# Dziennik Urzędowy C 252/2016

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 252 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5912 lipca 2016 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 252

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5912 lipca 2016

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | III   Akty przygotowawcze |
| | Europejski Bank Centralny |
| 2016/C 252/01 CON/2016/26 | Opinia Europejskiego Banku Centralnego z dnia 20 kwietnia 2016 r. w sprawie projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w celu ustanowienia europejskiego systemu gwarantowania depozytów (CON/2016/26) | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

III   Akty przygotowawcze

Europejski Bank Centralny

2016/C 252/01 CON/2016/26

Opinia Europejskiego Banku Centralnego z dnia 20 kwietnia 2016 r. w sprawie projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w celu ustanowienia europejskiego systemu gwarantowania depozytów (CON/2016/26)

1

---

| | IV   Informacje |
| --- | --- |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2016/C 252/02 | Kursy walutowe euro | 8 |
| 2016/C 252/03 | Decyzja Komisji z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie licencjonowania otwartego oprogramowania do zintegrowanego zarządzania danymi Dyrekcji Generalnej ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa dotyczącymi rybołówstwa | 9 |

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2016/C 252/02

Kursy walutowe euro

8

2016/C 252/03

Decyzja Komisji z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie licencjonowania otwartego oprogramowania do zintegrowanego zarządzania danymi Dyrekcji Generalnej ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa dotyczącymi rybołówstwa

9

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI |
| | Komisja Europejska |
| 2016/C 252/04 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.8115 – Partners Group/Foncia Holding and its subsidiaries) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  ) | 10 |
| 2016/C 252/05 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7984 – Bridgestone/Pneuhage/JV) (
  1
  ) | 11 |
| 2016/C 252/06 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.8020 – Sherwin-Williams/Valspar) (
  1
  ) | 12 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

2016/C 252/04

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.8115 – Partners Group/Foncia Holding and its subsidiaries) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  )

1

10

2016/C 252/05

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7984 – Bridgestone/Pneuhage/JV) (
  1
  )

1

11

2016/C 252/06

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.8020 – Sherwin-Williams/Valspar) (
  1
  )

1

12

---

| | Sprostowania |
| --- | --- |
| 2016/C 252/07 | Sprostowanie do publikacji wniosku o zatwierdzenie nieznacznej zmiany zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 ( Dz.U. C 408 z 9.12.2015 ) | 13 |

Sprostowania

2016/C 252/07

Sprostowanie do publikacji wniosku o zatwierdzenie nieznacznej zmiany zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 ( Dz.U. C 408 z 9.12.2015 )

13

---

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

III Akty przygotowawcze

Europejski Bank Centralny

| 12.7.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 252/1 |
| --- | --- | --- | --- |

12.7.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 252/1

---

OPINIA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

z dnia 20 kwietnia 2016 r.

w sprawie projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w celu ustanowienia europejskiego systemu gwarantowania depozytów

(CON/2016/26)

(2016/C 252/01)

Wprowadzenie i podstawa prawna

W dniu 20 stycznia 2016 r. Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymał wniosek Rady Unii Europejskiej o wydanie opinii w sprawie projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w celu ustanowienia europejskiego systemu gwarantowania depozytów (1) (zwanego dalej „projektem rozporządzenia”). W dniu 1 lutego 2016 r. EBC otrzymał wniosek Parlamentu Europejskiego o wydanie opinii w sprawie projektu rozporządzenia.

Właściwość EBC do wydania opinii wynika z art. 127 ust. 4 oraz art. 282 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), jako że projekt rozporządzenia zawiera postanowienia mające wpływ na przyczynianie się Europejskiego Systemu Banków Centralnych do należytego wykonywania polityk w odniesieniu do stabilności systemu finansowego, zgodnie z art. 127 ust. 5 TFUE, oraz na zadania EBC dotyczące polityk związanych z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, zgodnie z art. 127 ust. 6 TFUE. Rada Prezesów wydała niniejszą opinię zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 17 ust. 5 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego.

1.   Uwagi ogólne

| 1.1. | Europejski system gwarantowania depozytów (European Deposit Insurance Scheme – EDIS) stanowi, po utworzeniu Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, trzeci filar niezbędny do dopełnienia unii bankowej. Jako że zachodzi potrzeba połączenia odpowiedzialności i kontroli, utworzenie sieci bezpieczeństwa dla deponentów na poziomie europejskim jest logicznym następstwem przeniesienia na poziom europejski odpowiedzialności za nadzór bankowy oraz restrukturyzację i uporządkowaną likwidację. Przy pełnym funkcjonowaniu Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego i jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji władze krajowe w dużym stopniu utraciły kontrolę nad kluczowymi elementami determinującymi konieczność dokonywania przez krajowy system gwarantowania depozytów wypłat na rzecz ubezpieczonych deponentów czy też uczestniczenia w finansowaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Odpowiedzialność za zapewnianie dostępności wystarczających środków finansowych w celu wzmocnienia zaufania wszystkich deponentów, a tym samym za gwarantowanie stabilności finansowej powinna być zatem ponoszona na tym samym poziomie, a więc przeniesiona na EDIS. Projekt rozporządzenia stanowi następstwo zaleceń zawartych w sprawozdaniu pięciu prezydentów (2), w którym wezwano do utworzenia EDIS. Jak wskazano w sprawozdaniu, system bankowy może być w pełni jednolity tylko wtedy, gdy poziom zaufania do bezpieczeństwa depozytów bankowych jest równie wysoki we wszystkich państwach członkowskich. EDIS przyniósłby także korzyści wynikające z dywersyfikacji ryzyka i miałby większą odporność na wstrząsy z uwagi na szersze rozlokowanie ryzyka pośród większej puli instytucji finansowych, zatem indywidualne wypłaty w mniejszym stopniu zagrażałyby przekroczeniem możliwości systemu. |
| --- | --- |

1.1.

Europejski system gwarantowania depozytów (European Deposit Insurance Scheme – EDIS) stanowi, po utworzeniu Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, trzeci filar niezbędny do dopełnienia unii bankowej. Jako że zachodzi potrzeba połączenia odpowiedzialności i kontroli, utworzenie sieci bezpieczeństwa dla deponentów na poziomie europejskim jest logicznym następstwem przeniesienia na poziom europejski odpowiedzialności za nadzór bankowy oraz restrukturyzację i uporządkowaną likwidację. Przy pełnym funkcjonowaniu Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego i jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji władze krajowe w dużym stopniu utraciły kontrolę nad kluczowymi elementami determinującymi konieczność dokonywania przez krajowy system gwarantowania depozytów wypłat na rzecz ubezpieczonych deponentów czy też uczestniczenia w finansowaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Odpowiedzialność za zapewnianie dostępności wystarczających środków finansowych w celu wzmocnienia zaufania wszystkich deponentów, a tym samym za gwarantowanie stabilności finansowej powinna być zatem ponoszona na tym samym poziomie, a więc przeniesiona na EDIS. Projekt rozporządzenia stanowi następstwo zaleceń zawartych w sprawozdaniu pięciu prezydentów (2), w którym wezwano do utworzenia EDIS. Jak wskazano w sprawozdaniu, system bankowy może być w pełni jednolity tylko wtedy, gdy poziom zaufania do bezpieczeństwa depozytów bankowych jest równie wysoki we wszystkich państwach członkowskich. EDIS przyniósłby także korzyści wynikające z dywersyfikacji ryzyka i miałby większą odporność na wstrząsy z uwagi na szersze rozlokowanie ryzyka pośród większej puli instytucji finansowych, zatem indywidualne wypłaty w mniejszym stopniu zagrażałyby przekroczeniem możliwości systemu.

| 1.2. | EBC w pełni podziela zdanie Komisji, że jednolity system ochrony depozytów jest koniecznym trzecim filarem unii bankowej i jest potrzebny w celu dalszego wzmocnienia ochrony deponentów oraz zwiększenia stabilności finansowej, a tym samym – przyczynienia się do pogłębienia unii gospodarczej i walutowej (UGW) (3). |
| --- | --- |

1.2.

EBC w pełni podziela zdanie Komisji, że jednolity system ochrony depozytów jest koniecznym trzecim filarem unii bankowej i jest potrzebny w celu dalszego wzmocnienia ochrony deponentów oraz zwiększenia stabilności finansowej, a tym samym – przyczynienia się do pogłębienia unii gospodarczej i walutowej (UGW) (3).

| 1.3. | Ponadto EBC z zadowoleniem przyjmuje fakt, że projekt rozporządzenia przewiduje stopniowy proces zwiększania wzajemnej asekuracji uczestniczących systemów gwarantowania depozytów w celu ostatecznego utworzenia jednolitego systemu gwarantowania depozytów ograniczającego powiązania między bankami a ich rządami państwowymi. |
| --- | --- |

1.3.

Ponadto EBC z zadowoleniem przyjmuje fakt, że projekt rozporządzenia przewiduje stopniowy proces zwiększania wzajemnej asekuracji uczestniczących systemów gwarantowania depozytów w celu ostatecznego utworzenia jednolitego systemu gwarantowania depozytów ograniczającego powiązania między bankami a ich rządami państwowymi.

| 1.4. | Ogólnie rzecz biorąc, EBC z zadowoleniem przyjmuje fakt, że projekt rozporządzenia zawiera jasny plan działania i harmonogram z jasno zdefiniowanymi i ograniczonymi etapami przejściowymi na drodze do w pełni funkcjonalnego europejskiego systemu gwarantowania depozytów. Etapy reasekuracji i koasekuracji powinny być zatem widziane jako etapy przejściowe na drodze do pełnego zabezpieczenia, które przewidziano na rok 2024. Przy tym stopniowym podejściu wzięto pod uwagę potrzebę poczynienia dalszych postępów w pozostałych obszarach unii bankowej oraz w ramach UGW jako całości. Podejście to ma ponadto na celu zapewnienie odpowiedniej ilości czasu na zgromadzenie składek ex ante z całego obszaru unii bankowej przed rozpoczęciem etapu pełnego zabezpieczenia. Wreszcie, dzięki uwzględnieniu ryzyka właściwego dla poszczególnych instytucji w stosunku do wszystkich innych instytucji kredytowych w ramach unii bankowej przy ustalaniu wysokości ich składek zapewnione będzie równe traktowanie instytucji finansowych powiązanych z uczestniczącymi systemami gwarantowania depozytów. W celu dalszego zwiększenia wiarygodności EDIS oraz w celu skutecznego przerwania powiązań pomiędzy bankami a rządami państwowymi najpóźniej w momencie rozpoczęcia etapu pełnego zabezpieczenia powinien zostać stworzony neutralny pod względem fiskalnym wspólny publiczny mechanizm zabezpieczający dla EDIS. |
| --- | --- |

1.4.

Ogólnie rzecz biorąc, EBC z zadowoleniem przyjmuje fakt, że projekt rozporządzenia zawiera jasny plan działania i harmonogram z jasno zdefiniowanymi i ograniczonymi etapami przejściowymi na drodze do w pełni funkcjonalnego europejskiego systemu gwarantowania depozytów. Etapy reasekuracji i koasekuracji powinny być zatem widziane jako etapy przejściowe na drodze do pełnego zabezpieczenia, które przewidziano na rok 2024. Przy tym stopniowym podejściu wzięto pod uwagę potrzebę poczynienia dalszych postępów w pozostałych obszarach unii bankowej oraz w ramach UGW jako całości. Podejście to ma ponadto na celu zapewnienie odpowiedniej ilości czasu na zgromadzenie składek ex ante z całego obszaru unii bankowej przed rozpoczęciem etapu pełnego zabezpieczenia. Wreszcie, dzięki uwzględnieniu ryzyka właściwego dla poszczególnych instytucji w stosunku do wszystkich innych instytucji kredytowych w ramach unii bankowej przy ustalaniu wysokości ich składek zapewnione będzie równe traktowanie instytucji finansowych powiązanych z uczestniczącymi systemami gwarantowania depozytów. W celu dalszego zwiększenia wiarygodności EDIS oraz w celu skutecznego przerwania powiązań pomiędzy bankami a rządami państwowymi najpóźniej w momencie rozpoczęcia etapu pełnego zabezpieczenia powinien zostać stworzony neutralny pod względem fiskalnym wspólny publiczny mechanizm zabezpieczający dla EDIS.

| 1.5. | Dla dobrze funkcjonującej unii bankowej wymagane jest jednak, poza utworzeniem EDIS, podjęcie dalszych kroków. W tym celu w komunikacie Komisji zatytułowanym „Droga do utworzenia unii bankowej” (4) wskazano szereg środków mających na celu dalsze ograniczenie ryzyka dla sektora bankowego oraz zapewnienie równych warunków działania. W tym kontekście EBC podkreśla istotny charakter pełnej i terminowej implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE (5) jako koniecznego warunku wstępnego dla utworzenia EDIS i, w konsekwencji, wzywa zainteresowane państwa członkowskie do spełnienia tego zobowiązania tak szybko, jak to możliwe (6). EBC przyjmuje z zadowoleniem i w pełni popiera pozostałe środki ograniczania ryzyka wskazane w komunikacie Komisji. Równolegle z utworzeniem EDIS należy uczynić postęp w zakresie wdrażania tych pozostałych środków, nie tylko w celu zapewnienia równych warunków działania, ale także w celu promowania integracji finansowej. Rozwiązanie uzależniające przejście z jednej fazy tworzenia EDIS do drugiej od postępu w zakresie redukcji ryzyka mogłoby jednak spowodować opóźnienia. W przypadku podjęcia decyzji o takim warunkowym wdrażaniu EDIS kluczowe etapy w zakresie redukcji ryzyka musiałyby być uprzednio precyzyjnie zdefiniowane, możliwe do poddania obiektywnej weryfikacji, realistycznie możliwe do osiągnięcia oraz prawnie powiązane z przejściami pomiędzy poszczególnymi fazami w projekcie dotyczącym EDIS. Aby zapobiec odkładaniu realizacji EDIS na czas nieokreślony, lista takich kluczowych etapów powinna zawierać najważniejsze elementy potrzebne do dalszego wzmocnienia unii bankowej. Lista ta powinna być w pierwszej kolejności ograniczona do kwestii w jasny i istotny sposób związanych z EDIS i nie powinna uwzględniać kwestii będących przedmiotem toczących się dyskusji o nieokreślonym terminie realizacji. |
| --- | --- |

1.5.

Dla dobrze funkcjonującej unii bankowej wymagane jest jednak, poza utworzeniem EDIS, podjęcie dalszych kroków. W tym celu w komunikacie Komisji zatytułowanym „Droga do utworzenia unii bankowej” (4) wskazano szereg środków mających na celu dalsze ograniczenie ryzyka dla sektora bankowego oraz zapewnienie równych warunków działania. W tym kontekście EBC podkreśla istotny charakter pełnej i terminowej implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE (5) jako koniecznego warunku wstępnego dla utworzenia EDIS i, w konsekwencji, wzywa zainteresowane państwa członkowskie do spełnienia tego zobowiązania tak szybko, jak to możliwe (6). EBC przyjmuje z zadowoleniem i w pełni popiera pozostałe środki ograniczania ryzyka wskazane w komunikacie Komisji. Równolegle z utworzeniem EDIS należy uczynić postęp w zakresie wdrażania tych pozostałych środków, nie tylko w celu zapewnienia równych warunków działania, ale także w celu promowania integracji finansowej. Rozwiązanie uzależniające przejście z jednej fazy tworzenia EDIS do drugiej od postępu w zakresie redukcji ryzyka mogłoby jednak spowodować opóźnienia. W przypadku podjęcia decyzji o takim warunkowym wdrażaniu EDIS kluczowe etapy w zakresie redukcji ryzyka musiałyby być uprzednio precyzyjnie zdefiniowane, możliwe do poddania obiektywnej weryfikacji, realistycznie możliwe do osiągnięcia oraz prawnie powiązane z przejściami pomiędzy poszczególnymi fazami w projekcie dotyczącym EDIS. Aby zapobiec odkładaniu realizacji EDIS na czas nieokreślony, lista takich kluczowych etapów powinna zawierać najważniejsze elementy potrzebne do dalszego wzmocnienia unii bankowej. Lista ta powinna być w pierwszej kolejności ograniczona do kwestii w jasny i istotny sposób związanych z EDIS i nie powinna uwzględniać kwestii będących przedmiotem toczących się dyskusji o nieokreślonym terminie realizacji.

| 1.6. | EBC uważa ponadto, że uzasadniona może być ocena skutków w zakresie najważniejszych elementów projektu w kontekście współzależności pomiędzy projektem rozporządzenia a ustawodawstwem Unii, w szczególności dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE i 2014/59/UE (7), a także w odniesieniu do roli Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (zwanej dalej „Jednolitą Radą”) w porównaniu do bieżącej roli organów decyzyjnych odpowiedzialnych za krajowe systemy gwarantowania depozytów. |
| --- | --- |

1.6.

EBC uważa ponadto, że uzasadniona może być ocena skutków w zakresie najważniejszych elementów projektu w kontekście współzależności pomiędzy projektem rozporządzenia a ustawodawstwem Unii, w szczególności dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE i 2014/59/UE (7), a także w odniesieniu do roli Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (zwanej dalej „Jednolitą Radą”) w porównaniu do bieżącej roli organów decyzyjnych odpowiedzialnych za krajowe systemy gwarantowania depozytów.

2.   Uwagi szczegółowe

2.1.   Cel projektu rozporządzenia

EBC z zadowoleniem przyjmuje fakt, że projekt rozporządzenia ma na celu zachowanie spójności z dyrektywą 2014/49/UE poprzez uzupełnienie zasad i reguł w niej określonych (8). Zgodnie z dyrektywą 2014/49/UE podstawowym zadaniem systemu gwarantowania depozytów jest „ochrona deponentów przed skutkami niewypłacalności instytucji kredytowej” (9). W projekcie rozporządzenia określono relacje pomiędzy EDIS, funduszem gwarantowania depozytów a systemami gwarantowania depozytów, na podstawie których systemy krajowe pozostają w pełni odpowiedzialne za wypłatę gwarantowanych środków deponentom. W tym kontekście EBC uważa za konieczne wyraźne wskazanie w treści projektu rozporządzenia, że celem EDIS jest także zapewnienie najwyższego możliwego poziomu ochrony deponentów w państwach członkowskich należących do unii bankowej.

2.2.   Zakres EDIS

EBC z zadowoleniem przyjmuje także fakt, że projekt rozporządzenia ma mieć zastosowanie do wszystkich systemów gwarantowania depozytów, które są oficjalnie uznane w państwach członkowskich uczestniczących w unii bankowej na podstawie dyrektywy 2014/49/UE (10), tj. ustawowych systemów gwarantowania depozytów, umownych systemów gwarantowania depozytów oraz instytucjonalnych systemów ochrony, a także do wszystkich instytucji kredytowych powiązanych z tymi systemami. Wszystkie instytucje kredytowe mające dostęp do zasobów EDIS muszą jednak podlegać regulacji i nadzorowi na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (11) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (12). Jest to w pełni zgodne z zaleceniem zawartym w sprawozdaniu pięciu prezydentów, zgodnie z którym zakres EDIS powinien pokrywać się z zakresem Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego a opłaty oparte na ryzyku powinny być wnoszone przez wszystkie uczestniczące banki w państwach członkowskich. Tylko wszechobejmujący jednolity system ochrony depozytów zapewni równy poziom zaufania deponentów w całej unii bankowej, a tym samym zapobiegnie fragmentacji rynku oraz zakłóceniom konkurencji.

2.3.   Zarządzanie EDIS

EBC z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EDIS będzie administrowany przez Jednolitą Radę. Ważne jest, aby EDIS był administrowany przez niezależny organ Unii chroniony przed naciskami politycznymi i zapewniający dostęp do funduszu gwarantowania depozytów na równych warunkach wszystkim systemom gwarantowania depozytów. Jednolita Rada powinna odnieść korzyści z efektu synergii, jednocześnie administrując funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz funduszami gwarantowania depozytów, przede wszystkim dzięki możliwości wykorzystania fachowej wiedzy zdobytej podczas wykonywania zadań w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach administrowania jednolitym funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Z uwagi na fakt, że administrowanie oraz inwestowanie w odniesieniu do obu funduszy wymaga podobnego know-how i podobnej wiedzy fachowej, osiągnięte mogą zostać korzyści pod względem wydajności. Skuteczne wykonywanie tych nowych zadań może jednak wymagać alokacji dodatkowych środków na rzecz Jednolitej Rady (zob. pkt 2.9.) Środki przeznaczone na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz na fundusz gwarantowania depozytów powinny być wyraźnie oznaczone jako skierowane na te cele, w szczególności w celu uniknięcia ryzyka ich zmieszania i „skonsumowania” środków na ochronę depozytów przez cele związane z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.

EBC z zadowoleniem przyjmuje proponowane rozwiązanie, na mocy którego EBC ma prawo wyznaczyć stałego przedstawiciela uprawnionego do uczestnictwa w posiedzeniach wszystkich sesji Jednolitej Rady, w tym sesji plenarnej dotyczącej EDIS oraz wspólnej sesji plenarnej.

EBC z zadowoleniem przyjmuje wreszcie fakt, że członkami organów decyzyjnych EDIS są jedynie krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub wyznaczone organy. W sesje plenarne dotyczące EDIS nie byłyby zaangażowane podmioty prywatne zarządzające krajowymi systemami gwarantowania depozytów. EBC z zadowoleniem przyjmuje to ograniczenie i przypomina, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/49/UE w kolegiach ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają prawo uczestniczyć jednie (publiczne) wyznaczone organy. Jako że podmioty prywatne zarządzające systemami gwarantowania depozytów są w niektórych państwach członkowskich własnością stowarzyszeń bankowych, przyznanie im prawa dostępu do informacji poufnych dotyczących banków stanowiących dla nich konkurencję może budzić poważne zastrzeżenia w zakresie tajemnicy handlowej.

2.4.   Ograniczenie do minimum kosztów likwidacji i kontrola korzystania z EDIS

Biorąc pod uwagę procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w odniesieniu do której w dyrektywie 2014/59/UE wyraźnie wskazano, że organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny dążyć do ograniczenia do minimum kosztów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz do uniknięcia spadku wartości, ogólnym celem organów odpowiedzialnych za likwidację powinno być także ograniczenie do minimum kosztów likwidacji, a zatem także zapewnienie, aby straty dla gwarantowanych depozytów, a w konsekwencji dla systemów gwarantowania depozytów, były ograniczone do minimum. Aby osiągnąć ten cel, organy odpowiedzialne za likwidację powinny mieć prawo wyodrębnienia portfela gwarantowanych depozytów wraz z określonymi innymi aktywami z instytucji kredytowej znajdującej się na progu upadłości i przeniesienia ich na rzecz nabywcy z sektora prywatnego. W wielu przypadkach taki rodzaj transakcji kupna i przejęcia może być mniej kosztowny dla systemu gwarantowania depozytów niż po prostu wypłata gwarantowanych depozytów przy likwidacji. Konieczne jest także jasne określenie w tekście projektu rozporządzenia, czy środki finansowe EDIS mogą być wykorzystywane w celu wdrożenia środków alternatywnych, o których aktualnie mowa w art. 11 ust. 6 dyrektywy 2014/49/UE. Jako że sposób przeprowadzenia procesu likwidacji będzie kluczowy dla zabezpieczenia funduszy systemu gwarantowania depozytów, a zatem także funduszy EDIS, istotne jest, aby Jednolita Rada miała możliwość sprawowania kontroli nad krajowym procesem likwidacji. W związku z powyższym, tak jak – zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 806/2014 – Jednolita Rada ma prawo przejęcia prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji od krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w przypadku gdy użyte mają być fundusze jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, tak Jednolita Rada powinna mieć możliwość uczestnictwa w postępowaniu likwidacyjnym w przypadku prawdopodobieństwa, że zajdzie potrzeba wykorzystania środków EDIS. Dzięki temu kontrola nad postępowaniem likwidacyjnym byłaby bezpośrednio powiązana z odpowiedzialnością wynikającą z ochrony depozytów.

2.5.   Składki zależne od ryzyka

EBC zdecydowanie popiera fakt, że w projekcie rozporządzenia wprowadzono w ramach unii bankowej metodę wyliczania składek zależnych od ryzyka od etapu koasekuracji oraz wyznaczono Jednolitą Radę do ustalenia poziomu składek każdej instytucji kredytowej w odniesieniu do wszystkich innych uczestniczących instytucji kredytowych. Jest to kluczowe dla zagwarantowania sprawiedliwego ustalenia składek i odpowiedniego finansowania EDIS. Poziom ryzyka podlega określeniu zgodnie z metodologią opartą o kryteria (13) wskazane w proponowanym art. 74c. Przy takim ich określaniu pod uwagę musi być wzięte ryzyko właściwe dla danej instytucji w odniesieniu do wszystkich innych instytucji kredytowych w ramach unii bankowej. Porównanie takiego ryzyka w całej unii bankowej i dostosowanie odpowiednich składek na tej podstawie jest pomocne dla ustalenia odpowiednich zachęt dla decyzji biznesowych oraz ogranicza ryzyko niewłaściwej działalności rynkowej i pokusę nadużyć. Jest to istotne w celu zmniejszenia obaw, że niektóre sektory bankowe mogłyby być potencjalnie „subsydiowane” przez inne sektory bankowe.

Ważną kwestią do rozważenia będzie to, czy – oraz jeśli tak, to w jakim zakresie – podejście do ustalania poziomu składek oparte o ryzyko powinno także odzwierciedlać prawdopodobieństwo uruchomienia w przypadku instytucji mechanizmu gwarantowania depozytów, w szczególności prawdopodobieństwo, że zostanie ona poddana likwidacji, a nie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Ponadto, przez wzgląd na pewność prawną, w projekcie rozporządzenia należy uregulować sposób wykorzystania składek, które w niektórych państwach członkowskich są pobierane powyżej wymaganego minimalnego poziomu wynoszącego 0,8 % kwoty gwarantowanych depozytów.

2.6.   Rola EBC w ustalaniu łącznej kwot składek ex ante w przypadku każdego uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów

EBC z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zgodnie z projektem rozporządzenia każdego roku, w okresie reasekuracji i koasekuracji, Jednolita Rada będzie zasięgała opinii EBC oraz właściwego organu krajowego przed określeniem w przypadku każdego systemu gwarantowania depozytów łącznej kwoty składek ex ante, których może żądać od instytucji kredytowych powiązanych z danym systemem gwarantowania depozytów. Takie regularne konsultacje odzwierciedlają fachową wiedzę organów nadzoru w odniesieniu do oceny ryzykowności instytucji i umożliwiają EBC oraz właściwym organom krajowym zapewnienie, by procedura wyliczania i zbierania składek nie wpłynęła negatywnie na dobrą kondycję instytucji kredytowych uiszczających składki.

2.7.   Wykorzystanie środków

EBC z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w projekcie rozporządzenia przewidziano wykorzystanie środków nie tylko na wypłaty, ale także w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zachodzącej na którymkolwiek z trzech etapów EDIS. Jest to istotne w celu ułatwienia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, która – w przypadku wielu banków będących na progu upadłości lub zagrożonych upadłością – może być w interesie publicznym, a zatem może być rozwiązaniem preferowanym w stosunku do upadłości. Jest to także zgodne z dyrektywą 2014/49/UE i rozporządzeniem (UE) nr 806/2014, które wymagają, aby systemy gwarantowania depozytów ponosiły odpowiedzialność do poziomu gwarantowanych depozytów pod warunkiem zachowania przez deponentów prawa dostępu do depozytów oraz pod warunkiem że udział w finansowaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie przewyższa strat, jakie systemy gwarantowania depozytów poniosłyby w przypadku upadłości.

W projekcie rozporządzenia należy jednak wyraźnie odnieść się do tego, czy salda depozytów powyżej 100 000 EUR, które są tymczasowo chronione przez okres od 3 do 12 miesięcy, w zależności od przepisów danego państwa członkowskiego, zgodnie z art. 6 dyrektywy 2014/49/UE, powinny być objęte EDIS.

2.8.   Obowiązek EDIS wobec systemów gwarantowania depozytów na etapach częściowego i pełnego zabezpieczenia

Ustanowienie EDIS ułatwi systemom gwarantowania depozytów dostęp do dodatkowych środków finansowych, początkowo za pośrednictwem reasekuracji i koasekuracji, a środki będą stopniowo gromadzone na ten cel w funduszu gwarantowania depozytów. Najpóźniej do 2024 r. wszystkie składki zebrane od instytucji kredytowych powiązanych z systemami gwarantowania depozytów powinny być skierowane bezpośrednio do funduszu gwarantowania depozytów w ramach EDIS. Zgodnie jednak z dyrektywą 2014/49/UE to krajowe systemy, nie zaś EDIS czy fundusz gwarantowania depozytów, pozostają w pełni odpowiedzialne w odniesieniu do roszczeń deponentów o wypłatę. W związku z powyższym na etapie pełnego zabezpieczenia projekt rozporządzenia powinien wyraźnie przewidywać zobowiązanie prawne po stronie EDIS lub funduszu gwarantowania depozytów do pełnego zaspokojenia zapotrzebowania na środki związanego z roszczeniami deponentów po zajściu zdarzenia, o którym krajowy system gwarantowania depozytów powiadamia zgodnie z art. 41h ust. 2. EBC rozumie, że nałożenie takiego obowiązku w odniesieniu do EDIS jest zamierzone w art. 41h ust. 1, zgodnie z którym „uczestniczący system gwarantowania depozytów podlega pełnemu zabezpieczeniu w ramach EDIS”. Jasne zobowiązanie prawne wymagałoby jednak doprecyzowania w art. 41m ust. 2 w celu zapewnienia, aby proponowana wypłata pro rata w przypadku wielu jednoczesnych wypłat odnosiła się tylko do dystrybucji natychmiast dostępnych środków finansowych, tzn. EDIS nie był zwolniony z ciążącego na nim zobowiązania w odniesieniu do systemów gwarantowania depozytów do pełnego pokrycia wszystkich wydatków systemów gwarantowania depozytów po zebraniu składek ex post lub wykorzystaniu alternatywnych środków finansowania. Co ważniejsze, to samo zobowiązanie prawne, choć ograniczone do określonego udziału będącego przedmiotem koasekuracji, musi także istnieć w odniesieniu do zobowiązań EDIS względem systemów gwarantowania depozytów podczas etapu koasekuracji. Potwierdza to także potrzebę neutralnego pod względem fiskalnym publicznego mechanizmu zabezpieczającego dla EDIS. Wreszcie, okres przewidziany na podjęcie decyzji przez Jednolitą Radę dotyczącej dostępnych środków finansowych na podstawie art. 41m ust. 2 powinien zostać skrócony, jako że systemy gwarantowania depozytów powinny wypłacać odszkodowanie deponentom w terminie siedmiu dni roboczych (14).

2.9.   Wykluczenie z objęcia EDIS

W art. 41i ustanowiono procedurę wykluczającą system gwarantowania depozytów z EDIS. Zgodnie z tą procedurą Komisja, działając z własnej inicjatywy, na wniosek Jednolitej Rady lub na wniosek uczestniczącego państwa członkowskiego, może zdecydować, że: a) system gwarantowania depozytów nie wypełnił zobowiązań wynikających z projektu rozporządzenia lub z art. 4, 6, 7 lub 10 dyrektywy 2014/49/UE; lub b) system gwarantowania depozytów, właściwy organ administracyjny w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2014/49/UE lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego postąpił w odniesieniu do konkretnego wniosku o objęcie EDIS w sposób, który jest sprzeczny z zasadą lojalnej współpracy określoną w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).

EBC popiera fakt, że w projekcie rozporządzenia przewidziano zabezpieczenia mające na celu zapewnienie przestrzegania przez wszystkie systemy gwarantowania depozytów zobowiązań ciążących na nich na podstawie nowych ram prawnych zgodnie z krajową implementacją dyrektywy 2014/49/UE. Jest to istotne w celu uniknięcia ryzyka niewłaściwej działalności rynkowej i zmniejszenia pokusy nadużyć. Biorąc jednak pod uwagę rozmiar tej sankcji oraz jej ostateczne konsekwencje dla deponentów, wykluczenie krajowego systemu gwarantowania depozytów powinno być rozważane tylko wówczas, gdy jest ono proporcjonalne do popełnionego naruszenia i powinno następować po niezastosowaniu się danego systemu gwarantowania depozytów do doraźnych działań mających na celu wyegzekwowanie przestrzegania przez niego przepisów we wcześniej ustalonych terminach, na podstawie procedur, jakie mają być ustanowione na mocy projektu rozporządzenia. W celu zwiększenia pewności prawnej naruszenia powodujące wykluczenie powinny być wskazane w sposób bardziej precyzyjny. Inne sankcje, w tym kary pieniężne, mogłyby być przewidziane za naruszenia mniejszej wagi. Ponadto, w przypadku podjęcia decyzji o wykluczeniu, powinien zostać określony należyty mechanizm w celu zapewnienia, aby nadrzędny cel, jakim jest zapewnienie odpowiedniej ochrony wszystkim gwarantowanym depozytom, był w każdym czasie w pełni respektowany. Jest to szczególnie ważne od rozpoczęcia etapu pełnego zabezpieczenia, kiedy wszystkie składki zebrane od uczestniczących instytucji kredytowych będą przekazywane bezpośrednio do EDIS, w celu zapewnienia, by sytuacja deponentów nie była gorsza pod względem ochrony depozytów w porównaniu do sytuacji, która miałaby miejsce, gdyby ich system gwarantowania depozytów nie był częścią EDIS a wszystkie składki byłyby gromadzone na poziomie krajowym.

W tym kontekście można rozważyć szereg rozwiązań. Przykładowo składki wykluczonego systemu gwarantowania depozytów mogłyby być utrzymywane w funduszu gwarantowania depozytów a depozyty przechowywane w momencie wykluczenia systemu gwarantowania depozytów mogłyby być nadal objęte przez EDIS poprzez zapewnienie, aby deponentom przysługiwało roszczenie prawne bezpośrednio wobec EDIS. Alternatywnie, projekt rozporządzenia mógłby przewidywać metodologię oraz procedurę, w oparciu o które środki zebrane od instytucji kredytowych powiązanych z wykluczonym systemem gwarantowania depozytów byłyby zwracane temu systemowi gwarantowania depozytów po jego wykluczeniu. W każdym z tych scenariuszy kwoty podlegające zwrotowi lub mające być dostępne w celu zaspokojenia bezpośrednich roszczeń powinny być ograniczone, aby zachować spójność z celem klauzuli dotyczącej wykluczenia. W projekcie rozporządzenia powinny zostać zawarte jasne wskazówki dotyczące procedury zwrotu, w tym harmonogram i metodologia wyliczania kwot podlegających zwrotowi. Metodologia ta mogłaby opierać się np. na metodologii mającej zastosowanie do zwrotu składek systemom gwarantowania depozytów na podstawie projektu rozporządzenia w przypadku zerwania uzgodnień dotyczących ścisłej współpracy pomiędzy EBC a właściwymi organami krajowymi państw członkowskich nienależących do strefy euro w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (15). Z tego samego powodu właściwy organ powinien – w przypadku niewybrania opcji zwrotu – mieć prawo żądać środków z funduszu gwarantowania depozytów w celu wniesienia wkładu na działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE (16), w razie podjęcia decyzji stwierdzającej, że instytucja kredytowa znajduje się na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością.

Z motywów (17) projektu rozporządzenia wynika, że zasada lojalnej współpracy, o której mowa w art. 4 ust. 3 TUE, ma zastosowanie do wszystkich podmiotów, władz i organów zaangażowanych w stosowanie projektowanego rozporządzenia. Z uwagi na pewność prawną warto byłoby jednak wyraźnie wskazać w art. 41i, że zasada ta ma zastosowanie także do Komisji i do Jednolitej Rady. Ponadto, w celu zapewnienia adekwatnych zabezpieczeń proceduralnych, przewidywalności skutków oraz w celu uniknięcia niepotrzebnego ryzyka dla stabilności finansowej projekt rozporządzenia powinien wskazywać, kiedy uznaje się, że warunki, na jakich opiera się ta zasada, nie są przestrzegane.

Wreszcie, korzystne byłoby także wskazanie w art. 41i procedury i harmonogramu mających zastosowanie przy podejmowaniu decyzji o wykluczeniu. W tym względzie można by się oprzeć na procedurze wskazanej w art. 258 TFUE (18). Ponadto konieczne może być wyjaśnienie związku pomiędzy procedurą wykluczenia, o której mowa w art. 41i, a procedurą dotyczącą uchybienia, o której mowa w art. 258 TFUE. W tym zakresie zauważa się, że wykluczenie systemu gwarantowania depozytów bez zwrotu składek wpłaconych przez instytucje powiązane z tym systemem gwarantowania depozytów stanowiłoby automatyczne naruszenie przez ten system art. 10 ust. 2 (19) dyrektywy 2014/49/UE. Wynika to z faktu, że zgodnie z proponowanym art. 74c ust. 4 składki płacone w ramach EDIS przez instytucje kredytowe powiązane z danym systemem gwarantowania depozytów traktuje się jako wkład w osiągnięcie minimalnego poziomu docelowego, który uczestniczący system gwarantowania depozytów musi osiągnąć zgodnie z dyrektywą 2014/49/UE. Ponadto to nie same systemy gwarantowania depozytów mają obowiązek przestrzegania określonych wymogów wskazanych w art. 4, 6, 7 i 10 dyrektywy 2014/49/UE, ale państwa członkowskie lub inne podmioty, np. powiązane instytucje kredytowe.

2.10.   Odzyskiwanie środków funduszu gwarantowania depozytów

Procedury regulujące odzyskiwanie przez fundusz gwarantowania depozytów środków przekazanych systemowi gwarantowania depozytów w przypadku wypłaty są związane głównie z postępami w zakresie działań egzekucyjnych w ramach krajowego postępowania upadłościowego. Postępowania takie różnią się znacznie pod względem czasu trwania w zależności od państwa członkowskiego, a niekiedy bywają dość czasochłonne. Zaleca się wprowadzenie większej precyzji w art. 41q w celu umożliwienia wykonywania przez Jednolitą Radę określonych praw w związku z krajowym postępowaniem upadłościowym, a tym samym ukształtowania sytuacji prawnej Jednolitej Rady w taki sposób, aby te prawa były uznawane przez sądy. Skuteczne wykonywanie takich praw może także wymagać alokacji znacznych środków na rzecz Jednolitej Rady przeznaczonych na realizację tego zadania.

2.11.   Mechanizm zabezpieczający

W projekcie rozporządzenia nie przewidziano neutralnego pod względem fiskalnym publicznego europejskiego mechanizmu zabezpieczającego dla EDIS, na wypadek gdyby w wyniku jednokrotnej lub wielokrotnej wypłaty przekroczone zostały dostępne zasoby finansowe EDIS, a składki ex post czy też alternatywne źródła finansowania nie mogły zostać pozyskane wystarczająco szybko w celu zapewnienia terminowej wypłaty na rzecz deponentów lub terminowego zaangażowania EDIS w restrukturyzację i uporządkowaną likwidację. Oznacza to, że zobowiązanie płatnicze związane z deponentami wykraczające poza zasoby EDIS zasadniczo skutkuje powrotem do danego systemu gwarantowania depozytów na mocy art. 10 ust. 9 dyrektywy 2014/49/UE, zgodnie z którym państwa członkowskie mają obowiązek zapewnienia, by systemy gwarantowania depozytów dysponowały odpowiednimi alternatywnymi mechanizmami finansowania umożliwiającymi im pozyskanie krótkoterminowego finansowania w celu zaspokojenia wniesionych przeciwko nim roszczeń. Wydajność całego systemu ostatecznie zależy zatem od niezawodności krajowych mechanizmów zabezpieczających.

EBC uważa, że najpóźniej wraz z rozpoczęciem etapu pełnego zabezpieczenia konieczne jest stworzenie neutralnego pod względem fiskalnym wspólnego publicznego mechanizmu zabezpieczającego dla EDIS w celu zapewnienia jednolicie wysokiego poziomu zaufania do systemu ochrony depozytów w każdych okolicznościach oraz w celu skutecznego osłabienia powiązań pomiędzy bankami a rządami państwowymi. Poleganie na krajowych mechanizmach zabezpieczających jest także sprzeczne z celem projektu rozporządzenia, jakim jest wzmocnienie unii bankowej poprzez osłabienie powiązań pomiędzy bankami a państwem w poszczególnych państwach członkowskich (20). W związku z dostępem systemów gwarantowania depozytów do połączonych zasobów EDIS ustanowienie EDIS znacznie wzmacnia unię bankową, zapewniając istotnie wyższy poziom ochrony przed dużymi lokalnymi wstrząsami. Przy braku wspólnego mechanizmu zabezpieczającego EDIS nie mógłby wyeliminować czynnika mogącego mieć negatywny wpływ na zaufanie deponentów wskutek wątpliwości dotyczących niezawodności mechanizmów zabezpieczających o charakterze czysto krajowym. Neutralny pod względem fiskalnym wspólny publiczny mechanizm zabezpieczający jest zatem ważnym elementem zapewniającym wiarygodność EDIS i powinien zostać wprowadzony wraz ze stopniowym uwspólnianiem ochrony depozytów. Rzetelny wspólny mechanizm zabezpieczający nie tylko uspokoiłby deponentów w państwach członkowskich o mniej korzystnej sytuacji fiskalnej, ale całościowo wzmocniłby EDIS. Taki mechanizm zabezpieczający dla funduszu gwarantowania depozytów musi być zgodny z zasadą neutralności fiskalnej, zapewniając, aby środki publiczne były odzyskiwane od sektora finansowego za pośrednictwem składek ex post. Wydaje się, że możliwą opcją dla ustanowienia neutralnego pod względem fiskalnym publicznego mechanizmu zabezpieczającego jest wykorzystanie europejskiego mechanizmu stabilności.

2.12.   Automatyczny dostęp dla państw członkowskich przystępujących do Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego

Motyw 14 projektu rozporządzenia wydaje się przewidywać automatyczny dostęp do EDIS dla wszystkich systemów gwarantowania depozytów oficjalnie uznawanych w państwie członkowskim przystępującym do Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Chociaż zdecydowanie powinien być przewidziany obowiązek jednoczesnego połączenia wszystkich filarów unii bankowej, powinno się ustanowić środki przejściowe w celu zapewnienia płynnego włączenia systemów gwarantowania depozytów dołączających w późniejszym terminie. Dzięki temu w razie takiego przystąpienia nie dojdzie do nadmiernego obciążenia mechanizmów finansowania EDIS. Przykładowo w przypadku przystąpienia przez państwo członkowskie w późnym stadium etapu koasekuracji lub w stadium pełnego zabezpieczenia uzasadnione może być zapewnienie przeniesienia funduszy zgromadzonych przez system gwarantowania depozytów od momentu wejścia w życie proponowanego rozporządzenia (lub wcześniej określonej części takich funduszy) zgodnie ze ścieżką finansowania przewidzianą w art. 41j z systemów gwarantowania depozytów do EDIS.

2.13.   Wymiana informacji

W projekcie rozporządzenia uznano istotne znaczenie skutecznej wymiany informacji pomiędzy organami zaangażowanymi w zapewnianie sprawnego funkcjonowania EDIS, tj. Jednolitą Radą, wyznaczonymi organami, właściwymi organami, w tym EBC, oraz organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez przyjmowanie, w razie konieczności, protokołów ustaleń (21). Biorąc pod uwagę doniosłość tej kwestii oraz w celu uniknięcia potencjalnych przeszkód w zakresie takiej wymiany informacji, konieczna wydaje się zmiana art. 34 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w celu wyraźnego włączenia systemów gwarantowania depozytów oraz wyznaczonych organów do grona podmiotów i organów mających prawo do wymiany informacji oraz do przyjmowania protokołów ustaleń zgodnie z tym artykułem. Można by to osiągnąć, dodając nowy przepis do projektu rozporządzenia.

2.14.   Uwagi techniczne i propozycje zmian

W przypadku gdy EBC zaleca zmianę projektu rozporządzenia, szczegółowe propozycje zmian wraz z ich uzasadnieniem zostały zawarte w odrębnym roboczym dokumencie o charakterze technicznym. Obejmuje to także proponowane przez EBC brzmienie zmian dyrektywy 2014/49/UE. Dokument roboczy o charakterze technicznym jest dostępny w języku angielskim na stronie internetowej EBC.

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 20 kwietnia 2016 r.

Mario DRAGHI

Prezes EBC

---

(1)  COM(2015) 586 final.

1

(2)  Sprawozdanie pięciu prezydentów z dnia 22 czerwca 2015 r. dotyczące dokończenia unii ekonomicznej i walutowej w Europie (Five Presidents' Report on „Completing Europe's Economic and Monetary Union”) dostępne na stronie internetowej Komisji pod adresem: www.ec.europa.eu.

2

Five Presidents' Report on „Completing Europe's Economic and Monetary Union”

(3)  Zob. sprawozdanie EBC dotyczące integracji finansowej w Europie z 2016 r. („ECB Report Financial Integration in Europe 2016”), sprawozdanie pięciu prezydentów z dnia 22 czerwca 2015 r. dotyczące dokończenia unii ekonomicznej i walutowej w Europie (Five Presidents' Report on „Completing Europe's Economic and Monetary Unio”) dostępne na stronie internetowej Komisji pod adresem: www.ec.europa.eu; wykład im. Majolina wygłoszony przez Maria Draghiego, Prezesa EBC, na konferencji Europejskiego Forum ds. Pieniędzy i Finansów (European Money and Finance Forum – SUERF) zorganizowanej przez Deutsche Bundesbank, Frankfurt, 4 lutego 2016 r., a także wystąpienie Maria Draghiego, Prezesa EBC, na Forum EBC ds. Nadzoru Bankowego (ECB Forum on Banking Supervision), 4 listopada 2015 r., Frankfurt, oba dostępne na stronie internetowej EBC pod adresem: www.ecb.europa.eu.

3

ECB Report Financial Integration in Europe 2016

Five Presidents' Report on „Completing Europe's Economic and Monetary Unio”

European Money and Finance Forum – SUERF

ECB Forum on Banking Supervision

(4)  COM(2015) 587 final.

4

(5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 149).

5

(6)  Oczekiwało się, że państwa członkowskie strefy euro, w których nadal nie doszło do transpozycji, dokonają jej do końca pierwszego kwartału 2016 r.

6

(7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

7

(8)  Zob. motyw 15 projektu rozporządzenia.

8

(9)  Zob. motyw 14 dyrektywy 2014/49/UE.

9

(10)  Zob. art. 1 ust. 3 projektu rozporządzenia zmieniający art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1), zob. także art. 1 ust. 2 lit. a), b) i c) oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy 2014/49/UE.

10

(11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

11

(12)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

12

(13)  Są to: a) poziom zdolności instytucji do pokrywania strat; b) zdolność instytucji do spełniania swoich zobowiązań krótko- i długoterminowych; c) stabilność i różnorodność źródeł finansowania, jakimi dysponuje instytucja, oraz jej wysoce płynnych, nieobciążonych aktywów; d) jakość aktywów instytucji; e) model biznesowy instytucji oraz zarządzanie instytucją; f) stopień, w jakim aktywa instytucji są obciążone.

13

(14)  Z zastrzeżeniem przepisów przejściowych, które wygasają jednak na początku etapu pełnego zabezpieczenia.

14

(15)  Zob. art. 1 ust. 5 projektu rozporządzenia zmieniający m.in. art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 806/2014.

15

(16)  Art. 109 dyrektywy 2014/59/UE.

16

(17)  Zob. w szczególności motyw 40 projektu rozporządzenia.

17

(18)  W art. 258 Traktatu ustanowiono procedurę, którą Komisja ma obowiązek zastosować, jeśli uzna, że państwo członkowskie uchybiło jednemu z zobowiązań, które na nim ciążą na mocy Traktatów: wydaje ona uzasadnioną opinię w tym przedmiocie, po uprzednim umożliwieniu temu państwu członkowskiemu przedstawienia swych uwag. Jeśli państwo członkowskie nie zastosuje się do opinii w terminie określonym przez Komisję, może ona wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

18

(19)  Zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2014/49/UE do dnia 3 lipca 2024 r. dostępne środki finansowe systemu gwarantowania depozytów muszą odpowiadać co najmniej poziomowi docelowemu wynoszącemu 0,8 % kwoty gwarantowanych depozytów członków tego systemu.

19

(20)  Zob. motyw 17 projektu rozporządzenia.

20

(21)  Zob. motyw 39 projektu rozporządzenia.

21

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 12.7.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 252/8 |
| --- | --- | --- | --- |

12.7.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 252/8

---

Kursy walutowe euro (1)

11 lipca 2016 r.

(2016/C 252/02)

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,1049 |
| JPY | Jen | 113,23 |
| DKK | Korona duńska | 7,4372 |
| GBP | Funt szterling | 0,85097 |
| SEK | Korona szwedzka | 9,4760 |
| CHF | Frank szwajcarski | 1,0867 |
| ISK | Korona islandzka | |
| NOK | Korona norweska | 9,4061 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 27,037 |
| HUF | Forint węgierski | 313,07 |
| PLN | Złoty polski | 4,4210 |
| RON | Lej rumuński | 4,4938 |
| TRY | Lir turecki | 3,2027 |
| AUD | Dolar australijski | 1,4617 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,4437 |
| HKD | Dolar Hongkongu | 8,5731 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,5250 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,4910 |
| KRW | Won | 1 268,78 |
| ZAR | Rand | 15,9573 |
| CNY | Yuan renminbi | 7,3926 |
| HRK | Kuna chorwacka | 7,4765 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 14 476,95 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,4110 |
| PHP | Peso filipińskie | 52,309 |
| RUB | Rubel rosyjski | 70,9862 |
| THB | Bat tajlandzki | 38,817 |
| BRL | Real | 3,6651 |
| MXN | Peso meksykańskie | 20,3780 |
| INR | Rupia indyjska | 74,1865 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,1049

JPY

Jen

113,23

DKK

Korona duńska

7,4372

GBP

Funt szterling

0,85097

SEK

Korona szwedzka

9,4760

CHF

Frank szwajcarski

1,0867

ISK

Korona islandzka

NOK

Korona norweska

9,4061

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

27,037

HUF

Forint węgierski

313,07

PLN

Złoty polski

4,4210

RON

Lej rumuński

4,4938

TRY

Lir turecki

3,2027

AUD

Dolar australijski

1,4617

CAD

Dolar kanadyjski

1,4437

HKD

Dolar Hongkongu

8,5731

NZD

Dolar nowozelandzki

1,5250

SGD

Dolar singapurski

1,4910

KRW

Won

1 268,78

ZAR

Rand

15,9573

CNY

Yuan renminbi

7,3926

HRK

Kuna chorwacka

7,4765

IDR

Rupia indonezyjska

14 476,95

MYR

Ringgit malezyjski

4,4110

PHP

Peso filipińskie

52,309

RUB

Rubel rosyjski

70,9862

THB

Bat tajlandzki

38,817

BRL

Real

3,6651

MXN

Peso meksykańskie

20,3780

INR

Rupia indyjska

74,1865

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

---

| 12.7.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 252/9 |
| --- | --- | --- | --- |

12.7.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 252/9

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 6 lipca 2016 r.

w sprawie licencjonowania otwartego oprogramowania do zintegrowanego zarządzania danymi Dyrekcji Generalnej ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa dotyczącymi rybołówstwa

(2016/C 252/03)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając decyzję Komisji z dnia 19 września 2001 r. (PV1536) nadającą dyrektorom generalnym i szefom służb uprawnienia do decydowania o konieczności złożenia wniosku o ochronę praw własności intelektualnej wynikających z działań lub programów, za które są oni odpowiedzialni, o udzieleniu powiązanej z tym licencji, o nabyciu, przeniesieniu lub odstąpieniu od praw lub porzuceniu praw, oraz nadającą dyrektorom generalnym uprawnienia do powiązanych środków administracyjnych,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrekcja Generalna ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa opracowała szereg systemów informatycznych należących do pakietu oprogramowania zintegrowanego zarządzania danymi o rybołówstwie (IFDM), który służy do elektronicznej wymiany danych dotyczących działalności połowowej w oparciu o normę FLUX Centrum Narodów Zjednoczonych ds. Ułatwiania Handlu i Elektronicznego Biznesu (UN/CEFACT). |
| --- | --- |

(1)

Dyrekcja Generalna ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa opracowała szereg systemów informatycznych należących do pakietu oprogramowania zintegrowanego zarządzania danymi o rybołówstwie (IFDM), który służy do elektronicznej wymiany danych dotyczących działalności połowowej w oparciu o normę FLUX Centrum Narodów Zjednoczonych ds. Ułatwiania Handlu i Elektronicznego Biznesu (UN/CEFACT).

| (2) | Obecny pakiet IFDM (zwany dalej oprogramowaniem) zawiera następujące systemy informatyczne: warstwę transportową FLUX do wymiany wiadomości elektronicznych zgodnie z normą UN/CEFACT, unijne narzędzie systemu monitorowania statków (VMS) do monitorowania pozycji statków, do którego Dyrekcja Generalna ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa opracowała trzy moduły (przestrzenny, sprawozdawczy i USM), jak również przeglądarkę ERS narzędzia VMS, która poszerza unijny VMS o funkcję wizualizacji elektronicznych dzienników połowowych w formacie UN/CEFACT. |
| --- | --- |

(2)

Obecny pakiet IFDM (zwany dalej oprogramowaniem) zawiera następujące systemy informatyczne: warstwę transportową FLUX do wymiany wiadomości elektronicznych zgodnie z normą UN/CEFACT, unijne narzędzie systemu monitorowania statków (VMS) do monitorowania pozycji statków, do którego Dyrekcja Generalna ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa opracowała trzy moduły (przestrzenny, sprawozdawczy i USM), jak również przeglądarkę ERS narzędzia VMS, która poszerza unijny VMS o funkcję wizualizacji elektronicznych dzienników połowowych w formacie UN/CEFACT.

| (3) | Licencjonowanie otwartego oprogramowania wpłynęłoby pozytywnie na światową harmonizację wymiany danych dotyczących rybołówstwa i pozwoliłoby na oszczędności kosztów. Dlatego też dystrybucja narzędzi oprogramowania powinna zostać udostępniona państwom członkowskim, państwom trzecim, regionalnym organizacjom ds. rybołówstwa oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa. |
| --- | --- |

(3)

Licencjonowanie otwartego oprogramowania wpłynęłoby pozytywnie na światową harmonizację wymiany danych dotyczących rybołówstwa i pozwoliłoby na oszczędności kosztów. Dlatego też dystrybucja narzędzi oprogramowania powinna zostać udostępniona państwom członkowskim, państwom trzecim, regionalnym organizacjom ds. rybołówstwa oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa.

| (4) | Dyrekcja Generalna ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa, jako dyrekcja generalna odpowiedzialna za opracowanie i obsługę techniczną oprogramowania oraz – jednocześnie – służba, której powierzono administracyjne wykonanie decyzji w dziedzinie własności intelektualnej, uważa licencjonowanie otwartego oprogramowania za odpowiednie i zasadne. |
| --- | --- |

(4)

Dyrekcja Generalna ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa, jako dyrekcja generalna odpowiedzialna za opracowanie i obsługę techniczną oprogramowania oraz – jednocześnie – służba, której powierzono administracyjne wykonanie decyzji w dziedzinie własności intelektualnej, uważa licencjonowanie otwartego oprogramowania za odpowiednie i zasadne.

| (5) | W celu dystrybucji i promocji użytkowania oprogramowania oraz aby uniknąć jego wyłącznego przywłaszczenia, oprogramowanie zostanie wprowadzone na zasadach licencji otwartego oprogramowania, |
| --- | --- |

(5)

W celu dystrybucji i promocji użytkowania oprogramowania oraz aby uniknąć jego wyłącznego przywłaszczenia, oprogramowanie zostanie wprowadzone na zasadach licencji otwartego oprogramowania,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Warunki licencji niewyłącznego otwartego oprogramowania mogą być stosowane do dystrybucji oprogramowania w celu umożliwienia jego użytkowania, kopiowania, rozwoju i dalszej dystrybucji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja będzie miała zastosowanie do wszelkich wprowadzanych w przyszłości nowych wersji tego oprogramowania.

Sporządzono w Brukseli dnia 6 lipca 2016 r.

W imieniu Komisji

João AGUIAR MACHADO

Dyrektor Generalny

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

| 12.7.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 252/10 |
| --- | --- | --- | --- |

12.7.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 252/10

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa M.8115 – Partners Group/Foncia Holding and its subsidiaries)

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2016/C 252/04)

| 1. | W dniu 4 lipca 2016 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Partners Group AG i jego spółki zależne za pośrednictwem pewnych funduszy inwestycyjnych należących do Partners Group (razem „Partners Group”, Szwajcaria), przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Foncia Holding SAS i jego spółkami zależnymi (wraz ze spółkami zależnymi – „Foncia”, Francja) w drodze zakupu akcji. |
| --- | --- |

1.

W dniu 4 lipca 2016 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Partners Group AG i jego spółki zależne za pośrednictwem pewnych funduszy inwestycyjnych należących do Partners Group (razem „Partners Group”, Szwajcaria), przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Foncia Holding SAS i jego spółkami zależnymi (wraz ze spółkami zależnymi – „Foncia”, Francja) w drodze zakupu akcji.

| 2. | Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:
  —   w przypadku Partners Group: przedsiębiorstwo zarządzające inwestycjami na rynkach prywatnych,
  —   w przypadku Foncia: usługi w zakresie nieruchomości. |
| --- | --- |

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—   w przypadku Partners Group: przedsiębiorstwo zarządzające inwestycjami na rynkach prywatnych,

—   w przypadku Foncia: usługi w zakresie nieruchomości.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.8115 – Partners Group/Foncia Holding and its subsidiaries, na poniższy adres:





  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.8115 – Partners Group/Foncia Holding and its subsidiaries, na poniższy adres:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 (rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw).

(2)  Dz.U. C 366 z 14.12.2013, s. 5.

---

| 12.7.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 252/11 |
| --- | --- | --- | --- |

12.7.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 252/11

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa M.7984 – Bridgestone/Pneuhage/JV)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2016/C 252/05)

| 1. | W dniu 4 lipca 2016 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwa Bridgestone Deutschland GmbH („BS Deutschland”, Niemcy), należące do Bridgestone Corporation (Japonia) oraz Pneuhage Management GmbH & Co. KG, („Pneuhage”, Niemcy) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad Pneuhage Partners Group GmbH & Col. KG („PGG”, Niemcy) w drodze zakupu udziałów. |
| --- | --- |

1.

W dniu 4 lipca 2016 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwa Bridgestone Deutschland GmbH („BS Deutschland”, Niemcy), należące do Bridgestone Corporation (Japonia) oraz Pneuhage Management GmbH & Co. KG, („Pneuhage”, Niemcy) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad Pneuhage Partners Group GmbH & Col. KG („PGG”, Niemcy) w drodze zakupu udziałów.

| 2. | Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:






  — | BS Deutschland prowadzi działalność w zakresie handlu hurtowego i detalicznego nowymi oponami różnego rodzaju – do samochodów osobowych, samochodów ciężarowych, motocykli, sprzętu rolniczego, maszyn do robót ziemnych, oraz w zakresie bieżnikowania opon do samochodów ciężarowych w Niemczech, |
| --- | --- | --- |

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—

BS Deutschland prowadzi działalność w zakresie handlu hurtowego i detalicznego nowymi oponami różnego rodzaju – do samochodów osobowych, samochodów ciężarowych, motocykli, sprzętu rolniczego, maszyn do robót ziemnych, oraz w zakresie bieżnikowania opon do samochodów ciężarowych w Niemczech,

| — | Pneuhage prowadzi działalność w zakresie dystrybucji i dostaw detalicznych i hurtowych opon na wymianę i obręczy dla różnego rodzaju pojazdów, takich jak samochody osobowe, samochody ciężarowe, motocykle, sprzęt rolniczy, maszyny do robót ziemnych, oraz w zakresie bieżnikowania opon do samochodów ciężarowych i autobusów w Niemczech, Francji i Polsce, |
| --- | --- |

—

Pneuhage prowadzi działalność w zakresie dystrybucji i dostaw detalicznych i hurtowych opon na wymianę i obręczy dla różnego rodzaju pojazdów, takich jak samochody osobowe, samochody ciężarowe, motocykle, sprzęt rolniczy, maszyny do robót ziemnych, oraz w zakresie bieżnikowania opon do samochodów ciężarowych i autobusów w Niemczech, Francji i Polsce,

| — | PGG będzie prowadzić działalność w zakresie dystrybucji detalicznej opon i powiązanych usług samochodowych w Niemczech. |
| --- | --- |

—

PGG będzie prowadzić działalność w zakresie dystrybucji detalicznej opon i powiązanych usług samochodowych w Niemczech.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.7984 – Bridgestone/Pneuhage/JV, na poniższy adres:





  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.7984 – Bridgestone/Pneuhage/JV, na poniższy adres:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 (rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw).

---

| 12.7.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 252/12 |
| --- | --- | --- | --- |

12.7.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 252/12

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa M.8020 – Sherwin-Williams/Valspar)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2016/C 252/06)

| 1. | W dniu 5 lipca 2017 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Sherwin-Williams Company („Sherwin-Williams”, Stany Zjednoczone Ameryki) przejmuje, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wyłączną kontrolę nad przedsiębiorstwem Valspar Corporation („Valspar”, Stany Zjednoczone Ameryki), w drodze zakupu udziałów/akcji. |
| --- | --- |

1.

W dniu 5 lipca 2017 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Sherwin-Williams Company („Sherwin-Williams”, Stany Zjednoczone Ameryki) przejmuje, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wyłączną kontrolę nad przedsiębiorstwem Valspar Corporation („Valspar”, Stany Zjednoczone Ameryki), w drodze zakupu udziałów/akcji.

| 2. | Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:
  —   w przypadku przedsiębiorstwa Sherwin-Williams: produkcja i sprzedaż farb i powłok. Przedsiębiorstwo prowadzi działalność głównie w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej. W EOG Sherwin-Williams sprzedaje głównie przemysłowe powłoki do drewna i zastosowań ochronnych. Prowadzi również sprzedaż powłok dekoracyjnych, ale prawie wyłącznie w Zjednoczonym Królestwie, Irlandii i Polsce,
  —   w przypadku przedsiębiorstwa Valspar: produkcja i sprzedaż farb i powłok, z naciskiem geograficznym na obszar Ameryki Północnej, Europy, Azji i Australii/Nowej Zelandii. W EOG Valspar sprzedaje głównie przemysłowe powłoki do opakowań, odnawiania pojazdów, zwojów i innych zastosowań metali. Prowadzi również sprzedaż powłok dekoracyjnych, prawie wyłącznie w Zjednoczonym Królestwie. |
| --- | --- |

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—   w przypadku przedsiębiorstwa Sherwin-Williams: produkcja i sprzedaż farb i powłok. Przedsiębiorstwo prowadzi działalność głównie w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej. W EOG Sherwin-Williams sprzedaje głównie przemysłowe powłoki do drewna i zastosowań ochronnych. Prowadzi również sprzedaż powłok dekoracyjnych, ale prawie wyłącznie w Zjednoczonym Królestwie, Irlandii i Polsce,

—   w przypadku przedsiębiorstwa Valspar: produkcja i sprzedaż farb i powłok, z naciskiem geograficznym na obszar Ameryki Północnej, Europy, Azji i Australii/Nowej Zelandii. W EOG Valspar sprzedaje głównie przemysłowe powłoki do opakowań, odnawiania pojazdów, zwojów i innych zastosowań metali. Prowadzi również sprzedaż powłok dekoracyjnych, prawie wyłącznie w Zjednoczonym Królestwie.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.8020 – Sherwin-Williams/Valspar, na poniższy adres:





  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.8020 – Sherwin-Williams/Valspar, na poniższy adres:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 (rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw).

---

Sprostowania

| 12.7.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 252/13 |
| --- | --- | --- | --- |

12.7.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 252/13

---

Sprostowanie do publikacji wniosku o zatwierdzenie nieznacznej zmiany zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012

(
  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 408 z dnia 9 grudnia 2015 r.
  )

(2016/C 252/07)

Tekst publikacji 2015/C 408/09 zastępuje się tekstem w brzmieniu:

„Publikacja wniosku o zatwierdzenie nieznacznej zmiany zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012

Komisja Europejska zatwierdziła niniejszą nieznaczną zmianę zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 664/2014 (1).

WNIOSEK O ZATWIERDZENIE NIEZNACZNEJ ZMIANY

Wniosek o zatwierdzenie zmiany nieznacznej zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012
   (2)

»ABENSBERGER SPARGEL«/»ABENSBERGER QUALITÄTSSPARGEL«

Nr UE: DE-PGI-0105-01322 – 20.3.2015

ChNP ( ) ChNP ( X )

1.   Grupa składająca wniosek i mająca uzasadniony interes

| Nazwa | : | Erzeugergemeinschaft Abensberger Qualitätsspargel e.V. |
| --- | --- | --- |
| Adres | : | Richtstättstr. 5 |
| 93326 Abensberg |
| NIEMCY |

Nazwa

:

Erzeugergemeinschaft Abensberger Qualitätsspargel e.V.

Adres

:

Richtstättstr. 5

93326 Abensberg

NIEMCY

Tel.

:

+49 9443-1281

Faks

:

+49 9443-1282

E-mail

:

info@neumeyer-martin.de

Uzasadniony interes:

Składające wniosek stowarzyszenie jest grupą producentów przedmiotowego produktu. Erzeugergemeinschaft Abensberger Qualitätsspargel e.V. było również wnioskodawcą pierwotnego wniosku o ochronę i dlatego ma uzasadniony interes w przypadku niniejszego wniosku o zatwierdzenie zmiany.

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Niemcy

3.   Punkt w specyfikacji produktu, którego dotyczą zmiany

| — | ☐ | Opis produktu |
| --- | --- | --- |
| — | ☐ | Dowód pochodzenia |
| — | ☐ | Metoda produkcji |
| — | ☐ | Związek z obszarem geograficznym |
| — | ☒ | Etykietowanie |
| — | ☐ | Inne (określić) |

—

☐

Opis produktu

—

☐

Dowód pochodzenia

—

☐

Metoda produkcji

—

☐

Związek z obszarem geograficznym

—

☒

Etykietowanie

—

☐

Inne (określić)

4.   Rodzaj zmian

| — | ☐ | Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, zakwalifikowana jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, która nie wymaga zmiany opublikowanego jednolitego dokumentu. |
| --- | --- | --- |
| — | ☒ | Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, zakwalifikowana jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, która wymaga zmiany opublikowanego jednolitego dokumentu. |
| — | ☐ | Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, zakwalifikowana jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, dla którego nie został opublikowany jednolity dokument (lub dokument mu równoważny). |
| — | ☐ | Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu będącego gwarantowaną tradycyjną specjalnością (GTS), kwalifikująca się jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. |

—

☐

Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, zakwalifikowana jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, która nie wymaga zmiany opublikowanego jednolitego dokumentu.

—

☒

Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, zakwalifikowana jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, która wymaga zmiany opublikowanego jednolitego dokumentu.

—

☐

Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, zakwalifikowana jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, dla którego nie został opublikowany jednolity dokument (lub dokument mu równoważny).

—

☐

Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu będącego gwarantowaną tradycyjną specjalnością (GTS), kwalifikująca się jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

5.   Zmiany

Zdanie zawarte w pierwotnej specyfikacji produktu dotyczące oznaczania/etykietowania (odpowiadające pkt 3.7 jednolitego dokumentu):

h)   Etykietowanie

znajdujące się po wpisie: »Abensberger Spargel g.g.A.«, »Abensberger Qualitätsspargel g.g.A.«: »Szparagi wprowadzane do obrotu pod nazwą ‘Abensberger Qualitätsspargel’ należy oznakować za pomocą logo zamieszczonego poniżej.«

należy skreślić.

Wyjaśnienie:

Erzeugergemeinschaft Abensberger Qualitätsspargel e.V. dysponuje prawami do logo, którego umieszczanie na etykietach było dotychczas obowiązkowe. Zgodnie z wykładnią niemieckiego urzędu ds. patentów i znaków towarowych (Deutsches Patent- und Markenamt – DPMA) przepisy dotyczące etykietowania zawarte w jednolitym dokumencie nie pozwalają na zarejestrowanie odnośnego wspólnego znaku towarowego.

W sytuacji gdy oznaczenie z nazwą »Abensberger Spargel« bądź »Abensberger Qualitätsspargel« chronioną jako ChOG jest wystarczające w celu zapewnienia konsumentom rzetelnej informacji o pochodzeniu szparagów i zachowaniu wymogów jakościowych, wykorzystywanie logo nie jest konieczne. Stowarzyszenie producentów ma zatem uzasadniony interes, aby tylko jego członkowie stosowali to logo (dotychczas także przez nich używane), a jego stosowanie przy etykietowaniu przez wszystkich oferujących »Abensberger Spargel« do sprzedaży (a więc także tych niebędących członkami stowarzyszenia) nie było już nakazane zgodnie ze specyfikacją produktu bądź jednolitym dokumentem.

Nieznaczny charakter zmiany

Proponowaną zmianę należy zakwalifikować jako nieznaczną zgodnie z art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

Mające w tym przypadku zastosowanie warunki określone w art. 53 ust. 2 akapit trzeci lit. a)–d) są spełnione, a w szczególności zmiana nie prowadzi do dodatkowych ograniczeń w handlu danym produktem (akapit trzeci lit. e)). To raczej zachowanie dotychczasowych przepisów dotyczących etykietowania w specyfikacji produktu (bądź w jednolitym dokumencie) mogłoby prowadzić do utrudnień w handlu lub mogło do takich utrudnień prowadzić w przeszłości.

6.   Zaktualizowana specyfikacja produktu (wyłącznie w odniesieniu do ChNP i ChOG)

https://register.dpma.de/DPMAregister/geo/detail.pdfdownload/41017

JEDNOLITY DOKUMENT

»ABENSBERGER SPARGEL«/»ABENSBERGER QUALITÄTSSPARGEL«

Nr UE: DE-PGI-0105-01322 – 20.3.2015

ChNP ( ) ChNP ( X )

1.   Nazwa lub nazwy

»Abensberger Spargel«/»Abensberger Qualitätsspargel«

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Niemcy

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Rodzaj produktu

Klasa 1.6. Warzywa, owoce i zboża świeże lub przetworzone

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

Szparagi (Asparagus officinalis) należą do rodziny szparagowatych. Jadalne części to pędy wieloletniej byliny, sprzedawane ze skórką lub bez skórki. »Abensberger Spargel« produkuje się zgodnie z zasadami dobrej praktyki rolniczej.

Białe lub fioletowe »Abensberger Spargel« nie mogą przekraczać długości 22 cm; jeżeli są zielone – maksymalna długość wynosi 27 cm.

»Abensberger Spargel« przygotowywane są zgodnie z normą UNECE FFV04 (Asparagus) z wyjątkiem szparagów, które konsumenci kupują bezpośrednio u producentów. W drodze odstępstwa normę tę stosuje się również do białych i fioletowych szparagów do minimalnej średnicy 5 mm. Ponadto możliwe jest wprowadzanie do obrotu złamanych pędów szparagów pod kategorią »szparagi w kawałkach«.

Smak »Abensberger Spargel« charakteryzuje się typowym silnym i korzennym aromatem szparagów. Zbiory produktu odbywają się raz lub dwa razy dziennie, następnie jest on poddawany odpowiednim starannym zabiegom pozbiorczym mającym zagwarantować konsumentowi świeżość szparagów »Abensberger Spargel«, niezależnie od wybranego kanału dystrybucji.

3.3.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

—

3.4.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Produkcja »Abensberger Spargel« od uprawy do zbiorów musi mieć miejsce na wyznaczonym obszarze geograficznym.

Szparagi produkowane w regionie Abensberg to przede wszystkim uprawna odmiana szparagów białych. Uprawa szparagów odbywa się pod ziemią w dużych wałach z ziemi. Z powodu braku światła rosnące w wałach do góry pędy nie zielenieją i powstają z nich białe lub białoczerwonawe wypustki o białych lub fioletowych główkach, zasadniczo o długości maksymalnej wynoszącej 22 cm.

3.5.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Bezpośrednio po zbiorze szparagi należy opłukać, a następnie oczyścić świeżą wodą z kranu.

W celu utrzymania odpowiedniej jakości produktu zebrane i oczyszczone szparagi poddaje się gwałtownemu schłodzeniu. Zabieg ten polega na możliwie jak najszybszym schłodzeniu zebranych szparagów lodowatą wodą o temperaturze od 1 do 2 °C, tak aby zachowały one świeżość, delikatność oraz zabarwienie w kolorze kości słoniowej. Pozwala to również na ograniczenie do minimum rozwoju bakterii i grzybów mających szkodliwy wpływ na jakość szparagów.

Łodygi są następnie przycinane do odpowiedniej długości i sortowane. W tym celu pęd zostaje ucięty precyzyjnie u nasady, poprzecznie w stosunku do swojej osi. Dzięki temu do minimum ogranicza się powierzchnię nacięcia, a tym samym utratę wody i możliwość wniknięcia bakterii. Jeżeli pęd jest wklęsły lub zdrewniały u nasady, skraca się go fachowym cięciem do długości poniżej 22 cm (lub 27 cm w przypadku szparagów zielonych), aby zagwarantować jak najwyższą jakość.

Szparagi należy przechowywać w temperaturze od 1 do 2 °C w warunkach wysokiej wilgotności powietrza (99 %), jednak nie w wodzie. Łańcuch chłodzenia nie może zostać przerwany przez producenta. Pomieszczenia, w których odbywa się przygotowanie, chłodzenie oraz sprzedaż szparagów, muszą spełniać wymogi sanitarne.

Wyżej opisane metody, które wykraczają daleko poza zgodne z prawem wymogi minimalne, przyczyniają się do wysokiego poziomu higieny i jakości produktu.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

—

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar geograficzny obejmuje przede wszystkim tak zwany »Sandgürtel« (pas piaskowy) położony pomiędzy miejscowościami Siegenburg, Neustadt an der Donau, Abensberg i Langquaid, który znajduje się wyłącznie w powiecie ziemskim Kelheim.

5.   Związek z obszarem geograficznym

Specyfika obszaru geograficznego

Z opisu działalności gospodarczej zakonu karmelitów, dostarczonego przez Maximiliana Georga Kroissa, wynika, że szparagi w regionie Abensberg uprawiano prawdopodobnie już w 1730 r. Jednocześnie w tym samym źródle wspomina się, że inny historyk – Angrüner – myli się, datując uprawę pierwszych szparagów w regionie Abensberg na około 1900 r. Kroiss podkreśla ponadto, że Abensberg również dziś słynie z produkcji szparagów wysokiej jakości.

Obszar wokół Abensberg, czyli tzw. »Sandgürtel« (pas piaskowy) pomiędzy miejscowościami Siegenburg, Neustadt an der Donau, Abensberg i Langquaid, nadaje się znakomicie do produkcji szparagów ze względu na optymalne warunki klimatyczne oraz glebowe. Region ten dobrze spełnia podstawowe warunki klimatyczne dla uprawy szparagów – średnia roczna temperatura wynosi na tym obszarze 9,8 °C, a średnie roczne opady – 703 mm. Według atlasu gleb systemu informacyjnego nt. gleb Bawarii na omawianym obszarze występują przede wszystkim gleby piaszczyste. Jednocześnie gleby te zawierają na ogół więcej minerałów i mułu niż w innych znanych obszarach produkcji szparagów w Niemczech, dzięki czemu »Abensberger Spargel« posiadają wyjątkowo intensywny, korzenny smak.

Uprawa »Abensberger Spargel« ogranicza się zasadniczo do następujących rodzajów gleb:

| — | piasku (S), |
| --- | --- |

—

piasku (S),

| — | piasku słabogliniastego (Sl), |
| --- | --- |

—

piasku słabogliniastego (Sl),

| — | piasku gliniastego (lS), |
| --- | --- |

—

piasku gliniastego (lS),

| — | gliny piaszczystej (SL). |
| --- | --- |

—

gliny piaszczystej (SL).

W celu zagwarantowania związanych z warunkami glebowymi szczególnych cech charakterystycznych »Abensberger Spargel« pod względem smaku i świeżości produkt jest uprawiany i poddawany obróbce zgodnie z wyżej przedstawionymi kryteriami.

Szparagi produkowane są w ok. 70 przedsiębiorstwach na powierzchni uprawnej wynoszącej 210 ha. Region Abensberg jest jednym z najważniejszych obszarów uprawy szparagów w Bawarii. Ponadto tamtejsi rolnicy od wielu lat rozwijają i ulepszają techniki uprawy.

Specyfika produktu

Jakość »Abensberger Spargel« związana jest z wyżej opisanymi warunkami klimatycznymi oraz rodzajami gleb występującymi na wyznaczonym obszarze geograficznym.

»Abensberger Spargel« cieszy się u konsumentów bardzo dużą renomą, a wśród koneserów uważany jest za szczególny przysmak. »Abensberger Spargel« należy do tradycyjnych specjalności bawarskich, w związku z czym został zamieszczony w internetowej bazie tradycyjnych specjalności, prowadzonej przez Ministerstwo Gospodarki Żywnościowej, Rolnictwa i Leśnictwa Bawarii (www.food-from-bavaria.de).

Oprócz oznaczenia »Abensberger Spargel« przy sprzedaży omawianego produktu wykorzystuje się również wprowadzony przed 10 laty wspólny znak towarowy »Abensberger Qualitäts-Spargel«. Wysoka jakość produktu odzwierciedlona jest w przepisach dotyczących przyznawania wspólnego znaku towarowego.

Wysoką jakość produktu potwierdza również wysoka cena, jaką konsumenci gotowi są za niego zapłacić. Cena »Abensberger Spargel« jest nawet wyższa od ceny bardzo znanych szparagów »Schrobenhausener Spargel«.

Renomę »Abensberger Spargel« potwierdza specjalna książka kucharska zawierająca przepisy na dania sporządzone wyłącznie z »Abensberger Spargel«. Co roku wybierana jest »Królowa Szparagów«, której zadaniem jest popularyzacja tego szlachetnego warzywa produkowanego w regionie. W 2007 r. świętowano jubileusz 75-lecia uprawy szparagów w Abensberg.

Stowarzyszenie producentów »Abensberger Qualitätsspargel« poleca odmiany spełniające w szczególności wymogi dotyczące zarówno uprawy (próby polowe), jak i smaku, na podstawie testów sensorycznych w powiązaniu ze specyfikacją.

Corocznie aktualizowany wykaz odnośnych odmian zamieszczony jest na stronie internetowej stowarzyszenia pod adresem http://www.qualitaetsspargel.de/.

Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

Produkt »Abensberger Spargel« zawdzięcza swoje szczególne cechy nie tylko klimatowi i wyjątkowym glebom regionu, lecz także długiej tradycji uprawy szparagów na obszarze produkcji oraz specjalistycznej wiedzy rolników, którzy uprawiają go od pokoleń. Dzięki lekkim glebom, piaszczystym, lecz bogatym w minerały i nieco bogatszym w muł w porównaniu z innymi obszarami produkcji, a także codziennym zbiorom przedmiotowe szparagi wyróżniają się wyjątkowo delikatnymi łodygami, które w odróżnieniu od łodyg szparagów uprawianych na innych obszarach mają bardziej korzenny i intensywny smak.

Renoma:

Z powodu surowych reguł narzuconych przez stowarzyszenie producentów »Abensberger Qualitätsspargel« (http://www.qualitaetsspargel.de/index.php/erzeuger/qualitaetsordnung) w zakresie uprawy i obróbki szparagów, z których niektóre wykraczają daleko poza zgodną z prawem normę, od dziesięcioleci do obrotu wprowadzane są jedynie »Abensberger Spargel« najwyższej jakości. Stąd pochodzi reputacja i renoma tego produktu wśród konsumentów, co przekłada się również na oficjalne dane dotyczące cen. Dlatego też »Abensberger Spargel« może osiągać na rynku wyższe ceny niż szparagi innego pochodzenia.

Uprawa szparagów prowadzona jest obecnie na powierzchni ok. 210 ha i jest jednym z najważniejszych czynników rozwoju gospodarczego w regionie Abensberg.

Producenci prowadzący działalność gospodarczą na przedmiotowym obszarze geograficznym przekazują swoją wiedzę i umiejętności w zakresie uprawy szparagów z pokolenia na pokolenie od ponad 70 lat. To ta wiedza i umiejętności gwarantują najwyższą jakość – warunek sukcesu handlowego.

Sezon na szparagi to w regionie »piąta pora roku«, która przyciąga wielu jednodniowych turystów oraz turystów z bliższych i dalszych stron. W tym okresie zarówno w domowych kuchniach, jak i w restauracjach w karcie dań dominują szparagi. Mieszkańcy i turyści, którzy licznie przybywają wtedy do Abensberg, zaskakiwani są coraz bardziej wymyślnymi przepisami. Większą część obrotu targów tygodniowych i targów szparagów w tym okresie stanowią produkty ze szparagów.

Od 1996 r. w mieście Abensberg co roku wybierana jest »Królowa Szparagów«. Udziela ona licznych wywiadów w radiu, prasie i telewizji i w ten sposób przyczynia się do renomy »Abensberger Spargel« daleko poza granicami regionu.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 6 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia)

https://register.dpma.de/DPMAregister/geo/detail.pdfdownload/41017”.

---

(1)  Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 17.

1

(2)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

2

---