# Dziennik Urzędowy C 80E/4 kw

| | ISSN 1725-5228 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 80E |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 494 kwietnia 2006 |

ISSN 1725-5228

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 80E

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 494 kwietnia 2006

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | I   Informacje |
| | Rada |
| 2006/C 080E/1 | Wspólne stanowisko (WE) nr 1/2006 z dnia 1 grudnia 2005 r. przyjęte przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej wytyczne dla transeuropejskich sieci energetycznych oraz uchylającej decyzję Rady 96/391/WE i decyzję nr 1229/2003/WE | 1 |
| 2006/C 080E/2 | Wspólne stanowisko (WE) nr 2/2006 z dnia 8 grudnia 2005 r. przyjęte przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji | 27 |
| 2006/C 080E/3 | Wspólne stanowisko (WE) nr 3/2006 z dnia 8 grudnia 2005 r. przyjęte przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności | 43 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

I   Informacje

Rada

2006/C 080E/1

Wspólne stanowisko (WE) nr 1/2006 z dnia 1 grudnia 2005 r. przyjęte przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej wytyczne dla transeuropejskich sieci energetycznych oraz uchylającej decyzję Rady 96/391/WE i decyzję nr 1229/2003/WE

1

2006/C 080E/2

Wspólne stanowisko (WE) nr 2/2006 z dnia 8 grudnia 2005 r. przyjęte przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji

27

2006/C 080E/3

Wspólne stanowisko (WE) nr 3/2006 z dnia 8 grudnia 2005 r. przyjęte przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności

43

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

I Informacje

Rada

| 4.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | CE 80/1 |
| --- | --- | --- | --- |

4.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 80/1

---

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 1/2006

przyjęte przez Radę dnia 1 grudnia 2005 r.

w celu przyjęcia decyzji nr .../2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... ustanawiającej wytyczne dla transeuropejskich sieci energetycznych oraz uchylającej decyzję Rady 96/391/WE i decyzję nr 1229/2003/WE

(2006/C 80 E/01)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Od przyjęcia decyzji nr 1229/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. ustanawiającej zbiór wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych (3) powstała potrzeba pełnego włączenia nowych Państw Członkowskich i państw kandydujących do tych wytycznych oraz dostosowania, w odpowiednich przypadkach, tych wytycznych do nowej polityki bliskości Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(1)

Od przyjęcia decyzji nr 1229/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. ustanawiającej zbiór wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych (3) powstała potrzeba pełnego włączenia nowych Państw Członkowskich i państw kandydujących do tych wytycznych oraz dostosowania, w odpowiednich przypadkach, tych wytycznych do nowej polityki bliskości Unii Europejskiej.

| (2) | Priorytety dotyczące transeuropejskich sieci energetycznych wynikają z utworzenia bardziej otwartego i konkurencyjnego wewnętrznego rynku energii, będącego rezultatem wprowadzenia w życie dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (4) oraz dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego (5). Te priorytety idą w ślad za konkluzjami z posiedzenia Rady Europejskiej w Sztokholmie w marcu 2001 r. dotyczącego rozwoju infrastruktury niezbędnej do funkcjonowania rynku energii. Należy dołożyć szczególnych starań, aby poprzez realizację celu zwiększonego wykorzystania odnawialnych źródeł energii przyczyniać się do wspierania polityki zrównoważonego rozwoju. Niemniej jednak cel ten powinien zostać osiągnięty bez stwarzania niewspółmiernych zakłóceń normalnej równowagi rynkowej. Należy również jak najpełniej uwzględnić cele polityki transportowej Wspólnoty, a w szczególności możliwość zmniejszenia ruchu drogowego dzięki zastosowaniu rurociągów. |
| --- | --- |

(2)

Priorytety dotyczące transeuropejskich sieci energetycznych wynikają z utworzenia bardziej otwartego i konkurencyjnego wewnętrznego rynku energii, będącego rezultatem wprowadzenia w życie dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (4) oraz dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego (5). Te priorytety idą w ślad za konkluzjami z posiedzenia Rady Europejskiej w Sztokholmie w marcu 2001 r. dotyczącego rozwoju infrastruktury niezbędnej do funkcjonowania rynku energii. Należy dołożyć szczególnych starań, aby poprzez realizację celu zwiększonego wykorzystania odnawialnych źródeł energii przyczyniać się do wspierania polityki zrównoważonego rozwoju. Niemniej jednak cel ten powinien zostać osiągnięty bez stwarzania niewspółmiernych zakłóceń normalnej równowagi rynkowej. Należy również jak najpełniej uwzględnić cele polityki transportowej Wspólnoty, a w szczególności możliwość zmniejszenia ruchu drogowego dzięki zastosowaniu rurociągów.

| (3) | Niniejsza decyzja służy zbliżeniu się do celu, jakim jest osiągnięcie poziomu międzysystemowych połączeń sieci elektroenergetycznych pomiędzy Państwami Członkowskimi, uzgodnionego podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Barcelonie w dniach 15 i 16 marca 2002 r., a przez to do poprawy niezawodności i integralności sieci oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw i należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego. |
| --- | --- |

(3)

Niniejsza decyzja służy zbliżeniu się do celu, jakim jest osiągnięcie poziomu międzysystemowych połączeń sieci elektroenergetycznych pomiędzy Państwami Członkowskimi, uzgodnionego podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Barcelonie w dniach 15 i 16 marca 2002 r., a przez to do poprawy niezawodności i integralności sieci oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw i należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

| (4) | Co do zasady, budowa i utrzymanie infrastruktury energetycznej powinny podlegać zasadom rynkowym. Pozostaje to w zgodzie ze wspólnymi zasadami realizacji rynku wewnętrznego energii oraz wspólnymi zasadami w zakresie prawa konkurencji, których celem jest utworzenie bardziej otwartego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego energii. Wsparcie finansowe Wspólnoty dla budowy i utrzymania powinno więc mieć miejsce jedynie w szczególnie wyjątkowych przypadkach. Wyjątki takie powinny być należycie uzasadnione. |
| --- | --- |

(4)

Co do zasady, budowa i utrzymanie infrastruktury energetycznej powinny podlegać zasadom rynkowym. Pozostaje to w zgodzie ze wspólnymi zasadami realizacji rynku wewnętrznego energii oraz wspólnymi zasadami w zakresie prawa konkurencji, których celem jest utworzenie bardziej otwartego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego energii. Wsparcie finansowe Wspólnoty dla budowy i utrzymania powinno więc mieć miejsce jedynie w szczególnie wyjątkowych przypadkach. Wyjątki takie powinny być należycie uzasadnione.

| (5) | Należy stworzyć i utrzymywać infrastrukturę energetyczną umożliwiającą efektywne funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii, z uwzględnieniem istniejących procedur konsultowania się z osobami dotkniętymi przez budowę tej infrastruktury, nie wycofując się z kryteriów strategicznych i, w odpowiednich przypadkach, kryteriów dotyczących usług powszechnych oraz zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych. |
| --- | --- |

(5)

Należy stworzyć i utrzymywać infrastrukturę energetyczną umożliwiającą efektywne funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii, z uwzględnieniem istniejących procedur konsultowania się z osobami dotkniętymi przez budowę tej infrastruktury, nie wycofując się z kryteriów strategicznych i, w odpowiednich przypadkach, kryteriów dotyczących usług powszechnych oraz zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych.

| (6) | W świetle potencjalnych synergii pomiędzy sieciami przesyłu gazu ziemnego i gazów olefinowych należy zwrócić należytą uwagę na rozwój i integrację sieci przesyłu gazów olefinowych w celu zaspokojenia zapotrzebowania przemysłu Wspólnoty na te gazy. |
| --- | --- |

(6)

W świetle potencjalnych synergii pomiędzy sieciami przesyłu gazu ziemnego i gazów olefinowych należy zwrócić należytą uwagę na rozwój i integrację sieci przesyłu gazów olefinowych w celu zaspokojenia zapotrzebowania przemysłu Wspólnoty na te gazy.

| (7) | Priorytety dla transeuropejskich sieci energetycznych wynikają również ze wzrostu znaczenia transeuropejskich sieci energetycznych dla bezpieczeństwa i dywersyfikacji dostaw energii we Wspólnocie, włączenia sieci energetycznych nowych Państw Członkowskich i państw przystępujących i kandydujących oraz zapewnienia skoordynowanego działania sieci energetycznych we Wspólnocie i w krajach sąsiadujących, po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi. Kraje sąsiadujące ze Wspólnotą odgrywają istotną rolę w polityce energetycznej Wspólnoty. Zaspokajają one większą część zapotrzebowania Wspólnoty na gaz ziemny, są kluczowymi partnerami w przesyle energii pierwotnej do Wspólnoty, a także w coraz większym stopniu będą się stawać ważnymi uczestnikami wspólnotowego rynku wewnętrznego gazu ziemnego i energii elektrycznej. |
| --- | --- |

(7)

Priorytety dla transeuropejskich sieci energetycznych wynikają również ze wzrostu znaczenia transeuropejskich sieci energetycznych dla bezpieczeństwa i dywersyfikacji dostaw energii we Wspólnocie, włączenia sieci energetycznych nowych Państw Członkowskich i państw przystępujących i kandydujących oraz zapewnienia skoordynowanego działania sieci energetycznych we Wspólnocie i w krajach sąsiadujących, po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi. Kraje sąsiadujące ze Wspólnotą odgrywają istotną rolę w polityce energetycznej Wspólnoty. Zaspokajają one większą część zapotrzebowania Wspólnoty na gaz ziemny, są kluczowymi partnerami w przesyle energii pierwotnej do Wspólnoty, a także w coraz większym stopniu będą się stawać ważnymi uczestnikami wspólnotowego rynku wewnętrznego gazu ziemnego i energii elektrycznej.

| (8) | Wśród projektów odnoszących się do transeuropejskich sieci energetycznych niezbędne jest wyróżnienie projektów priorytetowych, które są szczególnie istotne dla funkcjonowania rynku wewnętrznego energii lub dla bezpieczeństwa dostaw energii. |
| --- | --- |

(8)

Wśród projektów odnoszących się do transeuropejskich sieci energetycznych niezbędne jest wyróżnienie projektów priorytetowych, które są szczególnie istotne dla funkcjonowania rynku wewnętrznego energii lub dla bezpieczeństwa dostaw energii.

| (9) | Procedura identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych powinna zapewnić harmonijne stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 2236/95 z dnia 18 września 1995 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich (6). Procedura ta powinna rozróżniać dwa poziomy: poziom pierwszy, ustalający ograniczoną liczbę kryteriów identyfikacji takich projektów, oraz poziom drugi, opisujący projekty w sposób szczegółowy, zwany „specyfikacją”. |
| --- | --- |

(9)

Procedura identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych powinna zapewnić harmonijne stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 2236/95 z dnia 18 września 1995 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich (6). Procedura ta powinna rozróżniać dwa poziomy: poziom pierwszy, ustalający ograniczoną liczbę kryteriów identyfikacji takich projektów, oraz poziom drugi, opisujący projekty w sposób szczegółowy, zwany „specyfikacją”.

| (10) | Priorytet w finansowaniu na mocy rozporządzenia (WE) nr 2236/95 powinien zostać przyznany projektom będącym w interesie europejskim, tj. projektom będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania, o których mowa w niniejszej decyzji i włączonym w osie projektów priorytetowych określonych w niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(10)

Priorytet w finansowaniu na mocy rozporządzenia (WE) nr 2236/95 powinien zostać przyznany projektom będącym w interesie europejskim, tj. projektom będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania, o których mowa w niniejszej decyzji i włączonym w osie projektów priorytetowych określonych w niniejszej decyzji.

| (11) | Państwa Członkowskie, przedkładając projekty, które mają być finansowane z wykorzystaniem odpowiednich narzędzi finansowych Wspólnoty, powinny przyznać właściwy priorytet projektom ujętym w załączniku I i spełniającym kryteria ustanowione niniejszą decyzją. |
| --- | --- |

(11)

Państwa Członkowskie, przedkładając projekty, które mają być finansowane z wykorzystaniem odpowiednich narzędzi finansowych Wspólnoty, powinny przyznać właściwy priorytet projektom ujętym w załączniku I i spełniającym kryteria ustanowione niniejszą decyzją.

| (12) | Ponieważ specyfikacje projektów podlegają zmianom, mogą być one określone jedynie orientacyjnie. Komisja powinna zatem być uprawniona do ich aktualizacji. Ponieważ projekty mogą mieć znaczące konsekwencje polityczne, gospodarcze i środowiskowe, istotne jest uzyskanie odpowiedniej równowagi pomiędzy nadzorem legislacyjnym a elastycznością przy określaniu projektów, które zasługują na ewentualne wsparcie ze strony Wspólnoty. |
| --- | --- |

(12)

Ponieważ specyfikacje projektów podlegają zmianom, mogą być one określone jedynie orientacyjnie. Komisja powinna zatem być uprawniona do ich aktualizacji. Ponieważ projekty mogą mieć znaczące konsekwencje polityczne, gospodarcze i środowiskowe, istotne jest uzyskanie odpowiedniej równowagi pomiędzy nadzorem legislacyjnym a elastycznością przy określaniu projektów, które zasługują na ewentualne wsparcie ze strony Wspólnoty.

| (13) | W uzasadnionych przypadkach dla określonych projektów priorytetowych, ich odcinków lub grup projektów priorytetowych w celu polepszenia ich przygotowania i wdrożenia w okresie trwania danych projektów priorytetowych Komisja, po konsultacjach z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, powinna zapewnić i koordynować współpracę z użytkownikami i operatorami, mając na uwadze zapewnienie koniecznego monitorowania postępów, by informować o nich Wspólnotę. Komisja, wraz z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, powinna przeprowadzać konsultacje z operatorami sieci, jej użytkownikami, władzami regionalnymi i lokalnymi oraz przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego w celu pogłębienia wiedzy na temat zapotrzebowania na usługi przesyłowe oraz ograniczeń i parametrów usług wymaganych do optymalizacji wykorzystania danej infrastruktury. |
| --- | --- |

(13)

W uzasadnionych przypadkach dla określonych projektów priorytetowych, ich odcinków lub grup projektów priorytetowych w celu polepszenia ich przygotowania i wdrożenia w okresie trwania danych projektów priorytetowych Komisja, po konsultacjach z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, powinna zapewnić i koordynować współpracę z użytkownikami i operatorami, mając na uwadze zapewnienie koniecznego monitorowania postępów, by informować o nich Wspólnotę. Komisja, wraz z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, powinna przeprowadzać konsultacje z operatorami sieci, jej użytkownikami, władzami regionalnymi i lokalnymi oraz przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego w celu pogłębienia wiedzy na temat zapotrzebowania na usługi przesyłowe oraz ograniczeń i parametrów usług wymaganych do optymalizacji wykorzystania danej infrastruktury.

| (14) | Państwa Członkowskie powinny być zachęcane do koordynowania wdrażania określonych projektów, w szczególności projektów lub odcinków projektów transgranicznych. |
| --- | --- |

(14)

Państwa Członkowskie powinny być zachęcane do koordynowania wdrażania określonych projektów, w szczególności projektów lub odcinków projektów transgranicznych.

| (15) | Należy stworzyć korzystniejsze warunki dla rozwoju i tworzenia transeuropejskich sieci energetycznych, głównie poprzez stymulowanie współpracy technicznej pomiędzy podmiotami odpowiedzialnymi za sieci, poprzez ułatwianie wdrożenia procedur autoryzacji stosowanych w przypadku projektów dotyczących sieci w Państwach Członkowskich, aby ograniczyć opóźnienia, oraz poprzez zastosowanie, w stosownych przypadkach, dostępnych dla projektów sieciowych funduszy, instrumentów i programów finansowych Wspólnoty. Wspólnota powinna wspierać środki podejmowane przez Państwa Członkowskie dla osiągnięcia tego celu. |
| --- | --- |

(15)

Należy stworzyć korzystniejsze warunki dla rozwoju i tworzenia transeuropejskich sieci energetycznych, głównie poprzez stymulowanie współpracy technicznej pomiędzy podmiotami odpowiedzialnymi za sieci, poprzez ułatwianie wdrożenia procedur autoryzacji stosowanych w przypadku projektów dotyczących sieci w Państwach Członkowskich, aby ograniczyć opóźnienia, oraz poprzez zastosowanie, w stosownych przypadkach, dostępnych dla projektów sieciowych funduszy, instrumentów i programów finansowych Wspólnoty. Wspólnota powinna wspierać środki podejmowane przez Państwa Członkowskie dla osiągnięcia tego celu.

| (16) | Ponieważ głównym celem budżetu przeznaczonego na transeuropejskie sieci energetyczne jest finansowanie studiów wykonalności, finansowanie samych międzysystemowych połączeń sieciowych — przede wszystkim międzyregionalnych — powinno się odbywać z pomocą funduszy strukturalnych Wspólnoty oraz innych programów i instrumentów finansowych. |
| --- | --- |

(16)

Ponieważ głównym celem budżetu przeznaczonego na transeuropejskie sieci energetyczne jest finansowanie studiów wykonalności, finansowanie samych międzysystemowych połączeń sieciowych — przede wszystkim międzyregionalnych — powinno się odbywać z pomocą funduszy strukturalnych Wspólnoty oraz innych programów i instrumentów finansowych.

| (17) | Określenie projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, ich specyfikacja oraz projekty priorytetowe powinny pozostawać bez uszczerbku dla wyników oceny oddziaływania na środowisko samych projektów, ich planów lub programów. |
| --- | --- |

(17)

Określenie projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, ich specyfikacja oraz projekty priorytetowe powinny pozostawać bez uszczerbku dla wyników oceny oddziaływania na środowisko samych projektów, ich planów lub programów.

| (18) | Środki niezbędne dla wdrożenia niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (7). |
| --- | --- |

(18)

Środki niezbędne dla wdrożenia niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (7).

| (19) | Komisja powinna sporządzać okresowe sprawozdanie z wdrożenia niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(19)

Komisja powinna sporządzać okresowe sprawozdanie z wdrożenia niniejszej decyzji.

| (20) | Ponieważ niniejsza decyzja obejmuje ten sam przedmiot i ma ten sam zakres zastosowania co decyzja Rady 96/391/WE z dnia 28 marca 1996 r. ustanawiająca zbiór środków mających na celu stworzenie bardziej korzystnych warunków dla rozwoju sieci transeuropejskich w sektorze energetycznym (8) oraz decyzja nr 1229/2003/WE, obie te decyzje powinny zostać uchylone, |
| --- | --- |

(20)

Ponieważ niniejsza decyzja obejmuje ten sam przedmiot i ma ten sam zakres zastosowania co decyzja Rady 96/391/WE z dnia 28 marca 1996 r. ustanawiająca zbiór środków mających na celu stworzenie bardziej korzystnych warunków dla rozwoju sieci transeuropejskich w sektorze energetycznym (8) oraz decyzja nr 1229/2003/WE, obie te decyzje powinny zostać uchylone,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza decyzja określa charakter i zakres działania Wspólnoty w celu ustanowienia wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych. Ustanawia ona zbiór wytycznych obejmujących cele, priorytety i ogólne kierunki działań Wspólnoty w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych. Wytyczne te określają projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie transeuropejskich sieci elektroenergetycznych i gazowych, w tym projekty priorytetowe.

Artykuł 2

Zakres stosowania

Niniejsza decyzja ma zastosowanie:

| 1) | w zakresie sieci elektroenergetycznych do:






  a) | wszystkich linii wysokiego napięcia, z wyjątkiem linii należących do sieci dystrybucyjnych, oraz do połączeń podmorskich, pod warunkiem że infrastruktura ta jest wykorzystywana do przesyłu lub połączenia międzyregionalnego lub międzynarodowego; |
| --- | --- | --- |

1)

w zakresie sieci elektroenergetycznych do:

a)

wszystkich linii wysokiego napięcia, z wyjątkiem linii należących do sieci dystrybucyjnych, oraz do połączeń podmorskich, pod warunkiem że infrastruktura ta jest wykorzystywana do przesyłu lub połączenia międzyregionalnego lub międzynarodowego;

| b) | każdego urządzenia lub instalacji istotnych dla prawidłowego funkcjonowania danego systemu, w tym systemów zabezpieczeń, nadzoru i sterowania; |
| --- | --- |

b)

każdego urządzenia lub instalacji istotnych dla prawidłowego funkcjonowania danego systemu, w tym systemów zabezpieczeń, nadzoru i sterowania;

| 2) | w zakresie sieci gazowych (służących do przesyłania gazu ziemnego i gazów olefinowych) do:






  a) | gazociągów wysokociśnieniowych, z wyjątkiem gazociągów należących do sieci dystrybucyjnych, umożliwiających zaopatrywanie regionów Wspólnoty ze źródeł wewnętrznych lub zewnętrznych; |
| --- | --- | --- |

2)

w zakresie sieci gazowych (służących do przesyłania gazu ziemnego i gazów olefinowych) do:

a)

gazociągów wysokociśnieniowych, z wyjątkiem gazociągów należących do sieci dystrybucyjnych, umożliwiających zaopatrywanie regionów Wspólnoty ze źródeł wewnętrznych lub zewnętrznych;

| b) | podziemnych magazynów gazu przyłączonych do wyżej wymienionych gazociągów wysokociśnieniowych; |
| --- | --- |

b)

podziemnych magazynów gazu przyłączonych do wyżej wymienionych gazociągów wysokociśnieniowych;

| c) | urządzeń odbiorczych, magazynowych i służących do regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego (LNG), jak również urządzeń do transportu LNG w zależności od ich ładowności; |
| --- | --- |

c)

urządzeń odbiorczych, magazynowych i służących do regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego (LNG), jak również urządzeń do transportu LNG w zależności od ich ładowności;

| d) | każdego urządzenia lub instalacji istotnych dla prawidłowego funkcjonowania danego systemu, w tym systemów zabezpieczeń, nadzoru i sterowania. |
| --- | --- |

d)

każdego urządzenia lub instalacji istotnych dla prawidłowego funkcjonowania danego systemu, w tym systemów zabezpieczeń, nadzoru i sterowania.

Artykuł 3

Cele

Wspólnota wspiera połączenia międzysystemowe, współpracę operacyjną i rozwój transeuropejskich sieci energetycznych oraz dostęp do takich sieci zgodnie z obowiązującym prawem wspólnotowym w celu:

| a) | wspierania skutecznego funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego w ogólności oraz rynku wewnętrznego energii w szczególności, przy poparciu racjonalnego wytwarzania, transportu, dystrybucji i wykorzystania zasobów energetycznych oraz rozwoju i przyłączania zasobów energii odnawialnej w celu obniżenia kosztów energii ponoszonych przez odbiorców oraz przyczyniania się do dywersyfikacji źródeł energii; |
| --- | --- |

a)

wspierania skutecznego funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego w ogólności oraz rynku wewnętrznego energii w szczególności, przy poparciu racjonalnego wytwarzania, transportu, dystrybucji i wykorzystania zasobów energetycznych oraz rozwoju i przyłączania zasobów energii odnawialnej w celu obniżenia kosztów energii ponoszonych przez odbiorców oraz przyczyniania się do dywersyfikacji źródeł energii;

| b) | ułatwienia rozwoju i ograniczenia odizolowania regionów mniej uprzywilejowanych i wyspiarskich Wspólnoty i przyczynienia się w ten sposób o wzmocnienia spójności gospodarczej i społecznej; |
| --- | --- |

b)

ułatwienia rozwoju i ograniczenia odizolowania regionów mniej uprzywilejowanych i wyspiarskich Wspólnoty i przyczynienia się w ten sposób o wzmocnienia spójności gospodarczej i społecznej;

| c) | wzmocnienia bezpieczeństwa dostaw energii, na przykład przez zacieśnienie stosunków z państwami trzecimi w sektorze energetycznym we wspólnym interesie zainteresowanych stron, szczególnie w ramach Traktatu karty energetycznej oraz umów o współpracy zawartych przez Wspólnotę; |
| --- | --- |

c)

wzmocnienia bezpieczeństwa dostaw energii, na przykład przez zacieśnienie stosunków z państwami trzecimi w sektorze energetycznym we wspólnym interesie zainteresowanych stron, szczególnie w ramach Traktatu karty energetycznej oraz umów o współpracy zawartych przez Wspólnotę;

| d) | przyczyniania się do zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska, w tym przez wykorzystanie energii ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszanie zagrożeń dla środowiska, związanych z transportem i przesyłem energii. |
| --- | --- |

d)

przyczyniania się do zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska, w tym przez wykorzystanie energii ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszanie zagrożeń dla środowiska, związanych z transportem i przesyłem energii.

Artykuł 4

Priorytety działania

Priorytety działania Wspólnoty dotyczące transeuropejskich sieci energetycznych są zgodne z zasadą zrównoważonego rozwoju i są następujące:

| 1) | zarówno dla sieci elektroenergetycznych, jak i gazowych:






  a) | przystosowanie i rozwój sieci energetycznych w celu wsparcia funkcjonowania rynku wewnętrznego energii, a w szczególności rozwiązywania problemu „wąskich gardeł”, zwłaszcza transgranicznych, ograniczeń przesyłowych i brakujących połączeń, jak również uwzględnienie potrzeb wynikających z funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej i gazu ziemnego, a także rozszerzenia Unii Europejskiej; |
| --- | --- | --- |

1)

zarówno dla sieci elektroenergetycznych, jak i gazowych:

a)

przystosowanie i rozwój sieci energetycznych w celu wsparcia funkcjonowania rynku wewnętrznego energii, a w szczególności rozwiązywania problemu „wąskich gardeł”, zwłaszcza transgranicznych, ograniczeń przesyłowych i brakujących połączeń, jak również uwzględnienie potrzeb wynikających z funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej i gazu ziemnego, a także rozszerzenia Unii Europejskiej;

| b) | tworzenie sieci energetycznych w regionach wyspiarskich, odizolowanych, peryferyjnych i ultraperyferyjnych, przy jednoczesnym wspieraniu dywersyfikacji źródeł energii oraz wykorzystywaniu odnawialnych źródeł energii, wraz z połączeniem takich sieci, w razie potrzeby; |
| --- | --- |

b)

tworzenie sieci energetycznych w regionach wyspiarskich, odizolowanych, peryferyjnych i ultraperyferyjnych, przy jednoczesnym wspieraniu dywersyfikacji źródeł energii oraz wykorzystywaniu odnawialnych źródeł energii, wraz z połączeniem takich sieci, w razie potrzeby;

| 2) | dla sieci elektroenergetycznych:






  a) | przystosowanie i rozwój sieci w celu ułatwienia integracji oraz przyłączania wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych; |
| --- | --- | --- |

2)

dla sieci elektroenergetycznych:

a)

przystosowanie i rozwój sieci w celu ułatwienia integracji oraz przyłączania wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych;

| b) | zapewnienie współpracy operacyjnej sieci elektroenergetycznych wewnątrz Wspólnoty oraz z sieciami krajów przystępujących, kandydujących oraz innych krajów w Europie oraz w basenie Morza Śródziemnego i Morza Czarnego; |
| --- | --- |

b)

zapewnienie współpracy operacyjnej sieci elektroenergetycznych wewnątrz Wspólnoty oraz z sieciami krajów przystępujących, kandydujących oraz innych krajów w Europie oraz w basenie Morza Śródziemnego i Morza Czarnego;

| 3) | dla sieci gazowych:






  a) | rozwój sieci gazu ziemnego w celu zaspokojenia popytu Wspólnoty na gaz ziemny oraz kontrolowania systemów dostaw gazu ziemnego; |
| --- | --- | --- |

3)

dla sieci gazowych:

a)

rozwój sieci gazu ziemnego w celu zaspokojenia popytu Wspólnoty na gaz ziemny oraz kontrolowania systemów dostaw gazu ziemnego;

| b) | zapewnienie współpracy operacyjnej sieci gazowych wewnątrz Wspólnoty oraz z sieciami krajów przystępujących, kandydujących oraz innych krajów w Europie, krajów basenów Morza Śródziemnego, Morza Czarnego oraz Morza Kaspijskiego, jak również z regionu Bliskiego Wschodu i Zatoki Perskiej, a także dywersyfikacja źródeł i tras zaopatrzenia w gaz ziemny. |
| --- | --- |

b)

zapewnienie współpracy operacyjnej sieci gazowych wewnątrz Wspólnoty oraz z sieciami krajów przystępujących, kandydujących oraz innych krajów w Europie, krajów basenów Morza Śródziemnego, Morza Czarnego oraz Morza Kaspijskiego, jak również z regionu Bliskiego Wschodu i Zatoki Perskiej, a także dywersyfikacja źródeł i tras zaopatrzenia w gaz ziemny.

Artykuł 5

Kierunki działania

Ogólne kierunki działania Wspólnoty dotyczące transeuropejskich sieci energetycznych są następujące:

| a) | określenie projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, o których mowa w art. 6; |
| --- | --- |

a)

określenie projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, o których mowa w art. 6;

| b) | stworzenie korzystniejszych warunków rozwoju tych sieci. |
| --- | --- |

b)

stworzenie korzystniejszych warunków rozwoju tych sieci.

Artykuł 6

Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania

1.   Kryteria rodzajowe stosowane przy podejmowaniu decyzji w sprawie identyfikacji, zmian, specyfikacji lub wniosków o uaktualnienie projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania są następujące:

| a) | projekty mieszczą się w zakresie stosowania określonym w art. 2; |
| --- | --- |

a)

projekty mieszczą się w zakresie stosowania określonym w art. 2;

| b) | projekty odpowiadają celom i priorytetom działania określonym odpowiednio w art. 3 i 4; |
| --- | --- |

b)

projekty odpowiadają celom i priorytetom działania określonym odpowiednio w art. 3 i 4;

| c) | projekty wykazują potencjalne uzasadnienie ekonomiczne. |
| --- | --- |

c)

projekty wykazują potencjalne uzasadnienie ekonomiczne.

Ocena uzasadnienia ekonomicznego opiera się na analizie kosztów i korzyści, uwzględniającej wszystkie koszty i korzyści, włączając również te średnio- lub długoterminowe, związane z aspektami środowiskowymi, bezpieczeństwem dostaw oraz przyczynianiem się do spójności gospodarczej i społecznej. Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, które dotyczą terytorium Państwa Członkowskiego, wymagają zgody danego Państwa.

2.   Dodatkowe kryteria identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania są określone w załączniku II. Wszelkie zmiany dodatkowych kryteriów określających projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania określonych w załączniku II, są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu.

3.   Jedynie projekty wymienione w załączniku III, które spełniają kryteria zawarte w ust. 1 oraz kryteria określone w załączniku II, kwalifikują się do uzyskania pomocy finansowej Wspólnoty przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 2236/95.

4.   Orientacyjne specyfikacje projektów, zawierające ich szczegółowy opis oraz, w stosownych przypadkach, opis geograficzny, są określone w załączniku III. Specyfikacje te są aktualizowane zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2. Aktualizacje mają charakter techniczny i ograniczają się do technicznych zmian projektu, modyfikacji części określonej trasy lub ograniczonej adaptacji lokalizacji projektu.

5.   Państwa Członkowskie stosują wszelkie środki, które uważają za niezbędne do ułatwienia i przyspieszenia realizacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz do zminimalizowania opóźnień, stosując się do prawa wspólnotowego oraz konwencji międzynarodowych dotyczących środowiska naturalnego. W szczególności niezbędne procedury udzielenia pozwoleń są przeprowadzane niezwłocznie.

6.   W przypadkach gdy części projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania są umiejscowione na terytorium państw trzecich, Komisja może, za zgodą zainteresowanych Państw Członkowskich, w stosownych przypadkach przedłożyć wniosek w ramach zarządzania umowami między Wspólnotą a tymi państwami trzecimi oraz zgodnie z Traktatem karty energetycznej oraz innymi umowami wielostronnymi wiążącymi państwa trzecie będące sygnatariuszami tego traktatu, aby projekty te były również uznawane za przedmiot obopólnego zainteresowania przez zainteresowane państwa trzecie w celu ułatwienia ich wdrożenia.

Artykuł 7

Projekty priorytetowe

1.   Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, o których mowa w art. 6 ust. 3, i włączone w osie projektów priorytetowych określone w załączniku I mają pierwszeństwo w uzyskaniu pomocy finansowej Wspólnoty udzielanej na mocy rozporządzenia (WE) nr 2236/95. Zmiany w załączniku I są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu.

| 2. | a) | W odniesieniu do projektów inwestycji transgranicznych Państwa Członkowskie podejmują kroki niezbędne do zapewnienia, zgodnie z krajowymi procedurami uzyskania pozwoleń, traktowania faktu zwiększania przez takie projekty mocy połączeń międzysystemowych pomiędzy dwoma lub więcej Państwami Członkowskimi, a co za tym idzie, wzmacniania bezpieczeństwa dostaw w Europie, jako kryterium oceny przez właściwe organy krajowe. |
| --- | --- | --- |
| b) | Zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisja dołożą starań, każde w zakresie swych kompetencji, wraz z odpowiedzialnymi przedsiębiorstwami, w celu wspomagania realizacji projektów priorytetowych, w szczególności projektów transgranicznych. |

2.

a)

W odniesieniu do projektów inwestycji transgranicznych Państwa Członkowskie podejmują kroki niezbędne do zapewnienia, zgodnie z krajowymi procedurami uzyskania pozwoleń, traktowania faktu zwiększania przez takie projekty mocy połączeń międzysystemowych pomiędzy dwoma lub więcej Państwami Członkowskimi, a co za tym idzie, wzmacniania bezpieczeństwa dostaw w Europie, jako kryterium oceny przez właściwe organy krajowe.

b)

Zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisja dołożą starań, każde w zakresie swych kompetencji, wraz z odpowiedzialnymi przedsiębiorstwami, w celu wspomagania realizacji projektów priorytetowych, w szczególności projektów transgranicznych.

3.   Projekty priorytetowe są zgodne z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz spełniają następujące kryteria:

| a) | mają znaczący wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego w warunkach konkurencji; lub |
| --- | --- |

a)

mają znaczący wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego w warunkach konkurencji; lub

| b) | przyczyniają się do zwiększenia bezpieczeństwa dostaw we Wspólnocie; lub |
| --- | --- |

b)

przyczyniają się do zwiększenia bezpieczeństwa dostaw we Wspólnocie; lub

| c) | ich wynikiem jest zwiększenie wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych. |
| --- | --- |

c)

ich wynikiem jest zwiększenie wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych.

Artykuł 8

Korzystniejsze warunki

1.   W celu przyczynienia się do stworzenia korzystniejszych warunków dla rozwoju transeuropejskich sieci energetycznych i ich współpracy operacyjnej Wspólnota uwzględnia wysiłki Państw Członkowskich nakierowane na osiągnięcie tego celu, w przypadkach gdy jest to niezbędne, wspiera oraz przywiązuje największą wagę do następujących środków:

| a) | współpraca techniczna pomiędzy podmiotami odpowiedzialnymi za transeuropejskie sieci energetyczne, w szczególności za właściwe funkcjonowanie połączeń, o których mowa w załączniku II pkt 1, 2 i 7; |
| --- | --- |

a)

współpraca techniczna pomiędzy podmiotami odpowiedzialnymi za transeuropejskie sieci energetyczne, w szczególności za właściwe funkcjonowanie połączeń, o których mowa w załączniku II pkt 1, 2 i 7;

| b) | ułatwienie wdrożenia procedur udzielania zezwoleń dla projektów dotyczących transeuropejskich sieci energetycznych w celu ograniczenia opóźnień; |
| --- | --- |

b)

ułatwienie wdrożenia procedur udzielania zezwoleń dla projektów dotyczących transeuropejskich sieci energetycznych w celu ograniczenia opóźnień;

| c) | wsparcie dla projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania poprzez wspólnotowe fundusze, instrumenty i programy finansowe odpowiednie dla tych sieci. |
| --- | --- |

c)

wsparcie dla projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania poprzez wspólnotowe fundusze, instrumenty i programy finansowe odpowiednie dla tych sieci.

2.   Komisja, w ścisłej współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, podejmuje wszelkie inicjatywy w celu wspierania koordynacji działań, o których mowa w ust. 1.

3.   O środkach wymaganych do wdrożenia działań opisanych w ust. 1 lit. a) i b) decyduje Komisja zgodnie z procedurą opisaną w art. 11 ust. 2.

Artykuł 9

Oddziaływanie na konkurencję

Przy rozpatrywaniu projektów należy brać pod uwagę ich oddziaływanie na konkurencję oraz na bezpieczeństwo dostaw. Finansowanie prywatne lub finansowanie przez zainteresowane podmioty gospodarcze stanowi główne źródła finansowania i należy je popierać. Należy unikać wszelkich zakłóceń konkurencji między podmiotami rynkowymi, zgodnie z postanowieniami Traktatu.

Artykuł 10

Ograniczenia

1.   Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań finansowych podjętych przez Państwo Członkowskie lub Wspólnotę.

2.   Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla wyników oceny oddziaływania na środowisko projektów oraz planów lub programów, które określają przyszłe ramy udzielania pozwoleń dla takich projektów. Wyniki oceny oddziaływania na środowisko, w przypadkach gdy taka ocena jest wymagana zgodnie z właściwymi przepisami wspólnotowymi, są brane pod uwagę przed podjęciem decyzji o realizacji projektów, zgodnie z właściwymi przepisami wspólnotowymi.

Artykuł 11

Procedura komitetu

1.   Komisja jest wspierana przez Komitet.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie znajdują art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.

Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3.   Komitet przyjmuje swój regulamin.

Artykuł 12

Sprawozdanie

Co dwa lata Komisja opracowuje sprawozdanie z wykonywania niniejszej decyzji, które przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.

W sprawozdaniu tym zwraca się uwagę na wdrożenie i postęp w realizacji projektów priorytetowych dotyczących połączeń transgranicznych, określonych w załączniku II pkt 2, 4 i 7, jak również na szczegółowe ustalenia dotyczące ich finansowania, w szczególności w zakresie wkładu finansowego Wspólnoty.

Artykuł 13

Uchylenie

Niniejszym uchyla się decyzję 96/391/WE oraz decyzję nr 1229/2003/WE.

Artykuł 14

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 15

Adresaci

Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 241 z 28.9.2004, str. 17.

1

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 7 czerwca 2005 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

2

(3)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 11.

3

(4)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 37. Dyrektywa zmieniona dyrektywą Rady 2004/85/WE (Dz.U. L 236 z 7.7.2004, str. 10).

4

(5)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 57.

5

(6)  Dz.U. L 228 z 23.9.1995, str.1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 807/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 46).

6

(7)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

7

(8)  Dz.U. L 161 z 29.6.1996, str. 154.

8

---

ZAŁĄCZNIK I

TRANSEUROPEJSKIE SIECI ENERGETYCZNE

Osie projektów priorytetowych zdefiniowanych w art. 7

Wykazy projektów priorytetowych wchodzących w skład każdej z osi

SIECI ELEKTROENERGETYCZNE

| EL.1. | Francja — Belgia — Niderlandy — Niemcy: wzmocnienie sieci elektroenergetycznej w celu rozwiązania ograniczeń przesyłowych w przepływie energii elektrycznej przez państwa Beneluksu.

  Projekty priorytetowe obejmują: | linię Avelin (F) — Avelgem (BE), |
| --- | --- | --- |

EL.1.

Francja — Belgia — Niderlandy — Niemcy: wzmocnienie sieci elektroenergetycznej w celu rozwiązania ograniczeń przesyłowych w przepływie energii elektrycznej przez państwa Beneluksu.

Projekty priorytetowe obejmują:

linię Avelin (F) — Avelgem (BE),

| | linię Moulaine (FR) — Aubange (BE). |
| --- | --- |

linię Moulaine (FR) — Aubange (BE).

EL.2.

Granice Włoch z Francją, Austrią, Słowenią i Szwajcarią: zwiększenie zdolności przesyłowych elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych.

Projekty priorytetowe obejmują:

| | linię Lienz (AT) — Cordignano (IT), |
| --- | --- |

linię Lienz (AT) — Cordignano (IT),

| | nowe połączenie pomiędzy Włochami a Słowenią, |
| --- | --- |

nowe połączenie pomiędzy Włochami a Słowenią,

| | linię Udine Ovest (IT) — Okroglo (SI), |
| --- | --- |

linię Udine Ovest (IT) — Okroglo (SI),

| | linię S. Fiorano (IT) — Nave (IT) — Gorlago (IT), |
| --- | --- |

linię S. Fiorano (IT) — Nave (IT) — Gorlago (IT),

| | linię Venezia Nord (IT) — Cordignano (IT), |
| --- | --- |

linię Venezia Nord (IT) — Cordignano (IT),

| | linię St. Peter (AT) — Tauern (AT), |
| --- | --- |

linię St. Peter (AT) — Tauern (AT),

| | linię Südburgenland (AT) — Kainachtal (AT), |
| --- | --- |

linię Südburgenland (AT) — Kainachtal (AT),

| | połączenie pomiędzy Austrią a Włochami (Thaur-Brixen) poprzez tunel kolejowy Brenner. |
| --- | --- |

połączenie pomiędzy Austrią a Włochami (Thaur-Brixen) poprzez tunel kolejowy Brenner.

EL.3.

Francja — Hiszpania — Portugalia: zwiększanie zdolności przesyłowych elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych między tymi państwami, jak również na Półwyspie Iberyjskim, oraz rozwój sieci w regionach wyspiarskich.

Projekty priorytetowe obejmują:

| | linię Sentmenat (ES) — Becanό (ES) — Baixas (FR), |
| --- | --- |

linię Sentmenat (ES) — Becanό (ES) — Baixas (FR),

| | linię Valdigem (PT) — Douro Internacional (PT) –Aldeadávila (ES) oraz obiekty w „Douro Internacional”. |
| --- | --- |

linię Valdigem (PT) — Douro Internacional (PT) –Aldeadávila (ES) oraz obiekty w „Douro Internacional”.

EL.4.

Grecja — kraje bałkańskie — system UCTE: rozwój infrastruktury elektroenergetycznej dla przyłączenia Grecji do systemu UCTE oraz umożliwienia rozwoju rynku energii elektrycznej w południowo-wschodniej Europie.

Projekty priorytetowe obejmują:

| | linię Philippi (GR) — Hamidabad (TR). |
| --- | --- |

linię Philippi (GR) — Hamidabad (TR).

EL.5.

Zjednoczone Królestwo — Europa kontynentalna i Europa Północna: stworzenie/zwiększanie zdolności przesyłowych elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych oraz ewentualna integracja zlokalizowanych na morzu elektrowni wiatrowych.

Projekty priorytetowe obejmują:

| | kabel podmorski łączący Anglię (UK) z Niderlandami. |
| --- | --- |

kabel podmorski łączący Anglię (UK) z Niderlandami.

EL.6.

Irlandia — Zjednoczone Królestwo: zwiększanie zdolności przesyłowych elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych oraz ewentualna integracja zlokalizowanych na morzu elektrowni wiatrowych.

Projekty priorytetowe obejmują:

| | kabel podmorski łączący Irlandię i Walię (UK). |
| --- | --- |

kabel podmorski łączący Irlandię i Walię (UK).

EL.7.

Dania — Niemcy — Pierścień Bałtycki (obejmujący Norwegię — Szwecję — Finlandię — Danię — Niemcy — Polskę — państwa bałtyckie — Rosję): zwiększanie zdolności przesyłowych elektroenergetycznych połączeń wzajemnych oraz ewentualna integracja zlokalizowanych na morzu elektrowni wiatrowych.

Projekty priorytetowe obejmują:

| | linię Kassø (DK) — Hamburg/Dollern (DE), |
| --- | --- |

linię Kassø (DK) — Hamburg/Dollern (DE),

| | linię Hamburg/Krümmel (DE) — Schwerin (DE), |
| --- | --- |

linię Hamburg/Krümmel (DE) — Schwerin (DE),

| | linię Kassø (DK) — Revsing (DK) — Tjele (DK), |
| --- | --- |

linię Kassø (DK) — Revsing (DK) — Tjele (DK),

| | linię Vester Hassing (DK) — Trige (DK), |
| --- | --- |

linię Vester Hassing (DK) — Trige (DK),

| | kabel podmorski Skagerrak 4 pomiędzy Danią a Norwegią, |
| --- | --- |

kabel podmorski Skagerrak 4 pomiędzy Danią a Norwegią,

| | połączenie Polska-Litwa, łącznie z koniecznym wzmocnieniem polskiej sieci elektroenergetycznej oraz profilu PL-DE w celu umożliwienia uczestnictwa w wewnętrznym rynku energii, |
| --- | --- |

połączenie Polska-Litwa, łącznie z koniecznym wzmocnieniem polskiej sieci elektroenergetycznej oraz profilu PL-DE w celu umożliwienia uczestnictwa w wewnętrznym rynku energii,

| | kabel podmorski między Finlandią i Estonią (Estlink), |
| --- | --- |

kabel podmorski między Finlandią i Estonią (Estlink),

| | kabel podmorski Fennoscan pomiędzy Finlandią a Szwecją, |
| --- | --- |

kabel podmorski Fennoscan pomiędzy Finlandią a Szwecją,

| | Halle/Saale (DE) — Schweinfurt (DE). |
| --- | --- |

Halle/Saale (DE) — Schweinfurt (DE).

EL.8.

Niemcy — Polska — Republika Czeska — Słowacja — Austria — Węgry — Słowenia: zwiększanie zdolności przesyłowych elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych.

Projekty priorytetowe obejmują:

| | linię Neuenhagen (DE) — Vierraden (DE) — Krajnik (PL), |
| --- | --- |

linię Neuenhagen (DE) — Vierraden (DE) — Krajnik (PL),

| | linię Dürnrohr (AT) — Slavětice (CZ), |
| --- | --- |

linię Dürnrohr (AT) — Slavětice (CZ),

| | nowe połączenie międzysystemowe pomiędzy Niemcami a Polską, |
| --- | --- |

nowe połączenie międzysystemowe pomiędzy Niemcami a Polską,

| | Veľké Kapušany (SK) — Lemešany (SK) — Moldava (SK) — Sajóivánka (HU), |
| --- | --- |

Veľké Kapušany (SK) — Lemešany (SK) — Moldava (SK) — Sajóivánka (HU),

| | Gabčíkovo (SK) — Veľký Ďur (SK), |
| --- | --- |

Gabčíkovo (SK) — Veľký Ďur (SK),

| | Stupava (SK) — południowo-wschodni Wiedeń (AT). |
| --- | --- |

Stupava (SK) — południowo-wschodni Wiedeń (AT).

EL.9.

Państwa Członkowskie regionu śródziemnomorskiego — Śródziemnomorski Pierścień Elektroenergetyczny: zwiększanie zdolności przesyłowych międzysystemowych połączeń między Państwami Członkowskimi regionu śródziemnomorskiego a Marokiem — Algierią — Tunezją — Libią — Egiptem — krajami bliskowschodnimi — Turcją.

Projekty priorytetowe obejmują:

| | połączenie elektroenergetyczne pomiędzy Tunezją a Włochami. |
| --- | --- |

połączenie elektroenergetyczne pomiędzy Tunezją a Włochami.

SIECI GAZOWE

| NG.1. | Zjednoczone Królestwo — północna Europa kontynentalna, w tym Niderlandy, Belgia, Dania, Szwecja i Niemcy — Polska — Litwa — Łotwa — Estonia — Finlandia — Rosja:
  gazociągi mające połączyć niektóre z głównych źródeł dostaw gazu w Europie, poprawić współdziałanie sieci oraz zwiększyć bezpieczeństwo dostaw, w tym gazociągi przeprowadzone drogą morską z Rosji do UE i drogą lądową z Rosji do Polski i Niemiec, budowa nowych gazociągów i zwiększenie zdolności przesyłowej sieci w Niemczech, Danii i Szwecji oraz pomiędzy tymi państwami oraz w Polsce, Republice Czeskiej, Słowacji, Niemczech i Austrii oraz pomiędzy tymi państwami.

  Projekty priorytetowe obejmują: | gazociąg północnoeuropejski, |
| --- | --- | --- |

NG.1.

Zjednoczone Królestwo — północna Europa kontynentalna, w tym Niderlandy, Belgia, Dania, Szwecja i Niemcy — Polska — Litwa — Łotwa — Estonia — Finlandia — Rosja:

gazociągi mające połączyć niektóre z głównych źródeł dostaw gazu w Europie, poprawić współdziałanie sieci oraz zwiększyć bezpieczeństwo dostaw, w tym gazociągi przeprowadzone drogą morską z Rosji do UE i drogą lądową z Rosji do Polski i Niemiec, budowa nowych gazociągów i zwiększenie zdolności przesyłowej sieci w Niemczech, Danii i Szwecji oraz pomiędzy tymi państwami oraz w Polsce, Republice Czeskiej, Słowacji, Niemczech i Austrii oraz pomiędzy tymi państwami.

Projekty priorytetowe obejmują:

gazociąg północnoeuropejski,

| | gazociąg Jamał — Europa, |
| --- | --- |

gazociąg Jamał — Europa,

| | gazociąg łączący Danię, Niemcy i Szwecję, |
| --- | --- |

gazociąg łączący Danię, Niemcy i Szwecję,

| | zwiększenie zdolności przesyłowej na osi Niemcy — Belgia — Zjednoczone Królestwo. |
| --- | --- |

zwiększenie zdolności przesyłowej na osi Niemcy — Belgia — Zjednoczone Królestwo.

NG.2.

Algieria — Hiszpania — Włochy — Francja — północna Europa kontynentalna: budowa nowych gazociągów z Algierii do Hiszpanii, Francji i Włoch oraz zwiększanie zdolności przesyłowej sieci w Hiszpanii, Francji i Włoszech oraz między tymi państwami.

Projekty priorytetowe obejmują:

| | gazociąg Algieria — Tunezja — Włochy, |
| --- | --- |

gazociąg Algieria — Tunezja — Włochy,

| | gazociąg Algieria — Włochy poprzez Sardynię i Korsykę, z odgałęzieniem do Francji, |
| --- | --- |

gazociąg Algieria — Włochy poprzez Sardynię i Korsykę, z odgałęzieniem do Francji,

| | gazociąg Medgas (Algieria — Hiszpania — Francja — Europa kontynentalna). |
| --- | --- |

gazociąg Medgas (Algieria — Hiszpania — Francja — Europa kontynentalna).

NG.3.

Kraje basenu Morza Kaspijskiego — Bliski Wschód — Unia Europejska: nowe sieci gazociągów do Unii Europejskiej z nowych źródeł, łącznie z gazociągami między Turcją a Grecją, Grecją a Włochami, Turcją a Austrią oraz Grecją, Słowenią i Austrią (poprzez Bałkany zachodnie).

Projekty priorytetowe obejmują:

| | gazociąg Turcja — Grecja — Włochy, |
| --- | --- |

gazociąg Turcja — Grecja — Włochy,

| | gazociąg Turcja — Austria. |
| --- | --- |

gazociąg Turcja — Austria.

NG.4.

Terminale skroplonego gazu ziemnego (LNG) w Belgii, Francji, Hiszpanii, Portugalii, Włoszech, Grecji, na Cyprze i w Polsce: dywersyfikacja źródeł dostaw i punktów wejściowych, łącznie z podłączeniami terminali LNG do sieci przesyłowych.

NG.5.

Podziemne magazyny gazu ziemnego w Hiszpanii, Portugalii, Francji, we Włoszech, w Grecji oraz w regionie Morza Bałtyckiego: zwiększanie pojemności w Hiszpanii, Francji, we Włoszech i w regionie Morza Bałtyckiego oraz budowa pierwszych obiektów w Portugalii, Grecji i na Litwie.

NG.6.

Państwa Członkowskie regionu śródziemnomorskiego — Wschodnio-Śródziemnomorski Pierścień Gazowy: zakładanie i zwiększanie przepustowości gazociągów między Państwami Członkowskimi regionu śródziemnomorskiego a Libią — Egiptem — Jordanią — Syrią — Turcją.

Projekty priorytetowe obejmują:

| | gazociąg Libia — Włochy. |
| --- | --- |

gazociąg Libia — Włochy.

---

ZAŁĄCZNIK II

TRANSEUROPEJSKIE SIECI ENERGETYCZNE

Dodatkowe kryteria identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, o których mowa w art. 6 ust. 2

SIECI ELEKTROENERGETYCZNE

| 1. | Rozwój sieci elektroenergetycznych w regionach wyspiarskich, odizolowanych, peryferyjnych i ultraperyferyjnych, przy jednoczesnym wspieraniu dywersyfikacji źródeł energii oraz zwiększeniu wykorzystania energii odnawialnej, jak również, w uzasadnionych przypadkach, przyłączeniu sieci elektroenergetycznych tych regionów.






  — | Irlandia — Zjednoczone Królestwo (Walia) |
| --- | --- | --- |

1.

Rozwój sieci elektroenergetycznych w regionach wyspiarskich, odizolowanych, peryferyjnych i ultraperyferyjnych, przy jednoczesnym wspieraniu dywersyfikacji źródeł energii oraz zwiększeniu wykorzystania energii odnawialnej, jak również, w uzasadnionych przypadkach, przyłączeniu sieci elektroenergetycznych tych regionów.

—

Irlandia — Zjednoczone Królestwo (Walia)

| — | Grecja (wyspy) |
| --- | --- |

—

Grecja (wyspy)

| — | Włochy (Sardynia) — Francja (Korsyka) — Włochy (kontynent) |
| --- | --- |

—

Włochy (Sardynia) — Francja (Korsyka) — Włochy (kontynent)

| — | Połączenia w regionach wyspiarskich, łącznie z przyłączeniem do kontynentu |
| --- | --- |

—

Połączenia w regionach wyspiarskich, łącznie z przyłączeniem do kontynentu

| — | Połączenia w ultraperyferyjnych regionach Francji, Hiszpanii i Portugalii |
| --- | --- |

—

Połączenia w ultraperyferyjnych regionach Francji, Hiszpanii i Portugalii

| 2. | Rozwój połączeń elektroenergetycznych między Państwami Członkowskimi, potrzebny dla funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz w celu zapewnienia pewności i niezawodności działania sieci elektroenergetycznych.






  — | Francja — Belgia — Niderlandy — Niemcy |
| --- | --- | --- |

2.

Rozwój połączeń elektroenergetycznych między Państwami Członkowskimi, potrzebny dla funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz w celu zapewnienia pewności i niezawodności działania sieci elektroenergetycznych.

—

Francja — Belgia — Niderlandy — Niemcy

| — | Francja — Niemcy |
| --- | --- |

—

Francja — Niemcy

| — | Francja — Włochy |
| --- | --- |

—

Francja — Włochy

| — | Francja — Hiszpania |
| --- | --- |

—

Francja — Hiszpania

| — | Portugalia — Hiszpania |
| --- | --- |

—

Portugalia — Hiszpania

| — | Finlandia — Szwecja |
| --- | --- |

—

Finlandia — Szwecja

| — | Finlandia — Estonia — Łotwa — Litwa |
| --- | --- |

—

Finlandia — Estonia — Łotwa — Litwa

| — | Austria — Włochy |
| --- | --- |

—

Austria — Włochy

| — | Włochy — Słowenia |
| --- | --- |

—

Włochy — Słowenia

| — | Austria — Włochy — Słowenia — Węgry |
| --- | --- |

—

Austria — Włochy — Słowenia — Węgry

| — | Niemcy — Polska |
| --- | --- |

—

Niemcy — Polska

| — | Niemcy — Polska — Republika Czeska — Austria — Słowacja — Węgry |
| --- | --- |

—

Niemcy — Polska — Republika Czeska — Austria — Słowacja — Węgry

| — | Węgry — Słowacja |
| --- | --- |

—

Węgry — Słowacja

| — | Węgry — Austria |
| --- | --- |

—

Węgry — Austria

| — | Polska — Litwa |
| --- | --- |

—

Polska — Litwa

| — | Irlandia — Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna) |
| --- | --- |

—

Irlandia — Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna)

| — | Austria — Niemcy — Słowenia — Węgry |
| --- | --- |

—

Austria — Niemcy — Słowenia — Węgry

| — | Niderlandy — Zjednoczone Królestwo |
| --- | --- |

—

Niderlandy — Zjednoczone Królestwo

| — | Niemcy — Dania — Szwecja |
| --- | --- |

—

Niemcy — Dania — Szwecja

| — | Grecja — Włochy |
| --- | --- |

—

Grecja — Włochy

| — | Węgry — Słowenia |
| --- | --- |

—

Węgry — Słowenia

| — | Malta — Włochy |
| --- | --- |

—

Malta — Włochy

| — | Finlandia — Estonia |
| --- | --- |

—

Finlandia — Estonia

| — | Włochy — Słowenia |
| --- | --- |

—

Włochy — Słowenia

| 3. | Rozwój połączeń elektroenergetycznych wewnątrz Państw Członkowskich tam, gdzie to jest potrzebne dla wykorzystania połączeń między Państwami Członkowskimi, dla funkcjonowania rynku wewnętrznego lub przyłączenia odnawialnych źródeł energii.






  — | Wszystkie Państwa Członkowskie |
| --- | --- | --- |

3.

Rozwój połączeń elektroenergetycznych wewnątrz Państw Członkowskich tam, gdzie to jest potrzebne dla wykorzystania połączeń między Państwami Członkowskimi, dla funkcjonowania rynku wewnętrznego lub przyłączenia odnawialnych źródeł energii.

—

Wszystkie Państwa Członkowskie

| 4. | Rozwój połączeń elektroenergetycznych z państwami niebędącymi członkami Unii Europejskiej, w szczególności z państwami kandydującymi, wniesienie w ten sposób wkład we współpracę operacyjną, pewność funkcjonowania i niezawodność sieci elektroenergetycznych lub dostaw energii elektrycznej wewnątrz Wspólnoty Europejskiej.






  — | Niemcy — Norwegia |
| --- | --- | --- |

4.

Rozwój połączeń elektroenergetycznych z państwami niebędącymi członkami Unii Europejskiej, w szczególności z państwami kandydującymi, wniesienie w ten sposób wkład we współpracę operacyjną, pewność funkcjonowania i niezawodność sieci elektroenergetycznych lub dostaw energii elektrycznej wewnątrz Wspólnoty Europejskiej.

—

Niemcy — Norwegia

| — | Niderlandy — Norwegia |
| --- | --- |

—

Niderlandy — Norwegia

| — | Szwecja — Norwegia |
| --- | --- |

—

Szwecja — Norwegia

| — | Zjednoczone Królestwo — Norwegia |
| --- | --- |

—

Zjednoczone Królestwo — Norwegia

| — | Elektroenergetyczny Pierścień Bałtycki: Niemcy — Polska — Białoruś — Rosja — Litwa — Łotwa — Estonia — Finlandia — Szwecja — Norwegia — Dania |
| --- | --- |

—

Elektroenergetyczny Pierścień Bałtycki: Niemcy — Polska — Białoruś — Rosja — Litwa — Łotwa — Estonia — Finlandia — Szwecja — Norwegia — Dania

| — | Norwegia — Szwecja — Finlandia — Rosja |
| --- | --- |

—

Norwegia — Szwecja — Finlandia — Rosja

| — | Śródziemnomorski Pierścień Elektroenergetyczny: Francja — Hiszpania — Maroko — Algieria — Tunezja — Libia — Egipt — kraje bliskowschodnie — Turcja — Grecja — Włochy |
| --- | --- |

—

Śródziemnomorski Pierścień Elektroenergetyczny: Francja — Hiszpania — Maroko — Algieria — Tunezja — Libia — Egipt — kraje bliskowschodnie — Turcja — Grecja — Włochy

| — | Grecja — Turcja |
| --- | --- |

—

Grecja — Turcja

| — | Włochy — Szwajcaria |
| --- | --- |

—

Włochy — Szwajcaria

| — | Austria — Szwajcaria |
| --- | --- |

—

Austria — Szwajcaria

| — | Węgry — Rumunia |
| --- | --- |

—

Węgry — Rumunia

| — | Węgry — Serbia |
| --- | --- |

—

Węgry — Serbia

| — | Węgry — Chorwacja |
| --- | --- |

—

Węgry — Chorwacja

| — | Włochy — Tunezja |
| --- | --- |

—

Włochy — Tunezja

| — | Grecja — kraje bałkańskie |
| --- | --- |

—

Grecja — kraje bałkańskie

| — | Hiszpania — Maroko |
| --- | --- |

—

Hiszpania — Maroko

| — | Hiszpania — Andora — Francja |
| --- | --- |

—

Hiszpania — Andora — Francja

| — | UE — kraje bałkańskie — Białoruś — Rosja — Ukraina |
| --- | --- |

—

UE — kraje bałkańskie — Białoruś — Rosja — Ukraina

| — | Czarnomorski Pierścień Elektroenergetyczny: Rosja — Ukraina — Rumunia — Bułgaria — Turcja — Gruzja |
| --- | --- |

—

Czarnomorski Pierścień Elektroenergetyczny: Rosja — Ukraina — Rumunia — Bułgaria — Turcja — Gruzja

| — | Bułgaria — Była Jugosłowiańska Republika Macedonii/Grecja — Albania — Włochy lub Bułgaria — Grecja — Włochy |
| --- | --- |

—

Bułgaria — Była Jugosłowiańska Republika Macedonii/Grecja — Albania — Włochy lub Bułgaria — Grecja — Włochy

| 5. | Działania poprawiające funkcjonowanie wzajemnie połączonych sieci elektroenergetycznych w obrębie rynku wewnętrznego, w szczególności wskazywanie wąskich gardeł i brakujących odcinków sieci, tworzenie rozwiązań w celu przeciwdziałania ograniczeniom przesyłowym oraz przyjęcie metod prognozowania i operowania sieciami elektroenergetycznymi.






  — | Identyfikacja wąskich gardeł i brakujących połączeń, w szczególności transgranicznych, w sieciach elektroenergetycznych. |
| --- | --- | --- |

5.

Działania poprawiające funkcjonowanie wzajemnie połączonych sieci elektroenergetycznych w obrębie rynku wewnętrznego, w szczególności wskazywanie wąskich gardeł i brakujących odcinków sieci, tworzenie rozwiązań w celu przeciwdziałania ograniczeniom przesyłowym oraz przyjęcie metod prognozowania i operowania sieciami elektroenergetycznymi.

—

Identyfikacja wąskich gardeł i brakujących połączeń, w szczególności transgranicznych, w sieciach elektroenergetycznych.

| — | Tworzenie rozwiązań dla zarządzania przepływem energii elektrycznej w celu przeciwdziałania problemowi ograniczeń przesyłowych wewnątrz sieci elektroenergetycznej. |
| --- | --- |

—

Tworzenie rozwiązań dla zarządzania przepływem energii elektrycznej w celu przeciwdziałania problemowi ograniczeń przesyłowych wewnątrz sieci elektroenergetycznej.

| — | Przystosowanie metod prognozowania i operowania siecią elektroenergetyczną wymaganych dla funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz wykorzystania w szerokim zakresie odnawialnych źródeł energii. |
| --- | --- |

—

Przystosowanie metod prognozowania i operowania siecią elektroenergetyczną wymaganych dla funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz wykorzystania w szerokim zakresie odnawialnych źródeł energii.

SIECI GAZOWE

| 6. | Wprowadzenie gazu ziemnego do nowych regionów, głównie wyspiarskich, odizolowanych, peryferyjnych i ultraperyferyjnych, oraz rozwój sieci gazowych w tych regionach.






  — | Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna) |
| --- | --- | --- |

6.

Wprowadzenie gazu ziemnego do nowych regionów, głównie wyspiarskich, odizolowanych, peryferyjnych i ultraperyferyjnych, oraz rozwój sieci gazowych w tych regionach.

—

Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna)

| — | Irlandia |
| --- | --- |

—

Irlandia

| — | Hiszpania |
| --- | --- |

—

Hiszpania

| — | Portugalia |
| --- | --- |

—

Portugalia

| — | Grecja |
| --- | --- |

—

Grecja

| — | Szwecja |
| --- | --- |

—

Szwecja

| — | Dania |
| --- | --- |

—

Dania

| — | Włochy (Sardynia) |
| --- | --- |

—

Włochy (Sardynia)

| — | Francja (Korsyka) |
| --- | --- |

—

Francja (Korsyka)

| — | Cypr |
| --- | --- |

—

Cypr

| — | Malta |
| --- | --- |

—

Malta

| — | Regiony ultraperyferyjne we Francji, Hiszpanii, Portugalii |
| --- | --- |

—

Regiony ultraperyferyjne we Francji, Hiszpanii, Portugalii

| 7. | Rozbudowa połączeń gazowych w celu sprostania potrzebom rynku wewnętrznego lub wzmacniania bezpieczeństwa dostaw, w tym przyłączenie oddzielonych sieci gazu ziemnego i gazów olefinowych:






  — | Irlandia — Zjednoczone Królestwo |
| --- | --- | --- |

7.

Rozbudowa połączeń gazowych w celu sprostania potrzebom rynku wewnętrznego lub wzmacniania bezpieczeństwa dostaw, w tym przyłączenie oddzielonych sieci gazu ziemnego i gazów olefinowych:

—

Irlandia — Zjednoczone Królestwo

| — | Francja — Hiszpania |
| --- | --- |

—

Francja — Hiszpania

| — | Francja — Szwajcaria |
| --- | --- |

—

Francja — Szwajcaria

| — | Portugalia — Hiszpania |
| --- | --- |

—

Portugalia — Hiszpania

| — | Austria — Niemcy |
| --- | --- |

—

Austria — Niemcy

| — | Austria — Węgry |
| --- | --- |

—

Austria — Węgry

| — | Austria — Węgry — Słowacja — Polska |
| --- | --- |

—

Austria — Węgry — Słowacja — Polska

| — | Polska — Republika Czeska |
| --- | --- |

—

Polska — Republika Czeska

| — | Słowacja — Republika Czeska — Niemcy — Austria |
| --- | --- |

—

Słowacja — Republika Czeska — Niemcy — Austria

| — | Austria — Włochy |
| --- | --- |

—

Austria — Włochy

| — | Grecja — kraje bałkańskie |
| --- | --- |

—

Grecja — kraje bałkańskie

| — | Austria — Węgry — Rumunia — Bułgaria — Grecja — Turcja |
| --- | --- |

—

Austria — Węgry — Rumunia — Bułgaria — Grecja — Turcja

| — | Francja — Włochy |
| --- | --- |

—

Francja — Włochy

| — | Grecja — Włochy |
| --- | --- |

—

Grecja — Włochy

| — | Austria — Republika Czeska |
| --- | --- |

—

Austria — Republika Czeska

| — | Niemcy — Republika Czeska — Austria — Włochy |
| --- | --- |

—

Niemcy — Republika Czeska — Austria — Włochy

| — | Austria — Słowenia — Chorwacja |
| --- | --- |

—

Austria — Słowenia — Chorwacja

| — | Węgry — Chorwacja |
| --- | --- |

—

Węgry — Chorwacja

| — | Węgry — Rumunia |
| --- | --- |

—

Węgry — Rumunia

| — | Węgry — Słowacja |
| --- | --- |

—

Węgry — Słowacja

| — | Węgry — Ukraina |
| --- | --- |

—

Węgry — Ukraina

| — | Słowenia — kraje bałkańskie |
| --- | --- |

—

Słowenia — kraje bałkańskie

| — | Belgia — Niderlandy — Niemcy |
| --- | --- |

—

Belgia — Niderlandy — Niemcy

| — | Zjednoczone Królestwo — Niderlandy — Niemcy |
| --- | --- |

—

Zjednoczone Królestwo — Niderlandy — Niemcy

| — | Niemcy — Polska |
| --- | --- |

—

Niemcy — Polska

| — | Dania — Zjednoczone Królestwo |
| --- | --- |

—

Dania — Zjednoczone Królestwo

| — | Dania — Niemcy — Szwecja |
| --- | --- |

—

Dania — Niemcy — Szwecja

| — | Dania — Niderlandy |
| --- | --- |

—

Dania — Niderlandy

| 8. | Rozbudowa zdolności uzyskiwania LNG oraz magazynowania gazu ziemnego, potrzebnych do zaspokojenia popytu, sterowania systemami zasilania gazu oraz dywersyfikacji źródeł i tras dostawczych.






  — | Wszystkie Państwa Członkowskie |
| --- | --- | --- |

8.

Rozbudowa zdolności uzyskiwania LNG oraz magazynowania gazu ziemnego, potrzebnych do zaspokojenia popytu, sterowania systemami zasilania gazu oraz dywersyfikacji źródeł i tras dostawczych.

—

Wszystkie Państwa Członkowskie

| 9. | Rozbudowa zdolności przesyłowych gazu ziemnego (gazociągi dostawcze) potrzebnej do zaspokojenia popytu oraz dywersyfikacji dostaw ze źródeł wewnętrznych i zewnętrznych, a także tras dostaw.






  — | Nordycka Sieć Gazowa: Norwegia — Dania — Niemcy — Szwecja — Finlandia — Rosja — państwa bałtyckie — Polska |
| --- | --- | --- |

9.

Rozbudowa zdolności przesyłowych gazu ziemnego (gazociągi dostawcze) potrzebnej do zaspokojenia popytu oraz dywersyfikacji dostaw ze źródeł wewnętrznych i zewnętrznych, a także tras dostaw.

—

Nordycka Sieć Gazowa: Norwegia — Dania — Niemcy — Szwecja — Finlandia — Rosja — państwa bałtyckie — Polska

| — | Algieria — Hiszpania — Francja |
| --- | --- |

—

Algieria — Hiszpania — Francja

| — | Rosja — Ukraina — UE |
| --- | --- |

—

Rosja — Ukraina — UE

| — | Rosja — Białoruś — Ukraina — UE |
| --- | --- |

—

Rosja — Białoruś — Ukraina — UE

| — | Rosja — Białoruś — UE |
| --- | --- |

—

Rosja — Białoruś — UE

| — | Rosja — Morze Bałtyckie — Niemcy |
| --- | --- |

—

Rosja — Morze Bałtyckie — Niemcy

| — | Rosja — państwa bałtyckie — Polska — Niemcy |
| --- | --- |

—

Rosja — państwa bałtyckie — Polska — Niemcy

| — | Niemcy — Republika Czeska — Polska — Niemcy — inne Państwa Członkowskie |
| --- | --- |

—

Niemcy — Republika Czeska — Polska — Niemcy — inne Państwa Członkowskie

| — | Libia — Włochy |
| --- | --- |

—

Libia — Włochy

| — | Tunezja — Libia — Włochy |
| --- | --- |

—

Tunezja — Libia — Włochy

| — | Kraje basenu Morza Kaspijskiego — UE |
| --- | --- |

—

Kraje basenu Morza Kaspijskiego — UE

| — | Rosja — Ukraina — Mołdowa — Rumunia — Bułgaria — Grecja — Słowenia — inne kraje bałkańskie |
| --- | --- |

—

Rosja — Ukraina — Mołdowa — Rumunia — Bułgaria — Grecja — Słowenia — inne kraje bałkańskie

| — | Rosja — Ukraina — Słowacja — Węgry — Słowenia — Włochy |
| --- | --- |

—

Rosja — Ukraina — Słowacja — Węgry — Słowenia — Włochy

| — | Niderlandy — Niemcy — Szwajcaria — Włochy |
| --- | --- |

—

Niderlandy — Niemcy — Szwajcaria — Włochy

| — | Belgia — Francja — Szwajcaria — Włochy |
| --- | --- |

—

Belgia — Francja — Szwajcaria — Włochy

| — | Dania — Szwecja — Polska |
| --- | --- |

—

Dania — Szwecja — Polska

| — | Norwegia — Rosja — UE |
| --- | --- |

—

Norwegia — Rosja — UE

| — | Irlandia |
| --- | --- |

—

Irlandia

| — | Algieria — Włochy — Francja |
| --- | --- |

—

Algieria — Włochy — Francja

| — | Algieria — Tunezja — Włochy |
| --- | --- |

—

Algieria — Tunezja — Włochy

| — | Bliski Wschód — Wschodnio-Śródziemnomorski Pierścień Gazowy — UE |
| --- | --- |

—

Bliski Wschód — Wschodnio-Śródziemnomorski Pierścień Gazowy — UE

| — | Instalacja mieszania gazu w Winksele na osi północ-południe (mieszanie gazu H z azotem) |
| --- | --- |

—

Instalacja mieszania gazu w Winksele na osi północ-południe (mieszanie gazu H z azotem)

| — | Zwiększenie zdolności przesyłowych na osi wschód-zachód: Zeebrugge — Eynatten |
| --- | --- |

—

Zwiększenie zdolności przesyłowych na osi wschód-zachód: Zeebrugge — Eynatten

| 10. | Działania poprawiające funkcjonowanie połączonych międzysystemowo sieci gazowych w obrębie rynku wewnętrznego i w państwach tranzytowych, w szczególności wskazywania wąskich gardeł i brakujących odcinków sieci, tworzenie rozwiązań w celu przeciwdziałania ograniczeniom przesyłowym oraz zastosowanie metod prognozowania i skutecznego oraz bezpiecznego funkcjonowania sieci gazowych.






  — | Identyfikacja wąskich gardeł i brakujących połączeń, w szczególności transgranicznych, w sieciach gazowych. |
| --- | --- | --- |

10.

Działania poprawiające funkcjonowanie połączonych międzysystemowo sieci gazowych w obrębie rynku wewnętrznego i w państwach tranzytowych, w szczególności wskazywania wąskich gardeł i brakujących odcinków sieci, tworzenie rozwiązań w celu przeciwdziałania ograniczeniom przesyłowym oraz zastosowanie metod prognozowania i skutecznego oraz bezpiecznego funkcjonowania sieci gazowych.

—

Identyfikacja wąskich gardeł i brakujących połączeń, w szczególności transgranicznych, w sieciach gazowych.

| — | Tworzenie rozwiązań dla zarządzania przepływem gazu ziemnego w celu przeciwdziałania problemom ograniczeń przesyłowych wewnątrz sieci gazowych. |
| --- | --- |

—

Tworzenie rozwiązań dla zarządzania przepływem gazu ziemnego w celu przeciwdziałania problemom ograniczeń przesyłowych wewnątrz sieci gazowych.

| — | Przystosowanie metod prognozowania i operowania siecią gazu ziemnego, potrzebnych dla funkcjonowania rynku wewnętrznego. |
| --- | --- |

—

Przystosowanie metod prognozowania i operowania siecią gazu ziemnego, potrzebnych dla funkcjonowania rynku wewnętrznego.

| — | Ogólne usprawnienie działania, bezpieczeństwa i niezawodności sieci gazu ziemnego w krajach tranzytowych. |
| --- | --- |

—

Ogólne usprawnienie działania, bezpieczeństwa i niezawodności sieci gazu ziemnego w krajach tranzytowych.

| 11. | Rozbudowa i integracja zdolności przesyłowych gazów olefinowych potrzebnych do zaspokojenia popytu w obrębie rynku wewnętrznego.






  — | Wszystkie Państwa Członkowskie |
| --- | --- | --- |

11.

Rozbudowa i integracja zdolności przesyłowych gazów olefinowych potrzebnych do zaspokojenia popytu w obrębie rynku wewnętrznego.

—

Wszystkie Państwa Członkowskie

---

ZAŁĄCZNIK III

TRANSEUROPEJSKIE SIECI ENERGETYCZNE

Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz ich specyfikacje, obecnie identyfikowane zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku II

SIECI ELEKTROENERGETYCZNE

1.   Rozbudowa sieci elektroenergetycznych w regionach odizolowanych

| 1.1. | Kabel podmorski Irlandia — Walia (UK) |
| --- | --- |

1.1.

Kabel podmorski Irlandia — Walia (UK)

| 1.2. | Połączenie Cyklad Południowych (GR) (do systemu połączeniowego) |
| --- | --- |

1.2.

Połączenie Cyklad Południowych (GR) (do systemu połączeniowego)

| 1.3. | Podmorskie połączenie kablowe 30 kV między wyspami Faial, Pico i S. Jorge (Azory, PT) |
| --- | --- |

1.3.

Podmorskie połączenie kablowe 30 kV między wyspami Faial, Pico i S. Jorge (Azory, PT)

| 1.4. | Połączenie i wzmocnienie sieci w Terceira, Faial i S. Miguel (Azory, PT) |
| --- | --- |

1.4.

Połączenie i wzmocnienie sieci w Terceira, Faial i S. Miguel (Azory, PT)

| 1.5. | Połączenie i wzmocnienie sieci na Maderze (PT) |
| --- | --- |

1.5.

Połączenie i wzmocnienie sieci na Maderze (PT)

| 1.6. | Kabel podmorski Sardynia (IT) — Włochy kontynentalne |
| --- | --- |

1.6.

Kabel podmorski Sardynia (IT) — Włochy kontynentalne

| 1.7. | Kabel podmorski Korsyka (FR) — Włochy |
| --- | --- |

1.7.

Kabel podmorski Korsyka (FR) — Włochy

| 1.8. | Połączenie Włochy kontynentalne — Sycylia (IT): podwojenie połączenia Sorgente (IT) — Rizziconi (IT) |
| --- | --- |

1.8.

Połączenie Włochy kontynentalne — Sycylia (IT): podwojenie połączenia Sorgente (IT) — Rizziconi (IT)

| 1.9. | Nowe połączenia obejmujące Baleary i Wyspy Kanaryjskie (ES) |
| --- | --- |

1.9.

Nowe połączenia obejmujące Baleary i Wyspy Kanaryjskie (ES)

2.   Rozbudowa połączeń elektroenergetycznych między Państwami Członkowskimi

| 2.1. | Linia Moulaine (FR) — Aubange (BE) |
| --- | --- |

2.1.

Linia Moulaine (FR) — Aubange (BE)

| 2.2. | Linia Avelin (F) — Avelgem (BE) |
| --- | --- |

2.2.

Linia Avelin (F) — Avelgem (BE)

| 2.3. | Połączenie pomiędzy Niemcami a Belgią |
| --- | --- |

2.3.

Połączenie pomiędzy Niemcami a Belgią

| 2.4. | Linia Vigy (FR) — Marlenheim (FR) |
| --- | --- |

2.4.

Linia Vigy (FR) — Marlenheim (FR)

| 2.5. | Linia Vigy (FR) — Uchtelfangen (DE) |
| --- | --- |

2.5.

Linia Vigy (FR) — Uchtelfangen (DE)

| 2.6. | Transformator fazowy w La Praz (FR) |
| --- | --- |

2.6.

Transformator fazowy w La Praz (FR)

| 2.7. | Dalszy wzrost zdolności przesyłowej poprzez istniejące połączenia międzysystemowe między Francją i Włochami |
| --- | --- |

2.7.

Dalszy wzrost zdolności przesyłowej poprzez istniejące połączenia międzysystemowe między Francją i Włochami

| 2.8. | Nowe połączenia międzysystemowe między Francją i Włochami |
| --- | --- |

2.8.

Nowe połączenia międzysystemowe między Francją i Włochami

| 2.9. | Nowe połączenie transpirenejskie pomiędzy Francją a Hiszpanią |
| --- | --- |

2.9.

Nowe połączenie transpirenejskie pomiędzy Francją a Hiszpanią

| 2.10. | Połączenie przez wschodnie Pireneje między Francją i Hiszpanią |
| --- | --- |

2.10.

Połączenie przez wschodnie Pireneje między Francją i Hiszpanią

| 2.11. | Połączenia między północną Portugalią i północno-zachodnią Hiszpanią |
| --- | --- |

2.11.

Połączenia między północną Portugalią i północno-zachodnią Hiszpanią

| 2.12. | Linia Sines (PT) — Alqueva (PT) — Balboa (ES) |
| --- | --- |

2.12.

Linia Sines (PT) — Alqueva (PT) — Balboa (ES)

| 2.13. | Połączenie pomiędzy południową Portugalią a południowo-zachodnią Hiszpanią |
| --- | --- |

2.13.

Połączenie pomiędzy południową Portugalią a południowo-zachodnią Hiszpanią

| 2.14. | Linia Valdigem (PT) — Douro Internacional (PT) — Aldeadávila (ES) oraz obiekty w „Douro Internacional” |
| --- | --- |

2.14.

Linia Valdigem (PT) — Douro Internacional (PT) — Aldeadávila (ES) oraz obiekty w „Douro Internacional”

| 2.15. | Połączenia na północ od Zatoki Botnickiej i kabel podmorski Fennoscan pomiędzy Finlandią a Szwecją |
| --- | --- |

2.15.

Połączenia na północ od Zatoki Botnickiej i kabel podmorski Fennoscan pomiędzy Finlandią a Szwecją

| 2.16. | Linia Lienz (AT) — Cordignano (IT) |
| --- | --- |

2.16.

Linia Lienz (AT) — Cordignano (IT)

| 2.17. | Połączenie Somplago (IT) — Würmbach (AT) |
| --- | --- |

2.17.

Połączenie Somplago (IT) — Würmbach (AT)

| 2.18. | Połączenie pomiędzy Austrią a Włochami (Thaur-Brixen) poprzez tunel kolejowy Brenner |
| --- | --- |

2.18.

Połączenie pomiędzy Austrią a Włochami (Thaur-Brixen) poprzez tunel kolejowy Brenner

| 2.19. | Połączenie między Irlandią a Irlandią Północną |
| --- | --- |

2.19.

Połączenie między Irlandią a Irlandią Północną

| 2.20. | Linia St. Peter (AT) — Isar (DE) |
| --- | --- |

2.20.

Linia St. Peter (AT) — Isar (DE)

| 2.21. | Kabel podmorski między południowo-wschodnią Anglią a środkowymi Niderlandami |
| --- | --- |

2.21.

Kabel podmorski między południowo-wschodnią Anglią a środkowymi Niderlandami

| 2.22. | Wzmocnienie połączeń między Danią a Niemcami, np. linia Kassø — Hamburg |
| --- | --- |

2.22.

Wzmocnienie połączeń między Danią a Niemcami, np. linia Kassø — Hamburg

| 2.23. | Wzmocnienie połączeń między Danią a Szwecją |
| --- | --- |

2.23.

Wzmocnienie połączeń między Danią a Szwecją

| 2.24. | Nowe połączenie pomiędzy Słowenią a Węgrami: Cirkovce (SI) — Hévíz (HU) |
| --- | --- |

2.24.

Nowe połączenie pomiędzy Słowenią a Węgrami: Cirkovce (SI) — Hévíz (HU)

| 2.25. | Sajóivánka (HU) — Rimavská Sobota (SK) |
| --- | --- |

2.25.

Sajóivánka (HU) — Rimavská Sobota (SK)

| 2.26. | Moldava (SK) — Sajóivánka (HU) |
| --- | --- |

2.26.

Moldava (SK) — Sajóivánka (HU)

| 2.27. | Stupava (SK) — południowo-wschodni Wiedeń (AT) |
| --- | --- |

2.27.

Stupava (SK) — południowo-wschodni Wiedeń (AT)

| 2.28. | Linia Polska — Niemcy (Neuenhagen (DE) — Vierraden (DE) — Krajnik (PL)) |
| --- | --- |

2.28.

Linia Polska — Niemcy (Neuenhagen (DE) — Vierraden (DE) — Krajnik (PL))

| 2.29. | Połączenie Polska — Litwa (Ełk — Alytus) |
| --- | --- |

2.29.

Połączenie Polska — Litwa (Ełk — Alytus)

| 2.30. | Kabel podmorski łączący Finlandię z Estonią |
| --- | --- |

2.30.

Kabel podmorski łączący Finlandię z Estonią

| 2.31. | Instalacja elastycznych systemów przesyłania prądu przemiennego między Włochami a Słowenią |
| --- | --- |

2.31.

Instalacja elastycznych systemów przesyłania prądu przemiennego między Włochami a Słowenią

| 2.32. | Nowe połączenia między systemami UCTE i CENTREL |
| --- | --- |

2.32.

Nowe połączenia między systemami UCTE i CENTREL

| 2.33. | Dürnrohr (AT) — Slavětice (CZ) |
| --- | --- |

2.33.

Dürnrohr (AT) — Slavětice (CZ)

| 2.34. | Elektroenergetyczne połączenie podmorskie pomiędzy Maltą (MT) a Sycylią (IT) |
| --- | --- |

2.34.

Elektroenergetyczne połączenie podmorskie pomiędzy Maltą (MT) a Sycylią (IT)

| 2.35. | Nowe połączenia pomiędzy Włochami a Słowenią |
| --- | --- |

2.35.

Nowe połączenia pomiędzy Włochami a Słowenią

| 2.36. | Linia Udine Ovest (IT) — Okroglo (SI) |
| --- | --- |

2.36.

Linia Udine Ovest (IT) — Okroglo (SI)

3.   Rozbudowa połączeń elektroenergetycznych wewnątrz Państw Członkowskich

| 3.1. | Połączenie na duńskiej osi wschód-zachód: połączenie między sieciami zachodnio-duńską (UCTE) i wschodnią (NORDEL) |
| --- | --- |

3.1.

Połączenie na duńskiej osi wschód-zachód: połączenie między sieciami zachodnio-duńską (UCTE) i wschodnią (NORDEL)

| 3.2. | Połączenie na duńskiej osi północ-południe |
| --- | --- |

3.2.

Połączenie na duńskiej osi północ-południe

| 3.3. | Nowe połączenia w północnej Francji |
| --- | --- |

3.3.

Nowe połączenia w północnej Francji

| 3.4. | Nowe połączenia w południowo-zachodniej Francji |
| --- | --- |

3.4.

Nowe połączenia w południowo-zachodniej Francji

| 3.5. | Linia Trino Vercellese (IT) — Lacchiarella (IT) |
| --- | --- |

3.5.

Linia Trino Vercellese (IT) — Lacchiarella (IT)

| 3.6. | Linia Turbigo (IT) — Rho (IT) — Bovisio (IT) |
| --- | --- |

3.6.

Linia Turbigo (IT) — Rho (IT) — Bovisio (IT)

| 3.7. | Linia Voghera (IT) — La Casella (IT) |
| --- | --- |

3.7.

Linia Voghera (IT) — La Casella (IT)

| 3.8. | Linia S. Fiorano (IT) — Nave (IT) — Gorlago (IT) |
| --- | --- |

3.8.

Linia S. Fiorano (IT) — Nave (IT) — Gorlago (IT)

| 3.9. | Linia Venezia Nord (IT) — Cordignano (IT) |
| --- | --- |

3.9.

Linia Venezia Nord (IT) — Cordignano (IT)

| 3.10. | Linia Redipuglia (IT) — Udine Ovest (IT) |
| --- | --- |

3.10.

Linia Redipuglia (IT) — Udine Ovest (IT)

| 3.11. | Nowe połączenia na włoskiej osi wschód-zachód |
| --- | --- |

3.11.

Nowe połączenia na włoskiej osi wschód-zachód

| 3.12. | Linia Tavarnuzze (IT) — Casellina (IT) |
| --- | --- |

3.12.

Linia Tavarnuzze (IT) — Casellina (IT)

| 3.13. | Linia Tavarnuzze (IT) — S. Barbara (IT) |
| --- | --- |

3.13.

Linia Tavarnuzze (IT) — S. Barbara (IT)

| 3.14. | Linia Rizziconi (IT) — Feroleto (IT) — Laino (IT) |
| --- | --- |

3.14.

Linia Rizziconi (IT) — Feroleto (IT) — Laino (IT)

| 3.15. | Nowe połączenia na włoskiej osi północ-południe |
| --- | --- |

3.15.

Nowe połączenia na włoskiej osi północ-południe

| 3.16. | Modyfikacje sieci dla ułatwienia przyłączeń odnawialnych źródeł energii we Włoszech |
| --- | --- |

3.16.

Modyfikacje sieci dla ułatwienia przyłączeń odnawialnych źródeł energii we Włoszech

| 3.17. | Nowe przyłączenia energii wiatrowej we Włoszech |
| --- | --- |

3.17.

Nowe przyłączenia energii wiatrowej we Włoszech

| 3.18. | Nowe połączenia na północnej osi Hiszpanii |
| --- | --- |

3.18.

Nowe połączenia na północnej osi Hiszpanii

| 3.19. | Nowe połączenia na osi śródziemnomorskiej Hiszpanii |
| --- | --- |

3.19.

Nowe połączenia na osi śródziemnomorskiej Hiszpanii

| 3.20. | Nowe połączenia na osi Galicia (ES) — Centrum (ES) |
| --- | --- |

3.20.

Nowe połączenia na osi Galicia (ES) — Centrum (ES)

| 3.21. | Nowe połączenia na osi Centrum (ES) — Aragonia (ES) |
| --- | --- |

3.21.

Nowe połączenia na osi Centrum (ES) — Aragonia (ES)

| 3.22. | Nowe połączenia na osi Aragonia (ES) — Lewant (ES) |
| --- | --- |

3.22.

Nowe połączenia na osi Aragonia (ES) — Lewant (ES)

| 3.23. | Nowe połączenia na hiszpańskiej osi południe-centrum (ES) |
| --- | --- |

3.23.

Nowe połączenia na hiszpańskiej osi południe-centrum (ES)

| 3.24. | Nowe połączenia na hiszpańskiej osi wschód-centrum (ES) |
| --- | --- |

3.24.

Nowe połączenia na hiszpańskiej osi wschód-centrum (ES)

| 3.25. | Nowe połączenia w Andaluzji (ES) |
| --- | --- |

3.25.

Nowe połączenia w Andaluzji (ES)

| 3.26. | Linia Pedralva (PT) — Riba d'Ave (PT) oraz urządzenia w Pedralva |
| --- | --- |

3.26.

Linia Pedralva (PT) — Riba d'Ave (PT) oraz urządzenia w Pedralva

| 3.27. | Linia Recarei (PT) — Valdigem (PT) |
| --- | --- |

3.27.

Linia Recarei (PT) — Valdigem (PT)

| 3.28. | Linia Picote (PT) — Pocinho (PT) (ulepszenie) |
| --- | --- |

3.28.

Linia Picote (PT) — Pocinho (PT) (ulepszenie)

| 3.29. | Modyfikacja obecnej linii Pego (PT) — Cedillo (ES)/Falagueira (PT) oraz urządzeń w Falagueira |
| --- | --- |

3.29.

Modyfikacja obecnej linii Pego (PT) — Cedillo (ES)/Falagueira (PT) oraz urządzeń w Falagueira

| 3.30. | Linia Pego (PT) — Batalha (PT) oraz urządzenia w Batalha |
| --- | --- |

3.30.

Linia Pego (PT) — Batalha (PT) oraz urządzenia w Batalha

| 3.31. | Linia Sines (PT) — Ferreira do Alentejo (PT) I (ulepszenie) |
| --- | --- |

3.31.

Linia Sines (PT) — Ferreira do Alentejo (PT) I (ulepszenie)

| 3.32. | Nowe przyłączenia energii wiatrowej w Portugalii |
| --- | --- |

3.32.

Nowe przyłączenia energii wiatrowej w Portugalii

| 3.33. | Linie Pereiros (PT) — Zêzere (PT) — Santarém (PT) oraz obiekty w Zêzere |
| --- | --- |

3.33.

Linie Pereiros (PT) — Zêzere (PT) — Santarém (PT) oraz obiekty w Zêzere

| 3.34. | Linie I i II Batalha (PT) — Rio Maior (PT) (ulepszenia) |
| --- | --- |

3.34.

Linie I i II Batalha (PT) — Rio Maior (PT) (ulepszenia)

| 3.35. | Linia Carrapatelo (PT) — Mourisca (PT) (ulepszenie) |
| --- | --- |

3.35.

Linia Carrapatelo (PT) — Mourisca (PT) (ulepszenie)

| 3.36. | Linia Valdigem (PT) — Viseu (PT) — Anadia (PT) |
| --- | --- |

3.36.

Linia Valdigem (PT) — Viseu (PT) — Anadia (PT)

| 3.37. | Odgałęzienie obecnej linii Rio Maior (PT) — Palmela (PT) do Ribatejo (PT) oraz urządzenia w Ribatejo |
| --- | --- |

3.37.

Odgałęzienie obecnej linii Rio Maior (PT) — Palmela (PT) do Ribatejo (PT) oraz urządzenia w Ribatejo

| 3.38. | Podstacje Thessaloniki (EL), Lamia (EL) i Patras (EL) wraz z liniami łączącymi |
| --- | --- |

3.38.

Podstacje Thessaloniki (EL), Lamia (EL) i Patras (EL) wraz z liniami łączącymi

| 3.39. | Połączenia regionalne w regionach Evia (EL), Lakonia (EL) i Tracja (EL) |
| --- | --- |

3.39.

Połączenia regionalne w regionach Evia (EL), Lakonia (EL) i Tracja (EL)

| 3.40. | Wzmocnienie istniejących połączeń w regionach peryferyjnych kontynentalnej Grecji |
| --- | --- |

3.40.

Wzmocnienie istniejących połączeń w regionach peryferyjnych kontynentalnej Grecji

| 3.41. | Linia Tynagh (IE) — Cashla (IE) |
| --- | --- |

3.41.

Linia Tynagh (IE) — Cashla (IE)

| 3.42. | Linia Flagford (IE) — East Sligo (IE) |
| --- | --- |

3.42.

Linia Flagford (IE) — East Sligo (IE)

| 3.43. | Połączenia w północno-wschodniej i zachodniej Hiszpanii, w szczególności podłączenia do sieci zasobów energii wiatrowej |
| --- | --- |

3.43.

Połączenia w północno-wschodniej i zachodniej Hiszpanii, w szczególności podłączenia do sieci zasobów energii wiatrowej

| 3.44. | Połączenia w Kraju Basków (ES), Aragonii (ES) i Nawarze (ES) |
| --- | --- |

3.44.

Połączenia w Kraju Basków (ES), Aragonii (ES) i Nawarze (ES)

| 3.45. | Połączenia w Galicii (ES) |
| --- | --- |

3.45.

Połączenia w Galicii (ES)

| 3.46. | Połączenia w centralnej Szwecji |
| --- | --- |

3.46.

Połączenia w centralnej Szwecji

| 3.47. | Połączenia w południowej Szwecji |
| --- | --- |

3.47.

Połączenia w południowej Szwecji

| 3.48. | Linia Hamburg (DE) — region Schwerin (DE) |
| --- | --- |

3.48.

Linia Hamburg (DE) — region Schwerin (DE)

| 3.49. | Linia łącząca region Halle/Saale (DE) z regionem Schweinfurt (DE) |
| --- | --- |

3.49.

Linia łącząca region Halle/Saale (DE) z regionem Schweinfurt (DE)

| 3.50. | Nowe połączenia energetyki wiatrowej w Niemczech, na morzu i na lądzie |
| --- | --- |

3.50.

Nowe połączenia energetyki wiatrowej w Niemczech, na morzu i na lądzie

| 3.51. | Rozbudowa sieci 380 kV w Niemczech w celu podłączenia elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na morzu |
| --- | --- |

3.51.

Rozbudowa sieci 380 kV w Niemczech w celu podłączenia elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na morzu

| 3.52. | Połączenia w Irlandii Północnej, w odniesieniu do połączeń z Irlandią |
| --- | --- |

3.52.

Połączenia w Irlandii Północnej, w odniesieniu do połączeń z Irlandią

| 3.53. | Połączenia w północno-zachodniej części Zjednoczonego Królestwa |
| --- | --- |

3.53.

Połączenia w północno-zachodniej części Zjednoczonego Królestwa

| 3.54. | Połączenia w Szkocji i Anglii, mając na względzie większe wykorzystanie odnawialnych źródeł energii elektrycznej |
| --- | --- |

3.54.

Połączenia w Szkocji i Anglii, mając na względzie większe wykorzystanie odnawialnych źródeł energii elektrycznej

| 3.55. | Nowe połączenia elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na morzu w Belgii, w tym rozbudowa sieci 380 kV |
| --- | --- |

3.55.

Nowe połączenia elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na morzu w Belgii, w tym rozbudowa sieci 380 kV

| 3.56. | Podstacja Borssele (NL) |
| --- | --- |

3.56.

Podstacja Borssele (NL)

| 3.57. | Wdrożenie urządzeń do kompensacji mocy biernej (NL) |
| --- | --- |

3.57.

Wdrożenie urządzeń do kompensacji mocy biernej (NL)

| 3.58. | Instalacja przesuwników fazowych lub baterii kondensatorów w Belgii |
| --- | --- |

3.58.

Instalacja przesuwników fazowych lub baterii kondensatorów w Belgii

| 3.59. | Rozbudowa sieci 380 kV w Belgii w celu zwiększenia zdolności importowej |
| --- | --- |

3.59.

Rozbudowa sieci 380 kV w Belgii w celu zwiększenia zdolności importowej

| 3.60. | Linia St. Peter (AT) — Tauern (AT) |
| --- | --- |

3.60.

Linia St. Peter (AT) — Tauern (AT)

| 3.61. | Linia Süd-Burgenland (AT) — Kainachtal (AT) |
| --- | --- |

3.61.

Linia Süd-Burgenland (AT) — Kainachtal (AT)

| 3.62. | Dunowo (PL) — Żydowo (PL) — Krzewina (PL) — Plewiska (PL) |
| --- | --- |

3.62.

Dunowo (PL) — Żydowo (PL) — Krzewina (PL) — Plewiska (PL)

| 3.63. | Pątnów (PL) — Grudziądz (PL) |
| --- | --- |

3.63.

Pątnów (PL) — Grudziądz (PL)

| 3.64. | Ostrów (PL) — Plewiska (PL) |
| --- | --- |

3.64.

Ostrów (PL) — Plewiska (PL)

| 3.65. | Ostrów (PL) — Trębaczew (Rogowiec) (PL) |
| --- | --- |

3.65.

Ostrów (PL) — Trębaczew (Rogowiec) (PL)

| 3.66. | Plewiska (PL) — Pątnów (PL) |
| --- | --- |

3.66.

Plewiska (PL) — Pątnów (PL)

| 3.67. | Tarnów (PL) — Krosno (PL) |
| --- | --- |

3.67.

Tarnów (PL) — Krosno (PL)

| 3.68. | Ełk (PL) — Olsztyn Mątki (PL) |
| --- | --- |

3.68.

Ełk (PL) — Olsztyn Mątki (PL)

| 3.69. | Ełk (PL) — Narew (PL) |
| --- | --- |

3.69.

Ełk (PL) — Narew (PL)

| 3.70. | Mikułowa (PL) — Świebodzice — Dobrzeń (Groszowice) (PL) |
| --- | --- |

3.70.

Mikułowa (PL) — Świebodzice — Dobrzeń (Groszowice) (PL)

| 3.71. | Pątnów (PL) — Sochaczew (PL) — Warszawa (PL) |
| --- | --- |

3.71.

Pątnów (PL) — Sochaczew (PL) — Warszawa (PL)

| 3.72. | Krsko (SI) — Bericevo (SI) |
| --- | --- |

3.72.

Krsko (SI) — Bericevo (SI)

| 3.73. | Rozbudowa słoweńskiego systemu przesyłowego z 220 kV do 400 kV |
| --- | --- |

3.73.

Rozbudowa słoweńskiego systemu przesyłowego z 220 kV do 400 kV

| 3.74. | Medzibrod (SK) — Liptovská Mara (SK) |
| --- | --- |

3.74.

Medzibrod (SK) — Liptovská Mara (SK)

| 3.75. | Lemešany (SK) — Moldava (SK) |
| --- | --- |

3.75.

Lemešany (SK) — Moldava (SK)

| 3.76. | Lemešany (SK) — Veľké Kapušany (SK) |
| --- | --- |

3.76.

Lemešany (SK) — Veľké Kapušany (SK)

| 3.77. | Gabčíkovo (SK) — Veľký Ďur (SK) |
| --- | --- |

3.77.

Gabčíkovo (SK) — Veľký Ďur (SK)

| 3.78. | Połączenia w północnej Szwecji |
| --- | --- |

3.78.

Połączenia w północnej Szwecji

| 3.79. | Zmiana napięcia na 110 kV dla Saaremaa (EE) |
| --- | --- |

3.79.

Zmiana napięcia na 110 kV dla Saaremaa (EE)

| 3.80. | Poprawa dostaw energii dla Tartu (EE) |
| --- | --- |

3.80.

Poprawa dostaw energii dla Tartu (EE)

| 3.81. | Modernizacja podstacji w Eesti (EE) (330 kV) |
| --- | --- |

3.81.

Modernizacja podstacji w Eesti (EE) (330 kV)

| 3.82. | Modernizacja podstacji w Kiisa (EE), Püssi (EE) i Viljandi (EE) (110kV) |
| --- | --- |

3.82.

Modernizacja podstacji w Kiisa (EE), Püssi (EE) i Viljandi (EE) (110kV)

| 3.83. | Nošovice (CZ) — Prosenice (CZ): przebudowa linii jednotorowej (400 kV) jako linii dwutorowej (400 kV) |
| --- | --- |

3.83.

Nošovice (CZ) — Prosenice (CZ): przebudowa linii jednotorowej (400 kV) jako linii dwutorowej (400 kV)

| 3.84. | Krasíkov (CZ) — Horni Životice (CZ): nowa linia jednotorowa (400 kV) |
| --- | --- |

3.84.

Krasíkov (CZ) — Horni Životice (CZ): nowa linia jednotorowa (400 kV)

| 3.85. | Nowe przyłączenia energii wiatrowej na Malcie (MT) |
| --- | --- |

3.85.

Nowe przyłączenia energii wiatrowej na Malcie (MT)

4.   Rozbudowa połączeń elektroenergetycznych z państwami niebędącymi członkami Unii Europejskiej

| 4.1. | Nowe połączenie międzysystemowe Włochy — Szwajcaria |
| --- | --- |

4.1.

Nowe połączenie międzysystemowe Włochy — Szwajcaria

| 4.2. | Linia Philippi (GR) — Maritsa 3 (Bułgaria) |
| --- | --- |

4.2.

Linia Philippi (GR) — Maritsa 3 (Bułgaria)

| 4.3. | Linia Amintaio (GR) — Bitola (Była Jugosłowiańska Republika Macedonii) |
| --- | --- |

4.3.

Linia Amintaio (GR) — Bitola (Była Jugosłowiańska Republika Macedonii)

| 4.4. | Linia Kardia (GR) — Elbasan (Albania) |
| --- | --- |

4.4.

Linia Kardia (GR) — Elbasan (Albania)

| 4.5. | Linia Elbasan (Albania) — Podgorica (Serbia i Czarnogóra) |
| --- | --- |

4.5.

Linia Elbasan (Albania) — Podgorica (Serbia i Czarnogóra)

| 4.6. | Podstacja i linie połączeniowe w Mostarze (Bośnia-Hercegowina) |
| --- | --- |

4.6.

Podstacja i linie połączeniowe w Mostarze (Bośnia-Hercegowina)

| 4.7. | Podstacja i linie połączeniowe w Ernestinovo (Chorwacja) |
| --- | --- |

4.7.

Podstacja i linie połączeniowe w Ernestinovo (Chorwacja)

| 4.8. | Nowe połączenia między Grecją i Albanią, Bułgarią i Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii |
| --- | --- |

4.8.

Nowe połączenia między Grecją i Albanią, Bułgarią i Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii

| 4.9. | Linia Philippi (EL) — Hamidabad (TR) |
| --- | --- |

4.9.

Linia Philippi (EL) — Hamidabad (TR)

| 4.10. | Kabel podmorski między północno-wschodnią/wschodnią Anglią a południową Norwegią |
| --- | --- |

4.10.

Kabel podmorski między północno-wschodnią/wschodnią Anglią a południową Norwegią

| 4.11. | Linia Eemshaven (NL) — Feda (NO) |
| --- | --- |

4.11.

Linia Eemshaven (NL) — Feda (NO)

| 4.12. | Kabel podmorski między południową Hiszpanią a Marokiem (wzmacniający istniejące połączenie) |
| --- | --- |

4.12.

Kabel podmorski między południową Hiszpanią a Marokiem (wzmacniający istniejące połączenie)

| 4.13. | Połączenia w Elektroenergetycznym Pierścieniu Bałtyckim: Niemcy — Polska — Rosja — Estonia — Łotwa — Litwa — Szwecja — Finlandia — Dania — Białoruś |
| --- | --- |

4.13.

Połączenia w Elektroenergetycznym Pierścieniu Bałtyckim: Niemcy — Polska — Rosja — Estonia — Łotwa — Litwa — Szwecja — Finlandia — Dania — Białoruś

| 4.14. | Linia południowa Finlandia — Rosja |
| --- | --- |

4.14.

Linia południowa Finlandia — Rosja

| 4.15. | Nowe połączenia między północną Szwecją a północną Norwegią |
| --- | --- |

4.15.

Nowe połączenia między północną Szwecją a północną Norwegią

| 4.16. | Nowe połączenia między środkową Szwecją a środkową Norwegią |
| --- | --- |

4.16.

Nowe połączenia między środkową Szwecją a środkową Norwegią

| 4.17. | Linia Borgvik (S) — Hoesle (NO) — region Oslo (NO) |
| --- | --- |

4.17.

Linia Borgvik (S) — Hoesle (NO) — region Oslo (NO)

| 4.18. | Nowe połączenia między systemem UCTE/CENTREL a krajami bałkańskimi |
| --- | --- |

4.18.

Nowe połączenia między systemem UCTE/CENTREL a krajami bałkańskimi

| 4.19. | Połączenia i interfejsy między systemem UCTE a Białorusią, Rosją i Ukrainą, łącznie z przemieszczeniem stacji przekształtnikowych prądu stałego HVDC poprzednio działających między Austrią a Węgrami, Austrią a Republiką Czeską oraz Niemcami a Republiką Czeską. |
| --- | --- |

4.19.

Połączenia i interfejsy między systemem UCTE a Białorusią, Rosją i Ukrainą, łącznie z przemieszczeniem stacji przekształtnikowych prądu stałego HVDC poprzednio działających między Austrią a Węgrami, Austrią a Republiką Czeską oraz Niemcami a Republiką Czeską.

| 4.20. | Połączenia w Czarnomorskim Pierścieniu Elektroenergetycznym: Rosja — Ukraina — Rumunia — Bułgaria — Turcja — Gruzja |
| --- | --- |

4.20.

Połączenia w Czarnomorskim Pierścieniu Elektroenergetycznym: Rosja — Ukraina — Rumunia — Bułgaria — Turcja — Gruzja

| 4.21. | Nowe połączenia w rejonie Morza Czarnego, mając na względzie perspektywę współdziałania systemu UCTE z sieciami zainteresowanych krajów |
| --- | --- |

4.21.

Nowe połączenia w rejonie Morza Czarnego, mając na względzie perspektywę współdziałania systemu UCTE z sieciami zainteresowanych krajów

| 4.22. | Nowe połączenia w Śródziemnomorskim Pierścieniu Elektroenergetycznym: Francja — Hiszpania — Maroko — Algieria — Tunezja — Libia — Egipt — kraje Bliskiego Wschodu — Turcja — Grecja — Włochy |
| --- | --- |

4.22.

Nowe połączenia w Śródziemnomorskim Pierścieniu Elektroenergetycznym: Francja — Hiszpania — Maroko — Algieria — Tunezja — Libia — Egipt — kraje Bliskiego Wschodu — Turcja — Grecja — Włochy

| 4.23. | Kabel podmorski między południową Hiszpanią a północno-zachodnią Algierią |
| --- | --- |

4.23.

Kabel podmorski między południową Hiszpanią a północno-zachodnią Algierią

| 4.24. | Kabel podmorski pomiędzy Włochami a północną Afryką (Algieria, Tunezja, Libia) |
| --- | --- |

4.24.

Kabel podmorski pomiędzy Włochami a północną Afryką (Algieria, Tunezja, Libia)

| 4.25. | Połączenie elektroenergetyczne pomiędzy Tunezją a Włochami |
| --- | --- |

4.25.

Połączenie elektroenergetyczne pomiędzy Tunezją a Włochami

| 4.26. | Nowe połączenia w regionie/obszarze Barentsa |
| --- | --- |

4.26.

Nowe połączenia w regionie/obszarze Barentsa

| 4.27. | Rozbudowa połączeń między Danią a Norwegią |
| --- | --- |

4.27.

Rozbudowa połączeń między Danią a Norwegią

| 4.28. | Dalsze zwiększenie zdolności przesyłowej: Obermoorweiler (DE) — Meiningen (AT) — Bonaduz (CH) |
| --- | --- |

4.28.

Dalsze zwiększenie zdolności przesyłowej: Obermoorweiler (DE) — Meiningen (AT) — Bonaduz (CH)

| 4.29. | Bekescsaba (HU) — Oradea (RO) |
| --- | --- |

4.29.

Bekescsaba (HU) — Oradea (RO)

| 4.30. | Pecs (HU) — Sombor (Serbia i Czarnogóra) |
| --- | --- |

4.30.

Pecs (HU) — Sombor (Serbia i Czarnogóra)

| 4.31. | Pecs (HU) — Ernestinovo (HR) |
| --- | --- |

4.31.

Pecs (HU) — Ernestinovo (HR)

| 4.32. | Veĺke Kapušany (SK) — granica z Ukrainą |
| --- | --- |

4.32.

Veĺke Kapušany (SK) — granica z Ukrainą

| 4.33. | Podwyższenie napięcia do 220 kV: Andrall (ES) — Encamp (AD) |
| --- | --- |

4.33.

Podwyższenie napięcia do 220 kV: Andrall (ES) — Encamp (AD)

| 4.34 | Poprawa połączeń: Hiszpania — Andora — Francja |
| --- | --- |

4.34

Poprawa połączeń: Hiszpania — Andora — Francja

5.   Działania poprawiające funkcjonowanie wzajemnie połączonej sieci elektroenergetycznej w obrębie rynku wewnętrznego

(Dotychczas nie określono specyfikacji)

SIECI GAZOWE

6.   Doprowadzanie gazu ziemnego do nowych regionów.

| 6.1. | Rozbudowa sieci gazowej z Belfastu w kierunku północno-zachodniego regionu Irlandii Północnej (UK) oraz, gdzie jest to uzasadnione, do zachodniego wybrzeża Irlandii |
| --- | --- |

6.1.

Rozbudowa sieci gazowej z Belfastu w kierunku północno-zachodniego regionu Irlandii Północnej (UK) oraz, gdzie jest to uzasadnione, do zachodniego wybrzeża Irlandii

| 6.2. | LNG w Santa Cruz de Tenerife, Wyspy Kanaryjskie (ES) |
| --- | --- |

6.2.

LNG w Santa Cruz de Tenerife, Wyspy Kanaryjskie (ES)

| 6.3. | LNG w Las Palmas de Gran Canaria (ES) |
| --- | --- |

6.3.

LNG w Las Palmas de Gran Canaria (ES)

| 6.4. | LNG na Maderze (PT) |
| --- | --- |

6.4.

LNG na Maderze (PT)

| 6.5. | Rozbudowa sieci gazowej w Szwecji |
| --- | --- |

6.5.

Rozbudowa sieci gazowej w Szwecji

| 6.6. | Połączenia między Balearami (ES) a Hiszpanią kontynentalną |
| --- | --- |

6.6.

Połączenia między Balearami (ES) a Hiszpanią kontynentalną

| 6.7. | Odgałęzienie wysokociśnieniowe do Tracji (EL) |
| --- | --- |

6.7.

Odgałęzienie wysokociśnieniowe do Tracji (EL)

| 6.8. | Odgałęzienie wysokociśnieniowe do Koryntu (EL) |
| --- | --- |

6.8.

Odgałęzienie wysokociśnieniowe do Koryntu (EL)

| 6.9. | Odgałęzienie wysokociśnieniowe do północno-zachodniej Grecji (EL) |
| --- | --- |

6.9.

Odgałęzienie wysokociśnieniowe do północno-zachodniej Grecji (EL)

| 6.10. | Połączenie pomiędzy wyspami Lolland (DK) i Falster (DK) |
| --- | --- |

6.10.

Połączenie pomiędzy wyspami Lolland (DK) i Falster (DK)

| 6.11. | LNG na Cyprze, centrum energetyczne Vasilikos |
| --- | --- |

6.11.

LNG na Cyprze, centrum energetyczne Vasilikos

| 6.12. | Połączenie pomiędzy stacją LNG w Vasilikos (CY) a elektrownią Moni (CY) |
| --- | --- |

6.12.

Połączenie pomiędzy stacją LNG w Vasilikos (CY) a elektrownią Moni (CY)

| 6.13. | LNG na Krecie (GR) |
| --- | --- |

6.13.

LNG na Krecie (GR)

| 6.14. | Odgałęzienie wysokociśnieniowe do Patry (GR) |
| --- | --- |

6.14.

Odgałęzienie wysokociśnieniowe do Patry (GR)

| 6.15. | LNG na Malcie |
| --- | --- |

6.15.

LNG na Malcie

7.   Rozbudowa połączeń gazowych w celu zaspokojenia potrzeb rynku wewnętrznego lub wzmacniania bezpieczeństwa dostaw, w tym podłącze oddzielnych sieci gazu ziemnego

| 7.1. | Dodatkowy gazociąg międzysystemowy pomiędzy Irlandią a Szkocją |
| --- | --- |

7.1.

Dodatkowy gazociąg międzysystemowy pomiędzy Irlandią a Szkocją

| 7.2. | Połączenia północ-południe, w tym gazociąg Dublin — Belfast |
| --- | --- |

7.2.

Połączenia północ-południe, w tym gazociąg Dublin — Belfast

| 7.3. | Tłocznia gazu na gazociągu Lacq (FR) — Calahorra (ES) |
| --- | --- |

7.3.

Tłocznia gazu na gazociągu Lacq (FR) — Calahorra (ES)

| 7.4. | Gazociąg Lussagnet (FR) — Bilbao (ES) |
| --- | --- |

7.4.

Gazociąg Lussagnet (FR) — Bilbao (ES)

| 7.5. | Gazociąg Perpignan (FR) — Barcelona (ES) |
| --- | --- |

7.5.

Gazociąg Perpignan (FR) — Barcelona (ES)

| 7.6. | Zwiększenie zdolności przesyłowej gazociągów dostarczających gaz do Portugalii poprzez południową Hiszpanię oraz do Galicii i Asturii przez Portugalię |
| --- | --- |

7.6.

Zwiększenie zdolności przesyłowej gazociągów dostarczających gaz do Portugalii poprzez południową Hiszpanię oraz do Galicii i Asturii przez Portugalię

| 7.7. | Gazociąg Puchkirchen (AT) — Burghausen (DE) |
| --- | --- |

7.7.

Gazociąg Puchkirchen (AT) — Burghausen (DE)

| 7.8. | Gazociąg Andorf (AT) — Simbach (DE) |
| --- | --- |

7.8.

Gazociąg Andorf (AT) — Simbach (DE)

| 7.9. | Gazociąg Wiener Neustadt (AT) — Sopron (HU) |
| --- | --- |

7.9.

Gazociąg Wiener Neustadt (AT) — Sopron (HU)

| 7.10. | Gazociąg Bad Leonfelden (DE) — Linz (AT) |
| --- | --- |

7.10.

Gazociąg Bad Leonfelden (DE) — Linz (AT)

| 7.11. | Gazociąg północno-zachodnia Grecja — Elbasan (AL) |
| --- | --- |

7.11.

Gazociąg północno-zachodnia Grecja — Elbasan (AL)

| 7.12. | Gazociąg połączeń międzysystemowych Grecja — Włochy |
| --- | --- |

7.12.

Gazociąg połączeń międzysystemowych Grecja — Włochy

| 7.13. | Tłocznia gazu na głównym gazociągu w Grecji |
| --- | --- |

7.13.

Tłocznia gazu na głównym gazociągu w Grecji

| 7.14. | Połączenie między systemami Austrii i Republiki Czeskiej |
| --- | --- |

7.14.

Połączenie między systemami Austrii i Republiki Czeskiej

| 7.15. | Korytarz przesyłu gazu w południowo-wschodniej Europie przez Grecję, Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii, Serbię i Czarnogórę, Bośnię i Hercegowinę, Chorwację, Słowenię i Austrię |
| --- | --- |

7.15.

Korytarz przesyłu gazu w południowo-wschodniej Europie przez Grecję, Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii, Serbię i Czarnogórę, Bośnię i Hercegowinę, Chorwację, Słowenię i Austrię

| 7.16. | Korytarz przesyłu gazu między Austrią a Turcją przez Węgry, Rumunię i Bułgarię |
| --- | --- |

7.16.

Korytarz przesyłu gazu między Austrią a Turcją przez Węgry, Rumunię i Bułgarię

| 7.17. | Gazociągi międzysystemowe pomiędzy Zjednoczonym Królestwem, Niderlandami i Niemcami, łączące główne źródła i rynki północno-zachodniej Europy |
| --- | --- |

7.17.

Gazociągi międzysystemowe pomiędzy Zjednoczonym Królestwem, Niderlandami i Niemcami, łączące główne źródła i rynki północno-zachodniej Europy

| 7.18. | Połączenie między północno-wschodnimi Niemcami (rejon Berlina) i północno-zachodnią Polską (rejon Szczecina) z odgałęzieniem od Schmölln do Lubmin (DE, rejon Greifswaldu) |
| --- | --- |

7.18.

Połączenie między północno-wschodnimi Niemcami (rejon Berlina) i północno-zachodnią Polską (rejon Szczecina) z odgałęzieniem od Schmölln do Lubmin (DE, rejon Greifswaldu)

| 7.19. | Gazociąg Cieszyn (PL) — Ostrava (CZ) |
| --- | --- |

7.19.

Gazociąg Cieszyn (PL) — Ostrava (CZ)

| 7.20. | Görlitz (DE) — Zgorzelec (PL): rozbudowa i połączenie sieci gazowych |
| --- | --- |

7.20.

Görlitz (DE) — Zgorzelec (PL): rozbudowa i połączenie sieci gazowych

| 7.21. | Bernau (DE) — Szczecin (PL), budowa linii |
| --- | --- |

7.21.

Bernau (DE) — Szczecin (PL), budowa linii

| 7.20. | Połączenie między urządzeniami na Morzu Północnym lub z duńskich obiektów na morzu do obiektów na lądzie w Zjednoczonym Królestwie |
| --- | --- |

7.20.

Połączenie między urządzeniami na Morzu Północnym lub z duńskich obiektów na morzu do obiektów na lądzie w Zjednoczonym Królestwie

| 7.23. | Wzmocnienie zdolności przesyłowej między Francją i Włochami |
| --- | --- |

7.23.

Wzmocnienie zdolności przesyłowej między Francją i Włochami

| 7.24. | Połączenie Bałtyckie przyłącze gazu między Danią — Niemcami — Szwecją |
| --- | --- |

7.24.

Połączenie Bałtyckie przyłącze gazu między Danią — Niemcami — Szwecją

| 7.25. | Mieszalnia gazu Winksele (BE) na osi północ-południe |
| --- | --- |

7.25.

Mieszalnia gazu Winksele (BE) na osi północ-południe

| 7.26. | Zwiększenie zdolności przesyłowej Zeebrugge (BE) — Eynatten (BE) |
| --- | --- |

7.26.

Zwiększenie zdolności przesyłowej Zeebrugge (BE) — Eynatten (BE)

| 7.27. | Zwiększenie zdolności przesyłowej wzdłuż osi północ-zachód: Zelzate (BE) — Zeebrugge (BE) |
| --- | --- |

7.27.

Zwiększenie zdolności przesyłowej wzdłuż osi północ-zachód: Zelzate (BE) — Zeebrugge (BE)

| 7.28. | Budowa gazociągu łączącego Danię i Niderlandy oraz przyłączającego istniejące zakłady produkcyjne na Morzu Północnym |
| --- | --- |

7.28.

Budowa gazociągu łączącego Danię i Niderlandy oraz przyłączającego istniejące zakłady produkcyjne na Morzu Północnym

8.   Rozbudowa zdolności odbioru LNG oraz zdolności magazynowania gazu ziemnego

| 8.1. | LNG w Le Verdon-sur-mer (FR, nowy terminal) oraz gazociąg do magazynu Lussagnet (FR) |
| --- | --- |

8.1.

LNG w Le Verdon-sur-mer (FR, nowy terminal) oraz gazociąg do magazynu Lussagnet (FR)

| 8.2. | LNG w Fos-sur-mer (FR) |
| --- | --- |

8.2.

LNG w Fos-sur-mer (FR)

| 8.3. | LNG w Huelva (ES), rozbudowa istniejącego terminalu |
| --- | --- |

8.3.

LNG w Huelva (ES), rozbudowa istniejącego terminalu

| 8.4. | LNG w Cartagenie (ES), rozbudowa istniejącego terminalu |
| --- | --- |

8.4.

LNG w Cartagenie (ES), rozbudowa istniejącego terminalu

| 8.5. | LNG w Galicii (ES), nowy terminal |
| --- | --- |

8.5.

LNG w Galicii (ES), nowy terminal

| 8.6. | LNG w Bilbao (ES), nowy terminal |
| --- | --- |

8.6.

LNG w Bilbao (ES), nowy terminal

| 8.7. | LNG w rejonie Walencji (ES), nowy terminal |
| --- | --- |

8.7.

LNG w rejonie Walencji (ES), nowy terminal

| 8.8. | LNG w Barcelonie (ES), rozbudowa istniejącego terminalu |
| --- | --- |

8.8.

LNG w Barcelonie (ES), rozbudowa istniejącego terminalu

| 8.9. | LNG w Sines (PT), nowy terminal |
| --- | --- |

8.9.

LNG w Sines (PT), nowy terminal

| 8.10. | LNG w Revithoussa (GR), rozbudowa istniejącego terminalu |
| --- | --- |

8.10.

LNG w Revithoussa (GR), rozbudowa istniejącego terminalu

| 8.11. | LNG na północnym wybrzeżu Adriatyku (IT) |
| --- | --- |

8.11.

LNG na północnym wybrzeżu Adriatyku (IT)

| 8.12. | LNG na morzu na północnym Adriatyku (IT) |
| --- | --- |

8.12.

LNG na morzu na północnym Adriatyku (IT)

| 8.13. | LNG na południowym wybrzeżu Adriatyku (IT) |
| --- | --- |

8.13.

LNG na południowym wybrzeżu Adriatyku (IT)

| 8.14. | LNG na wybrzeżu jońskim (IT) |
| --- | --- |

8.14.

LNG na wybrzeżu jońskim (IT)

| 8.15. | LNG na wybrzeżu tyrreńskim (IT) |
| --- | --- |

8.15.

LNG na wybrzeżu tyrreńskim (IT)

| 8.16. | LNG na wybrzeżu liguryjskim (IT) |
| --- | --- |

8.16.

LNG na wybrzeżu liguryjskim (IT)

| 8.17. | LNG w Zeebrugge (BE, druga faza zwiększania zdolności) |
| --- | --- |

8.17.

LNG w Zeebrugge (BE, druga faza zwiększania zdolności)

| 8.18. | LNG na wyspie Isle of Grain, Kent (UK) |
| --- | --- |

8.18.

LNG na wyspie Isle of Grain, Kent (UK)

| 8.19. | Budowa drugiego terminalu LNG w Grecji kontynentalnej |
| --- | --- |

8.19.

Budowa drugiego terminalu LNG w Grecji kontynentalnej

| 8.20. | Rozbudowa podziemnych magazynów gazu w Irlandii |
| --- | --- |

8.20.

Rozbudowa podziemnych magazynów gazu w Irlandii

| 8.21. | Magazynowanie w Kavali Południowej (EL), przekształcenie sczerpanego złoża gazowego na morzu |
| --- | --- |

8.21.

Magazynowanie w Kavali Południowej (EL), przekształcenie sczerpanego złoża gazowego na morzu

| 8.22. | Magazynowanie w Lussagnet (FR), rozbudowa istniejącej instalacji |
| --- | --- |

8.22.

Magazynowanie w Lussagnet (FR), rozbudowa istniejącej instalacji

| 8.23. | Magazynowanie w Pecorade (FR), przekształcenie zubożałego pola naftowego |
| --- | --- |

8.23.

Magazynowanie w Pecorade (FR), przekształcenie zubożałego pola naftowego

| 8.24. | Magazynowanie w regionie Alzacji (FR), rozbudowa wyrobisk solnych |
| --- | --- |

8.24.

Magazynowanie w regionie Alzacji (FR), rozbudowa wyrobisk solnych

| 8.25. | Magazynowanie w regionie Centre (FR), rozwój zwierciadła wód gruntowych |
| --- | --- |

8.25.

Magazynowanie w regionie Centre (FR), rozwój zwierciadła wód gruntowych

| 8.26. | Magazynowanie na osi północ-południe w Hiszpanii (nowy obiekt) w Kantabrii, Aragonii, Kastylii-León, Kastylii La Manczy i Andaluzji |
| --- | --- |

8.26.

Magazynowanie na osi północ-południe w Hiszpanii (nowy obiekt) w Kantabrii, Aragonii, Kastylii-León, Kastylii La Manczy i Andaluzji

| 8.27. | Magazynowanie na osi śródziemnomorskiej w Hiszpanii (nowe obiekty) w Katalonii, Walencji i Murcji |
| --- | --- |

8.27.

Magazynowanie na osi śródziemnomorskiej w Hiszpanii (nowe obiekty) w Katalonii, Walencji i Murcji

| 8.28. | Magazynowanie w Carriço (PT), nowy obiekt |
| --- | --- |

8.28.

Magazynowanie w Carriço (PT), nowy obiekt

| 8.29. | Magazynowanie w Loenhout (BE), rozbudowa istniejącego obiektu |
| --- | --- |

8.29.

Magazynowanie w Loenhout (BE), rozbudowa istniejącego obiektu

| 8.30. | Magazynowanie w Stenlille (DK) i Lille Torup (DK), rozbudowa istniejącego obiektu |
| --- | --- |

8.30.

Magazynowanie w Stenlille (DK) i Lille Torup (DK), rozbudowa istniejącego obiektu

| 8.31. | Magazynowanie w Tønder (DK), nowy obiekt |
| --- | --- |

8.31.

Magazynowanie w Tønder (DK), nowy obiekt

| 8.32. | Magazynowanie w Puchkirchen (AT), rozbudowa istniejącego obiektu, łącznie z gazociągiem do systemu Penta West niedaleko Andorf (AT) |
| --- | --- |

8.32.

Magazynowanie w Puchkirchen (AT), rozbudowa istniejącego obiektu, łącznie z gazociągiem do systemu Penta West niedaleko Andorf (AT)

| 8.33. | Magazynowanie w Baumgarten (AT), nowy obiekt |
| --- | --- |

8.33.

Magazynowanie w Baumgarten (AT), nowy obiekt

| 8.34. | Magazynowanie w Haidach (AT), nowy obiekt, łącznie z gazociągiem do europejskiej sieci gazowej |
| --- | --- |

8.34.

Magazynowanie w Haidach (AT), nowy obiekt, łącznie z gazociągiem do europejskiej sieci gazowej

| 8.35. | Rozbudowa podziemnych magazynów gazu we Włoszech |
| --- | --- |

8.35.

Rozbudowa podziemnych magazynów gazu we Włoszech

| 8.36. | Magazynowanie w Wierzchowicach (PL), rozbudowa istniejącego obiektu |
| --- | --- |

8.36.

Magazynowanie w Wierzchowicach (PL), rozbudowa istniejącego obiektu

| 8.37. | Magazynowanie w Kossakowie (PL), rozwój podziemnego magazynu gazu |
| --- | --- |

8.37.

Magazynowanie w Kossakowie (PL), rozwój podziemnego magazynu gazu

| 8.38. | Gazociąg Malta (MT) — Sycylia (IT) |
| --- | --- |

8.38.

Gazociąg Malta (MT) — Sycylia (IT)

| 8.39. | Magazynowanie na Litwie (nowy obiekt) |
| --- | --- |

8.39.

Magazynowanie na Litwie (nowy obiekt)

9.   Rozbudowa zdolności przesyłowych gazu (gazociągi dostawcze)

| 9.1. | Budowa i rozbudowa połączeń Nordyckiej Sieci Gazowej: Norwegia — Dania — Niemcy — Szwecja — Finlandia — Rosja — państwa bałtyckie — Polska |
| --- | --- |

9.1.

Budowa i rozbudowa połączeń Nordyckiej Sieci Gazowej: Norwegia — Dania — Niemcy — Szwecja — Finlandia — Rosja — państwa bałtyckie — Polska

| 9.2. | Gazociąg środkowonordycki: Norwegia, Szwecja, Finlandia |
| --- | --- |

9.2.

Gazociąg środkowonordycki: Norwegia, Szwecja, Finlandia

| 9.3. | Gazociąg północnoeuropejski: Rosja, Morze Bałtyckie, Niemcy |
| --- | --- |

9.3.

Gazociąg północnoeuropejski: Rosja, Morze Bałtyckie, Niemcy

| 9.4. | Gazociąg z Rosji do Niemiec, poprzez Łotwę, Litwę i Polskę, łącznie z rozbudową podziemnych magazynów gazu na Łotwie (projekt „Amber”) |
| --- | --- |

9.4.

Gazociąg z Rosji do Niemiec, poprzez Łotwę, Litwę i Polskę, łącznie z rozbudową podziemnych magazynów gazu na Łotwie (projekt „Amber”)

| 9.5. | Gazociąg Finlandia — Estonia |
| --- | --- |

9.5.

Gazociąg Finlandia — Estonia

| 9.6. | Nowe gazociągi z Algierii do Hiszpanii i Francji oraz odpowiedni przyrost zdolności przesyłowych sieci wewnętrznych w tych krajach |
| --- | --- |

9.6.

Nowe gazociągi z Algierii do Hiszpanii i Francji oraz odpowiedni przyrost zdolności przesyłowych sieci wewnętrznych w tych krajach

| 9.7. | Zwiększenie zdolności przesyłowych gazociągu Algieria — Maroko — Hiszpania (do Kordoby) |
| --- | --- |

9.7.

Zwiększenie zdolności przesyłowych gazociągu Algieria — Maroko — Hiszpania (do Kordoby)

| 9.8. | Gazociąg Kordoba (ES) — Ciudad Real (ES) |
| --- | --- |

9.8.

Gazociąg Kordoba (ES) — Ciudad Real (ES)

| 9.9. | Gazociąg Ciudad Real (ES) — Madryt (ES) |
| --- | --- |

9.9.

Gazociąg Ciudad Real (ES) — Madryt (ES)

| 9.10. | Gazociąg Ciudad Real (ES) — wybrzeże śródziemnomorskie (ES) |
| --- | --- |

9.10.

Gazociąg Ciudad Real (ES) — wybrzeże śródziemnomorskie (ES)

| 9.11. | Odgałęzienia w Kastylii — La Manczy (ES) |
| --- | --- |

9.11.

Odgałęzienia w Kastylii — La Manczy (ES)

| 9.12. | Wydłużenie w kierunku północno-zachodniej Hiszpanii |
| --- | --- |

9.12.

Wydłużenie w kierunku północno-zachodniej Hiszpanii

| 9.13. | Gazociąg podmorski Algieria — Hiszpania oraz gazociągi dla połączenia z Francją |
| --- | --- |

9.13.

Gazociąg podmorski Algieria — Hiszpania oraz gazociągi dla połączenia z Francją

| 9.14 | Zwiększanie zdolności przesyłowych ze złóż rosyjskich do Unii Europejskiej, poprzez Ukrainę, Słowację i Republikę Czeską |
| --- | --- |

9.14

Zwiększanie zdolności przesyłowych ze złóż rosyjskich do Unii Europejskiej, poprzez Ukrainę, Słowację i Republikę Czeską

| 9.15 | Zwiększanie zdolności przesyłowych ze złóż rosyjskich do Unii Europejskiej, poprzez Białoruś i Polskę. |
| --- | --- |

9.15

Zwiększanie zdolności przesyłowych ze złóż rosyjskich do Unii Europejskiej, poprzez Białoruś i Polskę.

| 9.16. | Gazociąg Jamał — Europa (II nitka) |
| --- | --- |

9.16.

Gazociąg Jamał — Europa (II nitka)

| 9.17. | Gazociąg Yagal Sud (między gazociągiem STEGAL prowadzącym do trójkąta DE, FR, CH) |
| --- | --- |

9.17.

Gazociąg Yagal Sud (między gazociągiem STEGAL prowadzącym do trójkąta DE, FR, CH)

| 9.18. | Wschodni gazociąg SUDAL (między gazociągiem MIDAL niedaleko Heppenheim do połączenia w Burghausen z gazociągiem PENTA w Austrii) |
| --- | --- |

9.18.

Wschodni gazociąg SUDAL (między gazociągiem MIDAL niedaleko Heppenheim do połączenia w Burghausen z gazociągiem PENTA w Austrii)

| 9.19. | Zwiększenie zdolności przesyłowych gazociągu STEGAL do przesyłu dodatkowego gazu z granicy czesko-niemieckiej i z granicy polsko-niemieckiej przez Niemcy do innych Państw Członkowskich |
| --- | --- |

9.19.

Zwiększenie zdolności przesyłowych gazociągu STEGAL do przesyłu dodatkowego gazu z granicy czesko-niemieckiej i z granicy polsko-niemieckiej przez Niemcy do innych Państw Członkowskich

| 9.20. | Gazociąg z zasobów libijskich do Włoch |
| --- | --- |

9.20.

Gazociąg z zasobów libijskich do Włoch

| 9.21. | Gazociąg z zasobów państw basenu Morza Kaspijskiego do Unii Europejskiej |
| --- | --- |

9.21.

Gazociąg z zasobów państw basenu Morza Kaspijskiego do Unii Europejskiej

| 9.22. | Gazociąg Grecja — Turcja |
| --- | --- |

9.22.

Gazociąg Grecja — Turcja

| 9.23. | Zwiększanie zdolności przesyłowych ze złóż rosyjskich do Grecji i innych krajów bałkańskich, przez Ukrainę, Mołdowę, Rumunię i Bułgarię |
| --- | --- |

9.23.

Zwiększanie zdolności przesyłowych ze złóż rosyjskich do Grecji i innych krajów bałkańskich, przez Ukrainę, Mołdowę, Rumunię i Bułgarię

| 9.24. | Gazociąg St. Zagora (BG) — Ihtiman (BG) |
| --- | --- |

9.24.

Gazociąg St. Zagora (BG) — Ihtiman (BG)

| 9.25. | Gazociąg transadriatycki — gazociąg do przesyłu gazu importowanego z regionu Morza Kaspijskiego, Rosji lub Bliskiego Wschodu, łączący włoski i południowowschodnioeuropejski rynek energii |
| --- | --- |

9.25.

Gazociąg transadriatycki — gazociąg do przesyłu gazu importowanego z regionu Morza Kaspijskiego, Rosji lub Bliskiego Wschodu, łączący włoski i południowowschodnioeuropejski rynek energii

| 9.26. | Gazociągi łączące między sieciami gazowymi Niemiec, Republiki Czeskiej, Austrii i Włoch |
| --- | --- |

9.26.

Gazociągi łączące między sieciami gazowymi Niemiec, Republiki Czeskiej, Austrii i Włoch

| 9.27. | Gazociąg ze złóż rosyjskich do Włoch, przez Ukrainę, Słowację, Węgry i Słowenię |
| --- | --- |

9.27.

Gazociąg ze złóż rosyjskich do Włoch, przez Ukrainę, Słowację, Węgry i Słowenię

| 9.28. | Zwiększanie zdolności przesyłowych gazociągu TENP biegnącego z Niderlandów przez Niemcy do Włoch |
| --- | --- |

9.28.

Zwiększanie zdolności przesyłowych gazociągu TENP biegnącego z Niderlandów przez Niemcy do Włoch

| 9.29. | Gazociąg Taisnieres (FR) — Oltingue (CH) |
| --- | --- |

9.29.

Gazociąg Taisnieres (FR) — Oltingue (CH)

| 9.30. | Gazociąg z Danii do Polski, z możliwością przebiegu przez Szwecję |
| --- | --- |

9.30.

Gazociąg z Danii do Polski, z możliwością przebiegu przez Szwecję

| 9.31. | Gazociąg Nybro (DK) — Dragør (DK) łącznie z gazociągiem łączącym z magazynem w Stenlille (DK) |
| --- | --- |

9.31.

Gazociąg Nybro (DK) — Dragør (DK) łącznie z gazociągiem łączącym z magazynem w Stenlille (DK)

| 9.32. | Sieć gazowa ze złóż Morza Barentsa do Unii Europejskiej, przez Szwecję i Finlandię |
| --- | --- |

9.32.

Sieć gazowa ze złóż Morza Barentsa do Unii Europejskiej, przez Szwecję i Finlandię

| 9.33. | Gazociąg z pola Corrib (IE) na morzu |
| --- | --- |

9.33.

Gazociąg z pola Corrib (IE) na morzu

| 9.34. | Gazociąg z zasobów algierskich do Włoch, przez Sardynię z odgałęzieniem do Korsyki |
| --- | --- |

9.34.

Gazociąg z zasobów algierskich do Włoch, przez Sardynię z odgałęzieniem do Korsyki

| 9.35. | Sieć gazowa z zasobów Bliskiego Wschodu do Unii Europejskiej |
| --- | --- |

9.35.

Sieć gazowa z zasobów Bliskiego Wschodu do Unii Europejskiej

| 9.36. | Gazociąg z Norwegii do Zjednoczonego Królestwa |
| --- | --- |

9.36.

Gazociąg z Norwegii do Zjednoczonego Królestwa

| 9.37. | Połączenie Pécs (HU) — Chorwacja |
| --- | --- |

9.37.

Połączenie Pécs (HU) — Chorwacja

| 9.38. | Połączenie Szeged (HU) — Oradea (RO) |
| --- | --- |

9.38.

Połączenie Szeged (HU) — Oradea (RO)

| 9.39. | Połączenie Vécses (HU) — Słowacja |
| --- | --- |

9.39.

Połączenie Vécses (HU) — Słowacja

| 9.40. | Zwiększenie zdolności przesyłowej Beregdaróc (HU) — Ukraina |
| --- | --- |

9.40.

Zwiększenie zdolności przesyłowej Beregdaróc (HU) — Ukraina

10.   Działania poprawiające funkcjonowanie wzajemnie połączonych sieci gazowych w obrębie rynku wewnętrznego

(Dotychczas nie określono specyfikacji)

---

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

W dniu 10 grudnia 2003 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej wytyczne dotyczące transeuropejskich sieci energetycznych i uchylającej decyzje 96/391/WE i 1229/2003/WE (1).

Komitet Ekonomiczno-Społeczny przedstawił swoją opinię (2) w dniu 2 czerwca 2004 r. Komitet Regionów postanowił nie przedstawiać opinii.

Parlament Europejski przyjął swoją opinię (3) w pierwszym czytaniu w dniu 7 czerwca 2005 r.

W dniu 1 grudnia 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko zgodnie z art. 251 Traktatu.

II.   CEL WNIOSKU

Głównym celem wniosku jest dostosowanie wytycznych dotyczących transeuropejskich sieci energetycznych przyjętych w czerwcu 2003 r. (4), w szczególności w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich, oraz umożliwienie finansowania (5) projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania w powiększonej Unii. Korekta wytycznych obejmuje projekty, które ułatwią integrację nowych Państw Członkowskich z wewnętrznym rynkiem elektryczności i gazu. Odpowiada ona również na potrzebę włączenia projektów obejmujących „państwa sąsiadujące”.

Ponadto w odniesieniu do mechanizmów przewidzianych dla przygotowania i wdrożenia projektów priorytetowych, Komisja zaproponowała dwa nowe przepisy dotyczące:

| a) | deklaracji europejskiego zainteresowania dla transgranicznych projektów priorytetowych, które mają znaczący wpływ na integrację wspomnianych sieci; oraz |
| --- | --- |

a)

deklaracji europejskiego zainteresowania dla transgranicznych projektów priorytetowych, które mają znaczący wpływ na integrację wspomnianych sieci; oraz

| b) | możliwości wyznaczenia przez Komisję koordynatora europejskiego dla danej osi priorytetowej lub dla pojedynczego projektu priorytetowego. |
| --- | --- |

b)

możliwości wyznaczenia przez Komisję koordynatora europejskiego dla danej osi priorytetowej lub dla pojedynczego projektu priorytetowego.

Ponadto wniosek włącza do zakresu decyzji również „gazy alkenowe”; jednakże projekty związane z gazami alkenowymi nie będą się kwalifikowały do finansowania wspólnotowego na mocy rozporządzenia (WE) nr 2236/95.

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   Ogólne uwagi i główne zmiany wprowadzone przez Radę

Zasadniczo Rada starała się uprościć strukturę decyzji (w odniesieniu do poziomów priorytetów i liczby załączników) oraz sprawić, by była ona jak najbardziej zbliżona do decyzji nr 1229/2003/WE.

Rada popiera główny cel wniosku Komisji, jakim jest dostosowanie wytycznych dotyczących transeuropejskich sieci energetycznych w związku z niedawnym rozszerzeniem Unii. Jednakże Rada nie zaakceptowała nowych elementów wprowadzonych przez Komisję w przedmiotowym wniosku (w porównaniu z decyzją nr 1229/2003/WE), tj. stworzenia nowej, dodatkowej kategorii „projektów stanowiących przedmiot europejskiego zainteresowania” (art. 8), wraz z przepisami dotyczącymi realizacji tego rodzaju projektów (art. 9) i koordynatora europejskiego (art. 10).

Argumentowano, że nowe przepisy zostały zaakceptowane przez Radę w związku z transeuropejskimi sieciami transportowymi. Jednakże istnieją dwie znaczące różnice między transeuropejskimi sieciami energetycznymi i transeuropejskimi sieciami transportowymi: bardzo ograniczony budżet dostępny dla transeuropejskich sieci energetycznych oraz fakt, że projekty dotyczące infrastruktury energetycznej są zwykle realizowane przez inwestorów prywatnych. W związku z tym konsekwencją stworzenia dodatkowej kategorii „projektów stanowiących przedmiot europejskiego zainteresowania” byłoby w praktyce skuteczne całkowite wykluczenie z finansowania „projektów o zwykłym priorytecie” dotyczących sieci transeuropejskich, które prywatni inwestorzy mogliby rozważać. W odniesieniu do przepisów dotyczących ewentualnego „koordynatora europejskiego” Rada jest zdania, że można by utrzymać znacznie mniej biurokratyczne przepisy z tego samego powodu, jaki PE sam zawarł w swojej poprawce 21.

Rada odnotowuje w tym względzie szeroki zakres upoważnienia zawartego w art. 8 ust. 2. Uwzględniając dwie wyżej wymienione różnice oraz negatywny wpływ, jaki na realizację innych możliwych do wykonania projektów miałoby stworzenie dodatkowej kategorii, Rada doszła do wniosku, że dodatkowe koszty i obciążenia administracyjne nałożone na Państwa Członkowskie na mocy postanowień art. 8–10 wniosku Komisji są nieproporcjonalne do potencjalnych korzyści.

Podczas trójstronnych rozmów z PE, które miały miejsce w czasie przygotowywania wspólnego stanowiska, osiągnięto kompromis w kwestii odpowiednich odniesień do gazów alkenowych i odnawialnych źródeł energii; kompromis ten zawarto we wspólnym stanowisku.

2.   Poprawki Parlamentu Europejskiego

W odniesieniu do 30 poprawek przyjętych przez Parlament Europejski Rada zaakceptowała następujących 20 poprawek:

| — | w pełni (czasami z przeredagowaniem): 1, 2, 4, 5 (motyw 6), 6 (motyw 11), 8 (motyw 14a), 11, 16, 22 (art. 8 ust. 1), 23 (art. 9), 30, |
| --- | --- |

—

w pełni (czasami z przeredagowaniem): 1, 2, 4, 5 (motyw 6), 6 (motyw 11), 8 (motyw 14a), 11, 16, 22 (art. 8 ust. 1), 23 (art. 9), 30,

| — | częściowo: 7 (motyw 14), 12, 17, 24–29 (6). |
| --- | --- |

—

częściowo: 7 (motyw 14), 12, 17, 24–29 (6).

Rada odrzuciła następujących 10 poprawek: 3, 9, 10, 13, 14, 15, 18, 19, 38, 21.

3.   Inne zmiany wprowadzone przez Radę

W odniesieniu do wniosku Komisji Rada wprowadziła kilka zmian, które opisano poniżej.

| — | W związku z wykreśleniem art. 8, 9 i 10 Rada wykreśliła również z motywów odniesienia do deklaracji europejskiego zainteresowania (motyw 6, zdanie drugie) i koordynatora europejskiego (motyw 9). Jednakże w celu zachowania pewnych elementów zawartych w tych artykułach i motywach Rada wstawiła we wspólnym stanowisku nowe motywy 9, 10, 12 i 13. Dodano również nowy motyw 5 dotyczący alkenów. |
| --- | --- |

—

W związku z wykreśleniem art. 8, 9 i 10 Rada wykreśliła również z motywów odniesienia do deklaracji europejskiego zainteresowania (motyw 6, zdanie drugie) i koordynatora europejskiego (motyw 9). Jednakże w celu zachowania pewnych elementów zawartych w tych artykułach i motywach Rada wstawiła we wspólnym stanowisku nowe motywy 9, 10, 12 i 13. Dodano również nowy motyw 5 dotyczący alkenów.

| — | Do art. 4 ust. 2 lit. b) wstawiono odniesienie do „krajów kandydujących”; wykreślono odniesienie do gazów alkenowych (art. 4 ust. 3 lit. c) we wniosku Komisji). |
| --- | --- |

—

Do art. 4 ust. 2 lit. b) wstawiono odniesienie do „krajów kandydujących”; wykreślono odniesienie do gazów alkenowych (art. 4 ust. 3 lit. c) we wniosku Komisji).

| — | Z art. 5 lit. a) wykreślono odniesienie do „projektów priorytetowych”. |
| --- | --- |

—

Z art. 5 lit. a) wykreślono odniesienie do „projektów priorytetowych”.

| — | W art. 6 ust. 6 zmieniono „po konsultacji” [z Państwami Członkowskimi] na „po uzgodnieniu z” oraz dodano odniesienie do umów wielostronnych. |
| --- | --- |

—

W art. 6 ust. 6 zmieniono „po konsultacji” [z Państwami Członkowskimi] na „po uzgodnieniu z” oraz dodano odniesienie do umów wielostronnych.

| — | Do art. 7 ust. 2 dodano odniesienie do „odpowiedzialnych przedsiębiorstw”. |
| --- | --- |

—

Do art. 7 ust. 2 dodano odniesienie do „odpowiedzialnych przedsiębiorstw”.

| — | W art. 12 (art. 9 wspólnego stanowiska) określono, że finansowanie prywatne lub finansowanie przez podmioty gospodarcze jest „głównym źródłem finansowania”. |
| --- | --- |

—

W art. 12 (art. 9 wspólnego stanowiska) określono, że finansowanie prywatne lub finansowanie przez podmioty gospodarcze jest „głównym źródłem finansowania”.

| — | W odniesieniu do załączników przypomina się, że załączniki I i IV zostały połączone i że w porozumieniu z Komisją wprowadzono kilka dodatkowych zmian i poprawek do projektów; zmiany te są przedstawione w poprawkach 24–30 Parlamentu. |
| --- | --- |

—

W odniesieniu do załączników przypomina się, że załączniki I i IV zostały połączone i że w porozumieniu z Komisją wprowadzono kilka dodatkowych zmian i poprawek do projektów; zmiany te są przedstawione w poprawkach 24–30 Parlamentu.

IV.   WNIOSEK

Rada popiera główny cel wniosku Komisji, jakim jest dostosowanie wytycznych dotyczących transeuropejskich sieci energetycznych w związku z niedawnym rozszerzeniem Unii. W ramach rozmów trójstronnych zaakceptowała rozwiązania kompromisowe w różnych kwestiach. Mając na uwadze znaczenie, jakie dla Unii jako całości oraz w szczególności dla nowych Państw Członkowskich ma dostosowanie wytycznych dotyczących transeuropejskich sieci energetycznych, Rada opowiada się za szybkim przyjęciem decyzji, którą będzie można łatwo wprowadzić w życie.

---

(1)  Dok. 6218/04 ENER 49 RELEX 62 CODEC 198, niepublikowany w Dzienniku Urzędowym.

(2)  Dz.U. C 241 z 28.9.2004, str. 17.

(3)  Dok. 9835/04 CODEC 471 ENER 92 RELEX 295, niepublikowany w Dzienniku Urzędowym.

(4)  Decyzja nr 1229/2003/WE z dnia 26 czerwca 2003 r. ustanawiająca zbiór wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych oraz uchylająca decyzję nr 1254/96/WE (Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 11).

(5)  Przypomina się, że udzielanie przez Wspólnotę pomocy finansowej w zakresie sieci transeuropejskich jest regulowane rozporządzeniem (WE) nr 2236/95 zmienionym rozporządzeniem (WE) 807/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.

(6)

Uwaga: w poprawkach 24–29, które dotyczą załączników, Rada nie zaakceptowała odniesień do „projektów stanowiących przedmiot europejskiego zainteresowania”, jak również zmian wprowadzonych do załącznika I, „Sieci energii elektrycznej”, EL.7.

---

| 4.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | CE 80/27 |
| --- | --- | --- | --- |

4.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 80/27

---

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 2/2006

przyjęte przez Radę dnia 8 grudnia 2005 r.

w celu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr .../2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji

(2006/C 80 E/02)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Istnieje cały szereg substancji odżywczych i innych składników, które mogą być stosowane w produkcji żywności, obejmujący między innymi: witaminy, składniki mineralne — w tym pierwiastki śladowe, aminokwasy, niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe, błonnik pokarmowy, rozmaite rośliny i ekstrakty roślinne. Ich dodawanie do żywności regulują w różnych Państwach Członkowskich odmienne przepisy krajowe, co utrudnia swobodny przepływ tych produktów, stwarza nierówne warunki konkurencji i wywiera tym samym bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Należy zatem przyjąć przepisy wspólnotowe, które zharmonizują ustawodawstwa krajowe w zakresie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji. |
| --- | --- |

(1)

Istnieje cały szereg substancji odżywczych i innych składników, które mogą być stosowane w produkcji żywności, obejmujący między innymi: witaminy, składniki mineralne — w tym pierwiastki śladowe, aminokwasy, niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe, błonnik pokarmowy, rozmaite rośliny i ekstrakty roślinne. Ich dodawanie do żywności regulują w różnych Państwach Członkowskich odmienne przepisy krajowe, co utrudnia swobodny przepływ tych produktów, stwarza nierówne warunki konkurencji i wywiera tym samym bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Należy zatem przyjąć przepisy wspólnotowe, które zharmonizują ustawodawstwa krajowe w zakresie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji.

| (2) | Celem niniejszego rozporządzenia jest uregulowanie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz stosowania niektórych innych substancji lub składników zawierających substancje inne niż witaminy i składniki mineralne, które są dodawane do żywności lub stosowane w ich produkcji w sposób prowadzący do spożycia ilości znacznie przekraczających rozsądne przewidywane spożycie w normalnych warunkach konsumpcji przy zrównoważonej i zróżnicowanej diecie lub stanowiący inne potencjalne zagrożenie dla konsumentów. Jeśli brakuje szczegółowych przepisów wspólnotowych w zakresie zakazu lub ograniczenia stosowania substancji bądź składników zawierających substancje inne niż witaminy i składniki mineralne w rozumieniu niniejszego rozporządzenia lub innych szczegółowych przepisów wspólnotowych, zastosowanie mogą mieć odpowiednie przepisy krajowe, bez uszczerbku dla postanowień Traktatu. |
| --- | --- |

(2)

Celem niniejszego rozporządzenia jest uregulowanie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz stosowania niektórych innych substancji lub składników zawierających substancje inne niż witaminy i składniki mineralne, które są dodawane do żywności lub stosowane w ich produkcji w sposób prowadzący do spożycia ilości znacznie przekraczających rozsądne przewidywane spożycie w normalnych warunkach konsumpcji przy zrównoważonej i zróżnicowanej diecie lub stanowiący inne potencjalne zagrożenie dla konsumentów. Jeśli brakuje szczegółowych przepisów wspólnotowych w zakresie zakazu lub ograniczenia stosowania substancji bądź składników zawierających substancje inne niż witaminy i składniki mineralne w rozumieniu niniejszego rozporządzenia lub innych szczegółowych przepisów wspólnotowych, zastosowanie mogą mieć odpowiednie przepisy krajowe, bez uszczerbku dla postanowień Traktatu.

| (3) | W niektórych Państwach Członkowskich istnieje obowiązek dodawania do powszechnie spożywanej żywności niektórych witamin i składników mineralnych, co podyktowane jest względami zdrowia publicznego. Względy takie mogą być istotne tylko na szczeblu krajowym, a nawet regionalnym, ale obecnie nie uzasadniają harmonizacji obowiązku dodawania substancji odżywczych na obszarze całej Wspólnoty. Jednakże gdyby to się okazało właściwe, w odpowiednim momencie możliwe byłoby przyjęcie przepisów harmonizujących na poziomie Wspólnoty. Do tego czasu użyteczne byłoby zbieranie informacji na temat przepisów krajowych w tym zakresie. |
| --- | --- |

(3)

W niektórych Państwach Członkowskich istnieje obowiązek dodawania do powszechnie spożywanej żywności niektórych witamin i składników mineralnych, co podyktowane jest względami zdrowia publicznego. Względy takie mogą być istotne tylko na szczeblu krajowym, a nawet regionalnym, ale obecnie nie uzasadniają harmonizacji obowiązku dodawania substancji odżywczych na obszarze całej Wspólnoty. Jednakże gdyby to się okazało właściwe, w odpowiednim momencie możliwe byłoby przyjęcie przepisów harmonizujących na poziomie Wspólnoty. Do tego czasu użyteczne byłoby zbieranie informacji na temat przepisów krajowych w tym zakresie.

| (4) | Witaminy i składniki mineralne mogą być dodawane do żywności przez producentów żywności dobrowolnie, lub też ich dodawanie jako substancji odżywczych jest, na podstawie szczególnych przepisów prawa wspólnotowego, obowiązkowe. Mogą one być ponadto dodawane w celach technologicznych jako substancje dodatkowe, barwniki, substancje aromatyzujące lub w innym podobnych celach, w tym w ramach dozwolonych praktyk i procesów enologicznych na podstawie odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego. Niniejsze rozporządzenie powinno się stosować bez uszczerbku dla szczególnych przepisów wspólnotowych dotyczących dodawania lub stosowania witamin i składników mineralnych w określonych produktach lub grupach produktów bądź ich dodawania dla celów nieobjętych zakresem niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(4)

Witaminy i składniki mineralne mogą być dodawane do żywności przez producentów żywności dobrowolnie, lub też ich dodawanie jako substancji odżywczych jest, na podstawie szczególnych przepisów prawa wspólnotowego, obowiązkowe. Mogą one być ponadto dodawane w celach technologicznych jako substancje dodatkowe, barwniki, substancje aromatyzujące lub w innym podobnych celach, w tym w ramach dozwolonych praktyk i procesów enologicznych na podstawie odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego. Niniejsze rozporządzenie powinno się stosować bez uszczerbku dla szczególnych przepisów wspólnotowych dotyczących dodawania lub stosowania witamin i składników mineralnych w określonych produktach lub grupach produktów bądź ich dodawania dla celów nieobjętych zakresem niniejszego rozporządzenia.

| (5) | Ponieważ szczegółowe przepisy w sprawie suplementów diety zawierających witaminy i składniki mineralne zostały przyjęte dyrektywą 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów diety (3), przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące witamin i składników mineralnych nie powinny mieć zastosowania do suplementów diety. |
| --- | --- |

(5)

Ponieważ szczegółowe przepisy w sprawie suplementów diety zawierających witaminy i składniki mineralne zostały przyjęte dyrektywą 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów diety (3), przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące witamin i składników mineralnych nie powinny mieć zastosowania do suplementów diety.

| (6) | Witaminy i składniki mineralne dodawane są przez producentów do żywności w różnych celach, w tym dla odtworzenia ich zawartości, jeśli uległa ona obniżeniu podczas procesów produkcji, przechowywania lub obrotu, lub w celu uzyskania żywności o wartości odżywczej podobnej jak w żywności, dla której mają one stanowić zamienniki. |
| --- | --- |

(6)

Witaminy i składniki mineralne dodawane są przez producentów do żywności w różnych celach, w tym dla odtworzenia ich zawartości, jeśli uległa ona obniżeniu podczas procesów produkcji, przechowywania lub obrotu, lub w celu uzyskania żywności o wartości odżywczej podobnej jak w żywności, dla której mają one stanowić zamienniki.

| (7) | Odpowiednia i zróżnicowana dieta może, w normalnych warunkach, dostarczać wszystkich substancji odżywczych niezbędnych dla prawidłowego rozwoju i zachowania zdrowia, w ilościach ustalonych i zalecanych przez ogólnie przyjęte dane naukowe. Badania statystyczne pokazują jednak, że taki idealny stan nie dotyczy ani wszystkich witamin, ani składników mineralnych, ani wszystkich grup populacji na obszarze Wspólnoty. Wydaje się zatem, że żywność, do której dodano witaminy i składniki mineralne, dostarcza znaczących ilości tych substancji, i można uznać, że istotnie zwiększa ich ogólne spożycie. |
| --- | --- |

(7)

Odpowiednia i zróżnicowana dieta może, w normalnych warunkach, dostarczać wszystkich substancji odżywczych niezbędnych dla prawidłowego rozwoju i zachowania zdrowia, w ilościach ustalonych i zalecanych przez ogólnie przyjęte dane naukowe. Badania statystyczne pokazują jednak, że taki idealny stan nie dotyczy ani wszystkich witamin, ani składników mineralnych, ani wszystkich grup populacji na obszarze Wspólnoty. Wydaje się zatem, że żywność, do której dodano witaminy i składniki mineralne, dostarcza znaczących ilości tych substancji, i można uznać, że istotnie zwiększa ich ogólne spożycie.

| (8) | Można wykazać, że obecnie, choć niezbyt często, zdarzają się niedobory substancji odżywczych na terenie Wspólnoty. Na skutek zmian w sytuacji społeczno-ekonomicznej we Wspólnocie i stylu życia różnych grup populacji zmieniły się wymagania i zwyczaje żywieniowe. To z kolei spowodowało, że w różnych grupach społecznych zmieniły się potrzeby energetyczne i zapotrzebowanie na substancje odżywcze, a także doprowadziło do spożywania określonych witamin i składników mineralnych przez te grupy w ilościach mniejszych niż zalecane w poszczególnych Państwach Członkowskich. Ponadto dzięki rozwojowi wiedzy naukowej wiadomo, że zachowanie optymalnego poziomu zdrowia i samopoczucia może wymagać spożywania większych ilości pewnych substancji odżywczych niż jest to obecnie zalecane. |
| --- | --- |

(8)

Można wykazać, że obecnie, choć niezbyt często, zdarzają się niedobory substancji odżywczych na terenie Wspólnoty. Na skutek zmian w sytuacji społeczno-ekonomicznej we Wspólnocie i stylu życia różnych grup populacji zmieniły się wymagania i zwyczaje żywieniowe. To z kolei spowodowało, że w różnych grupach społecznych zmieniły się potrzeby energetyczne i zapotrzebowanie na substancje odżywcze, a także doprowadziło do spożywania określonych witamin i składników mineralnych przez te grupy w ilościach mniejszych niż zalecane w poszczególnych Państwach Członkowskich. Ponadto dzięki rozwojowi wiedzy naukowej wiadomo, że zachowanie optymalnego poziomu zdrowia i samopoczucia może wymagać spożywania większych ilości pewnych substancji odżywczych niż jest to obecnie zalecane.

| (9) | Należy zezwolić na dodawanie do żywności tylko tych witamin i składników mineralnych, które są normalnie obecne i spożywane oraz uznawane jako niezbędne substancje odżywcze, choć nie oznacza to konieczności dodawania ich do wspomnianej żywności. Nie powinno budzić wątpliwości, które witaminy i składniki mineralne należą do takich niezbędnych substancji odżywczych. Dlatego też należy ustalić wykaz tych witamin i składników mineralnych, których dodawanie jest dopuszczalne. |
| --- | --- |

(9)

Należy zezwolić na dodawanie do żywności tylko tych witamin i składników mineralnych, które są normalnie obecne i spożywane oraz uznawane jako niezbędne substancje odżywcze, choć nie oznacza to konieczności dodawania ich do wspomnianej żywności. Nie powinno budzić wątpliwości, które witaminy i składniki mineralne należą do takich niezbędnych substancji odżywczych. Dlatego też należy ustalić wykaz tych witamin i składników mineralnych, których dodawanie jest dopuszczalne.

| (10) | Substancje chemiczne wykorzystywane jako źródło witamin i składników mineralnych, które mogą być dodawane do żywności, powinny być bezpieczne i bioprzyswajalne, tj. przyswajalne przez organizm. Z tego względu należy również ustalić wykaz tych substancji, których dodawanie jest dopuszczalne. W wykazie tym powinny znaleźć się te substancje, które zostały zatwierdzone w opinii Komitetu Naukowego ds. Żywności wydanej dnia 12 maja 1999 r., według powyższych kryteriów bezpieczeństwa i bioprzyswajalności, i mogą być stosowane w produkcji żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci, innej żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub suplementów diety. Chociaż chlorek sodu (sól kuchenna) nie pojawia się wśród substancji wyszczególnionych na wspomnianym wykazie, może nadal być stosowany jako składnik do przygotowywania żywności. |
| --- | --- |

(10)

Substancje chemiczne wykorzystywane jako źródło witamin i składników mineralnych, które mogą być dodawane do żywności, powinny być bezpieczne i bioprzyswajalne, tj. przyswajalne przez organizm. Z tego względu należy również ustalić wykaz tych substancji, których dodawanie jest dopuszczalne. W wykazie tym powinny znaleźć się te substancje, które zostały zatwierdzone w opinii Komitetu Naukowego ds. Żywności wydanej dnia 12 maja 1999 r., według powyższych kryteriów bezpieczeństwa i bioprzyswajalności, i mogą być stosowane w produkcji żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci, innej żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub suplementów diety. Chociaż chlorek sodu (sól kuchenna) nie pojawia się wśród substancji wyszczególnionych na wspomnianym wykazie, może nadal być stosowany jako składnik do przygotowywania żywności.

| (11) | W miarę postępu naukowego i technologicznego ważne jest korygowanie wyżej wymienionych wykazów, jeśli tylko zajdzie taka potrzeba. Takie korekty stanowiłyby przepisy wykonawcze o charakterze technicznym, a ich przyjęcie należałoby powierzyć Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury. |
| --- | --- |

(11)

W miarę postępu naukowego i technologicznego ważne jest korygowanie wyżej wymienionych wykazów, jeśli tylko zajdzie taka potrzeba. Takie korekty stanowiłyby przepisy wykonawcze o charakterze technicznym, a ich przyjęcie należałoby powierzyć Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury.

| (12) | Żywność z dodatkiem witamin i składników mineralnych jest w większości przypadków reklamowana przez producentów i może być postrzegana przez konsumentów jako przewyższająca pod względem odżywczym, fizjologicznym lub innym związanym ze zdrowiem podobne lub inne produkty bez dodatku tych witamin i składników mineralnych. Może to skłaniać konsumentów do decyzji z różnych względów niepożądanych. Aby przeciwdziałać tym możliwym do wystąpienia niepożądanym skutkom, uważa się za wskazane nałożenie pewnych ograniczeń w odniesieniu do produktów, do których wolno dodawać witaminy i składniki mineralne, obok ograniczeń, które wynikałyby w sposób oczywisty ze wskazań technicznych lub byłyby podyktowane względami bezpieczeństwa, w przypadku gdy dla tych produktów ustalone są maksymalne ilości witamin i składników mineralnych. Zawartość w produkcie określonych substancji, jak na przykład alkoholu, byłaby w związku z tym właściwym kryterium dla zakazu dodawania witamin i składników mineralnych. Wszelkie odstępstwa od zakazu dodawania witamin i składników mineralnych do napojów alkoholowych powinny ograniczać się jedynie do ochrony tradycyjnych receptur winiarskich, przy czym produkty, których to dotyczy, należy zgłaszać Komisji. Na produktach tych nie powinny być umieszczane żadne oświadczenia o ewentualnym korzystnym wpływie na wartość odżywczą lub zdrowie. Ponadto, aby nie dopuścić do dezorientacji konsumentów co do naturalnych wartości odżywczych świeżej żywności, dodawanie do niej witamin i składników mineralnych również nie powinno być dozwolone. |
| --- | --- |

(12)

Żywność z dodatkiem witamin i składników mineralnych jest w większości przypadków reklamowana przez producentów i może być postrzegana przez konsumentów jako przewyższająca pod względem odżywczym, fizjologicznym lub innym związanym ze zdrowiem podobne lub inne produkty bez dodatku tych witamin i składników mineralnych. Może to skłaniać konsumentów do decyzji z różnych względów niepożądanych. Aby przeciwdziałać tym możliwym do wystąpienia niepożądanym skutkom, uważa się za wskazane nałożenie pewnych ograniczeń w odniesieniu do produktów, do których wolno dodawać witaminy i składniki mineralne, obok ograniczeń, które wynikałyby w sposób oczywisty ze wskazań technicznych lub byłyby podyktowane względami bezpieczeństwa, w przypadku gdy dla tych produktów ustalone są maksymalne ilości witamin i składników mineralnych. Zawartość w produkcie określonych substancji, jak na przykład alkoholu, byłaby w związku z tym właściwym kryterium dla zakazu dodawania witamin i składników mineralnych. Wszelkie odstępstwa od zakazu dodawania witamin i składników mineralnych do napojów alkoholowych powinny ograniczać się jedynie do ochrony tradycyjnych receptur winiarskich, przy czym produkty, których to dotyczy, należy zgłaszać Komisji. Na produktach tych nie powinny być umieszczane żadne oświadczenia o ewentualnym korzystnym wpływie na wartość odżywczą lub zdrowie. Ponadto, aby nie dopuścić do dezorientacji konsumentów co do naturalnych wartości odżywczych świeżej żywności, dodawanie do niej witamin i składników mineralnych również nie powinno być dozwolone.

| (13) | Niniejsze rozporządzenie nie obejmuje swym zakresem stosowania witamin i składników mineralnych w ilościach śladowych jako znaczników autentyczności w walce z oszustwami. |
| --- | --- |

(13)

Niniejsze rozporządzenie nie obejmuje swym zakresem stosowania witamin i składników mineralnych w ilościach śladowych jako znaczników autentyczności w walce z oszustwami.

| (14) | Nadmierne spożycie witamin i składników mineralnych może wywołać skutki niepożądane, a zatem konieczne jest ustalenie ich maksymalnych bezpiecznych ilości w razie dodawania ich do żywności, w zależności od przypadku. Ilości te muszą być takie, by normalne spożycie żywności, zgodne ze wskazaniami producenta i mieszczące się w ramach urozmaiconej diety, było dla konsumenta bezpieczne. Powinny zatem obejmować wszystkie maksymalne bezpieczne ilości witamin i składników mineralnych obecne w żywności naturalnie lub dodane do nich w jakimkolwiek celu, w tym w celach technologicznych. |
| --- | --- |

(14)

Nadmierne spożycie witamin i składników mineralnych może wywołać skutki niepożądane, a zatem konieczne jest ustalenie ich maksymalnych bezpiecznych ilości w razie dodawania ich do żywności, w zależności od przypadku. Ilości te muszą być takie, by normalne spożycie żywności, zgodne ze wskazaniami producenta i mieszczące się w ramach urozmaiconej diety, było dla konsumenta bezpieczne. Powinny zatem obejmować wszystkie maksymalne bezpieczne ilości witamin i składników mineralnych obecne w żywności naturalnie lub dodane do nich w jakimkolwiek celu, w tym w celach technologicznych.

| (15) | Dlatego takie ilości maksymalne i wszelkie inne warunki ograniczające dodawanie do żywności witamin i składników mineralnych należy w koniecznych przypadkach ustalić, uwzględniając ich górne bezpieczne ilości, ustalone w drodze naukowej oceny ryzyka opartej na powszechnie przyjętych danych naukowych, oraz ich potencjalne spożycie w innej żywności. Należy też odpowiednio uwzględnić referencyjne wartości spożycia witamin i składników mineralnych dla danej populacji. Jeśli zajdzie potrzeba ustanowienia dla pewnych witamin i składników mineralnych ograniczeń dotyczących żywności, do której mogą one być dodawane, priorytetem powinno być odtworzenie ich zawartości, jeśli uległa ona obniżeniu podczas procesów produkcji, przechowywania lub przemieszczania, oraz uzyskanie żywności o wartości odżywczej podobnej jak w żywności, dla której żywność ta ma stanowić zamienniki. |
| --- | --- |

(15)

Dlatego takie ilości maksymalne i wszelkie inne warunki ograniczające dodawanie do żywności witamin i składników mineralnych należy w koniecznych przypadkach ustalić, uwzględniając ich górne bezpieczne ilości, ustalone w drodze naukowej oceny ryzyka opartej na powszechnie przyjętych danych naukowych, oraz ich potencjalne spożycie w innej żywności. Należy też odpowiednio uwzględnić referencyjne wartości spożycia witamin i składników mineralnych dla danej populacji. Jeśli zajdzie potrzeba ustanowienia dla pewnych witamin i składników mineralnych ograniczeń dotyczących żywności, do której mogą one być dodawane, priorytetem powinno być odtworzenie ich zawartości, jeśli uległa ona obniżeniu podczas procesów produkcji, przechowywania lub przemieszczania, oraz uzyskanie żywności o wartości odżywczej podobnej jak w żywności, dla której żywność ta ma stanowić zamienniki.

| (16) | Jeśli dodawane są do żywności witaminy i składniki mineralne, to powinny one być w tej żywności obecne w pewnej minimalnej ilości. Inaczej obecność zbyt małych i nieznaczących ilości w tak wzbogacanej żywności nie przynosiłaby konsumentom żadnych korzyści, a tylko wprowadzałaby w błąd. Na tej samej zasadzie opiera się wymóg, by takie substancje odżywcze były obecne w danym produkcie w ilości znaczącej, aby dopuszczalne było wymienienie ich wśród składników odżywczych na etykiecie. Byłoby zatem rzeczą właściwą, by wspomniane wcześniej minimalne ilości witamin i składników mineralnych w żywności, do której dodano witamin i składników mineralnych, były równe wspomnianym wyżej znaczącym ilościom, których obecność pozwoliłaby dopiero na umieszczenie danych substancji odżywczych na etykiecie, o ile odpowiednie odstępstwa nie stanowią inaczej. |
| --- | --- |

(16)

Jeśli dodawane są do żywności witaminy i składniki mineralne, to powinny one być w tej żywności obecne w pewnej minimalnej ilości. Inaczej obecność zbyt małych i nieznaczących ilości w tak wzbogacanej żywności nie przynosiłaby konsumentom żadnych korzyści, a tylko wprowadzałaby w błąd. Na tej samej zasadzie opiera się wymóg, by takie substancje odżywcze były obecne w danym produkcie w ilości znaczącej, aby dopuszczalne było wymienienie ich wśród składników odżywczych na etykiecie. Byłoby zatem rzeczą właściwą, by wspomniane wcześniej minimalne ilości witamin i składników mineralnych w żywności, do której dodano witamin i składników mineralnych, były równe wspomnianym wyżej znaczącym ilościom, których obecność pozwoliłaby dopiero na umieszczenie danych substancji odżywczych na etykiecie, o ile odpowiednie odstępstwa nie stanowią inaczej.

| (17) | Przyjęcie maksymalnych ilości i jakichkolwiek warunków stosowania w oparciu o zasady i kryteria określone w niniejszym rozporządzeniu oraz przyjęcie ilości minimalnych byłoby możliwe w formie przepisów wykonawczych o charakterze technicznym, a ich przyjęcie należałoby powierzyć Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury. |
| --- | --- |

(17)

Przyjęcie maksymalnych ilości i jakichkolwiek warunków stosowania w oparciu o zasady i kryteria określone w niniejszym rozporządzeniu oraz przyjęcie ilości minimalnych byłoby możliwe w formie przepisów wykonawczych o charakterze technicznym, a ich przyjęcie należałoby powierzyć Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury.

| (18) | Przepisy ogólne i definicje dotyczące etykietowania zawarte są w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (4). Niniejsze rozporządzenie powinno zatem ograniczać się do ustanowienia niezbędnych przepisów szczegółowych. Takie przepisy szczegółowe należy ponadto stosować bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr ../2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych w odniesieniu do środków spożywczych (5). |
| --- | --- |

(18)

Przepisy ogólne i definicje dotyczące etykietowania zawarte są w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (4). Niniejsze rozporządzenie powinno zatem ograniczać się do ustanowienia niezbędnych przepisów szczegółowych. Takie przepisy szczegółowe należy ponadto stosować bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr ../2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych w odniesieniu do środków spożywczych (5).

| (19) | Z uwagi na znaczenie żywieniowe produktów z dodatkiem witamin i składników mineralnych i ich potencjalny wpływ na zwyczaje żywieniowe i łączną wielkość spożycia substancji odżywczych, konsument powinien mieć możliwość oceny ogólnych właściwości odżywczych takich produktów. Dlatego oznaczanie wartości odżywczej, na zasadzie odstępstwa od art. 2 dyrektywy Rady 90/496/ EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych (6), powinno być obligatoryjne. |
| --- | --- |

(19)

Z uwagi na znaczenie żywieniowe produktów z dodatkiem witamin i składników mineralnych i ich potencjalny wpływ na zwyczaje żywieniowe i łączną wielkość spożycia substancji odżywczych, konsument powinien mieć możliwość oceny ogólnych właściwości odżywczych takich produktów. Dlatego oznaczanie wartości odżywczej, na zasadzie odstępstwa od art. 2 dyrektywy Rady 90/496/ EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych (6), powinno być obligatoryjne.

| (20) | Normalna, zróżnicowana dieta zawiera wiele składników, które z kolei zawierają wiele substancji. Spożycie tych substancji lub składników wynikające z ich normalnego i tradycyjnego stosowania we współczesnej diecie nie budzi zaniepokojenia i nie musi być poddane regulacji. Niektóre substancje inne niż witaminy i składniki mineralne lub składniki je zawierające są dodawane do żywności jako ekstrakty lub koncentraty, co może prowadzić do ich spożycia w ilościach znacznie większych od ilości, które byłyby dostarczone dzięki odpowiedniej i zróżnicowanej diecie. Bezpieczeństwo takich praktyk jest w niektórych przypadkach poważnie kwestionowane, a korzyści z nich płynące są niejasne; powinny więc one zostać poddane regulacji. W takich przypadkach jest rzeczą właściwą, by przedsiębiorstwa przemysłu spożywczego, odpowiedzialne za bezpieczeństwo produktów wprowadzanych na rynek, brały na siebie ciężar udowodnienia, że są one bezpieczne. |
| --- | --- |

(20)

Normalna, zróżnicowana dieta zawiera wiele składników, które z kolei zawierają wiele substancji. Spożycie tych substancji lub składników wynikające z ich normalnego i tradycyjnego stosowania we współczesnej diecie nie budzi zaniepokojenia i nie musi być poddane regulacji. Niektóre substancje inne niż witaminy i składniki mineralne lub składniki je zawierające są dodawane do żywności jako ekstrakty lub koncentraty, co może prowadzić do ich spożycia w ilościach znacznie większych od ilości, które byłyby dostarczone dzięki odpowiedniej i zróżnicowanej diecie. Bezpieczeństwo takich praktyk jest w niektórych przypadkach poważnie kwestionowane, a korzyści z nich płynące są niejasne; powinny więc one zostać poddane regulacji. W takich przypadkach jest rzeczą właściwą, by przedsiębiorstwa przemysłu spożywczego, odpowiedzialne za bezpieczeństwo produktów wprowadzanych na rynek, brały na siebie ciężar udowodnienia, że są one bezpieczne.

| (21) | Z uwagi na szczególny charakter żywności z dodatkiem witamin i składników mineralnych, organy monitorujące powinny otrzymać do dyspozycji, oprócz środków już dostępnych, środki dodatkowe, które ułatwią skuteczną kontrolę takich produktów. |
| --- | --- |

(21)

Z uwagi na szczególny charakter żywności z dodatkiem witamin i składników mineralnych, organy monitorujące powinny otrzymać do dyspozycji, oprócz środków już dostępnych, środki dodatkowe, które ułatwią skuteczną kontrolę takich produktów.

| (22) | Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zapewnienie sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego w zakresie dodawania witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji do żywności z równoczesnym zapewnieniem wysokiego poziomu ochrony konsumentów nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie, w związku z czym może być lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w wyżej wymienionym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu. |
| --- | --- |

(22)

Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zapewnienie sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego w zakresie dodawania witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji do żywności z równoczesnym zapewnieniem wysokiego poziomu ochrony konsumentów nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie, w związku z czym może być lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w wyżej wymienionym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu.

| (23) | Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte w sposób zgodny z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (7), |
| --- | --- |

(23)

Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte w sposób zgodny z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (7),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres

1.   Niniejsze rozporządzenie harmonizuje przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w Państwach Członkowskich, odnoszące się do dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji, tak aby zagwarantować skuteczne funkcjonowanie rynku wewnętrznego przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów.

2.   Przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące witamin i składników mineralnych nie mają zastosowania do suplementów diety objętych dyrektywą 2002/46/WE.

3.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych przepisów prawodawstwa wspólnotowego dotyczących:

| a) | żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz, jeśli brakuje przepisów szczególnych, wymagań dotyczących składu takich produktów niezbędnych ze względu na szczególne potrzeby żywieniowe osób, dla których są one przeznaczone; |
| --- | --- |

a)

żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz, jeśli brakuje przepisów szczególnych, wymagań dotyczących składu takich produktów niezbędnych ze względu na szczególne potrzeby żywieniowe osób, dla których są one przeznaczone;

| b) | nowej żywności i nowych składników żywności; |
| --- | --- |

b)

nowej żywności i nowych składników żywności;

| c) | żywności genetycznie zmodyfikowanej; |
| --- | --- |

c)

żywności genetycznie zmodyfikowanej;

| d) | substancji dodatkowych i substancji aromatyzujących; |
| --- | --- |

d)

substancji dodatkowych i substancji aromatyzujących;

| e) | dozwolonych praktyk i procesów enologicznych. |
| --- | --- |

e)

dozwolonych praktyk i procesów enologicznych.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia, „Urząd” oznacza Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, utworzony rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (8).

ROZDZIAŁ II

DODAWANIE WITAMIN I SKŁADNIKÓW MINERALNYCH

Artykuł 3

Wymagania dotyczące dodawania witamin i składników mineralnych

1.   Do żywności podlegającej przepisom niniejszego rozporządzenia można dodawać tylko witaminy lub składniki mineralne określone w wykazie zawartym w załączniku I i w formach wymienionych w załączniku II, z zastrzeżeniem przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu.

2.   Witaminy i składniki mineralne mogą być dodawane do żywności bez względu na to, czy zwykle znajdują się one w tej żywności, ze względu na jeden lub więcej następujących powodów:

| a) | niedobór jednej lub więcej witamin lub składników mineralnych w całej populacji lub w określonych grupach populacji, który można wykazać na podstawie symptomów klinicznych lub podklinicznych lub na który wskazuje szacowane niskie spożycie substancji odżywczych; lub |
| --- | --- |

a)

niedobór jednej lub więcej witamin lub składników mineralnych w całej populacji lub w określonych grupach populacji, który można wykazać na podstawie symptomów klinicznych lub podklinicznych lub na który wskazuje szacowane niskie spożycie substancji odżywczych; lub

| b) | możliwość poprawy stanu wyżywienia całej populacji lub określonych grup populacji lub zniwelowania ewentualnych niedoborów witamin lub składników mineralnych w przyjmowanym pożywieniu będących skutkiem zmian w zwyczajach żywieniowych; lub |
| --- | --- |

b)

możliwość poprawy stanu wyżywienia całej populacji lub określonych grup populacji lub zniwelowania ewentualnych niedoborów witamin lub składników mineralnych w przyjmowanym pożywieniu będących skutkiem zmian w zwyczajach żywieniowych; lub

| c) | rozwój ogólnie możliwej do uznania wiedzy naukowej na temat roli witamin i składników mineralnych w żywieniu i ich skutków zdrowotnych. |
| --- | --- |

c)

rozwój ogólnie możliwej do uznania wiedzy naukowej na temat roli witamin i składników mineralnych w żywieniu i ich skutków zdrowotnych.

3.   Modyfikacje wykazów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2 i z uwzględnieniem opinii Urzędu.

Artykuł 4

Ograniczenia w zakresie dodawania witamin i składników mineralnych

Witamin i składników mineralnych nie wolno dodawać do:

| a) | nieprzetworzonej żywności, obejmującej w szczególności owoce, warzywa, mięso, drób i ryby; |
| --- | --- |

a)

nieprzetworzonej żywności, obejmującej w szczególności owoce, warzywa, mięso, drób i ryby;

| b) | napojów zawierających ponad 1,2 % objętości alkoholu, z wyjątkiem — na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 2 — produktów:






  (i) | o których mowa w art. 44 ust. 6 i 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (9); i |
| --- | --- | --- |

b)

napojów zawierających ponad 1,2 % objętości alkoholu, z wyjątkiem — na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 2 — produktów:

(i)

o których mowa w art. 44 ust. 6 i 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (9); i

| (ii) | które były dostępne w handlu przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia; i |
| --- | --- |

(ii)

które były dostępne w handlu przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia; i

| (iii) | o których Państwo Członkowskie powiadomiło Komisję zgodnie z art. 11. |
| --- | --- |

(iii)

o których Państwo Członkowskie powiadomiło Komisję zgodnie z art. 11.

i pod warunkiem że produktom tym nie towarzyszą oświadczenia żywieniowe ani zdrowotne.

Dodatkowa żywność lub jej kategorie, do której nie wolno dodawać witamin i składników mineralnych, mogą zostać określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, w świetle dowodów naukowych i uwzględniając wartość odżywczą tej żywności.

Artykuł 5

Kryteria czystości

1.   Kryteria czystości, którym podlegają formy chemiczne witamin i składników mineralnych wymienione w załączniku II, przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2, z wyjątkiem przypadków, kiedy obowiązują one na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu..

2.   Formy chemiczne witamin i składników mineralnych wymienione w załączniku II podlegają kryteriom czystości, które prawodawstwo wspólnotowe przewiduje w odniesieniu do produkcji żywności dla celów innych niż cele objęte niniejszym rozporządzeniem.

3.   Formy chemiczne witamin i składników mineralnych wymienione w załączniku II, dla których kryteria czystości nie zostały określone w prawodawstwie wspólnotowym, podlegają do czasu przyjęcia odpowiednich rozwiązań kryteriom ogólnie przyjętym zalecanym przez organizacje międzynarodowe, przy czym przepisy krajowe ustalające surowsze kryteria czystości mogą pozostać w mocy.

Artykuł 6

Warunki dodawania witamin i składników mineralnych

1.   Jeśli do żywności dodawane są witaminy lub składniki mineralne, łączna ilość danej witaminy lub danego składnika mineralnego obecna, niezależnie od celu, w sprzedawanej żywności nie może przekroczyć maksymalnych ilości ustalanych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2. W odniesieniu do produktów skoncentrowanych i odwodnionych maksymalne ilości ustalone w ten sposób stanowią ilości obecne w żywności, w postaci przygotowanej do spożycia zgodnie ze wskazówkami producenta.

2.   Wszelkie warunki ograniczające lub zakazujące dodawania konkretnej witaminy lub konkretnego składnika mineralnego do żywności lub kategorii żywności są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2.

3.   Maksymalne ilości, o których mowa w ust. 1, oraz warunki, o których mowa w ust. 2, ustala się, biorąc pod uwagę następujące czynniki:

| a) | górne bezpieczne poziomy witamin i składników mineralnych ustanowione w drodze naukowej oceny ryzyka opartej na powszechnie przyjętych danych naukowych i przy uwzględnieniu, zależnie od okoliczności, zróżnicowanej wrażliwości różnych grup konsumentów; |
| --- | --- |

a)

górne bezpieczne poziomy witamin i składników mineralnych ustanowione w drodze naukowej oceny ryzyka opartej na powszechnie przyjętych danych naukowych i przy uwzględnieniu, zależnie od okoliczności, zróżnicowanej wrażliwości różnych grup konsumentów;

| b) | spożycie witamin i składników mineralnych dostarczanych w ramach odżywiania z innych źródeł. |
| --- | --- |

b)

spożycie witamin i składników mineralnych dostarczanych w ramach odżywiania z innych źródeł.

4.   Przy ustalaniu maksymalnych ilości, o których mowa w ust. 1, oraz warunków, o których mowa w ust. 2, należy uwzględnić referencyjne wartości spożycia witamin i składników mineralnych dla danej populacji.

5.   Przy ustalaniu maksymalnych ilości, o których mowa w ust. 1, oraz warunków, o których mowa w ust. 2, w odniesieniu do witamin i składników mineralnych, których referencyjne wartości spożycia dla danej populacji zbliżają się do górnych granic bezpieczeństwa, należy w razie potrzeby uwzględnić również:

| a) | udział poszczególnych produktów w ogólnej diecie całej populacji lub określonych jej grup; |
| --- | --- |

a)

udział poszczególnych produktów w ogólnej diecie całej populacji lub określonych jej grup;

| b) | profil żywieniowy produktu ustalony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr .../2006 (10). |
| --- | --- |

b)

profil żywieniowy produktu ustalony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr .../2006 (10).

6.   Dodanie do żywności witaminy lub składnika mineralnego musi powodować obecność tej witaminy lub tego składnika mineralnego w danym produkcie przynajmniej w ilości znaczącej, o ile ilość ta jest określona w załączniku do dyrektywy 90/496/EWG. Ilości minimalne, w tym wszelkie ilości niższe, stanowiące odstępstwo od wspomnianych wyżej ilości znaczących, są przyjmowane dla określonej żywności lub jej kategorii zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2.

Artykuł 7

Etykietowanie, prezentacja i reklama

1.   Etykietowanie, prezentacja i reklama żywności z dodatkiem witamin i składników mineralnych nie mogą zawierać żadnych stwierdzeń ani sugestii, że zrównoważona i zróżnicowana dieta nie może zapewnić właściwych ilości substancji odżywczych. W określonych sytuacjach można ustanowić odstępstwa w odniesieniu do konkretnej substancji odżywczej, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2.

2.   Znakowanie, prezentacja i reklama żywności z dodatkiem witamin i składników mineralnych nie mogą wprowadzać konsumentów w błąd lub podawać nieprawdy co do wartości odżywczej, jaką żywności może posiadać na skutek dodania wspomnianych substancji odżywczych.

3.   Oznaczanie wartości odżywczej produktów, do których dodano witamin i składników mineralnych i które objęte są niniejszym rozporządzeniem, jest obowiązkowe. Wymagana informacja zawiera elementy określone w art. 4 ust. 1 grupa 2 dyrektywy 90/496/EWG oraz całkowite ilości witamin i składników mineralnych obecne w żywności po ich dodaniu.

4.   Znakowanie produktów, do których dodano witamin i składników mineralnych, może zawierać informację o takim dodatku, o ile zgodne jest to z przepisami rozporządzenia (WE) nr .../ 2006 (10).

5.   Stosowanie niniejszego artykułu odbywa się bez uszczerbku dla innych przepisów prawa żywnościowego odnoszących się do określonych kategorii żywności.

6.   Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu mogą zostać określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2.

ROZDZIAŁ III

DODAWANIE NIEKTÓRYCH INNYCH SUBSTANCJI

Artykuł 8

Substancje, których stosowanie podlega zakazowi, ograniczeniu lub kontroli przez Wspólnotę

1.   Procedura, o której mowa w niniejszym artykule, ma zastosowanie, jeśli substancja inna niż witaminy lub składniki mineralne albo składnik zawierający substancję inną niż witaminy lub składniki mineralne są dodawane do żywności lub stosowane w jej produkcji w sposób prowadzący do spożycia ilości znacznie przekraczających rozsądne przewidywane spożycie w normalnych warunkach konsumpcji przy zrównoważonej i zróżnicowanej diecie lub stanowiący inne potencjalne zagrożenie dla konsumentów.

2.   Komisja może z własnej inicjatywy lub na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie podjąć decyzję, każdorazowo po uzyskaniu od Urzędu oceny dostępnych informacji oraz zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, o umieszczeniu w razie konieczności takiej substancji czy takiego składnika w załączniku III. W szczególności:

| a) | jeśli stwierdzono szkodliwy wpływ na zdrowie, substancja taka lub składnik zawierający taką substancję zostają:






  (i) | umieszczone w załączniku III część A, a ich dodawanie do żywności lub stosowanie w jej produkcji jest zakazane; lub |
| --- | --- | --- |

a)

jeśli stwierdzono szkodliwy wpływ na zdrowie, substancja taka lub składnik zawierający taką substancję zostają:

(i)

umieszczone w załączniku III część A, a ich dodawanie do żywności lub stosowanie w jej produkcji jest zakazane; lub

| (ii) | umieszczone w załączniku III część B, a na ich dodawanie do żywności lub stosowanie w jej produkcji zezwala się jedynie pod wymienionymi tam warunkami; |
| --- | --- |

(ii)

umieszczone w załączniku III część B, a na ich dodawanie do żywności lub stosowanie w jej produkcji zezwala się jedynie pod wymienionymi tam warunkami;

| b) | jeśli stwierdzono możliwość szkodliwego wpływu na zdrowie, ale brak w tym względzie naukowej pewności, substancja taka zostaje umieszczona w załączniku III część C. |
| --- | --- |

b)

jeśli stwierdzono możliwość szkodliwego wpływu na zdrowie, ale brak w tym względzie naukowej pewności, substancja taka zostaje umieszczona w załączniku III część C.

3.   Oprócz ograniczeń i zakazów przewidzianych niniejszym rozporządzeniem co do stosowania niektórych substancji, w przepisach wspólnotowych odnoszących się do konkretnej żywności mogą być zawarte dodatkowe ograniczenia lub zakazy.

4.   Podmioty działające na rynku żywności lub inne zainteresowane strony mogą w każdym momencie przedłożyć Urzędowi do oceny dokumentację z danymi naukowymi wykazującymi, że wymieniona w załączniku III część C substancja może być bezpiecznie stosowana w żywności lub kategorii żywności, i wyjaśniającymi cel takiego zastosowania. Urząd bezzwłocznie informuje Państwa Członkowskie oraz Komisję o otrzymaniu takiej dokumentacji oraz udostępnia im ją.

5.   W ciągu czterech lat od daty umieszczenia substancji w załączniku III część C zostaje podjęta decyzja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, oraz przy uwzględnieniu opinii Urzędu na temat dokumentacji przedłożonej do oceny zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu, czy stosowanie substancji wymienionej w załączniku III część C będzie ogólnie dozwolone, czy też w danym przypadku zostanie ona umieszczona w załączniku III część A lub B.

6.   Komisja ustala, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu, w tym przepisy dotyczące składania dokumentacji, o której mowa w ust. 4 niniejszego artykułu.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE

Artykuł 9

Rejestr wspólnotowy

1.   Komisja ustanawia i prowadzi rejestr wspólnotowy dotyczący dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji, zwany dalej „rejestrem”.

2.   Rejestr zawiera następujące elementy:

| a) | witaminy i składniki mineralne, które wolno dodawać do żywności, wymienione w załączniku I; |
| --- | --- |

a)

witaminy i składniki mineralne, które wolno dodawać do żywności, wymienione w załączniku I;

| b) | formy chemiczne witamin i składników mineralnych, które wolno dodawać do żywności, wymienione w załączniku II; |
| --- | --- |

b)

formy chemiczne witamin i składników mineralnych, które wolno dodawać do żywności, wymienione w załączniku II;

| c) | maksymalne i minimalne ilości witamin i składników mineralnych, które wolno dodawać do żywności, oraz wszelkie warunki określone zgodnie z art. 6; |
| --- | --- |

c)

maksymalne i minimalne ilości witamin i składników mineralnych, które wolno dodawać do żywności, oraz wszelkie warunki określone zgodnie z art. 6;

| d) | informacje na temat przepisów krajowych dotyczących obowiązkowego dodawania witamin i składników mineralnych, o których mowa w art. 11; |
| --- | --- |

d)

informacje na temat przepisów krajowych dotyczących obowiązkowego dodawania witamin i składników mineralnych, o których mowa w art. 11;

| e) | wszelkie ograniczenia, jakim podlega dodawanie witamin i składników mineralnych, przewidziane w art. 4; |
| --- | --- |

e)

wszelkie ograniczenia, jakim podlega dodawanie witamin i składników mineralnych, przewidziane w art. 4;

| f) | substancje, co do których przedłożono dokumentacje określone w art. 17 ust. 1 lit. b; |
| --- | --- |

f)

substancje, co do których przedłożono dokumentacje określone w art. 17 ust. 1 lit. b;

| g) | informacje o substancjach, o których mowa w załączniku III, i przyczynach, dla których zostały w nim umieszczone. |
| --- | --- |

g)

informacje o substancjach, o których mowa w załączniku III, i przyczynach, dla których zostały w nim umieszczone.

3.   Rejestr jest udostępniany publicznie.

Artykuł 10

Swobodny przepływ towarów

Bez uszczerbku dla Traktatu, w szczególności jego art. 28 i 30, Państwa Członkowskie nie mogą ograniczać lub zakazywać handlu żywnością spełniającą przepisy niniejszego rozporządzenia i wspólnotowych aktów prawnych przyjętych dla jego wykonania, poprzez stosowanie niezharmonizowanych przepisów krajowych regulujących dodawanie witamin i składników mineralnych do żywności.

Artykuł 11

Przepisy krajowe

1.   Do dnia ... (11) Państwa Członkowskie informują Komisję o istniejących przepisach krajowych dotyczących obowiązkowego dodawania witamin i składników mineralnych, a także dotyczących produktów objętych odstępstwem, o którym mowa w art. 4 lit. b).

2.   Jeśli wobec braku przepisów wspólnotowych Państwo Członkowskie stwierdzi konieczność przyjęcia nowego aktu prawnego:

| a) | dotyczącego obowiązkowego dodawania do określonej żywności witamin i składników mineralnych lub ich kategorii; lub |
| --- | --- |

a)

dotyczącego obowiązkowego dodawania do określonej żywności witamin i składników mineralnych lub ich kategorii; lub

| b) | dotyczącego zakazu lub ograniczenia stosowania niektórych innych substancji w produkcji określonej żywności; |
| --- | --- |

b)

dotyczącego zakazu lub ograniczenia stosowania niektórych innych substancji w produkcji określonej żywności;

powiadamia ono Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.

Artykuł 12

Procedura powiadamiania

1.   Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi konieczność przyjęcia nowego aktu prawnego, powiadamia ono Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o planowanych środkach i podaje ich uzasadnienie.

2.   W uzasadnionych przypadkach lub na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja konsultuje się z Komitetem, o którym mowa w art. 14, i wyraża opinię na temat planowanych środków.

3.   Zainteresowane Państwo Członkowskie może zastosować planowane środki dopiero sześć miesięcy po powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, i pod warunkiem że Komisja nie wyrazi opinii negatywnej.

Jeśli opinia Komisji jest negatywna, stwierdza ona, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, i przed upływem okresu wyznaczonego w pierwszym akapicie niniejszego ustępu, czy przewidziane środki mogą zostać zastosowane. Komisja może wystąpić o wprowadzenie do przewidzianych środków pewnych poprawek.

Artykuł 13

Środki zabezpieczające

1.   Jeżeli Państwo Członkowskie ma poważne powody sądzić, że pewien produkt zagraża zdrowiu ludzi, pomimo iż spełnia wymagania niniejszego rozporządzenia, Państwo to może tymczasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie niniejszych przepisów na swoim terytorium.

O fakcie tym informuje ono niezwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję oraz podaje uzasadnienie swej decyzji.

2.   Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, decyzja jest podejmowana po uzyskaniu — w odpowiednich przypadkach — opinii Urzędu.

Komisja może wszcząć tę procedurę z własnej inicjatywy.

3.   W Państwie Członkowskim, o którym mowa w ust. 1, stosowanie niniejszych przepisów może podlegać zawieszeniu lub ograniczeniu do czasu powiadomienia go o decyzji, o której mowa w ust. 2.

Artykuł 14

Procedura komitetu

1.   Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt ustanowiony na mocy art. 58 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, zwany dalej „Komitetem”.

2.   Odwołanie do niniejszego ustępu oznacza, że stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.

Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.

3.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

Artykuł 15

Monitorowanie

W celu ułatwienia skutecznego nadzoru nad żywnością z dodatkiem witamin i składników mineralnych, jak również nad żywnością zawierającą substancje wymienione w załączniku III część B i część C, Państwa Członkowskie mogą nakazać producentowi lub osobie odpowiedzialnej za wprowadzanie takiej żywności na rynek na ich terytorium poinformowanie właściwego organu o wprowadzeniu tej żywności na rynek poprzez przekazanie wzoru etykiety użytej na produkcie. W takich przypadkach wymagana może być też informacja o wycofaniu produktu z rynku.

Artykuł 16

Ocena

Do dnia ... (12) Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat skutków wdrożenia niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza w zakresie rozwoju rynku żywności z dodatkiem witamin i składników mineralnych, spożycia tych środków, spożycia substancji odżywczych w danej populacji i zmian zwyczajów żywieniowych, a także dodawania niektórych innych substancji, wraz ze wszelkimi proponowanymi poprawkami do niniejszego rozporządzenia, jakie Komisja uzna za konieczne. W związku z tym Państwa Członkowskie dostarczają Komisji niezbędnych odpowiednich informacji do dnia ... (13). Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2.

Artykuł 17

Środki przejściowe

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 oraz do dnia ... (14) Państwa Członkowskie mogą dopuszczać na swoim terytorium stosowanie witamin i składników mineralnych niewymienionych w załączniku I lub w formach innych niż wymienione w załączniku II, o ile:

| a) | przedmiotowa substancja stosowana jest jako dodatek do żywności dostępnej w handlu we Wspólnocie w dniu ... (15); |
| --- | --- |

a)

przedmiotowa substancja stosowana jest jako dodatek do żywności dostępnej w handlu we Wspólnocie w dniu ... (15);

| b) | Urząd nie wyraził negatywnej opinii w sprawie stosowania tej substancji lub stosowania jej w tej formie do produkcji żywności na podstawie dokumentacji, która przemawia za stosowaniem tej substancji, a którą państwo Członkowskie ma przedstawić Komisji nie później niż ... (16). |
| --- | --- |

b)

Urząd nie wyraził negatywnej opinii w sprawie stosowania tej substancji lub stosowania jej w tej formie do produkcji żywności na podstawie dokumentacji, która przemawia za stosowaniem tej substancji, a którą państwo Członkowskie ma przedstawić Komisji nie później niż ... (16).

2.   Do dnia... (14) Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z postanowieniami Traktatu, nadal stosować istniejące krajowe ograniczenia lub zakazy dotyczące handlu żywnością, do której dodawane są witaminy i składniki mineralne nieuwzględnione w załączniku I lub w formach niewymienionych w załączniku II.

3.   Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z postanowieniami Traktatu, stosować istniejące przepisy krajowe dotyczące maksymalnych i minimalnych ilości witamin i składników mineralnych wymienionych w załączniku I dodawanych do żywności pod warunkami odnoszącymi się do takich dodatków, dopóki nie zostaną przyjęte odpowiednie środki wspólnotowe zgodnie z art. 6 lub na mocy innych szczególnych przepisów wspólnotowych.

Artykuł 18

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Ma ono zastosowanie od dnia (17).

Żywność wprowadzona na rynek lub oznakowana przed dniem (17), która nie spełnia przepisów niniejszego rozporządzenia, może być dostępna w handlu do dnia ... (18).

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich..

Sporządzono w ..., dnia ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 112 z 30.4.2004, str. 44.

1

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2005 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 8 grudnia 2005 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

2

(3)  Dz.U. L 183 z 12.7.2002, str. 51.

3

(4)  Dz.U. L 109 z 6.5.2000, str. 29.Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/89/WE (Dz.U. L 308 z 25.11.2003, str. 15).

4

(5)  Wspólne stanowisko (WE) nr 3/2006 (patrz: str. ... niniejszego Dziennika Urzędowego).

5

(6)  Dz.U. L 276 z 6.10.1990, str. 40. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

6

(7)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

7

(8)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1642/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 4).

8

(9)  Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1795/2003 (Dz.U. L 262 z 14.10.2003, str. 13).

9

(10)  Rozporządzenie wymienione w motywie 18.

10

(11)  Sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

11

(12)  Pierwszy dzień szóstego miesiąca po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia + 6 lat.

12

(13)  Pierwszy dzień szóstego miesiąca po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia + 5 lat.

13

(14)  Siedem lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

14

(15)  Data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

15

(16)  Trzy lata od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

16

(17)  Pierwszy dzień szóstego miesiąca od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

17

(18)  Ostatni dzień dwudziestego dziewiątego miesiąca od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

18

---

ZAŁĄCZNIK I

WITAMINY I SKŁADNIKI MINERALNE, KTÓRE MOGĄ BYĆ DODAWANE DO ŻYWNOŚCI

1.   Witaminy

Witamina A

Witamina D

Witamina E

Witamina K

Witamina B1

Witamina B2

Niacyna

Kwas pantotenowy

Witamina B6

Kwas foliowy

Witamina B12

Biotyna

Witamina C

2.   Składniki mineralne

Wapń

Magnez

Żelazo

Miedź

Jod

Cynk

Mangan

Sód

Potas

Selen

Chrom

Molibden

Fluorek

Chlorek

Fosfor

---

ZAŁĄCZNIK II

FORMY CHEMICZNE WITAMIN I SKŁADNIKÓW MINERALNYCH, KTÓRE MOGĄ BYĆ DODAWANE DO ŻYWNOŚCI

1.   Formy chemiczne witamin

WITAMINA A

Retinol

Octan retinylu

Palmitynian retinylu

Beta-karoten

WITAMINA D

Cholekalcyferol

Ergokalcyferol

WITAMINA E

D-alfa-tokoferol

DL-alfa-tokoferol

Octan D-alfa-tokoferylu

Octan DL-alfa-tokoferylu

Bursztynian D-alfa-tokoferylu

WITAMINA K

Filochinon (fitomenadion)

WITAMINA B1

Chlorowodorek tiaminy

Monoazotan tiaminy

WITAMINA B2

Ryboflawina

Ryboflawiny 5-fosforan sodowy

NIACYNA

Kwas nikotynowy

Amid kwasu nikotynowego

KWAS PANTOTENOWY

D-pantotenian wapnia

D-pantotenian sodu

Dekspantenol

WITAMINA B6

Chlorowodorek pirydoksyny

5-fosforan pirydoksyny

Dwupalmitynian pirydoskyny

KWAS FOLIOWY

Kwas pteroilomonoglutaminowy

WITAMINA B12

Cyjanokobalamina

Hydroksykobalamina

BIOTYNA

D-biotyna

WITAMINA C

Kwas L-askorbinowy

L-askorbinian sodu

L-askorbinian wapnia

L-askorbinian potasu

6-palmitynian L-askorbylu

2.   Formy chemiczne składników mineralnych

Węglan wapnia

Chlorek wapnia

Sole wapniowe kwasu cytrynowego

Glukonian wapnia

Glicerofosforan wapnia

Mleczan wapnia

Sole wapniowe kwasu ortofosforowego

Wodorotlenek wapnia

Tlenek wapnia

Siarczan wapnia

Octan magnezu

Węglan magnezu

Chlorek magnezu

Sole magnezowe kwasu cytrynowego

Glukonian magnezu

Glicerofosforan magnezu

Sole magnezowe kwasu ortofosforowego

Mleczan magnezu

Wodorotlenek magnezu

Tlenek magnezu

Siarczan magnezu

Węglan żelazawy

Cytrynian żelazawy

Cytrynian amonowo-żelazowy

Glukonian żelazawy

Fumaran żelazawy

Dwufosforan sodowo-żelazowy

Mleczan żelazawy

Siarczan żelazawy

Dwufosforan żelazowy (pirofosforan żelazowy)

Cukrzan żelazowy

Żelazo elementarne (karbonyl + elektrolityczne + zredukowane wodorem)

Węglan miedziowy

Cytrynian miedziowy

Glukonian miedziowy

Siarczan miedziowy

Kompleks miedź-lizyna

Jodek sodu

Jodan sodu

Jodek potasu

Jodan potasu

Octan cynku

Chlorek cynku

Cytrynian cynku

Glukonian cynku

Mleczan cynku

Tlenek cynku

Węglan cynku

Siarczan cynku

Węglan manganu

Chlorek manganu

Cytrynian manganu

Glukonian manganu

Glicerofosforan manganu

Siarczan manganu

Dwuwęglan sodu

Węglan sodu

Cytrynian sodu

Glukonian sodu

Mleczan sodu

Wodorotlenek sodu

Sole sodowe kwasu ortofosforowego

Selenian sodu

Wodoroselenin sodu

Selenin sodu

Fluorek sodu

Fluorek potasu

Dwuwęglan potasu

Węglan potasu

Chlorek potasu

Cytrynian potasu

Glukonian potasu

Glicerofosforan potasu

Mleczan potasu

Wodorotlenek potasu

Sole potasowe kwasu ortofosforowego

Chlorek chromu (III) i jego sześciowodzian

Siarczan chromu (III) i jego sześciowodzian

Molibdenian (VI) amonu

Molibdenian (VI) sodu

---

ZAŁĄCZNIK III

SUBSTANCJE, KTÓRYCH STOSOWANIE W ŻYWNOŚCI JEST ZAKAZANE, OGRANICZONE LUB PODLEGA KONTROLI PRZEZ WSPÓLNOTĘ

Część A — Substancje zakazane

Część B — Substancje podlegające ograniczeniom

Część C — Substancje podlegające kontroli przez Wspólnotę

---

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

| 1. | W dniu 14 listopada 2003 r. Komisja przekazała Radzie wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji. Wniosek oparty jest na art. 95 Traktatu. |
| --- | --- |

1.

W dniu 14 listopada 2003 r. Komisja przekazała Radzie wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji. Wniosek oparty jest na art. 95 Traktatu.

| 2. | Parlament Europejski przyjął swoją opinię po pierwszym czytaniu dnia 26 maja 2005 r. (1).
  Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał swoją opinię dnia 31 marca 2004 r. (2) |
| --- | --- |

2.

Parlament Europejski przyjął swoją opinię po pierwszym czytaniu dnia 26 maja 2005 r. (1).

Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał swoją opinię dnia 31 marca 2004 r. (2)

| 3. | W dniu 8 grudnia 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko zgodnie z art. 251 Traktatu. |
| --- | --- |

3.

W dniu 8 grudnia 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko zgodnie z art. 251 Traktatu.

II.   CEL

Celem wnioskowanego rozporządzenia jest harmonizacja zasad dotyczących dodawania witamin i składników mineralnych do żywności. Ma to na względzie ułatwienie swobodnego obrotu tymi produktami na terytorium Wspólnoty, ponieważ odpowiednie istniejące krajowe zasady dotyczące dodawania takich składników znacząco się różnią i często stwarzają przeszkody dla wewnątrzwspólnotowego handlu.

Taka harmonizacja zapewni również wysoki poziom ochrony konsumenta w całej Wspólnocie i zagwarantuje, że produkty, o których mowa, nie będą stwarzać żadnego zagrożenia dla zdrowia publicznego.

Wnioskowane rozporządzenie:

| — | zawiera wykaz witamin i składników mineralnych, które wolno dodawać do żywności (załącznik I), i formy, w jakich wolno je dodawać (załącznik II), |
| --- | --- |

—

zawiera wykaz witamin i składników mineralnych, które wolno dodawać do żywności (załącznik I), i formy, w jakich wolno je dodawać (załącznik II),

| — | przewiduje pewne ograniczenia dotyczące żywności, do której wolno dodawać witaminy i składniki mineralne, określa kryteria dla ustanowienia poziomów maksymalnych i przewiduje ustalenie minimalnych poziomów witamin i składników mineralnych, które muszą się znaleźć w produkcie końcowym, |
| --- | --- |

—

przewiduje pewne ograniczenia dotyczące żywności, do której wolno dodawać witaminy i składniki mineralne, określa kryteria dla ustanowienia poziomów maksymalnych i przewiduje ustalenie minimalnych poziomów witamin i składników mineralnych, które muszą się znaleźć w produkcie końcowym,

| — | określa zasady dotyczące etykietowania, prezentacji i reklamy produktów, o których mowa, |
| --- | --- |

—

określa zasady dotyczące etykietowania, prezentacji i reklamy produktów, o których mowa,

| — | zapewnia podstawę do nadzorowania i, w niezbędnych przypadkach, wprowadzania zakazu dodawania do żywności pewnych substancji innych niż witaminy i składniki mineralne, |
| --- | --- |

—

zapewnia podstawę do nadzorowania i, w niezbędnych przypadkach, wprowadzania zakazu dodawania do żywności pewnych substancji innych niż witaminy i składniki mineralne,

| — | zezwala na podejmowanie środków krajowych dotyczących obowiązkowego dodawania witamin i składników mineralnych do żywności, pod warunkiem że opinia Komisji na temat tych środków nie jest negatywna. |
| --- | --- |

—

zezwala na podejmowanie środków krajowych dotyczących obowiązkowego dodawania witamin i składników mineralnych do żywności, pod warunkiem że opinia Komisji na temat tych środków nie jest negatywna.

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   Uwagi ogólne

Wspólne stanowisko Rady jest zgodne z celami wniosku Komisji, przy czym wprowadza ono pewną liczbę zmian. Obejmują one:

| — | usunięcie definicji w art. 2 na temat celów dodawania witamin i składników mineralnych do żywności na rzecz sprecyzowania w art. 3 (Wymagania) okoliczności, w jakich wolno dodawać do żywności witaminy i składniki mineralne, |
| --- | --- |

—

usunięcie definicji w art. 2 na temat celów dodawania witamin i składników mineralnych do żywności na rzecz sprecyzowania w art. 3 (Wymagania) okoliczności, w jakich wolno dodawać do żywności witaminy i składniki mineralne,

| — | dokładniejszy opis odstępstw mających zastosowanie do art. 4 (przedstawiającego przypadki, w jakich nie wolno dodawać witamin i składników mineralnych) w odniesieniu do napojów alkoholowych, |
| --- | --- |

—

dokładniejszy opis odstępstw mających zastosowanie do art. 4 (przedstawiającego przypadki, w jakich nie wolno dodawać witamin i składników mineralnych) w odniesieniu do napojów alkoholowych,

| — | zredukowanie przepisów mających zastosowanie do substancji innych niż witaminy i składniki mineralne (połączenie art. 10 i 11 pierwotnej wersji wniosku), |
| --- | --- |

—

zredukowanie przepisów mających zastosowanie do substancji innych niż witaminy i składniki mineralne (połączenie art. 10 i 11 pierwotnej wersji wniosku),

| — | wyjaśnienie procedur powiadamiania o istniejących i nowych przepisach krajowych (nowy art. 11 i wykreślenie art. 9 pierwotnego tekstu). |
| --- | --- |

—

wyjaśnienie procedur powiadamiania o istniejących i nowych przepisach krajowych (nowy art. 11 i wykreślenie art. 9 pierwotnego tekstu).

Komisja przyjęła wspólne stanowisko uzgodnione przez Radę.

2.   Poprawki Parlamentu Europejskiego

W głosowaniu plenarnym dnia 26 maja 2005 r. Parlament Europejski przyjął 46 poprawek do wniosku (poprawka nr 8 ma charakter językowy i nie ma wpływu na wersję angielską).

Rada:

| a) | wprowadziła do wspólnego stanowiska następujące 20 poprawek w całości, w części lub co do zasady:
  Motywy:

  Poprawka nr 1 (do motywu 10) i poprawka nr 2 (do motywu 12): zostały częściowo przyjęte, przy wykreśleniu ostatniego zdania motywu 8 i zmianie wprowadzonej w motywie 10.

  Poprawka nr 4 (do motywu 20a): przyjęta co do zasady i w części w motywie 3 (zdanie drugie) i w art. 11 ust. 2.

  Poprawka nr 5 (do motywu 20b): przyjęta co do zasady poprzez przeformułowanie art. 6 ust. 6.
  Artykuły

  Poprawka nr 13 (do art. 3 ust. 3): przyjęta w części, w odniesieniu do opinii Urzędu, przy jednoczesnym wykreśleniu odniesienia do przepisów wykonawczych (zważywszy, że nie ma już odniesienia do odtworzenia, równoważności odżywczej i zastępczych środków spożywczych w art. 2 i 3).

  Poprawka nr 16 [do art. 4 ust. 1 (nowy)]: utrzymana co do istoty w art. 17 ust. 1 lit. b) i art. 9 ust. 2 lit. d).

  Poprawka nr 17 (do art. 4 ust. 2): wprowadzona w części w art. 17 ust. 2.

  Poprawki nr 49/rev i 54/rev (do art. 5 ust. 1 lit. b)): przyjęte w całości w art. 4.

  Poprawka nr 25 (do art. 7 ust. 5): przyjęta w części (w odniesieniu do proponowanego wykreślenia) w art. 6 ust. 6. W tym kontekście Rada odnotowuje również, że Komisja ma zamiar dokonać przeglądu i uaktualnić wartości odniesienia zawarte w załączniku do dyrektywy 90/496/EWG w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych.

  Poprawka nr 31 (do art. 9 ust. 2 akapit drugi): cel tej poprawki przyjęto w art. 9 ust. 2 lit. d) (por. również art. 11).

  Poprawka nr 34 (do art. 10), poprawka nr 55 [do art. 10a (nowy)] i poprawka nr 35 (do art. 11): przyjęte w całości w art. 8. ust. 3 proponowanego nowego art. 10a znajduje się w art. 11 ust. 2 lit. b).

  Poprawka nr 38 [do art. 12 ust. 2 lit. fa) i fb) (nowy)]: zamiar poprawki został w części uwzględniony w art. 9 ust. 2 lit. d).

  Poprawka nr 39 (do art. 13): obawy leżące u podstaw tej poprawki zostały w części uwzględnione w art. 11 ust. 2 lit. b) (w odniesieniu do wprowadzenia nowych przepisów).

  Poprawka nr 41 (do art. 16 ust. 1): zasadę uwzględniono w art. 3 ust. 3, przy czym Rada nie uważa, że Urząd powinien zostać automatycznie włączony w każdym przypadku odwołania się do procedury komitetu.

  Poprawka nr 44 (do załącznika I), poprawka nr 45 (do załącznika II) i poprawka nr 46 (do załącznika II) zostały w całości włączone do załączników (wraz z przeformułowaniem poprawki nr 45 i przeniesieniem poprawki nr 46); |
| --- | --- |

a)

wprowadziła do wspólnego stanowiska następujące 20 poprawek w całości, w części lub co do zasady:

Motywy:

Poprawka nr 1 (do motywu 10) i poprawka nr 2 (do motywu 12): zostały częściowo przyjęte, przy wykreśleniu ostatniego zdania motywu 8 i zmianie wprowadzonej w motywie 10.

Poprawka nr 4 (do motywu 20a): przyjęta co do zasady i w części w motywie 3 (zdanie drugie) i w art. 11 ust. 2.

Poprawka nr 5 (do motywu 20b): przyjęta co do zasady poprzez przeformułowanie art. 6 ust. 6.

Artykuły

Poprawka nr 13 (do art. 3 ust. 3): przyjęta w części, w odniesieniu do opinii Urzędu, przy jednoczesnym wykreśleniu odniesienia do przepisów wykonawczych (zważywszy, że nie ma już odniesienia do odtworzenia, równoważności odżywczej i zastępczych środków spożywczych w art. 2 i 3).

Poprawka nr 16 [do art. 4 ust. 1 (nowy)]: utrzymana co do istoty w art. 17 ust. 1 lit. b) i art. 9 ust. 2 lit. d).

Poprawka nr 17 (do art. 4 ust. 2): wprowadzona w części w art. 17 ust. 2.

Poprawki nr 49/rev i 54/rev (do art. 5 ust. 1 lit. b)): przyjęte w całości w art. 4.

Poprawka nr 25 (do art. 7 ust. 5): przyjęta w części (w odniesieniu do proponowanego wykreślenia) w art. 6 ust. 6. W tym kontekście Rada odnotowuje również, że Komisja ma zamiar dokonać przeglądu i uaktualnić wartości odniesienia zawarte w załączniku do dyrektywy 90/496/EWG w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych.

Poprawka nr 31 (do art. 9 ust. 2 akapit drugi): cel tej poprawki przyjęto w art. 9 ust. 2 lit. d) (por. również art. 11).

Poprawka nr 34 (do art. 10), poprawka nr 55 [do art. 10a (nowy)] i poprawka nr 35 (do art. 11): przyjęte w całości w art. 8. ust. 3 proponowanego nowego art. 10a znajduje się w art. 11 ust. 2 lit. b).

Poprawka nr 38 [do art. 12 ust. 2 lit. fa) i fb) (nowy)]: zamiar poprawki został w części uwzględniony w art. 9 ust. 2 lit. d).

Poprawka nr 39 (do art. 13): obawy leżące u podstaw tej poprawki zostały w części uwzględnione w art. 11 ust. 2 lit. b) (w odniesieniu do wprowadzenia nowych przepisów).

Poprawka nr 41 (do art. 16 ust. 1): zasadę uwzględniono w art. 3 ust. 3, przy czym Rada nie uważa, że Urząd powinien zostać automatycznie włączony w każdym przypadku odwołania się do procedury komitetu.

Poprawka nr 44 (do załącznika I), poprawka nr 45 (do załącznika II) i poprawka nr 46 (do załącznika II) zostały w całości włączone do załączników (wraz z przeformułowaniem poprawki nr 45 i przeniesieniem poprawki nr 46);

| b) | nie umieściła 26 poprawek we wspólnym stanowisku.
  W odniesieniu do poprawek nr 3, 6, 9, 10, 14, 15, 19, 20, 21, 23, 24, 26, 27, 29, 30, 32, 36, 37, 40 i 43 Rada przychyla się do stanowiska wyrażonego przez Komisję. |
| --- | --- |

b)

nie umieściła 26 poprawek we wspólnym stanowisku.

W odniesieniu do poprawek nr 3, 6, 9, 10, 14, 15, 19, 20, 21, 23, 24, 26, 27, 29, 30, 32, 36, 37, 40 i 43 Rada przychyla się do stanowiska wyrażonego przez Komisję.

W odniesieniu jednakże do poprawek nr 21, 26 i 30 Rada odnotowuje zamiar Komisji do:

| — | rozważenia, w ramach refleksji dotyczącej przeglądu dyrektywy 90/496/EWG w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych, następujących elementów w odniesieniu do witamin i składników mineralnych:






  — | przegląd/aktualizacja wartości odniesienia zawartych w załączniku do dyrektywy 90/496/EWG i poziomów, jakie można uznać za ilości znaczące, |
| --- | --- | --- |

—

rozważenia, w ramach refleksji dotyczącej przeglądu dyrektywy 90/496/EWG w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych, następujących elementów w odniesieniu do witamin i składników mineralnych:

—

przegląd/aktualizacja wartości odniesienia zawartych w załączniku do dyrektywy 90/496/EWG i poziomów, jakie można uznać za ilości znaczące,

| — | ustalenie poziomów tolerancji dla dopuszczalnych odchyleń od wartości dodanych witamin i składników mineralnych deklarowanych na etykiecie na produktach żywnościowych, |
| --- | --- |

—

ustalenie poziomów tolerancji dla dopuszczalnych odchyleń od wartości dodanych witamin i składników mineralnych deklarowanych na etykiecie na produktach żywnościowych,

| — | odzwierciedlenia wszelkich modyfikacji obowiązkowych elementów oznaczania wartości odżywczej, jakie mogą zostać przyjęte w przyszłości w wyniku przeglądu dyrektywy dotyczącej oznaczania wartości odżywczej w art. 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji, |
| --- | --- |

—

odzwierciedlenia wszelkich modyfikacji obowiązkowych elementów oznaczania wartości odżywczej, jakie mogą zostać przyjęte w przyszłości w wyniku przeglądu dyrektywy dotyczącej oznaczania wartości odżywczej w art. 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji,

| — | przedstawienia, możliwie szybko, a w każdym razie w ciągu dwóch lat od przyjęcia niniejszego rozporządzenia, wniosku w sprawie ustanowienia maksymalnych/minimalnych ilości witamin i składników mineralnych oraz wszelkich warunków regulujących ich dodawanie do żywności, o których mowa w art. 6 ust 2. |
| --- | --- |

—

przedstawienia, możliwie szybko, a w każdym razie w ciągu dwóch lat od przyjęcia niniejszego rozporządzenia, wniosku w sprawie ustanowienia maksymalnych/minimalnych ilości witamin i składników mineralnych oraz wszelkich warunków regulujących ich dodawanie do żywności, o których mowa w art. 6 ust 2.

W odniesieniu do poprawki nr 36, wprowadzającej nowy art. 11a dotyczący etykietowania, prezentacji i reklamy innych substancji, należy zauważyć, że Komisja może rozważyć zasady dotyczące etykietowania w kontekście art. 8 ust. 6 na temat przyjęcia przepisów wykonawczych do art. 8.

W odniesieniu do poprawek nr 11, 12, 22, 28, 40 i 42, w części przyjętych przez Komisję, niewłączonych jednakże do wspólnego stanowiska:

Poprawka nr 11 (do art. 3 ust. 2 część wprowadzająca): można podkreślić, że zasada poprawki, dotycząca konieczności dodawania witamin i składników mineralnych w postaci, która jest bioprzyswajalna dla organizmu ludzkiego, została już przedstawiona w pierwszym zdaniu motywu 11.

Poprawka nr 12 [do art. 3 lit. a) (nowy)]: i poprawka nr 28 (do art. 8 ust. 2): istotę tych poprawek zachowano w art. 7 ust. 2, ponieważ to właśnie etykietowanie (w tym wykaz składników), prezentacja i reklama, mogą konsumenta wprowadzić w błąd lub oszukać.

Poprawka nr 22 [do art. 7 ust. 2 lit. b)]: uważa się, że suplementy diety są, w sposób dorozumiany, objęte przedmiotowym ustępem, zgodnie z którym przy ustalaniu maksymalnych ilości i warunków dodawania do żywności witamin i składników mineralnych należy uwzględnić „odżywianie z innych źródeł”.

Poprawkę nr 40 (do art. 14 ust. 3) można odnaleźć, w części i w sposób dorozumiany, w art. 12 ust. 4 tiret drugie, zważywszy że konsultowanie Komitetu staje się obowiązkowe w każdym przypadku, gdy opinia Komisji na temat przewidywanego środka jest negatywna.

Poprawka nr 42 (do art. 17): Rada uważa, że, do celów czynności monitorujących wykonywanych przez właściwe organy, obowiązek powiadamiania Komisji o wszelkich przypadkach wprowadzania na rynek środków spożywczych zawierających witaminy i składniki mineralne byłby niezgodny z zasadami pomocniczości i proporcjonalności.

3.   Inne innowacje wprowadzone przez Radę

Pozostałe innowacje wprowadzone do wspólnego stanowiska obejmują:

| — | zgrupowanie wszystkich mających zastosowanie środków przejściowych w nowym art. 17, przy jednoczesnym wykreśleniu art. 4 pierwotnego wniosku, |
| --- | --- |

—

zgrupowanie wszystkich mających zastosowanie środków przejściowych w nowym art. 17, przy jednoczesnym wykreśleniu art. 4 pierwotnego wniosku,

| — | zmianę art. 6 (na temat warunków dodawania witamin i składników mineralnych) i art. 7 (na temat etykietowania, prezentacji i reklamy) po wykreśleniu definicji w art. 2, |
| --- | --- |

—

zmianę art. 6 (na temat warunków dodawania witamin i składników mineralnych) i art. 7 (na temat etykietowania, prezentacji i reklamy) po wykreśleniu definicji w art. 2,

| — | zmianę art. 15 dotyczącego monitorowania, tak że w przypadkach gdy wymagane jest powiadomienie o wprowadzeniu na rynku jakiegoś produktu, można również wymagać informacji o wycofaniu danego produktu z rynku, |
| --- | --- |

—

zmianę art. 15 dotyczącego monitorowania, tak że w przypadkach gdy wymagane jest powiadomienie o wprowadzeniu na rynku jakiegoś produktu, można również wymagać informacji o wycofaniu danego produktu z rynku,

| — | odniesienie do przepisów wykonawczych do art. 16, |
| --- | --- |

—

odniesienie do przepisów wykonawczych do art. 16,

| — | wykreślenie chlorku sodu z załącznika II i, wraz ze stosowna modyfikacją motywu 11, objaśnienie tej zmiany. |
| --- | --- |

—

wykreślenie chlorku sodu z załącznika II i, wraz ze stosowna modyfikacją motywu 11, objaśnienie tej zmiany.

IV.   WNIOSEK

Rada uważa, że jej wspólne stanowisko, które zawiera poprawki, o których mowa w sekcjach III.2.a), w dostatecznym stopniu uwzględnia opinię Parlamentu Europejskiego przyjętą po pierwszym czytaniu i stanowi racjonalne rozwiązanie mające na celu zapewnienie osiągnięcia celów przedmiotowego rozporządzenia.

---

(1)  Dok. 9200/05.

(2)  Dz.U. C 112 z 30.4.2004, str. 44.

---

| 4.4.2006 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | CE 80/43 |
| --- | --- | --- | --- |

4.4.2006

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 80/43

---

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 3/2006

przyjęte przez Radę w dniu 8 grudnia 2005 r.

w celu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr .../2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności

(2006/C 80 E/03)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Coraz więcej środków spożywczych jest etykietowanych i reklamowanych we Wspólnocie przy wykorzystaniu oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych. Dla zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów i ułatwienia im wyboru wprowadzane na rynek produkty muszą być bezpieczne i odpowiednio etykietowane. |
| --- | --- |

(1)

Coraz więcej środków spożywczych jest etykietowanych i reklamowanych we Wspólnocie przy wykorzystaniu oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych. Dla zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów i ułatwienia im wyboru wprowadzane na rynek produkty muszą być bezpieczne i odpowiednio etykietowane.

| (2) | Różnice między przepisami poszczególnych państw dotyczącymi takich oświadczeń mogą utrudniać swobodny przepływ żywności i stwarzać nierówne warunki konkurencji. Wywierają one zatem bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Konieczne jest więc przyjęcie przepisów wspólnotowych w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności. |
| --- | --- |

(2)

Różnice między przepisami poszczególnych państw dotyczącymi takich oświadczeń mogą utrudniać swobodny przepływ żywności i stwarzać nierówne warunki konkurencji. Wywierają one zatem bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Konieczne jest więc przyjęcie przepisów wspólnotowych w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności.

| (3) | Przepisy ogólne dotyczące etykietowania są zawarte w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania prezentacji i reklamy środków spożywczych (3). Dyrektywa 2000/13/WE co do zasady zakazuje posługiwania się informacjami, które wprowadzałyby nabywcę w błąd lub przypisywałyby żywności właściwości lecznicze. Niniejsze rozporządzenie powinno uzupełniać przepisy ogólne dyrektywy 2000/13/WE i ustanawiać szczegółowe przepisy dotyczące stosowania skierowanych do konsumentów oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności. |
| --- | --- |

(3)

Przepisy ogólne dotyczące etykietowania są zawarte w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania prezentacji i reklamy środków spożywczych (3). Dyrektywa 2000/13/WE co do zasady zakazuje posługiwania się informacjami, które wprowadzałyby nabywcę w błąd lub przypisywałyby żywności właściwości lecznicze. Niniejsze rozporządzenie powinno uzupełniać przepisy ogólne dyrektywy 2000/13/WE i ustanawiać szczegółowe przepisy dotyczące stosowania skierowanych do konsumentów oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności.

| (4) | Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszelkich oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych przedstawianych w przekazach o charakterze komercyjnym, w tym między innymi w ogólnej reklamie danych kategorii żywności i w kampaniach promocyjnych, takich jak np. kampanie wspierane w całości lub w części przez organy władzy publicznej. Nie powinno ono mieć zastosowania do oświadczeń przedstawianych w przekazach o charakterze niekomercyjnym, jak np. w wytycznych lub poradach żywieniowych, wydawanych przez organy i jednostki władzy publicznej odpowiedzialne za zdrowie lub w niekomercyjnych przekazach i informacjach w prasie oraz w publikacjach naukowych. Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie również do znaków towarowych i marek, które mogą być odbierane jako informacje żywieniowe lub zdrowotne. |
| --- | --- |

(4)

Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszelkich oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych przedstawianych w przekazach o charakterze komercyjnym, w tym między innymi w ogólnej reklamie danych kategorii żywności i w kampaniach promocyjnych, takich jak np. kampanie wspierane w całości lub w części przez organy władzy publicznej. Nie powinno ono mieć zastosowania do oświadczeń przedstawianych w przekazach o charakterze niekomercyjnym, jak np. w wytycznych lub poradach żywieniowych, wydawanych przez organy i jednostki władzy publicznej odpowiedzialne za zdrowie lub w niekomercyjnych przekazach i informacjach w prasie oraz w publikacjach naukowych. Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie również do znaków towarowych i marek, które mogą być odbierane jako informacje żywieniowe lub zdrowotne.

| (5) | Oświadczenia żywieniowe dotyczące właściwości innych niż korzystne nie są objęte zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia. Państwa Członkowskie zamierzające wprowadzić rozwiązania krajowe w zakresie oświadczeń żywieniowych dotyczących właściwości innych niż korzystne powinny powiadomić Komisję i inne Państwa Członkowskie o takich rozwiązaniach zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (4). |
| --- | --- |

(5)

Oświadczenia żywieniowe dotyczące właściwości innych niż korzystne nie są objęte zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia. Państwa Członkowskie zamierzające wprowadzić rozwiązania krajowe w zakresie oświadczeń żywieniowych dotyczących właściwości innych niż korzystne powinny powiadomić Komisję i inne Państwa Członkowskie o takich rozwiązaniach zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (4).

| (6) | Na poziomie międzynarodowym w kodeksie żywnościowym (Codex Alimentarius) w 1991 r. przyjęto ogólne wytyczne w sprawie oświadczeń, a w roku 1997 — wytyczne w sprawie stosowania oświadczeń żywieniowych. Komisja Kodeksu Żywnościowego przyjęła poprawkę do tych drugich w roku 2004. Poprawka ta dotyczy włączenia oświadczeń zdrowotnych do wytycznych z roku 1997. W sposób należyty uwzględniono definicje i warunki zawarte w wytycznych kodeksu żywnościowego. |
| --- | --- |

(6)

Na poziomie międzynarodowym w kodeksie żywnościowym (Codex Alimentarius) w 1991 r. przyjęto ogólne wytyczne w sprawie oświadczeń, a w roku 1997 — wytyczne w sprawie stosowania oświadczeń żywieniowych. Komisja Kodeksu Żywnościowego przyjęła poprawkę do tych drugich w roku 2004. Poprawka ta dotyczy włączenia oświadczeń zdrowotnych do wytycznych z roku 1997. W sposób należyty uwzględniono definicje i warunki zawarte w wytycznych kodeksu żywnościowego.

| (7) | Przewidziana w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określającym normy dla tłuszczów do smarowania (5) możliwość stosowania oświadczenia „niskotłuszczowy” w odniesieniu do tłuszczów do smarowania powinna możliwie jak najszybciej zostać dostosowana do przepisów niniejszego rozporządzenia. Do tego czasu rozporządzenie (WE) nr 2991/94 ma zastosowanie do produktów nim objętych. |
| --- | --- |

(7)

Przewidziana w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określającym normy dla tłuszczów do smarowania (5) możliwość stosowania oświadczenia „niskotłuszczowy” w odniesieniu do tłuszczów do smarowania powinna możliwie jak najszybciej zostać dostosowana do przepisów niniejszego rozporządzenia. Do tego czasu rozporządzenie (WE) nr 2991/94 ma zastosowanie do produktów nim objętych.

| (8) | Istnieje szeroki zakres składników odżywczych i innych substancji, obejmujący w szczególności witaminy, składniki mineralne wraz z pierwiastkami śladowymi, aminokwasy, niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe, błonnik pokarmowy, różne wyciągi roślinne i ziołowe, które wywierają określone skutki żywieniowe lub fizjologiczne i mogą znajdować się w żywności oraz być przedmiotem oświadczenia. Należy zatem ustalić ogólne zasady odnoszące się do wszystkich oświadczeń dotyczących żywności w celu zapewnienia konsumentom wysokiego poziomu ochrony, dostarczenia konsumentom wiedzy niezbędnej do dokonania wyboru z pełną świadomością faktów, jak również stworzenia w branży spożywczej równych warunków konkurencji. |
| --- | --- |

(8)

Istnieje szeroki zakres składników odżywczych i innych substancji, obejmujący w szczególności witaminy, składniki mineralne wraz z pierwiastkami śladowymi, aminokwasy, niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe, błonnik pokarmowy, różne wyciągi roślinne i ziołowe, które wywierają określone skutki żywieniowe lub fizjologiczne i mogą znajdować się w żywności oraz być przedmiotem oświadczenia. Należy zatem ustalić ogólne zasady odnoszące się do wszystkich oświadczeń dotyczących żywności w celu zapewnienia konsumentom wysokiego poziomu ochrony, dostarczenia konsumentom wiedzy niezbędnej do dokonania wyboru z pełną świadomością faktów, jak również stworzenia w branży spożywczej równych warunków konkurencji.

| (9) | Żywność, która jest promowana przy użyciu odpowiednich oświadczeń, może być postrzegana przez konsumentów jako artykuł o korzystniejszych właściwościach odżywczych, fizjologicznych lub zdrowotnych niż podobne lub inne artykuły, do których takie składniki odżywcze i inne substancje nie zostały dodane. Może to skłonić konsumentów do podejmowania decyzji, które wpłyną bezpośrednio na całkowitą ilość spożywanych przez nich poszczególnych składników odżywczych lub innych substancji w sposób, który jest niezgodny z zaleceniami naukowymi. Aby zapobiec takiemu niekorzystnemu efektowi, właściwe jest wprowadzenie pewnych ograniczeń dotyczących produktów opatrzonych takimi oświadczeniami. W związku z tym czynniki, takie jak obecność pewnych substancji, na przykład zawartość alkoholu w produkcie lub profil składników odżywczych tego artykułu, stanowią odpowiednie kryteria oceny, czy produkt ten może zostać opatrzony oświadczeniami. Stosowanie takich kryteriów na poziomie krajowym jest wprawdzie uzasadnione, ponieważ umożliwia konsumentom dokonywanie świadomych wyborów w zakresie odżywiania, może jednak spowodować powstanie barier dla handlu wewnątrz Wspólnoty i z tego powodu powinno być ujednolicone na poziomie wspólnotowym. |
| --- | --- |

(9)

Żywność, która jest promowana przy użyciu odpowiednich oświadczeń, może być postrzegana przez konsumentów jako artykuł o korzystniejszych właściwościach odżywczych, fizjologicznych lub zdrowotnych niż podobne lub inne artykuły, do których takie składniki odżywcze i inne substancje nie zostały dodane. Może to skłonić konsumentów do podejmowania decyzji, które wpłyną bezpośrednio na całkowitą ilość spożywanych przez nich poszczególnych składników odżywczych lub innych substancji w sposób, który jest niezgodny z zaleceniami naukowymi. Aby zapobiec takiemu niekorzystnemu efektowi, właściwe jest wprowadzenie pewnych ograniczeń dotyczących produktów opatrzonych takimi oświadczeniami. W związku z tym czynniki, takie jak obecność pewnych substancji, na przykład zawartość alkoholu w produkcie lub profil składników odżywczych tego artykułu, stanowią odpowiednie kryteria oceny, czy produkt ten może zostać opatrzony oświadczeniami. Stosowanie takich kryteriów na poziomie krajowym jest wprawdzie uzasadnione, ponieważ umożliwia konsumentom dokonywanie świadomych wyborów w zakresie odżywiania, może jednak spowodować powstanie barier dla handlu wewnątrz Wspólnoty i z tego powodu powinno być ujednolicone na poziomie wspólnotowym.

| (10) | Stosowanie kryterium profili składników odżywczych miałoby na celu uniknięcie sytuacji, w których oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne maskują ogólny status żywieniowy produktu żywnościowego, co mogłoby wprowadzać w błąd konsumentów próbujących uwzględniać aspekty zdrowotne przy dokonywaniu wyborów w kontekście zbilansowanego sposobu żywienia. Profile składników odżywczych zawarte w rozporządzeniu miałyby służyć wyłącznie określaniu sytuacji, w których można przedstawiać odpowiednie oświadczenia. Powinny one być oparte na ogólnie przyjętych danych naukowych dotyczących zależności między sposobem odżywiania a zdrowiem. Profile powinny umożliwiać również wprowadzanie innowacyjnych produktów i powinny uwzględniać zmienność zwyczajów i tradycji żywieniowych oraz fakt, że poszczególne produkty mogą odgrywać znaczącą rolę w kontekście ogólnej diety. |
| --- | --- |

(10)

Stosowanie kryterium profili składników odżywczych miałoby na celu uniknięcie sytuacji, w których oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne maskują ogólny status żywieniowy produktu żywnościowego, co mogłoby wprowadzać w błąd konsumentów próbujących uwzględniać aspekty zdrowotne przy dokonywaniu wyborów w kontekście zbilansowanego sposobu żywienia. Profile składników odżywczych zawarte w rozporządzeniu miałyby służyć wyłącznie określaniu sytuacji, w których można przedstawiać odpowiednie oświadczenia. Powinny one być oparte na ogólnie przyjętych danych naukowych dotyczących zależności między sposobem odżywiania a zdrowiem. Profile powinny umożliwiać również wprowadzanie innowacyjnych produktów i powinny uwzględniać zmienność zwyczajów i tradycji żywieniowych oraz fakt, że poszczególne produkty mogą odgrywać znaczącą rolę w kontekście ogólnej diety.

| (11) | Przy ustalaniu profili składników odżywczych powinna zostać uwzględniona zawartość poszczególnych składników odżywczych i substancji o działaniu odżywczym i fizjologicznym, szczególnie takich, jak: tłuszcz, tłuszcze nasycone, izomery trans kwasów tłuszczowych, sól/sód i cukry, których nadmierne spożycie w ramach ogólnej diety nie jest wskazane, jak również wielo- i jednonienasycone kwasy tłuszczowe, przyswajalne węglowodany inne niż cukry, witaminy, składniki mineralne, białka i błonnik pokarmowy. Przy określaniu profili składników odżywczych powinno się uwzględniać różne kategorie żywności, jak również jej miejsce i rolę w ogólnej diecie. Niezbędne mogą być wyjątki w celu uwzględnienia uznanych już profili składników odżywczych w odniesieniu do określonej żywności lub niektórych kategorii żywności, w zależności od ich roli i znaczenia w sposobie żywienia populacji. Wymagałoby to złożonych działań o charakterze technicznym, a przyjęcie odpowiednich środków powinno zostać powierzone Komisji, uwzględniając stanowisko Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności. |
| --- | --- |

(11)

Przy ustalaniu profili składników odżywczych powinna zostać uwzględniona zawartość poszczególnych składników odżywczych i substancji o działaniu odżywczym i fizjologicznym, szczególnie takich, jak: tłuszcz, tłuszcze nasycone, izomery trans kwasów tłuszczowych, sól/sód i cukry, których nadmierne spożycie w ramach ogólnej diety nie jest wskazane, jak również wielo- i jednonienasycone kwasy tłuszczowe, przyswajalne węglowodany inne niż cukry, witaminy, składniki mineralne, białka i błonnik pokarmowy. Przy określaniu profili składników odżywczych powinno się uwzględniać różne kategorie żywności, jak również jej miejsce i rolę w ogólnej diecie. Niezbędne mogą być wyjątki w celu uwzględnienia uznanych już profili składników odżywczych w odniesieniu do określonej żywności lub niektórych kategorii żywności, w zależności od ich roli i znaczenia w sposobie żywienia populacji. Wymagałoby to złożonych działań o charakterze technicznym, a przyjęcie odpowiednich środków powinno zostać powierzone Komisji, uwzględniając stanowisko Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.

| (12) | Suplementy żywnościowe, zdefiniowane w dyrektywie 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (6), występujące w postaci płynnej i zawierające więcej niż 1,2 % objętości alkoholu nie są uznawane za napoje alkoholowe w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(12)

Suplementy żywnościowe, zdefiniowane w dyrektywie 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (6), występujące w postaci płynnej i zawierające więcej niż 1,2 % objętości alkoholu nie są uznawane za napoje alkoholowe w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.

| (13) | Wiele oświadczeń umieszczanych obecnie na etykietach i wykorzystywanych w reklamach żywności w niektórych Państwach Członkowskich dotyczy substancji, których korzystne działanie nie zostało wykazane lub co do których nie istnieje jeszcze jednoznaczne stanowisko naukowe. Należy zagwarantować, że w odniesieniu do substancji, których dotyczy oświadczenie, uzyskano potwierdzenie ich korzystnego działania odżywczego lub fizjologicznego. |
| --- | --- |

(13)

Wiele oświadczeń umieszczanych obecnie na etykietach i wykorzystywanych w reklamach żywności w niektórych Państwach Członkowskich dotyczy substancji, których korzystne działanie nie zostało wykazane lub co do których nie istnieje jeszcze jednoznaczne stanowisko naukowe. Należy zagwarantować, że w odniesieniu do substancji, których dotyczy oświadczenie, uzyskano potwierdzenie ich korzystnego działania odżywczego lub fizjologicznego.

| (14) | Aby zapewnić, że zamieszczane oświadczenia są zgodne z prawdą, konieczne jest, by substancja będąca przedmiotem oświadczenia była obecna w produkcie końcowym w wystarczających ilościach lub by dana substancja była nieobecna lub obecna w ilościach odpowiednio zmniejszonych, tak by powodować zgodne z oświadczeniem działanie odżywcze lub fizjologiczne. Substancja ta powinna być ponadto przyswajalna przez organizm. Dodatkowo, w odpowiednich przypadkach, znacząca ilość substancji, która według oświadczenia ma działanie odżywcze lub fizjologiczne, powinna być dostarczana w takiej ilości żywności, jakiej spożycia można racjonalnie oczekiwać. |
| --- | --- |

(14)

Aby zapewnić, że zamieszczane oświadczenia są zgodne z prawdą, konieczne jest, by substancja będąca przedmiotem oświadczenia była obecna w produkcie końcowym w wystarczających ilościach lub by dana substancja była nieobecna lub obecna w ilościach odpowiednio zmniejszonych, tak by powodować zgodne z oświadczeniem działanie odżywcze lub fizjologiczne. Substancja ta powinna być ponadto przyswajalna przez organizm. Dodatkowo, w odpowiednich przypadkach, znacząca ilość substancji, która według oświadczenia ma działanie odżywcze lub fizjologiczne, powinna być dostarczana w takiej ilości żywności, jakiej spożycia można racjonalnie oczekiwać.

| (15) | Ważne jest, by oświadczenia dotyczące żywności były zrozumiałe dla konsumenta oraz właściwe jest zapewnienie wszystkim konsumentom ochrony przed oświadczeniami wprowadzającymi w błąd. Jednakże po przyjęciu dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (7) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w orzecznictwie w sprawach dotyczących reklamy uznaje konieczność badania jej wpływu na hipotetycznego, typowego konsumenta. Zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz w celu umożliwienia skutecznego stosowania zawartych w niniejszym rozporządzeniu środków ochronnych, niniejsze rozporządzenie przyjmuje za punkt odniesienia przeciętnego konsumenta, który jest odpowiednio poinformowany oraz spostrzegawczy i ostrożny, z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych i językowych zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości, jednak umożliwia również ochronę konsumentów, których cechy czynią ich szczególnie podatnymi na oświadczenia wprowadzające w błąd. Jeżeli oświadczenie skierowane jest do konkretnej grupy konsumentów, takiej jak dzieci, siłę oddziaływania takiego oświadczenia należy ocenić z perspektywy przeciętnego członka tej grupy. Pojęcie przeciętnego konsumenta nie jest oparte na danych statystycznych. Przy ustalaniu typowej reakcji przeciętnego konsumenta w danym przypadku sądy i organy krajowe będą musiały się opierać na własnej ocenie sytuacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. |
| --- | --- |

(15)

Ważne jest, by oświadczenia dotyczące żywności były zrozumiałe dla konsumenta oraz właściwe jest zapewnienie wszystkim konsumentom ochrony przed oświadczeniami wprowadzającymi w błąd. Jednakże po przyjęciu dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (7) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w orzecznictwie w sprawach dotyczących reklamy uznaje konieczność badania jej wpływu na hipotetycznego, typowego konsumenta. Zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz w celu umożliwienia skutecznego stosowania zawartych w niniejszym rozporządzeniu środków ochronnych, niniejsze rozporządzenie przyjmuje za punkt odniesienia przeciętnego konsumenta, który jest odpowiednio poinformowany oraz spostrzegawczy i ostrożny, z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych i językowych zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości, jednak umożliwia również ochronę konsumentów, których cechy czynią ich szczególnie podatnymi na oświadczenia wprowadzające w błąd. Jeżeli oświadczenie skierowane jest do konkretnej grupy konsumentów, takiej jak dzieci, siłę oddziaływania takiego oświadczenia należy ocenić z perspektywy przeciętnego członka tej grupy. Pojęcie przeciętnego konsumenta nie jest oparte na danych statystycznych. Przy ustalaniu typowej reakcji przeciętnego konsumenta w danym przypadku sądy i organy krajowe będą musiały się opierać na własnej ocenie sytuacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

| (16) | Głównym aspektem branym pod uwagę przy stosowaniu oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych powinno być potwierdzenie naukowe, a podmioty działające na rynku spożywczym, stosując takie oświadczenia, powinny je uzasadniać. |
| --- | --- |

(16)

Głównym aspektem branym pod uwagę przy stosowaniu oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych powinno być potwierdzenie naukowe, a podmioty działające na rynku spożywczym, stosując takie oświadczenia, powinny je uzasadniać.

| (17) | Oświadczenie żywieniowe lub zdrowotne nie powinno być zamieszczane, jeżeli nie jest zgodne z ogólnie przyjętymi zasadami żywieniowymi i zdrowotnymi lub jeżeli stanowi zachętę lub przyzwolenie dla nadmiernego spożycia jakiejkolwiek żywności, lub jeżeli dyskredytuje dobre praktyki żywieniowe. |
| --- | --- |

(17)

Oświadczenie żywieniowe lub zdrowotne nie powinno być zamieszczane, jeżeli nie jest zgodne z ogólnie przyjętymi zasadami żywieniowymi i zdrowotnymi lub jeżeli stanowi zachętę lub przyzwolenie dla nadmiernego spożycia jakiejkolwiek żywności, lub jeżeli dyskredytuje dobre praktyki żywieniowe.

| (18) | Z uwagi na pozytywny wizerunek żywności opatrzonej oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi oraz potencjalny wpływ, jaki ta żywność może mieć na zwyczaje żywieniowe i całkowite spożycie składników odżywczych, konsument powinien mieć możliwość oceny ich ogólnej jakości żywieniowej. Dlatego określanie wartości odżywczej na wszystkich środkach spożywczych opatrzonych oświadczeniami zdrowotnymi powinno być obowiązkowe i wyczerpujące. |
| --- | --- |

(18)

Z uwagi na pozytywny wizerunek żywności opatrzonej oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi oraz potencjalny wpływ, jaki ta żywność może mieć na zwyczaje żywieniowe i całkowite spożycie składników odżywczych, konsument powinien mieć możliwość oceny ich ogólnej jakości żywieniowej. Dlatego określanie wartości odżywczej na wszystkich środkach spożywczych opatrzonych oświadczeniami zdrowotnymi powinno być obowiązkowe i wyczerpujące.

| (19) | Przepisy ogólne dotyczące oznaczania wartości odżywczej zawarte są w dyrektywie Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych (8). Zgodnie z tą dyrektywą, jeżeli na etykiecie, w prezentacji lub w reklamie, z wyjątkiem reklamy ogólnej, zawarta jest informacja żywieniowa, określanie wartości odżywczej powinno być obowiązkowe. Jeżeli oświadczenie żywieniowe dotyczy cukrów, tłuszczów nasyconych, błonnika pokarmowego lub sodu, informacje, których podawanie jest wymagane, powinny obejmować informacje z grupy 2 zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 dyrektywy 90/496/EWG. Aby osiągnąć wysoki poziom ochrony konsumentów, obowiązek podawania informacji z grupy 2 powinien mieć odpowiednie zastosowanie tam, gdzie stosowane jest jakiekolwiek oświadczenie zdrowotne, z wyjątkiem reklamy ogólnej. |
| --- | --- |

(19)

Przepisy ogólne dotyczące oznaczania wartości odżywczej zawarte są w dyrektywie Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych (8). Zgodnie z tą dyrektywą, jeżeli na etykiecie, w prezentacji lub w reklamie, z wyjątkiem reklamy ogólnej, zawarta jest informacja żywieniowa, określanie wartości odżywczej powinno być obowiązkowe. Jeżeli oświadczenie żywieniowe dotyczy cukrów, tłuszczów nasyconych, błonnika pokarmowego lub sodu, informacje, których podawanie jest wymagane, powinny obejmować informacje z grupy 2 zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 dyrektywy 90/496/EWG. Aby osiągnąć wysoki poziom ochrony konsumentów, obowiązek podawania informacji z grupy 2 powinien mieć odpowiednie zastosowanie tam, gdzie stosowane jest jakiekolwiek oświadczenie zdrowotne, z wyjątkiem reklamy ogólnej.

| (20) | Należy ponadto sporządzić wykaz dopuszczalnych oświadczeń żywieniowych i konkretnych warunków ich stosowania w oparciu o warunki stosowania takich oświadczeń przyjęte na szczeblu krajowym lub międzynarodowym oraz określone w przepisach wspólnotowych. Każde oświadczenie uznane za mające takie samo znaczenie dla konsumentów jak oświadczenie żywieniowe zawarte w wyżej wymienionym wykazie powinno podlegać takim samym, określonym w nim warunkom stosowania. Na przykład oświadczenia dotyczące dodatku witamin i składników mineralnych, takie jak „z...”, „z odtworzoną zawartością ...”, „z dodatkiem...” lub „wzbogacone...” powinny podlegać warunkom dla oświadczenia „źródło...”. Wykaz ten powinien być regularnie aktualizowany w celu uwzględnienia nowych osiągnięć nauki i techniki. Ponadto w przypadku oświadczeń porównawczych konieczne jest wskazanie porównywanych produktów w sposób pozwalający na ich rozpoznanie przez konsumenta końcowego. |
| --- | --- |

(20)

Należy ponadto sporządzić wykaz dopuszczalnych oświadczeń żywieniowych i konkretnych warunków ich stosowania w oparciu o warunki stosowania takich oświadczeń przyjęte na szczeblu krajowym lub międzynarodowym oraz określone w przepisach wspólnotowych. Każde oświadczenie uznane za mające takie samo znaczenie dla konsumentów jak oświadczenie żywieniowe zawarte w wyżej wymienionym wykazie powinno podlegać takim samym, określonym w nim warunkom stosowania. Na przykład oświadczenia dotyczące dodatku witamin i składników mineralnych, takie jak „z...”, „z odtworzoną zawartością ...”, „z dodatkiem...” lub „wzbogacone...” powinny podlegać warunkom dla oświadczenia „źródło...”. Wykaz ten powinien być regularnie aktualizowany w celu uwzględnienia nowych osiągnięć nauki i techniki. Ponadto w przypadku oświadczeń porównawczych konieczne jest wskazanie porównywanych produktów w sposób pozwalający na ich rozpoznanie przez konsumenta końcowego.

| (21) | Warunki dla oświadczeń, takich jak „nie zawiera laktozy” lub „produkt bezglutenowy”, adresowane do grupy konsumentów ze określonymi zaburzeniami zdrowotnymi, powinny być przedmiotem dyrektywy Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (9). Ponadto dyrektywa ta stwarza możliwość wskazywania na środkach spożywczych przeznaczonych do normalnego spożycia, że mogą one być stosowane przez wspomniane wyżej grupy konsumentów, jeżeli spełniają one warunki pozwalające na takie stwierdzenie. Do czasu ustalenia warunków stosowania takich stwierdzeń na poziomie Wspólnoty Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy lub przyjąć właściwe środki krajowe. |
| --- | --- |

(21)

Warunki dla oświadczeń, takich jak „nie zawiera laktozy” lub „produkt bezglutenowy”, adresowane do grupy konsumentów ze określonymi zaburzeniami zdrowotnymi, powinny być przedmiotem dyrektywy Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (9). Ponadto dyrektywa ta stwarza możliwość wskazywania na środkach spożywczych przeznaczonych do normalnego spożycia, że mogą one być stosowane przez wspomniane wyżej grupy konsumentów, jeżeli spełniają one warunki pozwalające na takie stwierdzenie. Do czasu ustalenia warunków stosowania takich stwierdzeń na poziomie Wspólnoty Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy lub przyjąć właściwe środki krajowe.

| (22) | Na stosowanie oświadczeń zdrowotnych we Wspólnocie powinno się zezwalać jedynie po dokonaniu oceny naukowej spełniającej najwyższe możliwe standardy. Aby zapewnić ujednoliconą ocenę naukową takich oświadczeń, powinna być ona przeprowadzana przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności. |
| --- | --- |

(22)

Na stosowanie oświadczeń zdrowotnych we Wspólnocie powinno się zezwalać jedynie po dokonaniu oceny naukowej spełniającej najwyższe możliwe standardy. Aby zapewnić ujednoliconą ocenę naukową takich oświadczeń, powinna być ona przeprowadzana przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności.

| (23) | Obok czynników żywieniowych istnieje wiele innych czynników, które mogą mieć wpływ na stan psychiczny i zachowanie. Informowanie o tych funkcjach jest więc bardzo złożone i trudno jest w krótkim oświadczeniu na etykiecie lub w reklamie żywności zawrzeć obszerne, zgodne z prawdą i istotne informacje. Dlatego właściwe jest, przy stosowaniu oświadczeń o efektach psychologicznych i wpływie na zachowanie, wymaganie uzasadnienia naukowego. |
| --- | --- |

(23)

Obok czynników żywieniowych istnieje wiele innych czynników, które mogą mieć wpływ na stan psychiczny i zachowanie. Informowanie o tych funkcjach jest więc bardzo złożone i trudno jest w krótkim oświadczeniu na etykiecie lub w reklamie żywności zawrzeć obszerne, zgodne z prawdą i istotne informacje. Dlatego właściwe jest, przy stosowaniu oświadczeń o efektach psychologicznych i wpływie na zachowanie, wymaganie uzasadnienia naukowego.

| (24) | W świetle dyrektywy Komisji 96/8/WE z dnia 26 lutego 1996 r. w sprawie żywności przeznaczonej do stosowania w dietach o obniżonej wartości energetycznej (10), która zabrania umieszczania na etykietach, przy prezentacji i w reklamie produktów będących przedmiotem tej dyrektywy jakichkolwiek informacji na temat szybkości lub wielkości obniżenia masy ciała w następstwie stosowania tych produktów, uważa się za stosowne rozszerzenie tego ograniczenia na wszelkiego rodzaju żywność. |
| --- | --- |

(24)

W świetle dyrektywy Komisji 96/8/WE z dnia 26 lutego 1996 r. w sprawie żywności przeznaczonej do stosowania w dietach o obniżonej wartości energetycznej (10), która zabrania umieszczania na etykietach, przy prezentacji i w reklamie produktów będących przedmiotem tej dyrektywy jakichkolwiek informacji na temat szybkości lub wielkości obniżenia masy ciała w następstwie stosowania tych produktów, uważa się za stosowne rozszerzenie tego ograniczenia na wszelkiego rodzaju żywność.

| (25) | Oświadczenia zdrowotne inne niż odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby, oparte na ogólnie zaakceptowanych danych naukowych, powinny być poddawane odrębnemu procesowi oceny i uzyskiwania zezwolenia. Konieczne jest zatem przyjęcie wspólnotowego wykazu takich dozwolonych oświadczeń po zasięgnięciu opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności. |
| --- | --- |

(25)

Oświadczenia zdrowotne inne niż odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby, oparte na ogólnie zaakceptowanych danych naukowych, powinny być poddawane odrębnemu procesowi oceny i uzyskiwania zezwolenia. Konieczne jest zatem przyjęcie wspólnotowego wykazu takich dozwolonych oświadczeń po zasięgnięciu opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.

| (26) | Aby nadążać za postępem naukowym i technologicznym, powyższy wykaz należy niezwłocznie aktualizować, kiedy tylko zajdzie taka konieczność. Aktualizacje takie stanowią środki wykonawcze o charakterze technicznym, a ich przyjęcie powinno być powierzone Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury. |
| --- | --- |

(26)

Aby nadążać za postępem naukowym i technologicznym, powyższy wykaz należy niezwłocznie aktualizować, kiedy tylko zajdzie taka konieczność. Aktualizacje takie stanowią środki wykonawcze o charakterze technicznym, a ich przyjęcie powinno być powierzone Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury.

| (27) | Zróżnicowany i zbilansowany sposób żywienia jest podstawowym warunkiem dobrego zdrowia, a pojedyncze produkty mają relatywne znaczenie w kontekście całego sposobu żywienia. Ponadto sam sposób odżywiania się jest jednym z wielu czynników wpływających na występowanie u ludzi niektórych chorób. Na zapadanie ludzi na niektóre choroby mogą mieć wpływ również inne czynniki, takie jak wiek, uwarunkowania genetyczne, poziom aktywności fizycznej, stosowanie tytoniu i innych używek, warunki środowiskowe i stres. W związku z tym do informacji dotyczących zmniejszania ryzyka choroby powinny mieć zastosowanie szczegółowe wymagania dotyczące etykietowania. |
| --- | --- |

(27)

Zróżnicowany i zbilansowany sposób żywienia jest podstawowym warunkiem dobrego zdrowia, a pojedyncze produkty mają relatywne znaczenie w kontekście całego sposobu żywienia. Ponadto sam sposób odżywiania się jest jednym z wielu czynników wpływających na występowanie u ludzi niektórych chorób. Na zapadanie ludzi na niektóre choroby mogą mieć wpływ również inne czynniki, takie jak wiek, uwarunkowania genetyczne, poziom aktywności fizycznej, stosowanie tytoniu i innych używek, warunki środowiskowe i stres. W związku z tym do informacji dotyczących zmniejszania ryzyka choroby powinny mieć zastosowanie szczegółowe wymagania dotyczące etykietowania.

| (28) | Aby zagwarantować, że oświadczenia zdrowotne są zgodne z prawdą, zrozumiałe, rzetelne i przydatne dla konsumenta przy wyborze zdrowego sposobu żywienia, opinie wydawane przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz przeprowadzana następnie procedura udzielania zezwolenia powinny uwzględniać sposób formułowania i przedstawiania oświadczeń zdrowotnych. |
| --- | --- |

(28)

Aby zagwarantować, że oświadczenia zdrowotne są zgodne z prawdą, zrozumiałe, rzetelne i przydatne dla konsumenta przy wyborze zdrowego sposobu żywienia, opinie wydawane przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz przeprowadzana następnie procedura udzielania zezwolenia powinny uwzględniać sposób formułowania i przedstawiania oświadczeń zdrowotnych.

| (29) | W niektórych przypadkach naukowa ocena ryzyka nie może dostarczyć wszystkich informacji, na których powinna opierać się decyzja dotycząca zarządzania ryzykiem. Należy zatem wziąć pod uwagę inne zasadne czynniki, istotne dla rozważanej sprawy. |
| --- | --- |

(29)

W niektórych przypadkach naukowa ocena ryzyka nie może dostarczyć wszystkich informacji, na których powinna opierać się decyzja dotycząca zarządzania ryzykiem. Należy zatem wziąć pod uwagę inne zasadne czynniki, istotne dla rozważanej sprawy.

| (30) | W celu zapewnienia przejrzystości oraz aby uniknąć wielokrotnego składania wniosków dotyczących oświadczeń już poddanych ocenie, Komisja powinna stworzyć i aktualizować publiczny rejestr zawierający wykazy takich oświadczeń. |
| --- | --- |

(30)

W celu zapewnienia przejrzystości oraz aby uniknąć wielokrotnego składania wniosków dotyczących oświadczeń już poddanych ocenie, Komisja powinna stworzyć i aktualizować publiczny rejestr zawierający wykazy takich oświadczeń.

| (31) | W celu rozwoju badań naukowych prowadzonych przez przemysł rolno-spożywczy powinna być zapewniona właściwa ochrona inwestycji producentów innowacyjnych dokonanych podczas gromadzenia informacji i danych na poparcie wniosku składanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Ochrona ta musi być jednak ograniczona czasowo, aby uniknąć niepotrzebnych powtórzeń badań i analiz. |
| --- | --- |

(31)

W celu rozwoju badań naukowych prowadzonych przez przemysł rolno-spożywczy powinna być zapewniona właściwa ochrona inwestycji producentów innowacyjnych dokonanych podczas gromadzenia informacji i danych na poparcie wniosku składanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Ochrona ta musi być jednak ograniczona czasowo, aby uniknąć niepotrzebnych powtórzeń badań i analiz.

| (32) | Biorąc pod uwagę szczególny charakter środków spożywczych opatrzonych oświadczeniami, organom kontrolnym należy udostępnić, oprócz środków, które zwykle są do ich dyspozycji, dodatkowe środki ułatwiające skuteczną kontrolę takich produktów. |
| --- | --- |

(32)

Biorąc pod uwagę szczególny charakter środków spożywczych opatrzonych oświadczeniami, organom kontrolnym należy udostępnić, oprócz środków, które zwykle są do ich dyspozycji, dodatkowe środki ułatwiające skuteczną kontrolę takich produktów.

| (33) | Niezbędne są odpowiednie środki przejściowe, aby podmioty działające na rynku spożywczym mogły dostosować się do przepisów niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(33)

Niezbędne są odpowiednie środki przejściowe, aby podmioty działające na rynku spożywczym mogły dostosować się do przepisów niniejszego rozporządzenia.

| (34) | Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego w odniesieniu do oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie i można go w związku z tym lepiej osiągnąć na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. |
| --- | --- |

(34)

Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego w odniesieniu do oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie i można go w związku z tym lepiej osiągnąć na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

| (35) | Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (11), |
| --- | --- |

(35)

Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (11),

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie harmonizuje przepisy ustawowe, wykonawcze i działania administracyjne Państw Członkowskich odnoszące się do oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego przy jednoczesnym zapewnianiu wysokiego poziomu ochrony konsumentów.

2.   Niniejsze rozporządzenie znajduje zastosowanie do oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych zawartych w przekazach komercyjnych, zarówno w etykietowaniu, przy prezentacji, jak i w reklamach żywności przeznaczonej dla konsumentów końcowych, w tym żywności, która jest wprowadzana na rynek bez opakowania lub dostarczana luzem.

Znajduje ono również zastosowanie do żywności przeznaczonej dla restauracji, szpitali, szkół, stołówek i podobnych instytucji żywienia zbiorowego.

3.   Znak towarowy, marka lub nazwa marketingowa pojawiające się na etykiecie, przy prezentacji lub w reklamie żywności, która może być odbierana jako oświadczenie żywieniowe lub zdrowotne, mogą być stosowane bez poddania ich procedurze uzyskania zezwolenia przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu, pod warunkiem że towarzyszy im oświadczenie żywieniowe lub zdrowotne na tej samej etykiecie, przy prezentacji lub w reklamie, które spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia.

4.   Niniejsze rozporządzenie jest stosowane bez uszczerbku dla następujących przepisów wspólnotowych:

| a) | dyrektywy Rady 89/398/EWG i dyrektyw przyjętych na jej podstawie; |
| --- | --- |

a)

dyrektywy Rady 89/398/EWG i dyrektyw przyjętych na jej podstawie;

| b) | dyrektywy Rady 80/777/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych (12); |
| --- | --- |

b)

dyrektywy Rady 80/777/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych (12);

| c) | dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (13). |
| --- | --- |

c)

dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (13).

Artykuł 2

Definicje

1.   Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się:

| a) | definicje „żywności”, „podmiotów działających na rynku spożywczym”, „wprowadzania na rynek” oraz „konsumenta końcowego” zawarte w art. 2, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 8 i art. 3 ust. 18 zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (14); |
| --- | --- |

a)

definicje „żywności”, „podmiotów działających na rynku spożywczym”, „wprowadzania na rynek” oraz „konsumenta końcowego” zawarte w art. 2, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 8 i art. 3 ust. 18 zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (14);

| b) | definicję „suplementu żywnościowego” zawartą w dyrektywie 2002/46/WE; |
| --- | --- |

b)

definicję „suplementu żywnościowego” zawartą w dyrektywie 2002/46/WE;

| c) | definicje „określania wartości odżywczej”, „białka”, „węglowodanów”, „cukrów”, „tłuszczu”, „kwasów tłuszczowych nasyconych”, „kwasów tłuszczowych jednonienasyconych”, „kwasów tłuszczowych wielonienasyconych”, „błonnika pokarmowego” zawarte w dyrektywie 90/496/EWG; |
| --- | --- |

c)

definicje „określania wartości odżywczej”, „białka”, „węglowodanów”, „cukrów”, „tłuszczu”, „kwasów tłuszczowych nasyconych”, „kwasów tłuszczowych jednonienasyconych”, „kwasów tłuszczowych wielonienasyconych”, „błonnika pokarmowego” zawarte w dyrektywie 90/496/EWG;

| d) | definicję „etykietowania” zawartą w art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2000/13/WE. |
| --- | --- |

d)

definicję „etykietowania” zawartą w art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2000/13/WE.

2.   Zastosowanie mają również następujące definicje:

| 1) | „oświadczenie” oznacza każdy komunikat lub przedstawienie, które, zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi, nie są obowiązkowe, łącznie z przedstawieniem obrazowym, graficznym lub symbolicznym w jakiejkolwiek formie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że żywność ma szczególne właściwości; |
| --- | --- |

1)

„oświadczenie” oznacza każdy komunikat lub przedstawienie, które, zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi, nie są obowiązkowe, łącznie z przedstawieniem obrazowym, graficznym lub symbolicznym w jakiejkolwiek formie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że żywność ma szczególne właściwości;

| 2) | „składnik odżywczy” oznacza białko, węglowodany, tłuszcz, błonnik pokarmowy, sód, witaminy i składniki mineralne, wymienione w załączniku do dyrektywy 90/496/EWG, oraz substancje, które należą do jednej z tych kategorii lub stanowią jej składniki; |
| --- | --- |

2)

„składnik odżywczy” oznacza białko, węglowodany, tłuszcz, błonnik pokarmowy, sód, witaminy i składniki mineralne, wymienione w załączniku do dyrektywy 90/496/EWG, oraz substancje, które należą do jednej z tych kategorii lub stanowią jej składniki;

| 3) | „inna substancja” oznacza substancję inną niż składnik odżywczy, mającą działanie odżywcze lub fizjologiczne; |
| --- | --- |

3)

„inna substancja” oznacza substancję inną niż składnik odżywczy, mającą działanie odżywcze lub fizjologiczne;

| 4) | „oświadczenie żywieniowe” oznacza każde oświadczenie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że dana żywność ma szczególne właściwości odżywcze ze względu na:






  a) | energię (wartość kaloryczną), której






  (i) | dostarcza; |
| --- | --- | --- | --- |

4)

„oświadczenie żywieniowe” oznacza każde oświadczenie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że dana żywność ma szczególne właściwości odżywcze ze względu na:

a)

energię (wartość kaloryczną), której

(i)

dostarcza;

| (ii) | dostarcza w zmniejszonej lub zwiększonej ilości; lub |
| --- | --- |

(ii)

dostarcza w zmniejszonej lub zwiększonej ilości; lub

| (iii) | nie dostarcza; lub |
| --- | --- |

(iii)

nie dostarcza; lub

| b) | substancje odżywcze lub inne substancje,






  (i) | które zawiera; |
| --- | --- | --- |

b)

substancje odżywcze lub inne substancje,

(i)

które zawiera;

| (ii) | które zawiera w zmniejszonej lub zwiększonej ilości; lub |
| --- | --- |

(ii)

które zawiera w zmniejszonej lub zwiększonej ilości; lub

| (iii) | których nie zawiera; |
| --- | --- |

(iii)

których nie zawiera;

| 5) | „oświadczenie zdrowotne” oznacza każde oświadczenie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że istnieje związek pomiędzy kategorią żywności, daną żywnością lub jednym z jej składników a zdrowiem; |
| --- | --- |

5)

„oświadczenie zdrowotne” oznacza każde oświadczenie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że istnieje związek pomiędzy kategorią żywności, daną żywnością lub jednym z jej składników a zdrowiem;

| 6) | „oświadczenie o zmniejszaniu ryzyka choroby” oznacza każde oświadczenie zdrowotne, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że spożycie danej kategorii żywności, danej żywności lub jednego z jego składników znacząco zmniejsza jakiś czynnik ryzyka w rozwoju choroby dotykającej ludzi; |
| --- | --- |

6)

„oświadczenie o zmniejszaniu ryzyka choroby” oznacza każde oświadczenie zdrowotne, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że spożycie danej kategorii żywności, danej żywności lub jednego z jego składników znacząco zmniejsza jakiś czynnik ryzyka w rozwoju choroby dotykającej ludzi;

| 7) | „Urząd” oznacza Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, utworzony na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002. |
| --- | --- |

7)

„Urząd” oznacza Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, utworzony na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002.

ROZDZIAŁ II

ZASADY OGÓLNE

Artykuł 3

Zasady ogólne dotyczące wszystkich oświadczeń

Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne mogą być stosowane przy etykietowaniu, prezentacji i w reklamie żywności wprowadzanej na rynek we Wspólnocie jedynie w przypadku, gdy są one zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia.

Bez uszczerbku dla dyrektyw 2000/13/WE i 84/450/EWG, oświadczenia żywieniowe i zdrowotne nie mogą:

| a) | być nieprawdziwe, niejednoznaczne lub wprowadzające w błąd; |
| --- | --- |

a)

być nieprawdziwe, niejednoznaczne lub wprowadzające w błąd;

| b) | budzić wątpliwości co do bezpieczeństwa lub adekwatności odżywczej innej żywności; |
| --- | --- |

b)

budzić wątpliwości co do bezpieczeństwa lub adekwatności odżywczej innej żywności;

| c) | zachęcać do nadmiernego spożycia danej żywności lub stanowić przyzwolenie dla niego; |
| --- | --- |

c)

zachęcać do nadmiernego spożycia danej żywności lub stanowić przyzwolenie dla niego;

| d) | stwierdzać, sugerować lub dawać do zrozumienia, że zrównoważony i zróżnicowany sposób odżywiania się nie może zapewnić odpowiednich ilości składników odżywczych w ujęciu ogólnym. Odstępstwa w przypadku składników odżywczych, których nie można dostarczyć w wystarczającej ilości przez stosowanie zrównoważonego i zróżnicowanego sposobu odżywiania się, łącznie z warunkami ich stosowania, mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2, przy uwzględnieniu szczególnych warunków występujących w Państwach Członkowskich; |
| --- | --- |

d)

stwierdzać, sugerować lub dawać do zrozumienia, że zrównoważony i zróżnicowany sposób odżywiania się nie może zapewnić odpowiednich ilości składników odżywczych w ujęciu ogólnym. Odstępstwa w przypadku składników odżywczych, których nie można dostarczyć w wystarczającej ilości przez stosowanie zrównoważonego i zróżnicowanego sposobu odżywiania się, łącznie z warunkami ich stosowania, mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2, przy uwzględnieniu szczególnych warunków występujących w Państwach Członkowskich;

| e) | odnosić się do zmian w funkcjonowaniu organizmu w sposób wzbudzający lub wykorzystujący lęk u konsumenta przy pomocy tekstu bądź przy pomocy obrazów, przedstawień graficznych lub symbolicznych; |
| --- | --- |

e)

odnosić się do zmian w funkcjonowaniu organizmu w sposób wzbudzający lub wykorzystujący lęk u konsumenta przy pomocy tekstu bądź przy pomocy obrazów, przedstawień graficznych lub symbolicznych;

Artykuł 4

Warunki stosowania oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych

1.   W terminie do ... (15) Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2, ustala konkretne profile składników odżywczych oraz warunki, wraz ze zwolnieniami, które obowiązują przy posługiwaniu się oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi w odniesieniu do żywności lub kategorii żywności.

Powyższe profile składników odżywczych ustalone dla żywności lub niektórych kategorii żywności, a także warunki stosowania oświadczeń żywieniowych i oświadczeń zdrowotnych w odniesieniu do profili składników odżywczych, są określane z uwzględnieniem w szczególności następujących elementów:

| a) | ilości określonych składników odżywczych i innych substancji zawartych w żywności, takich jak tłuszcz, nasycone kwasy tłuszczowe, izomery trans kwasów tłuszczowych, cukry i sól/sód; |
| --- | --- |

a)

ilości określonych składników odżywczych i innych substancji zawartych w żywności, takich jak tłuszcz, nasycone kwasy tłuszczowe, izomery trans kwasów tłuszczowych, cukry i sól/sód;

| b) | roli i znaczenia danego produktu spożywczego (lub kategorii żywności) w sposobie żywienia populacji ogółem lub, w stosownych przypadkach, niektórych grup ryzyka, w tym dzieci; |
| --- | --- |

b)

roli i znaczenia danego produktu spożywczego (lub kategorii żywności) w sposobie żywienia populacji ogółem lub, w stosownych przypadkach, niektórych grup ryzyka, w tym dzieci;

| c) | ogólnego składu odżywczego produktu spożywczego oraz obecności składników odżywczych, które zostały naukowo uznane za wywierające wpływ na stan zdrowia. |
| --- | --- |

c)

ogólnego składu odżywczego produktu spożywczego oraz obecności składników odżywczych, które zostały naukowo uznane za wywierające wpływ na stan zdrowia.

Profile składników odżywczych są opierane na naukowej wiedzy na temat żywności i żywienia oraz ich wpływu na stan zdrowia.

Przy ustalaniu profili składników odżywczych Komisja żąda od Urzędu dostarczenia w ciągu 12 miesięcy odpowiednich opinii naukowych, koncentrującego się w szczególności na następujących kwestiach:

| (i) | czy profile powinny być ustalane dla żywności w ogóle lub dla kategorii żywności; |
| --- | --- |

(i)

czy profile powinny być ustalane dla żywności w ogóle lub dla kategorii żywności;

| (ii) | wybór i równowaga składników odżywczych, które mają zostać uwzględnione; |
| --- | --- |

(ii)

wybór i równowaga składników odżywczych, które mają zostać uwzględnione;

| (iii) | wybór wartości odniesienia/podstawy referencyjnej dla profili; |
| --- | --- |

(iii)

wybór wartości odniesienia/podstawy referencyjnej dla profili;

| (iv) | stosowana metoda przy tworzeniu profili; oraz |
| --- | --- |

(iv)

stosowana metoda przy tworzeniu profili; oraz

| (v) | testowanie zaproponowanego systemu. |
| --- | --- |

(v)

testowanie zaproponowanego systemu.

Przy określaniu profili składników odżywczych Komisja prowadzi konsultacje z zainteresowanymi podmiotami, w szczególności z podmiotami działającymi na rynku spożywczym i grupami konsumentów.

Profile składników odżywczych i warunki ich stosowania są aktualizowane zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2 w celu uwzględnienia postępu naukowego w tej dziedzinie.

2.   W drodze odstępstwa od ust. 1 oświadczenia żywieniowe, które odnoszą się do zmniejszonej zawartości tłuszczu, nasyconych kwasów tłuszczowych, izomerów trans kwasów tłuszczowych, cukrów i soli/sodu, są dopuszczalne bez odwoływania się do profilu dla konkretnego składnika spożywczego, którego takie oświadczenia dotyczą, jeśli spełniają wymogi niniejszego rozporządzenia.

3.   Napoje o zawartości alkoholu większej niż 1,2 % objętości nie mogą być opatrywane:

| a) | oświadczeniami zdrowotnymi; |
| --- | --- |

a)

oświadczeniami zdrowotnymi;

| b) | oświadczeniami żywieniowymi, z wyjątkiem informacji odnoszących się do zmniejszonej zawartości alkoholu lub też zmniejszonej wartości energetycznej. |
| --- | --- |

b)

oświadczeniami żywieniowymi, z wyjątkiem informacji odnoszących się do zmniejszonej zawartości alkoholu lub też zmniejszonej wartości energetycznej.

4.   Z braku szczegółowych przepisów wspólnotowych dotyczących oświadczeń żywieniowych odnoszących się do zmniejszonej zawartości lub nieobecności alkoholu w napojach, które normalnie zawierają alkohol, zastosowanie mogą mieć właściwe przepisy krajowe, zgodnie z postanowieniami Traktatu.

5.   Żywność lub kategorie żywności, inne niż wymienione w ust. 3, w przypadku których umieszczanie oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych ma zostać ograniczone lub zakazane, mogą zostać określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2, przy uwzględnieniu wyników badań naukowych.

Artykuł 5

Ogólne warunki

1.   Stosowanie oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych jest dozwolone jedynie w przypadkach, gdy spełnione są następujące warunki:

| a) | na podstawie ogólnie uznanych danych naukowych potwierdzone zostało, że obecność lub brak, albo też obniżona zawartość w danej żywności lub kategorii żywności składnika odżywczego lub innej substancji, do której odnosi się oświadczenie, ma korzystne działanie odżywcze lub fizjologiczne; |
| --- | --- |

a)

na podstawie ogólnie uznanych danych naukowych potwierdzone zostało, że obecność lub brak, albo też obniżona zawartość w danej żywności lub kategorii żywności składnika odżywczego lub innej substancji, do której odnosi się oświadczenie, ma korzystne działanie odżywcze lub fizjologiczne;

| b) | składnik odżywczy lub inna substancja, której dotyczy oświadczenie:






  (i) | jest zawarty(-a) w produkcie końcowym w znaczącej ilości określonej w przepisach wspólnotowych lub — gdy nie istnieją takie przepisy — w ilości, która ma zgodne z oświadczeniem działanie odżywcze lub fizjologiczne, co potwierdzają ogólnie uznane dane naukowe; lub |
| --- | --- | --- |

b)

składnik odżywczy lub inna substancja, której dotyczy oświadczenie:

(i)

jest zawarty(-a) w produkcie końcowym w znaczącej ilości określonej w przepisach wspólnotowych lub — gdy nie istnieją takie przepisy — w ilości, która ma zgodne z oświadczeniem działanie odżywcze lub fizjologiczne, co potwierdzają ogólnie uznane dane naukowe; lub

| (ii) | nie jest w nim zawarty(-a) lub jest zawarty(-a) w obniżonej ilości, która ma zgodne z oświadczeniem działanie odżywcze lub fizjologiczne, co potwierdzają ogólnie uznane dane naukowe; |
| --- | --- |

(ii)

nie jest w nim zawarty(-a) lub jest zawarty(-a) w obniżonej ilości, która ma zgodne z oświadczeniem działanie odżywcze lub fizjologiczne, co potwierdzają ogólnie uznane dane naukowe;

| c) | w odpowiednich przypadkach, składnik odżywczy lub inna substancja, której dotyczy oświadczenie, występuje w postaci przyswajalnej przez organizm; |
| --- | --- |

c)

w odpowiednich przypadkach, składnik odżywczy lub inna substancja, której dotyczy oświadczenie, występuje w postaci przyswajalnej przez organizm;

| d) | ilość produktu, jakiej spożycia można racjonalnie oczekiwać, zapewnia znaczącą ilość składnika odżywczego lub innej substancji, której dotyczy oświadczenie, określoną w przepisach wspólnotowych lub — gdy nie istnieją takie przepisy — znaczącą ilość, która przyniesie zgodne z oświadczeniem działanie odżywcze lub fizjologiczne, co potwierdzają ogólnie uznane dane naukowe; |
| --- | --- |

d)

ilość produktu, jakiej spożycia można racjonalnie oczekiwać, zapewnia znaczącą ilość składnika odżywczego lub innej substancji, której dotyczy oświadczenie, określoną w przepisach wspólnotowych lub — gdy nie istnieją takie przepisy — znaczącą ilość, która przyniesie zgodne z oświadczeniem działanie odżywcze lub fizjologiczne, co potwierdzają ogólnie uznane dane naukowe;

| e) | zgodność ze szczegółowymi warunkami określonymi w zależności od przypadku w rozdziale III lub w rozdziale IV. |
| --- | --- |

e)

zgodność ze szczegółowymi warunkami określonymi w zależności od przypadku w rozdziale III lub w rozdziale IV.

2.   Stosowanie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych jest dopuszczalne tylko w przypadku, gdy można oczekiwać, że przeciętny konsument zrozumie opisane w oświadczeniu korzystne działanie.

3.   Oświadczenia żywieniowe i oświadczenia zdrowotne odnoszą się do żywności przygotowanej do spożycia zgodnie z instrukcjami producenta.

Artykuł 6

Naukowe potwierdzanie oświadczeń

1.   Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne muszą się opierać na ogólnie przyjętych danych naukowych i być nimi potwierdzone.

2.   Podmiot działający na rynku spożywczym, który zamieszcza oświadczenie żywieniowe lub zdrowotne, uzasadnia zastosowanie tego oświadczenia.

3.   Właściwe organy Państwa Członkowskiego mogą zobowiązać podmiot działający na rynku spożywczym lub osobę, która wprowadza produkt na rynek, do przedstawienia wszystkich istotnych elementów i danych, które potwierdzają zgodność z niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 7

Informacje o wartościach odżywczych

Obowiązek przedstawiania informacji oraz sposoby ich przedstawiania zgodnie z dyrektywą 90/496/EWG w przypadkach stosowania oświadczeń żywieniowych mają odpowiednio zastosowanie w przypadkach zamieszczania oświadczeń zdrowotnych, z wyjątkiem reklamy ogólnej. Informacje, których podanie jest wymagane, obejmują jednak informacje z grupy 2, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 dyrektywy 90/496/EWG.

Dodatkowo i zależnie od sytuacji, informacja o ilości substancji, której (których) dotyczy oświadczenie żywieniowe lub zdrowotne, a która nie jest podana w określeniu wartości odżywczej, jest zamieszczana w tym samym polu widzenia, w którym znajduje się informacja o wartości odżywczej, i należy ją wyrazić zgodnie z art. 6 dyrektywy 90/496/EWG.

W przypadku suplementów żywnościowych informacje są podawane zgodnie z art. 8 dyrektywy 2002/46/WE.

ROZDZIAŁ III

OŚWIADCZENIA ŻYWIENIOWE

Artykuł 8

Warunki szczególne

1.   Oświadczenia żywieniowe są dozwolone jedynie w przypadku, gdy są wymienione w załączniku i są zgodne z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

2.   Zmiany załącznika przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, oraz, w stosownych przypadkach, po zasięgnięciu opinii Urzędu.

Artykuł 9

Oświadczenia porównawcze

1.   Bez uszczerbku dla dyrektywy 84/450/EWG, można dokonywać jedynie porównań żywności należącej do tej samej kategorii, z uwzględnieniem zakresu różnych rodzajów żywności w tej kategorii. Podaje się różnicę w ilości danego składnika odżywczego lub wartości energetycznej, a porównanie dotyczy tej samej ilości żywności.

2.   Porównawcze oświadczenia żywieniowe porównują skład danej żywności z szeregiem innych produktów żywnościowych tej samej kategorii, która nie ma składu pozwalającego na umieszczenie takiego oświadczenia, w tym żywności innych marek.

ROZDZIAŁ IV

OŚWIADCZENIA ZDROWOTNE

Artykuł 10

Warunki szczególne

1.   Oświadczenia zdrowotne są zabronione, o ile nie są one zgodne z ogólnymi wymaganiami zawartymi w rozdziale II i wymaganiami szczególnymi zawartymi w niniejszym rozdziale oraz o ile nie zostało udzielone w odniesieniu do nich zezwolenie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i nie figurują w wykazie dozwolonych oświadczeń zawartym w art. 13 i 14.

2.   Oświadczenia zdrowotne są dopuszczalne jedynie pod warunkiem umieszczenia następujących informacji przy etykietowaniu, a jeżeli nie występuje ono — przy prezentacji i w reklamie:

| a) | stwierdzenie wskazujące na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia; |
| --- | --- |

a)

stwierdzenie wskazujące na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia;

| b) | ilość środka spożywczego i poziom jego spożycia niezbędny do uzyskania korzystnego działania, o którym mówi dane oświadczenie; |
| --- | --- |

b)

ilość środka spożywczego i poziom jego spożycia niezbędny do uzyskania korzystnego działania, o którym mówi dane oświadczenie;

| c) | w stosownych przypadkach, stwierdzenie skierowane do osób, które powinny unikać danego środka spożywczego; i |
| --- | --- |

c)

w stosownych przypadkach, stwierdzenie skierowane do osób, które powinny unikać danego środka spożywczego; i

| d) | odpowiednie ostrzeżenie w przypadku produktów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia, jeżeli są spożywane w nadmiarze. |
| --- | --- |

d)

odpowiednie ostrzeżenie w przypadku produktów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia, jeżeli są spożywane w nadmiarze.

3.   Odniesienie do ogólnych, nieswoistych korzyści, jakie przynosi dany składnik odżywczy lub dana żywność dla ogólnego dobrego stanu zdrowia i dla związanego ze zdrowiem dobrego samopoczucia, może być zamieszczone jedynie w przypadku, gdy towarzyszy mu oświadczenie zdrowotne znajdujące się w wykazach zawartych w art. 13 lub 14.

4.   W stosownych przypadkach wytyczne dotyczące stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2 i, jeżeli jest to konieczne, w porozumieniu z podmiotami zainteresowanymi, w szczególności z podmiotami działającymi na rynku spożywczym i grupami konsumentów.

Artykuł 11

Krajowe stowarzyszenia medyczne i organizacje charytatywne związane ze zdrowiem

Przy braku szczególnych norm wspólnotowych dotyczących zaleceń lub zatwierdzeń wydawanych przez krajowe stowarzyszenia medyczne i instytucje charytatywne związane ze zdrowiem, zastosowanie mają odpowiednie normy krajowe zgodnie z postanowieniami Traktatu.

Artykuł 12

Ograniczenia stosowania niektórych oświadczeń zdrowotnych

Następujące oświadczenia zdrowotne są niedozwolone:

| a) | oświadczenia, które sugerują, że niespożycie danej żywności mogłoby mieć wpływ na zdrowie; |
| --- | --- |

a)

oświadczenia, które sugerują, że niespożycie danej żywności mogłoby mieć wpływ na zdrowie;

| b) | oświadczenia, które odwołują się do szybkości lub wielkości obniżenia masy ciała; |
| --- | --- |

b)

oświadczenia, które odwołują się do szybkości lub wielkości obniżenia masy ciała;

| c) | oświadczenia, które odwołują się do zaleceń poszczególnych lekarzy lub specjalistów w zakresie zdrowia i innych stowarzyszeń niewymienionych w art. 11. |
| --- | --- |

c)

oświadczenia, które odwołują się do zaleceń poszczególnych lekarzy lub specjalistów w zakresie zdrowia i innych stowarzyszeń niewymienionych w art. 11.

Artykuł 13

Oświadczenia zdrowotne inne niż dotyczące zmniejszenia ryzyka choroby

1.   Oświadczenia zdrowotne opisujące lub powołujące się na:

| a) | rolę składnika odżywczego lub innej substancji we wzroście, rozwoju i funkcjach organizmu; lub |
| --- | --- |

a)

rolę składnika odżywczego lub innej substancji we wzroście, rozwoju i funkcjach organizmu; lub

| b) | funkcje psychologiczne lub behawioralne; lub |
| --- | --- |

b)

funkcje psychologiczne lub behawioralne; lub

| c) | bez uszczerbku dla dyrektywy 96/8/WE, odchudzanie lub kontrolę wagi ciała lub zmniejszanie poczucia głodu lub zwiększanie poczucia sytości lub zmniejszanie ilości energii dostępnej z danego sposobu odżywiania się; |
| --- | --- |

c)

bez uszczerbku dla dyrektywy 96/8/WE, odchudzanie lub kontrolę wagi ciała lub zmniejszanie poczucia głodu lub zwiększanie poczucia sytości lub zmniejszanie ilości energii dostępnej z danego sposobu odżywiania się;

które są wymienione w wykazie określonym w ust. 3, mogą być stosowane bez uzyskania zezwolenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15–18, jeżeli są:

| (i) | oparte na ogólnie zaakceptowanych danych naukowych; oraz |
| --- | --- |

(i)

oparte na ogólnie zaakceptowanych danych naukowych; oraz

| (ii) | zrozumiałe dla przeciętnego konsumenta. |
| --- | --- |

(ii)

zrozumiałe dla przeciętnego konsumenta.

2.   Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wykazy oświadczeń, o których mowa w ust. 1, w terminie do ... (16), wraz warunkami ich stosowania i z odwołaniami do konkretnych uzasadnień naukowych.

3.   Po zasięgnięciu opinii Urzędu Komisja w terminie do ... (17) przyjmuje, zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2, wspólnotowy wykaz dopuszczalnych oświadczeń, o których mowa w ust. 1, oraz wszelkie niezbędne warunki stosowania tych oświadczeń.

4.   Wszelkie zmiany w wykazie, o którym mowa w ust. 3, oparte na ogólnie zaakceptowanych danych naukowych, są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, po zasięgnięciu opinii Urzędu, z inicjatywy Komisji lub na wniosek Państwa Członkowskiego.

5.   Dodawanie oświadczeń do wykazu, o którym mowa w ust. 3, w oparciu o nowo uzyskane dane naukowe lub dodawanie oświadczeń zawierających wniosek o ochronę zastrzeżonych danych, następuje zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15–18.

Artykuł 14

Oświadczenia o zmniejszaniu ryzyka choroby

1.   Nie naruszając art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/13/WE, oświadczenia o zmniejszaniu ryzyka choroby mogą być stosowane po uzyskaniu zezwolenia na wpisanie ich do wspólnotowego wykazu dopuszczalnych oświadczeń wraz ze wszelkimi niezbędnymi warunkami stosowania tych oświadczeń, zgodnie z procedurą określoną w art. 15–18 niniejszego rozporządzenia.

2.   Oprócz wymogów ogólnych określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz wymogów szczególnych zawartych w ust. 1, w przypadku oświadczeń o zmniejszeniu ryzyka choroby przy etykietowaniu, a jeśli ono nie występuje — w prezentacji lub w reklamie — zamieszcza się również stwierdzenie, że istnieje wiele czynników ryzyka choroby, której dotyczy oświadczenie, i że zmiana jednego z tych czynników ryzyka może wywierać korzystny wpływ lub nie wywierać go.

Artykuł 15

Wniosek o udzielenie zezwolenia

1.   W przypadku odesłania do niniejszego artykułu wniosek o udzielenie zezwolenia jest składany zgodnie z przepisami poniższych ustępów.

2.   Wniosek jest przesyłany do właściwego organu krajowego w Państwie Członkowskim.

| a) | Właściwy organ krajowy:






  (i) | potwierdza na piśmie otrzymanie wniosku w ciągu 14 dni od daty jego wpłynięcia. Potwierdzenie to zawiera datę otrzymania wniosku; |
| --- | --- | --- |

a)

Właściwy organ krajowy:

(i)

potwierdza na piśmie otrzymanie wniosku w ciągu 14 dni od daty jego wpłynięcia. Potwierdzenie to zawiera datę otrzymania wniosku;

| (ii) | niezwłocznie informuje o tym Urząd; oraz |
| --- | --- |

(ii)

niezwłocznie informuje o tym Urząd; oraz

| (iii) | udostępnia Urzędowi wniosek wraz ze wszystkimi posiadanymi informacjami uzupełniającymi dostarczonymi przez wnioskodawcę; |
| --- | --- |

(iii)

udostępnia Urzędowi wniosek wraz ze wszystkimi posiadanymi informacjami uzupełniającymi dostarczonymi przez wnioskodawcę;

| b) | Urząd:






  (i) | bezzwłocznie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o wniosku i udostępnia im wniosek wraz ze wszystkimi posiadanymi informacjami uzupełniającymi dostarczonymi przez wnioskodawcę; |
| --- | --- | --- |

b)

Urząd:

(i)

bezzwłocznie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o wniosku i udostępnia im wniosek wraz ze wszystkimi posiadanymi informacjami uzupełniającymi dostarczonymi przez wnioskodawcę;

| (ii) | podaje do publicznej wiadomości streszczenie wniosku, o którym mowa w ust. 3 lit. g). |
| --- | --- |

(ii)

podaje do publicznej wiadomości streszczenie wniosku, o którym mowa w ust. 3 lit. g).

3.   Wniosek zawiera:

| a) | nazwę i adres wnioskodawcy; |
| --- | --- |

a)

nazwę i adres wnioskodawcy;

| b) | określenie składnika odżywczego lub innej substancji albo żywności lub kategorii żywności, której ma dotyczyć oświadczenie zdrowotne, łącznie z jej szczególnymi cechami; |
| --- | --- |

b)

określenie składnika odżywczego lub innej substancji albo żywności lub kategorii żywności, której ma dotyczyć oświadczenie zdrowotne, łącznie z jej szczególnymi cechami;

| c) | kopie wyników badań, które zostały przeprowadzone w odniesieniu do danego oświadczenia zdrowotnego, w tym — jeśli takie istnieją — niezależnych i poddanych ocenie środowiska badawczego badań, jak też wszelkich innych dostępnych materiałów, z których wynika, że dane oświadczenie spełnia kryteria określone w niniejszym rozporządzeniu; |
| --- | --- |

c)

kopie wyników badań, które zostały przeprowadzone w odniesieniu do danego oświadczenia zdrowotnego, w tym — jeśli takie istnieją — niezależnych i poddanych ocenie środowiska badawczego badań, jak też wszelkich innych dostępnych materiałów, z których wynika, że dane oświadczenie spełnia kryteria określone w niniejszym rozporządzeniu;

| d) | w stosownych przypadkach — wskazanie informacji, które powinny być traktowane jako zastrzeżone wraz z dającym się zweryfikować uzasadnieniem; |
| --- | --- |

d)

w stosownych przypadkach — wskazanie informacji, które powinny być traktowane jako zastrzeżone wraz z dającym się zweryfikować uzasadnieniem;

| e) | kopie wyników innych badań naukowych, które mają znaczenie dla danego oświadczenia zdrowotnego; |
| --- | --- |

e)

kopie wyników innych badań naukowych, które mają znaczenie dla danego oświadczenia zdrowotnego;

| f) | propozycję sformułowania oświadczenia zdrowotnego, dla którego wnioskuje się o zezwolenie, w razie potrzeby wraz ze szczegółowymi warunkami stosowania; |
| --- | --- |

f)

propozycję sformułowania oświadczenia zdrowotnego, dla którego wnioskuje się o zezwolenie, w razie potrzeby wraz ze szczegółowymi warunkami stosowania;

| g) | streszczenie wniosku. |
| --- | --- |

g)

streszczenie wniosku.

4.   Komisja, po uprzednim zasięgnięciu opinii Urzędu, przyjmuje zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu, wraz z wymogami dotyczącymi przygotowania i złożenia wniosku.

5.   W terminie do ... (18) Urząd publikuje szczegółowe wytyczne w celu ułatwienia wnioskodawcom przygotowania i przedstawienia wniosku.

Artykuł 16

Opinia Urzędu

1.   Przy wydawaniu swoich opinii Urząd dokłada starań, aby dotrzymać terminu sześciu miesięcy od daty wpłynięcia prawidłowego wniosku. Termin ten zostaje przedłużony w przypadku, gdy Urząd zwróci się do wnioskodawcy o informacje dodatkowe, o których mowa w ust. 2.

2.   Urząd lub właściwy organ krajowy za pośrednictwem Urzędu może w razie potrzeby zwrócić się do wnioskodawcy o uzupełnienie dokumentacji załączonej do wniosku w określonym terminie.

3.   W celu wydania opinii Urząd:

| a) | weryfikuje, czy proponowane sformułowanie oświadczenia zdrowotnego jest potwierdzone danymi naukowymi; |
| --- | --- |

a)

weryfikuje, czy proponowane sformułowanie oświadczenia zdrowotnego jest potwierdzone danymi naukowymi;

| b) | rozważa, czy sformułowanie oświadczenia zdrowotnego odpowiada kryteriom określonym w niniejszym rozporządzeniu; |
| --- | --- |

b)

rozważa, czy sformułowanie oświadczenia zdrowotnego odpowiada kryteriom określonym w niniejszym rozporządzeniu;

| c) | stwierdza, czy proponowane sformułowanie oświadczenia zdrowotnego jest zrozumiałe i sensowne dla przeciętnego konsumenta. |
| --- | --- |

c)

stwierdza, czy proponowane sformułowanie oświadczenia zdrowotnego jest zrozumiałe i sensowne dla przeciętnego konsumenta.

4.   Jeśli opinia co do wydania zezwolenia na stosowanie oświadczenia zdrowotnego jest pozytywna, zawiera ona dodatkowo następujące szczegóły:

| a) | nazwę i adres wnioskodawcy; |
| --- | --- |

a)

nazwę i adres wnioskodawcy;

| b) | określenie składnika odżywczego lub innej substancji albo żywności lub kategorii żywności, której ma dotyczyć oświadczenie zdrowotne, łącznie z jej szczególnymi cechami; |
| --- | --- |

b)

określenie składnika odżywczego lub innej substancji albo żywności lub kategorii żywności, której ma dotyczyć oświadczenie zdrowotne, łącznie z jej szczególnymi cechami;

| c) | zalecane sformułowanie oświadczenia zdrowotnego, w razie potrzeby wraz ze szczegółowymi warunkami stosowania; |
| --- | --- |

c)

zalecane sformułowanie oświadczenia zdrowotnego, w razie potrzeby wraz ze szczegółowymi warunkami stosowania;

| d) | w razie potrzeby warunki i ograniczenia stosowania danej żywności lub dodatkowe wyjaśnienia lub ostrzeżenia, które powinny towarzyszyć oświadczeniom zdrowotnym umieszczanym na etykiecie i w reklamach. |
| --- | --- |

d)

w razie potrzeby warunki i ograniczenia stosowania danej żywności lub dodatkowe wyjaśnienia lub ostrzeżenia, które powinny towarzyszyć oświadczeniom zdrowotnym umieszczanym na etykiecie i w reklamach.

5.   Urząd przedkłada Komisji, Państwom Członkowskim i wnioskodawcy opinię wraz ze sprawozdaniem opisującym ocenę oświadczenia zdrowotnego oraz z uzasadnieniem opinii i informacjami, na jakich została ona oparta.

6.   Urząd podaje swoją opinię do wiadomości publicznej zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002.

Wnioskodawca lub członkowie społeczeństwa mogą zgłaszać Komisji uwagi w terminie 30 dni od podania opinii do wiadomości publicznej.

Artykuł 17

Zezwolenie wspólnotowe

1.   Komisja przedkłada Komitetowi, o którym mowa w art. 22 ust. 2, w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania opinii Urzędu, projekt decyzji w sprawie wykazu dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych, z uwzględnieniem opinii Urzędu, wszelkich odpowiednich przepisów prawa wspólnotowego oraz pozostałych uzasadnionych czynników mających znaczenie dla badanej sprawy. Jeżeli projekt decyzji nie jest zgodny z opinią Urzędu, Komisja wyjaśnia przyczyny różnic.

2.   Projekt decyzji w sprawie zmiany wykazu dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych zawiera informacje, o których mowa w art. 16 ust. 4.

3.   Ostateczna decyzja w sprawie wniosku jest podejmowana zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.

4.   Komisja powiadamia bezzwłocznie wnioskodawcę o swojej decyzji i publikuje szczegóły tej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

5.   Oświadczenia zdrowotne zawarte w wykazach, o których mowa w art. 13 i 14, mogą być stosowane zgodnie z dotyczącymi ich warunkami, przez każdy podmiot działający na rynku spożywczym, o ile ich stosowanie nie jest ograniczone przepisami art. 20.

6.   Udzielenie zezwolenia nie uchyla ogólnej odpowiedzialności cywilnej i karnej podmiotu działającego na rynku spożywczym w odniesieniu do danej żywności.

Artykuł 18

Zmiana, zawieszanie i cofanie zezwoleń

1.   Wnioskodawca/użytkownik oświadczenia zawartego w wykazach, o których mowa w art. 13 i 14, może wnieść o zmianę odnośnego wykazu. Procedura określona w art. 15–17 jest stosowana odpowiednio.

2.   Urząd, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego albo Komisji, wydaje opinię w kwestii, czy oświadczenie zdrowotne zawarte w wykazach, o których mowa w art. 13 i 14, w dalszym ciągu spełnia warunki określone w niniejszym rozporządzeniu.

Urząd niezwłocznie przekazuje swoją opinię w sprawie danego oświadczenia Komisji, Państwom Członkowskim i, w stosownych przypadkach, pierwotnemu wnioskodawcy. Urząd podaje swoją opinię do publicznej wiadomości zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.

Wnioskodawca/użytkownik lub członek społeczeństwa może zgłaszać Komisji uwagi w ciągu 30 dni od podania opinii do wiadomości publicznej.

Komisja bezzwłocznie analizuje opinię Urzędu i wszelkie otrzymane uwagi. W stosownych przypadkach zezwolenie zostaje zmienione, zawieszone lub cofnięte, zgodnie z procedurą określoną w art. 17.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE

Artykuł 19

Rejestr wspólnotowy

1.   Komisja tworzy i prowadzi wspólnotowy rejestr oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zwany dalej „rejestrem”.

2.   Rejestr zawiera:

| a) | oświadczenia żywieniowe i warunki, które mają do nich zastosowanie zgodnie z załącznikiem; |
| --- | --- |

a)

oświadczenia żywieniowe i warunki, które mają do nich zastosowanie zgodnie z załącznikiem;

| b) | ograniczenia przyjęte zgodnie z art. 4 ust. 5; |
| --- | --- |

b)

ograniczenia przyjęte zgodnie z art. 4 ust. 5;

| c) | dozwolone oświadczenia zdrowotne i warunki, które mają do nich zastosowanie zgodnie z art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 2, art. 20, art. 23 ust. 2 oraz art. 27 ust. 6, oraz środki krajowe, o których mowa w art. 22 ust. 3; |
| --- | --- |

c)

dozwolone oświadczenia zdrowotne i warunki, które mają do nich zastosowanie zgodnie z art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 2, art. 20, art. 23 ust. 2 oraz art. 27 ust. 6, oraz środki krajowe, o których mowa w art. 22 ust. 3;

| d) | wykaz odrzuconych oświadczeń zdrowotnych i powody ich odrzucenia. |
| --- | --- |

d)

wykaz odrzuconych oświadczeń zdrowotnych i powody ich odrzucenia.

Oświadczenia zdrowotne, na których stosowanie wydano zezwolenie w oparciu o zastrzeżone dane, zamieszcza się w oddzielnym załączniku do rejestru, wraz z następującymi informacjami:

| 1) | data wydania przez Komisję zezwolenia na stosowanie oświadczenia zdrowotnego i nazwę pierwotnego wnioskodawcy, któremu wydano zezwolenie; |
| --- | --- |

1)

data wydania przez Komisję zezwolenia na stosowanie oświadczenia zdrowotnego i nazwę pierwotnego wnioskodawcy, któremu wydano zezwolenie;

| 2) | uwaga, że Komisja udzieliła zezwolenia na stosowanie danego oświadczenia zdrowotnego na podstawie zastrzeżonych danych; |
| --- | --- |

2)

uwaga, że Komisja udzieliła zezwolenia na stosowanie danego oświadczenia zdrowotnego na podstawie zastrzeżonych danych;

| 3) | uwaga o ograniczeniu stosowania danego oświadczenia zdrowotnego, chyba że kolejny wnioskodawca uzyska zezwolenie na jego stosowanie bez powoływania się na zastrzeżone dane pierwotnego wnioskodawcy. |
| --- | --- |

3)

uwaga o ograniczeniu stosowania danego oświadczenia zdrowotnego, chyba że kolejny wnioskodawca uzyska zezwolenie na jego stosowanie bez powoływania się na zastrzeżone dane pierwotnego wnioskodawcy.

3.   Rejestr jest dostępny publicznie.

Artykuł 20

Ochrona danych

1.   Dane naukowe i inne informacje zawarte we wniosku zgodnie z art. 15 ust. 2 nie mogą być w okresie siedmiu lat od daty wydania zezwolenia wykorzystane na rzecz późniejszego wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca ten uzgodnił z wnioskodawcą pierwotnym, że może z takich danych i informacji skorzystać, w przypadku gdy:

| a) | dane naukowe i inne informacje zostały przez pierwotnego wnioskodawcę zgłoszone przy składaniu pierwotnego wniosku jako zastrzeżone; oraz |
| --- | --- |

a)

dane naukowe i inne informacje zostały przez pierwotnego wnioskodawcę zgłoszone przy składaniu pierwotnego wniosku jako zastrzeżone; oraz

| b) | pierwotny wnioskodawca miał przy składaniu pierwotnego wniosku wyłączne prawo powoływania się na te zastrzeżone dane; oraz |
| --- | --- |

b)

pierwotny wnioskodawca miał przy składaniu pierwotnego wniosku wyłączne prawo powoływania się na te zastrzeżone dane; oraz

| c) | zezwolenie na stosowanie oświadczenia zdrowotnego nie zostałoby udzielone bez przedłożenia przez pierwotnego wnioskodawcę zastrzeżonych danych. |
| --- | --- |

c)

zezwolenie na stosowanie oświadczenia zdrowotnego nie zostałoby udzielone bez przedłożenia przez pierwotnego wnioskodawcę zastrzeżonych danych.

2.   Przed upływem okresu siedmiu lat, o którym mowa w ust. 1, żaden późniejszy wnioskodawca nie ma prawa powoływania się na dane zgłoszone przez pierwotnego wnioskodawcę jako zastrzeżone, o ile i tak długo jak Komisja nie podejmie decyzji, że można lub można było wpisać oświadczenie do wykazu, o którym mowa w art. 14 lub, w odpowiednich przypadkach, w art. 13, również bez przedkładania danych oznaczonych przez pierwotnego wnioskodawcę jako zastrzeżone.

Artykuł 21

Przepisy krajowe

Bez uszczerbku dla Traktatu, zwłaszcza jego art. 28 i 30, Państwa Członkowskie nie mogą, poprzez stosowanie niezharmonizowanych krajowych przepisów w sprawie oświadczeń dotyczących pewnego rodzaju żywności lub żywności w ogólności, ograniczać lub zakazywać handlu żywnością i jej reklamy, o ile jest ona zgodna z postanowieniami niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 22

Procedura powiadamiania

1.   Jeżeli Państwo Członkowskie uważa za konieczne przyjęcie nowego aktu prawnego, powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o przewidzianych środkach wraz z ich uzasadnieniem.

2.   Komisja zasięga opinii Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt ustanowionego na mocy art. 58 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (zwanego dalej „Komitetem”), jeżeli uważa, że taka konsultacja może być przydatna, lub na wniosek Państwa Członkowskiego, i wydaje opinię w sprawie przewidywanych działań.

3.   Zainteresowane Państwa Członkowskie mogą podjąć przewidziane środki po upływie sześciu miesięcy od powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, pod warunkiem że opinia Komisji nie jest negatywna.

Jeśli opinia Komisji jest negatywna, stwierdza ona, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, przed upływem okresu wyznaczonego w pierwszym akapicie niniejszego ustępu, czy planowane środki mogą zostać wprowadzone w życie. Komisja może zażądać wprowadzenia do planowanych środków określonych poprawek.

Artykuł 23

Środki bezpieczeństwa

1.   Jeżeli Państwo Członkowskie ma poważne podstawy, aby uważać, że oświadczenie jest niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia lub że potwierdzenie naukowe, o którym mowa w art. 6, jest niewystarczające, może ono czasowo zawiesić stosowanie takiego oświadczenia na swoim terytorium.

Informuje ono o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję, podając przyczyny zawieszenia.

2.   Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, w odpowiednich przypadkach decyzja jest podejmowana po uzyskaniu opinii Urzędu.

Komisja może wszcząć tę procedurę z własnej inicjatywy.

3.   Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, może utrzymać takie zawieszenie do czasu przekazania mu decyzji, o której mowa w ust. 2.

Artykuł 24

Procedura komitetu

1.   Komisja jest wspierana przez Komitet.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.

3.   Komitet przyjmuje swój regulamin.

Artykuł 25

Monitorowanie

W celu ułatwienia sprawnego monitorowania żywności opatrzonej oświadczeniem żywieniowym lub zdrowotnym Państwa Członkowskie mogą wymagać od producenta lub osoby wprowadzającej taką żywność na rynek na ich terytorium, aby powiadomiły właściwy organ o takim wprowadzeniu, przekazując im wzór etykiety stosowanej dla danego produktu.

Artykuł 26

Ocena

W terminie do dnia ... (19) Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w sprawie ewolucji rynku żywności, której dotyczą oświadczenia żywieniowe i zdrowotne, oraz rozumienia oświadczeń przez konsumentów, wraz z propozycją zmian niniejszego rozporządzenia w razie potrzeby.

Artykuł 27

Środki przejściowe

1.   Żywność wprowadzana na rynek lub etykietowana przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może znajdować się w obrocie rynkowym do upływu daty jej przydatności do spożycia, ale nie dłużej niż do ... (20). W odniesieniu do przepisów art. 4 ust. 1, żywność może znajdować się w obrocie rynkowym nie dłużej niż dwanaście miesięcy od określenia odpowiednich profili składników odżywczych i warunków ich stosowania.

2.   Produkty opatrzone znakami towarowymi lub markami istniejącymi przed dniem 1 stycznia 2005 r., które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, mogą pozostawać w obrocie rynkowym do dnia ... (21), po czym będą miały zastosowanie przepisy niniejszego rozporządzenia.

3.   Oświadczenia żywieniowe, które nie są zawarte w załączniku i które były stosowane w Państwie Członkowskim przed dniem 1 stycznia 2005 r. zgodnie z dotyczącymi ich przepisami krajowymi, mogą być, bez uszczerbku dla przyjmowanych środków bezpieczeństwa, o których mowa w art. 23, stosowane do... (22), a odpowiedzialność za nie ponoszą podmioty działające na rynku spożywczym.

4.   Oświadczenia żywieniowe w postaci obrazu, przedstawienia graficznego lub symbolicznego, zgodne z zasadami ogólnymi niniejszego rozporządzenia, które nie są zawarte w załączniku i są stosowane zgodnie ze szczególnymi warunkami i kryteriami zgodnie z przepisami lub zasadami krajowymi, podlegają następującym wymogom:

| a) | Państwa Członkowskie informują Komisję w terminie ... (16) o takich oświadczeniach żywieniowych i mających zastosowanie krajowych przepisach lub zasadach, wraz z naukowym uzasadnieniem tych przepisów lub zasad; |
| --- | --- |

a)

Państwa Członkowskie informują Komisję w terminie ... (16) o takich oświadczeniach żywieniowych i mających zastosowanie krajowych przepisach lub zasadach, wraz z naukowym uzasadnieniem tych przepisów lub zasad;

| b) | Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2, przyjmuje decyzję w sprawie stosowania takich oświadczeń. |
| --- | --- |

b)

Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2, przyjmuje decyzję w sprawie stosowania takich oświadczeń.

Oświadczenia żywieniowe, na których stosowanie nie udzielono zezwolenia zgodnie z powyższą procedurą, mogą być w dalszym ciągu stosowane przez dwanaście miesięcy od wydania decyzji.

5.   Oświadczenia zdrowotne, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. a), mogą być stosowane od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia przyjęcia wykazu, o którym mowa w art. 13 ust. 3, na odpowiedzialność podmiotów działających na rynku spożywczym, pod warunkiem że są one zgodne z niniejszym rozporządzeniem i mającymi do nich zastosowanie istniejącymi przepisami krajowymi i bez uszczerbku dla zastosowanych środków bezpieczeństwa, o których mowa w art. 23.

6.   Oświadczenia zdrowotne inne niż określone w art. 13 ust. 1 lit. a) oraz art. 14, które były stosowane zgodnie z przepisami krajowymi przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, podlegają następującym wymogom:

| a) | w odniesieniu do oświadczeń zdrowotnych, które były przedmiotem oceny i zezwolenia w Państwie Członkowskim, zezwolenia są wydawane w sposób następujący:






  (i) | Państwa Członkowskie informują Komisję w terminie do ... (16) o oświadczeniach żywieniowych, przedstawiając sprawozdanie oceniające naukowe uzasadnienie oświadczenia; |
| --- | --- | --- |

a)

w odniesieniu do oświadczeń zdrowotnych, które były przedmiotem oceny i zezwolenia w Państwie Członkowskim, zezwolenia są wydawane w sposób następujący:

(i)

Państwa Członkowskie informują Komisję w terminie do ... (16) o oświadczeniach żywieniowych, przedstawiając sprawozdanie oceniające naukowe uzasadnienie oświadczenia;

| (ii) | po konsultacji z Urzędem Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, przyjmuje decyzję w sprawie stosowania oświadczeń, na których stosowanie wydano w taki sposób zezwolenie. |
| --- | --- |

(ii)

po konsultacji z Urzędem Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, przyjmuje decyzję w sprawie stosowania oświadczeń, na których stosowanie wydano w taki sposób zezwolenie.

Oświadczenia żywieniowe, na których stosowanie nie zostało wydane zezwolenie zgodnie z powyższą procedurą, mogą być w dalszym ciągu stosowane przez okres sześciu miesięcy od przyjęcia takiej decyzji;

| b) | oświadczenia zdrowotne, które nie były przedmiotem oceny i zezwolenia w Państwie Członkowskim: oświadczenia takie mogą w dalszym ciągu być stosowane pod warunkiem złożenia wniosku zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przed ... (23), a oświadczenia zdrowotne, na których stosowanie nie wydano zezwolenia zgodnie z powyższą procedurą, mogą być w dalszym ciągu stosowane przez okres sześciu miesięcy od wydania decyzji zgodnie z art. 17 ust. 3. |
| --- | --- |

b)

oświadczenia zdrowotne, które nie były przedmiotem oceny i zezwolenia w Państwie Członkowskim: oświadczenia takie mogą w dalszym ciągu być stosowane pod warunkiem złożenia wniosku zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przed ... (23), a oświadczenia zdrowotne, na których stosowanie nie wydano zezwolenia zgodnie z powyższą procedurą, mogą być w dalszym ciągu stosowane przez okres sześciu miesięcy od wydania decyzji zgodnie z art. 17 ust. 3.

Artykuł 28

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie jest stosowane od dnia ... (24)

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w ..., dnia ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 110 z 30.4.2004, str. 18.

1

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2005 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 8 grudnia 2005 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

2

(3)  Dz.U. L 109 z 6.5.2000, str. 29. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/89/WE (Dz.U. L 308 z 25.11.2003, str. 15).

3

(4)  Dz.U. L 204 z 21.7.1998, str. 37. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

4

(5)  Dz.U. L 316 z 9.12.1994, str. 2.

5

(6)  Dz.U. L 183 z 12.7.2002, str. 51.

6

(7)  Dz.U. L 250 z 19.9.1984, str. 17. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22).

7

(8)  Dz.U. L 276 z 6.10.1990, str. 40. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji (WE) nr 2003/120 (Dz.U. L 333 z 20.12.2003, str. 51).

8

(9)  Dz.U. L 186 z 30.6.1989, str. 27. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Rady i Parlamentu Europejskiego (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

9

(10)  Dz.U. L 55 z 6.3.1996, str. 22.

10

(11)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

11

(12)  Dz.U. L 229 z 30.8.1980, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.

12

(13)  Dz.U. L 330 z 5.12.1998, str. 32. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.

13

(14)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1642/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 4).

14

(15)  24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

15

(16)  Rok od ostatniego dnia miesiąca wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

16

(17)  Trzy lata od ostatniego dnia miesiąca wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

17

(18)  Pierwszy dzień szóstego miesiąca następującego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

18

(19)  Sześć lat od ostatniego dnia piątego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

19

(20)  Ostatni dzień osiemnastego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

20

(21)  Dziesięć lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

21

(22)  Dwa lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

22

(23)  Dwanaście miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

23

(24)  Pierwszy dzień szóstego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

24

---

ZAŁĄCZNIK

OŚWIADCZENIA ŻYWIENIOWE I WARUNKI ICH STOSOWANIA

NISKA WARTOŚĆ ENERGETYCZNA

Oświadczenie, że dany środek spożywczy ma niską wartość energetyczną, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt nie zawiera więcej niż 40 kcal (170 kJ)/100 g dla produktów stałych lub nie więcej niż 20 kcal (80 kJ)/100 ml dla produktów płynnych. W przypadku słodzików stołowych zastosowanie ma limit 4 kcal (17 kJ)/porcję, przy intensywności słodzenia równoważnej 6 g sacharozy (ok. 1 łyżeczki sacharozy).

ZMNIEJSZONA WARTOŚĆ ENERGETYCZNA

Oświadczenie, że środek spożywczy ma zmniejszoną wartość energetyczną, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy wartość energetyczna jest zmniejszona o przynajmniej 30 %, ze wskazaniem na cechę lub cechy, które sprawiają, że dany środek spożywczy ma zmniejszoną ogólną wartość energetyczną.

NIE MA WARTOŚCI ENERGETYCZNEJ

Oświadczenie, że środek spożywczy nie posiada wartości energetycznej, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt nie zawiera więcej niż 4 kcal (17 kJ)/100 ml. W przypadku słodzików stołowych ma zastosowanie limit 0,4 kcal (1,7 kJ)/porcję, przy intensywności słodzenia równoważnej 6 g sacharozy (ok. 1 łyżeczki sacharozy).

NISKA ZAWARTOŚĆ TŁUSZCZU

Oświadczenie, że środek spożywczy ma niską zawartość tłuszczu, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera nie więcej niż 3 g tłuszczu na 100 g dla produktów stałych lub 1,5 g tłuszczu na 100 ml dla produktów płynnych (1,8 g tłuszczu na 100 ml mleka półtłustego).

NIE ZAWIERA TŁUSZCZU

Oświadczenie, że środek spożywczy nie zawiera tłuszczu, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera nie więcej niż 0,5 g tłuszczu na 100 g lub 100 ml. Jednakże oświadczenia wyrażone jako „X % bez tłuszczu” są zabronione.

NISKA ZAWARTOŚĆ TŁUSZCZÓW NASYCONYCH

Oświadczenie, że środek spożywczy ma niską zawartość tłuszczów nasyconych, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, kiedy suma nasyconych kwasów tłuszczowych i izomerów trans kwasów tłuszczowych w produkcie nie przekracza 1,5 g na 100 g produktów stałych lub 0,75 g/100 ml dla produktów płynnych, a w obu przypadkach kwasy tłuszczowe nasycone i izomery trans kwasów tłuszczowych nie mogą dostarczać więcej niż 10 % wartości energetycznej.

NIE ZAWIERA TŁUSZCZÓW NASYCONYCH

Oświadczenie, że środek spożywczy nie zawiera tłuszczów nasyconych, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy suma tłuszczów nasyconych i izomerów trans kwasów tłuszczowych nie przekracza 0,1g tłuszczów nasyconych na 100 g lub 100 ml.

NISKA ZAWARTOŚĆ CUKRÓW

Oświadczenie, że środek spożywczy ma niską zawartość cukrów, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera nie więcej niż 5 g cukrów na 100 g dla produktów stałych lub 2,5 g cukrów na 100 ml dla produktów płynnych.

NIE ZAWIERA CUKRÓW

Oświadczenie, że środek spożywczy nie zawiera cukrów, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera nie więcej niż 0,5 g cukrów na 100 g lub 100 ml.

BEZ DODATKU CUKRÓW

Oświadczenie, że do środka spożywczego nie zostały dodane cukry, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt nie zawiera żadnych dodanych cukrów prostych, dwucukrów ani żadnych innych środków spożywczych zastosowanych ze względu na ich właściwości słodzące. Jeżeli cukry występują naturalnie w środku spożywczym, na etykiecie powinna się również znaleźć następująca informacja: „ZAWIERA NATURALNIE WYSTĘPUJĄCE CUKRY”.

NISKA ZAWARTOŚĆ SODU/SOLI

Oświadczenie, że środek spożywczy ma niską zawartość sodu/soli, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera nie więcej niż 0,12 g sodu, lub równoważną ilość soli, na 100 g lub na 100 ml. W przypadku wód innych niż naturalne wody mineralne objęte zakresem stosowania dyrektywy 80/770/EWG wartość ta nie powinna przekraczać 2 mg sodu na 100 ml.

BARDZO NISKA ZAWARTOŚĆ SODU/SOLI

Oświadczenie, że środek spożywczy ma bardzo niską zawartość sodu/soli, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera nie więcej niż 0,04 g sodu, lub równoważną wartość dla soli, na 100 g lub na 100 ml. Tego oświadczenia nie stosuje się w odniesieniu do naturalnych wód mineralnych i innych wód.

NIE ZAWIERA SODU lub NIE ZAWIERA SOLI

Oświadczenie, że środek spożywczy nie zawiera sodu lub nie zawiera soli, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera nie więcej niż 0,005 g sodu lub równoważną wartość dla soli na 100 g.

ŹRÓDŁO BŁONNIKA POKARMOWEGO

Oświadczenie, że środek spożywczy jest źródłem błonnika pokarmowego, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera przynajmniej 3 g błonnika na 100 g lub przynajmniej 1,5 g błonnika na 100 kcal.

WYSOKA ZAWARTOŚĆ BŁONNIKA POKARMOWEGO

Oświadczenie, że środek spożywczy ma wysoką zawartość błonnika pokarmowego, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera przynajmniej 6 g błonnika na 100 g lub przynajmniej 3 g błonnika na 100 kcal.

ŹRÓDŁO BIAŁKA

Oświadczenie, że środek spożywczy jest źródłem białka, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy przynajmniej 12 % wartości energetycznej środka spożywczego pochodzi z białka.

WYSOKA ZAWARTOŚĆ BIAŁKA

Oświadczenie, że środek spożywczy ma wysoką zawartość białka, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy przynajmniej 20 % wartości energetycznej środka spożywczego pochodzi z białka.

ŹRÓDŁO [NAZWA WITAMINY/WITAMIN] LUB [NAZWA SKŁADNIKA MINERALNEGO/SKŁADNIKÓW MINERALNYCH]

Oświadczenie, że środek spożywczy jest źródłem witamin lub składników mineralnych, i każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera co najmniej znaczącą ilość, zdefiniowaną w załączniku do dyrektywy 90/496/EWG lub ilość przewidzianą w odstępstwach przyznanych zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr.../2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (1).

WYSOKA ZAWARTOŚĆ [NAZWA WITAMINY/WITAMIN] I/LUB [NAZWA SKŁADNIKA MINERALNEGO/SKŁADNIKÓW MINERALNYCH]

Oświadczenie, że środek spożywczy ma wysoką zawartość witamin lub składników mineralnych, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera co najmniej podwójną wartość w stosunku do produktu oznaczonego jako „źródło [NAZWA WITAMINY/WITAMIN] lub [NAZWA SKŁADNIKA MINERALNEGO/SKŁADNIKÓW MINERALNYCH]”.

ZAWIERA [NAZWA SKŁADNIKA ODŻYWCZEGO LUB INNEJ SUBSTANCJI]

Oświadczenie, że środek spożywczy zawiera składnik odżywczy lub inną substancję, dla której niniejsze rozporządzenie nie ustala szczególnych warunków, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt spełnia wszystkie odpowiednie postanowienia niniejszego rozporządzenia, w szczególności art. 5. W przypadku witamin mają zastosowanie warunki oświadczenia „źródło ...”.

O PODWYŻSZONEJ ZAWARTOŚCI [NAZWA SKŁADNIKA ODŻYWCZEGO]

Oświadczenie, że zawartość jednego lub kilku składników odżywczych innych niż witaminy została zwiększona, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt spełnia warunki dla oświadczenia „źródło...”, a zwiększenie zawartości wynosi co najmniej 30 % w porównaniu z podobnym produktem.

O OBNIŻONEJ ZAWARTOŚCI [NAZWA SKŁADNIKA ODŻYWCZEGO]

Oświadczenie, że zawartość jednego lub kilku składników odżywczych została obniżona, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy obniżenie zawartości wynosi co najmniej 30 % w porównaniu z podobnym produktem, z wyjątkiem mikroskładników odżywczych, gdzie dopuszczalne jest różnica 10 % w wartościach odniesienia, zgodnie z dyrektywą Rady 90/496/EWG, oraz sodu lub wartości równoważnej dla soli, gdzie dopuszczalna jest różnica 25 %.

LEKKI

Oświadczenie, że produkt jest „lekki”, oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, musi spełniać takie same warunki jak te, które ustalono dla terminu „zmniejszona zawartość”; oświadczeniu temu towarzyszy ponadto wskazanie na właściwość (właściwości), które sprawiają, że środek spożywczy staje się produktem „lekkim”.

NATURALNIE/NATURALNY

W przypadkach gdy środek spożywczy spełnia warunek lub warunki określone w niniejszym załączniku odnośnie do stosowania oświadczenia żywieniowego, termin „naturalnie/naturalny” może być stosowany jako dodatek do oświadczenia.

---

(1)  Dz.U. L...

---

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

| 1. | Komisja przekazała Radzie dnia 17 lipca 2003 r. wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (1). Wniosek oparty jest na art. 95 Traktatu. |
| --- | --- |

1.

Komisja przekazała Radzie dnia 17 lipca 2003 r. wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (1). Wniosek oparty jest na art. 95 Traktatu.

| 2. | Parlament Europejski przyjął swoją opinię po pierwszym czytaniu dnia 26 maja 2005 r. (2).
  Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał swoją opinię dnia 29 lutego 2004 r. (3). |
| --- | --- |

2.

Parlament Europejski przyjął swoją opinię po pierwszym czytaniu dnia 26 maja 2005 r. (2).

Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał swoją opinię dnia 29 lutego 2004 r. (3).

| 3. | Dnia 8 grudnia 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko zgodnie z art. 251 Traktatu. |
| --- | --- |

3.

Dnia 8 grudnia 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko zgodnie z art. 251 Traktatu.

II.   CELE

Wnioskowane rozporządzenie obejmuje oświadczenia żywieniowe i zdrowotne stosowane w etykietowaniu, prezentacji i reklamowaniu środków spożywczych oraz ma na celu ustalenie warunków stosowania takich oświadczeń.

Głównymi celami wniosku są:

| — | poprawa swobodnego przepływu towarów w ramach rynku wewnętrznego poprzez zapewnienie uczciwej konkurencji w sektorze spożywczym i zwiększenie ochrony prawnej podmiotów gospodarczych, |
| --- | --- |

—

poprawa swobodnego przepływu towarów w ramach rynku wewnętrznego poprzez zapewnienie uczciwej konkurencji w sektorze spożywczym i zwiększenie ochrony prawnej podmiotów gospodarczych,

| — | osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony konsumenta poprzez zapewnienie odpowiednich informacji i właściwej oceny oświadczeń, |
| --- | --- |

—

osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony konsumenta poprzez zapewnienie odpowiednich informacji i właściwej oceny oświadczeń,

| — | propagowanie i ochrona innowacji w sektorze spożywczym. |
| --- | --- |

—

propagowanie i ochrona innowacji w sektorze spożywczym.

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   Uwagi ogólne

Wspólne stanowisko Rady jest zgodne z celami wniosku Komisji, przy czym wprowadza ono pewną liczbę zmian, między innymi:

| 1. | Profile składników odżywczych (motywy 9, 10 i 11, art. 4 ust. 1)

  Rada utrzymała pojęcie profili składników odżywczych jako ważnego elementu zapewniającego skuteczne stosowanie rozporządzenia w związku z oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi. Pierwotny wniosek został znacznie rozwinięty, aby skupić się bardziej na celu i zakresie zastosowania profili składników odżywczych oraz na procedurze postępowania w celu ich szczegółowego opracowania. Przedstawiono odpowiednie zabezpieczenia w celu rozwiązania kwestii związanych z ich naukową obiektywnością, zachowaniem różnych zwyczajów żywieniowych i narodowych tradycji oraz zaangażowania w proces zainteresowanych stron. |
| --- | --- |

1.

Profile składników odżywczych (motywy 9, 10 i 11, art. 4 ust. 1)

Rada utrzymała pojęcie profili składników odżywczych jako ważnego elementu zapewniającego skuteczne stosowanie rozporządzenia w związku z oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi. Pierwotny wniosek został znacznie rozwinięty, aby skupić się bardziej na celu i zakresie zastosowania profili składników odżywczych oraz na procedurze postępowania w celu ich szczegółowego opracowania. Przedstawiono odpowiednie zabezpieczenia w celu rozwiązania kwestii związanych z ich naukową obiektywnością, zachowaniem różnych zwyczajów żywieniowych i narodowych tradycji oraz zaangażowania w proces zainteresowanych stron.

| 2. | Oświadczenia zdrowotne (art. 10-13)

  Pierwotny wniosek Komisji przewidywał zakaz posługiwania się kilkoma rodzajami oświadczeń zdrowotnych. Rada utrzymała zakaz niektórych z tych oświadczeń (art. 12), a w odniesieniu do innych zastrzegła, że mogą być stosowane pod pewnymi warunkami (o których mowa w art. 10 ust. 3 i art. 13 ust. 1 lit. b) i c)).
  Artykuł 13 wspólnego stanowiska przewiduje przyjęcie przez Komisję wykazu niektórych oświadczeń zdrowotnych (nieodwołujących się do zmniejszenia ryzyka choroby) w terminie 3 lat od przyjęcia rozporządzenia, na podstawie sugestii Państw Członkowskich. Zakres zastosowania tego artykułu został rozszerzony i obejmuje obecnie oświadczenia odnoszące się do funkcji psychologicznych i behawioralnych (ust. 1 lit. b)) oraz odchudzania i kontroli wagi (ust. 1 lit. c)). Ponadto można zastosować procedury udzielania zezwolenia na dodanie do wykazu tych oświadczeń zdrowotnych, które są oparte na nowo uzyskanych danych naukowych lub zawierają wniosek o ochronę zastrzeżonych danych.
  W odniesieniu do zaleceń lub potwierdzeń, wydanych przez krajowe stowarzyszenia medyczne i organizacje charytatywne związane ze zdrowiem, przewiduje się nowy art. 11, zgodnie z którym ustawodawstwo krajowe może być nadal stosowane zgodnie z postanowieniami Traktatu, do czasu przyjęcia norm wspólnotowych. |
| --- | --- |

2.

Oświadczenia zdrowotne (art. 10-13)

Pierwotny wniosek Komisji przewidywał zakaz posługiwania się kilkoma rodzajami oświadczeń zdrowotnych. Rada utrzymała zakaz niektórych z tych oświadczeń (art. 12), a w odniesieniu do innych zastrzegła, że mogą być stosowane pod pewnymi warunkami (o których mowa w art. 10 ust. 3 i art. 13 ust. 1 lit. b) i c)).

Artykuł 13 wspólnego stanowiska przewiduje przyjęcie przez Komisję wykazu niektórych oświadczeń zdrowotnych (nieodwołujących się do zmniejszenia ryzyka choroby) w terminie 3 lat od przyjęcia rozporządzenia, na podstawie sugestii Państw Członkowskich. Zakres zastosowania tego artykułu został rozszerzony i obejmuje obecnie oświadczenia odnoszące się do funkcji psychologicznych i behawioralnych (ust. 1 lit. b)) oraz odchudzania i kontroli wagi (ust. 1 lit. c)). Ponadto można zastosować procedury udzielania zezwolenia na dodanie do wykazu tych oświadczeń zdrowotnych, które są oparte na nowo uzyskanych danych naukowych lub zawierają wniosek o ochronę zastrzeżonych danych.

W odniesieniu do zaleceń lub potwierdzeń, wydanych przez krajowe stowarzyszenia medyczne i organizacje charytatywne związane ze zdrowiem, przewiduje się nowy art. 11, zgodnie z którym ustawodawstwo krajowe może być nadal stosowane zgodnie z postanowieniami Traktatu, do czasu przyjęcia norm wspólnotowych.

| 3. | Zakres zastosowania oświadczeń żywieniowych (motyw 5, art. 2 pkt 4, art. 27 ust. 4)

  Mimo że pierwotny wniosek nie przewidywał użycia symboli/oznaczeń jako oświadczeń żywieniowych, Rada zbadała szczegółowo tę kwestię w związku z rosnącym zapotrzebowaniem odnośnie do użycia zarówno negatywnych, jak i pozytywnych oznaczeń statusu żywieniowego żywności (przeznaczonej na przykład do wprowadzenia do supermarketów). W rezultacie wspólne stanowisko wyjaśnia, że wnioskowane rozporządzenie stosuje się tylko do oświadczeń dotyczących właściwości korzystnych, nie obejmuje natomiast innych niż korzystne skutków spożycia żywności. W związku z tym stwierdzono, że Państwa Członkowskie zamierzające wprowadzić rozwiązania krajowe w odniesieniu do oświadczeń dotyczących właściwości innych niż korzystne powinny powiadomić Komisję i Państwa Członkowskie o takich rozwiązaniach zgodnie z dyrektywą 98/34/WE (motyw 5).
  Ponadto w celu uwzględnienia niektórych oświadczeń żywieniowych w formie obrazowej, graficznej lub symbolicznej stosowanych w niektórych Państwach Członkowskich wprowadzono uzgodnienie przejściowe w art. 27 ust. 4, które przewiduje zezwolenie na stosowanie krajowych zasad i kryteriów w odniesieniu do użycia znaków graficznych i symboli, jeśli są one zgodne z ogólnymi zasadami rozporządzenia. |
| --- | --- |

3.

Zakres zastosowania oświadczeń żywieniowych (motyw 5, art. 2 pkt 4, art. 27 ust. 4)

Mimo że pierwotny wniosek nie przewidywał użycia symboli/oznaczeń jako oświadczeń żywieniowych, Rada zbadała szczegółowo tę kwestię w związku z rosnącym zapotrzebowaniem odnośnie do użycia zarówno negatywnych, jak i pozytywnych oznaczeń statusu żywieniowego żywności (przeznaczonej na przykład do wprowadzenia do supermarketów). W rezultacie wspólne stanowisko wyjaśnia, że wnioskowane rozporządzenie stosuje się tylko do oświadczeń dotyczących właściwości korzystnych, nie obejmuje natomiast innych niż korzystne skutków spożycia żywności. W związku z tym stwierdzono, że Państwa Członkowskie zamierzające wprowadzić rozwiązania krajowe w odniesieniu do oświadczeń dotyczących właściwości innych niż korzystne powinny powiadomić Komisję i Państwa Członkowskie o takich rozwiązaniach zgodnie z dyrektywą 98/34/WE (motyw 5).

Ponadto w celu uwzględnienia niektórych oświadczeń żywieniowych w formie obrazowej, graficznej lub symbolicznej stosowanych w niektórych Państwach Członkowskich wprowadzono uzgodnienie przejściowe w art. 27 ust. 4, które przewiduje zezwolenie na stosowanie krajowych zasad i kryteriów w odniesieniu do użycia znaków graficznych i symboli, jeśli są one zgodne z ogólnymi zasadami rozporządzenia.

Komisja przyjęła wspólne stanowisko uzgodnione przez Radę.

2.   Poprawki Parlamentu Europejskiego

W głosowaniu plenarnym dnia 26 maja 2005 r. Parlament Europejski przyjął 75 poprawek do wniosku (poprawki 22 i 23 mają charakter językowy i nie mają wpływu na wersję angielską).

Rada:

| a) | wprowadziła do wspólnego stanowiska 35 poprawek w całości, częściowo lub co do zasady:
  Motywy:

  Poprawka 1 [motyw 1 (nowy)] i poprawka 10 (motyw 19): przyjęte częściowo w motywie 10, ostatnie zdanie, skupiając się na profilach składników odżywczych i warunkach ich stosowania. Motyw odwołuje się w szczególności do zmienności zwyczajów i tradycji żywieniowych oraz faktu, że poszczególne produkty mogą odgrywać znaczącą rolę w kontekście ogólnej diety.

  Poprawka 2 [motyw 3a (nowy)]: przyjęta częściowo w motywie 4, w którym wyjaśniono, że rozporządzenia nie powinno stosować się do oświadczeń przedstawianych w przekazach o charakterze niekomercyjnym, jak np. w wytycznych lub poradach żywieniowych, wydawanych przez organy i jednostki władzy publicznej odpowiedzialne za zdrowie, lub niekomercyjnych przekazach i informacjach w prasie oraz w publikacjach naukowych.

  Poprawka 4 (motyw 7): przyjęta co do istoty i częściowo w motywie 11. W szczególności określono, że Komisja uwzględni stanowisko Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, ustalając profile składników odżywczych i odpowiednie środki z nimi związane.

  Poprawka 6 (motyw 13) i poprawka 7 (motyw 15): przeformułowano je nieznacznie i włączono do, odpowiednio, motywów 20 i 23.

  Poprawka 8 (motyw 16): część tej poprawki włączono do wspólnego stanowiska, co do istoty, w motywie 24 i art. 13. Uważa się, że mimo iż odniesienie do tempa i stopnia utraty wagi powinno być zabronione, jak przewidziano w pierwotnym wniosku, w praktyce oświadczenia informujące o utracie wagi, jej kontroli lub redukcji dostępnej energii z diety mogą być sporządzane na podstawie ogólnie uznanych danych naukowych, jeżeli są one zrozumiałe dla przeciętnego konsumenta.

  Poprawka 9 (motyw 17): została przyjęta częściowo i włączona do motywu 25.

  Poprawka 12 (motyw 22): została po niewielkim przeformułowaniu włączona do motywu 30.

  Poprawka 14 (motyw 26): przyjęto jej pierwszą część, wprowadzoną do motywu 33.
  Artykuły

  Poprawka 16 (art. 1 ust. 2): przyjęta częściowo w art. 1 ust. 2, podczas gdy proponowane wyłączenie z zakresu zastosowania rozporządzenia produktów sprzedawanych luzem oraz owoców i warzyw nie mogło zostać poparte przez Radę.

  Poprawka 17 [art. 1 ust. 3a (nowy)]: częściowo przyjęta w art. 1 ust. 4.

  Poprawki 20 i 21 (art. 2 ust. 1): przyjęte w całości w art. 2.

  Poprawki 26 i 27 (art. 3 ust. 2 lit. a) i c)): przyjęte w całości w art. 3.

  Poprawka 28 [art. 3 ust. 2 lit. da) (nowa)]: pierwszą część uwzględniono w art. 3 tiret drugie lit. c), podczas gdy drugą część — co do istoty w następującej po niej lit. d).

  Poprawka 30 (art. 5 ust. 1 lit. a)): pierwszą część włączono do art. 5 ust. 1 lit. a).

  Poprawki 31-33 (art. 5 ust. 1 lit. b)–d)): przyjęte w całości zgodnie z sugestią.

  Poprawka 36 (art. 7): pierwszą część tej poprawki włączono do motywu 10. Odniesienie do suplementów żywnościowych i dyrektywy 2002/46/WE (która wymaga, między innymi, by ilości składników odżywczych lub innych zgłoszonych substancji były podane w przeliczeniu na dawkę produktu zalecaną w dziennym spożyciu na etykiecie) znajduje się w art. 7 akapit trzeci.

  Poprawki 41 i 91 (art. 11, tytuł): włączono w całości zgodnie z propozycją.

  Poprawka 42 (art. 11 ust. 1): poprawkę przyjęto we wspólnym stanowisku częściowo i co do zasady. W praktyce niektóre oświadczenia zdrowotne, które pierwotnie proponowano ograniczyć na mocy art. 11 (w szczególności w ust. 1 lit. a), b), część lit. c) i część lit. d) pierwotnego wniosku), zostały usunięte z tego artykułu i obecnie odniesienia do nich znajdują się w art. 10 ust. 3 (zgodnie z którym mogą być stosowane pod specjalnymi warunkami), w art. 11 (zgodnie z którym stosować można zasady krajowe w przypadku braku odpowiednich zasad wspólnotowych) lub w art. 13 ust. 1 lit. b) i c), zgodnie z którymi podlegają one włączeniu do wykazu oświadczeń zdrowotnych, jeśli oparte są na ogólnie uznanych danych naukowych i są one zrozumiałe dla przeciętnego konsumenta.

  Poprawki 43 i 93 (art. 11 ust. 2): poprawki te uzgodniono co do istoty; znajdują się w art. 10 ust. 4.

  Poprawka 44 (art. 12 ust. 1): przyjęta częściowo, jeśli chodzi o wykreślenie słowa „zwykły” z art. 13 ust. 1 i w odniesieniu do potrzeby właściwego uzasadnienia oświadczenia w art. 13 ust. 2, w którym mowa jest teraz o potrzebie odwołania się do konkretnych uzasadnień naukowych.

  Poprawka 45 (art. 12 ust. 2 pkt 1): przyjęta częściowo i co do zasady w art. 13 ust. 5, zgodnie z którym możliwe jest zawarcie oświadczeń zdrowotnych w zatwierdzonym wykazie na podstawie wniosku o zezwolenie złożonego przez zainteresowane strony.

  Poprawka 50 (art. 14 ust. 2 lit. b)): w całości włączona do art. 15 ust. 3 lit. b).

  Poprawka 51 (art. 14 ust. 2 lit. e)): uzgodniona częściowo, w szczególności, w odniesieniu do wykreślenia obowiązku dostarczenia proponowanego brzmienia tekstu we wszystkich językach Wspólnoty. W odniesieniu do przykładowych środków dla MŚP wskazuje się, że przepisy wykonawcze dotyczące stosowania art. 15, w tym dotyczące przygotowania i przedstawienia wniosku, przewidziano w ust. 4 tego artykułu. Ponadto art. 15 ust. 5 przewiduje, że szczegółowe wytyczne mające pomóc wnioskodawcom zostaną wydane przez Urząd przed datą rozpoczęcia stosowania rozporządzenia.

  Poprawka 57 (art. 15 ust. 1): częściowo przyjęta, w odniesieniu do terminu wydania opinii przewidzianego dla Urzędu, który przedłużono do sześciu miesięcy.

  Poprawka 61 (art. 15 ust. 4 lit. c)): uzgodniona co do zasady — wykreślono odniesienie do wszystkich języków Wspólnoty, jak przewidziano w poprawce.

  Poprawka 62 [art. 15 ust. 4a (nowy)]: uzgodniono częściowo i co do zasady. Artykuł 16 ust. 6 wspólnego stanowiska przewiduje konkretnie, że wnioskodawca może zgłaszać uwagi do Komisji w sprawie opinii Urzędu w terminie 30 dni od jej publikacji. Artykuł 17 ust. 1 przewiduje, że opinia Urzędu i inne uzasadnione czynniki istotne w danej kwestii zostaną uwzględnione przez Komisję w projekcie decyzji.

  Poprawka 72 (art. 26): dotycząca środków przejściowych dla produktów będących już na rynku i dla stosowanych już oświadczeń zdrowotnych, została w znacznym stopniu przyjęta co do istoty. Nowy art. 27 poświęcony jest obecnie w całości obowiązującym środkom przejściowym, w tym przypadkowi żywności już wprowadzonej na rynek, produktom opatrzonym znakami towarowymi lub markami istniejącymi przed dniem 1 stycznia 2005 r. i stosowanym oświadczeniom żywieniowym i zdrowotnym dotyczącym żywności; |
| --- | --- |

a)

wprowadziła do wspólnego stanowiska 35 poprawek w całości, częściowo lub co do zasady:

Motywy:

Poprawka 1 [motyw 1 (nowy)] i poprawka 10 (motyw 19): przyjęte częściowo w motywie 10, ostatnie zdanie, skupiając się na profilach składników odżywczych i warunkach ich stosowania. Motyw odwołuje się w szczególności do zmienności zwyczajów i tradycji żywieniowych oraz faktu, że poszczególne produkty mogą odgrywać znaczącą rolę w kontekście ogólnej diety.

Poprawka 2 [motyw 3a (nowy)]: przyjęta częściowo w motywie 4, w którym wyjaśniono, że rozporządzenia nie powinno stosować się do oświadczeń przedstawianych w przekazach o charakterze niekomercyjnym, jak np. w wytycznych lub poradach żywieniowych, wydawanych przez organy i jednostki władzy publicznej odpowiedzialne za zdrowie, lub niekomercyjnych przekazach i informacjach w prasie oraz w publikacjach naukowych.

Poprawka 4 (motyw 7): przyjęta co do istoty i częściowo w motywie 11. W szczególności określono, że Komisja uwzględni stanowisko Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, ustalając profile składników odżywczych i odpowiednie środki z nimi związane.

Poprawka 6 (motyw 13) i poprawka 7 (motyw 15): przeformułowano je nieznacznie i włączono do, odpowiednio, motywów 20 i 23.

Poprawka 8 (motyw 16): część tej poprawki włączono do wspólnego stanowiska, co do istoty, w motywie 24 i art. 13. Uważa się, że mimo iż odniesienie do tempa i stopnia utraty wagi powinno być zabronione, jak przewidziano w pierwotnym wniosku, w praktyce oświadczenia informujące o utracie wagi, jej kontroli lub redukcji dostępnej energii z diety mogą być sporządzane na podstawie ogólnie uznanych danych naukowych, jeżeli są one zrozumiałe dla przeciętnego konsumenta.

Poprawka 9 (motyw 17): została przyjęta częściowo i włączona do motywu 25.

Poprawka 12 (motyw 22): została po niewielkim przeformułowaniu włączona do motywu 30.

Poprawka 14 (motyw 26): przyjęto jej pierwszą część, wprowadzoną do motywu 33.

Artykuły

Poprawka 16 (art. 1 ust. 2): przyjęta częściowo w art. 1 ust. 2, podczas gdy proponowane wyłączenie z zakresu zastosowania rozporządzenia produktów sprzedawanych luzem oraz owoców i warzyw nie mogło zostać poparte przez Radę.

Poprawka 17 [art. 1 ust. 3a (nowy)]: częściowo przyjęta w art. 1 ust. 4.

Poprawki 20 i 21 (art. 2 ust. 1): przyjęte w całości w art. 2.

Poprawki 26 i 27 (art. 3 ust. 2 lit. a) i c)): przyjęte w całości w art. 3.

Poprawka 28 [art. 3 ust. 2 lit. da) (nowa)]: pierwszą część uwzględniono w art. 3 tiret drugie lit. c), podczas gdy drugą część — co do istoty w następującej po niej lit. d).

Poprawka 30 (art. 5 ust. 1 lit. a)): pierwszą część włączono do art. 5 ust. 1 lit. a).

Poprawki 31-33 (art. 5 ust. 1 lit. b)–d)): przyjęte w całości zgodnie z sugestią.

Poprawka 36 (art. 7): pierwszą część tej poprawki włączono do motywu 10. Odniesienie do suplementów żywnościowych i dyrektywy 2002/46/WE (która wymaga, między innymi, by ilości składników odżywczych lub innych zgłoszonych substancji były podane w przeliczeniu na dawkę produktu zalecaną w dziennym spożyciu na etykiecie) znajduje się w art. 7 akapit trzeci.

Poprawki 41 i 91 (art. 11, tytuł): włączono w całości zgodnie z propozycją.

Poprawka 42 (art. 11 ust. 1): poprawkę przyjęto we wspólnym stanowisku częściowo i co do zasady. W praktyce niektóre oświadczenia zdrowotne, które pierwotnie proponowano ograniczyć na mocy art. 11 (w szczególności w ust. 1 lit. a), b), część lit. c) i część lit. d) pierwotnego wniosku), zostały usunięte z tego artykułu i obecnie odniesienia do nich znajdują się w art. 10 ust. 3 (zgodnie z którym mogą być stosowane pod specjalnymi warunkami), w art. 11 (zgodnie z którym stosować można zasady krajowe w przypadku braku odpowiednich zasad wspólnotowych) lub w art. 13 ust. 1 lit. b) i c), zgodnie z którymi podlegają one włączeniu do wykazu oświadczeń zdrowotnych, jeśli oparte są na ogólnie uznanych danych naukowych i są one zrozumiałe dla przeciętnego konsumenta.

Poprawki 43 i 93 (art. 11 ust. 2): poprawki te uzgodniono co do istoty; znajdują się w art. 10 ust. 4.

Poprawka 44 (art. 12 ust. 1): przyjęta częściowo, jeśli chodzi o wykreślenie słowa „zwykły” z art. 13 ust. 1 i w odniesieniu do potrzeby właściwego uzasadnienia oświadczenia w art. 13 ust. 2, w którym mowa jest teraz o potrzebie odwołania się do konkretnych uzasadnień naukowych.

Poprawka 45 (art. 12 ust. 2 pkt 1): przyjęta częściowo i co do zasady w art. 13 ust. 5, zgodnie z którym możliwe jest zawarcie oświadczeń zdrowotnych w zatwierdzonym wykazie na podstawie wniosku o zezwolenie złożonego przez zainteresowane strony.

Poprawka 50 (art. 14 ust. 2 lit. b)): w całości włączona do art. 15 ust. 3 lit. b).

Poprawka 51 (art. 14 ust. 2 lit. e)): uzgodniona częściowo, w szczególności, w odniesieniu do wykreślenia obowiązku dostarczenia proponowanego brzmienia tekstu we wszystkich językach Wspólnoty. W odniesieniu do przykładowych środków dla MŚP wskazuje się, że przepisy wykonawcze dotyczące stosowania art. 15, w tym dotyczące przygotowania i przedstawienia wniosku, przewidziano w ust. 4 tego artykułu. Ponadto art. 15 ust. 5 przewiduje, że szczegółowe wytyczne mające pomóc wnioskodawcom zostaną wydane przez Urząd przed datą rozpoczęcia stosowania rozporządzenia.

Poprawka 57 (art. 15 ust. 1): częściowo przyjęta, w odniesieniu do terminu wydania opinii przewidzianego dla Urzędu, który przedłużono do sześciu miesięcy.

Poprawka 61 (art. 15 ust. 4 lit. c)): uzgodniona co do zasady — wykreślono odniesienie do wszystkich języków Wspólnoty, jak przewidziano w poprawce.

Poprawka 62 [art. 15 ust. 4a (nowy)]: uzgodniono częściowo i co do zasady. Artykuł 16 ust. 6 wspólnego stanowiska przewiduje konkretnie, że wnioskodawca może zgłaszać uwagi do Komisji w sprawie opinii Urzędu w terminie 30 dni od jej publikacji. Artykuł 17 ust. 1 przewiduje, że opinia Urzędu i inne uzasadnione czynniki istotne w danej kwestii zostaną uwzględnione przez Komisję w projekcie decyzji.

Poprawka 72 (art. 26): dotycząca środków przejściowych dla produktów będących już na rynku i dla stosowanych już oświadczeń zdrowotnych, została w znacznym stopniu przyjęta co do istoty. Nowy art. 27 poświęcony jest obecnie w całości obowiązującym środkom przejściowym, w tym przypadkowi żywności już wprowadzonej na rynek, produktom opatrzonym znakami towarowymi lub markami istniejącymi przed dniem 1 stycznia 2005 r. i stosowanym oświadczeniom żywieniowym i zdrowotnym dotyczącym żywności;

| b) | nie umieściła 38 poprawek we wspólnym stanowisku.
  W odniesieniu do poprawek 3, 5, 11, 85, 24, 25, 29, 34, 35, 39, 40, 46, 47, 48, 49, 53, 55, 56, 58, 60, 63, 64, 65, 66, 68, 69, 96, 70 Rada przyjęła stanowisko wyrażone przez Komisję.
  W odniesieniu do poprawki 85 [art. 1 ust. 1a (nowy)], wyłączającej znaki towarowe z zakresu zastosowania rozporządzenia, można wskazać, że w art. 27 ust. 2 przewidziano dziesięcioletni okres przejściowy dla istniejących produktów opatrzonych znakami towarowymi lub markami, które nie są zgodne z rozporządzeniem.
  W odniesieniu do poprawek 13, 15, 18, 37, 38, 52, 54, 59, 67 i 71, przyjętych częściowo lub co do zasady przez Komisję, ale nie zawartych we wspólnym stanowisku, można poczynić następujące uwagi:

  Poprawka 13

  Rada odnotowuje, że tekst wspólnego stanowiska już przewiduje możliwość konsultacji zainteresowanych stron w procesie wprowadzenia w życie wnioskowanego rozporządzenia (jak w art. 4 ust. 1 akapit piąty lub w art. 10 ust. 4) i we właściwy sposób uwzględnia potrzeby europejskiej branży spożywczej. Na przykład propagowanie innowacji podkreślono między innymi w motywach 10, 31 oraz w art. 13 ust. 5 (dotyczących oświadczeń zdrowotnych innych niż oświadczenia dotyczące zmniejszenia ryzyka choroby, w przypadku których wymagana jest ochrona danych). Artykuł 27 (nowy) omawia szczegółowo środki przejściowe dla istniejących produktów i już stosowanych oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych.

  Poprawka 15

  Proponowany motyw uważa się za nieodpowiedni, ponieważ nie odpowiada żadnemu istotnemu przepisowi w tekście wnioskowanego rozporządzenia. Rada nie podaje w wątpliwość faktu, że kampanie informacyjne dotyczące kwestii żywieniowych i zwyczajów zdrowego odżywiania mogą odgrywać ważną rolę w zapobieganiu otyłości i chorobom z nią związanym.

  Poprawka 18

  Rada uważa, że suplementy żywnościowe wchodzą całkowicie w zakres zastosowania wnioskowanego rozporządzenia i dlatego nie popiera tej poprawki. Odniesienie do szczególnych wymogów dotyczących etykietowania w przypadku suplementów żywnościowych znajduje się w art. 7 tiret trzecie.

  Poprawka 37

  Obowiązkowe zaangażowanie paneli konsumenckich, zawsze gdy zmieniany jest wykaz oświadczeń żywieniowych, załączony do rozporządzenia, wiąże się prawdopodobnie z dodatkowym czasowym i finansowym obciążeniem procesu dostosowywania Załącznika. Uważa się, że art. 5 ust. 2 wspólnego stanowiska, wymieniający ogólne warunki mające zastosowanie do wszystkich oświadczeń, jest wystarczająco jasny w tym względzie, ponieważ zastrzega, że „stosowanie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych jest dopuszczalne tylko w przypadku, gdy można oczekiwać, że przeciętny konsument zrozumie opisane w oświadczeniu korzystne działanie”.

  Poprawka 38

  Sugestia, by zezwolić na porównawcze oświadczenia żywieniowe między żywnością należącą do różnych kategorii, nie została przyjęta we wspólnym stanowisku z powodu poruszonych kwestii dotyczących możliwych konsekwencji dla jasności i naukowej obiektywności informacji skierowanych do konsumentów.

  Poprawka 52

  W opinii Rady proponowany dodatkowy wymóg przedstawienia próbki proponowanego opakowania żywności, której ma dotyczyć oświadczenie, na wczesnym etapie procedury udzielania zezwolenia, wywołałby dodatkowe koszty dla wnioskodawcy bez współmiernych korzyści. Odnotowuje się również art. 25, który przewiduje, że Państwo Członkowskie może, do celów kontroli, zwrócić się do producenta lub osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie produktu na rynek o przedstawienie wzoru etykiety używanej do tego produktu.

  Poprawka 54

  Rada uważa, że w celu uproszczenia całej procedury udzielania zezwolenia, zmniejszono niektóre wymogi (np. wymogi językowe). Ponadto art. 15 ust. 4 i 5 przewidują, że w związku z przygotowaniem i przedstawieniem wniosku Komisja i Urząd, odpowiednio, ustalą przepisy wykonawcze i szczegółowe wskazówki w celu pomocy wnioskodawcom.

  Poprawka 59

  Rada wolała utrzymać oryginalny tekst wniosku, z nieznaczną zmianą, ponieważ jest on dokładniejszy w opisie roli i kompetencji Urzędu w ocenie wniosków.

  Poprawka 67

  Rada uważa, że sugerowany okres trzech miesięcy przewidziany dla Komisji w celu zbadania opinii Urzędu nie doda tekstowi jasności. Odnotowuje się, że zgodnie z art. 18 ust. 2 wspólnego stanowiska opinia Urzędu powinna być zbadana wraz ze wszelkimi uwagami otrzymanymi od wnioskodawców lub członków społeczeństwa, na co przewidziano 30 dni od czasu wydania opinii przez Urząd. Ponadto art. 17 ust. 1 dotyczący procedury, którą należy stosować, ustala szczegółowe terminy w tym względzie.

  Poprawka 71

  Rada uważa, że sugerowany okres trzech lat przewidziany dla Komisji na przedstawienie sprawozdania ze stosowania wnioskowanego rozporządzenia nie jest odpowiedni, ponieważ niektóre jego główne aspekty (takie jak profile składników odżywczych lub wykaz dozwolonych oświadczeń zdrowotnych) nie będą wtedy jeszcze wprowadzone w życie.
  W odniesieniu do drugiej części poprawki, która przewiduje zbadanie w szczególności problemów występujących w związku ze stosowaniem art. 1 ust. 4a (nowy) (poprawka 85), dotyczącego wyłączenia produktów opatrzonych znakami towarowymi, przywołuje się, że zgodnie z art. 27 wspólnego stanowiska produkty te mogą dalej być sprzedawane, nawet jeśli nie jest to zgodne z rozporządzeniem, przez okres 10 lat. Obecne brzmienie art. 26 zostawia Komisji możliwość zbadania tej kwestii w ocenie stosowania rozporządzenia w stosunku do rozwoju rynku produktów, których to dotyczy i rozumienia oświadczeń przez konsumentów. |
| --- | --- |

b)

nie umieściła 38 poprawek we wspólnym stanowisku.

W odniesieniu do poprawek 3, 5, 11, 85, 24, 25, 29, 34, 35, 39, 40, 46, 47, 48, 49, 53, 55, 56, 58, 60, 63, 64, 65, 66, 68, 69, 96, 70 Rada przyjęła stanowisko wyrażone przez Komisję.

W odniesieniu do poprawki 85 [art. 1 ust. 1a (nowy)], wyłączającej znaki towarowe z zakresu zastosowania rozporządzenia, można wskazać, że w art. 27 ust. 2 przewidziano dziesięcioletni okres przejściowy dla istniejących produktów opatrzonych znakami towarowymi lub markami, które nie są zgodne z rozporządzeniem.

W odniesieniu do poprawek 13, 15, 18, 37, 38, 52, 54, 59, 67 i 71, przyjętych częściowo lub co do zasady przez Komisję, ale nie zawartych we wspólnym stanowisku, można poczynić następujące uwagi:

Poprawka 13

Rada odnotowuje, że tekst wspólnego stanowiska już przewiduje możliwość konsultacji zainteresowanych stron w procesie wprowadzenia w życie wnioskowanego rozporządzenia (jak w art. 4 ust. 1 akapit piąty lub w art. 10 ust. 4) i we właściwy sposób uwzględnia potrzeby europejskiej branży spożywczej. Na przykład propagowanie innowacji podkreślono między innymi w motywach 10, 31 oraz w art. 13 ust. 5 (dotyczących oświadczeń zdrowotnych innych niż oświadczenia dotyczące zmniejszenia ryzyka choroby, w przypadku których wymagana jest ochrona danych). Artykuł 27 (nowy) omawia szczegółowo środki przejściowe dla istniejących produktów i już stosowanych oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych.

Poprawka 15

Proponowany motyw uważa się za nieodpowiedni, ponieważ nie odpowiada żadnemu istotnemu przepisowi w tekście wnioskowanego rozporządzenia. Rada nie podaje w wątpliwość faktu, że kampanie informacyjne dotyczące kwestii żywieniowych i zwyczajów zdrowego odżywiania mogą odgrywać ważną rolę w zapobieganiu otyłości i chorobom z nią związanym.

Poprawka 18

Rada uważa, że suplementy żywnościowe wchodzą całkowicie w zakres zastosowania wnioskowanego rozporządzenia i dlatego nie popiera tej poprawki. Odniesienie do szczególnych wymogów dotyczących etykietowania w przypadku suplementów żywnościowych znajduje się w art. 7 tiret trzecie.

Poprawka 37

Obowiązkowe zaangażowanie paneli konsumenckich, zawsze gdy zmieniany jest wykaz oświadczeń żywieniowych, załączony do rozporządzenia, wiąże się prawdopodobnie z dodatkowym czasowym i finansowym obciążeniem procesu dostosowywania Załącznika. Uważa się, że art. 5 ust. 2 wspólnego stanowiska, wymieniający ogólne warunki mające zastosowanie do wszystkich oświadczeń, jest wystarczająco jasny w tym względzie, ponieważ zastrzega, że „stosowanie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych jest dopuszczalne tylko w przypadku, gdy można oczekiwać, że przeciętny konsument zrozumie opisane w oświadczeniu korzystne działanie”.

Poprawka 38

Sugestia, by zezwolić na porównawcze oświadczenia żywieniowe między żywnością należącą do różnych kategorii, nie została przyjęta we wspólnym stanowisku z powodu poruszonych kwestii dotyczących możliwych konsekwencji dla jasności i naukowej obiektywności informacji skierowanych do konsumentów.

Poprawka 52

W opinii Rady proponowany dodatkowy wymóg przedstawienia próbki proponowanego opakowania żywności, której ma dotyczyć oświadczenie, na wczesnym etapie procedury udzielania zezwolenia, wywołałby dodatkowe koszty dla wnioskodawcy bez współmiernych korzyści. Odnotowuje się również art. 25, który przewiduje, że Państwo Członkowskie może, do celów kontroli, zwrócić się do producenta lub osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie produktu na rynek o przedstawienie wzoru etykiety używanej do tego produktu.

Poprawka 54

Rada uważa, że w celu uproszczenia całej procedury udzielania zezwolenia, zmniejszono niektóre wymogi (np. wymogi językowe). Ponadto art. 15 ust. 4 i 5 przewidują, że w związku z przygotowaniem i przedstawieniem wniosku Komisja i Urząd, odpowiednio, ustalą przepisy wykonawcze i szczegółowe wskazówki w celu pomocy wnioskodawcom.

Poprawka 59

Rada wolała utrzymać oryginalny tekst wniosku, z nieznaczną zmianą, ponieważ jest on dokładniejszy w opisie roli i kompetencji Urzędu w ocenie wniosków.

Poprawka 67

Rada uważa, że sugerowany okres trzech miesięcy przewidziany dla Komisji w celu zbadania opinii Urzędu nie doda tekstowi jasności. Odnotowuje się, że zgodnie z art. 18 ust. 2 wspólnego stanowiska opinia Urzędu powinna być zbadana wraz ze wszelkimi uwagami otrzymanymi od wnioskodawców lub członków społeczeństwa, na co przewidziano 30 dni od czasu wydania opinii przez Urząd. Ponadto art. 17 ust. 1 dotyczący procedury, którą należy stosować, ustala szczegółowe terminy w tym względzie.

Poprawka 71

Rada uważa, że sugerowany okres trzech lat przewidziany dla Komisji na przedstawienie sprawozdania ze stosowania wnioskowanego rozporządzenia nie jest odpowiedni, ponieważ niektóre jego główne aspekty (takie jak profile składników odżywczych lub wykaz dozwolonych oświadczeń zdrowotnych) nie będą wtedy jeszcze wprowadzone w życie.

W odniesieniu do drugiej części poprawki, która przewiduje zbadanie w szczególności problemów występujących w związku ze stosowaniem art. 1 ust. 4a (nowy) (poprawka 85), dotyczącego wyłączenia produktów opatrzonych znakami towarowymi, przywołuje się, że zgodnie z art. 27 wspólnego stanowiska produkty te mogą dalej być sprzedawane, nawet jeśli nie jest to zgodne z rozporządzeniem, przez okres 10 lat. Obecne brzmienie art. 26 zostawia Komisji możliwość zbadania tej kwestii w ocenie stosowania rozporządzenia w stosunku do rozwoju rynku produktów, których to dotyczy i rozumienia oświadczeń przez konsumentów.

3.   Pozostałe innowacje wprowadzone przez Radę

Pozostałe innowacje wprowadzone do wspólnego stanowiska obejmują:

| — | napoje alkoholowe: w art. 4 ust. 3 został utrzymany ogólny zakaz stosowania oświadczeń w przypadku napojów alkoholowych, z wyjątkiem oświadczeń dotyczących redukcji zawartości alkoholu lub wartości energetycznej. Ponadto w art. 4 ust. 4 wyjaśniono, że w przypadku braku szczególnych zasad Wspólnoty dotyczących takich oświadczeń używanych w odniesieniu do napojów, które zazwyczaj zawierają alkohol, stosuje się odpowiednie zasady krajowe zgodnie z postanowieniami Traktatu, |
| --- | --- |

—

napoje alkoholowe: w art. 4 ust. 3 został utrzymany ogólny zakaz stosowania oświadczeń w przypadku napojów alkoholowych, z wyjątkiem oświadczeń dotyczących redukcji zawartości alkoholu lub wartości energetycznej. Ponadto w art. 4 ust. 4 wyjaśniono, że w przypadku braku szczególnych zasad Wspólnoty dotyczących takich oświadczeń używanych w odniesieniu do napojów, które zazwyczaj zawierają alkohol, stosuje się odpowiednie zasady krajowe zgodnie z postanowieniami Traktatu,

| — | marki handlowe lub znaki towarowe: stosowaniem marek handlowych lub znaków towarowych, które jednocześnie mogłyby być uważane za oświadczenia i które wchodzą w zakres zastosowania wnioskowanego rozporządzenia z powodu sposobu ich przedstawienia lub brzmienia, zajęto się w art. 1 ust. 3. Ten nowy przepis pozwala na stosowanie takich marek i znaków towarowych bez przeprowadzania procedury udzielania zezwolenia, pod warunkiem że zawierają też właściwe oświadczenie żywieniowe i zdrowotne na etykiecie, prezentacji lub reklamie, które jest zgodne z przepisami przedmiotowego rozporządzenia. |
| --- | --- |

—

marki handlowe lub znaki towarowe: stosowaniem marek handlowych lub znaków towarowych, które jednocześnie mogłyby być uważane za oświadczenia i które wchodzą w zakres zastosowania wnioskowanego rozporządzenia z powodu sposobu ich przedstawienia lub brzmienia, zajęto się w art. 1 ust. 3. Ten nowy przepis pozwala na stosowanie takich marek i znaków towarowych bez przeprowadzania procedury udzielania zezwolenia, pod warunkiem że zawierają też właściwe oświadczenie żywieniowe i zdrowotne na etykiecie, prezentacji lub reklamie, które jest zgodne z przepisami przedmiotowego rozporządzenia.

| — | W celu uwzględnienia problemów dotyczących stosowania rozporządzenia w odniesieniu do istniejących marek i znaków towarowych dla tych marek i znaków towarowych używanych przed dniem 1 stycznia 2005 r., wprowadzono dziesięcioletni okres przejściowy, po którym powinny być zgodne z rozporządzeniem (art. 27 ust. 2). |
| --- | --- |

—

W celu uwzględnienia problemów dotyczących stosowania rozporządzenia w odniesieniu do istniejących marek i znaków towarowych dla tych marek i znaków towarowych używanych przed dniem 1 stycznia 2005 r., wprowadzono dziesięcioletni okres przejściowy, po którym powinny być zgodne z rozporządzeniem (art. 27 ust. 2).

Załącznik

Warunki stosowania oświadczeń żywieniowych zawartych w Załączniku do rozporządzenia zostały zmienione, tak aby uwzględnić w szczególności najnowsze osiągnięcia technologii i nauki w tym zakresie.

---

(1)  Dok. COM/2003/0424 wersja ostateczna — COD 2003/0165

(2)  Dok. 9200/05.

(3)  Dz.U. C 112 z 30.4.2004, str. 44.

---