23. maija Lēmumā 2001/462/EK, EOTK par uzklausīšanas amatpersonu darba uzdevumiem dažos tiesas procesos par konkurenci — OV L 162, 19.6.2001., 21. lpp)

(2006/C 52/03)

Komisija 2004. gada 4. novembrī saņēma paziņojumu par plānoto apvienošanos, saskaņā ar kuru Vācijas uzņēmumi Bertelsmann AG, tā vienpersoniski kontrolētais meitas uzņēmums Gruner+Jahr AG & Co. KG un Axel Springer AG iegūst kopīgu kontroli pār uzņēmumu NewCo, iegādājoties kapitāla daļas jaundibinātajā uzņēmumā, kas veido kopuzņēmumu.

Pārbaudījusi informāciju, ko iesniedza ierosinātā apvienošanās procesa puses, un veikusi tirgus izpēti, Komisija secināja, ka apvienošanās izraisa nopietnas šaubas par atbilstību kopējam tirgum un EEZ līgumam. Tādēļ 2004. gada 23. decembrī Komisija uzsāka procedūru, kas ir paredzēta Apvienošanās regulas 6. panta 1. punkta c) apakšpunktā.

Pēc sīkākas tirgus izpētes Komisija atzina, ka ierosinātā koncentrācija būtiski neietekmē efektīvu konkurenci kopējā tirgū vai būtiskā tā daļā dominējošā stāvokļa radīšanas vai stiprināšanas rezultātā un ka tā neierobežo konkurenci Apvienošanās regulas 2. panta 4. punkta un Līguma 81. panta nozīmē. Tādēļ pusēm iebildumi netika nosūtīti. Tirgus izpētes procesā pusēm bija sniegta piekļuve pamatdokumentiem saskaņā ar Konkurences ģenerāldirektorāta apvienošanās kontroles izpildes paraugprakses 7.2. punktu.

Saistībā ar šo lietu nav nepieciešams izteikt īpašus apsvērumus attiecībā uz tiesībām tikt uzklausītam.

Briselē, 2005. gada 27. aprīlī

Karen WILLIAMS

----

----

Atzinums, ko sniegusi uzņēmumu koncentrācijas padomdevēju komiteja savā 128. sanāksmē 2004. gada 23. septembrī, par pagaidu lēmuma projektu COMP/M.3099 — Areva/Urenco/ETC lietā

(2006/C 52/04)

----

----

Uzklausīšanas amatpersonas nobeiguma ziņojums lietā COMP/M.3099 — Areva/Urenco

(atbilstoši 2001. gada 23. maija Komisijas Lēmuma (2001/462/EK, ECSC) 15. pantam par uzklausīšanas amatpersonu darba uzdevumiem dažos tiesas procesos par konkurenci — OV L 162, 19.6.2001., 21. lpp.)

(2006/C 52/05)

Saskaņā ar Padomes Regulas (EEK) Nr. 4064/89 (“Apvienošanās regula”) 22. pantu Komisija 2004. gada 8. un 26. aprīlī saņēma Francijas, Zviedrijas un Vācijas iestāžu kopīgu pieprasījumu nodot lietu izskatīšanai, lai izmeklētu ierosināto koncentrāciju, kuras rezultātā uzņēmums Société de participations du Commissariat à l'Energie Atomique SA (“Areva”) iegūst Apvienošanās regulas 3. panta 1. punkta b) apakšpunkta nozīmē kopēju kontroli pār uzņēmumu Enrichment Technology Company Limited (“ETC”), ko agrāk, iegādājoties šī uzņēmuma akcijas, kontrolēja vienīgi uzņēmums Urenco Limited (“Urenco”).

Pārbaudot attiecīgo dalībvalstu un to pušu, kas ierosināja koncentrāciju, iesniegtos pierādījumus, kā arī pēc tirgus izpētes veikšanas, Komisija secināja, ka koncentrācija rada nopietnas šaubas par tās atbilstību kopējam tirgum un saskaņā ar 2004. gada 22. jūnija Apvienošanās regulas 6. panta 1. punkta c) apakšpunktu, un nolēma uzsākt tiesas procesu.

Pēc pušu 2004. gada 22. jūnijā izteiktā lūguma, 2004. gada 14. jūlijā saskaņā ar EK apvienošanās kontroles izpildes paraugpraksi iesniedza galveno dokumentu pārskatu.

Puses 2004. gada 20. augustā piedāvāja tādas saistības, kas mainīja sākotnējo koncentrācijas plānu, kurā daži aspekti tika grozīti Komisijas veiktās tirgus izpētes rezultātā. Pēdējās saistības iesniedza 2004. gada 3 septembrī. Šo pasākumu rezultātā attiecīgie Komisijas dienesti nolēma, ka nopietnās šaubas ir novērstas. Tāpēc pusēm iebildumi netika nosūtīti. Ne puses, ne arī citas uzņēmējsabiedrības uzklausīšanas amatpersonai neizteica šaubas par tirgus izpēti. Šajā lietā nav nepieciešami īpaši komentāri par tiesībām tikt uzklausītam.

Briselē, 2004. gada 27. septembrī

Karen WILLIAMS

----

----

Iebildumu necelšana pret paziņoto koncentrāciju

(Lieta Nr. COMP/M.3905 — Tesco/Carrefour (Czech Republic and Slovakia))

(2006/C 52/06)

(Dokuments attiecas uz EEZ)

2005. gada 22. decembrī Komisija nolēma necelt iebildumus pret augstāk paziņoto koncentrāciju un paziņo, ka tā ir saderīga ar kopējo tirgu. Šis lēmums ir balstīts uz Padomes Regulas (EK) Nr. 139/2004 6. panta 1. punkta b) apakšpunktu. Lēmuma pilns teksts ir pieejams vienīgi angļu valodā un tiks publicēts pēc tam, kad tiks noskaidrots, vai tas ietver jelkādus komercnoslēpumus. Tas būs pieejams:

----

----

Francijas izdarītais grozījums sabiedrisko pakalpojumu sniegšanas saistībās, kas uzliktas attiecībā uz regulāro gaisa satiksmi starp Rennu un Milūzu

(2006/C 52/07)

(Dokuments attiecas uz EEZ)

Minimālais lidojumu skaits un biežums

Obligātajam pakalpojumu biežumam ir jābūt vismaz diviem turp un atpakaļ lidojumiem dienā, no rīta un vakarā, katru dienu, izņemot svētku dienas, no pirmdienas līdz piektdienai 220 dienas gadā.

Pakalpojumi maršrutā Renna (Saint-Jacques) un Bāzele-Milūza jānodrošina bez starpnolaišanās.

Ekspluatēto gaisa kuģu veids un ietilpība

Pakalpojumi jānodrošina, izmantojot hermetizētu gaisa kuģi, kurā ir vismaz 18 sēdvietas.

Lidojumu grafiks

Lidojumu grafikam jābūt tādam, lai darījumu pasažieriem darba nedēļā ik dienas būtu iespējams aizlidot turp un atpakaļ, vismaz septiņas stundas pavadot gan Bāzelē-Milūzā, gan Rennā (Saint-Jacques).

Tirdzniecības politika

Biļetes uz šiem lidojumiem jāpārdod vismaz ar vienas datorizētas rezervēšanas sistēmas palīdzību.

Pakalpojumu nepārtrauktība

Izņemot nepārvaramas varas gadījumus, to lidojumu skaits, kurus atceļ uz pārvadātāju tieši attiecināmu iemeslu dēļ, nedrīkst pārsniegt 3 % no gadā plānotā lidojumu skaita. Turklāt, ja minētos pakalpojumus pārtrauc, pārvadātājam ir pienākums par to paziņot divus mēnešus iepriekš.

Pārvadātājus Kopienā informē par to, ka sabiedrisko pakalpojumu sniegšanas saistību neievērošanas gadījumā viņiem draud administratīvs un/vai krimināls sods.

----

----

VALSTS — POLIJA

Valsts atbalsts C 43/2005 (ex N 99/2005) — Polijas balasta izmaksas

Aicinājums iesniegt apsvērumus saistībā ar EK Līguma 88. panta 2. punkta piemērošanu

(2006/C 52/08)

(Dokuments attiecas uz EEZ)

Ar 2005. gada 23. novembra vēstuli, kuras atveidojums tās autentiskajā valodā ir sniegts pēc šā kopsavilkuma, Komisija paziņoja Polijai par savu lēmumu attiecībā uz iepriekšminētajiem pasākumiem uzsākt EK Līguma 88. panta 2. punktā paredzēto procedūru.

Ieinteresētās personas viena mēneša laikā pēc šā kopsavilkuma un pievienotās vēstules publicēšanas var iesniegt savas atsauksmes par pasākumiem, attiecībā uz kuriem Komisija uzsāk procedūru, adresējot tās:

Šīs atsauksmes paziņos Polijai. Ieinteresētā persona, kas iesniedz atsauksmes, var rakstveidā pieprasīt ievērot konfidencialitāti attiecībā uz tās identitāti, norādot šādas prasības iemeslus.

KOPSAVILKUMS

1.   PASĀKUMU APRAKSTS

Polijas valsts galvenais mērķis enerģētikas nozarē 90. gadu vidū bija nodrošināt piegādes drošību un elektroenerģijas ražošanas infrastruktūras modernizāciju. Lai sasniegtu šos mērķus, valstij piederošais elektroenerģijas tīkla operators “PSE” noslēdza ilgtermiņa elektroenerģijas pirkuma līgumus ar elektroenerģijas ražotājiem Polijā.

Saskaņā ar šiem elektroenerģijas pirkuma līgumiem “PSE” pienākums ir pirkt noteiktu daudzumu elektroenerģijas par nemainīgu cenu, tādējādi garantējot elektroenerģijas ražotājiem ienākumus no ieguldījuma bez riska. Elektroenerģijas pirkuma līgumi ietver arī peļņas elementu. Elektroenerģijas pirkuma līgumus parakstīja no 1994. gada līdz 1998. gadam, un to darbības beigu termiņš ir no 2005. gada līdz 2027. gadam atkarībā no elektroenerģijas ražotāja.

Pašlaik elektroenerģijas pirkuma līgumi aptver aptuveni pusi no Polijas elektroenerģijas ražošanas.

Polijas iestādes ir sagatavojušas likumprojektu, kas ļautu elektroenerģijas ražotājiem brīvprātīgi anulēt to elektroenerģijas pirkuma līgumu apmaiņā pret kompensācijām. Šis likumprojekts tika paziņots Komisijai.

2.   PASĀKUMU IZVĒRTĒJUMS

Komisija ir izanalizējusi gan pašos elektroenerģijas pirkuma līgumos ietvertos valsts atbalsta elementus, gan kompensācijās ietverto valsts atbalsta elementu elektroenerģijas pirkuma līgumu anulēšanas gadījumā.

2.1.   Par elektroenerģijas pirkuma līgumiem

Elektroenerģijas pirkuma līgumi varētu sniegt selektīvas konkurences priekšrocības elektroenerģijas ražotājiem, ar kuriem noslēgti līgumi, un tas var izkropļot konkurenci un ietekmēt tirdzniecību starp dalībvalstīm.

Šajā procedūras posmā Komisija uzskata, ka elektroenerģijas pirkuma līgumu noteikumi nostāda izdevīgākā saimnieciskā situācijā elektroenerģijas ražotājus, ar kuriem šādi līgumi ir noslēgti, nekā citus elektroenerģijas ražotājus, ar kuriem minētie līgumi nav noslēgti, un nekā citas salīdzināmas darbības nozares, kurās šādus ilgtermiņa līgumus tirgus dalībniekiem pat nepiedāvāja. Tādēļ pasākums sniedz selektīvas priekšrocības šiem elektroenerģijas ražotājiem.

Elektroenerģijas tirgus ir atvērts konkurencei, un dalībvalstis elektroenerģiju savstarpēji pārdod, kopš stājās spēkā Eiropas Parlamenta un Padomes 1996. gada 19. decembra Direktīva 96/92/EK par kopīgiem noteikumiem attiecībā uz elektroenerģijas iekšējo tirgu (1). Pasākumi, kas atbalsta enerģētikas nozares uzņēmumus vienā dalībvalstī, tādēļ var traucēt citu dalībvalstu uzņēmumu iespējas eksportēt elektroenerģiju uz dalībvalsti, kurā uzņēmumiem sniegtas priekšrocības, kā arī veicināt elektroenerģijas eksportu uz dalībvalsti, kurā uzņēmumiem šādas priekšrocības netiek sniegtas.

Pašlaik Komisija uzskata arī, ka šīs priekšrocības sniegtas no valsts līdzekļiem, jo elektroenerģijas pirkuma līgumu parakstīšana bija valsts politika, ko īstenoja, izmantojot valstij pilnīgi piederošu elektroenerģijas tīkla operatoru “PSE”. Saskaņā ar Eiropas Kopienu Tiesas praksi (2) līdzekļi ir uzskatāmi par valsts līdzekļiem EK Līguma 87. panta 1. punkta izpratnē, ja valsts īpašumā esošs uzņēmums izmanto savus līdzekļus atbilstīgi valstij.

Ņemot vērā iepriekšminēto, šajā procedūras posmā elektroenerģijas pirkuma līgumi uzskatāmi par valsts atbalstu elektroenerģijas ražotājiem EK Līguma 87. panta 1. punkta nozīmē.

Komisijas metodoloģija valsts atbalsta analīzei saistībā ar balasta izmaksām (“Metodoloģija”) ir līdzeklis, ar kura palīdzību analizēt valsts atbalstu elektroenerģijas ražotājiem. Pamatojoties uz pašlaik mūsu rīcībā esošajiem dokumentiem, Komisijai ir bažas par elektroenerģijas pirkuma līgumu atbilstību šīs Metodoloģijas kritērijiem.

Pirmkārt, Komisijai ir bažas, vai ilgtermiņa elektroenerģijas pirkuma līguma, ar ko slēdz nozīmīgu tirgus daļu, principi varētu atbilst Metodoloģijas mērķiem paātrināt nozares liberalizāciju, piešķirot atbilstošas kompensācijas esošajiem operatoriem, kuriem nav līdzvērtīgas konkurences iespējas.

Otrkārt, Komisijai ir bažas, vai elektroenerģijas pirkuma līgumos iekļautais atbalsta elements atbilst sīki izstrādātajiem Metodoloģijas kritērijiem attiecībā uz attaisnoto balasta izmaksu aprēķinu un faktisko kompensāciju piešķiršanu.

2.2.   Par kompensācijām elektroenerģijas pirkuma līgumu anulēšanas gadījumā

Iepriekš izskaidroto pamatojumu, lai noteiktu valsts atbalsta esamību elektroenerģijas pirkuma līgumos, var tāpat izmantot, lai izdarītu secinājumu par valsts atbalsta esamību kompensācijās par elektroenerģijas pirkuma līgumu anulēšanu.

Ņemot vērā to pašu Metodoloģiju, Komisija ir izanalizējusi kompensācijās iekļautā valsts atbalsta atbilstību. Komisijai ir bažas, vai elektroenerģijas pirkuma līgumos iekļautais atbalsta elements atbilst sīki izstrādātajiem Metodoloģijas kritērijiem attiecībā uz attaisnoto balasta izmaksu aprēķinu un faktisko kompensāciju piešķiršanu.

3.   SECINĀJUMS

Komisija uzsāk oficiālu izmeklēšanas procedūru saskaņā ar EK Līguma 88. panta 2. punktu attiecībā uz elektroenerģijas pirkuma līgumiem, kuri bija spēkā datumā, kad Polija pievienojās ES (2004. gada 1. maijā), kā arī attiecībā uz likumprojektu, kas paredz elektroenerģijas pirkuma līgumu iespējamo anulēšanu.

Komisija lūdz Polijas Republiku sniegt visu informāciju, kas varētu palīdzēt šo pasākumu izvērtēšanai.

Saskaņā ar Padomes Regulas (EK) Nr. 659/1999 14. pantu jebkurš nelikumīgs atbalsts var tikt atprasīts no saņēmēja.

Visas ieinteresētās personas tiek aicinātas iesniegt atsauksmes viena mēneša laikā pēc šīs publikācijas.

Komisija arī atceļ savu 2004. gada 4. februāra lēmumu saskaņā ar pagaidu procedūru, kas paredzēta līguma par Čehijas Republikas, Igaunijas, Kipras, Latvijas, Lietuvas, Ungārijas, Maltas, Polijas, Slovēnijas, Slovākijas pievienošanos Eiropas Savienībai IV pielikuma 3. daļas 1. punkta (c) apakšpunktā, par lietu PL 1/03, kurš ir kļuvis bezmērķīgs.

VĒSTULES TEKSTS

„Komisja pragnie powiadomić Rzeczpospolitą Polską, że po przeanalizowaniu informacji dostarczonych przez władze polskie na temat przywołanego powyżej środka oraz po zbadaniu umów długoterminowych pomiędzy polskim operatorem sieci elektrycznej i polskimi wytwórcami energii postanowiła wszcząć postępowanie określone w art. 88 ust. 2 Traktatu WE.

1.   PROCEDURA

Pismem z dnia 1 marca 2005 r. o oznaczeniu WEH/1023/6-54/05, zarejestrowanym w dniu 3 marca 2005 r. (SG/2005/A/226), polskie władze powiadomiły Komisję Europejską zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE o projekcie ustawy o »zasadach pokrywania kosztów powstałych w przedsiębiorstwach w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej« (zwanym dalej »Projektem Ustawy«).

Po wstępnej ocenie Komisja stwierdziła, że zgłoszenie jest niekompletne i pismem z dnia 27 kwietnia 2005 r. zwróciła się do władz polskich o dostarczenie informacji uzupełniających.

Na wniosek polskich władz w dniu 20 maja 2005 r. odbyło się spotkanie techniczne ze służbami Komisji w celu dostarczenia dalszych wyjaśnień w sprawie przedmiotowego środka.

Pismem z dnia 1 czerwca 2005 r., zarejestrowanym w dniu 2 czerwca 2005 r., polskie władze przedłożyły część dodatkowych informacji, a później uzupełniły tę odpowiedź pismem z dnia 24 czerwca 2005 r., zarejestrowanym w dniu 28 czerwca 2005 r.

W dniach 28 i 29 czerwca 2005 r. na wniosek polskich władz, zorganizowane zostały kolejne spotkania techniczne w celu omówienia przedmiotowego zgłoszenia. Na spotkaniach tych określono pozostałe zagadnienia, które celem zapewnienia pełnych informacji potrzebnych dla oceny środka przez Komisję — miały jeszcze zostać pisemnie wyjaśnione przez polskie władze.

W związku z brakiem pełnej odpowiedzi polskich władz, pismem z dnia 28 lipca 2005 r. (*D/55776) Komisja przypomniała o wyjaśnieniach, o które zwróciła się na spotkaniu w dniu 28 czerwca 2005 r. i poprosiła polskie władze o dostarczenie rzeczonych informacji.

Pismem z dnia 7 września 2005 r., zarejestrowanym w dniu 9 września 2005 r., polskie władze poinformowały, że z uwagi na zakończenie kadencji parlamentarnej prace nad projektem Ustawy zostały wstrzymane.

2.   OPIS ŚRODKA

2.1.   Historia

W połowie lat 90-tych, w celu zapewnienia modernizacji polskiego sektora elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw oraz z uwagi na niedostatek kapitału inwestycyjnego u wytwórców energii polski rząd wprowadził system kontraktów (umów) długoterminowych zakupu energii (»KDT«).

Umowy te zostały zawarte pomiędzy polskim należącym w całości do państwa operatorem sieci elektrycznej — Polskimi Sieciami Energetycznymi S.A. (»PSE«) a pewną liczbą wytwórców energii w celu zapewnienia dla nich wiarygodności finansowej, która pozwalałaby im zebrać odpowiednie fundusze na inwestycje.

2.2.   Kontrakty (umowy) długoterminowe zakupu mocy i energii elektrycznej (KDT)

Na podstawie umów zakupu energii (KDT), PSE zobowiązały się do zakupienia określonej ilości energii elektrycznej po z góry ustalonych cenach od wytwórców energii.

KDT zostały zawarte w latach 1994-1998 z większością istniejących rynkowych wytwórców w Polsce na okres dochodzący do dwudziestu jeden lat. W zależności od wytwórcy, KDT wygasają w okresie od 2005 do 2027 r.

Inwestycje, które są objęte KDT, są projektami mającymi na celu modernizację środków trwałych, poprawę standardów ochrony środowiska oraz zwiększenie zdolności produkcyjnej.

Jak pokazuje poniższa tabela, obecnie czternaście elektrowni lub zespołów elektrowni nadal jest objętych tymi umowami.

2.3.   Struktura rynku energii elektrycznej w Polsce (3)

Struktura polskiego rynku energii elektrycznej pozostaje w wysokim stopniu regulowana i z natury skoncentrowana ze względu na istnienie wspomnianych umów zakupu energii (KDT) oraz dominującą obecność PSE na rynku sprzedaży i przesyłania energii.

Wprawdzie ostatnio zmieniona polska Ustawa — Prawo Energetyczne ustanawia system mający na celu zgodność z dyrektywami UE, to jednak istnienie KDT znacznie utrudnia liberalizację rynku.

Rynek energii elektrycznej jest zdominowany i zależny od PSE, które, w szczególności na podstawie KDT, kontrolują niemal dwie trzecie dostaw energii elektrycznej w Polsce, zostawiając jedynie jedną trzecią dla segmentu rynku opartego na konkurencji. Cena dla około 60 % energii w Polsce jest ustalana przez PSE, a przez to jest niezależna od presji wywieranych przez konkurencję. Cena energii elektrycznej oferowana w sektorze regulowanym wynosi 140 PLN/MWh, podczas gdy poza KDT obecnie nie przekraczałyby 120 PLN/MWh.

Biorąc pod uwagę fakt, że większość producentów jest związana przez KDT, rynek nie zapewnia prawdziwej wykonalności tak zwanego dostępu stron trzecich, gdyż większość swojej energii wytwórcy sprzedają bezpośrednio do PSE i sprzedaż konsumentom końcowym jest de facto wykluczona.

I wreszcie, według polskich władz, polski rynek energii elektrycznej charakteryzuje się nadwyżką zdolności produkcyjnej, co może trwać do 2010 r.

2.4.   Projekt Ustawy o rozwiązaniu KDT i przyznanie rekompensat

Celem Projektu Ustawy jest stworzenie programu, dzięki któremu przedsiębiorstwa odnoszące korzyści w związku z KDT mogłyby w wyznaczonym okresie po jego wejściu w życie uzgodnić z PSE rozwiązanie swoich KDT. Projekt przewiduje, wypłatę rekompensat w zamian za wspomnianą likwidację KDT oraz ustala szereg zasad dotyczących obliczania i wypłaty tych rekompensat.

Rekompensaty mogą pokrywać różnicę pomiędzy, z jednej strony, kosztami poniesionymi przez firmę na realizację KDT a, z drugiej strony, częścią przychodów osiągniętych ze sprzedaży energii elektrycznej, którą przedsiębiorstwo to może wykorzystać do pokrycia tych kosztów. Poniżej różnica ta zwana będzie »rekompensowaną różnicą«. Koszty, które są brane pod uwagę, obejmują również koszty związane bezpośrednio z likwidacją KDT, takie jak koszty wcześniejszych spłat pożyczek.

Rekompensaty będą wypłacane w formie wstępnej płatności, po której następować będą coroczne korekty aż do 2016 r., a następnie ostateczna korekta w 2016 r.

Wstępna płatność równa będzie rekompensowanej różnicy w ciągu okresu od roku 2006 do roku 2025 lub do roku pierwotnie planowanego zakończenia przedmiotowego KDT, zależnie od tego, co nastąpi wcześniej, na podstawie prognozy rozwoju cen i udziałów rynkowych w ciągu tego okresu.

W okresie trwającym od wejścia w życie Projektu Ustawy do 2014 r., corocznie wartość rekompensowanej różnicy będzie obliczana na podstawie faktycznych danych ekonomicznych i porównywana z wartością, która była pierwotnie obliczona na podstawie prognozy. Jeżeli rzeczywista wartość będzie różnić się od prognozy, to prowadzić to będzie do korekty, która może być dodatnia lub ujemna, prowadząc tym samym do dodatkowej płatności na rzecz beneficjenta lub do zwrotu przez beneficjenta. Z praktycznych względów, w szczególności ze względu na czas niezbędny do zebrania i opracowania wszystkich danych, obliczenie korekt faktycznie odbywać się będzie dwa lata kalendarzowe po roku, którego dotyczą dane ekonomiczne.

W roku 2016 ustalona zostanie nowa prognoza rozwoju cen i udziałów rynkowych na lata od 2015 do 2025. lub do roku pierwotnie planowanego zakończenia przedmiotowego KDT, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej (»okres pozostały«). Wartość rekompensowanej różnicy w ciągu okresu pozostałego, określona na podstawie tej prognozy, będzie porównywana z wartością obliczoną na podstawie pierwotnej prognozy. Jeżeli wartości te będą różne, to będzie to prowadzić do ostatecznej korekty mającej na celu objęcie całego okresu pozostałego. Podobnie jak poprzednie korekty, ostateczna korekta może być dodatnia lub ujemna, również i w tym przypadku prowadząc albo do dodatkowej płatności na rzecz beneficjenta albo do zwrotu przez beneficjenta.

Całkowita wartość wypłaconych rekompensat, włączając w to korekty, nie może przekroczyć maksymalnej wartości wymienionej poniżej. Ta maksymalna wysokość jest określona dla poszczególnych przedsiębiorstw, lub gdy przedsiębiorstwa należą do jednej grupy — dla grupy (4):

Ta maksymalna wartość jest równa rekompensowanej różnicy obliczonej za lata od 2006 do 2025 przy zastosowaniu hipotezy dotyczącej rozwoju rynku energii elektrycznej, gdzie ceny rynkowe stopniowo, choć powoli rosłyby od wartości nawet niższych od obecnych do wartości obserwowanych w Europie Zachodniej. W tym scenariuszu średnie ceny energii elektrycznej rozpoczynałyby się od około 22 EUR/MWh w roku 2006, rosłyby powoli osiągając 30 EUR/MWh w 2015 r., a następnie wzrastałyby szybko osiągając 40 EUR/MWh w 2018 r. i ustabilizowałyby się w pobliżu tej wartości z pewnymi wahaniami w górę i w dół, aż do końca okresu referencyjnego w 2025 r.

Rekompensaty będą wypłacane przez PSE i/lub spółki zależne w pełni kontrolowane przez państwo i finansowane poprzez wprowadzenie opłaty nakładanej na odbiorców na podstawie zakontraktowanej mocy ich przyłącza do sieci elektrycznej. Aby móc sfinansować znaczną płatność wstępną, PSE i/lub jej spółka zależna zabezpieczą strumień dochodu z opłaty.

3.   OCENA

Projekt Ustawy i KDT to dwa systemy, które są ściśle ze sobą powiązane, nie tylko dlatego, że Projekt Ustawy przewiduje możliwą likwidację KDT, lecz także dlatego, iż ewentualna likwidacja musiałaby być dobrowolna. Wejście w życie Projektu Ustawy może więc nie doprowadzić do zakończenia wszystkich KDT. W takim wypadku część wytwórców może nadal odnosić korzyści z KDT, podczas gdy dla innej części korzyści płynęłyby z rekompensat z tytułu likwidacji tych KDT.

Ze względu na bardzo ścisłe powiązanie pomiędzy tymi dwoma programami Komisja postanowiła przeanalizować je razem w ramach jednej decyzji. Analiza tych dwóch systemów doprowadziła Komisję do wstępnego wniosku, że obydwa zawierają pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE i że na obecnym etapie analizy prowadzonej przez Komisję istnieją poważne wątpliwości co do zgodności obu programów ze wspólnym rynkiem, co zostanie wyjaśnione poniżej.

3.1.   Istnienie pomocy i jej charakter

i)   Kontrakty długoterminowe (KDT)

Komisja oceniła, czy same KDT stanowią pomoc państwa dla wytwórców energii będących stronami KDT.

Aby środek był pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, musi on zapewniać korzyść jego beneficjentom, być selektywny, zakłócać lub zagrażać zakłóceniem konkurencji i wpływać na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz być przyznany przy użyciu zasobów państwowych.

Korzyść gospodarcza

Wszystkie KDT gwarantują zwrot z inwestycji, jak również zysk poprzez gwarantowany zakup energii po gwarantowanej cenie przez gwarantowany okres czasu.

Wydaje się, że dzięki KDT wytwórcy są zwolnieni z opłat, jakie musieliby zazwyczaj ponosić w normalnych warunkach rynkowych (na przykład w normalnych warunkach rynkowych koszty stałe prawdopodobne nie zawsze mogłyby być pokryte z dochodów zakładu). Przedmiotowe umowy i ustalone w nich ceny gwarantują zwrot z inwestycji i sprzedaż na okres, w niektórych przypadkach, do dwudziestu lat, wzmacniając przez to pozycję tych przedsiębiorstw w stosunku do innych.

Dlatego na tym etapie postępowania Komisja jest zdania, że powyższe warunki KDT stawiają wytwórców objętych tymi umowami w korzystniejszym położeniu gospodarczym od sytuacji innych wytwórców energii, którzy nie są objęci KDT, w tym ewentualnych nowych uczestników rynku, a także od innych porównywalnych sektorów działalności, gdzie takie umowy długoterminowe nie były nawet proponowane uczestnikom rynku.

Ceny, za które PSE nabywają energię objętą kontraktami, wydają się być wyższe od ceny hurtowej dla PSE, jaka z reguły wystąpiłaby, gdyby wytwórcy energii musieli konkurować o sprzedaż swoich produktów.

Ponadto samo państwo nie zachowuje się jak prywatny inwestor w normalnych warunkach rynkowych, jeśli zawiera KDT na niezwykle długie okresy i na cenę, która jest wyższa od cen rynkowych. Na zliberalizowanym rynku jest czymś bardzo niezwykłym zawarcie umowy na tak długi okres. Zwłaszcza na rynku energii elektrycznej wyróżniającym się niestabilnością cen trudno jest przewidzieć ewolucję cen na więcej niż kilka lat. W Polsce, w szczególności, ceny te zostały ustalone w połowie lat 90-tych, w okresie przemian gospodarczych.

Stąd Komisja na tym etapie postępowania i na podstawie dostarczonych jej dokumentów jest zdania, że KDT stanowią korzyść gospodarczą dla wytwórców energii objętych taką KDT.

Selektywność

Wydaje się również, że przedmiotowy środek jest selektywny, gdyż jest on dostępny jedynie dla określonych przedsiębiorstw określonego sektora.

Orzecznictwo Trybunału potwierdza, że nawet taki środek, który faworyzowałby cały sektor w stosunku do innych sektorów gospodarki będących w porównywalnej sytuacji, musi być uznany za stanowiący selektywną korzyść dla tego sektora (5).

Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową

Rynki energii elektrycznej zostały otwarte dla konkurencji, zaś energia elektryczna jest przedmiotem wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi, co najmniej od czasu wejścia w życie dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (6).

Środki, które faworyzują przedsiębiorstwa sektora energetycznego w jednym Państwie Członkowskim mogą więc zakłócać zdolność przedsiębiorstw z innych Państw Członkowskich do eksportowania energii elektrycznej do tego Państwa Członkowskiego, bądź faworyzować eksport energii elektrycznej do innych Państw Członkowskich. Odnosi się to szczególnie do Polski, która jest położona centralnie w Europie i jej sieci są podłączone lub mogą być z łatwością podłączone do sieci kilku obecnych Państw Członkowskich.

Zasoby państwowe i możliwości przypisania środków państwu

PSE, operator sieci będący w całości własnością państwa, zawarły umowy długoterminowe zakupu energii elektrycznej gwarantujące zwrot z inwestycji i zysk dla wytwórców energii będących stronami umów. W celu ustalenia, czy korzyść wynikająca z KDT dla wytwórców obejmuje zasoby państwowe, Komisja oceniła przedmiotowy środek, opierając się w szczególności na następujących rozważaniach:

Orzeczenie w sprawie PreussenElektra (7)

W swoim orzeczeniu w sprawie PreussenElektra Trybunał Sprawiedliwości zbadał mechanizm, w którym na prywatne spółki nałożony został przez państwo obowiązek zakupu energii elektrycznej od określonych producentów energii elektrycznej po ustalonej przez państwo cenie wyższej od ceny rynkowej. Trybunał orzekł, że w takim przypadku nie występuje transfer publicznych środków, a więc nie ma pomocy państwa.

Na tym etapie analizy Komisja uznaje, że polska sytuacja znacząco różni się od systemu zbadanego przez Trybunał we wspomnianym wyżej orzeczeniu, w szczególności ze względu na różnicę struktury własności spółek zobowiązanych do zakupu.

Bowiem spółka, na którą państwo nałożyło obowiązek zakupu w sprawie PreussenElektra była własnością prywatną — podczas gdy PSE są w całości własnością państwa. Użyte zasoby są więc zasobami należącymi do spółki będącej w całości własnością publiczną.

W przypadku PreussenElektra, idąc tropem środków od beneficjenta z powrotem do ich źródła, można stwierdzić, że nigdy nie dostawały się one pod bezpośrednią bądź pośrednią kontrolę państwa. Dostają się one rzeczywiście pod kontrolę państwa, jeżeli — w trakcie tego powrotu do źródła — trafiają do spółki publicznej i należy je uznać za zasoby państwowe.

Przypisywalność państwu: orzeczenie w sprawie Stardust (8)

Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Stardust, gdy spółka będąca własnością publiczną wykorzystuje swoje fundusze w sposób, który jest przypisywalny państwu, na przykład przez określenie wielkości i terminów płatności, wówczas fundusze te należy kwalifikować jako środki państwowe w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.

Komisja zajęła się oceną tego, czy zawarcie KDT przez PSE było przypisywalne państwu polskiemu czy nie.

W swojej ocenie kwestii przypisywalności Komisja wzięła pod uwagę (9) w szczególności fakt, że zawarcie KDT w sektorze energetycznym było decyzją polityczną rządu polskiego podjętą w celu zapewnienia realizacji zasadniczych celów polityki państwa, takich jak bezpieczeństwo krajowego zaopatrzenia energetycznego, modernizacja polskiej infrastruktury wytwarzania energii oraz ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko w związku z przestarzałymi procesami wytwarzania energii.

Z uwagi na to, że sytuacja finansowa wytwórców energii była zbyt słaba, rząd postanowił wprowadzić system długoterminowych umów zakupu energii, które umożliwiłyby przedsiębiorstwom zebranie kapitału na planowane inwestycje.

Ministerstwo Przemysłu i Handlu opublikowało zaproszenie do składania ofert skierowane do wytwórców, którzy chcieliby uczestniczyć w systemie długoterminowych umów. Jednakże ten cel polityki był realizowany poprzez PSE, które zostały ustanowione w 1990 r. przez Ministra Przemysłu i Handlu w imieniu polskiego Skarbu Państwa.

PSE to instytucja, która w 100 % należy do państwa. PSE mają status prawny »spółki jednoosobowej«, w której wszystkie udziały należą do jednej osoby prawnej. Właściciel takiej spółki pełni funkcję zarządu i wykonuje wszystkie jego prawa i obowiązki. W przypadku PSE państwo reprezentowane jest przez Ministra Skarbu.

Zgodnie z tym, PSE powierzono wybór wytwórców energii, którzy realizowaliby najbardziej uzasadnione ekonomicznie inwestycje. Po negocjacjach z różnymi wytwórcami PSE zawarło długoterminowe umowy z wybranymi podmiotami.

Z powyższego wynika, że — w świetle informacji dostępnych Komisji — KDT były zawarte przez będące publiczną własnością PSE w sposób, który jest przypisywalny państwu.

Konkluzja w sprawie istnienia pomocy państwa

Komisja jest świadoma, że sektor wytwarzania energii w Polsce był w połowie lat 90-tych w sytuacji, w której istniała pilna potrzeba nowych inwestycji. Bezpieczeństwo zaopatrzenia, modernizacja infrastruktury, poprawa standardów ochrony środowiska oraz zdolność do współpracy z zachodnioeuropejskimi systemami elektroenergetycznymi ustalono za główne cele państwa. Z uwagi na podobne sytuacje w innych Państwach Członkowskich, kilka europejskich rządów postanowiło przyznać długoterminowe umowy zakupu zagranicznym inwestorom.

Jeżeli chodzi o kontekst historyczny, to należy zauważyć, że fakt wystąpienia wyraźnej potrzeby, aby państwo interweniowało we wspólnym interesie, w żadnym razie nie oznacza, że taka interwencja nie byłaby pomocą państwa. Przeciwnie — fakt, że istnieje konieczność udzielenia pomocy w celu stworzenia dla uczestników rynku bodźca do tego, aby działali oni zgodnie z określonym interesem publicznym, jest kluczowym elementem pomocy państwa. Ten efekt bodźca jest dokładnie jednym z celów, które mają zostać osiągnięte dzięki pomoc państwa (10).

Dlatego fakt, iż z uwagi na charakterystykę sektora wytwarzania energii elektrycznej oraz polityczny i ekonomiczny kontekst tamtego okresu w Polsce zaistniała konieczność, interwencji państwa w interesie publicznym oraz że najlepszym rozwiązaniem było przyznanie KDT pewnej liczbie wytwórców, w żadnym razie nie przeczy temu, że KDT rzeczywiście stanowią selektywną korzyść dla wytwórców.

Wskutek powyższych okoliczności Komisja, na tym etapie postępowania, jest zdania, że przedmiotowy środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE dla producentów energii elektrycznej, którzy zawarli KDT z PSE.

Jednakże z uwagi na znaczną liczbę KDT, ich złożoność i różnice, jakie mogą istnieć w poszczególnych KDT w odniesieniu do ich warunków i treści, Komisja nie może wykluczyć, że w chwili obecnej nie jest w posiadaniu wszystkich właściwych i niezbędnych informacji dotyczących niektórych elementów powyższych kryteriów.

Kwestia tego, czy KDT stanowią istniejącą pomoc

Załącznik IV, ust. 3, akapit 1 i 2 Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej podaje warunki, na podstawie których pomoc wprowadzona w życie w nowym Państwie Członkowskim przed dniem przystąpienia i mająca nadal zastosowanie po tym dniu ma być uznana po przystąpieniu za istniejącą pomoc w rozumieniu art. 88 ust. 1 Traktatu WE.

Program pomocy analizowany w niniejszej decyzji podlega wyżej wymienionym przepisom, ponieważ KDT zostały podpisane w okresie od 1994 do 1998 r., to jest przed przystąpieniem, i pozostają w mocy po przystąpieniu, co najmniej do 2005 r.

W związku z tym Komisja podkreśla, że niniejsza decyzja dotyczy wyłącznie KDT, które pozostawały w mocy w dniu przystąpienia Polski do UE (1 maja 2004 r.). Nie obejmuje ona jakiegokolwiek KDT, który mógł zostać rozwiązany przed tym dniem.

Wspomniane wyżej przepisy Traktatu o Przystąpieniu wymieniają kategorie pomocy, które są uznawane po przystąpieniu za istniejącą pomoc w rozumieniu art. 88 ust. 1 Traktatu WE:

Wszystkie KDT, prawdopodobnie z wyjątkiem jednego, nie zaliczają się do żadnej z powyższych kategorii. Dlatego nigdy nie stały się one istniejącą pomocą w rozumieniu Traktatu o Przystąpieniu.

Z uwagi na powyższe można stwierdzić, że wszystkie KDT z wyjątkiem jednego nie mogą być uznane za istniejącą pomoc po przystąpieniu w rozumieniu art. 88 ust. 1 Traktatu WE. Ponieważ KDT nie były zgłoszone Komisji zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE, Komisja uznaje, że są one pomocą przyznaną bezprawnie w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. określającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE.

KDT z Elektrownią Turów S.A. został podpisany prawdopodobnie w dniu 16 sierpnia 1994 r. Jeśli jest to prawdą, to ta umowa (KDT) jest istniejącą pomocą i dlatego nie podlega niniejszej decyzji;

ii)   Projekt Ustawy

Komisja uznaje, że rekompensaty, które mogą być wypłacane z tytułu rozwiązania umów długoterminowych (KDT) zgodnie z Projektem Ustawy są pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, z powodów opisanych poniżej.

Rekompensaty spełniają więc kumulatywne kryteria mieszczące się w definicji pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.

W odróżnieniu od KDT rekompensaty zostały zgłoszone Komisji zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE. Dlatego są one zgłoszoną pomocą w rozumieniu art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. określającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE.

3.2.   Zgodność pomocy z Traktatem WE

Artykuł 87 ust. 1 Traktatu WE przewiduje ogólną zasadę zakazu pomocy państwa we Wspólnocie.

Artykuł 87 ust. 2 i art. 87 ust. 3 Traktatu WE przewidują wyłączenia od ogólnej zasady niezgodności ze wspólnym rynkiem podanej w art. 87 ust. 1.

Wyłączenia, o których mowa w art. 87 ust. 2 Traktatu WE, nie stosują się w niniejszym przypadku, ponieważ program pomocy nie ma charakteru socjalnego i nie jest przyznany indywidualnym konsumentom, nie rekompensuje szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, ani też nie jest przyznany dla gospodarki niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych podziałem Niemiec.

Dalsze wyłączenia są określone w art. 87 ust. 3 Traktatu WE. Wyłączenia, o których mowa w art. 87 ust. 3 lit. a), art. 87 ust. 3 lit. b) oraz art. 87 ust. 3 lit. d) nie stosują się w niniejszym przypadku. Bowiem, z wyjątkiem szczególnie wyjątkowych warunków, które nie są spełnione w niniejszym przypadku, wyłączenie na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) nie dopuszcza pomocy operacyjnej. Ponadto pomoc nie wspiera realizacji ważnego projektu o wspólnym interesie europejskim ani nie służy zaradzeniu poważnym zakłóceniom w gospodarce Państwa Członkowskiego, ani też nie wspiera ochrony kultury i dziedzictwa.

Dlatego zastosowanie może mieć jedynie wyłączenie przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE. Artykuł 87 ust. 3 lit. c) przewiduje zgodę na pomoc państwa, która jest udzielana na ułatwienie rozwoju niektórych sektorów gospodarki, o ile taka pomoc nie wpływa niekorzystnie na warunki handlowe w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

Komisja utrzymuje, że wyłączenie przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu może w niektórych okolicznościach stosować się do pomocy pokrywającej koszty osierocone oznaczające koszty zobowiązań lub gwarancji operacyjnych, które mogą ulec zakwestionowaniu wskutek procesu liberalizacji sektora elektroenergetycznego.

Taka pomoc przyczynia się do rozwoju sektora elektroenergetycznego, ponieważ wspiera przechodzenie od rynków w przeważającym stopniu zamkniętych ku rynkom częściowo zliberalizowanym. Pod warunkiem, że spowodowane przez tę pomoc zakłócenia konkurencji są ograniczone w czasie i pod względem ich skutków, Komisja może zdecydować, że nie wpływa ona na warunki handlu w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, w związku z czym w pewnych warunkach do takiej pomocy mogą mieć zastosowanie wyłączenia przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.

Komisja zauważa, iż, według polskich władz, głównym celem KDT było zmodernizowanie polskiej sieci elektroenergetycznej i dostosowanie jej do celów ochrony środowiska.

Cele te są również celami uznanymi przez Wspólnotę. Komisja jest zdania, że liberalizacja sektora elektroenergetycznego musi rzeczywiście być osiągana w zrównoważony sposób, który zachowuje te cele. Jest to właśnie powodem, dla którego Komisja uznaje, że, w odróżnieniu od innych sektorów przechodzących liberalizację, szczególna pomoc państwa może być udzielona spółkom sektora elektroenergetycznego w celu osiągnięcia płynnego przejścia do zliberalizowanego rynku. Aby zapewnić jednakowe warunki na wewnętrznym rynku, Komisja ustanowiła szereg reguł i limitów dla takiej pomocy. Reguły te są określone w komunikacie Komisji dotyczącym metodologii analizowania pomocy państwa związanej z kosztami osieroconymi (13) (zwanej dalej »Metodologią«). Celem tych zasad jest zapewnienie możliwości udzielenia wsparcia beneficjentom w sektorze elektroenergetycznym, gdy jest to niezbędne do umożliwienia im utrzymania procesu liberalizacji, przy jednoczesnym zapewnieniu, że sam cel osiągnięcia wolnego rynku jest spełniony.

Na tym etapie swojej analizy Komisja ma poważne wątpliwości, czy pomoc państwa udzielona polskim wytwórcom energii elektrycznej poprzez KDT, a także pomoc państwa udzielona poprzez rekompensaty w razie likwidacji KDT w ramach Projektu Ustawy, spełnia warunki Metodologii, z powodów przedstawionych poniżej.

i)   Kwestia zgodności KDT

Ogólne wątpliwości co do zgodności długoterminowych umów z Metodologią

Pomoc państwa może być przyznawana w różnych formach, poczynając od klasycznych prostych dotacji państwa aż po pożyczki nieoprocentowane, gwarancje państwowe lub inne złożone formy pomocy finansowanej z zasobów państwowych. KDT są jednymi z tych innych form pomocy państwa.

Metodologia nie porusza otwarcie kwestii formy, jaką powinna przyjmować pomoc państwa na rekompensatę kosztów osieroconych. Jednakże Komisja uznaje, że w sposób domyślny opiera się ona na założeniu, że pomoc państwa na rekompensatę kosztów osieroconych będzie udzielana w formie dotacji lub przynajmniej w formie, która nie ma bardziej zakłócającego wpływu na konkurencję niż dotacje.

KDT po cenach wyższych od ceny rynkowej wywołują niewątpliwie jeden rodzaj skutek, który jest równoważny dotacji. Ujmując w kategoriach rachunkowości, spółka, która jest stroną sprzedającą w KDT uzyskuje dochód, pomnożony przez ilość sprzedanej przez nią energii elektrycznej, który jest równy dochodowi, jaki uzyskałaby ona, gdyby sprzedała taką samą ilość energii elektrycznej na rynku i dodatkowo otrzymała od państwa dotację równą różnicy pomiędzy ceną ustaloną w tej umowie a ceną rynkową. W tym ujęciu można by zdefiniować »rachunkowy równoważnik dotacji« (14) dla KDT jako różnicę pomiędzy ceną ustaloną na podstawie umowy a ceną rynkową pomnożoną przez ilość energii elektrycznej sprzedanej przez beneficjenta.

Jednakże wpływu umów KDT na konkurencję nie da się uchwycić wyłącznie za pomocą tego rachunkowego równoważnika dotacji. Dotacja zakłóca bowiem konkurencję tylko w ten sposób, że daje względną przewagę jej beneficjentowi pozwalając mu zmniejszyć jego koszty i zaoferować lepsze ceny niż jego konkurenci. Wpływ umów KDT na zakłócenie konkurencji wykracza znacząco poza ten zakres, gdyż skutkiem ich jest zmuszenie jednej ze stron do zakupu energii elektrycznej od drugiej strony, bez względu na to, jak faktycznie kształtują się oferty konkurentów.

Pomoc udzielona w formie KDT zdaje się więc mieć szczególnie zakłócający wpływ, poprzez fakt, iż może ona w jakiś sposób prowadzić do wyeliminowania konkurencji dla pewnej ilości dostaw. Komisja także zauważa w tym kontekście, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości (15), pomoc nie może być uznana za dopuszczalną, jeżeli jej przyznanie jest nierozłącznie związane z naruszeniem innych postanowień Traktatu.

W przypadku polskiego rynku elektroenergetycznego, gdzie — jak się wydaje — ponad połowa wytworzonej energii elektrycznej jest sprzedawana na podstawie KDT, ograniczenie to powoduje w znacznym stopniu zniweczenie wpływu liberalizacji na rynek wytwarzania energii elektrycznej.

Komisja uważa, że ten wysoce szkodliwy wpływ KDT na konkurencję istotnie zmienia zdefiniowaną w Metodologii równowagę pomiędzy dodatnimi i ujemnymi skutkami pomocy państwa w formie dotacji na rekompensatę kosztów osieroconych. Wniosek ten wzmacnia jeszcze fakt, iż KDT są sprzeczne z samymi zasadami leżącymi u podstaw Metodologii, która oparta jest na założeniu, że pomoc państwa powinna być udzielona w celu zrekompensowania w proporcjonalny sposób skutku liberalizacji, a nie w celu praktycznego zniweczenia liberalizacji.

Z uwagi na powyższe, Komisja ma poważne wątpliwości, czy sama zasada umów KDT jest zgodna z Metodologią.

Wątpliwości co do zgodności elementu KDT określonego poprzez rachunkowy równoważnik dotacji z Metodologią

Bez uszczerbku dla ogólnej wątpliwości wyrażonej powyżej, Komisja ma również poważne wątpliwości co do zgodności samego elementu KDT określonego poprzez rachunkowy równoważnik dotacji z Metodologią.

Komisja przeanalizowała, w jakim stopniu ten równoważnik dotacji, gdyby był jedynym wpływem KDT na konkurencję, byłby zgodny z kryteriami przedstawionymi w Metodologią.

W tym celu Komisja najpierw zidentyfikowała źródło kosztów osieroconych.

Tutaj należy zrozumieć, że same KDT nie mogą na ogół być postrzegane jako źródło kosztów osieroconych. Długoterminowe umowy zakupu energii elektrycznej mogą generować koszty osierocone tylko wtedy, gdy są ciężarem dla wytwórców energii elektrycznej. Ma to miejsce na przykład wtedy, gdy wytwórcy są zobowiązani do sprzedaży energii elektrycznej po nadmiernie niskich cenach lub do kupna paliwa po nadmiernie wysokich cenach.

W tym konkretnym przypadku — występuje sytuacja odwrotna, KDT zapewniają bowiem wytwórcom możliwość sprzedawania ich energii elektrycznej za wyższą cenę. Zatem KDT nie są ciężarem, lecz raczej korzyścią dla wytwórców. Ich rozwiązanie nie stworzyłoby samo w sobie nadmiernego ciężaru, lecz raczej spowodowałoby ponowne postawienie wytwórców w normalnej sytuacji rynkowej.

Inwestycje w elektrownie mogą jednak stanowić kategorię kosztów osieroconych, w rozumieniu Metodologii, gdy inwestycje te zostały przedsięwzięte przed liberalizacją z gwarancją ze strony państwa a dobiegają realizacji w nowych warunkach ekonomicznych stworzonych przez liberalizację, które uniemożliwiają odzyskanie kosztów inwestycji.

W przeszłości miało miejsce szereg decyzji Komisji w sprawie tego rodzaju kosztów osieroconych (16).

Wobec tego, mimo że same KDT nie mogą być postrzegane jako koszty osierocone, to inwestycje w elektrownie objęte tymi KDT mogą.

Właściwa identyfikacja kosztów osieroconych, jak wyjaśniono powyżej, ma zasadnicze znaczenie, gdyż należy pamiętać o wyraźnym rozróżnieniu pomiędzy ramami prawnymi, które istniały przed liberalizacją, a które mogą zawierać, na przykład, bardzo wysoką cenę gwarantowaną, a samymi kosztami osieroconymi, które stanowią wartość dokonanej inwestycji wraz z gwarancją operacji. Punkt 4.8 Metodologii stanowi, że pomoc na rekompensatę kosztów osieroconych nie powinna mieć na celu zachowania poziomu dochodu, który był zapewniony przed liberalizacją, lecz jedynie zrekompensowanie faktycznych strat spowodowanych nieefektywnością inwestycji.

Na podstawie powyższych rozważań Komisja ma następujące wątpliwości odnośnie do zgodności rachunkowego równoważnika dotacji KDT z kryteriami określonymi w Metodologii.

ii)   Kwestia zgodności Projektu Ustawy

Komisja ma również wątpliwości co do zgodności przepisów Projektu Ustawy z kryteriami Metodologii. Wątpliwości te przedstawiono poniżej.

4.   WNIOSEK

4.1   Konkluzja w sprawie KDT i Projektu Ustawy

W świetle powyższych okoliczności, Komisja ma wątpliwości co do zgodności KDT i Projektu Ustawy ze wspólnym rynkiem.

Dlatego, na podstawie art. 4.4 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu (21), Komisja wszczyna formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie tych dwóch środków i zwraca się z prośbą, aby władze polskie przedstawiły swoje komentarze oraz dostarczyły wszelkich informacji, które mogą pomóc w ocenie tych środków, w ciągu jednego miesiąca od dnia otrzymania niniejszego pisma. Komentarze można przedstawić odnośnie zarówno do charakteru pomocy państwa związanej ze środkami, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, jak i jej do jej zgodności ze wspólnym rynkiem.

Komisja zwraca się z prośbą, aby władze polskie niezwłocznie przesłały kopię niniejszego pisma beneficjentom przedmiotowych środków.

Komisja pragnie przypomnieć Rzeczypospolitej Polskiej, że art. 88 ust. 3 Traktatu WE ma skutek zawieszający i zwraca uwagę na art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, który stanowi, że wszelka bezprawnie przyznana pomoc może podlegać zwrotowi przez jej odbiorcę.

Komisja uprzedza Rzeczpospolitą Polską, że zainteresowane strony zostaną powiadomione poprzez opublikowanie niniejszego pisma oraz jego obszernego streszczenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Komisja powiadomi również zainteresowane strony w krajach EFTA, które są sygnatariuszami Porozumienia o EOG, poprzez opublikowanie ogłoszenia w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej oraz powiadomi Urząd Nadzoru EFTA, wysyłając mu kopię niniejszego pisma. Wszystkie te zainteresowane strony zostaną poproszone o przedstawienie swoich komentarzy w ciągu jednego miesiąca od dnia wspomnianej publikacji.

4.2   Uchylenie wcześniejszej decyzji Komisji, która stała się bezprzedmiotowa

Niniejsza decyzja uchyla również decyzję, która została przyjęta odnośnie do środka PL 1/2003 »Polskie koszty osierocone«, który Polska przedłożyła w ramach tak zwanej »procedury przejściowej« wymienionej w załączniku IV, część 3, ust. 1 lit. c) Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, Słowacji do Unii Europejskiej.

W decyzji tej Komisja sprzeciwiła się środkowi pomocy, który był poprzednikiem Projektu Ustawy będącej przedmiotem analizy w niniejszej decyzji. Powiadomiła ona o tym Polskę w swoim piśmie z dnia 4 lutego 2004 r.

Procedura w ramach mechanizmu przejściowego stosowała się do programów pomocy i indywidualnej pomocy wprowadzonych w życie w nowym Państwie Członkowskim przed przystąpieniem i mających nadal zastosowanie po tym terminie. Ich celem było dostosowanie środków istniejących na terytorium krajów kandydujących do zasad pomocy państwa obowiązujących w UE i niedopuszczenie do transferu niezgodnej pomocy państwa do UE.

Zgodnie z tą procedurą Komisja miała kompetencje jedynie w stosunku do środków pomocy państwa, które (i) pozostawały w mocy na terytorium państw kandydujących przed przystąpieniem i które miały nadal działać po dniu, w którym zainteresowane Państwo Członkowskie stało się członkiem Unii Europejskiej.

Biorąc pod uwagę fakt, że w dniu przystąpienia środek zgłoszony zgodnie z procedurą w ramach mechanizmu przejściowego pozostał w formie projektu ustawy i dlatego nie został wprowadzony w życie, ani też termin jego wejścia w życie przed przystąpieniem nie został bezwarunkowo ustalony, decyzja Komisji stała się bezprzedmiotowa.”

----

(1)OV L 27, 1997. gada 30. janvāris, 20. lpp.

(2)  Sk. Eiropas Kopienu Tiesas 2002. gada 16. maija“Stardust nolēmumu” lietā C-482/99.

(3)  Opis ten jest częściowo oparty na informacjach przedstawionych przez polskie władze i częściowo na informacjach dostępnych w Internecie.

(4)

Uwaga: tabela ta oparta jest na materiałach przedłożonych przez polskie władze w załączniku I do ich pisma z dnia 2 czerwca 2005 r., które zawiera więcej danych niż pierwotne zgłoszenie projektu Ustawy.

(5)  Sprawa 203/82 Trybunału z dnia 14 lipca 1983 r., Komisja przeciwko Republice Włoskiej, pkt 4.

Sprawa 173/73 Trybunału z dnia 2 lipca 1973 r., Republika Włoska przeciwko Komisji, pkt 18

(6)Dz.U. L 27 z 30.1.1997, str. 20.

(7)  Sprawa C-379/98 Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 marca 2001 r.

(8)  Sprawa C-482/99 Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 maja 2002 r.

(9)  Na podstawie memorandum do projektu ustawy w sprawie zasad pokrywania kosztów powstających w przedsiębiorstwach w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaż mocy i energii elektrycznej oraz oficjalnej strony internetowej PSE.

(10)  W kilku wytycznych dotyczących pomocy państwa jest wyraźnie stwierdzone, że pomoc państwa musi mieć efekt bodźca, aby mogła być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem. Patrz, na przykład, punkt 6 wspólnotowych ram prawnych dla pomocy państwa na rzecz rozwoju i badań, Dz.U. C 45 z 17.2.1996, str. 5-16.

(11)  Mianowicie KDT z Elektrownią Turów S.A.

(12)  Patrz, na przykład, decyzja Komisji w sprawie N 161/04 — Koszty osierocone w Portugalii — Dz.U. C 250 z 8.10.2005, str. 9.

(13)  Przyjęty przez Komisję w dniu 26 lipca 2001 r. Dostępny na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod następującym adresem:

http://europa.eu.int/comm/competition/state_aid/legislation/stranded_costs/pt.pdf.

Przekazany Państwom Członkowskim pismem o oznacz. SG(2001) D/290869 z dnia 6 sierpnia 2001 r.

(14)  Pojęcie to zostanie użyte poniżej do celów przeglądu kryteriów Metodologii. Niekoniecznie oznacza to, że wartość ta jest dokładnie równa kwocie pomocy.

(15)  Zobacz wyroki Trybunału Sprawiedliwości w sprawach: 74/76 Iannelli/Meroni [1977] ECR 557 (str. 14) i sprawa C-225/91, Matra/Komisja [1993] ECR I-3203, (str. 41).

(16)  Patrz, w szczególności, sprawa NN 49/99 — Hiszpania — Dz.U. C 268 z 22.9.2001, str. 7, sprawa N 133/01 — Grecja — Dz.U. C 9 z 15.1.2003, str. 6 oraz wspomniana wyżej sprawa N 161/04 — Portugalia.

(17)  Ta roczna wartość jest rzeczywistą wartością za minione lata i przewidywaną na przyszłe lata. Hipoteza będąca podstawą prognoz musi zostać uzasadniona.

(18)  Polskie władze nie podały wyraźnie, jaka waluta została użyta w tej tabeli. Komisja przypuszcza, że kwoty te są wyrażone w tysiącach PLN.

(19)  Informacje poufne.

(20)  Wartość ta została użyta w kilku poprzednich decyzjach, w tym, na przykład, w decyzji w sprawie N 133/2001: Greckie koszty osierocone, Dz.U. C 9 z 15.1.2003, str. 6.

(21)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE; Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1.

----

III Paziņojumi

Komisija

----

UZAICINĀJUMS IESNIEGT PRIEKŠLIKUMUS — DG EAC Nr. 11/06

Rīcība tādu nozīmīgu vietu un arhīvu saglabāšanai un pieminēšanai, kas saistīti ar deportācijām

(2006/C 52/09)

1.   Mērķi un apraksts

Ar Lēmuma 792/2004/EK (1) I pielikuma 3. daļu izveido Kopienas programmu, lai atbalstītu rīcību, kas ietver tādu nozīmīgu vietu un arhīvu saglabāšanu un pieminēšanu, kuri ir saistīti ar deportācijām un kurus simbolizē memorāli, kas uzcelti bijušo nometņu vietās un citās masu spīdzināšanas un iznīcināšanas vietās, kā arī bojā gājušo piemiņas uzturēšanu.

2.   Pretendenti, kam ir tiesības pieteikties

Pretendenti, kam ir tiesības pieteikties, ir bezpeļņas organizācijas un nevalstiskas organizācijas ar juridisku statusu, kas darbojas kultūras jomā un kuru mērķis ir strādāt sabiedrības labā, jo īpaši 1. punktā minētajā jomā.

Šīm organizācijām jāatrodas kādā no 25 dalībvalstīm, kas ir Eiropas Savienības sastāvā pēc 2004. gada 1. maija.

3.   Budžets un projekta termiņš

Kopējais pieejamais budžets 2006. gadā ir 787 500 EUR. Projektam var pieprasīt līdzekļus 10 000 līdz 4 000 eiro apmērā, un šī summa nedrīkst pārsniegt 75 % no projekta kopējā pieļaujamā budžeta.

Attiecināmo izmaksu periodam jāsākas ne vēlāk kā 2006. gada 15. novembrī.

4.   Pieteikumu iesniegšanas termiņš

2006. gada 21. aprīlis.

5.   Papildu informācija

Projekta specifikācijas un pieteikumu veidlapas ir atrodamas Komisijas tīmekļa vietnē internetā:

http://europa.eu.int/comm/culture/eac/index_en.html

Aizpildot finansējuma pieteikumus, jāievēro specifikācijās izklāstītie nosacījumi un jāizmanto tām pievienotās veidlapas.

----

(1)  Ar Lēmumu 792/2004/EK izveido Kopienas rīcības programmu, lai atbalstītu organizācijas, kas darbojas kultūras jomā Eiropas līmenī.

----

----

Papildinājums uzaicinājumam iesniegt priekšlikumus netiešām PTA darbībām saskaņā ar īpašo pētniecības, tehnoloģiju attīstības un demonstrējumu programmu “Eiropas pētniecības telpas izveide” (FP-2006-Mobility-13)

(Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis, C 35, 2006. gada 11. februāris)

(2006/C 52/10)

“Researchers' Nights 2006” attiecas uz pasākumiem, kas norisināsies vienīgi 2006. gada 22. septembrī. Tomēr, tā kā minētajā datumā Izraēlā ir svētku diena, Komisija izskatīs Izraēlas priekšlikumus par pasākumiem, kas jāorganizē 2006. gada 22. septembrim iespējami tuvākā datumā.

----

----

F-Kajēna: Regulārās gaisa satiksmes pakalpojumu sniegšana

Paziņojums, ar ko atsauc uzaicinājumu uz konkursu, ko izsludināja saskaņā ar 4. panta 1. punkta d) apakšpunktu Padomes Regulā (EEK) Nr. 2408/92 attiecībā uz regulārās satiksmes pakalpojumu sniegšanu starp Kajennu (Cayenne), no vienas puses, un Maripasulu (Maripasoula), Saīlu (Saül) un Gransantī (Grand-Santi) ar nolaišanos Sanlorānadimaronī (Saint-Laurent-du-Maroni), no otras puses

(“Eiropas Savienības Oficiālā Vēstneša pielikums” S 10, 17.1.2006., atvērts konkurss, 10383-2006)

(2006/C 52/11)

Conseil régional de la Guyane, direction du développement, de l'économie et de l'aménagement, service aménagement et développement du territoire, route de Montabo, rond-point de Suzini, 3ème étage, BP 7025, F-97307 Cayenne Cedex. Tel.: (59) 427 11 93. Fax: (59) 427 12 88.

Francija ir pieņēmusi lēmumu atsaukt 2006. gada 17. janvārī. Eiropas Savienības Oficiālajā Vēstnesī publicēto uzaicinājumu uz konkursu ar atsauci 2006/C11/16, ko izsludināja saskaņā ar 4. panta 1. punkta d) apakšpunktu Padomes Regulā (EEK) Nr. 2408/92 attiecībā uz regulārās satiksmes pakalpojumu sniegšanu starp Kajennu (Cayenne), no vienas puses, un Maripasulu (Maripasoula), Saīlu (Saül) un Gransantī (Grand-Santi) ar nolaišanos Senlorānadimaronī (Saint-Laurent-du-Maroni), no otras puses.

----

Labojumi

----

Labojums paziņojumam par antidempinga procedūras uzsākšanu attiecībā uz Ķīnas Tautas Republikas un Ukrainas izcelsmes gludināmo dēļu importu

(Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis C 29, 2006. gada 4. februāris)

(2006/C 52/12)

2. lappusē, 2. punktā:

tekstu:

“...kuru parasti deklarē ar KN kodiem ex 3924 90 90, ex 4421 90 98, ex 7323 99 91, ex 7323 99 99, ex 8516 79 70 un ex 8516 90 00.”

lasīt šādi:

“...kuru parasti deklarē ar KN kodiem ex 3924 90 90, ex 4421 90 98, ex 7323 93 90, ex 7323 99 91, ex 7323 99 99, ex 8516 79 70 un ex 8516 90 00.”

----