# Dziennik Urzędowy L 159/2018

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 159 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Rocznik 6122 czerwca 2018 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 159

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 6122 czerwca 2018

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | UMOWY MIĘDZYNARODOWE |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2018/889 z dnia 4 czerwca 2018 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi | 1 |
| | | Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi | 3 |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2018/890 z dnia 4 czerwca 2018 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu dodatkowego do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi | 15 |
| | | Protokół dodatkowy do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi | 17 |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/891 z dnia 21 czerwca 2018 r. ustalające na rok 2018 pułapy budżetowe mające zastosowanie do niektórych systemów wsparcia bezpośredniego określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 | 21 |
| | | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/892 z dnia 21 czerwca 2018 r. w sprawie minimalnej ceny sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w dwudziestym pierwszym częściowym zaproszeniu do składania ofert w ramach procedury przetargowej otwartej rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2016/2080 | 30 |
| | | DECYZJE |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2018/893 z dnia 18 czerwca 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany w załączniku XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) oraz protokołu 37 (zawierającego wykaz przewidziany w art. 101) do Porozumienia EOG (Ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (
  1
  ) | 31 |
| | * | Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/894 z dnia 21 czerwca 2018 r. zmieniająca załącznik do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach członkowskich
  (notyfikowana jako dokument nr C(2018) 4007)

   (
  1
  ) | 37 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

*

Decyzja Rady (UE) 2018/889 z dnia 4 czerwca 2018 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi

1

Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi

3

*

Decyzja Rady (UE) 2018/890 z dnia 4 czerwca 2018 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu dodatkowego do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi

15

Protokół dodatkowy do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi

17

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/891 z dnia 21 czerwca 2018 r. ustalające na rok 2018 pułapy budżetowe mające zastosowanie do niektórych systemów wsparcia bezpośredniego określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013

21

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/892 z dnia 21 czerwca 2018 r. w sprawie minimalnej ceny sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w dwudziestym pierwszym częściowym zaproszeniu do składania ofert w ramach procedury przetargowej otwartej rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2016/2080

30

DECYZJE

*

Decyzja Rady (UE) 2018/893 z dnia 18 czerwca 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany w załączniku XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) oraz protokołu 37 (zawierającego wykaz przewidziany w art. 101) do Porozumienia EOG (Ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (
  1
  )

1

31

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/894 z dnia 21 czerwca 2018 r. zmieniająca załącznik do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach członkowskich
  (notyfikowana jako dokument nr C(2018) 4007)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2018) 4007)

1

37

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG. |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

| 22.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 159/1 |
| --- | --- | --- | --- |

22.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 159/1

---

DECYZJA RADY (UE) 2018/889

z dnia 4 czerwca 2018 r.

w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego, (1)

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1913 (2) w dniu 22 października 2015 r. podpisano Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (3) (zwanej dalej „Konwencją”) z zastrzeżeniem jej zawarcia. |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1913 (2) w dniu 22 października 2015 r. podpisano Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (3) (zwanej dalej „Konwencją”) z zastrzeżeniem jej zawarcia.

| (2) | Art. 23 Konwencji stanowi, że Konwencja jest otwarta do zatwierdzenia przez Unię. |
| --- | --- |

(2)

Art. 23 Konwencji stanowi, że Konwencja jest otwarta do zatwierdzenia przez Unię.

| (3) | Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 (4) określiła wspólne unijne zasady dotyczące zwalczania terroryzmu. W związku z tym Unia przyjęła zatem środki w różnych obszarach objętych Konwencją. |
| --- | --- |

(3)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 (4) określiła wspólne unijne zasady dotyczące zwalczania terroryzmu. W związku z tym Unia przyjęła zatem środki w różnych obszarach objętych Konwencją.

| (4) | W związku z tym należy zatwierdzić Konwencję w imieniu Unii w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres kompetencji Unii w zakresie, w jakim ta Konwencja może mieć wpływ na te wspólne zasady lub zmienić ich zakres stosowania. Państwa członkowskie zachowują swoje kompetencje, o ile Konwencja nie wpływa na wspólne zasady ani nie zmienia ich zakresu. |
| --- | --- |

(4)

W związku z tym należy zatwierdzić Konwencję w imieniu Unii w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres kompetencji Unii w zakresie, w jakim ta Konwencja może mieć wpływ na te wspólne zasady lub zmienić ich zakres stosowania. Państwa członkowskie zachowują swoje kompetencje, o ile Konwencja nie wpływa na wspólne zasady ani nie zmienia ich zakresu.

| (5) | Irlandia jest związana decyzją ramową Rady 2002/475/WSiSW (5), zatem uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(5)

Irlandia jest związana decyzją ramową Rady 2002/475/WSiSW (5), zatem uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.

| (6) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje. |
| --- | --- |

(6)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

| (7) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje, |
| --- | --- |

(7)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi w odniesieniu do spraw wchodzących w zakres kompetencji Unii.

Tekst Konwencji dołącza się do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do złożenia, w imieniu Unii, dokumentu zatwierdzenia przewidzianego w art. 23 Konwencji (6).

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 4 czerwca 2018 r.

W imieniu Rady

T. TSACHEVA

Przewodniczący

---

(1)  Zgoda z dnia 18 kwietnia 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

1

(2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1913 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196) (Dz.U. L 280 z 24.10.2015, s. 22).

2

(3)  CETS nr 196.

3

(4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępująca decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniająca decyzję Rady 2005/671/WSiSW (Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6).

4

(5)  Decyzja ramowa Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 164 z 22.6.2002, s. 3).

5

(6)  Data wejścia w życie Konwencji w odniesieniu do Unii Europejskiej zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym przez Sekretariat Generalny Rady.

6

---

| 22.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 159/3 |
| --- | --- | --- | --- |

22.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 159/3

---

KONWENCJA RADY EUROPY O ZAPOBIEGANIU TERRORYZMOWI

Warszawa, dnia 16 maja 2005 r.

PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE RADY EUROPY ORAZ INNI SYGNATARIUSZE NINIEJSZEJ KONWENCJI,

ZWAŻYWSZY, że celem Rady Europy jest osiągnięcie większej jedności między jej członkami,

UZNAJĄC wartość rozwijania współpracy między innymi Stronami niniejszej Konwencji,

PRAGNĄC podjąć skuteczne środki w celu zapobiegania terroryzmowi oraz przeciwstawiania się, w szczególności, publicznemu nawoływaniu do popełniania przestępstw o charakterze terrorystycznym, rekrutacji oraz szkoleń na rzecz terroryzmu,

ŚWIADOME wielkiego niepokoju spowodowanego zwiększeniem liczby przestępstw o charakterze terrorystycznym oraz wzrostu zagrożenia terrorystycznego,

ŚWIADOME trudności sytuacji, w jakich znajdują się osoby cierpiące z powodu terroryzmu i w związku z tym potwierdzając swą głęboką solidarność z ofiarami terroryzmu oraz ich rodzinami,

UZNAJĄC, że przestępstwa o charakterze terrorystycznym oraz przestępstwa wymienione w niniejszej Konwencji, niezależnie od tego przez kogo zostały popełnione, w żadnym wypadku nie mogą być usprawiedliwiane względami politycznymi, filozoficznymi, ideologicznymi, rasowymi, etnicznymi, religijnymi lub innymi podobnej natury, a także odwołując się do obowiązku wszystkich Stron zapobiegania takim przestępstwom oraz, jeżeli nie zdołano im zapobiec, ścigania ich sprawców i zapewnienia karalności za pomocą kar uwzględniających poważny charakter tych przestępstw,

ODWOŁUJĄC SIĘ do potrzeby wzmocnienia walki przeciwko terroryzmowi, a także potwierdzając, że wszelkie środki podejmowane w celu zapobiegania lub zwalczania przestępstw o charakterze terrorystycznym muszą być podejmowane z poszanowaniem zasady praworządności i wartości demokratycznych, praw człowieka i podstawowych wolności, jak również innych postanowień prawa międzynarodowego, włączając w to, jeśli mają zastosowanie, postanowienia międzynarodowego prawa humanitarnego,

UZNAJĄC, że niniejsza Konwencja nie ma na celu wywierania wpływu na przyjęte zasady odnoszące się do wolności słowa i zrzeszania się,

MAJĄC NA UWADZE, że akty terroryzmu ze swej istoty lub ze względu na okoliczności mają na celu poważne zastraszenie ludności lub bezprawne zmuszenie rządu albo organizacji międzynarodowej do podjęcia lub powstrzymania się od podjęcia jakichkolwiek działań lub poważną destabilizację albo zniszczenie podstawowych struktur politycznych, konstytucyjnych, ekonomicznych lub socjalnych państwa albo organizacji międzynarodowej,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Terminologia

1.   Dla celów niniejszej Konwencji „przestępstwo o charakterze terrorystycznym” oznacza każde przestępstwo pozostające w zakresie i zdefiniowane w jednym z traktatów wymienionych w załączniku.

2.   Składając dokument ratyfikacyjny, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, Państwo albo Wspólnota Europejska, które nie jest stroną traktatu wymienionego w załączniku może oświadczyć, że przy stosowaniu niniejszej Konwencji w stosunku do zainteresowanej Strony, traktat ten będzie uważany za niewłączony do Załącznika. Oświadczenie to przestanie być skuteczne z chwilą, w której traktat ten wejdzie w życie w stosunku do Strony, która złożyła takie oświadczenie i która notyfikuje wejście w życie Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

Artykuł 2

Cel

Celem niniejszej Konwencji jest wzmocnienie wysiłków Stron w zapobieganiu terroryzmowi i negatywnym skutkom, jakie terroryzm wywiera na pełne korzystanie z praw człowieka, w szczególności prawa do życia, zarówno poprzez środki podejmowane na poziomie krajowym, jak i poprzez współpracę międzynarodową, z należytym uwzględnieniem istniejących stosownych wielostronnych lub dwustronnych traktatów lub porozumień między Stronami.

Artykuł 3

Krajowa polityka zapobiegania

1.   Każda Strona podejmie stosowne środki, w szczególności w zakresie szkolenia organów ścigania i innych organów, a także w zakresie edukacji, kultury, informacji, mediów i podnoszenia świadomości społecznej, mając na celu zapobieganie przestępstwom o charakterze terrorystycznym i ich negatywnym skutkom, przy poszanowaniu zobowiązań dotyczących praw człowieka wyrażonych, jeżeli mają zastosowanie w stosunku do tej Strony, w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych oraz innych zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego.

2.   Każda Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne dla poprawy i rozwoju współpracy między władzami krajowymi mając na celu zapobieganie przestępstwom o charakterze terrorystycznym oraz ich negatywnym skutkom poprzez, inter alia:

| a) | wymianę informacji; |
| --- | --- |

a)

wymianę informacji;

| b) | poprawę fizycznej ochrony osób i rzeczy; |
| --- | --- |

b)

poprawę fizycznej ochrony osób i rzeczy;

| c) | wzmocnienie szkolenia i koordynacji zarządzania kryzysowego. |
| --- | --- |

c)

wzmocnienie szkolenia i koordynacji zarządzania kryzysowego.

3.   Każda Strona będzie promować tolerancję poprzez popieranie dialogu między religiami i kulturami, przy zaangażowaniu, tam gdzie jest to stosowne, organizacji pozarządowych i innych elementów społeczeństwa obywatelskiego, mając na celu zapobieganie napięciom, które mogą przyczynić się do popełniania przestępstw o charakterze terrorystycznym.

4.   Każda Strona będzie dążyć do promowania świadomości społecznej odnoszącej się do istnienia, przyczyn i wagi oraz zagrożenia wynikającego z przestępstw o charakterze terrorystycznym i przestępstw wskazanych w niniejszej Konwencji, a także będzie mieć na względzie zachęcanie społeczeństwa do zapewniania właściwym władzom rzeczowej, określonego rodzaju pomocy, która może przyczynić się do zapobiegania przestępstwom o charakterze terrorystycznym i przestępstwom wskazanym w niniejszej Konwencji.

Artykuł 4

Międzynarodowa współpraca w zakresie zapobiegania

Strony będą z należytym uwzględnieniem swoich możliwości oraz, jeśli jest to stosowne, udzielać sobie wzajemnej pomocy i poparcia, mając na celu wzmocnienie swoich zdolności zapobiegania popełnianiu przestępstw o charakterze terrorystycznym, zarówno poprzez wymianę informacji i najlepszych praktyk, jak również poprzez szkolenia i inne wspólne wysiłki o charakterze zapobiegawczym.

Artykuł 5

Publiczne nawoływanie do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym

1.   Dla celów niniejszej Konwencji „publiczne nawoływanie do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym” oznacza rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie przekazu do publicznej wiadomości z intencją podżegania do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, jeżeli takie zachowanie, bezpośrednio lub pośrednio popierając przestępstwa o charakterze terrorystycznym, stwarza niebezpieczeństwo, że jedno lub więcej takich przestępstw może zostać popełnionych.

2.   Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania publicznego nawoływania do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełnione w sposób bezprawny i umyślny.

Artykuł 6

Rekrutacja na rzecz terroryzmu

1.   Dla celów niniejszej Konwencji „rekrutacja na rzecz terroryzmu” oznacza namawianie innej osoby do popełnienia lub uczestniczenia w popełnieniu przestępstwa o charakterze terrorystycznym lub też do przystąpienia do zrzeszenia lub grupy w celu przyczynienia się do popełnienia jednego lub więcej przestępstw o charakterze terrorystycznym przez to zrzeszenie lub grupę.

2.   Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania rekrutacji na rzecz terroryzmu, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełniona w sposób bezprawny i umyślny.

Artykuł 7

Szkolenie na rzecz terroryzmu

1.   Dla celów niniejszej Konwencji „szkolenie na rzecz terroryzmu” oznacza dostarczanie wskazówek dotyczących wytwarzania lub wykorzystywania materiałów wybuchowych, broni palnej lub innej broni albo trujących lub niebezpiecznych substancji, bądź też innych szczególnych metod lub technik, w celu popełnienia lub przyczynienia się do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, ze świadomością, że dostarczone umiejętności mają być w tym celu użyte.

2.   Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania szkolenia na rzecz terroryzmu, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełnione w sposób bezprawny i umyślny.

Artykuł 8

Nieistotność popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym

Aby czyn stanowił przestępstwo w myśl artykułów 5–7 niniejszej Konwencji, nie jest konieczne, aby przestępstwo o charakterze terrorystycznym zostało rzeczywiście popełnione.

Artykuł 9

Przestępstwa pomocnicze

1.   Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania za przestępstwa karne zgodnie z jej prawem krajowym następujących działań:

| a) | współsprawstwo w popełnieniu przestępstwa wymienionego w artykułach 5–7 niniejszej Konwencji; |
| --- | --- |

a)

współsprawstwo w popełnieniu przestępstwa wymienionego w artykułach 5–7 niniejszej Konwencji;

| b) | organizowanie lub kierowanie innymi osobami w popełnieniu przestępstwa wymienionego w artykułach 5–7 niniejszej Konwencji; |
| --- | --- |

b)

organizowanie lub kierowanie innymi osobami w popełnieniu przestępstwa wymienionego w artykułach 5–7 niniejszej Konwencji;

| c) | przyczynienie się do popełnienia jednego lub więcej przestępstw wymienionych w artykułach 5–7 niniejszej Konwencji przez grupę osób działających we wspólnym celu. Takie przyczynienie się musi być umyślne oraz:






  (i) | dokonane w celu wsparcia działalności przestępczej lub przestępczego celu grupy, jeżeli rezultatem takiej działalności lub celu jest popełnienie przestępstwa wymienionego w artykułach 5–7 niniejszej Konwencji; lub |
| --- | --- | --- |

c)

przyczynienie się do popełnienia jednego lub więcej przestępstw wymienionych w artykułach 5–7 niniejszej Konwencji przez grupę osób działających we wspólnym celu. Takie przyczynienie się musi być umyślne oraz:

(i)

dokonane w celu wsparcia działalności przestępczej lub przestępczego celu grupy, jeżeli rezultatem takiej działalności lub celu jest popełnienie przestępstwa wymienionego w artykułach 5–7 niniejszej Konwencji; lub

| (ii) | dokonane ze świadomością zamiaru popełnienia przez grupę przestępstwa wymienionego w artykułach 5–7 niniejszej Konwencji. |
| --- | --- |

(ii)

dokonane ze świadomością zamiaru popełnienia przez grupę przestępstwa wymienionego w artykułach 5–7 niniejszej Konwencji.

2.   Każda Strona przyjmie również takie środki, jakie będą konieczne do uznania za przestępstwo karne, w myśl i zgodnie z jej prawem krajowym, usiłowania popełnienia przestępstwa wymienionego w artykułach 6 i 7 niniejszej Konwencji.

Artykuł 10

Odpowiedzialność osób prawnych

1.   Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne, zgodnie z jej zasadami prawnymi, do ustanowienia odpowiedzialności osób prawnych za uczestnictwo w przestępstwach wymienionych w artykułach 5–7 oraz 9 niniejszej Konwencji.

2.   W zależności od zasad prawnych Strony, odpowiedzialność osób prawnych może mieć charakter karny, cywilny lub administracyjny.

3.   Odpowiedzialność taka pozostanie bez uszczerbku dla odpowiedzialności karnej osób fizycznych, które popełniły przestępstwa.

Artykuł 11

Sankcje i środki

1.   Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne by przestępstwa wymienione w artykułach 5–7 oraz 9 niniejszej Konwencji zagrożone były skutecznymi, proporcjonalnymi i odstraszającymi karami.

2.   Wcześniejsze prawomocne skazania w obcym kraju za przestępstwa wymienione w niniejszej Konwencji mogą, w zakresie dozwolonym prawem krajowym, być brane pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia zgodnie z prawem krajowym.

3.   Każda Strona zapewni, aby osoby prawne ponoszące odpowiedzialność zgodnie z artykułem 10 niniejszej Konwencji zostały poddane skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym lub sankcjom pozakarnym, w tym sankcjom pieniężnym.

Artykuł 12

Warunki i zabezpieczenia

1.   Każda Strona zapewni, by ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie kryminalizacji czynów zgodnie z artykułami 5–7 oraz 9 niniejszej Konwencji odbywało się przy poszanowaniu zobowiązań dotyczących praw człowieka, w szczególności prawa do wolności wyrażania się, wolności zrzeszania się i wolności wyznania, wskazanych, jeżeli mają zastosowanie do tej Strony, w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych, oraz innych zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego.

2.   Ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie kryminalizacji czynów zgodnie z artykułami 5–7 oraz 9 niniejszej Konwencji powinno ponadto podlegać zasadzie proporcjonalności, przy poszanowaniu uzasadnionych, zamierzonych celów oraz niezbędności tych celów w społeczeństwie demokratycznym i powinno wykluczać jakiekolwiek formy arbitralnego albo dyskryminującego lub rasistowskiego traktowania.

Artykuł 13

Ochrona, odszkodowanie oraz wsparcie dla ofiar terroryzmu

Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne, aby chronić i wspierać ofiary aktu terroryzmu, jaki został popełniony na jej własnym terytorium. Środki te mogą obejmować, z zastrzeżeniem legislacji krajowej, poprzez odpowiednie krajowe programy, inter alia, pomoc finansową i odszkodowanie dla ofiar terroryzmu oraz członków ich bliskiej rodziny.

inter alia

Artykuł 14

Jurysdykcja

1.   Każda Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne do ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw wymienionych w niniejszej Konwencji, jeżeli:

| a) | przestępstwo zostało popełnione na terytorium tej Strony; |
| --- | --- |

a)

przestępstwo zostało popełnione na terytorium tej Strony;

| b) | przestępstwo zostało popełnione na pokładzie statku wodnego pod banderą tej Strony lub na pokładzie statku powietrznego zarejestrowanego zgodnie z prawem tej Strony; |
| --- | --- |

b)

przestępstwo zostało popełnione na pokładzie statku wodnego pod banderą tej Strony lub na pokładzie statku powietrznego zarejestrowanego zgodnie z prawem tej Strony;

| c) | przestępstwo zostało popełnione przez obywatela tej Strony. |
| --- | --- |

c)

przestępstwo zostało popełnione przez obywatela tej Strony.

2.   Każda Strona może również ustanowić swoją jurysdykcję w odniesieniu do przestępstw wymienionych w niniejszej Konwencji, jeżeli:

| a) | przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, na terytorium lub przeciwko obywatelowi tej Strony; |
| --- | --- |

a)

przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, na terytorium lub przeciwko obywatelowi tej Strony;

| b) | przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, przeciwko obiektom państwowym lub rządowym tej Strony poza jej granicami, włączając w to przedstawicielstwa dyplomatyczne lub konsularne tej Strony; |
| --- | --- |

b)

przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, przeciwko obiektom państwowym lub rządowym tej Strony poza jej granicami, włączając w to przedstawicielstwa dyplomatyczne lub konsularne tej Strony;

| c) | przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, dokonane w celu zmuszenia tej Strony do określonego działania albo do powstrzymania się od określonego działania; |
| --- | --- |

c)

przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, dokonane w celu zmuszenia tej Strony do określonego działania albo do powstrzymania się od określonego działania;

| d) | przestępstwo zostało popełnione przez bezpaństwowca, który ma swoje zwykłe miejsce zamieszkania na terytorium tej Strony; |
| --- | --- |

d)

przestępstwo zostało popełnione przez bezpaństwowca, który ma swoje zwykłe miejsce zamieszkania na terytorium tej Strony;

| e) | przestępstwo zostało popełnione na pokładzie statku powietrznego używanego przez rząd tej Strony. |
| --- | --- |

e)

przestępstwo zostało popełnione na pokładzie statku powietrznego używanego przez rząd tej Strony.

3.   Każda Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne do ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw wymienionych w niniejszej Konwencji w wypadku, gdy domniemany przestępca pozostaje na jej terytorium i nie podlega ekstradycji do innej Strony, której jurysdykcja oparta jest na zasadzie jurysdykcji istniejącej również w prawie Strony wezwanej.

4.   Konwencja niniejsza nie wyłącza jakiejkolwiek jurysdykcji karnej wykonywanej zgodnie z prawem krajowym.

5.   Jeżeli więcej niż jedna Strona ubiega się o ustanowienie jurysdykcji w odniesieniu do domniemanego przestępstwa wymienionego w niniejszej Konwencji, zaangażowane Strony będą, jeśli ma to zastosowanie, konsultować się w celu wskazania najbardziej odpowiedniej jurysdykcji dla ścigania.

Artykuł 15

Obowiązek przeprowadzenia dochodzenia lub śledztwa

1.   Po otrzymaniu informacji, że na jej terytorium może być obecna osoba, która popełniła lub którą podejrzewa się o popełnienie przestępstwa określonego w niniejszej Konwencji, Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne zgodnie z jej prawem krajowym, aby zbadać fakty zawarte w informacji.

2.   Po upewnieniu się, że okoliczności dają ku temu podstawę, Strona, na której terytorium obecny jest przestępca lub domniemany przestępca, podejmie stosowne środki zgodnie z jej prawem krajowym, aby zapewnić obecność tej osoby dla celów oskarżenia lub ekstradycji.

3.   Każda osoba, wobec której zostały podjęte środki, o których mowa w ustępie 2, jest uprawniona do:

| a) | bezzwłocznego kontaktu z najbliższym odpowiednim przedstawicielem Państwa, którego obywatelem jest dana osoba lub które jest w inny sposób upoważnione do ochrony praw tej osoby albo, jeżeli osoba ta jest bezpaństwowcem, Państwa, na terytorium którego osoba ta ma swoje zwykłe miejsce zamieszkania, |
| --- | --- |

a)

bezzwłocznego kontaktu z najbliższym odpowiednim przedstawicielem Państwa, którego obywatelem jest dana osoba lub które jest w inny sposób upoważnione do ochrony praw tej osoby albo, jeżeli osoba ta jest bezpaństwowcem, Państwa, na terytorium którego osoba ta ma swoje zwykłe miejsce zamieszkania,

| b) | bycia odwiedzaną przez przedstawiciela tego Państwa, |
| --- | --- |

b)

bycia odwiedzaną przez przedstawiciela tego Państwa,

| c) | bycia informowaną o przysługujących jej prawach, zgodnie z literami a) i b). |
| --- | --- |

c)

bycia informowaną o przysługujących jej prawach, zgodnie z literami a) i b).

4.   Prawa, o których mowa w ustępie 3, będą wykonywane zgodnie z ustawami i rozporządzeniami Państwa będącego Stroną, na terytorium którego przestępca lub domniemany przestępca jest obecny, z zastrzeżeniem, że ustawy i rozporządzenia muszą umożliwiać pełną realizację celów, do których zmierzają prawa przyznane w ustępie 3.

5.   Postanowienia ustępów 3 i 4 pozostają bez uszczerbku dla prawa każdej Strony, ubiegającej się o ustanowienie jurysdykcji zgodnie z artykułem 14 ustęp 1 litera c) i ustęp 2 litera d), do poproszenia Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża o skontaktowanie się z domniemanym przestępcą i odwiedzenia go.

Artykuł 16

Niestosowanie Konwencji

Niniejsza Konwencja nie będzie mieć zastosowania, jeżeli którekolwiek z przestępstw wymienionych w artykułach 5–7 oraz 9 popełnione zostało w obrębie jednego Państwa, domniemany przestępca jest obywatelem tego Państwa i jest obecny na jego terytorium, a żadne inne Państwo nie ma podstaw zgodnie z artykułem 14 ustęp 1 oraz 2 niniejszej Konwencji do sprawowania jurysdykcji, z zastrzeżeniem, że w wypadkach takich zastosowanie będą mieć odpowiednio przepisy artykułów 17 i 20–22 niniejszej Konwencji.

Artykuł 17

Współpraca międzynarodowa w sprawach karnych

1.   Strony zapewnią sobie wzajemnie największą możliwą pomoc w związku z postępowaniem przygotowawczym, karnym lub ekstradycyjnym w odniesieniu do przestępstw wymienionych w artykułach 5–7 i 9 niniejszej Konwencji, włącznie z pomocą w uzyskiwaniu posiadanych przez nie dowodów niezbędnych do prowadzenia postępowania.

2.   Strony będą wykonywać swoje zobowiązania wynikające z ustępu 1 w zgodzie z wszelkimi traktatami lub innymi porozumieniami o wzajemnej pomocy prawnej, które mogą istnieć między nimi. W razie braku takich traktatów lub porozumień Strony zapewnią sobie wzajemną pomoc zgodnie ze swoim prawem krajowym.

3.   Strony będą ze sobą współpracować w możliwie najszerszym zakresie, zgodnie z właściwymi przepisami prawa, traktatami, porozumieniami i uzgodnieniami Strony wezwanej, w odniesieniu do postępowań przygotowawczych lub karnych w związku z przestępstwami, za których popełnienie osoba prawna może ponosić odpowiedzialność w Stronie wzywającej zgodnie z artykułem 10 niniejszej Konwencji.

4.   Każda Strona może rozważyć ustanowienie dodatkowych mechanizmów, aby dzielić się z innymi Stronami informacjami lub dowodami potrzebnymi do ustalenia odpowiedzialności karnej, cywilnej lub administracyjnej stosownie do artykułu 10.

Artykuł 18

Ekstradycja lub oskarżenie

1.   Jeżeli Strona, na której terytorium jest obecny domniemany przestępca, ma ustanowioną jurysdykcję zgodnie z artykułem 14 i nie poddaje tej osoby ekstradycji, będzie zobowiązana, bez żadnych wyjątków i bez względu na to, czy przestępstwo zostało popełnione na jej terytorium czy też nie, do przedłożenia tej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki swoim właściwym władzom w celu oskarżenia, w trybie zgodnym z prawem krajowym tej Strony. Powyższe organy powezmą decyzję w takim trybie, w jakim podejmują decyzje w przypadku wszelkich innych poważnych przestępstw zgodnie z prawem krajowym tej Strony.

2.   Jeżeli Strona może zgodnie ze swoim prawem krajowym poddać ekstradycji lub w inny sposób wydać jednego ze swych obywateli jedynie pod warunkiem że osoba ta zostanie zwrócona do tej Strony w celu wykonania kary orzeczonej w wyniku postępowania sądowego lub postępowania, dla którego ekstradycja lub wydanie zostało przeprowadzone, a Strona ta oraz Strona żądająca ekstradycji tej osoby, zgadzają się na taką możliwość i na inne warunki, które uznają za właściwe, taka warunkowa ekstradycja lub wydanie będą wystarczające by zwolnić się od zobowiązań określonych w ustępie 1.

Artykuł 19

Ekstradycja

1.   Przestępstwa wymienione w artykułach 5–7 oraz 9 niniejszej Konwencji będą uważane za włączone do katalogu przestępstw skutkujących ekstradycją, zawartego w każdym traktacie o ekstradycji istniejącym między jakimikolwiek Stronami przed wejściem w życie niniejszej Konwencji. Strony zobowiązują się włączyć takie przestępstwa jako przestępstwa skutkujące ekstradycją do każdego traktatu o ekstradycji zawieranego przez nie po wejściu niniejszej Konwencji w życie.

2.   Jeżeli Strona, która uzależnia wykonanie ekstradycji od istnienia traktatu, otrzymuje wniosek o ekstradycję od innej Strony, z którą nie ma podpisanego traktatu o ekstradycji, może, zgodnie ze swym wyborem, uznać niniejszą Konwencję za podstawę prawną do ekstradycji w odniesieniu do przestępstw wymienionych w artykułach 5–7 oraz 9 niniejszej Konwencji. Ekstradycja podlegać będzie innym warunkom przewidzianym w prawie Strony wezwanej.

3.   Strony, które nie uzależniają wykonania ekstradycji od istnienia traktatu, uważać będą przestępstwa wymienione w artykułach 5–7 oraz 9 niniejszej Konwencji za przestępstwa skutkujące ekstradycją pomiędzy nimi, z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w prawie Strony wezwanej.

4.   Jeżeli jest to konieczne, przestępstwa wymienione w artykułach 5–7 oraz 9 niniejszej Konwencji będą traktowane dla celów ekstradycji pomiędzy Stronami, jakby zostały popełnione nie tylko w miejscu, w którym zostały popełnione, ale również na terytorium Stron, które ustanowiły jurysdykcję zgodnie z artykułem 14.

5.   Postanowienia wszystkich traktatów i porozumień o ekstradycji zawartych między Stronami w odniesieniu do przestępstw wymienionych w artykułach 5–7 oraz 9 niniejszej Konwencji będą uważane za zmienione w stosunkach między tymi Stronami w stopniu, w jakim są one niezgodne z niniejszą Konwencją.

Artykuł 20

Wyłączenie klauzuli wyjątku politycznego

1.   Żadne z przestępstw wymienionych w artykułach 5–7 oraz 9 niniejszej Konwencji nie będzie uznawane dla celów ekstradycji lub wzajemnej pomocy prawnej za przestępstwo polityczne lub przestępstwo związane z przestępstwem politycznym bądź też przestępstwo inspirowane motywami politycznymi. W związku z tym, wniosek o ekstradycję lub o wzajemną pomoc prawną dotyczącą takiego przestępstwa nie może zostać odrzucony z tego jedynie powodu, że dotyczy on przestępstwa politycznego lub przestępstwa związanego z przestępstwem politycznym bądź też przestępstwa inspirowanego motywami politycznymi.

2.   Bez uszczerbku dla zastosowania artykułów 19–23 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r. do innych postanowień niniejszej Konwencji, każde Państwo lub Wspólnota Europejska może, w momencie podpisania lub składania dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej Konwencji, oświadczyć, że zastrzega sobie prawo do niestosowania ustępu 1 niniejszego artykułu, o ile dotyczy on ekstradycji odnoszącej się do przestępstwa wymienionego w niniejszej Konwencji. Strona podejmuje się stosować to zastrzeżenie na podstawie oceny indywidualnych przypadków, podejmując należycie wyważoną decyzję.

3.   Każda Strona może w całości lub części wycofać zastrzeżenie złożone zgodnie z ustępem 2 w drodze oświadczenia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, które wejdzie w życie w dniu jego doręczenia.

4.   Strona, która złożyła zastrzeżenie zgodnie z ustępem 2 niniejszego artykułu, nie może żądać zastosowania ustępu 1 niniejszego artykułu przez którąkolwiek z pozostałych Stron; może jednak, jeżeli złożone przez nią zastrzeżenie jest częściowe lub warunkowe, żądać zastosowania tego artykułu w takiej części, w jakiej sama go zaakceptowała.

5.   Zastrzeżenie będzie ważne przez okres trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do Strony, której dotyczy. Jednakże zastrzeżenie to może być odnawiane na okresy tej samej długości.

6.   Na dwanaście miesięcy przed datą wygaśnięcia zastrzeżenia, Sekretarz Generalny Rady Europy powiadomi zainteresowaną Stronę o tym wygaśnięciu. Strona powiadomi Sekretarza Generalnego Rady Europy o podtrzymaniu, zmianie lub wycofaniu zastrzeżenia nie później niż trzy miesiące przed jego wygaśnięciem. Jeśli Strona powiadamia Sekretarza Generalnego o podtrzymaniu swojego zastrzeżenia, dostarczy ona wyjaśnienie przyczyn usprawiedliwiających jego kontynuację. W przypadku braku powiadomienia przez zainteresowaną Stronę, Sekretarz Generalny Rady Europy poinformuje ją, że zastrzeżenie uważane jest za automatycznie przedłużone na okres sześciu miesięcy. Brak zawiadomienia przez zainteresowaną Stronę o jej zamiarze podtrzymania lub zmiany zastrzeżenia przed zakończeniem tego okresu spowoduje wygaśnięcie zastrzeżenia.

7.   Jeśli Strona nie wykonuje ekstradycji osoby stosując niniejsze zastrzeżenie, po otrzymaniu wniosku od innej Strony podda sprawę, bez żadnych wyjątków i bez nieuzasadnionej zwłoki, swoim właściwym organom w celu wszczęcia postępowania karnego, chyba że Strona wzywająca i Strona wezwana postanowią inaczej. Właściwe organy, dla celów ścigania w Stronie wezwanej, podejmą decyzję w takim trybie, w jakim podejmują decyzje w przypadku wszelkich innych poważnych przestępstw zgodnie z prawem krajowym tej Strony. Strona wezwana powiadomi bez nieuzasadnionej zwłoki o ostatecznym wyniku postępowań Stronę wzywającą oraz Sekretarza Generalnego Rady Europy, który przekaże informację do konsultacji Stron zgodnie z artykułem 30.

8.   Decyzja o odmowie ekstradycji podjęta w oparciu o niniejsze zastrzeżenie zostanie niezwłocznie przekazana Stronie wzywającej. Jeśli w przeciągu rozsądnego czasu nie zostanie wydane żadne merytoryczne orzeczenie sądowe w Stronie wezwanej zgodnie z ustępem 7, Strona wzywająca może o tym fakcie powiadomić Sekretarza Generalnego Rady Europy, który przedłoży tę sprawę do Konsultacji Stron zgodnie z artykułem 30. Podczas Konsultacji sprawa zostanie rozważona i wydana zostanie opinia dotycząca zgodności odmowy z Konwencją; opinia ta zostanie przedłożona Komitetowi Ministrów w celu wydania oświadczenia o tej sprawie. Podczas wykonywania swych funkcji zgodnie z niniejszym ustępem Komitet Ministrów obradować będzie w składzie ograniczonym do Państw Stron.

Artykuł 21

Klauzula dyskryminacji

1.   Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako nakładanie zobowiązania do wykonania ekstradycji lub do udzielania wzajemnej pomocy prawnej w wypadku, gdy Strona wezwana ma istotne powody aby przypuszczać, że wniosek o ekstradycję w związku z przestępstwami wymienionymi w artykułach 5–7 oraz 9 lub o wzajemną pomoc prawną odnośnie do takich przestępstw został złożony w celu ścigania lub karania osoby z powodu jej rasy, religii, narodowości, pochodzenia etnicznego lub opinii politycznych lub gdy zastosowanie się do wniosku spowodowałoby uszczerbek w sytuacji danej osoby ze względu na którykolwiek z tych powodów.

2.   Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako nakładanie zobowiązania do wykonania ekstradycji jeśli osoba, która podlega wnioskowi o ekstradycję ryzykuje narażeniem na tortury albo nieludzkie lub poniżające traktowanie bądź karanie.

3.   Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako nakładanie zobowiązania do wykonania ekstradycji w wypadku, gdy osoba, która podlega wnioskowi o ekstradycję ryzykuje narażeniem na karę śmierci, bądź też, jeśli prawo Strony wezwanej nie dopuszcza kary dożywotniego pozbawienia wolności, kary dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości warunkowego zwolnienia, chyba że zgodnie z właściwymi traktatami o ekstradycji, którym podlega Strona wezwana, ma ona obowiązek wykonać ekstradycję w wypadku, gdy Strona wzywająca zapewni w wystarczający sposób Stronę wezwaną, że kara śmierci nie zostanie nałożona, lub też, jeśli zostanie nałożona nie będzie wykonana, lub też, że osoba zainteresowana nie zostanie poddana karze dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości warunkowego zwolnienia.

Artykuł 22

Informacje dobrowolne

1.   Bez uszczerbku dla własnego dochodzenia lub prowadzonych postępowań, właściwe organy Strony mogą, bez uprzedniego wniosku, przekazać właściwym organom innej Strony informacje uzyskane w ramach własnych dochodzeń, jeśli uznają one, że ujawnienie tych informacji może pomóc w rozpoczęciu lub dalszym prowadzeniu dochodzeń lub postępowań w Stronie otrzymującej te informacje, lub też może prowadzić do złożenia wniosku przez tę Stronę zgodnie z niniejszą Konwencją.

2.   Strona dostarczająca informacje może, zgodnie ze swym prawem krajowym, nałożyć warunki dotyczące wykorzystania tych informacji przez Stronę je otrzymującą.

3.   Strona otrzymująca będzie związana tymi warunkami.

4.   Jednakże każda Strona może, w każdym czasie, w drodze oświadczenia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, oświadczyć, że zastrzega sobie prawo bycia niezwiązaną warunkami nałożonymi przez Stronę dostarczającą informacje zgodnie z ustępem 2, chyba że otrzyma wcześniejsze zawiadomienie dotyczące natury informacji, jakie mają zostać przekazane i wyrazi zgodę na ich przekazanie.

Artykuł 23

Podpisanie i wejście w życie

1.   Niniejsza Konwencja będzie otwarta do podpisu przez państwa członkowskie Rady Europy, Wspólnotę Europejską oraz przez państwa nieczłonkowskie, które uczestniczyły w opracowaniu Konwencji.

2.   Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia będą składane Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

3.   Niniejsza Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu, w którym sześciu Sygnatariuszy, w tym co najmniej cztery państwa członkowskie Rady Europy, wyraziły swą zgodę na związanie Konwencją zgodnie z postanowieniami ustępu 2.

4.   W stosunku do każdego Sygnatariusza, który w terminie późniejszym wyrazi zgodę na związanie Konwencją, wejdzie ona w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu wyrażenia jego zgody na związanie Konwencją zgodnie z postanowieniami ustępu 2.

Artykuł 24

Przystąpienie do Konwencji

1.   Po wejściu w życie niniejszej Konwencji Komitet Ministrów Rady Europy, po skonsultowaniu się ze Stronami Konwencji i otrzymaniu jednomyślnej zgody, może zaprosić każde państwo, które nie jest członkiem Rady Europy i które nie uczestniczyło w opracowywaniu niniejszej Konwencji, do przystąpienia do niej. Decyzja taka podejmowana będzie większością przewidzianą w artykule 20 litera d) Statutu Rady Europy oraz poprzez jednomyślne głosowanie przedstawicieli Stron uprawnionych do zasiadania w Komitecie Ministrów.

2.   W stosunku do każdego państwa, które przystąpi do Konwencji zgodnie z ustępem 1, Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu złożenia dokumentu przystąpienia Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

Artykuł 25

Terytorialny zakres zastosowania

1.   Każde państwo albo Wspólnota Europejska mogą, w momencie podpisania lub złożenia dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, określić terytorium lub terytoria, do których Konwencja będzie mieć zastosowanie.

2.   Każda Strona może, w każdym późniejszym czasie, w drodze oświadczenia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, rozszerzyć zastosowanie niniejszej Konwencji na każde terytorium określone w oświadczeniu. W odniesieniu do tego terytorium Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu otrzymania oświadczenia przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.

3.   Każde oświadczenie złożone zgodnie z dwoma poprzedzającymi ustępami może, w odniesieniu do każdego terytorium określonego w takim oświadczeniu, zostać wycofane poprzez zawiadomienie skierowane do Sekretarza Generalnego Rady Europy. Wycofanie będzie skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie okresu trzymiesięcznego po dniu otrzymania zawiadomienia przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.

Artykuł 26

Skutki Konwencji

1.   Niniejsza Konwencja uzupełnia właściwe wielostronne lub dwustronne traktaty lub porozumienia pomiędzy Stronami, włączając w to postanowienia następujących traktatów Rady Europy:

| — | Europejskiej konwencji o ekstradycji, otwartej do podpisu w Paryżu dnia 13 grudnia 1957 r. (ETS nr 24), |
| --- | --- |

—

Europejskiej konwencji o ekstradycji, otwartej do podpisu w Paryżu dnia 13 grudnia 1957 r. (ETS nr 24),

| — | Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, otwartej do podpisu w Strasburgu dnia 20 kwietnia 1959 r. (ETS nr 30), |
| --- | --- |

—

Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, otwartej do podpisu w Strasburgu dnia 20 kwietnia 1959 r. (ETS nr 30),

| — | Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, otwartej do podpisu w Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r. (ETS nr 90), |
| --- | --- |

—

Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, otwartej do podpisu w Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r. (ETS nr 90),

| — | Protokołu dodatkowego do Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 17 marca 1978 r. (ETS nr 99), |
| --- | --- |

—

Protokołu dodatkowego do Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 17 marca 1978 r. (ETS nr 99),

| — | Drugiego protokołu dodatkowego do Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 8 listopada 2001 r. (ETS nr 182), |
| --- | --- |

—

Drugiego protokołu dodatkowego do Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 8 listopada 2001 r. (ETS nr 182),

| — | Protokołu zmieniającego Europejską konwencję o zwalczaniu terroryzmu, otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 15 maja 2003 r. (ETS nr 190). |
| --- | --- |

—

Protokołu zmieniającego Europejską konwencję o zwalczaniu terroryzmu, otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 15 maja 2003 r. (ETS nr 190).

2.   Jeśli dwie lub więcej Stron zawarło już umowę lub traktat dotyczący spraw określonych niniejszą Konwencją lub w inny sposób ustanowiło swoje stosunki wobec tych spraw, lub też uczynią to w przyszłości, będą one również uprawnione do stosowania takiej umowy lub traktatu lub odpowiedniego uregulowania stosunków. Jednakże w wypadku, gdy Strony ustalą swoje stosunki odnoszące się do spraw uregulowanych w niniejszej Konwencji w sposób odmienny niż przewiduje to Konwencja, uczynią to w sposób, który nie będzie niezgodny z celami i zasadami Konwencji.

3.   Strony, które są członkami Unii Europejskiej będą w swoich wzajemnych stosunkach stosować reguły Wspólnoty i Unii Europejskiej w zakresie, w jakim istnieją reguły Wspólnoty i Unii Europejskiej dotyczące danego zagadnienia i dające się zastosować w konkretnej sprawie, o ile nie narusza to przedmiotu i celu niniejszej Konwencji oraz nie narusza jej pełnego stosowania wobec innych Stron.

4.   Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie będzie miało wpływu na inne uprawnienie, zobowiązanie i odpowiedzialność Strony i jednostek wynikające z prawa międzynarodowego, w tym międzynarodowego prawa humanitarnego.

5.   Działania sił zbrojnych podczas konfliktu zbrojnego, w rozumieniu międzynarodowego prawa humanitarnego, uregulowane tym prawem, nie będą podlegać niniejszej Konwencji, a także działania podejmowane przez siły zbrojne Strony podczas wykonywania przez nie obowiązków urzędowych, nie podlegają niniejszej Konwencji w takim zakresie, w jakim uregulowane są przepisami prawa międzynarodowego.

Artykuł 27

Zmiany Konwencji

1.   Zmiany do niniejszej Konwencji mogą zostać zaproponowane przez każdą Stronę, Komitet Ministrów Rady Europy lub konsultacje Stron.

2.   Każda propozycja zmian będzie komunikowana Stronom przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.

3.   Ponadto, każda zmiana zaproponowana przez Stronę lub Komitet Ministrów będzie komunikowana konsultacji Stron, która przedłoży Komitetowi Ministrów swoją opinię na temat zaproponowanej zmiany.

4.   Komitet Ministrów rozważy zaproponowaną zmianę oraz każdą opinię przedłożoną przez konsultację Stron i może zatwierdzić tę zmianę.

5.   Tekst każdej zmiany zatwierdzonej przez Komitet Ministrów zgodnie z ustępem 4 zostanie przekazany Stronom do przyjęcia.

6.   Każda zmiana zatwierdzona zgodnie z ustępem 4 wejdzie w życie trzydziestego dnia po zawiadomieniu Sekretarza Generalnego przez wszystkie Strony o jej przyjęciu.

Artykuł 28

Zmiana załącznika

1.   W celu uaktualnienia listy traktatów wymienionych w załączniku, zmiany mogą zostać zaproponowane przez każdą Stronę lub przez Komitet Ministrów. Propozycje zmian mogą odnosić się jedynie do powszechnych traktatów zawieranych w ramach Systemu Narodów Zjednoczonych, dotyczących w szczególności terroryzmu oraz po ich wejściu w życie. Sekretarz Generalny Rady Europy będzie o nich informować Strony.

2.   Po skonsultowaniu się ze Stronami niebędącymi członkami, Komitet Ministrów może przyjąć proponowaną zmianę większością przewidzianą w artykule 20 litera d Statutu Rady Europy. Zmiana wejdzie w życie po upływie okresu jednego roku od dnia przekazania jej Stronom. W tym okresie każda Strona może notyfikować Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy każdy sprzeciw wobec wejścia w życie zmiany w stosunku do tej Strony.

3.   Jeżeli jedna trzecia Stron notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu sprzeciw wobec wejścia w życie zmiany, zmiana nie wejdzie w życie.

4.   W wypadku, gdy mniej niż jedna trzecia Stron notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy sprzeciw, zmiana ta wejdzie w życie w stosunku do Stron, które nie notyfikowały sprzeciwu.

5.   W wypadku, gdy zmiana weszła w życie zgodnie z ustępem 2 i Strona notyfikowała sprzeciw do niej, zmiana ta wejdzie w życie w stosunku do Strony zainteresowanej pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym notyfikowała ona Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy swoje przyjęcie.

Artykuł 29

Rozwiązywanie sporów

W przypadku powstania sporu pomiędzy Stronami co do interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji, będą one poszukiwać rozwiązania sporu w drodze negocjacji lub innego rodzaju pokojowych środków, stosownie do ich wyboru, włącznie z przekazaniem sporu do trybunału arbitrażowego, którego decyzje będą wiążące dla Stron sporu, lub Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z tym, co ustalą zainteresowane Strony.

Artykuł 30

Konsultacje Stron

1.   Strony będą przeprowadzać okresowe konsultacje mając na celu:

| a) | składanie propozycji odnośnie do ułatwienia lub poprawy skutecznego stosowania i wdrażania niniejszej Konwencji, łącznie z identyfikacją problemów i skutków wszelkich oświadczeń złożonych zgodnie z niniejszą Konwencją; |
| --- | --- |

a)

składanie propozycji odnośnie do ułatwienia lub poprawy skutecznego stosowania i wdrażania niniejszej Konwencji, łącznie z identyfikacją problemów i skutków wszelkich oświadczeń złożonych zgodnie z niniejszą Konwencją;

| b) | formułowanie opinii odnośnie do zgodności odmowy ekstradycji, która zostanie im przedstawiona zgodnie z artykułem 20 ustęp 8; |
| --- | --- |

b)

formułowanie opinii odnośnie do zgodności odmowy ekstradycji, która zostanie im przedstawiona zgodnie z artykułem 20 ustęp 8;

| c) | składanie propozycji zmian do niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem 27; |
| --- | --- |

c)

składanie propozycji zmian do niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem 27;

| d) | formułowanie opinii odnośnie do wszelkich propozycji zmian niniejszej Konwencji, które zostaną im przekazane zgodnie z artykułem 27 ustęp 3; |
| --- | --- |

d)

formułowanie opinii odnośnie do wszelkich propozycji zmian niniejszej Konwencji, które zostaną im przekazane zgodnie z artykułem 27 ustęp 3;

| e) | wyrażanie opinii odnośnie do wszelkich pytań dotyczących stosowania niniejszej Konwencji oraz ułatwiania wymiany informacji dotyczących znaczącego postępu prawnego, politycznego lub technicznego. |
| --- | --- |

e)

wyrażanie opinii odnośnie do wszelkich pytań dotyczących stosowania niniejszej Konwencji oraz ułatwiania wymiany informacji dotyczących znaczącego postępu prawnego, politycznego lub technicznego.

2.   Konsultacje Stron będą zwoływane przez Sekretarza Generalnego Rady Europy kiedy tylko uzna to za konieczne oraz w każdym przypadku, gdy większość Stron albo Komitet Ministrów zażąda ich zwołania.

3.   Strony będą wspomagane przez Sekretariat Rady Europy w wykonywaniu swoich funkcji stosownie do niniejszego artykułu.

Artykuł 31

Wypowiedzenie

1.   Każda ze Stron może w każdym czasie wypowiedzieć niniejszą Konwencję w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy.

2.   Wypowiedzenie takie stanie się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.

Artykuł 32

Notyfikacja

Sekretarz Generalny Rady Europy notyfikuje państwom członkowskim Rady Europy, Wspólnocie Europejskiej, państwom niebędącym członkami, które uczestniczyły w opracowaniu niniejszej Konwencji, jak również każdemu państwu, które przystąpiło do niej lub które zostało zaproszone do przystąpienia do niej:

| a) | każde podpisanie; |
| --- | --- |

a)

każde podpisanie;

| b) | złożenie każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia; |
| --- | --- |

b)

złożenie każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;

| c) | każdą datę wejścia w życie niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem 23; |
| --- | --- |

c)

każdą datę wejścia w życie niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem 23;

| d) | każde oświadczenie złożone zgodnie z artykułem 1 ustęp 2, artykułem 22 ustęp 4 i artykułem 25; |
| --- | --- |

d)

każde oświadczenie złożone zgodnie z artykułem 1 ustęp 2, artykułem 22 ustęp 4 i artykułem 25;

| e) | każdy inny akt, notyfikację lub komunikat odnoszący się do niniejszej Konwencji. |
| --- | --- |

e)

każdy inny akt, notyfikację lub komunikat odnoszący się do niniejszej Konwencji.

NA DOWÓD CZEGO NIŻEJ PODPISANI, będąc do tego należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Konwencję.

Sporządzono w Warszawie dnia 16 maja 2005 r. w językach angielskim i francuskim, które to oba teksty są jednakowo autentyczne, w jednym egzemplarzu, który zostanie złożony w archiwach Rady Europy. Sekretarz Generalny Rady Europy przekaże poświadczone kopie każdemu państwu członkowskiemu Rady Europy, Wspólnocie Europejskiej, państwom nieczłonkowskim, które uczestniczyły w opracowaniu niniejszej Konwencji, oraz jakiemukolwiek państwu zaproszonemu do przystąpienia do niej.

---

Załącznik

1)

Konwencja o zwalczaniu bezprawnego zawładnięcia statkami powietrznymi, sporządzona w Hadze dnia 16 grudnia 1970 r.;

2)

Konwencja o zwalczaniu bezprawnych czynów skierowanych przeciwko bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego, sporządzona w Montrealu dnia 23 września 1971 r.;

3)

Konwencja o zapobieganiu przestępstwom i karaniu sprawców przestępstw przeciwko osobom korzystających z ochrony międzynarodowej, w tym przeciwko dyplomatom, sporządzona w Nowym Jorku dnia 14 grudnia 1973 r.;

4)

Międzynarodowa konwencja przeciwko braniu zakładników, sporządzona w Nowym Jorku dnia 17 grudnia 1979 r.;

5)

Konwencja o ochronie fizycznej materiałów jądrowych, przyjęta w Wiedniu dnia 3 marca 1980 r.;

6)

Protokół o zwalczaniu bezprawnych czynów przemocy w portach lotniczych obsługujących międzynarodowe lotnictwo cywilne uzupełniający Konwencję o zwalczaniu bezprawnych czynów skierowanych przeciwko bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego podpisaną w Montrealu dnia 23 września 1971 r., sporządzony w Montrealu dnia 24 lutego 1988 r.;

7)

Konwencja w sprawie przeciwdziałania bezprawnym czynom przeciwko bezpieczeństwu żeglugi morskiej, sporządzona w Rzymie dnia 10 marca 1988 r.;

8)

Protokół w sprawie przeciwdziałania bezprawnym czynom przeciwko bezpieczeństwu stałych platform umieszczonych na szelfie kontynentalnym, sporządzony w Rzymie dnia 10 marca 1988 r.;

9)

Międzynarodowa konwencja o zwalczaniu terrorystycznych zamachów bombowych, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 15 grudnia 1997 r.;

10)

Międzynarodowa konwencja o zwalczaniu finansowania terroryzmu, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 9 grudnia 1999 r.

11)

Międzynarodowa konwencja o zwalczaniu finansowania terroryzmu, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 13 kwietnia 2005 r. (1).

---

(1)  Zmiana do załącznika przyjęta przez Delegatów Ministrów podczas ich 1034. posiedzenia (w dniu 11 września 2008 r., poz. 10.1), która weszła w życie z dniem 13 września 2009 r. zgodnie z art. 28 Konwencji.

1

---

| 22.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 159/15 |
| --- | --- | --- | --- |

22.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 159/15

---

DECYZJA RADY (UE) 2018/890

z dnia 4 czerwca 2018 r.

w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu dodatkowego do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1914 (2)22 października 2015 r. podpisano Protokół dodatkowy do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (3) (zwany dalej „Protokołem dodatkowym”), z zastrzeżeniem jego zawarcia. |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1914 (2)22 października 2015 r. podpisano Protokół dodatkowy do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (3) (zwany dalej „Protokołem dodatkowym”), z zastrzeżeniem jego zawarcia.

| (2) | Art. 10 Protokołu dodatkowego stanowi, że Protokół dodatkowy jest otwarty do zatwierdzenia przez Unię. |
| --- | --- |

(2)

Art. 10 Protokołu dodatkowego stanowi, że Protokół dodatkowy jest otwarty do zatwierdzenia przez Unię.

| (3) | Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 (4) określiła wspólne unijne zasady dotyczące zwalczania terroryzmu. W związku z tym Unia przyjęła już środki w różnych obszarach objętych Protokołem dodatkowym. |
| --- | --- |

(3)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 (4) określiła wspólne unijne zasady dotyczące zwalczania terroryzmu. W związku z tym Unia przyjęła już środki w różnych obszarach objętych Protokołem dodatkowym.

| (4) | W związku z tym należy zatwierdzić Protokół dodatkowy w imieniu Unii w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres kompetencji Unii w zakresie, w jakim ten Protokół dodatkowy może mieć wpływ na te wspólne zasady lub zmienić zakres ich stosowania. Państwa członkowskie zachowują swoje kompetencje, o ile Protokół dodatkowy nie wpływa na wspólne zasady ani nie zmienia ich zakresu. |
| --- | --- |

(4)

W związku z tym należy zatwierdzić Protokół dodatkowy w imieniu Unii w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres kompetencji Unii w zakresie, w jakim ten Protokół dodatkowy może mieć wpływ na te wspólne zasady lub zmienić zakres ich stosowania. Państwa członkowskie zachowują swoje kompetencje, o ile Protokół dodatkowy nie wpływa na wspólne zasady ani nie zmienia ich zakresu.

| (5) | Protokół dodatkowy zobowiązuje każdą ze Stron do wyznaczenia punktu kontaktowego do celów wymiany informacji na temat osób podróżujących za granicę w celach terrorystycznych. Jako punkt kontaktowy dla Unii należy wyznaczyć Europol. Można również wyznaczyć punkty kontaktowe dla państw członkowskich. |
| --- | --- |

(5)

Protokół dodatkowy zobowiązuje każdą ze Stron do wyznaczenia punktu kontaktowego do celów wymiany informacji na temat osób podróżujących za granicę w celach terrorystycznych. Jako punkt kontaktowy dla Unii należy wyznaczyć Europol. Można również wyznaczyć punkty kontaktowe dla państw członkowskich.

| (6) | Irlandia jest związana decyzją ramową Rady 2002/475/WSiSW (5), zatem uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(6)

Irlandia jest związana decyzją ramową Rady 2002/475/WSiSW (5), zatem uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.

| (7) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani nie jest przedmiotem jej stosowania. |
| --- | --- |

(7)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani nie jest przedmiotem jej stosowania.

| (8) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, który jest dołączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje, |
| --- | --- |

(8)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, który jest dołączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół dodatkowy do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi w odniesieniu do spraw wchodzących w zakres kompetencji Unii.

Tekst Protokołu dodatkowego dołącza się do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 jako punkt kontaktowy dla Unii przewidziany w art. 7 Protokołu dodatkowego zostaje wyznaczona Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) (6).

Artykuł 3

Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do złożenia, w imieniu Unii, dokumentu zatwierdzenia przewidzianego w art. 10 Protokołu dodatkowego (7).

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 4 czerwca 2018 r.

W imieniu Rady

T. TSACHEVA

Przewodniczący

---

(1)  Zgoda z dnia 18 kwietnia 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

1

(2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1914 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu dodatkowego do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196) (Dz.U. L 280 z 24.10.2015, s. 24).

2

(3)  CETS nr 217.

3

(4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępująca decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniająca decyzję Rady 2005/671/WSiSW (Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6–21).

4

(5)  Decyzja ramowa Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 164 z 22.6.2002, s. 3).

5

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 53).

6

(7)  Data wejścia w życie Protokołu dodatkowego w odniesieniu do Unii Europejskiej zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym przez Sekretariat Generalny Rady.

7

---

| 22.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 159/17 |
| --- | --- | --- | --- |

22.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 159/17

---

PROTOKÓŁ DODATKOWY DO KONWENCJI RADY EUROPY O ZAPOBIEGANIU TERRORYZMOWI

Ryga, dnia 22 października 2015 r.

PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE RADY EUROPY ORAZ INNE STRONY KONWENCJI RADY EUROPY O ZAPOBIEGANIU TERRORYZMOWI (CETS nr 196), sygnatariusze niniejszego Protokołu,

ZWAŻYWSZY, że celem Rady Europy jest osiągnięcie większej jedności między jej członkami,

PRAGNĄC dalszego wzmocnienia wysiłków w celu zapobiegania i zwalczania terroryzmu we wszystkich jego formach, zarówno w Europie, jak i na świecie, przy jednoczesnym poszanowaniu praw człowieka i praworządności;

ODWOŁUJĄC SIĘ do praw człowieka i podstawowych wolności zagwarantowanych w szczególności w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (ETS nr 5), a także Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych;

WYRAŻAJĄC swoje głębokie zaniepokojenie wobec zagrożenia, jakie stanowią osoby podróżujące za granicę w celu popełniania, przyczyniania się do, lub uczestniczenia w przestępstwach o charakterze terrorystycznym lub prowadzenie lub otrzymywanie szkoleń terrorystycznych na terytorium innego Państwa;

MAJĄC W TYM WZGLĘDZIE NA UWADZE rezolucję 2178 (2014) przyjętą przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych podczas jej 7272. posiedzenia w dniu 24 września 2014 r., w szczególności jej ustępy 4–6;

UWAŻAJĄC za pożądane uzupełnienie Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi w pewnych aspektach;

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Cel

Celem niniejszego Protokołu jest uzupełnienie postanowień Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi, otwartej do podpisu w Warszawie w dniu 16 maja 2005 r. (zwanej dalej „Konwencją”) w odniesieniu do kryminalizacji czynów opisanych w artykułach 2–6 niniejszego Protokołu, a tym samym zwiększenie wysiłków Stron w zapobieganiu terroryzmowi i jego negatywnemu wpływowi na pełne korzystanie z praw człowieka, w szczególności z prawa do życia, zarówno za poocą środków, które należy podjąć na poziomie krajowym, jak i poprzez współpracę międzynarodową, z należytym uwzględnieniem obecnie obowiązujących wielostronnych lub dwustronnych traktatów lub porozumień między Stronami.

Artykuł 2

Uczestnictwo w zrzeszeniu lub grupie w celach terrorystycznych

1.   Do celów niniejszego Protokołu „udział w związku lub grupie dla celów terroryzmu” oznacza udział w działaniach związku lub grupy w celu popełniania lub przyczynienia się do popełnienia jednego lub wecej przestępstw o charakterze terrorystycznym przez ten związek lub tę grupę.

2.   Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania „udziału w związku lub grupie dla celów terrorystycznych”, o którym mowa w ustępie 1, popełnionego bezprawnie i umyślnie, za przestępstwo w świetle prawa krajowego.

Artykuł 3

Otrzmywanie szkolenia terrorystycznego

1.   Do celów niniejszego Protokołu „otrzymywanie szkolenia terrorystycznego” oznacza otrzymywanie od innej osoby instrukcji, w tym wiedzy i praktycznych umiejętności, dotyczących produkcji lub użycia materiałów wybuchowych, broni palnej lub innej broni albo szkodliwych lub niebezpiecznych substancji, a także innych środków i technik, w celu popełnienia lub przyczynienia się do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym.

2.   Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania „otrzymywaia szkolenia terrorystycznego”, o którym mowa w ustępie 1, popełnionego bezprawnie i umyślnie, za przestępstwo w świetle prawa krajowego.

Artykuł 4

Wyjazd za granicę w celach terrorystycznych

1.   Do celów niniejszego Protokołu „wyjazd za granicę w celach terrorystycznych” oznacza wyjazd do Kraju, który nie jest krajem obywatelstwa lub miejsca stałego zamieszkania osoby wyjeżdżającej, w celu popełnienia, przyczynienia się lub udziału w popełnieniu przestępstwa o charakterze terrorystycznym, bądź przeprowadzania lub otrzymania szkolenia terrorystycznego.

2.   Każda ze Stron przyjmuje taie środki, jakie będą konieczne do uznania „wyjazdu za granicę w celach terrorystycznych”, o którym mowa w ustępie 1, z terytorium swojego kraju lub przez swoich obywateli, popełnionego bezprawnie i umyślnie, za przestępstwo w świetle prawa krajowego. Czyniąc to, każda Strona może określić warunki wymagane przez i zgodne ze swoimi konstytucyjnymi zasadami.

3.   Każda Strona przyjmie także takie środki, jakie będą konieczne do uznania za przestępstwo w świetle oraz zgodnie ze swym prawem krajowym, usiłowania popełnienia przestępstwa, o którym mowa w niniejszym artykule.

Artykuł 5

Finansowanie wyjazdu za granicę kraju w celach terrorystycznych

1.   Do celów niniejszego Protokołu „finansowanie wyjazdu za granicę kraju w celach terrorystycznych” oznacza dostarczaie lub gromadzenie, w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, bezpośrednio lub pośrednio, środków finansowych umożliwiających całkowicie lub częściowo jakiejkolwiek osobie wyjazd za granicę kraju w celach terrorystycznych, o którym mowa w artykule 4 ustęp 1 niniejszego Protokołu, wiedząc, że środki te są całkowicie lub częściowo przeznaczone na ten cel.

2.   Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania „finansowania wyjazdu za granicę w celach terrorystycznych”, o którym mowa w ustępie 1, popełnionego bezprawnie i umyślnie, za przestępstwo w świetle prawa krajowego.

Artykuł 6

Organizowanie lub ułatwianie w inny sposób wyjazdu za granicę kraju w celach terrorystycznych

1.   Do celów niniejszego Protokołu „organizowanie lub wspieranie w inny sposób wyjazdu za granicę kraju w celach terrorystycznych” oznacza oznacza jakąkolwiek czynność polegającą na organizowaniu lub ułatwianiu jakiejkolwiek osobie wyjazdu za granicę kraju w celach terrorystycznych, o którym mowa w artykule 4 ustęp 1 niniejszego Protokołu, wiedząc, że pomoc ta wykorzystywana jest w celach terrorystycznych.

2.   Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania „organizowania lub ułatwiania w inny sposób wyjazdu za granicę kraju w celach terrorystycznych”, o którym mowa w ustępie 1, popełnionego bezprawnie i umyślnie, za przestępstwo w świetle prawa krajowego.

Artykuł 7

Wymiana informacji

1.   Bez uszczerbku dla artykułu 3 ustęp 2 litera a) Konwencji i zgodnie z własnym prawem krajowym i istniejącymi zobowiązaniami międzynarodowymi, każda Strona przyjmuje takie środki, jakie będą konieczne do wzmocnienia pomiędzy Stronami sprawnej wymiany jakiejkolwiek dostępnej, istotnej informacji dotyczącej osób wyjeżdżających za granicę kraju w celach terrorystycznych, o czym mowa w artykule 4. W tym celu każda Strona wyznaczy punkt kontaktowy dostępny dwadzieścia cztery godziny na dobę, przez siedem dni w tygodniu.

2.   Strona może wyznaczyć już istniejący punkt kontaktowy, o którym mowa w ustępie 1.

3.   Punkt kontaktowy Strony jest uprawniony do komunikowania się z punktem kontaktowym innej Strony w trybie przyspieszonym.

Artykuł 8

Warunki i zabezpieczenia

1.   Każda ze Stron zapewni, że wdrożenie niniejszego Protokołu, w tym ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie kryminalizacji określonej czynów w artykułach 2–6, odbywa się z poszanowaniem zobowiązań wynikających z ochrony praw człowieka, w szczególności prawa do wolności przemieszczania się, wolności wypowiedzi, wolności zrzeszania się, wolności wyznania, określonych, o ile mają zastosowanie do danej Strony, w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i praw politycznych oraz zobowiązaniach określonych w prawie międzynarodowych.

2.   Ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie kryminalizacji określonej w artykułach 2–6 niniejszego Protokołu podlega również zasadzie proporcjonalności w odniesieniu do uzasadnionych zamierzonych celów oraz ich konieczności w społeczeństwie demokratycznym i wyklucza wszelką arbitralność, dyskryminację i zachowania rasistowskie.

Artykuł 9

Stosunek pomiędzy Protokołem i Konwencją

Słowa i wyrażenia stosowane w niniejszym Protokole interpretowane są w rozumieniu Konwencji. W odniesieniu do Stron wszystkie postanowienia Konwencji stosuje się odpowiednio, z wyjątkiem artykułu 9.

Artykuł 10

Podpisanie i wejście w życie

1.   Protokół będzie otwarty do podpisu dla Sygnatariuszy Konwencji. Podlegał będzie ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Sygnatariusz może nie ratyfikować, przyjąć lub zatwierdzić niniejszego Protokołu, chyba że wcześniej ratyfikował, przyjął lub zatwierdził Konwencję, lub czyni to jednocześnie. Dokument ratyfikacyjny, przyjęcia lub zatwierdzenia złożony zostanie Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

2.   Niniejszy Protokół wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od złożenia szóstego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia, w tym przez co najmniej cztery państwa członkowskie Rady Europy.

3.   W odniesieniu do każdego Sygnatariusza, który później złoży dokumenty ratyfikacjyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia, niniejszy Protokół wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dokumentu ratyfikacyjneo, przyjęcia lub zatwierdzenia.

Artykuł 11

Przystąpienie do Protokołu

1.   Po wejściu w życie niniejszego Protokołu każde państwo, które przystąpiło do Konwencji, może także przystąpić do niniejszego Protokołu lub uczynić to jednocześnie.

2.   W odniesieniu do każdego Państwa przystępującego do Protokołu zgodnie z ustępem 1, Protokół wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dokumentu przystąpienia Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

Artykuł 12

Terytorialny zakres zastosowania

1.   Każde państwo lub Unia Europejska może, przy podpisywaniu lub składaniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, określić obszar lub obszary, do których niniejszy Protokół ma zastosowanie.

2.   Każda Strona może, poprzez złożenie deklaracji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy w dowolnym późniejszym czasie, rozszerzyć zastosowanie niniejszego Protokołu na inny obszar określony w deklaracji. W odniesieniu do takiego obszaru Protokół wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty otrzymania deklaracji przez Sekretarza Generalnego.

3.   Każda deklaracja złożona na podstawie dwóch poprzednich ustępów może zostać wycofana w odniesieniu do każdego terytorium określonego w takiej deklaracji, w drodze powiadomienia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy. Wycofanie staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty otrzymania powiadomienia przez Sekretarza Generalnego.

Artykuł 13

Wypowiedzenie

1.   Każda ze Stron może w każdym czasie wypowiedzieć niniejszy Protokół w drodze powiadomienia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy.

2.   Takie wypowiedzenie jest skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty otrzymania powiadomienia przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.

3.   Wypowiedzenie Konwencji automatycznie pociąga za sobą wypowiedzenie niniejszego Protokołu.

Artykuł 14

Powiadomienia

Sekretarz Generalny Rady Europy powiadamia państwa członkowskie Rady Europy, Unii Europejskiej, państwa niebędące ich członkami, które brały udział w opracowaniu niniejszego Protokołu, jak również każde Państwo, które przystąpiło lub zostało zaproszone do przystąpienia do niniejszego Protokołu o:

| a) | każdym podpisaniu; |
| --- | --- |

a)

każdym podpisaniu;

| b) | złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia; |
| --- | --- |

b)

złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;

| c) | każdej dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu, zgodnie z artykułami 10 i 11; |
| --- | --- |

c)

każdej dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu, zgodnie z artykułami 10 i 11;

| d) | każdej czynności, deklaracji, powiadomieniu lub komunikacie dotyczącym niniejszego Protokołu. |
| --- | --- |

d)

każdej czynności, deklaracji, powiadomieniu lub komunikacie dotyczącym niniejszego Protokołu.

NA DOWÓD CZEGO NIŻEJ PODPISANI, należycie upoważnieni, złożyli swoje podpisy pod niniejszym Protokołem.

Sporządzono w Rydze, w dniu 22 października 2015 roku, w języku angielskim i francuskim, przy czym oba teksty są na równi autentyczne, w jednym egzemplarzu, który zostanie złożony w archiwum Rady Europy. Sekretarz Generalny Rady Europy przekaże uwierzytelnione odpisy każdemu Państwu członkowskiemu Rady Europy, Unii Europejskiej, państwom niebędącym ich członkami, które brały udział w opracowaniu niniejszego Protokołu i każdemu Państwu zaproszonemu do przystąpienia do niego.

---

ROZPORZĄDZENIA

| 22.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 159/21 |
| --- | --- | --- | --- |

22.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 159/21

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/891

z dnia 21 czerwca 2018 r.

ustalające na rok 2018 pułapy budżetowe mające zastosowanie do niektórych systemów wsparcia bezpośredniego określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (1), w szczególności jego art. 22 ust. 1, art. 36 ust. 4, art. 42 ust. 2, art. 47 ust. 3, art. 49 ust. 2, art. 51 ust. 4 i art. 53 ust. 7,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dla każdego państwa członkowskiego wdrażającego system płatności podstawowej, o którym mowa w tytule III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczny pułap krajowy, o którym mowa w art. 22 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, przez odjęcie od rocznego pułapu krajowego określonego w załączniku II do tego rozporządzenia pułapów ustalonych zgodnie z jego art. 42, 47, 49, 51 i 53. Zgodnie z art. 22 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 należy uwzględnić wszystkie podwyższenia zastosowane przez państwa członkowskie na podstawie tego przepisu. |
| --- | --- |

(1)

Dla każdego państwa członkowskiego wdrażającego system płatności podstawowej, o którym mowa w tytule III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczny pułap krajowy, o którym mowa w art. 22 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, przez odjęcie od rocznego pułapu krajowego określonego w załączniku II do tego rozporządzenia pułapów ustalonych zgodnie z jego art. 42, 47, 49, 51 i 53. Zgodnie z art. 22 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 należy uwzględnić wszystkie podwyższenia zastosowane przez państwa członkowskie na podstawie tego przepisu.

| (2) | Dla każdego państwa członkowskiego wdrażającego system jednolitej płatności obszarowej, o którym mowa w tytule III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczny pułap krajowy, o którym mowa w art. 36 ust. 4 wymienionego rozporządzenia, przez odjęcie od rocznego pułapu krajowego określonego w załączniku II do tego rozporządzenia pułapów ustalonych zgodnie z jego art. 42, 47, 49, 51 i 53. Zgodnie z art. 36 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, przy ustalaniu rocznego krajowego pułapu dla systemu jednolitej płatności, Komisja uwzględnia wszelkie podwyższenia zastosowane przez państwa członkowskie na podstawie tego przepisu. |
| --- | --- |

(2)

Dla każdego państwa członkowskiego wdrażającego system jednolitej płatności obszarowej, o którym mowa w tytule III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczny pułap krajowy, o którym mowa w art. 36 ust. 4 wymienionego rozporządzenia, przez odjęcie od rocznego pułapu krajowego określonego w załączniku II do tego rozporządzenia pułapów ustalonych zgodnie z jego art. 42, 47, 49, 51 i 53. Zgodnie z art. 36 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, przy ustalaniu rocznego krajowego pułapu dla systemu jednolitej płatności, Komisja uwzględnia wszelkie podwyższenia zastosowane przez państwa członkowskie na podstawie tego przepisu.

| (3) | Dla każdego państwa członkowskiego przyznającego płatność redystrybucyjną, o której mowa w tytule III rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczny pułap krajowy, o którym mowa w art. 42 ust. 2 wymienionego rozporządzenia, na podstawie wartości procentowej zgłoszonej przez te państwa członkowskie zgodnie z art. 42 ust. 1 tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(3)

Dla każdego państwa członkowskiego przyznającego płatność redystrybucyjną, o której mowa w tytule III rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczny pułap krajowy, o którym mowa w art. 42 ust. 2 wymienionego rozporządzenia, na podstawie wartości procentowej zgłoszonej przez te państwa członkowskie zgodnie z art. 42 ust. 1 tego rozporządzenia.

| (4) | W odniesieniu do stosowanych w 2018 r. płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska przewidzianych w tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 roczne pułapy krajowe, o których mowa w art. 47 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, należy obliczyć na rok 2018 zgodnie z art. 47 ust. 1 tego rozporządzenia oraz powinny one odpowiadać 30 % pułapu krajowego danego państwa członkowskiego, określonego w załączniku II do tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(4)

W odniesieniu do stosowanych w 2018 r. płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska przewidzianych w tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 roczne pułapy krajowe, o których mowa w art. 47 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, należy obliczyć na rok 2018 zgodnie z art. 47 ust. 1 tego rozporządzenia oraz powinny one odpowiadać 30 % pułapu krajowego danego państwa członkowskiego, określonego w załączniku II do tego rozporządzenia.

| (5) | Dla państw członkowskich przyznających płatność z tytułu obszarów o ograniczeniach naturalnych, o której mowa w tytule III rozdział 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczny pułap krajowy, o którym mowa w art. 49 ust. 2 wymienionego rozporządzenia, na podstawie wielkości procentowej zgłoszonej przez odpowiednie państwa członkowskie zgodnie z art. 49 ust. 1 tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(5)

Dla państw członkowskich przyznających płatność z tytułu obszarów o ograniczeniach naturalnych, o której mowa w tytule III rozdział 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczny pułap krajowy, o którym mowa w art. 49 ust. 2 wymienionego rozporządzenia, na podstawie wielkości procentowej zgłoszonej przez odpowiednie państwa członkowskie zgodnie z art. 49 ust. 1 tego rozporządzenia.

| (6) | W odniesieniu do płatności dla młodych rolników, o której mowa w tytule III rozdział 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczne pułapy krajowe, o których mowa w art. 51 ust. 4 wymienionego rozporządzenia, na podstawie wielkości procentowej zgłoszonej przez państwa członkowskie zgodnie z art. 51 ust. 1 tego rozporządzenia i wynoszące maksymalnie 2 % rocznego pułapu określonego w załączniku II. |
| --- | --- |

(6)

W odniesieniu do płatności dla młodych rolników, o której mowa w tytule III rozdział 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczne pułapy krajowe, o których mowa w art. 51 ust. 4 wymienionego rozporządzenia, na podstawie wielkości procentowej zgłoszonej przez państwa członkowskie zgodnie z art. 51 ust. 1 tego rozporządzenia i wynoszące maksymalnie 2 % rocznego pułapu określonego w załączniku II.

| (7) | W przypadku gdy łączna kwota płatności dla młodych rolników stosowana w 2018 r. w danym państwie członkowskim przekracza pułap ustalony zgodnie z art. 51 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 dla tego państwa członkowskiego, różnicę musi finansować państwo członkowskie zgodnie z art. 51 ust. 2 tego rozporządzenia, przy jednoczesnym zachowaniu maksymalnej kwoty określonej w art. 51 ust. 1 tego rozporządzenia. W trosce o jasność należy ustalić tę maksymalną kwotę dla każdego państwa członkowskiego. |
| --- | --- |

(7)

W przypadku gdy łączna kwota płatności dla młodych rolników stosowana w 2018 r. w danym państwie członkowskim przekracza pułap ustalony zgodnie z art. 51 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 dla tego państwa członkowskiego, różnicę musi finansować państwo członkowskie zgodnie z art. 51 ust. 2 tego rozporządzenia, przy jednoczesnym zachowaniu maksymalnej kwoty określonej w art. 51 ust. 1 tego rozporządzenia. W trosce o jasność należy ustalić tę maksymalną kwotę dla każdego państwa członkowskiego.

| (8) | Dla każdego państwa członkowskiego przyznającego w 2018 r. dobrowolne wsparcie związane z produkcją, o którym mowa w tytule IV rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczny pułap krajowy, o którym mowa w art. 53 ust. 7 wymienionego rozporządzenia, na podstawie wielkości procentowej zgłoszonej przez odpowiednie państwo członkowskie na podstawie art. 54 ust. 1 tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(8)

Dla każdego państwa członkowskiego przyznającego w 2018 r. dobrowolne wsparcie związane z produkcją, o którym mowa w tytule IV rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, Komisja musi ustalić na rok 2018 roczny pułap krajowy, o którym mowa w art. 53 ust. 7 wymienionego rozporządzenia, na podstawie wielkości procentowej zgłoszonej przez odpowiednie państwo członkowskie na podstawie art. 54 ust. 1 tego rozporządzenia.

| (9) | Odnośnie do roku 2018 wdrażanie systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 rozpoczęto dnia 1 stycznia 2018 r. W trosce o spójność stosowania tego rozporządzenia w odniesieniu do roku składania wniosków 2018 i stosowalności odpowiednich pułapów budżetowych niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać od tej samej daty. |
| --- | --- |

(9)

Odnośnie do roku 2018 wdrażanie systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 rozpoczęto dnia 1 stycznia 2018 r. W trosce o spójność stosowania tego rozporządzenia w odniesieniu do roku składania wniosków 2018 i stosowalności odpowiednich pułapów budżetowych niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać od tej samej daty.

| (10) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Płatności Bezpośrednich, |
| --- | --- |

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Płatności Bezpośrednich,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Roczne pułapy krajowe na rok 2018 odnoszące się do systemu płatności podstawowej, o których mowa w art. 22 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określono w pkt I załącznika do niniejszego rozporządzenia.

Roczne pułapy krajowe na rok 2018 odnoszące się do systemu jednolitej płatności obszarowej, o których mowa w art. 36 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określono w pkt II załącznika do niniejszego rozporządzenia.

Roczne pułapy krajowe na rok 2018 odnoszące się do płatności redystrybucyjnej, o których mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określono w pkt III załącznika do niniejszego rozporządzenia.

Roczne pułapy krajowe na rok 2018 odnoszące się do płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, o których mowa w art. 47 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określono w pkt IV załącznika do niniejszego rozporządzenia.

Roczne pułapy krajowe na rok 2018 odnoszące się do płatności z tytułu obszarów o ograniczeniach naturalnych, o których mowa w art. 49 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określono w pkt V załącznika do niniejszego rozporządzenia.

Roczne pułapy krajowe na rok 2018 odnoszące się do płatności dla młodych rolników, o których mowa w art. 51 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określono w pkt VI załącznika do niniejszego rozporządzenia.

Maksymalne kwoty płatności dla młodych rolników na rok 2018, o których mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określono w pkt VII załącznika do niniejszego rozporządzenia.

Roczne pułapy krajowe na rok 2018 odnoszące się do dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją, o których mowa w art. 53 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określono w pkt VIII załącznika do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2018 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 czerwca 2018 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 608.

1

---

ZAŁĄCZNIK

I.   Roczne pułapy krajowe odnoszące się do systemu płatności podstawowej, o których mowa w art. 22 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

| (w tys. EUR) |
| --- |
| Rok kalendarzowy | 2018 |
| Belgia | 214 405 |
| Dania | 546 808 |
| Niemcy | 3 005 470 |
| Irlandia | 825 895 |
| Grecja | 1 103 650 |
| Hiszpania | 2 835 995 |
| Francja | 3 036 371 |
| Chorwacja | 126 001 |
| Włochy | 2 217 396 |
| Luksemburg | 22 760 |
| Malta | 649 |
| Niderlandy | 475 161 |
| Austria | 470 387 |
| Portugalia | 273 500 |
| Słowenia | 74 288 |
| Finlandia | 262 554 |
| Szwecja | 402 464 |
| Zjednoczone Królestwo | 2 102 726 |

(w tys. EUR)

Rok kalendarzowy

2018

Belgia

214 405

Dania

546 808

Niemcy

3 005 470

Irlandia

825 895

Grecja

1 103 650

Hiszpania

2 835 995

Francja

3 036 371

Chorwacja

126 001

Włochy

2 217 396

Luksemburg

22 760

Malta

649

Niderlandy

475 161

Austria

470 387

Portugalia

273 500

Słowenia

74 288

Finlandia

262 554

Szwecja

402 464

Zjednoczone Królestwo

2 102 726

II.   Roczne pułapy krajowe odnoszące się do systemu jednolitej płatności obszarowej, o których mowa w art. 36 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

| (w tys. EUR) |
| --- |
| Rok kalendarzowy | 2018 |
| Bułgaria | 379 916 |
| Republika Czeska | 472 217 |
| Estonia | 87 170 |
| Cypr | 30 340 |
| Łotwa | 137 210 |
| Litwa | 184 186 |
| Węgry | 733 283 |
| Polska | 1 568 075 |
| Rumunia | 989 564 |
| Słowacja | 260 865 |

(w tys. EUR)

Rok kalendarzowy

2018

Bułgaria

379 916

Republika Czeska

472 217

Estonia

87 170

Cypr

30 340

Łotwa

137 210

Litwa

184 186

Węgry

733 283

Polska

1 568 075

Rumunia

989 564

Słowacja

260 865

III.   Roczne pułapy krajowe odnoszące się płatności redystrybucyjnej, o których mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

| (w tys. EUR) |
| --- |
| Rok kalendarzowy | 2018 |
| Belgia | 46 780 |
| Bułgaria | 55 872 |
| Niemcy | 337 423 |
| Francja | 690 084 |
| Chorwacja | 27 939 |
| Litwa | 71 298 |
| Polska | 293 930 |
| Portugalia | 23 050 |
| Rumunia | 99 436 |
| Zjednoczone Królestwo | 64 991 |

(w tys. EUR)

Rok kalendarzowy

2018

Belgia

46 780

Bułgaria

55 872

Niemcy

337 423

Francja

690 084

Chorwacja

27 939

Litwa

71 298

Polska

293 930

Portugalia

23 050

Rumunia

99 436

Zjednoczone Królestwo

64 991

IV.   Roczne pułapy krajowe odnoszące się do płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, o których mowa w art. 47 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

| (w tys. EUR) |
| --- |
| Rok kalendarzowy | 2018 |
| Belgia | 146 689 |
| Bułgaria | 238 428 |
| Republika Czeska | 258 512 |
| Dania | 248 032 |
| Niemcy | 1 446 097 |
| Estonia | 40 181 |
| Irlandia | 363 445 |
| Grecja | 556 642 |
| Hiszpania | 1 464 015 |
| Francja | 2 070 253 |
| Chorwacja | 83 816 |
| Włochy | 1 125 581 |
| Cypr | 14 747 |
| Łotwa | 76 588 |
| Litwa | 142 596 |
| Luksemburg | 10 038 |
| Węgry | 402 903 |
| Malta | 1 573 |
| Niderlandy | 204 785 |
| Austria | 207 524 |
| Polska | 1 029 371 |
| Portugalia | 177 212 |
| Rumunia | 561 846 |
| Słowenia | 40 542 |
| Słowacja | 134 447 |
| Finlandia | 157 219 |
| Szwecja | 209 617 |
| Zjednoczone Królestwo | 958 734 |

(w tys. EUR)

Rok kalendarzowy

2018

Belgia

146 689

Bułgaria

238 428

Republika Czeska

258 512

Dania

248 032

Niemcy

1 446 097

Estonia

40 181

Irlandia

363 445

Grecja

556 642

Hiszpania

1 464 015

Francja

2 070 253

Chorwacja

83 816

Włochy

1 125 581

Cypr

14 747

Łotwa

76 588

Litwa

142 596

Luksemburg

10 038

Węgry

402 903

Malta

1 573

Niderlandy

204 785

Austria

207 524

Polska

1 029 371

Portugalia

177 212

Rumunia

561 846

Słowenia

40 542

Słowacja

134 447

Finlandia

157 219

Szwecja

209 617

Zjednoczone Królestwo

958 734

V.   Roczne pułapy krajowe odnoszące się do płatności z tytułu obszarów o ograniczeniach naturalnych, o których mowa w art. 49 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

| (w tys. EUR) |
| --- |
| Rok kalendarzowy | 2018 |
| Dania | 2 857 |
| Słowenia | 2 135 |

(w tys. EUR)

Rok kalendarzowy

2018

Dania

2 857

Słowenia

2 135

VI.   Roczne pułapy krajowe odnoszące się do płatności dla młodych rolników, o których mowa w art. 51 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

| (w tys. EUR) |
| --- |
| Rok kalendarzowy | 2018 |
| Belgia | 9 229 |
| Bułgaria | 1 329 |
| Republika Czeska | 1 723 |
| Dania | 4 942 |
| Niemcy | 48 203 |
| Estonia | 442 |
| Irlandia | 24 230 |
| Grecja | 37 109 |
| Hiszpania | 97 601 |
| Francja | 69 008 |
| Chorwacja | 5 588 |
| Włochy | 37 519 |
| Cypr | 480 |
| Łotwa | 3 200 |
| Litwa | 5 941 |
| Luksemburg | 502 |
| Węgry | 5 372 |
| Malta | 21 |
| Niderlandy | 13 652 |
| Austria | 13 835 |
| Polska | 34 312 |
| Portugalia | 11 814 |
| Rumunia | 18 728 |
| Słowenia | 2 027 |
| Słowacja | 857 |
| Finlandia | 5 241 |
| Szwecja | 10 481 |
| Zjednoczone Królestwo | 16 358 |

(w tys. EUR)

Rok kalendarzowy

2018

Belgia

9 229

Bułgaria

1 329

Republika Czeska

1 723

Dania

4 942

Niemcy

48 203

Estonia

442

Irlandia

24 230

Grecja

37 109

Hiszpania

97 601

Francja

69 008

Chorwacja

5 588

Włochy

37 519

Cypr

480

Łotwa

3 200

Litwa

5 941

Luksemburg

502

Węgry

5 372

Malta

21

Niderlandy

13 652

Austria

13 835

Polska

34 312

Portugalia

11 814

Rumunia

18 728

Słowenia

2 027

Słowacja

857

Finlandia

5 241

Szwecja

10 481

Zjednoczone Królestwo

16 358

VII.   Maksymalne kwoty płatności dla młodych rolników, o których mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

| (w tys. EUR) |
| --- |
| Rok kalendarzowy | 2018 |
| Belgia | 9 779 |
| Bułgaria | 15 895 |
| Republika Czeska | 17 234 |
| Dania | 16 535 |
| Niemcy | 96 406 |
| Estonia | 2 679 |
| Irlandia | 24 230 |
| Grecja | 37 109 |
| Hiszpania | 97 601 |
| Francja | 138 017 |
| Chorwacja | 5 588 |
| Włochy | 75 039 |
| Cypr | 983 |
| Łotwa | 5 106 |
| Litwa | 9 506 |
| Luksemburg | 669 |
| Węgry | 26 860 |
| Malta | 105 |
| Niderlandy | 13 652 |
| Austria | 13 835 |
| Polska | 68 625 |
| Portugalia | 11 814 |
| Rumunia | 37 456 |
| Słowenia | 2 703 |
| Słowacja | 8 963 |
| Finlandia | 10 481 |
| Szwecja | 13 974 |
| Zjednoczone Królestwo | 63 916 |

(w tys. EUR)

Rok kalendarzowy

2018

Belgia

9 779

Bułgaria

15 895

Republika Czeska

17 234

Dania

16 535

Niemcy

96 406

Estonia

2 679

Irlandia

24 230

Grecja

37 109

Hiszpania

97 601

Francja

138 017

Chorwacja

5 588

Włochy

75 039

Cypr

983

Łotwa

5 106

Litwa

9 506

Luksemburg

669

Węgry

26 860

Malta

105

Niderlandy

13 652

Austria

13 835

Polska

68 625

Portugalia

11 814

Rumunia

37 456

Słowenia

2 703

Słowacja

8 963

Finlandia

10 481

Szwecja

13 974

Zjednoczone Królestwo

63 916

VIII.   Roczne pułapy krajowe odnoszące się do dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją, o których mowa w art. 53 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

| (w tys. EUR) |
| --- |
| Rok kalendarzowy | 2018 |
| Belgia | 82 129 |
| Bułgaria | 119 214 |
| Republika Czeska | 129 256 |
| Dania | 24 135 |
| Estonia | 6 142 |
| Irlandia | 3 000 |
| Grecja | 184 049 |
| Hiszpania | 584 919 |
| Francja | 1 035 126 |
| Chorwacja | 41 908 |
| Włochy | 450 232 |
| Cypr | 3 932 |
| Łotwa | 38 294 |
| Litwa | 71 298 |
| Luksemburg | 160 |
| Węgry | 201 452 |
| Malta | 3 000 |
| Niderlandy | 3 353 |
| Austria | 14 527 |
| Polska | 505 548 |
| Portugalia | 117 535 |
| Rumunia | 242 576 |
| Słowenia | 17 568 |
| Słowacja | 58 260 |
| Finlandia | 102 716 |
| Szwecja | 90 834 |
| Zjednoczone Królestwo | 52 972 |

(w tys. EUR)

Rok kalendarzowy

2018

Belgia

82 129

Bułgaria

119 214

Republika Czeska

129 256

Dania

24 135

Estonia

6 142

Irlandia

3 000

Grecja

184 049

Hiszpania

584 919

Francja

1 035 126

Chorwacja

41 908

Włochy

450 232

Cypr

3 932

Łotwa

38 294

Litwa

71 298

Luksemburg

160

Węgry

201 452

Malta

3 000

Niderlandy

3 353

Austria

14 527

Polska

505 548

Portugalia

117 535

Rumunia

242 576

Słowenia

17 568

Słowacja

58 260

Finlandia

102 716

Szwecja

90 834

Zjednoczone Królestwo

52 972

---

| 22.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 159/30 |
| --- | --- | --- | --- |

22.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 159/30

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/892

z dnia 21 czerwca 2018 r.

w sprawie minimalnej ceny sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w dwudziestym pierwszym częściowym zaproszeniu do składania ofert w ramach procedury przetargowej otwartej rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2016/2080

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1240 z dnia 18 maja 2016 r. ustalające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (2), w szczególności jego art. 32,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/2080 (3) otwarto sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku w drodze procedury przetargowej. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/2080 (3) otwarto sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku w drodze procedury przetargowej.

| (2) | Na podstawie ofert otrzymanych w ramach dwudziestego pierwszego częściowego zaproszenia do składania ofert należy ustalić minimalną cenę sprzedaży. |
| --- | --- |

(2)

Na podstawie ofert otrzymanych w ramach dwudziestego pierwszego częściowego zaproszenia do składania ofert należy ustalić minimalną cenę sprzedaży.

| (3) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, |
| --- | --- |

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Dla dwudziestego pierwszego częściowego zaproszenia do składania ofert dotyczących sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w ramach procedury przetargowej otwartej rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2016/2080, w przypadku którego termin składania ofert upłynął dnia 19 czerwca 2018 r., minimalną cenę sprzedaży ustala się na 119,50 EUR/100 kg.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 czerwca 2018 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny

Dyrekcja Generalna ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  
  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

1

(2)  
  Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 71.

2

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2080 z dnia 25 listopada 2016 r. otwierające sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku w drodze procedury przetargowej (Dz.U. L 321 z 29.11.2016, s. 45).

3

---

DECYZJE

| 22.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 159/31 |
| --- | --- | --- | --- |

22.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 159/31

---

DECYZJA RADY (UE) 2018/893

z dnia 18 czerwca 2018 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany w załączniku XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) oraz protokołu 37 (zawierającego wykaz przewidziany w art. 101) do Porozumienia EOG (Ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16 w związku z jego art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r. |
| --- | --- |

(1)

Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

| (2) | Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) oraz protokołu 37 zawierającego wykaz przewidziany w art. 101 (dalej zwanego „protokołem 37”) do Porozumienia EOG. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) oraz protokołu 37 zawierającego wykaz przewidziany w art. 101 (dalej zwanego „protokołem 37”) do Porozumienia EOG.

| (3) | W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (3). |
| --- | --- |

(3)

W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (3).

| (4) | Rozporządzenie (UE) 2016/679 uchyla dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE (4), która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z tym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG. |
| --- | --- |

(4)

Rozporządzenie (UE) 2016/679 uchyla dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE (4), która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z tym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

| (5) | Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XI oraz protokół 37 do Porozumienia EOG. |
| --- | --- |

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XI oraz protokół 37 do Porozumienia EOG.

| (6) | Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji, |
| --- | --- |

(6)

Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) i protokołu 37 zawierającego wykaz przewidziany w art. 101 do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 18 czerwca 2018 r.

W imieniu Rady

R. PORODZANOV

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

1

(2)  
  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

2

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

3

(4)  
  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

4

---

PROJEKT

DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR ...

z dnia ...

zmieniająca załącznik XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) i protokół 37 zawierający wykaz przewidziany w art. 101 do Porozumienia EOG

WSPÓLNY KOMITET EOG,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (1). |
| --- | --- |

(1)

W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (1).

| (2) | Ochrona danych jest prawem podstawowym chronionym w ramach różnych międzynarodowych porozumień dotyczących praw człowieka. |
| --- | --- |

(2)

Ochrona danych jest prawem podstawowym chronionym w ramach różnych międzynarodowych porozumień dotyczących praw człowieka.

| (3) | Zasada równości praw i obowiązków administratorów danych i podmiotów przetwarzających dane na terytorium EOG ma istotne znaczenie. |
| --- | --- |

(3)

Zasada równości praw i obowiązków administratorów danych i podmiotów przetwarzających dane na terytorium EOG ma istotne znaczenie.

| (4) | Niniejsza decyzja stanowi, że organy nadzorcze państw EFTA uczestniczą w możliwie najpełniejszym zakresie w tzw. mechanizmie kompleksowej współpracy i mechanizmie spójności i mają takie same prawa i obowiązki w Europejskiej Radzie Ochrony Danych (dalej zwanej „Radą”), ustanowionej rozporządzeniem (UE) 2016/679, jak organy nadzorcze państw członkowskich UE, z wyjątkiem prawa do głosowania i prawa do kandydowania w wyborach na przewodniczącego lub wiceprzewodniczących. W tym celu organy nadzorcze państw EFTA powinny zostać włączone do działań Europejskiej Rady Ochrony Danych, w tym wszelkich podgrup ewentualnie powoływanych przez nią w celu realizowania jej zadań, oraz otrzymywać wszelkie niezbędne informacje umożliwiające im skuteczne uczestnictwo, w tym, w razie potrzeby, poprzez pełny dostęp do elektronicznego systemu wymiany informacji ewentualnie utworzonego przez Europejską Radę Ochrony Danych. |
| --- | --- |

(4)

Niniejsza decyzja stanowi, że organy nadzorcze państw EFTA uczestniczą w możliwie najpełniejszym zakresie w tzw. mechanizmie kompleksowej współpracy i mechanizmie spójności i mają takie same prawa i obowiązki w Europejskiej Radzie Ochrony Danych (dalej zwanej „Radą”), ustanowionej rozporządzeniem (UE) 2016/679, jak organy nadzorcze państw członkowskich UE, z wyjątkiem prawa do głosowania i prawa do kandydowania w wyborach na przewodniczącego lub wiceprzewodniczących. W tym celu organy nadzorcze państw EFTA powinny zostać włączone do działań Europejskiej Rady Ochrony Danych, w tym wszelkich podgrup ewentualnie powoływanych przez nią w celu realizowania jej zadań, oraz otrzymywać wszelkie niezbędne informacje umożliwiające im skuteczne uczestnictwo, w tym, w razie potrzeby, poprzez pełny dostęp do elektronicznego systemu wymiany informacji ewentualnie utworzonego przez Europejską Radę Ochrony Danych.

| (5) | Rozporządzenie (UE) 2016/679 uchyla dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE (2), która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z tym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG. |
| --- | --- |

(5)

Rozporządzenie (UE) 2016/679 uchyla dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE (2), która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z tym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

| (6) | Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XI oraz protokół 37 do Porozumienia EOG, |
| --- | --- |

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XI oraz protokół 37 do Porozumienia EOG,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Punkt 5e (dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XI do Porozumienia EOG otrzymuje brzmienie:

„
  32016 R 0679: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

Do celów niniejszego Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

| a) | Organy nadzorcze państw EFTA uczestniczą w działaniach Europejskiej Rady Ochrony Danych. W tym celu mają one takie same prawa i obowiązki w Europejskiej Radzie Ochrony Danych jak organy nadzorcze państw członkowskich UE, z wyjątkiem prawa do głosowania i prawa do kandydowania w wyborach na przewodniczącego lub wiceprzewodniczących, o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej. Stanowiska organów nadzorczych państw EFTA są protokołowane oddzielnie przez Europejską Radę Ochrony Danych.
  Regulamin wewnętrzny Europejskiej Rady Ochrony Danych umożliwia pełne uczestnictwo organów nadzorczych państw EFTA i Urzędu Nadzoru EFTA, z wyjątkiem prawa do głosowania i do kandydowania w wyborach na przewodniczącego lub wiceprzewodniczących Europejskiej Rady Ochrony Danych. |
| --- | --- |

a)

Organy nadzorcze państw EFTA uczestniczą w działaniach Europejskiej Rady Ochrony Danych. W tym celu mają one takie same prawa i obowiązki w Europejskiej Radzie Ochrony Danych jak organy nadzorcze państw członkowskich UE, z wyjątkiem prawa do głosowania i prawa do kandydowania w wyborach na przewodniczącego lub wiceprzewodniczących, o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej. Stanowiska organów nadzorczych państw EFTA są protokołowane oddzielnie przez Europejską Radę Ochrony Danych.

Regulamin wewnętrzny Europejskiej Rady Ochrony Danych umożliwia pełne uczestnictwo organów nadzorczych państw EFTA i Urzędu Nadzoru EFTA, z wyjątkiem prawa do głosowania i do kandydowania w wyborach na przewodniczącego lub wiceprzewodniczących Europejskiej Rady Ochrony Danych.

| b) | Nie naruszając postanowień Protokołu 1 do niniejszego Porozumienia i o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, pojęcia „państwo członkowskie (państwa członkowskie)” i „organy nadzorcze” należy rozumieć jako obejmujące – poza znaczeniem nadanym im w rozporządzeniu – odpowiednio państwa EFTA oraz ich organy nadzorcze. |
| --- | --- |

b)

Nie naruszając postanowień Protokołu 1 do niniejszego Porozumienia i o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, pojęcia „państwo członkowskie (państwa członkowskie)” i „organy nadzorcze” należy rozumieć jako obejmujące – poza znaczeniem nadanym im w rozporządzeniu – odpowiednio państwa EFTA oraz ich organy nadzorcze.

| c) | Odesłania do prawa Unii lub unijnych przepisów dotyczących ochrony danych należy rozumieć odpowiednio jako odesłania do Porozumienia EOG lub przepisów o ochronie danych w nim zawartych. |
| --- | --- |

c)

Odesłania do prawa Unii lub unijnych przepisów dotyczących ochrony danych należy rozumieć odpowiednio jako odesłania do Porozumienia EOG lub przepisów o ochronie danych w nim zawartych.

| d) | W art. 13 ust. 1 lit. f) oraz 14 ust. 1 lit. f) po wyrazach „o stwierdzeniu lub braku stwierdzenia przez Komisję odpowiedniego stopnia ochrony” dodaje się w odniesieniu do państw EFTA wyrazy „w drodze decyzji mającej zastosowanie na mocy Porozumienia EOG”. |
| --- | --- |

d)

W art. 13 ust. 1 lit. f) oraz 14 ust. 1 lit. f) po wyrazach „o stwierdzeniu lub braku stwierdzenia przez Komisję odpowiedniego stopnia ochrony” dodaje się w odniesieniu do państw EFTA wyrazy „w drodze decyzji mającej zastosowanie na mocy Porozumienia EOG”.

| e) | W art. 45, w odniesieniu do państw EFTA, po ust. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:

  „1a.   Do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia w Porozumieniu EOG aktu wykonawczego przyjętego na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu państwo EFTA może podjąć decyzję o stosowaniu środków w nim zawartych.
  Przed wejściem w życie każdego aktu wykonawczego przyjętego na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu dane państwo EFTA postanawia i informuje Komisję i Urząd Nadzoru EFTA, czy do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG zamierza stosować zawarte w nim środki w tym samym czasie co państwa członkowskie UE. W przypadku braku przeciwnej decyzji każde państwo EFTA stosuje środki określone w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu w tym samym czasie, co państwa członkowskie UE.
  Nie naruszając postanowień art. 102 Porozumienia, jeśli w ciągu dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie aktu wykonawczego przyjętego na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu nie uda się we Wspólnym Komitecie EOG dojść do porozumienia w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG, każde państwo EFTA może zaprzestać stosowania takich środków; w takim przypadku państwo to powiadamia o tym niezwłocznie Komisję i Urząd Nadzoru EFTA.
  Pozostałe Umawiające się Strony Porozumienia EOG, w drodze odstępstwa od art. 1 ust. 3, ograniczają lub zabraniają swobodnego przepływu danych osobowych do państwa EFTA, które nie stosuje środków zawartych w akcie wykonawczym przyjętym zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu, w taki sam sposób, w jaki środki te wykluczają przekazywanie danych osobowych do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej.”. |
| --- | --- |

e)

W art. 45, w odniesieniu do państw EFTA, po ust. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a.   Do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia w Porozumieniu EOG aktu wykonawczego przyjętego na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu państwo EFTA może podjąć decyzję o stosowaniu środków w nim zawartych.

Przed wejściem w życie każdego aktu wykonawczego przyjętego na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu dane państwo EFTA postanawia i informuje Komisję i Urząd Nadzoru EFTA, czy do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG zamierza stosować zawarte w nim środki w tym samym czasie co państwa członkowskie UE. W przypadku braku przeciwnej decyzji każde państwo EFTA stosuje środki określone w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu w tym samym czasie, co państwa członkowskie UE.

Nie naruszając postanowień art. 102 Porozumienia, jeśli w ciągu dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie aktu wykonawczego przyjętego na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu nie uda się we Wspólnym Komitecie EOG dojść do porozumienia w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG, każde państwo EFTA może zaprzestać stosowania takich środków; w takim przypadku państwo to powiadamia o tym niezwłocznie Komisję i Urząd Nadzoru EFTA.

Pozostałe Umawiające się Strony Porozumienia EOG, w drodze odstępstwa od art. 1 ust. 3, ograniczają lub zabraniają swobodnego przepływu danych osobowych do państwa EFTA, które nie stosuje środków zawartych w akcie wykonawczym przyjętym zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu, w taki sam sposób, w jaki środki te wykluczają przekazywanie danych osobowych do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej.”.

| f) | W każdym przypadku podjęcia przez UE konsultacji z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi w celu przyjęcia decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony na podstawie art. 45 państwa EFTA są na bieżąco i należycie informowane. W przypadku gdy dane państwo trzecie lub organizacja międzynarodowa podejmie szczególne obowiązki dotyczące przetwarzania danych osobowych pochodzących z państw członkowskich, UE bierze pod uwagę sytuację państw EFTA oraz omawia z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi możliwe mechanizmy ewentualnego dalszego stosowania przez państwa EFTA. |
| --- | --- |

f)

W każdym przypadku podjęcia przez UE konsultacji z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi w celu przyjęcia decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony na podstawie art. 45 państwa EFTA są na bieżąco i należycie informowane. W przypadku gdy dane państwo trzecie lub organizacja międzynarodowa podejmie szczególne obowiązki dotyczące przetwarzania danych osobowych pochodzących z państw członkowskich, UE bierze pod uwagę sytuację państw EFTA oraz omawia z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi możliwe mechanizmy ewentualnego dalszego stosowania przez państwa EFTA.

| g) | W art. 46 ust. 2 lit. d) dodaje się, co następuje:

  „Organy nadzorcze państw EFTA mają takie samo prawo jak organy nadzorcze UE do przedstawienia standardowych klauzul ochrony danych do zatwierdzenia przez Komisję zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 93 ust. 2.”. |
| --- | --- |

g)

W art. 46 ust. 2 lit. d) dodaje się, co następuje:

„Organy nadzorcze państw EFTA mają takie samo prawo jak organy nadzorcze UE do przedstawienia standardowych klauzul ochrony danych do zatwierdzenia przez Komisję zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 93 ust. 2.”.

| h) | W art. 46, w odniesieniu do państw EFTA, po ust. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:

  „2a.   Do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia w Porozumieniu EOG aktu wykonawczego odpowiednie zabezpieczenia, o których mowa w ust. 1, można zapewnić za pomocą standardowych klauzul ochrony danych, o których mowa w art. 46 ust. 2 lit. c) i d) w przypadku stosowania przez państwo EFTA przewidzianych w nim środków.
  Przed wejściem w życie każdego aktu wykonawczego przyjętego na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) dane państwo EFTA postanawia i informuje Komisję i Urząd Nadzoru EFTA, czy do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG zamierza stosować zawarte w nim środki w tym samym czasie co państwa członkowskie UE. W przypadku braku przeciwnej decyzji każde państwo EFTA stosuje środki określone w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) w tym samym czasie, co państwa członkowskie UE.
  Nie naruszając postanowień art. 102 Porozumienia, jeśli w ciągu dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie aktu wykonawczego przyjętego na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) nie uda się we Wspólnym Komitecie EOG dojść do porozumienia w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG, każde państwo EFTA może zaprzestać stosowania takich środków; w takim przypadku państwo to powiadamia o tym niezwłocznie Komisję i Urząd Nadzoru EFTA.”. |
| --- | --- |

h)

W art. 46, w odniesieniu do państw EFTA, po ust. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a.   Do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia w Porozumieniu EOG aktu wykonawczego odpowiednie zabezpieczenia, o których mowa w ust. 1, można zapewnić za pomocą standardowych klauzul ochrony danych, o których mowa w art. 46 ust. 2 lit. c) i d) w przypadku stosowania przez państwo EFTA przewidzianych w nim środków.

Przed wejściem w życie każdego aktu wykonawczego przyjętego na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) dane państwo EFTA postanawia i informuje Komisję i Urząd Nadzoru EFTA, czy do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG zamierza stosować zawarte w nim środki w tym samym czasie co państwa członkowskie UE. W przypadku braku przeciwnej decyzji każde państwo EFTA stosuje środki określone w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) w tym samym czasie, co państwa członkowskie UE.

Nie naruszając postanowień art. 102 Porozumienia, jeśli w ciągu dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie aktu wykonawczego przyjętego na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) nie uda się we Wspólnym Komitecie EOG dojść do porozumienia w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG, każde państwo EFTA może zaprzestać stosowania takich środków; w takim przypadku państwo to powiadamia o tym niezwłocznie Komisję i Urząd Nadzoru EFTA.”.

| i) | W art. 58 ust. 4, w odniesieniu do państw EFTA, wyrazy „zgodnie z Kartą praw podstawowych” nie mają zastosowania. |
| --- | --- |

i)

W art. 58 ust. 4, w odniesieniu do państw EFTA, wyrazy „zgodnie z Kartą praw podstawowych” nie mają zastosowania.

| j) | W art. 59 po wyrazie „Komisji” dodaje się wyrazy „i Urzędowi Nadzoru EFTA”. |
| --- | --- |

j)

W art. 59 po wyrazie „Komisji” dodaje się wyrazy „i Urzędowi Nadzoru EFTA”.

| k) | Urząd Nadzoru EFTA ma prawo uczestniczyć w posiedzeniach Europejskiej Rady Ochrony Danych bez prawa głosowania. Urząd Nadzoru EFTA wyznacza swojego przedstawiciela. |
| --- | --- |

k)

Urząd Nadzoru EFTA ma prawo uczestniczyć w posiedzeniach Europejskiej Rady Ochrony Danych bez prawa głosowania. Urząd Nadzoru EFTA wyznacza swojego przedstawiciela.

| l) | W przypadkach, w których ma to znaczenie dla wypełniania jego funkcji na podstawie art. 109 niniejszego Porozumienia, Urząd Nadzoru EFTA ma prawo zwrócić się do Europejskiej Rady Ochrony Danych o konsultację lub opinię, a także zgłaszać sprawy do Europejskiej Rady Ochrony Danych, na podstawie art. 63, art. 64 ust. 2, art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 70 ust. 1 lit. e). W art. 63, art. 64 ust. 2, art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 70 ust. 1 lit. e) po wyrazie „Komisja” dodaje się wyrazy „i – w stosownych przypadkach – Urząd Nadzoru EFTA” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej. |
| --- | --- |

l)

W przypadkach, w których ma to znaczenie dla wypełniania jego funkcji na podstawie art. 109 niniejszego Porozumienia, Urząd Nadzoru EFTA ma prawo zwrócić się do Europejskiej Rady Ochrony Danych o konsultację lub opinię, a także zgłaszać sprawy do Europejskiej Rady Ochrony Danych, na podstawie art. 63, art. 64 ust. 2, art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 70 ust. 1 lit. e). W art. 63, art. 64 ust. 2, art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 70 ust. 1 lit. e) po wyrazie „Komisja” dodaje się wyrazy „i – w stosownych przypadkach – Urząd Nadzoru EFTA” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

| m) | Przewodniczący Europejskiej Rady Ochrony Danych lub sekretariat w stosownych przypadkach przekazuje Urzędowi Nadzoru EFTA informacje o działaniach Europejskiej Rady Ochrony Danych na podstawie art. 64 ust. 5 lit. a) i b), art. 65 ust. 5 i art. 75 ust. 6 lit. b). W art. 64 ust. 5 lit. a) i b), art. 65 ust. 5 i art. 75 ust. 6 lit. b) po wyrazie „Komisja” we wszelkich przypadkach gramatycznych dodaje się wyrazy „i – w stosownych przypadkach – Urząd Nadzoru EFTA” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.
  W przypadkach, w których ma to znaczenie dla wypełniania jego funkcji na podstawie art. 109 niniejszego Porozumienia, Urząd Nadzoru EFTA ma prawo otrzymywać informacje od urzędu nadzorczego jednego z państw EFTA na podstawie art. 66 ust. 1. W art. 66 ust. 1 po wyrazie „Komisję” dodaje się wyrazy „oraz – w stosownych przypadkach – Urząd Nadzoru EFTA”. |
| --- | --- |

m)

Przewodniczący Europejskiej Rady Ochrony Danych lub sekretariat w stosownych przypadkach przekazuje Urzędowi Nadzoru EFTA informacje o działaniach Europejskiej Rady Ochrony Danych na podstawie art. 64 ust. 5 lit. a) i b), art. 65 ust. 5 i art. 75 ust. 6 lit. b). W art. 64 ust. 5 lit. a) i b), art. 65 ust. 5 i art. 75 ust. 6 lit. b) po wyrazie „Komisja” we wszelkich przypadkach gramatycznych dodaje się wyrazy „i – w stosownych przypadkach – Urząd Nadzoru EFTA” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

W przypadkach, w których ma to znaczenie dla wypełniania jego funkcji na podstawie art. 109 niniejszego Porozumienia, Urząd Nadzoru EFTA ma prawo otrzymywać informacje od urzędu nadzorczego jednego z państw EFTA na podstawie art. 66 ust. 1. W art. 66 ust. 1 po wyrazie „Komisję” dodaje się wyrazy „oraz – w stosownych przypadkach – Urząd Nadzoru EFTA”.

| n) | W art. 71 ust. 1 po wyrazie „Radzie” dodaje się wyrazy, „Stałemu Komitetowi Państw EFTA, Urzędowi Nadzoru EFTA”. |
| --- | --- |

n)

W art. 71 ust. 1 po wyrazie „Radzie” dodaje się wyrazy, „Stałemu Komitetowi Państw EFTA, Urzędowi Nadzoru EFTA”.

| o) | W art. 73 ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:

  „Członkowie Europejskiej Rady Ochrony Danych reprezentujący państwa EFTA nie mogą zostać wybrani na stanowisko przewodniczącego ani wiceprzewodniczących.”.” |
| --- | --- |

o)

W art. 73 ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Członkowie Europejskiej Rady Ochrony Danych reprezentujący państwa EFTA nie mogą zostać wybrani na stanowisko przewodniczącego ani wiceprzewodniczących.”.”

Artykuł 2

W protokole 37 do Porozumienia EOG skreśla się tekst pkt 13 (Grupa Robocza ds. Ochrony Osób Fizycznych w zakresie Przetwarzania Danych Osobowych).

Artykuł 3

Teksty rozporządzenia (UE) 2016/679 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji przewidzianej w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*1).

Artykuł 5

Niniejszą decyzję publikuje się w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli

W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

Przewodniczący

Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

---

(1)  
  Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.

1

(2)  
  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

2

(*1)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych]. [Wskazano wymogi konstytucyjne].

*1

---

Wspólna deklaracja Umawiających się Stron do decyzji Wspólnego Komitetu nr XX z dnia DD.MM.RRRR r. w sprawie uwzględnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) w Porozumieniu EOG

Mając na uwadze system Porozumienia EOG opierający się na dwóch filarach oraz mając na uwadze bezpośrednio wiążący charakter decyzji Europejskiej Rady Ochrony Danych względem krajowych organów nadzoru w państwach EFTA należących do EOG, Umawiające się Strony:

| — | przyjmują do wiadomości fakt, że decyzje Europejskiej Rady Ochrony Danych są skierowane do krajowych organów nadzorczych, |
| --- | --- |

—

przyjmują do wiadomości fakt, że decyzje Europejskiej Rady Ochrony Danych są skierowane do krajowych organów nadzorczych,

| — | uznają, że to rozwiązanie nie stanowi precedensu w kontekście przyszłych dostosowań aktów UE uwzględnianych w Porozumieniu EOG. |
| --- | --- |

—

uznają, że to rozwiązanie nie stanowi precedensu w kontekście przyszłych dostosowań aktów UE uwzględnianych w Porozumieniu EOG.

---

| 22.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 159/37 |
| --- | --- | --- | --- |

22.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 159/37

---

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2018/894

z dnia 21 czerwca 2018 r.

zmieniająca załącznik do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach członkowskich

(notyfikowana jako dokument nr C(2018) 4007)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (1), w szczególności jej art. 9 ust. 4,

uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (2), w szczególności jej art. 10 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/247 (3) została przyjęta w związku z wystąpieniem ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5 w kilku państwach członkowskich („zainteresowane państwa członkowskie”) oraz ustanowieniem obszarów zapowietrzonych i zagrożonych przez właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 2005/94/WE (4). |
| --- | --- |

(1)

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/247 (3) została przyjęta w związku z wystąpieniem ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5 w kilku państwach członkowskich („zainteresowane państwa członkowskie”) oraz ustanowieniem obszarów zapowietrzonych i zagrożonych przez właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 2005/94/WE (4).

| (2) | W decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 przewiduje się, że obszary zapowietrzone i zagrożone ustanowione przez właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE powinny obejmować co najmniej obszary wymienione jako obszary zapowietrzone i zagrożone w załączniku do wspomnianej decyzji wykonawczej. Decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 stanowi również, że środki, które mają być stosowane na obszarach zapowietrzonych i zagrożonych, przewidziane w art. 29 ust. 1 i art. 31 dyrektywy 2005/94/WE, muszą być utrzymane przynajmniej do dat określonych w odniesieniu do tych obszarów w załączniku do wspomnianej decyzji wykonawczej. |
| --- | --- |

(2)

W decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 przewiduje się, że obszary zapowietrzone i zagrożone ustanowione przez właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE powinny obejmować co najmniej obszary wymienione jako obszary zapowietrzone i zagrożone w załączniku do wspomnianej decyzji wykonawczej. Decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 stanowi również, że środki, które mają być stosowane na obszarach zapowietrzonych i zagrożonych, przewidziane w art. 29 ust. 1 i art. 31 dyrektywy 2005/94/WE, muszą być utrzymane przynajmniej do dat określonych w odniesieniu do tych obszarów w załączniku do wspomnianej decyzji wykonawczej.

| (3) | Od daty jej przyjęcia decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 była kilkakrotnie zmieniana w celu uwzględnienia zmian sytuacji epidemiologicznej w Unii w odniesieniu do grypy ptaków. W szczególności decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 została zmieniona decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/696 (5) w celu ustanowienia zasad wysyłania przesyłek zawierających jednodniowe pisklęta z obszarów wymienionych w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247. Wprowadzając tę zmianę, uwzględniono fakt, że w porównaniu z innymi produktami drobiowymi jednodniowe pisklęta stwarzają bardzo niskie ryzyko rozprzestrzeniania się wysoce zjadliwej grypy ptaków. |
| --- | --- |

(3)

Od daty jej przyjęcia decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 była kilkakrotnie zmieniana w celu uwzględnienia zmian sytuacji epidemiologicznej w Unii w odniesieniu do grypy ptaków. W szczególności decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 została zmieniona decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/696 (5) w celu ustanowienia zasad wysyłania przesyłek zawierających jednodniowe pisklęta z obszarów wymienionych w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247. Wprowadzając tę zmianę, uwzględniono fakt, że w porównaniu z innymi produktami drobiowymi jednodniowe pisklęta stwarzają bardzo niskie ryzyko rozprzestrzeniania się wysoce zjadliwej grypy ptaków.

| (4) | Decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 została następnie zmieniona decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/1841 (6) w celu wzmocnienia środków zwalczania choroby mających zastosowanie tam, gdzie istnieje podwyższone ryzyko rozprzestrzeniania się wysoce zjadliwej grypy ptaków. W związku z tym decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 przewiduje obecnie ustanowienie na poziomie unijnym obszarów buforowych (dalszych stref zamkniętych) w zainteresowanych państwach członkowskich, o których mowa w art. 16 ust. 4 dyrektywy 2005/94/WE, w związku z wystąpieniem ogniska lub ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków, oraz okres obowiązywania środków, które mają być stosowane na tych obszarach. Decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 określa obecnie również zasady dotyczące wysyłania żywego drobiu, piskląt jednodniowych i jaj wylęgowych z obszarów buforowych do innych państw członkowskich, z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków. |
| --- | --- |

(4)

Decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 została następnie zmieniona decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/1841 (6) w celu wzmocnienia środków zwalczania choroby mających zastosowanie tam, gdzie istnieje podwyższone ryzyko rozprzestrzeniania się wysoce zjadliwej grypy ptaków. W związku z tym decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 przewiduje obecnie ustanowienie na poziomie unijnym obszarów buforowych (dalszych stref zamkniętych) w zainteresowanych państwach członkowskich, o których mowa w art. 16 ust. 4 dyrektywy 2005/94/WE, w związku z wystąpieniem ogniska lub ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków, oraz okres obowiązywania środków, które mają być stosowane na tych obszarach. Decyzja wykonawcza (UE) 2017/247 określa obecnie również zasady dotyczące wysyłania żywego drobiu, piskląt jednodniowych i jaj wylęgowych z obszarów buforowych do innych państw członkowskich, z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków.

| (5) | Ponadto załącznik do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 był wielokrotnie zmieniany głównie w celu uwzględnienia zmian granic obszarów zapowietrzonych i zagrożonych ustanowionych przez zainteresowane państwa członkowskie zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE. |
| --- | --- |

(5)

Ponadto załącznik do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 był wielokrotnie zmieniany głównie w celu uwzględnienia zmian granic obszarów zapowietrzonych i zagrożonych ustanowionych przez zainteresowane państwa członkowskie zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE.

| (6) | Załącznik do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 został ostatnio zmieniony decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2018/821 (7) po powiadomieniu przez Bułgarię o wystąpieniu nowego ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w gospodarstwie drobiarskim zlokalizowanym w obwodzie Dobricz tego państwa członkowskiego. Bułgaria powiadomiła także Komisję o tym, że w następstwie wystąpienia tego nowego ogniska należycie wprowadziła niezbędne środki wymagane zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE, w tym ustanowiła obszary zapowietrzone i zagrożone wokół zakażonego gospodarstwa drobiarskiego. |
| --- | --- |

(6)

Załącznik do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 został ostatnio zmieniony decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2018/821 (7) po powiadomieniu przez Bułgarię o wystąpieniu nowego ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w gospodarstwie drobiarskim zlokalizowanym w obwodzie Dobricz tego państwa członkowskiego. Bułgaria powiadomiła także Komisję o tym, że w następstwie wystąpienia tego nowego ogniska należycie wprowadziła niezbędne środki wymagane zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE, w tym ustanowiła obszary zapowietrzone i zagrożone wokół zakażonego gospodarstwa drobiarskiego.

| (7) | Od czasu ostatniej zmiany decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 wprowadzonej decyzją wykonawczą (UE) 2018/821 Bułgaria powiadomiła Komisję o wystąpieniu kolejnego ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 ponownie w gospodarstwie drobiarskim w obwodzie Dobricz tego państwa członkowskiego. |
| --- | --- |

(7)

Od czasu ostatniej zmiany decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 wprowadzonej decyzją wykonawczą (UE) 2018/821 Bułgaria powiadomiła Komisję o wystąpieniu kolejnego ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 ponownie w gospodarstwie drobiarskim w obwodzie Dobricz tego państwa członkowskiego.

| (8) | Bułgaria powiadomiła także Komisję o tym, że w następstwie wystąpienia tego nowego ogniska wprowadziła niezbędne środki wymagane zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE, w tym ustanowiła obszary zapowietrzone i zagrożone wokół zakażonego gospodarstwa drobiarskiego w tym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

(8)

Bułgaria powiadomiła także Komisję o tym, że w następstwie wystąpienia tego nowego ogniska wprowadziła niezbędne środki wymagane zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE, w tym ustanowiła obszary zapowietrzone i zagrożone wokół zakażonego gospodarstwa drobiarskiego w tym państwie członkowskim.

| (9) | Komisja we współpracy z Bułgarią zbadała te środki i stwierdziła, że granice obszarów zapowietrzonych i zagrożonych wyznaczone przez właściwy organ Bułgarii znajdują się w wystarczającej odległości od gospodarstwa drobiarskiego, w którym potwierdzono wystąpienie nowego ogniska choroby. |
| --- | --- |

(9)

Komisja we współpracy z Bułgarią zbadała te środki i stwierdziła, że granice obszarów zapowietrzonych i zagrożonych wyznaczone przez właściwy organ Bułgarii znajdują się w wystarczającej odległości od gospodarstwa drobiarskiego, w którym potwierdzono wystąpienie nowego ogniska choroby.

| (10) | W celu zapobieżenia niepotrzebnym zakłóceniom w handlu wewnątrz Unii, a także aby uniknąć wprowadzenia przez państwa trzecie nieuzasadnionych barier w handlu, konieczne jest niezwłoczne określenie na poziomie Unii, we współpracy z Bułgarią, obszarów zapowietrzonych i zagrożonych ustanowionych w Bułgarii, zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE, w następstwie wystąpienia nowego ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków w tym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

(10)

W celu zapobieżenia niepotrzebnym zakłóceniom w handlu wewnątrz Unii, a także aby uniknąć wprowadzenia przez państwa trzecie nieuzasadnionych barier w handlu, konieczne jest niezwłoczne określenie na poziomie Unii, we współpracy z Bułgarią, obszarów zapowietrzonych i zagrożonych ustanowionych w Bułgarii, zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE, w następstwie wystąpienia nowego ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków w tym państwie członkowskim.

| (11) | Należy zatem zaktualizować decyzję wykonawczą (UE) 2017/247, aby uwzględnić uaktualnioną sytuację epidemiologiczną w Bułgarii w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków. W szczególności w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 należy dodać wpisy dotyczące nowo utworzonych obszarów zapowietrzonych i zagrożonych w Bułgarii, które to obszary obecnie podlegają ograniczeniom zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE. |
| --- | --- |

(11)

Należy zatem zaktualizować decyzję wykonawczą (UE) 2017/247, aby uwzględnić uaktualnioną sytuację epidemiologiczną w Bułgarii w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków. W szczególności w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 należy dodać wpisy dotyczące nowo utworzonych obszarów zapowietrzonych i zagrożonych w Bułgarii, które to obszary obecnie podlegają ograniczeniom zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE.

| (12) | Należy zatem zmienić załącznik do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247, aby zaktualizować podział na obszary na poziomie Unii w celu uwzględnienia obszarów zapowietrzonych i zagrożonych ustanowionych w Bułgarii zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE w następstwie wystąpienia nowego ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków w tym państwie członkowskim oraz czas trwania ograniczeń mających na nich zastosowanie. |
| --- | --- |

(12)

Należy zatem zmienić załącznik do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247, aby zaktualizować podział na obszary na poziomie Unii w celu uwzględnienia obszarów zapowietrzonych i zagrożonych ustanowionych w Bułgarii zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE w następstwie wystąpienia nowego ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków w tym państwie członkowskim oraz czas trwania ograniczeń mających na nich zastosowanie.

| (13) | Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą (UE) 2017/247. |
| --- | --- |

(13)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą (UE) 2017/247.

| (14) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, |
| --- | --- |

(14)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 czerwca 2018 r.

W imieniu Komisji

Vytenis ANDRIUKAITIS

Członek Komisji

---

(1)  
  Dz.U. L 395 z 30.12.1989, s. 13.

1

(2)  
  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 29.

2

(3)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/247 z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach członkowskich (Dz.U. L 36 z 11.2.2017, s. 62).

3

(4)  Dyrektywa Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylająca dyrektywę 92/40/EWG (Dz.U. L 10 z 14.1.2006, s. 16).

4

(5)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/696 z dnia 11 kwietnia 2017 r. zmieniająca decyzję wykonawczą (UE) 2017/247 w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach członkowskich (Dz.U. L 101 z 13.4.2017, s. 80).

5

(6)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/1841 z dnia 10 października 2017 r. zmieniająca decyzję wykonawczą (UE) 2017/247 w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach członkowskich (Dz.U. L 261 z 11.10.2017, s. 26).

6

(7)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/821 z dnia 1 czerwca 2018 r. zmieniająca załącznik do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach członkowskich (Dz.U. L 137 z 4.6.2018, s. 35).

7

---

ZAŁĄCZNIK

W załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2017/247 wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w części A wpis dotyczący Bułgarii otrzymuje brzmienie:

  „
  Państwo członkowskie: Bułgaria







  Obszar obejmujący: | Data, do której środki mają zastosowanie zgodnie z art. 29 ust. 1 dyrektywy 2005/94/WE |
| --- | --- | --- |
| Dobrich region: |
| Municipality of Dobrich






  — | Donchevo |

1)

w części A wpis dotyczący Bułgarii otrzymuje brzmienie:

„
  Państwo członkowskie: Bułgaria

Obszar obejmujący:

Data, do której środki mają zastosowanie zgodnie z art. 29 ust. 1 dyrektywy 2005/94/WE

Dobrich region:

Municipality of Dobrich

—

Donchevo

| — | Bogdan |
| --- | --- |

—

Bogdan

| — | Opanets |
| --- | --- |

—

Opanets

21.7.2018”

| 2) | w części B wpis dotyczący Bułgarii otrzymuje brzmienie:

  „
  Państwo członkowskie: Bułgaria







  Obszar obejmujący: | Data, do której środki mają zastosowanie zgodnie z art. 31 dyrektywy 2005/94/WE |
| --- | --- | --- |
| Dobrich Region: |
| Municipality of Dobrich:






  — | Stefanovo |

2)

w części B wpis dotyczący Bułgarii otrzymuje brzmienie:

„
  Państwo członkowskie: Bułgaria

Obszar obejmujący:

Data, do której środki mają zastosowanie zgodnie z art. 31 dyrektywy 2005/94/WE

Dobrich Region:

Municipality of Dobrich:

—

Stefanovo

od 18.6.2018 do 30.7.2018

| — | Donchevo |
| --- | --- |

—

Donchevo

| — | Bogdan |
| --- | --- |

—

Bogdan

| — | Opanets |
| --- | --- |

—

Opanets

od 21.7.2018 do 30.7.2018

Municipality of Dobrich:

| — | Pchelino |
| --- | --- |

—

Pchelino

| — | Popgrigorovo |
| --- | --- |

—

Popgrigorovo

| — | Slaveevo |
| --- | --- |

—

Slaveevo

| — | Sokolnik |
| --- | --- |

—

Sokolnik

| — | Stozher |
| --- | --- |

—

Stozher

26.6.2018

Municipality of Dobrich:

| — | Stefanovo |
| --- | --- |

—

Stefanovo

| — | Branishte |
| --- | --- |

—

Branishte

| — | Dobrich |
| --- | --- |

—

Dobrich

| — | Dolina |
| --- | --- |

—

Dolina

| — | Draganovo |
| --- | --- |

—

Draganovo

| — | Novo Botevo |
| --- | --- |

—

Novo Botevo

| — | Odrintsi |
| --- | --- |

—

Odrintsi

| — | Plachidol |
| --- | --- |

—

Plachidol

| — | Vedrina |
| --- | --- |

—

Vedrina

| — | Vrachantsi |
| --- | --- |

—

Vrachantsi

| — | Zlatia |
| --- | --- |

—

Zlatia

| — | Malka Smolnitsa |
| --- | --- |

—

Malka Smolnitsa

30.7.2018”

---