# Dziennik Urzędowy C 165/2010

| | ISSN 1725-5228
  doi:10.3000/17255228.C_2010.165.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 165 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5324 czerwca 2010 |

ISSN 1725-5228

doi:10.3000/17255228.C_2010.165.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 165

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5324 czerwca 2010

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | I   Rezolucje, zalecenia i opinie |
| | REZOLUCJE |
| | Rada |
| 2010/C 165/01 | Rezolucja Rady z dnia 3 czerwca 2010 r. w sprawie zaktualizowanego podręcznika z zaleceniami w zakresie międzynarodowej współpracy policyjnej oraz w zakresie działań prewencyjnych i kontrolnych związanych z aktami przemocy i zakłóceniami porządku podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej, które dotyczą co najmniej jednego państwa członkowskiego | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

I   Rezolucje, zalecenia i opinie

REZOLUCJE

Rada

2010/C 165/01

Rezolucja Rady z dnia 3 czerwca 2010 r. w sprawie zaktualizowanego podręcznika z zaleceniami w zakresie międzynarodowej współpracy policyjnej oraz w zakresie działań prewencyjnych i kontrolnych związanych z aktami przemocy i zakłóceniami porządku podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej, które dotyczą co najmniej jednego państwa członkowskiego

1

| | III   Akty przygotowawcze |
| --- | --- |
| | INICJATYWY PAŃSTW CZŁONKOWSKICH |
| 2010/C 165/02 | Inicjatywa Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Estońskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Republiki Słowenii i Królestwa Szwecji dotycząca dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych | 22 |

III   Akty przygotowawcze

INICJATYWY PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

2010/C 165/02

Inicjatywa Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Estońskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Republiki Słowenii i Królestwa Szwecji dotycząca dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych

22

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

I Rezolucje, zalecenia i opinie

REZOLUCJE

Rada

| 24.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 165/1 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 165/1

---

REZOLUCJA RADY

z dnia 3 czerwca 2010 r.

w sprawie zaktualizowanego podręcznika z zaleceniami w zakresie międzynarodowej współpracy policyjnej oraz w zakresie działań prewencyjnych i kontrolnych związanych z aktami przemocy i zakłóceniami porządku podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej, które dotyczą co najmniej jednego państwa członkowskiego

2010/C 165/01

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Unia Europejska postawiła sobie za cel między innymi zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości przez prowadzenie wspólnych działań państw członkowskich w dziedzinie współpracy policyjnej mutatis mutandis w powiązaniu z innymi rodzajami współpracy międzynarodowej zgodnie z tytułem V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(1)

Unia Europejska postawiła sobie za cel między innymi zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości przez prowadzenie wspólnych działań państw członkowskich w dziedzinie współpracy policyjnej mutatis mutandis w powiązaniu z innymi rodzajami współpracy międzynarodowej zgodnie z tytułem V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

| (2) | W dniu 21 czerwca 1999 r. Rada przyjęła rezolucję w sprawie podręcznika w zakresie międzynarodowej współpracy policyjnej oraz w zakresie działań prewencyjnych i kontrolnych związanych z aktami przemocy i zakłóceniami porządku podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej (1). |
| --- | --- |

(2)

W dniu 21 czerwca 1999 r. Rada przyjęła rezolucję w sprawie podręcznika w zakresie międzynarodowej współpracy policyjnej oraz w zakresie działań prewencyjnych i kontrolnych związanych z aktami przemocy i zakłóceniami porządku podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej (1).

| (3) | Rezolucja ta została zastąpiona rezolucją Rady z dnia 6 grudnia 2001 r., a następnie rezolucją Rady z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie podręcznika zaleceń w zakresie międzynarodowej współpracy policyjnej oraz w zakresie działań prewencyjnych i kontrolnych związanych z aktami przemocy i zakłóceniami porządku podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej, które dotyczą co najmniej jednego państwa członkowskiego (2). |
| --- | --- |

(3)

Rezolucja ta została zastąpiona rezolucją Rady z dnia 6 grudnia 2001 r., a następnie rezolucją Rady z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie podręcznika zaleceń w zakresie międzynarodowej współpracy policyjnej oraz w zakresie działań prewencyjnych i kontrolnych związanych z aktami przemocy i zakłóceniami porządku podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej, które dotyczą co najmniej jednego państwa członkowskiego (2).

| (4) | W niniejszej rezolucji występuje się z sugestią, aby w świetle niedawnych doświadczeń zaproponować wprowadzenie zmian do podręcznika. |
| --- | --- |

(4)

W niniejszej rezolucji występuje się z sugestią, aby w świetle niedawnych doświadczeń zaproponować wprowadzenie zmian do podręcznika.

| (5) | Z uwagi na doświadczenia z ostatnich lat, zdobyte np. podczas mistrzostw świata w 2006 r. i mistrzostw Europy w 2008 r. oraz specjalistyczną ocenę, której przedmiotem była międzynarodowa współpraca policyjna w trakcie tych turniejów, a także generalnie przez wzgląd na szeroką współpracę policyjną podczas meczów międzynarodowych i klubowych rozgrywanych w Europie oraz na porównywalny rozwój wypadków i doświadczenia w zakresie innych międzynarodowych imprez sportowych, podręcznik załączony do wyżej wspomnianej rezolucji z dnia 4 grudnia 2006 r. zmieniono i zaktualizowano. |
| --- | --- |

(5)

Z uwagi na doświadczenia z ostatnich lat, zdobyte np. podczas mistrzostw świata w 2006 r. i mistrzostw Europy w 2008 r. oraz specjalistyczną ocenę, której przedmiotem była międzynarodowa współpraca policyjna w trakcie tych turniejów, a także generalnie przez wzgląd na szeroką współpracę policyjną podczas meczów międzynarodowych i klubowych rozgrywanych w Europie oraz na porównywalny rozwój wypadków i doświadczenia w zakresie innych międzynarodowych imprez sportowych, podręcznik załączony do wyżej wspomnianej rezolucji z dnia 4 grudnia 2006 r. zmieniono i zaktualizowano.

| (6) | Zmiany zawarte w załączonym zaktualizowanym podręczniku pozostają bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów prawa krajowego, a zwłaszcza dla podziału kompetencji między różne władze i służby w poszczególnych państwach członkowskich, a także dla wykonywania przez Komisję uprawnień wynikających z Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
| --- | --- |

(6)

Zmiany zawarte w załączonym zaktualizowanym podręczniku pozostają bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów prawa krajowego, a zwłaszcza dla podziału kompetencji między różne władze i służby w poszczególnych państwach członkowskich, a także dla wykonywania przez Komisję uprawnień wynikających z Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ REZOLUCJĘ:

| (1) | Rada zwraca się do państw członkowskich, by nadal zacieśniały współpracę policyjną w odniesieniu do meczów piłki nożnej (a w stosownych wypadkach do innych imprez sportowych) o charakterze międzynarodowym. |
| --- | --- |

(1)

Rada zwraca się do państw członkowskich, by nadal zacieśniały współpracę policyjną w odniesieniu do meczów piłki nożnej (a w stosownych wypadkach do innych imprez sportowych) o charakterze międzynarodowym.

| (2) | W tym celu w załączonym zaktualizowanym podręczniku zawarto przykłady zdecydowanie zalecanych metod pracy, które powinny być dostępne policji. |
| --- | --- |

(2)

W tym celu w załączonym zaktualizowanym podręczniku zawarto przykłady zdecydowanie zalecanych metod pracy, które powinny być dostępne policji.

| (3) | Niniejsza rezolucja zastępuje rezolucję Rady z dnia 4 grudnia 2006 r. |
| --- | --- |

(3)

Niniejsza rezolucja zastępuje rezolucję Rady z dnia 4 grudnia 2006 r.

---

(1)  Dz.U. C 196 z 13.7.1999, s. 1.

(2)  Dz.U. C 322 z 29.12.2006, s. 1–39.

---

ZAŁĄCZNIK

Podręcznik z zaleceniami w zakresie międzynarodowej współpracy policyjnej oraz w zakresie działań prewencyjnych i kontrolnych związanych z aktami przemocy i zakłóceniami porządku podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej, które dotyczą co najmniej jednego państwa członkowskiego

| |
| --- |

Wprowadzenie – Podstawowe zasady

| 1. | Zarządzanie informacjami przez policję |
| --- | --- |

1.

| 2. | Przygotowania policji do imprezy sportowej |
| --- | --- |

2.

| 3. | Współpraca sił policyjnych podczas imprezy sportowej |
| --- | --- |

3.

| 4. | Współpraca policji z organizatorem |
| --- | --- |

4.

| 5. | Współpraca policji z organami sądowymi i organami ścigania |
| --- | --- |

5.

| 6. | Współpraca policji z kibicami |
| --- | --- |

6.

| 7. | Strategia komunikacyjna i medialna |
| --- | --- |

7.

| 8. | Spotkania unijnych ekspertów z dziedziny piłki nożnej |
| --- | --- |

8.

| 9. | Wykaz odnośnych dokumentów dotyczących ochrony i bezpieczeństwa meczów piłki nożnej |
| --- | --- |

9.

Dodatki

| 1. | Dynamiczna ocena ryzyka i zarządzanie tłumem |
| --- | --- |

1.

| 2. | Termin realizacji zamówień dotyczących produktów i usług Europolu |
| --- | --- |

2.

| 3. | Specyfikacje policyjnych kamizelek identyfikacyjnych oraz przykłady takich kamizelek |
| --- | --- |

3.

| 4. | Kategorie kibiców piłki nożnej |
| --- | --- |

4.

WPROWADZENIE: PODSTAWOWE ZASADY

Niniejszy dokument ma służyć zwiększeniu ochrony i bezpieczeństwa podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej, a w szczególności zmaksymalizowaniu skuteczności międzynarodowej współpracy policyjnej.

W razie konieczności może mieć on także zastosowanie do innych międzynarodowych imprez sportowych.

Nie narusza on istniejących przepisów krajowych, a zwłaszcza kompetencji i obowiązków różnych podmiotów z poszczególnych państw członkowskich.

Niniejszy dokument koncentruje się przede wszystkim na międzynarodowej współpracy policyjnej, jednak ze względu na to, że obsługa meczów piłki nożnej (i innych imprez sportowych) odbywa się z udziałem wielu podmiotów, znalazły się w nim również odniesienia do współdziałania policji z innymi kluczowymi partnerami, np. organizatorami imprez.

Międzynarodowa współpraca policyjna i operacje zabezpieczania meczów piłki nożnej muszą opierać się na zasadach legalności i proporcjonalności. Przykłady dobrych rozwiązań omówiono w dodatku 1.

Za zapewnienie ochrony i bezpieczeństwa podczas imprezy odpowiada właściwy organ w państwie członkowskim organizującym tę imprezę, a organy państw uczestniczących, państw sąsiednich oraz państw tranzytu zobowiązane są do udzielania pomocy, gdy okaże się ona konieczna.

Niniejszy dokument należy szeroko rozpowszechnić i stosować we wszystkich państwach członkowskich i w innych państwach europejskich, a także poza nimi; ma to służyć zminimalizowaniu zagrożeń dla bezpieczeństwa i ochrony oraz zapewnieniu skutecznej międzynarodowej współpracy policyjnej.

ROZDZIAŁ 1

Zarządzanie informacjami przez policję

SEKCJA 1

Pewne kryteria, które należy spełniać w odniesieniu do zarządzania informacjami

I.   WPROWADZENIE

Przeprowadzana w odpowiednim czasie wymiana dokładnych informacji ma kluczowe znaczenie dla zwiększania ochrony i bezpieczeństwa oraz dla zapobiegania aktom przemocy i zakłóceniom porządku przy okazji meczów piłki nożnej.

Zgodnie z decyzją Rady 2002/348/WSiSW każde państwo członkowskie musi ustanowić narodowy punkt informacyjny dla piłki nożnej (punkt NFIP) działający jako centralny i jedyny punkt kontaktowy służący do wymiany odpowiednich informacji na potrzeby meczów piłki nożnej o charakterze międzynarodowym oraz do rozwijania międzynarodowej współpracy policyjnej w zakresie meczów piłki nożnej.

Jeżeli policja państwa organizującego pozostaje w bezpośrednim kontakcie z policją oddelegowaną, wszystkie wymieniane informacje przekazywane są jednocześnie odnośnym punktom NFIP. Taki bezpośredni kontakt nie narusza głównej roli punktu NFIP w zapewnianiu jakości informacji i szerszym rozpowszechnianiu informacji wśród innych odnośnych partnerów i organów.

Relacje między punktem NFIP a właściwymi organami krajowymi podlegają stosownym przepisom prawa krajowego.

Zgodnie z decyzją Rady 2002/348/WSiSW każde państwo członkowskie dba o to, by:

| — | punkt NFIP był w stanie w sposób skuteczny i zadowalający realizować swoje zadania; |
| --- | --- |

—

punkt NFIP był w stanie w sposób skuteczny i zadowalający realizować swoje zadania;

| — | punkt NFIP dysponował niezbędnym zapleczem technicznym umożliwiającym mu wypełnienie zadań w sposób skuteczny i szybki; |
| --- | --- |

—

punkt NFIP dysponował niezbędnym zapleczem technicznym umożliwiającym mu wypełnienie zadań w sposób skuteczny i szybki;

| — | personel punktu NFIP był przeszkolony i wyposażony, dzięki czemu stanowiłby krajowe źródło fachowej wiedzy o zabezpieczaniu meczów piłki nożnej i związanych z tym kwestiach ochrony i bezpieczeństwa. |
| --- | --- |

—

personel punktu NFIP był przeszkolony i wyposażony, dzięki czemu stanowiłby krajowe źródło fachowej wiedzy o zabezpieczaniu meczów piłki nożnej i związanych z tym kwestiach ochrony i bezpieczeństwa.

Punkty NFIP działają na zasadzie równoważności.

II.   ZADANIA O CHARAKTERZE MIĘDZYNARODOWYM

Punkt NFIP wspiera właściwe organy krajowe. Po dokonaniu analizy i oceny informacji i na ich podstawie do właściwych organów krajowych zostaną skierowane niezbędne propozycje lub zalecenia wspierające wypracowanie strategii odnoszącej się do zagadnień związanych z piłką nożną, która to strategia obejmuje wiele podmiotów.

Punkt NFIP udziela lokalnej policji wsparcia w odniesieniu do krajowych lub międzynarodowych meczów piłki nożnej.

Każdy punkt NFIP dysponuje uaktualnioną analizą ryzyka (1) dotyczącą klubów i drużyny narodowej danego kraju, z której to analizy mogłyby korzystać punkty NFIP innych państw. Analizę ryzyka udostępnia się innym punktom NFIP zasadniczo za pomocą formularzy dostępnych na portalu internetowym (www.nfip.eu) (2).

Każdy punkt NFIP ma dostęp do odpowiednich krajowych baz danych policji. Wymiana informacji o osobach podlega stosownym przepisom prawa krajowego i międzynarodowego, w szczególności decyzji Rady w sprawie konwencji z Prüm (3) lub umowom dwu- lub wielostronnym.

Punkt NFIP zapewnia objęcie wszystkich informacji kontrolą jakości ich treści.

W stosownych przypadkach punkt NFIP może rozszerzyć tę wymianę informacji na inne agencje dbające o ochronę i bezpieczeństwo.

Wymiana informacji odbywa się przy wykorzystaniu odpowiednich formularzy dostępnych na portalu internetowym punktów NFIP.

III.   WYMIANA INFORMACJI POLICYJNYCH

1.   Rodzaje informacji

Można wyróżnić informacje ogólne i informacje o osobach. Termin „impreza” oznacza konkretny mecz lub turniej piłki nożnej we wszystkich aspektach.

a)   Informacje ogólne

Informacje ogólne można podzielić na trzy kategorie:

| — | informacje strategiczne: informacje dotyczące wszelkich aspektów danej imprezy, ze szczególnym naciskiem na ewentualne związane z nią zagrożenia dla ochrony i bezpieczeństwa; |
| --- | --- |

—

informacje strategiczne: informacje dotyczące wszelkich aspektów danej imprezy, ze szczególnym naciskiem na ewentualne związane z nią zagrożenia dla ochrony i bezpieczeństwa;

| — | informacje operacyjne: informacje, które umożliwiają przeprowadzenie analizy wszelkiego potencjalnego ryzyka związanej z daną imprezą; |
| --- | --- |

—

informacje operacyjne: informacje, które umożliwiają przeprowadzenie analizy wszelkiego potencjalnego ryzyka związanej z daną imprezą;

| — | informacje taktyczne: informacje, które umożliwiają osobie odpowiedzialnej za działania operacyjne właściwą reakcję na problemy związane z ochroną i bezpieczeństwem podczas imprezy. |
| --- | --- |

—

informacje taktyczne: informacje, które umożliwiają osobie odpowiedzialnej za działania operacyjne właściwą reakcję na problemy związane z ochroną i bezpieczeństwem podczas imprezy.

b)   Informacje o osobach

W tym kontekście informacje o osobach to informacje dotyczące osób, które uznano za zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego w związku z daną imprezą. Mogą to być informacje o osobach, które w przeszłości powodowały akty przemocy i zakłócenia porządku przy okazji meczów piłki nożnej.

2.   Porządek chronologiczny wymiany informacji

Można wyróżnić trzy fazy: przed imprezą, w jej trakcie i po jej zakończeniu. Te trzy fazy nie zawsze muszą mieć wyraźne granice.

a)   Zadania punktu NFIP państwa organizującego

1.   Przed imprezą

, zapotrzebowanie na informacje przekazywane jest punktom NFIP państwa udzielającego / państw udzielających wsparcia. Takie zapotrzebowanie obejmuje:

| — | analizę ryzyka dotyczącą kibiców drużyny gości |
| --- | --- |

—

analizę ryzyka dotyczącą kibiców drużyny gości

| — | inne istotne informacje dotyczące ochrony i bezpieczeństwa imprezy, np. szczegóły przejazdu kibiców, zagrożenia o charakterze politycznym lub inne zagrożenia |
| --- | --- |

—

inne istotne informacje dotyczące ochrony i bezpieczeństwa imprezy, np. szczegóły przejazdu kibiców, zagrożenia o charakterze politycznym lub inne zagrożenia

Punkt NFIP państwa organizującego dostarcza informacji na temat stosownych przepisów prawa oraz polityki władz (np. polityki alkoholowej), informacje dotyczące organizacji imprezy i najważniejszych członków personelu odpowiedzialnego za ochronę i bezpieczeństwo.

Wszystkie istotne informacje udostępnia się innym zainteresowanym punktom NFIP i zamieszcza na portalu internetowym NFIP za pomocą odpowiednich formularzy.

od punktu NFIP państwa udzielającego / państw udzielających wsparcia wymaga się dostarczania w odpowiednim czasie dokładnych informacji o przemieszczaniu się zwykłych kibiców oraz kibiców stwarzających zagrożenie, o uczestniczącej drużynie (w przypadku zagrożenia) i sprzedaży biletów, a także wszelkich innych istotnych informacji.

Punkt NFIP państwa organizującego dostarcza informacji punktowi NFIP państwa udzielającego (państw udzielających) wsparcia, w szczególności informacji mających związek z włączeniem oddelegowanego oddziału policji w operację zabezpieczania prowadzoną przez państwo organizujące oraz informacji dla przyjezdnych kibiców, itd.

2.   W trakcie imprezy

punkt NFIP państwa organizującego może się zwrócić o potwierdzenie dostarczonych informacji, w tym o uaktualnioną analizę ryzyka. Wniosek i odpowiedź na niego należy przekazać za pośrednictwem systemu oficerów łącznikowych, o ile taki ustanowiono.

punkt NFIP państwa organizującego przekazuje informację zwrotną na temat dokładności dostarczonych informacji.

Informacje ogólne dotyczące powrotu kibiców, w tym kibiców wydalonych lub tych, którym odmówiono wjazdu, dostarcza się także punktom NFIP państw pochodzenia kibiców oraz państw tranzytu.

3.   Po zakończeniu imprezy

Punkt NFIP państwa organizującego dostarcza (za pomocą odpowiednich formularzy dostępnych na portalu internetowym NFIP) punktom NFIP udzielającym wsparcia następujących informacji:

| — | informacji dotyczących zachowania kibiców; informacje te służą uaktualnieniu analizy ryzyka przez punkt NFIP państwa, z którego pochodzi reprezentacja lub klub, którym kibice ci kibicują, lub punkt NFIP państwa, w którym kibice ci mieszkają; |
| --- | --- |

—

informacji dotyczących zachowania kibiców; informacje te służą uaktualnieniu analizy ryzyka przez punkt NFIP państwa, z którego pochodzi reprezentacja lub klub, którym kibice ci kibicują, lub punkt NFIP państwa, w którym kibice ci mieszkają;

| — | informacji dotyczących opisu wszelkich incydentów. Wymiana informacji na temat aresztowań lub sankcji odbywa się zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym; |
| --- | --- |

—

informacji dotyczących opisu wszelkich incydentów. Wymiana informacji na temat aresztowań lub sankcji odbywa się zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym;

| — | informacji na temat przydatności operacyjnej dostarczonych przez te punkty informacji oraz przydatności operacyjnej wsparcia udzielonego przez oddelegowany oddział (oddelegowane oddziały) policji (zob. rozdział 2). |
| --- | --- |

—

informacji na temat przydatności operacyjnej dostarczonych przez te punkty informacji oraz przydatności operacyjnej wsparcia udzielonego przez oddelegowany oddział (oddelegowane oddziały) policji (zob. rozdział 2).

b)   Zadania punktu NFIP państwa udzielającego / państw udzielających wsparcia

1.   Przed imprezą

Punkt NFIP państwa udzielającego / państw udzielających wsparcia odpowiada na wnioski o informacje otrzymane od punktu NFIP państwa organizującego oraz z własnej inicjatywy dostarcza wszelkich istotnych informacji wszystkim innym zainteresowanym punktom NFIP.

2.   W trakcie imprezy

Dostarczone informacje są aktualizowane, a przemieszczanie się i pobyt kibiców – monitorowane. Punktowi NFIP państwa organizującego oraz innym odnośnym punktom NFIP dostarcza się użytecznych informacji dotyczących związanych z daną imprezą incydentów, do których doszło podczas meczów lub turniejów zorganizowanych w państwie pochodzenia kibiców.

3.   Po zakończeniu imprezy

Na podstawie informacji dostarczonych przez punkt NFIP państwa organizującego oraz oddelegowany oddział policji aktualizuje się analizę ryzyka (zob. rozdział 2).

Wymianę informacji oraz działania oddelegowanego oddziału policji poddaje się ocenie.

SEKCJA 2

Dodatkowe wskazówki dotyczące zadań NFIP

Na szczeblu krajowym punkt NFIP koordynuje wymianę informacji dotyczących meczów piłki nożnej oraz w stosownych przypadkach koordynuje i organizuje szkolenie i pracę funkcjonariuszy wywiadu lub funkcjonariuszy prowadzących monitoring kibiców.

Punkty NFIP stanowią kanał wymiany informacji z państwami spoza UE. Państwa, w których nie ma punktu NFIP, należy poprosić o wskazanie jednego centralnego punktu kontaktowego. Jego dane kontaktowe należy przekazać pozostałym punktom NFIP oraz zamieścić na portalu internetowym NFIP.

Na szczeblu krajowym punkt NFIP działa jako ośrodek wiedzy. Oprócz policji, także urzędnicy i naukowcy mogliby wnosić wkład w pełnioną przez punkt NFIP rolę ośrodka wiedzy.

Punkt NFIP może zawrzeć ze stroną trzecią formalną umowę dwustronną dotyczącą wymiany pewnych informacji, zgodnie z prawem krajowym. Informacji tych nie udostępnia się dalej bez zgody wytwórcy.

punkt NFIP państwa organizującego komunikuje się – za pośrednictwem wyznaczonego krajowego oficera łącznikowego, jeżeli taki istnieje – z punktem NFIP państwa udzielającego / państw udzielających wsparcia.

punkt NFIP państwa organizującego komunikuje się – za pośrednictwem wyznaczonego krajowego oficera łącznikowego lub krajowego koordynatora działań – z punktem NFIP państwa udzielającego / państw udzielających wsparcia.

W kwestiach takich, jak zwalczanie terroryzmu oraz poważna i zorganizowana przestępczość punkt NFIP państwa organizującego lub właściwa policja komunikują się za pośrednictwem istniejącej sieci lub wyznaczonego w tym celu wyspecjalizowanego oficera łącznikowego.

Zgodnie ze swoim mandatem prawnym Europol może odgrywać istotną rolę we wspieraniu właściwych organów państw organizujących ważniejsze międzynarodowe turnieje piłkarskie przez dostarczanie na odpowiedni wniosek istotnych informacji i analiz oraz ogólnych ocen zagrożenia dotyczących poważnej i zorganizowanej przestępczości oraz terroryzmu. Oficer łącznikowy Europolu (ELO) może być także obecny na miejscu podczas imprezy (4), aby ułatwić wymianę informacji.

W przypadku gdy istnieje lokalne centrum informacji o piłce nożnej, współpracuje ono z punktem NFIP. Lokalne centrum informacji i punkt NFIP dostarczają sobie nawzajem aktualnych informacji. Ten przepływ informacji powinien uwzględniać informacje dostarczone przez oddelegowany oddział policji.

ROZDZIAŁ 2

Przygotowania policji do imprezy sportowej

Oddelegowane oddziały policji

Kompleksowa wymiana informacji odbywająca się zgodnie z zasadami zawartymi w rozdziale 1 niniejszego podręcznika będzie stanowić wsparcie dla sprawnych przygotowań policji państwa organizującego.

Punkt NFIP państwa organizującego w ścisłym porozumieniu z policją tego państwa powinien zaprosić państwa, które mogą wnieść wartość dodaną, do oddelegowania oddziału policji. Tę wartość dodaną należy rozważyć w świetle szeregu czynników, takich jak doświadczenie zawodowe w sterowaniu zachowaniem przyjezdnych kibiców – w tym kibiców stwarzających zagrożenie – oraz zdolność do dostarczenia policji państwa organizującego informacji służących zminimalizowaniu zagrożeń dla porządku publicznego.

Punkt NFIP państwa organizującego może również zaprosić policjantów, którzy pragną zdobyć doświadczenie jako członkowie oddelegowanego oddziału policji; dzięki temu w przyszłości będą oni mogli zapewniać wartość dodaną podczas meczów piłki nożnej obejmujących udział kibiców z ich kraju.

Zgodnie z decyzją Rady 2002/348/WSiSW w przypadku pojedynczych meczów międzynarodowych oficjalne zaproszenie dla oddelegowanego oddziału policji przekazuje się za pośrednictwem punktu NFIP państwa organizującego, któremu to punktowi dany oddział policji będzie udzielał porad. Ze względu na szczególne cele współpracy w zaproszeniu należy wskazać skład oddelegowanego oddziału oraz doprecyzować rolę i obowiązki członków oddziału. Należy w nim również określić planowany czas pobytu oddelegowanego oddziału policji w państwie organizującym.

W przypadku międzynarodowych turniejów i pojedynczych meczów (na prośbę NFIP) oficjalne zaproszenie dla oddelegowanego oddziału policji wystosowuje odpowiednie ministerstwo państwa organizującego, zgodnie ze wskazówkami punktu NFIP tego państwa, i może podlegać umowie międzyrządowej.

Jeżeli punkt NFIP państwa organizującego nie zaprosi oddelegowanego oddziału policji, punkt NFIP państwa wysyłającego może, jeśli uzna to za stosowne, wystąpić do tego pierwszego punktu NFIP z proaktywną propozycją wysłania oddelegowanego oddziału. W przypadku nieprzyjęcia tej propozycji przez punkt NFIP państwa organizującego, działania wszelkich funkcjonariuszy policji, którzy mimo wszystko tam się udadzą, są nieoficjalne i nie są objęte zakresem stosowania niniejszego podręcznika.

Szczegóły ustaleń na potrzeby pojedynczego meczu (np. co do uprawnień policji, wyposażenia, umundurowania, itd.) odnoszące się do oddelegowanego oddziału policji uzgadnia się w drodze negocjacji między odnośnymi punktami NFIP przeprowadzonych po konsultacji z lokalną policją. W przypadku braku dwustronnej umowy międzyrządowej ustalenia muszą być zgodne z art. 17 decyzji Rady 2008/616/WSiSW (5) oraz ze stosownymi przepisami prawa krajowego.

Liczebność oddelegowanego oddziału nie może przekraczać liczebności zaakceptowanej przez punkt NFIP państwa organizującego; oddział musi stosować się do uzgodnień policji państwa organizującego odnoszących się do dowodzenia i kierowania. Jeżeli oddział ten działa w sposób nieprzewidziany w warunkach umowy, działania te uznaje się za wykraczające poza zakres stosowania niniejszego podręcznika oraz stosownych decyzji Rady UE i traktatów.

Szczegółowe zaproszenie do udzielenia wsparcia powinno zostać uzgodnione między zainteresowanymi punktami NFIP odpowiednio wcześnie przed turniejem lub pojedynczym meczem; zapewni to oddelegowanemu oddziałowi policji wystarczający czas na przygotowanie. Zaproszenie do udzielenia wsparcia należy zatem wystosować jak najszybciej po ogłoszeniu daty meczu.

W przypadku pojedynczych meczów międzynarodowych oddelegowany oddział policji będzie potrzebować na przygotowania co najmniej trzech tygodni. Jeżeli data meczu ogłoszona zostaje z mniejszym wyprzedzeniem niż 3-tygodniowe (np. w końcowej fazie europejskich rozgrywek klubowych lub w związku z podwyższonym ryzykiem), zaproszenie należy przesłać natychmiast. W przypadku turniejów międzynarodowych przygotowanie oddelegowanego oddziału policji zajmuje co najmniej 16 tygodni.

Uzgodnienia finansowe

W każdym przypadku państwo organizujące opłaca zakwaterowanie, posiłki (lub diety) i inne udogodnienia udostępniane na miejscu, zaś państwo delegujące pokrywa koszty podróży i wynagrodzenia zaangażowanych członków oddziału. W wyjątkowych przypadkach odnośne punkty NFIP mogą dokonać innych uzgodnień. Uzgodnienia te należy doprecyzować w protokole rozmieszczenia oddelegowanych oddziałów policji dostępnym na portalu internetowym NFIP.

Obowiązki policji państwa organizującego

Policja państwa organizującego stwarza najważniejszym członkom oddelegowanego oddziału policji możliwość zapoznania się z organizacją działań policji w tym państwie lub w mieście(miastach), w którym(-ych) odbywa się impreza, oraz zapoznania się z położeniem stadionu, a także stwarza możliwość poznania dowódcy(-ów) operacyjnego w mieście(miastach), w którym(-ych) odbywa się impreza, w dniu(-ach) meczu.

| — | w przypadku turniejów międzynarodowych odbywa się to co najmniej na miesiąc przed turniejem (np. w formie warsztatów lub seminariów z udziałem najważniejszych członków oddelegowanego oddziału policji). |
| --- | --- |

—

w przypadku turniejów międzynarodowych odbywa się to co najmniej na miesiąc przed turniejem (np. w formie warsztatów lub seminariów z udziałem najważniejszych członków oddelegowanego oddziału policji).

| — | w przypadku pojedynczych meczów międzynarodowych – na kilka dni przed meczem. |
| --- | --- |

—

w przypadku pojedynczych meczów międzynarodowych – na kilka dni przed meczem.

Asystowanie oddelegowanemu oddziałowi policji

Zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim członkom oddelegowanego oddziału policji jest kwestią nadrzędną i uwzględnia się ją we wszystkich ocenach ryzyka przeprowadzanych przez policję państwa organizującego i państwa delegującego dotyczących rozmieszczenia policji.

Członkowie oddelegowanego oddziału policji, w szczególności oficer łącznikowy, koordynator działań oraz funkcjonariusze operacyjni (zob. niżej) współpracują z funkcjonariuszami lokalnej policji (zwanymi przewodnikami), którzy sami powinni być aktywnymi funkcjonariuszami policji, w miarę możliwości z doświadczeniem w zabezpieczaniu meczów piłki nożnej we własnym mieście lub kraju, znającymi miejsce meczu i potencjalne obszary ryzyka.

Przewodnicy:

| — | muszą zostać uwzględnieni w krajowej/lokalnej operacji zabezpieczania i mieć możliwość przekazywania informacji pozwalających dowódcom operacyjnym policji na podejmowanie najważniejszych decyzji; |
| --- | --- |

—

muszą zostać uwzględnieni w krajowej/lokalnej operacji zabezpieczania i mieć możliwość przekazywania informacji pozwalających dowódcom operacyjnym policji na podejmowanie najważniejszych decyzji;

| — | muszą znać organizację, procedury i strukturę dowodzenia swojej policji; |
| --- | --- |

—

muszą znać organizację, procedury i strukturę dowodzenia swojej policji;

| — | podczas gdy asystują oddelegowanemu oddziałowi policji, nie zleca się im monitorowania własnych kibiców stwarzających zagrożenie; |
| --- | --- |

—

podczas gdy asystują oddelegowanemu oddziałowi policji, nie zleca się im monitorowania własnych kibiców stwarzających zagrożenie;

| — | powinni przejść instruktaż na temat: operacji zabezpieczania prowadzonej przez państwo organizujące, swoich własnych obowiązków oraz zadań, których wykonania oczekuje się od członków oddelegowanego oddziału policji; |
| --- | --- |

—

powinni przejść instruktaż na temat: operacji zabezpieczania prowadzonej przez państwo organizujące, swoich własnych obowiązków oraz zadań, których wykonania oczekuje się od członków oddelegowanego oddziału policji;

| — | będą odpowiadać za bezpieczeństwo oddelegowanego oddziału policji i zapewnienie kanału komunikacji z policją państwa organizującego; |
| --- | --- |

—

będą odpowiadać za bezpieczeństwo oddelegowanego oddziału policji i zapewnienie kanału komunikacji z policją państwa organizującego;

| — | powinni zostać rozmieszczeni przy oddelegowanym oddziale policji na czas trwania operacji; umożliwi to wypracowanie skutecznych kontaktów roboczych; |
| --- | --- |

—

powinni zostać rozmieszczeni przy oddelegowanym oddziale policji na czas trwania operacji; umożliwi to wypracowanie skutecznych kontaktów roboczych;

| — | podczas pracy z oddelegowanym oddziałem policji posługują się wcześniej uzgodnionym, znanym obu stronom językiem. |
| --- | --- |

—

podczas pracy z oddelegowanym oddziałem policji posługują się wcześniej uzgodnionym, znanym obu stronom językiem.

Skład i zadania oddelegowanego oddziału policji

Skład oddelegowanego oddziału policji umożliwia udzielanie wsparcia operacji zabezpieczania prowadzonej przez państwo organizujące; wsparcie to polega na przykład na:

| 1. | dokonywaniu bieżącej dynamicznej oceny ryzyka (zob. dodatek 1) i przekazywaniu jej policji państwa organizującego (zob. dodatek 1); |
| --- | --- |

1.

dokonywaniu bieżącej dynamicznej oceny ryzyka (zob. dodatek 1) i przekazywaniu jej policji państwa organizującego (zob. dodatek 1);

| 2. | komunikowaniu się i interakcjach z przyjezdnymi kibicami; |
| --- | --- |

2.

komunikowaniu się i interakcjach z przyjezdnymi kibicami;

| 3. | gromadzeniu danych wywiadowczych i materiału dowodowego w imieniu policji państwa organizującego lub na własne potrzeby – jeżeli pozwalają na to krajowe przepisy państwa organizującego i pod warunkiem udzielenia zgody przez to państwo. |
| --- | --- |

3.

gromadzeniu danych wywiadowczych i materiału dowodowego w imieniu policji państwa organizującego lub na własne potrzeby – jeżeli pozwalają na to krajowe przepisy państwa organizującego i pod warunkiem udzielenia zgody przez to państwo.

W zależności od dokładnego charakteru wsparcia, które ma być udzielane, w skład delegacji mogłyby wchodzić następujące osoby:

| 1. | Szef delegacji odpowiadający za oddelegowany oddział policji ze względu na pełnioną funkcję i stopień w hierarchii; |
| --- | --- |

1.

Szef delegacji odpowiadający za oddelegowany oddział policji ze względu na pełnioną funkcję i stopień w hierarchii;

| 2. | Oficer łącznikowy (może być ich wielu, jeżeli tak postanowią odnośne punkty NFIP) odpowiadający w szczególności za wymianę informacji między państwem pochodzenia a państwem organizującym; |
| --- | --- |

2.

Oficer łącznikowy (może być ich wielu, jeżeli tak postanowią odnośne punkty NFIP) odpowiadający w szczególności za wymianę informacji między państwem pochodzenia a państwem organizującym;

| 3. | Koordynator działań odpowiadający za koordynowanie prac oddelegowanych funkcjonariuszy policji; |
| --- | --- |

3.

Koordynator działań odpowiadający za koordynowanie prac oddelegowanych funkcjonariuszy policji;

| 4. | Funkcjonariusze operacyjni (po cywilnemu lub w mundurze) wykonujący zadania w zakresie monitoringu kibiców, łączności z kibicami, eskortowania oraz inne zadania; |
| --- | --- |

4.

Funkcjonariusze operacyjni (po cywilnemu lub w mundurze) wykonujący zadania w zakresie monitoringu kibiców, łączności z kibicami, eskortowania oraz inne zadania;

| 5. | Rzecznik / oficer prasowy. Szef oddelegowanego oddziału policji może, w stosownych przypadkach, występować w charakterze rzecznika lub dysponować własnym oficerem prasowym. |
| --- | --- |

5.

Rzecznik / oficer prasowy. Szef oddelegowanego oddziału policji może, w stosownych przypadkach, występować w charakterze rzecznika lub dysponować własnym oficerem prasowym.

Główne zadania:

Oficer łącznikowy i/lub koordynator działań

Wyznaczenie oficera łącznikowego i/lub koordynatora działań powinno umożliwić skuteczną wymianę informacji między organami państwa delegującego a organami państwa organizującego w związku z pojedynczym meczem piłki nożnej lub turniejem.

Możliwe jest pełnienie obu tych ról przez jednego funkcjonariusza. O tym, czy jest to właściwe, decydują policja państwa organizującego i policja państwa delegującego po uzgodnieniach, które dokonywane są każdorazowo przed rozmieszczeniem policji w państwie będącym organizatorem.

Oficer łącznikowy / koordynator działań musi charakteryzować się co najmniej:

| — | dobrą praktyczną znajomością niniejszego podręcznika; |
| --- | --- |

—

dobrą praktyczną znajomością niniejszego podręcznika;

| — | wiedzą na temat wymaganych procedur ułatwiających międzynarodową wymianę informacji; |
| --- | --- |

—

wiedzą na temat wymaganych procedur ułatwiających międzynarodową wymianę informacji;

| — | zdolnością do skutecznego reprezentowania swojego kraju i pełnienia roli łącznika ze służbami policji państwa organizującego (wymagane są: umiejętność dyplomatycznego zachowania, pewność siebie i niezależność oraz zdolność do komunikowania się we wcześniej uzgodnionym, znanym obu stronom języku); |
| --- | --- |

—

zdolnością do skutecznego reprezentowania swojego kraju i pełnienia roli łącznika ze służbami policji państwa organizującego (wymagane są: umiejętność dyplomatycznego zachowania, pewność siebie i niezależność oraz zdolność do komunikowania się we wcześniej uzgodnionym, znanym obu stronom języku);

| — | znajomość sytuacji własnego kraju, jeżeli chodzi o akty przemocy i zakłócenia porządku związane z meczami piłki nożnej. |
| --- | --- |

—

znajomość sytuacji własnego kraju, jeżeli chodzi o akty przemocy i zakłócenia porządku związane z meczami piłki nożnej.

Główne zadania oficera łącznikowego / koordynatora działań można podsumować w następujący sposób:

| — | gromadzenie informacji / danych wywiadowczych i przekazywanie ich między własnym oddziałem a policją państwa organizującego / lokalną policją; |
| --- | --- |

—

gromadzenie informacji / danych wywiadowczych i przekazywanie ich między własnym oddziałem a policją państwa organizującego / lokalną policją;

| — | zapewnianie skutecznego rozmieszczenia funkcjonariuszy operacyjnych (w mundurze lub po cywilnemu), tak by mogli odegrać integralną rolę w działaniach związanych z imprezą prowadzonych przez policję państwa organizującego; |
| --- | --- |

—

zapewnianie skutecznego rozmieszczenia funkcjonariuszy operacyjnych (w mundurze lub po cywilnemu), tak by mogli odegrać integralną rolę w działaniach związanych z imprezą prowadzonych przez policję państwa organizującego;

| — | dostarczanie w odpowiednim czasie precyzyjnych wskazówek dowódcy policji państwa organizującego / dowódcy lokalnej policji. |
| --- | --- |

—

dostarczanie w odpowiednim czasie precyzyjnych wskazówek dowódcy policji państwa organizującego / dowódcy lokalnej policji.

Podczas międzynarodowych turniejów najbardziej prawdopodobnym miejscem pracy oficera łącznikowego jest jedno- lub dwunarodowe Policyjne Centrum Koordynowania Informacji (PICC), a miejscem pracy koordynatora działań może być lokalne centrum informacji na obszarze, na którym mecz ma zostać rozegrany. W przypadku pojedynczych meczów mogą zostać skierowani do punktu NFIP państwa organizującego lub innego właściwego miejsca.

W przypadku pojedynczego meczu oficer łącznikowy / koordynator działań ściśle współpracuje z policją miasta organizującego.

Aby oficerowie łącznikowi / koordynatorzy działań skutecznie wypełniali swoje funkcje, policja państwa organizującego zapewnia im odpowiedni sprzęt.

Funkcjonariusze operacyjni

Odpowiednio zrównoważone rozmieszczenie oddelegowanych funkcjonariuszy operacyjnych – w mundurach lub po cywilnemu (czyli funkcjonariuszy prowadzących monitoring kibiców) – może:

| — | zostać wykorzystane przez policję państwa organizującego jako środek interakcji z przyjezdnymi kibicami służący pomocą przy zarządzaniu tłumem; |
| --- | --- |

—

zostać wykorzystane przez policję państwa organizującego jako środek interakcji z przyjezdnymi kibicami służący pomocą przy zarządzaniu tłumem;

| — | pomóc w zmniejszeniu anonimowości w tłumie kibiców stwarzających zagrożenie, a także w zmniejszeniu ich zdolności do podżegania do aktów przemocy lub zakłóceń porządku lub ich zdolności do udziału w tych aktach przemocy lub zakłóceniach porządku bez dalszych konsekwencji. |
| --- | --- |

—

pomóc w zmniejszeniu anonimowości w tłumie kibiców stwarzających zagrożenie, a także w zmniejszeniu ich zdolności do podżegania do aktów przemocy lub zakłóceń porządku lub ich zdolności do udziału w tych aktach przemocy lub zakłóceniach porządku bez dalszych konsekwencji.

Funkcjonariusze operacyjni powinni mieć doświadczenie w zabezpieczaniu meczów piłki nożnej we własnym kraju.

Funkcjonariusze ci:

| — | dysponują umiejętnościami skutecznego komunikowania się (w stosownych przypadkach) w celu wywierania wpływu na zachowanie kibiców i mają doświadczenie w tym zakresie; i/lub |
| --- | --- |

—

dysponują umiejętnościami skutecznego komunikowania się (w stosownych przypadkach) w celu wywierania wpływu na zachowanie kibiców i mają doświadczenie w tym zakresie; i/lub

| — | są specjalistami w zakresie zachowania kibiców z ich kraju i w zakresie potencjalnych zagrożeń przez nich stwarzanych; oraz |
| --- | --- |

—

są specjalistami w zakresie zachowania kibiców z ich kraju i w zakresie potencjalnych zagrożeń przez nich stwarzanych; oraz

| — | są w stanie podczas imprezy skutecznie informować dowódców policji państwa organizującego – za pośrednictwem oficera łącznikowego / koordynatora działań – o zagrożeniach, jakie ci kibice mogą stwarzać w danym miejscu i czasie. |
| --- | --- |

—

są w stanie podczas imprezy skutecznie informować dowódców policji państwa organizującego – za pośrednictwem oficera łącznikowego / koordynatora działań – o zagrożeniach, jakie ci kibice mogą stwarzać w danym miejscu i czasie.

Członkowie oddelegowanych oddziałów policji powinni być w stanie przekazywać pozytywne i negatywne informacje odnoszące się do ich drużyny i kibiców. Umożliwi to dowódcom policji państwa organizującego podejmowanie wyważonych decyzji co do konieczności podjęcia interwencji lub sprzyjania legalnym zachowaniom kibiców.

Należy podkreślić, że oddelegowani funkcjonariusze operacyjni pełnią zasadniczo funkcję doradczą, a nie operacyjną czy decyzyjną.

Z zastrzeżeniem uzyskania zgody państwa organizującego, oddelegowani funkcjonariusze operacyjni mogą także zostać rozmieszczeni w celu gromadzenia danych wywiadowczych / materiału dowodowego – z zastosowaniem uzgodnionego sprzętu – na potrzeby policji państwa organizującego lub do celów ścigania w ich własnym państwie.

ROZDZIAŁ 3

Współpraca sił policyjnych podczas imprezy sportowej

Należy w jak największym stopniu korzystać ze wsparcia i z wartości dodanej, jaką w operacje policji państwa organizującego może wnieść oddelegowany oddział policji.

Oddelegowany oddział policji należy poinformować o operacyjnym planie organizacji imprezy przygotowanym przez policję państwa organizującego (w tym o zasadach zarządzania tłumem i stopniu tolerancji wobec określonych zachowań). Oddział ten należy w pełni włączyć w operację policji państwa organizującego (i umożliwić mu uczestnictwo w odprawie przed meczem i w składaniu raportów po nim).

Jeśli chodzi o używane języki, zainteresowane kraje powinny z wyprzedzeniem dokonać odpowiednich ustaleń.

Policja państwa organizującego oraz oddelegowany oddział policji na bieżąco informują własny punkt NFIP o rozwoju wydarzeń podczas operacji, a w terminie 7 dniu po meczu składają mu stosowne sprawozdanie.

O ile nie dokonano konkretnych ustaleń z szefem oddelegowanego oddziału policji, jego członkowie są chronieni przed mediami.

Oddelegowany oddział policji powinien zawsze dbać o to, by jego działania niepotrzebnie nie narażały na szwank bezpieczeństwa innych osób (6).

W nagłych przypadkach (np. gdy bezpośrednio zagrożone jest fizyczne bezpieczeństwo funkcjonariusza) lub jeżeli obie strony ustalą tak ze względów taktycznych, oddelegowany funkcjonariusz bez umundurowania korzysta z opisanych w dodatku 3 standardowych odblaskowych, wyróżniających się kamizelek identyfikacyjnych przeznaczonych dla oddelegowanych oddziałów policji. Każdy z oddelegowanych funkcjonariuszy zabiera taką kamizelkę w zagraniczne podróże służbowe.

Siły policyjne państwa organizującego – w porozumieniu z organizatorami meczu – w stosownym przypadku zapewniają oddelegowanemu oddziałowi policji dostęp do stadionu i akredytację (miejsca siedzące nie są konieczne), by oddział ten mógł skutecznie wypełniać swoje zadania. Na odprawie(-wach) przed meczem należy o tym poinformować siły porządkowe oraz pozostały personel odpowiedzialny za bezpieczeństwo.

Państwa, które zgodnie z prawem mogą nie dopuścić do podróży zagranicznej kibiców stwarzających zagrożenie, powinny zastosować wszelkie niezbędne środki, by cel ten skutecznie zrealizować, i powinny poinformować o tym państwo organizujące. Każde państwo powinno zastosować wszelkie możliwe środki, by uniemożliwić swoim obywatelom zakłócanie porządku publicznego w innym państwie lub próby organizacji takiego zakłócenia.

Policja państwa organizującego powinna postarać się o wystarczającą liczbę tłumaczy ustnych posługujących się językiem przyjezdnych kibiców. Można by wtedy nie obciążać tym zadaniem oddelegowanych oddziałów policji, ale pozwolić im zająć się właściwymi zadaniami operacyjnymi. Tłumacze mogą również pomagać w komunikacji między policją państwa organizującego a oddelegowanym oddziałem policji.

ROZDZIAŁ 4

Współpraca policji z organizatorem

SEKCJA 1

Rola organizatora

Organizatorzy międzynarodowych meczów piłki nożnej powinni dołożyć wszelkich starań w celu zapewnienia bezpieczeństwa i skutecznego zarządzania tłumem na stadionie przed meczem, w trakcie jego trwania i po jego zakończeniu, tak aby policja mogła jak najefektywniej pełnić swoją rolę.

Skuteczność strategii organizacyjnej podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej zależy w pierwszej kolejności od skoordynowanego podejścia wszystkich zaangażowanych stron. Usilnie zachęca się zatem organizatora, zainteresowanych partnerów prywatnych, organy publiczne i policję do ścisłej współpracy.

Aby zminimalizować zagrożenia bezpieczeństwa, władze lub policja powinny postawić organizatorowi wymogi minimalne, które musi spełnić, by móc organizować międzynarodowe mecze piłki nożnej. W tym celu można użyć listy kontrolnej Rady Europy (zob. rozdział 9).

SEKCJA 2

Współpraca policji z organizatorem

Organizator powinien wyznaczyć osobę odpowiadającą za bezpieczeństwo na stadionie (nazywaną „osobą odpowiadającą za bezpieczeństwo”). Z osobą tą policja powinna ściśle współpracować.

Policja i organizacja odpowiadająca za bezpieczeństwo na stadionie powinny współpracować, a w swoich działaniach nawzajem się uzupełniać – bez uszczerbku dla przypadających im obowiązków, kompetencji i zadań określonych prawem krajowym lub ustanowionych bądź wymienionych w pisemnym porozumieniu pomiędzy organizatorem a policją.

O ile prawo krajowe nie stanowi inaczej, w porozumieniu takim należy wskazać, jakie zadania przypadają organizatorowi, a jakie policji, i należy się skupić w szczególności na rolach: osoby odpowiadającej za bezpieczeństwo, dowódcy oddziału policyjnego, personelu odpowiadającego za bezpieczeństwo oraz funkcjonariuszy policji.

O ile prawo krajowe nie stanowi inaczej, w porozumieniu należy także wskazać:

| — | kto powinien tworzyć kordony przed wejściem i prowadzić przeszukanie; |
| --- | --- |

—

kto powinien tworzyć kordony przed wejściem i prowadzić przeszukanie;

| — | kto powinien odpowiadać za środki pozwalające monitorować i regulować przemieszczanie się tłumu oraz kto powinien podejmować decyzje o otwarciu lub zamknięciu bram lub bramek; |
| --- | --- |

—

kto powinien odpowiadać za środki pozwalające monitorować i regulować przemieszczanie się tłumu oraz kto powinien podejmować decyzje o otwarciu lub zamknięciu bram lub bramek;

| — | w jaki sposób funkcjonariusze policji będą pomagać personelowi odpowiadającemu za bezpieczeństwo (lub odwrotnie) w zapobieganiu problemom lub postępowaniu z osobami sprawiającymi kłopoty; |
| --- | --- |

—

w jaki sposób funkcjonariusze policji będą pomagać personelowi odpowiadającemu za bezpieczeństwo (lub odwrotnie) w zapobieganiu problemom lub postępowaniu z osobami sprawiającymi kłopoty;

| — | kto i w jakiej sytuacji decyduje o rozpoczęciu meczu z opóźnieniem (zwykle organizator z powodów bezpieczeństwa, a policja z powodu faktycznych bądź potencjalnych zakłóceń porządku publicznego); |
| --- | --- |

—

kto i w jakiej sytuacji decyduje o rozpoczęciu meczu z opóźnieniem (zwykle organizator z powodów bezpieczeństwa, a policja z powodu faktycznych bądź potencjalnych zakłóceń porządku publicznego);

| — | kto i w jakiej sytuacji decyduje o odwołaniu meczu i kto odpowiada za kontakt z sędzią; |
| --- | --- |

—

kto i w jakiej sytuacji decyduje o odwołaniu meczu i kto odpowiada za kontakt z sędzią;

| — | okoliczności, w jakich policja przejmuje kontrolę nad całością lub częścią stadionu, oraz procedurę przejmowania kontroli przez policję i ewentualnego odzyskiwania kontroli przez organizatora; |
| --- | --- |

—

okoliczności, w jakich policja przejmuje kontrolę nad całością lub częścią stadionu, oraz procedurę przejmowania kontroli przez policję i ewentualnego odzyskiwania kontroli przez organizatora;

| — | kto i w jakiej sytuacji kieruje ewakuacją stadionu i nadzoruje tę czynność; |
| --- | --- |

—

kto i w jakiej sytuacji kieruje ewakuacją stadionu i nadzoruje tę czynność;

| — | kto informuje służby ratunkowe o incydencie wymagającym lub mogącym wymagać ich obecności; |
| --- | --- |

—

kto informuje służby ratunkowe o incydencie wymagającym lub mogącym wymagać ich obecności;

| — | kto uruchamia opracowane przez organizatora procedury awaryjne. |
| --- | --- |

—

kto uruchamia opracowane przez organizatora procedury awaryjne.

ROZDZIAŁ 5

Współpraca policji z organami sądowymi i organami ścigania

Treść tego rozdziału należy interpretować w kontekście zróżnicowanej struktury i zróżnicowanych kompetencji organów sądowych i organów ścigania w państwach członkowskich.

Ścisła współpraca policji z organami sądowymi i organami ścigania może przynieść istotne korzyści zarówno w przypadku pojedynczych meczów, jak i turniejów.

Państwo organizujące dysponuje autonomią i jurysdykcją do zajmowania się domniemanymi czynami zabronionymi związanymi z imprezą, a policja i inne organy państw członkowskich oraz właściwe organy UE (np. Eurojust) mają za zadanie służyć pomocą i wsparciem organom sądowym i organom ścigania państwa organizującego.

Wszystkie państwa członkowskie powinny dopilnować, by można było szybko i odpowiednio zająć się czynem zabronionym związanym z imprezą.

Policja państwa organizującego oraz inne organy powinny udzielić oddelegowanym oddziałom policji oraz przyjezdnym kibicom informacji o miejscowych przepisach prawnych i/lub o procedurach karnych, cywilnych i administracyjnych, a także o maksymalnych karach za najpowszechniejsze czyny zabronione związane z piłką nożną.

W stosownych przypadkach należy na potrzeby wszystkich międzynarodowych meczów piłki nożnej w pełni korzystać z obowiązujących wielostronnych porozumień o wzajemnej pomocy prawnej; państwo organizujące może także zawrzeć dwustronne porozumienie z innym państwem o ściślejszej pomocy prawnej przed imprezą sportową, w trakcie jej trwania i po jej zakończeniu.

Punkt NFIP państwa(państw) udzielającego(-cych) wsparcia powinien udzielić punktowi NFIP państwa organizującego informacji:

| — | o wszelkich możliwościach prawnych, którymi dysponuje (np. zakaz wstępu na mecz / zakaz opuszczania kraju), by nie pozwolić kibicom stwarzającym zagrożenie na udział w imprezie; |
| --- | --- |

—

o wszelkich możliwościach prawnych, którymi dysponuje (np. zakaz wstępu na mecz / zakaz opuszczania kraju), by nie pozwolić kibicom stwarzającym zagrożenie na udział w imprezie;

| — | o możliwościach, jakie przysługują – zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym – oddelegowanemu oddziałowi policji lub innemu właściwemu podmiotowi (np. oddelegowanym prokuratorom łącznikowym) w ramach dwustronnych porozumień między zaangażowanymi państwami w przypadku gromadzenia materiału dowodowego w związku z czynami zabronionymi, które są związane z meczami piłki nożnej i które popełnili przyjezdni kibice; |
| --- | --- |

—

o możliwościach, jakie przysługują – zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym – oddelegowanemu oddziałowi policji lub innemu właściwemu podmiotowi (np. oddelegowanym prokuratorom łącznikowym) w ramach dwustronnych porozumień między zaangażowanymi państwami w przypadku gromadzenia materiału dowodowego w związku z czynami zabronionymi, które są związane z meczami piłki nożnej i które popełnili przyjezdni kibice;

| — | o tym, jakie czyny zabronione popełnione w państwie organizującym można ścigać w państwie udzielającym wsparcia (po powrocie sprawcy). |
| --- | --- |

—

o tym, jakie czyny zabronione popełnione w państwie organizującym można ścigać w państwie udzielającym wsparcia (po powrocie sprawcy).

Państwo organizujące może zwrócić się do innych państw o oddelegowanie na czas imprezy prokuratora / sędziego łącznikowego lub przedstawiciela innego organu dysponującego kompetencjami prokuratorskimi.

Zaleca się, by odpowiedni podmiot organizujący – zgodnie z prawem krajowym, w tym prawem o ochronie danych – dostarczył oddelegowanemu oddziałowi policji lub właściwemu podmiotowi (np. oddelegowanym prokuratorom łącznikowym) informacji, które na temat obywateli ich krajów znajdują się w rejestrze karnym, rejestrach sądowych oraz raportach policyjnych czy dochodzeniowych, w tym w kartotece aresztowanych.

W ramach rozwiązania alternatywnego państwo udzielające wsparcia może postanowić, że prokurator / sędzia łącznikowy lub przedstawiciel innego organu dysponującego kompetencjami prokuratorskimi będzie dostępny na wezwanie i gotowy udać się do państwa organizującego, lub może wyznaczyć określonego prokuratora / sędziego łącznikowego lub przedstawiciela innego organu dysponującego kompetencjami prokuratorskimi do kontaktów z podmiotem organizującym.

W ramach zakresu zastosowania prawodawstwa krajowego wpierający(-ce) punkt(y) NFIP stara(ją) się niezwłocznie odpowiadać na wnioski o dalsze informacje na temat aresztowanych osób, np. na temat wcześniejszych wyroków skazujących, w tym czynów zabronionych związanych z meczami piłki nożnej.

Sprawę wszelkich kosztów związanych z delegowaniem prokuratorów / sędziów łącznikowych lub przedstawicieli innych organów dysponujących kompetencjami prokuratorskimi do państwa organizującego należy rozstrzygnąć w porozumieniu dwustronnym.

Państwo organizujące zapewni oddelegowanym prokuratorom/sędziom lub przedstawicielom innych organów dysponujących kompetencjami prokuratorskimi niezbędne środki komunikacji i inne udogodnienia.

ROZDZIAŁ 6

Współpraca policji z kibicami

Kontakty policji z grupami kibiców na szczeblu krajowym i lokalnym mogą się w znacznej mierze przyczynić do minimalizacji zagrożeń dla bezpieczeństwa na międzynarodowych meczach piłki nożnej. Współpraca ta może jednak zostać narażona na szwank, jeżeli zaistnieje wrażenie, że przedstawiciele kibiców pracują w imieniu policji i np. przekazują dane osobowe.

Policja i pozostałe organy państwa organizującego powinny brać pod uwagę potencjalne korzyści związane z inicjatywami, którym przewodzą kibice, lub inicjatywami z nimi związanymi, takimi jak ambasady kibiców, przedsięwzięcia kibiców oraz ich przedstawiciele lub osoby kontaktowe.

Oddelegowane oddziały policji i przedstawiciele kibiców mogą pomóc w pilnowaniu, by policja państwa organizującego była świadoma charakteru i kultury kibiców przyjezdnych. Należy brać to pod uwagę przy opracowywaniu przez policję państwa organizującego dynamicznej oceny ryzyka.

Bieżąca współpraca i komunikacja między policją a grupami kibiców może także przyczynić się do stworzenia podstawy bezpiecznej i przyjaznej atmosfery dla wszystkich kibiców; może także stworzyć kanał przekazywania istotnych informacji takich jak informacje o podróżowaniu, drogach dojazdowych do stadionu, obowiązujących przepisach prawa oraz poziomach tolerancji różnych zachowań. Współpraca ta może także obejmować zapewnienie łatwo dostępnego punktu kontaktowo-informacyjnego, do którego kibice mogą kierować swoje zapytania.

Stosowanie tej metody okazało się pomocne w propagowaniu samodyscypliny wśród kibiców i ułatwianiu wczesnej i odpowiedniej interwencji w przypadku pojawiających się problemów lub zagrożeń dla bezpieczeństwa.

ROZDZIAŁ 7

Strategia komunikacyjna i medialna

Strategia komunikacyjna

Sprawna i przejrzysta strategia komunikacyjna jest integralną częścią udanej koncepcji bezpieczeństwa i ochrony meczów piłki nożnej, turniejów i innych imprez sportowych o wymiarze międzynarodowym.

Organy ścigania państw organizujących powinny zatem ściśle współpracować z podmiotami rządowymi i lokalnymi, organami/organizatorami imprez piłki nożnej, środkami przekazu i grupami kibiców przy opracowywaniu i przekazywaniu kompleksowej strategii komunikacyjnej dla wielu podmiotów.

Skuteczna strategia medialna obejmująca wiele podmiotów jest niezwykle ważnym aspektem każdej strategii komunikacyjnej, jako że przekazuje ona wszystkim stronom, a zwłaszcza kibicom przyjezdnym, ważne informacje – na temat podróży, dróg dojazdowych do stadionu, obowiązujących przepisów prawa i poziomu tolerancji dla różnych zachowań.

Głównym jej celem powinno być podtrzymywanie pozytywnego wizerunku imprezy wśród kibiców miejscowych i przyjezdnych, w społecznościach lokalnych, wśród ogółu społeczeństwa i osób uczestniczących w operacjach z zakresu bezpieczeństwa i ochrony. Może to pomóc w wytworzeniu przyjaznej atmosfery dla wszystkich uczestników i odegrać ważną rolę w minimalizacji zagrożeń dla bezpieczeństwa.

Strategia medialna

Strategia medialna stosowana przez policję (i inne podmioty) powinna służyć co najmniej:

| — | przekazywaniu informacji w sposób proaktywny, otwarty i przejrzysty; |
| --- | --- |

—

przekazywaniu informacji w sposób proaktywny, otwarty i przejrzysty;

| — | przekazywaniu informacji o przygotowaniach z zakresu bezpieczeństwa i ochrony w sposób spokojny i pozytywny; |
| --- | --- |

—

przekazywaniu informacji o przygotowaniach z zakresu bezpieczeństwa i ochrony w sposób spokojny i pozytywny;

| — | przekazywaniu zamiarów policji polegających na niezakłócaniu pozytywnych działań kibiców; |
| --- | --- |

—

przekazywaniu zamiarów policji polegających na niezakłócaniu pozytywnych działań kibiców;

| — | dawaniu do zrozumienia, jakie rodzaje zachowań nie będą tolerowane przez policję. |
| --- | --- |

—

dawaniu do zrozumienia, jakie rodzaje zachowań nie będą tolerowane przez policję.

Policja powinna ściśle współpracować z podmiotami rządowymi i lokalnymi, organami i organizatorami imprez piłki nożnej oraz, w stosownych przypadkach, z grupami kibiców przy tworzeniu i przekazywaniu obejmującej wiele podmiotów strategii medialnej, która:

| — | aktywnie propaguje pozytywny wizerunek imprezy; |
| --- | --- |

—

aktywnie propaguje pozytywny wizerunek imprezy;

| — | zapewnia wyraźny podział obowiązków między policją a podmiotami partnerskimi w zakresie tego, kto w głównej mierze odpowiada za kontakty z mediami dotyczące różnych aspektów bezpieczeństwa i ochrony (i innych aspektów); |
| --- | --- |

—

zapewnia wyraźny podział obowiązków między policją a podmiotami partnerskimi w zakresie tego, kto w głównej mierze odpowiada za kontakty z mediami dotyczące różnych aspektów bezpieczeństwa i ochrony (i innych aspektów);

| — | zapewnia wspólne podstawowe dane i informacje dla wszystkich rzeczników policji i podmiotów partnerskich (materiały informacyjne powinny być regularnie aktualizowane, tak by uwzględniały powracające tematy lub kwestie, oraz pojawiające się zagrożenia lub wydarzenia); |
| --- | --- |

—

zapewnia wspólne podstawowe dane i informacje dla wszystkich rzeczników policji i podmiotów partnerskich (materiały informacyjne powinny być regularnie aktualizowane, tak by uwzględniały powracające tematy lub kwestie, oraz pojawiające się zagrożenia lub wydarzenia);

| — | pilnuje, by do mediów lub Internetu w okresie przed rozpoczęciem imprezy, w jej trakcie i po jej zakończeniu regularnie przekazywane były informacje oparte na faktach; |
| --- | --- |

—

pilnuje, by do mediów lub Internetu w okresie przed rozpoczęciem imprezy, w jej trakcie i po jej zakończeniu regularnie przekazywane były informacje oparte na faktach;

| — | umożliwia przeprowadzanie regularnych sesji informacyjnych dla prasy/mediów; |
| --- | --- |

—

umożliwia przeprowadzanie regularnych sesji informacyjnych dla prasy/mediów;

| — | uwzględnia potrzeby/zainteresowania różnych rodzajów dziennikarzy/mediów. |
| --- | --- |

—

uwzględnia potrzeby/zainteresowania różnych rodzajów dziennikarzy/mediów.

ROZDZIAŁ 8

Spotkania unijnych ekspertów z dziedziny piłki nożnej

Zdecydowanie zaleca się, aby każda prezydencja zorganizowała spotkanie ekspertów poświęcone następującym kwestiom:

| — | zaleceniom wymienionym w rozdziałach 1–7; |
| --- | --- |

—

zaleceniom wymienionym w rozdziałach 1–7;

| — | nowym tendencjom/wydarzeniom dotyczącym zachowania kibiców; |
| --- | --- |

—

nowym tendencjom/wydarzeniom dotyczącym zachowania kibiców;

| — | międzynarodowym powiązaniom między grupami kibiców; |
| --- | --- |

—

międzynarodowym powiązaniom między grupami kibiców;

| — | wymianie sprawdzonych rozwiązań z zakresu działań policyjnych; |
| --- | --- |

—

wymianie sprawdzonych rozwiązań z zakresu działań policyjnych;

| — | wszelkim innym zagadnieniom leżącym w sferze zainteresowania. |
| --- | --- |

—

wszelkim innym zagadnieniom leżącym w sferze zainteresowania.

Zebrani eksperci UE z dziedziny piłki nożnej mogą zlecić podgrupom ekspertów analizę pojawiających się problemów w zakresie bezpieczeństwa związanych z meczami piłki nożnej i sformułowanie stosownych zaleceń.

Prezydencja przedstawia Radzie sprawozdanie z wyników posiedzenia. Sprawozdanie to zastępuje roczny kwestionariusz dotyczący chuligaństwa futbolowego wymagany na podstawie dokumentu 8356/01 ENFOPOL 40.

ROZDZIAŁ 9

Wykaz odnośnych dokumentów dotyczących ochrony i bezpieczeństwa meczów piłki nożnej

SEKCJA 1

Wykaz dokumentów uprzednio przyjętych przez Radę UE

| 1. | Zalecenie Rady z dnia 30 listopada 1993 r. dotyczące odpowiedzialności organizatorów imprez sportowych. |
| --- | --- |

1.

Zalecenie Rady z dnia 30 listopada 1993 r. dotyczące odpowiedzialności organizatorów imprez sportowych.

| 2. | Zalecenie Rady z dnia 1 grudnia 1994 r. dotyczące bezpośredniej, nieformalnej wymiany informacji z państwami Europy Środkowej i Wschodniej w dziedzinie międzynarodowych imprez sportowych (sieć osób wyznaczonych do kontaktów). |
| --- | --- |

2.

Zalecenie Rady z dnia 1 grudnia 1994 r. dotyczące bezpośredniej, nieformalnej wymiany informacji z państwami Europy Środkowej i Wschodniej w dziedzinie międzynarodowych imprez sportowych (sieć osób wyznaczonych do kontaktów).

| 3. | Zalecenie Rady z dnia 1 grudnia 1994 r. dotyczące wymiany informacji związanych z międzynarodowymi imprezami sportowymi i spotkaniami (sieć osób wyznaczonych do kontaktów). |
| --- | --- |

3.

Zalecenie Rady z dnia 1 grudnia 1994 r. dotyczące wymiany informacji związanych z międzynarodowymi imprezami sportowymi i spotkaniami (sieć osób wyznaczonych do kontaktów).

| 4. | Zalecenie Rady z dnia 22 kwietnia 1996 r. dotyczące wytycznych w sprawie zapobiegania zakłóceniom porządku związanym z meczami piłki nożnej i ograniczania występowania takich zakłóceń porządku z załączonym standardowym formatem wymiany informacji policyjnych o chuliganach piłkarskich (Dz.U. C 131 z 3.5.1996, s. 1). |
| --- | --- |

4.

Zalecenie Rady z dnia 22 kwietnia 1996 r. dotyczące wytycznych w sprawie zapobiegania zakłóceniom porządku związanym z meczami piłki nożnej i ograniczania występowania takich zakłóceń porządku z załączonym standardowym formatem wymiany informacji policyjnych o chuliganach piłkarskich (Dz.U. C 131 z 3.5.1996, s. 1).

| 5. | Wspólne działanie z dnia 26 maja 1997 r. dotyczące współpracy w zakresie prawa, ładu i bezpieczeństwa (Dz.U. L 147 z 5.6.1997, s. 1). |
| --- | --- |

5.

Wspólne działanie z dnia 26 maja 1997 r. dotyczące współpracy w zakresie prawa, ładu i bezpieczeństwa (Dz.U. L 147 z 5.6.1997, s. 1).

| 6. | Rezolucja Rady z dnia 9 czerwca 1997 r. dotycząca zapobiegania chuligaństwu futbolowemu i ograniczania występowania tego zjawiska poprzez wymianę doświadczeń, zakaz wstępu na stadiony i poprzez politykę medialną (Dz.U. C 193 z 24.6.1997, s. 1). |
| --- | --- |

6.

Rezolucja Rady z dnia 9 czerwca 1997 r. dotycząca zapobiegania chuligaństwu futbolowemu i ograniczania występowania tego zjawiska poprzez wymianę doświadczeń, zakaz wstępu na stadiony i poprzez politykę medialną (Dz.U. C 193 z 24.6.1997, s. 1).

| 7. | Rezolucja Rady z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie podręcznika dotyczącego międzynarodowej współpracy policyjnej oraz środków w zakresie zapobiegania aktom przemocy i zakłócaniu porządku i kontrolowania takich zjawisk związanych z międzynarodowymi meczami piłki nożnej (Dz.U. C 196 z 13.7.1999, s. 1). |
| --- | --- |

7.

Rezolucja Rady z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie podręcznika dotyczącego międzynarodowej współpracy policyjnej oraz środków w zakresie zapobiegania aktom przemocy i zakłócaniu porządku i kontrolowania takich zjawisk związanych z międzynarodowymi meczami piłki nożnej (Dz.U. C 196 z 13.7.1999, s. 1).

| 8. | Rezolucja Rady z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie podręcznika zawierającego zalecenia dla międzynarodowej współpracy policyjnej oraz dotyczącego środków w zakresie zapobiegania aktom przemocy i zakłócaniu porządku publicznego i kontrolowania takich zjawisk związanych z międzynarodowymi meczami piłki nożnej, które dotyczą co najmniej jednego państwa członkowskiego (Dz.U. C 22 z 24.1.2002, s. 1). |
| --- | --- |

8.

Rezolucja Rady z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie podręcznika zawierającego zalecenia dla międzynarodowej współpracy policyjnej oraz dotyczącego środków w zakresie zapobiegania aktom przemocy i zakłócaniu porządku publicznego i kontrolowania takich zjawisk związanych z międzynarodowymi meczami piłki nożnej, które dotyczą co najmniej jednego państwa członkowskiego (Dz.U. C 22 z 24.1.2002, s. 1).

| 9. | Decyzja Rady z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotycząca bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym (Dz.U. L 121 z 8.5.2002, s. 1). |
| --- | --- |

9.

Decyzja Rady z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotycząca bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym (Dz.U. L 121 z 8.5.2002, s. 1).

| 10. | Rezolucja Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie wprowadzania przez państwa członkowskie zakazu wstępu na obiekty sportowe, na których odbywają się mecze piłki nożnej o charakterze międzynarodowym (Dz.U. C 281 z 22.11.2003, s. 1). |
| --- | --- |

10.

Rezolucja Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie wprowadzania przez państwa członkowskie zakazu wstępu na obiekty sportowe, na których odbywają się mecze piłki nożnej o charakterze międzynarodowym (Dz.U. C 281 z 22.11.2003, s. 1).

| 11. | Rezolucja Rady z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie podręcznika zaleceń w zakresie międzynarodowej współpracy policyjnej oraz w zakresie działań prewencyjnych i kontrolnych związanych z aktami przemocy i zakłóceniami porządku podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej, które dotyczą co najmniej jednego państwa członkowskiego (Dz.U. C 322 z 29.12.2006, s. 1–39). |
| --- | --- |

11.

Rezolucja Rady z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie podręcznika zaleceń w zakresie międzynarodowej współpracy policyjnej oraz w zakresie działań prewencyjnych i kontrolnych związanych z aktami przemocy i zakłóceniami porządku podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej, które dotyczą co najmniej jednego państwa członkowskiego (Dz.U. C 322 z 29.12.2006, s. 1–39).

| 12. | Decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2007 r. zmieniająca decyzję 2002/348/WSiSW dotyczącą bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym (Dz.U. L 155 z 15.6.2007, s. 76–77). |
| --- | --- |

12.

Decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2007 r. zmieniająca decyzję 2002/348/WSiSW dotyczącą bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym (Dz.U. L 155 z 15.6.2007, s. 76–77).

SEKCJA 2

Wykaz dokumentów uprzednio przyjętych przez stały komitet Europejskiej konwencji dotyczącej przemocy i ekscesów widzów w czasie imprez sportowych, a w szczególności meczów piłki nożnej (Rada Europy)

| 1. | Europejska konwencja w sprawie przemocy i ekscesów widzów w czasie imprez sportowych, a w szczególności meczów piłki nożnej. |
| --- | --- |

1.

Europejska konwencja w sprawie przemocy i ekscesów widzów w czasie imprez sportowych, a w szczególności meczów piłki nożnej.

| 2. | Zalecenie (1999) 1 dotyczące działań porządkowych. |
| --- | --- |

2.

Zalecenie (1999) 1 dotyczące działań porządkowych.

| 3. | Zalecenie (1999) 2 o usuwaniu ogrodzeń na stadionach. |
| --- | --- |

3.

Zalecenie (1999) 2 o usuwaniu ogrodzeń na stadionach.

| 4. | Zalecenie (2001) 6 Komitetu Ministrów dla państw członkowskich dotyczące zapobiegania przypadkom rasizmu, ksenofobii i nietolerancji rasowej w sporcie. |
| --- | --- |

4.

Zalecenie (2001) 6 Komitetu Ministrów dla państw członkowskich dotyczące zapobiegania przypadkom rasizmu, ksenofobii i nietolerancji rasowej w sporcie.

| 5. | Zalecenie (1989) 1 dotyczące wytycznych w sprawie sprzedaży biletów. |
| --- | --- |

5.

Zalecenie (1989) 1 dotyczące wytycznych w sprawie sprzedaży biletów.

| 6. | Zalecenie (2002) 1 dotyczące wytycznych w sprawie sprzedaży biletów na międzynarodowe mecze piłki nożnej. |
| --- | --- |

6.

Zalecenie (2002) 1 dotyczące wytycznych w sprawie sprzedaży biletów na międzynarodowe mecze piłki nożnej.

| 7. | Zalecenie (2003) 1 dotyczące roli odgrywanej przez środki społeczne i edukacyjne w zapobieganiu przemocy w sporcie oraz podręcznik na temat zapobiegania przemocy w sporcie. |
| --- | --- |

7.

Zalecenie (2003) 1 dotyczące roli odgrywanej przez środki społeczne i edukacyjne w zapobieganiu przemocy w sporcie oraz podręcznik na temat zapobiegania przemocy w sporcie.

| 8. | Zalecenie (2008) 1 dotyczące listy kontrolnej środków, jakie powinni podjąć organizatorzy zawodowych imprez sportowych oraz organy publiczne. |
| --- | --- |

8.

Zalecenie (2008) 1 dotyczące listy kontrolnej środków, jakie powinni podjąć organizatorzy zawodowych imprez sportowych oraz organy publiczne.

| 9. | Zalecenie (2008) 2 dotyczące pracy przyjezdnych służb porządkowych. |
| --- | --- |

9.

Zalecenie (2008) 2 dotyczące pracy przyjezdnych służb porządkowych.

| 10. | Zalecenie (2008) 3 dotyczące wykorzystywania urządzeń pirotechnicznych na imprezach sportowych. |
| --- | --- |

10.

Zalecenie (2008) 3 dotyczące wykorzystywania urządzeń pirotechnicznych na imprezach sportowych.

| 11. | Zalecenie (2009) 1 dotyczące wykorzystywania trybun publicznych na imprezach sportowych na wielką skalę. |
| --- | --- |

11.

Zalecenie (2009) 1 dotyczące wykorzystywania trybun publicznych na imprezach sportowych na wielką skalę.

| 12. | Zalecenie dotyczące zasad gościnności przy organizowaniu imprez sportowych (nieukończone). |
| --- | --- |

12.

Zalecenie dotyczące zasad gościnności przy organizowaniu imprez sportowych (nieukończone).

---

(1)  Analiza ryzyka obejmuje opracowanie profilu kibiców drużyny narodowej i krajowych klubów; dotyczy ona grup stwarzających ryzyko, ich stosunku do pozostałych kibiców w kraju i za granicą, w tym do grup miejscowej ludności, a także okoliczności, które wpływają na wzrost potencjalnego ryzyka (w tym kontaktów z policją i służbami porządkowymi).

(2)  Internetowy portal punktów NFIP jest dobrze zabezpieczony i mogą z niego korzystać wyłącznie te punkty; zawiera on informacje dotyczące międzynarodowych meczów piłki nożnej (np. przegląd klubów, sprawozdania sporządzane przed meczami i po ich zakończeniu).

(3)  Decyzja Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1).

(4)  Zob. dodatek 2 zawierający informacje na temat terminu realizacji zamówień dotyczących produktów i usług Europolu.

(5)  DECYZJA RADY 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12).

(6)  Zob. art. 21 i 22 decyzji Rady o konwencji z Prüm poświęcony odpowiedzialności cywilnej i karnej.

Dodatek 1

Dynamiczna ocena ryzyka i zarządzanie tłumem

Uwzględniając:

| — | dokument 8241/05 ENFOPOL 40 dotyczący dynamicznej oceny ryzyka w kontekście międzynarodowych meczów piłki nożnej; |
| --- | --- |

—

dokument 8241/05 ENFOPOL 40 dotyczący dynamicznej oceny ryzyka w kontekście międzynarodowych meczów piłki nożnej;

| — | dokument 8243/05 ENFOPOL 41 dotyczący działań taktycznych policji służących utrzymywaniu porządku publicznego w związku z międzynarodowymi meczami piłki nożnej; |
| --- | --- |

—

dokument 8243/05 ENFOPOL 41 dotyczący działań taktycznych policji służących utrzymywaniu porządku publicznego w związku z międzynarodowymi meczami piłki nożnej;

| — | doświadczenia zdobyte podczas Euro 2004 i kolejnych turniejów; |
| --- | --- |

—

doświadczenia zdobyte podczas Euro 2004 i kolejnych turniejów;

| — | ocenę metody działania policji – stosowanej podczas imprezy Euro 2008 – znanej powszechnie jako podejście 3D (dialog, deeskalacja i determinacja); |
| --- | --- |

—

ocenę metody działania policji – stosowanej podczas imprezy Euro 2008 – znanej powszechnie jako podejście 3D (dialog, deeskalacja i determinacja);

do oceny zagrożenia dla bezpieczeństwa i ochrony przed rozpoczęciem imprezy sportowej, w jej trakcie i po jej zakończeniu należy stosować następujące ustalenia:

Główne zasady

W bieżącym rozeznaniu skutecznego zarządzania tłumem podkreśla się znaczenie:

| — | podtrzymywania wśród tłumu przekonania, że metody działania policji są właściwe; |
| --- | --- |

—

podtrzymywania wśród tłumu przekonania, że metody działania policji są właściwe;

| — | unikania stosowania siły wobec tłumu jako całości, gdy jedynie mniejszość stanowi zagrożenie dla porządku publicznego; |
| --- | --- |

—

unikania stosowania siły wobec tłumu jako całości, gdy jedynie mniejszość stanowi zagrożenie dla porządku publicznego;

| — | metody taktycznej działań policji polegającej na niezwracaniu na siebie uwagi lub metody „stopniowanej”, która zwiększa zdolność policji do komunikacji, prowadzenia dialogu i do dynamicznej oceny ryzyka. |
| --- | --- |

—

metody taktycznej działań policji polegającej na niezwracaniu na siebie uwagi lub metody „stopniowanej”, która zwiększa zdolność policji do komunikacji, prowadzenia dialogu i do dynamicznej oceny ryzyka.

Ułatwianie

| — | podejście strategiczne powinno mieć charakter prewencyjny, z zastosowaniem interwencji o niskim poziomie widoczności, nie zaś interwencji represyjnej; |
| --- | --- |

—

podejście strategiczne powinno mieć charakter prewencyjny, z zastosowaniem interwencji o niskim poziomie widoczności, nie zaś interwencji represyjnej;

| — | ważne jest, by na każdym etapie danej operacji strategia i taktyka policji uwzględniały właściwe intencje kibiców i ich nie utrudniały, o ile mają one pokojowy charakter (np. celebrowanie tożsamości i kultury, bezpieczne podróżowanie do obiektu i bezpieczny wyjazd z niego); |
| --- | --- |

—

ważne jest, by na każdym etapie danej operacji strategia i taktyka policji uwzględniały właściwe intencje kibiców i ich nie utrudniały, o ile mają one pokojowy charakter (np. celebrowanie tożsamości i kultury, bezpieczne podróżowanie do obiektu i bezpieczny wyjazd z niego);

| — | jeżeli konieczne jest nałożenie ograniczeń na zachowania kibiców, ważne jest, by przekazać tym kibicom przyczynę podjęcia działań policyjnych oraz alternatywne, przewidziane przez policję sposoby realizacji uzasadnionych celów. |
| --- | --- |

—

jeżeli konieczne jest nałożenie ograniczeń na zachowania kibiców, ważne jest, by przekazać tym kibicom przyczynę podjęcia działań policyjnych oraz alternatywne, przewidziane przez policję sposoby realizacji uzasadnionych celów.

Równowaga

| — | podczas każdej imprezy z udziałem tłumu poziomy zagrożenia porządku publicznego mogą się gwałtownie zmieniać; |
| --- | --- |

—

podczas każdej imprezy z udziałem tłumu poziomy zagrożenia porządku publicznego mogą się gwałtownie zmieniać;

| — | ważne jest, by istniała równowaga między metodą rozmieszczenia sił policyjnych a poziomem, źródłami i charakterem zagrożenia w punkcie zetknięcia policji i tłumu; |
| --- | --- |

—

ważne jest, by istniała równowaga między metodą rozmieszczenia sił policyjnych a poziomem, źródłami i charakterem zagrożenia w punkcie zetknięcia policji i tłumu;

| — | ważne jest, by działania policyjne były stopniowane i mogły zmieniać się bezpośrednio w reakcji na charakter i poziom pojawiającego się i zmniejszającego się zagrożenia; |
| --- | --- |

—

ważne jest, by działania policyjne były stopniowane i mogły zmieniać się bezpośrednio w reakcji na charakter i poziom pojawiającego się i zmniejszającego się zagrożenia;

| — | gdy osiągnięta zostanie równowaga, większość osób w tłumie będzie bardziej skłonna postrzegać działania policji jako właściwe, a mniej skłonna popierać osoby dążące do konfrontacji i przyłączać się do nich; |
| --- | --- |

—

gdy osiągnięta zostanie równowaga, większość osób w tłumie będzie bardziej skłonna postrzegać działania policji jako właściwe, a mniej skłonna popierać osoby dążące do konfrontacji i przyłączać się do nich;

| — | zatem by wspomóc zmniejszanie prawdopodobieństwa wystąpienia incydentów oraz ich skali, niezwykle ważne jest, by oceny ryzyka były dokładne i zawsze stanowiły podstawę taktyki policji. |
| --- | --- |

—

zatem by wspomóc zmniejszanie prawdopodobieństwa wystąpienia incydentów oraz ich skali, niezwykle ważne jest, by oceny ryzyka były dokładne i zawsze stanowiły podstawę taktyki policji.

Rozróżnienie

| — | bezkrytyczne stosowanie siły może wpłynąć na powszechną eskalację poziomu zakłóceń porządku publicznego wskutek interakcji z dynamiką tłumu; |
| --- | --- |

—

bezkrytyczne stosowanie siły może wpłynąć na powszechną eskalację poziomu zakłóceń porządku publicznego wskutek interakcji z dynamiką tłumu;

| — | rozróżnienie między poszczególnymi kibicami, którzy faktycznie stwarzają zagrożenie, a pozostałymi jest kwestią, która musi być uwzględniona w każdej decyzji strategicznej i taktycznej dotyczącej kontroli tłumu (tj. szkolenie, planowanie, odprawa i metody operacyjne); |
| --- | --- |

—

rozróżnienie między poszczególnymi kibicami, którzy faktycznie stwarzają zagrożenie, a pozostałymi jest kwestią, która musi być uwzględniona w każdej decyzji strategicznej i taktycznej dotyczącej kontroli tłumu (tj. szkolenie, planowanie, odprawa i metody operacyjne);

| — | nie należy podejmować działań wobec całego tłumu ludzi, którzy akurat się w danym miejscu znajdują, chyba że istnieją dowody na to, że wszyscy wspólnie starają się doprowadzić do zakłócenia porządku. |
| --- | --- |

—

nie należy podejmować działań wobec całego tłumu ludzi, którzy akurat się w danym miejscu znajdują, chyba że istnieją dowody na to, że wszyscy wspólnie starają się doprowadzić do zakłócenia porządku.

Dialog

| — | ważne jest, aby aktywnie komunikować się z kibicami. Najlepiej do tego zadania nadają się funkcjonariusze policji o dobrych zdolnościach komunikacyjnych; |
| --- | --- |

—

ważne jest, aby aktywnie komunikować się z kibicami. Najlepiej do tego zadania nadają się funkcjonariusze policji o dobrych zdolnościach komunikacyjnych;

| — | należy się skupić na stworzeniu przyjaznej atmosfery i zapobieganiu możliwości powstania konfliktu; |
| --- | --- |

—

należy się skupić na stworzeniu przyjaznej atmosfery i zapobieganiu możliwości powstania konfliktu;

| — | to podejście może pomóc w gromadzeniu informacji cechujących się wysoką jakością i dotyczących zamiarów kibiców, ich punktów widzenia, obaw i drażliwych kwestii oraz innych informacji związanych z potencjalnym zagrożeniem; |
| --- | --- |

—

to podejście może pomóc w gromadzeniu informacji cechujących się wysoką jakością i dotyczących zamiarów kibiców, ich punktów widzenia, obaw i drażliwych kwestii oraz innych informacji związanych z potencjalnym zagrożeniem;

| — | pozwala on również policji informować o obawach dotyczących zachowania kibiców, zagrożeniach, na jakie policjanci mogą zostać narażeni, oraz rozwiązaniach pojawiających się problemów; |
| --- | --- |

—

pozwala on również policji informować o obawach dotyczących zachowania kibiców, zagrożeniach, na jakie policjanci mogą zostać narażeni, oraz rozwiązaniach pojawiających się problemów;

Modele sprawdzonych rozwiązań

Przed imprezą

Ocena ryzyka powinna uwzględniać:

| — | kulturę grupy kibiców, którzy mają być kontrolowani (np. charakterystyczne zachowanie, motywacje i zamiary); |
| --- | --- |

—

kulturę grupy kibiców, którzy mają być kontrolowani (np. charakterystyczne zachowanie, motywacje i zamiary);

| — | czynniki, które prawdopodobnie wpłyną na zagrożenie, np. działania innych grup (takich jak kibice przeciwnej drużyny lub społeczności lokalne), drażliwe kwestie, historia i wszystkie inne szczególnie ważne kwestie (daty, miejsca, sposoby działania, symbole); |
| --- | --- |

—

czynniki, które prawdopodobnie wpłyną na zagrożenie, np. działania innych grup (takich jak kibice przeciwnej drużyny lub społeczności lokalne), drażliwe kwestie, historia i wszystkie inne szczególnie ważne kwestie (daty, miejsca, sposoby działania, symbole);

| — | wszelkie czynniki, które prawdopodobnie wpłyną na zachowanie lub zagrożenie stwarzane przez takich kibiców albo grupy, które postrzega się jako groźne dla porządku publicznego. |
| --- | --- |

—

wszelkie czynniki, które prawdopodobnie wpłyną na zachowanie lub zagrożenie stwarzane przez takich kibiców albo grupy, które postrzega się jako groźne dla porządku publicznego.

Należy ustalić granice tolerancji dla określonych zachowań i w trybie priorytetowym poinformować o nich organizacje kibiców. Należy zwrócić uwagę na to, aby zachęcać kibiców do gromadzenia się w bezpiecznych/kontrolowanych miejscach (np. w strefie dla fanów).

Te informacje i dane dotyczące konkretnych sytuacji powinny umożliwić przewidzenie, które sytuacje cechować się będą normalnym a które podwyższonym poziomem zagrożenia dla porządku publicznego, a także pozwolić na rozróżnienie tych sytuacji.

Ważne jest, aby wyraźnie rozróżniać zagrożenia odnośnie do konkretnych rodzajów incydentów, takich jak problemy z utrzymaniem porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, przestępczość związana z imprezami masowymi i terroryzm.

Pierwszy kontakt

Poziom zagrożenia dla porządku publicznego nie ma wartości stałej – ma on charakter dynamiczny i może szybko fluktuować w zależności od okoliczności. Poziomy zagrożenia należy zatem na bieżąco monitorować i odpowiednio oceniać.

W tym celu:

| — | policja powinna nawiązywać pogłębione pozytywne relacje interpersonalne z kibicami (postawa pozbawiona agresji, uśmiech, praca w parach lub w małych grupach w normalnych mundurach, praca na szeroko rozstawionych pozycjach w sąsiedztwie lub wewnątrz tłumu, wyrażanie zgody na zdjęcia itd.); |
| --- | --- |

—

policja powinna nawiązywać pogłębione pozytywne relacje interpersonalne z kibicami (postawa pozbawiona agresji, uśmiech, praca w parach lub w małych grupach w normalnych mundurach, praca na szeroko rozstawionych pozycjach w sąsiedztwie lub wewnątrz tłumu, wyrażanie zgody na zdjęcia itd.);

| — | jeżeli nie istnieje bariera językowa, funkcjonariusze powinni podejmować próby porozumienia z kibicami, aby uzyskać informacje o ich postawie, zamiarach, obawach, drażliwych kwestiach i innych kwestiach dotyczących ich zachowania; |
| --- | --- |

—

jeżeli nie istnieje bariera językowa, funkcjonariusze powinni podejmować próby porozumienia z kibicami, aby uzyskać informacje o ich postawie, zamiarach, obawach, drażliwych kwestiach i innych kwestiach dotyczących ich zachowania;

| — | jednostki interwencyjne (tj. oddziały prewencji) posiadające sprzęt i pojazdy ochronne itd.) powinny znajdować się w dyskretnym miejscu, chyba że rozwój wypadków wymusza zastosowanie bardziej siłowej interwencji. |
| --- | --- |

—

jednostki interwencyjne (tj. oddziały prewencji) posiadające sprzęt i pojazdy ochronne itd.) powinny znajdować się w dyskretnym miejscu, chyba że rozwój wypadków wymusza zastosowanie bardziej siłowej interwencji.

Pomoże to policji państwa organizującego zebrać informacje i przekazać decyzje dowództwa w odniesieniu do rozmieszczenia taktycznego w oparciu o ciągłą ocenę ryzyka dokonywaną na bieżąco.

Wzrost zagrożenia

W przypadku rozpoznania okoliczności stwarzających zagrożenie należy:

| — | poinformować osoby stwarzające zagrożenie o tym, że mogą spowodować podjęcie przez policję interwencji; |
| --- | --- |

—

poinformować osoby stwarzające zagrożenie o tym, że mogą spowodować podjęcie przez policję interwencji;

| — | w sytuacjach, gdy w incydent zaangażowani są kibice przyjezdni, oceny policji państwa organizującego powinny być potwierdzane przez oddelegowany oddział policji. |
| --- | --- |

—

w sytuacjach, gdy w incydent zaangażowani są kibice przyjezdni, oceny policji państwa organizującego powinny być potwierdzane przez oddelegowany oddział policji.

Jeżeli te środki nie pomogą rozwiązać problemu, może być wymagane dalsze użycie siły przez policję. Celem wprowadzenia policji do akcji na tym etapie jest zminimalizowanie dodatkowego zagrożenia, a zatem kluczowe jest, aby nie prowadzono działań powodujących eskalację napięcia (np. bezkrytyczne stosowanie siły). W przypadku stwierdzenia, że możliwy jest wzrost zagrożenia:

| — | należy wyraźnie poinformować oddziały interwencyjne wkraczające do akcji o osobach stwarzających zagrożenie i o charakterze tego zagrożenia, tak aby ewentualne rozwiązania siłowe zastosowano w sposób ukierunkowany; |
| --- | --- |

—

należy wyraźnie poinformować oddziały interwencyjne wkraczające do akcji o osobach stwarzających zagrożenie i o charakterze tego zagrożenia, tak aby ewentualne rozwiązania siłowe zastosowano w sposób ukierunkowany;

| — | osobom niestwarzającym zagrożenia należy umożliwić opuszczenie miejsca wydarzeń lub należy dać grupie czas na samouspokojenie się. |
| --- | --- |

—

osobom niestwarzającym zagrożenia należy umożliwić opuszczenie miejsca wydarzeń lub należy dać grupie czas na samouspokojenie się.

Deeskalacja

| — | po zakończeniu incydentu/incydentów, aktywność policji powinna zostać ponownie zmniejszona do odpowiedniego poziomu. |
| --- | --- |

—

po zakończeniu incydentu/incydentów, aktywność policji powinna zostać ponownie zmniejszona do odpowiedniego poziomu.

Po zakończeniu imprezy

| — | należy przeprowadzić dokładny debriefing i zarejestrować w punkcie NFIP wszystkie istotne informacje (np. na temat jakości informacji otrzymanych przed imprezą i po niej, zachowania kibiców i kontroli nad nimi, taktyk policji i egzekwowania poziomów tolerancji). |
| --- | --- |

—

należy przeprowadzić dokładny debriefing i zarejestrować w punkcie NFIP wszystkie istotne informacje (np. na temat jakości informacji otrzymanych przed imprezą i po niej, zachowania kibiców i kontroli nad nimi, taktyk policji i egzekwowania poziomów tolerancji).

Image

Image

Dodatek 2

Termin realizacji zamówień dotyczących produktów i usług Europolu
   (1)

| | Oficjalne zamówienie w Europolu |
| --- | --- |
| Wstępna ogólna ocena zagrożenia przestępczością zorganizowaną dotycząca imprezy (GTA) | D (2)-12 miesięcy |
| Wstępna ogólna ocena zagrożenia terroryzmem dotycząca imprezy (GTTA) | D-12 miesięcy |
| Aktualizacje GTA lub GTTA | D-6 miesięcy |
| Szczegółowe oceny zagrożeń (określony rodzaj przestępczości) | D-6 miesięcy |
| Operacyjne wsparcie analityczne w ramach istniejących roboczych akt analitycznych Europolu | D-4 miesiące |
| Szkolenie w zakresie analizy strategicznej | D-8 miesięcy |
| Szkolenie w zakresie analizy operacyjnej | D-8 miesięcy |
| Specjalistyczne kursy szkoleniowe (określony rodzaj przestępczości) | D-6 miesięcy |
| Oficer łącznikowy Europolu na miejscu | D-12 miesięcy |

Oficjalne zamówienie w Europolu

Wstępna ogólna ocena zagrożenia przestępczością zorganizowaną dotycząca imprezy (GTA)

D (2)-12 miesięcy

Wstępna ogólna ocena zagrożenia terroryzmem dotycząca imprezy (GTTA)

D-12 miesięcy

Aktualizacje GTA lub GTTA

D-6 miesięcy

Szczegółowe oceny zagrożeń (określony rodzaj przestępczości)

D-6 miesięcy

Operacyjne wsparcie analityczne w ramach istniejących roboczych akt analitycznych Europolu

D-4 miesiące

Szkolenie w zakresie analizy strategicznej

D-8 miesięcy

Szkolenie w zakresie analizy operacyjnej

D-8 miesięcy

Specjalistyczne kursy szkoleniowe (określony rodzaj przestępczości)

D-6 miesięcy

Oficer łącznikowy Europolu na miejscu

D-12 miesięcy

---

(1)  Wsparcie Europolu dla państw członkowskich – większe międzynarodowe imprezy sportowe (dossier Europolu nr 2570-50r1)

(2)  Data rozpoczęcia imprezy.

Dodatek 3

Specyfikacje policyjnych kamizelek identyfikacyjnych oraz przykłady takich kamizelek

Jest to kamizelka (bez rękawów) wkładana przez głowę

Kolor: niebieski NATO

Kod koloru: Pantone 279C

Oznaczenia identyfikacyjne

Jeden wyraz: POLICE (tylko w języku angielskim) w obrysowanym polu umieszczony na środku kamizelki zarówno z przodu, jak i z tyłu.

Litery POLICE i obrys: Tło w kolorze Nato Blue.

Zarówno litery, jak i obrys pola mają być wykonane srebrną farbą świecącą.

| Wymiary pola | = | 25 cm × 9 cm |
| --- | --- | --- |

Wymiary pola

=

25 cm × 9 cm

| Litery POLICE | : | Szerokość jednej litery | = | 1,3 cm |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Wysokość | = | 7,5 cm |

Litery POLICE

:

Szerokość jednej litery

=

1,3 cm

Wysokość

=

7,5 cm

Przód kamizelki:

Na piersi po lewej stronie (nad polem POLICE): Flaga narodowa 10 cm x 7 cm wyszyta/naszyta lub w plastykowej kopercie.

Na piersi po prawej stronie (nad polem POLICE): Symbol UE 8 cm × 8 cm

Pod polem POLICE powinien się znajdować pas o szerokości 5 cm wykonany srebrną farbą świecącą, przechodzący przez przednią część kamizelki.

Tył kamizelki:

Flaga narodowa nad polem POLICE: 10 cm × 7 cm.

Pod polem POLICE powinien się znajdować pas o szerokości 5 cm wykonany srebrną farbą świecącą, przechodzący przez tylną część kamizelki.

Kamizelkę powinna być spinana z obu stron za pomocą pasków z rzepami lub zatrzasków.

Image

Dodatek 4

Kategorie kibiców piłki nożnej

| | | |
| --- | --- | --- |
| Kategoria A | | Niestwarzający zagrożenia |
| Kategoria B | | Stwarzający zagrożenie |
| Kategoria C | |

Kategoria A

Image

Niestwarzający zagrożenia

Kategoria B

Image

Stwarzający zagrożenie

Kategoria C

Image

Definicja kibica stwarzającego zagrożenie

Osoba znana lub nieznana, o której można sądzić, że stwarza ewentualne zagrożenie dla porządku publicznego lub przejawia zachowanie antyspołeczne – planowane lub spontaniczne – podczas imprezy piłkarskiej lub w związku z taką imprezą (zob. dynamiczna ocena ryzyka poniżej).

Definicja kibica niestwarzającego zagrożenia

Osoba znana lub nieznana, o której można sądzić, że nie stwarza zagrożenia polegającego na planowanym lub spontanicznym stosowaniu przemocy lub zakłócaniu porządku bądź uczestniczeniu w takich sytuacjach podczas imprezy piłkarskiej lub w związku z taką imprezą.

LISTA KONTROLNA DOTYCZĄCA KIBICÓW STWARZAJĄCYCH ZAGROŻENIE

| Elementy | Komentarze uzupełniające |
| --- | --- |
| PORZĄDEK PUBLICZNY

  Historyczne współzawodnictwo między klubami
  Przewidywane użycie przemocy
  Zachowanie rasistowskie
  Możliwość znalezienia się kibiców z zewnątrz w sektorze gospodarzy
  Wtargnięcie na boisko
  Problemy związane z alkoholem
  Użycie broni
  Znajomość taktyki policji
  Inne

  BEZPIECZEŃSTWO PUBLICZNE

  Zagrożenie terrorystyczne
  Napięcia na tle politycznym/używanie transparentów
  Prawdopodobne użycie rac/ogni sztucznych
  Kibice przyjezdni bez biletów
  Bilety czarnorynkowe
  Inne

  DZIAŁALNOŚĆ PRZESTĘPCZA

  Fałszowane bilety
  Sprzedaż/używanie narkotyków
  Inne | |

Elementy

Komentarze uzupełniające

PORZĄDEK PUBLICZNY

Historyczne współzawodnictwo między klubami

Przewidywane użycie przemocy

Zachowanie rasistowskie

Możliwość znalezienia się kibiców z zewnątrz w sektorze gospodarzy

Wtargnięcie na boisko

Problemy związane z alkoholem

Użycie broni

Znajomość taktyki policji

Inne

BEZPIECZEŃSTWO PUBLICZNE

Zagrożenie terrorystyczne

Napięcia na tle politycznym/używanie transparentów

Prawdopodobne użycie rac/ogni sztucznych

Kibice przyjezdni bez biletów

Bilety czarnorynkowe

Inne

DZIAŁALNOŚĆ PRZESTĘPCZA

Fałszowane bilety

Sprzedaż/używanie narkotyków

Inne

---

III Akty przygotowawcze

INICJATYWY PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

| 24.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 165/22 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 165/22

---

Inicjatywa Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Estońskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Republiki Słowenii i Królestwa Szwecji dotycząca dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych

2010/C 165/02

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust. 1 lit. a),

uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Estońskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Republiki Słowenii oraz Królestwa Szwecji,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Unia Europejska postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. |
| --- | --- |

(1)

Unia Europejska postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

| (2) | Art. 82 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przewiduje, że współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w Unii opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania wyroków i orzeczeń sądowych, która to zasada jest od czasu posiedzenia Rady Europejskiej w Tampere w dniach 15–16 października 1999 r. powszechnie określana kamieniem węgielnym współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w Unii. |
| --- | --- |

(2)

Art. 82 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przewiduje, że współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w Unii opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania wyroków i orzeczeń sądowych, która to zasada jest od czasu posiedzenia Rady Europejskiej w Tampere w dniach 15–16 października 1999 r. powszechnie określana kamieniem węgielnym współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w Unii.

| (3) | Potrzeba niezwłocznego wzajemnego uznawania postanowień, by zapobiegać niszczeniu, przekształcaniu, przemieszczaniu, przenoszeniu lub wyzbywaniu się materiału dowodowego, znalazła swoje odzwierciedlenie w decyzji ramowej Rady 2003/577/WSiSW z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie wykonania w Unii Europejskiej postanowień o zabezpieczeniu mienia i środków dowodowych (1). Ponieważ jednak stosowanie tego aktu ogranicza się do samego zabezpieczania, postanowieniu zabezpieczającemu musi towarzyszyć osobny wniosek o przeniesienie materiału dowodowego do państwa wydającego, zgodnie z zasadami wzajemnej pomocy w sprawach karnych. Skutkuje to dwuetapowym mechanizmem, który ujemnie wpływa na skuteczność wspomnianego aktu. Ponadto system ten współistnieje z tradycyjnymi instrumentami współpracy i w związku z tym właściwe organy rzadko stosują go w praktyce. |
| --- | --- |

(3)

Potrzeba niezwłocznego wzajemnego uznawania postanowień, by zapobiegać niszczeniu, przekształcaniu, przemieszczaniu, przenoszeniu lub wyzbywaniu się materiału dowodowego, znalazła swoje odzwierciedlenie w decyzji ramowej Rady 2003/577/WSiSW z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie wykonania w Unii Europejskiej postanowień o zabezpieczeniu mienia i środków dowodowych (1). Ponieważ jednak stosowanie tego aktu ogranicza się do samego zabezpieczania, postanowieniu zabezpieczającemu musi towarzyszyć osobny wniosek o przeniesienie materiału dowodowego do państwa wydającego, zgodnie z zasadami wzajemnej pomocy w sprawach karnych. Skutkuje to dwuetapowym mechanizmem, który ujemnie wpływa na skuteczność wspomnianego aktu. Ponadto system ten współistnieje z tradycyjnymi instrumentami współpracy i w związku z tym właściwe organy rzadko stosują go w praktyce.

| (4) | Decyzja ramowa Rady 2008/978/WSiSW z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie europejskiego nakazu dowodowego dotyczącego przedmiotów, dokumentów i danych, które mają zostać wykorzystane w postępowaniach w sprawach karnych (2) przyjęta została w celu zastosowania w tym zakresie zasady wzajemnego uznawania. Jednakże europejski nakaz dowodowy ma zastosowanie jedynie do już istniejącego materiału dowodowego i obejmuje zatem ograniczony zakres współpracy, którą wymiary sprawiedliwości podejmują w sprawach karnych w odniesieniu do materiału dowodowego. Z uwagi na ograniczone zastosowanie tego nakazu właściwe organy mogą swobodnie korzystać z nowego systemu lub z procedur wzajemnej pomocy prawnej, które i tak nadal mają zastosowanie do materiału dowodowego niepodlegającego europejskiemu nakazowi dowodowemu. |
| --- | --- |

(4)

Decyzja ramowa Rady 2008/978/WSiSW z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie europejskiego nakazu dowodowego dotyczącego przedmiotów, dokumentów i danych, które mają zostać wykorzystane w postępowaniach w sprawach karnych (2) przyjęta została w celu zastosowania w tym zakresie zasady wzajemnego uznawania. Jednakże europejski nakaz dowodowy ma zastosowanie jedynie do już istniejącego materiału dowodowego i obejmuje zatem ograniczony zakres współpracy, którą wymiary sprawiedliwości podejmują w sprawach karnych w odniesieniu do materiału dowodowego. Z uwagi na ograniczone zastosowanie tego nakazu właściwe organy mogą swobodnie korzystać z nowego systemu lub z procedur wzajemnej pomocy prawnej, które i tak nadal mają zastosowanie do materiału dowodowego niepodlegającego europejskiemu nakazowi dowodowemu.

| (5) | Stopniowo, po przyjęciu decyzji ramowych 2003/577/WSiSW oraz 2008/978/WSiSW, stawało się jasne, że istniejące przepisy o gromadzeniu materiału dowodowego są zbyt rozdrobnione i skomplikowane. Dlatego konieczne jest nowe rozwiązanie. |
| --- | --- |

(5)

Stopniowo, po przyjęciu decyzji ramowych 2003/577/WSiSW oraz 2008/978/WSiSW, stawało się jasne, że istniejące przepisy o gromadzeniu materiału dowodowego są zbyt rozdrobnione i skomplikowane. Dlatego konieczne jest nowe rozwiązanie.

| (6) | W programie sztokholmskim, przyjętym w dniu 11 grudnia 2009 r., Rada Europejska postanowiła, że w dalszym ciągu należy dążyć do utworzenia kompleksowego systemu uzyskiwania dowodów w sprawach o charakterze transgranicznym, opartego na zasadzie wzajemnego uznawania. Rada Europejska zwróciła uwagę, że instrumenty obowiązujące obecnie w tej dziedzinie tworzą rozdrobniony system i że potrzebne jest nowe podejście - oparte na zasadzie wzajemnego uznawania, ale uwzględniające także elastyczność tradycyjnego systemu wzajemnej pomocy prawnej. Dlatego Rada Europejska zaapelowała o to, by wszystkie instrumenty obowiązujące w tej dziedzinie – w tym decyzję ramową w sprawie europejskiego nakazu dowodowego – zastąpić kompleksowym systemem, który w jak najszerszym zakresie objąłby wszystkie rodzaje dowodów, przewidywałby terminy wykonania i maksymalnie ograniczał możliwości odmowy. |
| --- | --- |

(6)

W programie sztokholmskim, przyjętym w dniu 11 grudnia 2009 r., Rada Europejska postanowiła, że w dalszym ciągu należy dążyć do utworzenia kompleksowego systemu uzyskiwania dowodów w sprawach o charakterze transgranicznym, opartego na zasadzie wzajemnego uznawania. Rada Europejska zwróciła uwagę, że instrumenty obowiązujące obecnie w tej dziedzinie tworzą rozdrobniony system i że potrzebne jest nowe podejście - oparte na zasadzie wzajemnego uznawania, ale uwzględniające także elastyczność tradycyjnego systemu wzajemnej pomocy prawnej. Dlatego Rada Europejska zaapelowała o to, by wszystkie instrumenty obowiązujące w tej dziedzinie – w tym decyzję ramową w sprawie europejskiego nakazu dowodowego – zastąpić kompleksowym systemem, który w jak najszerszym zakresie objąłby wszystkie rodzaje dowodów, przewidywałby terminy wykonania i maksymalnie ograniczał możliwości odmowy.

| (7) | To nowe podejście znajduje swój wyraz w jednym instrumencie zwanym europejskim nakazem dochodzeniowym. Jego wydanie ma powodować, że w państwie wykonującym zostanie przeprowadzona jedna lub więcej określonych czynności dochodzeniowych służących gromadzeniu materiału dowodowego. Chodzi m.in. o uzyskanie materiału dowodowego, którym organ wykonujący już dysponuje. |
| --- | --- |

(7)

To nowe podejście znajduje swój wyraz w jednym instrumencie zwanym europejskim nakazem dochodzeniowym. Jego wydanie ma powodować, że w państwie wykonującym zostanie przeprowadzona jedna lub więcej określonych czynności dochodzeniowych służących gromadzeniu materiału dowodowego. Chodzi m.in. o uzyskanie materiału dowodowego, którym organ wykonujący już dysponuje.

| (8) | Europejski nakaz dochodzeniowy ma wymiar horyzontalny i dlatego dotyczy niemal wszystkich czynności dochodzeniowych. Niektóre czynności – takie jak tworzenie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych, gromadzenie materiału dowodowego w ramach takich zespołów oraz niektóre specyficzne formy przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych, na przykład przechwycenie i natychmiastowe przesłanie przekazu telekomunikacyjnego oraz przechwycenie przekazu telekomunikacji satelitarnej – wymagają jednak szczegółowych zasad, które należy potraktować osobno. Do tych czynności powinny nadal mieć zastosowanie istniejące instrumenty. |
| --- | --- |

(8)

Europejski nakaz dochodzeniowy ma wymiar horyzontalny i dlatego dotyczy niemal wszystkich czynności dochodzeniowych. Niektóre czynności – takie jak tworzenie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych, gromadzenie materiału dowodowego w ramach takich zespołów oraz niektóre specyficzne formy przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych, na przykład przechwycenie i natychmiastowe przesłanie przekazu telekomunikacyjnego oraz przechwycenie przekazu telekomunikacji satelitarnej – wymagają jednak szczegółowych zasad, które należy potraktować osobno. Do tych czynności powinny nadal mieć zastosowanie istniejące instrumenty.

| (9) | Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do obserwacji transgranicznej, o której mowa w art. 40 konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do układu z Schengen (3). |
| --- | --- |

(9)

Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do obserwacji transgranicznej, o której mowa w art. 40 konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do układu z Schengen (3).

| (10) | Europejski nakaz dochodzeniowy powinien się koncentrować na żądanej czynności dochodzeniowej. Organ wydający najlepiej potrafi ocenić, na bazie swojej wiedzy o szczegółach danego dochodzenia, jaką czynność należy wykonać. Organ wykonujący powinien jednak mieć możliwość wykonania czynności innego rodzaju, jeżeli żądana czynność nie jest przewidziana lub dopuszczalna w jego prawie krajowym albo jeżeli czynność innego rodzaju przyniesie taki sam rezultat jak czynność wskazana w europejskim nakazie dochodzeniowym, lecz przy użyciu łagodniejszych środków przymusu. |
| --- | --- |

(10)

Europejski nakaz dochodzeniowy powinien się koncentrować na żądanej czynności dochodzeniowej. Organ wydający najlepiej potrafi ocenić, na bazie swojej wiedzy o szczegółach danego dochodzenia, jaką czynność należy wykonać. Organ wykonujący powinien jednak mieć możliwość wykonania czynności innego rodzaju, jeżeli żądana czynność nie jest przewidziana lub dopuszczalna w jego prawie krajowym albo jeżeli czynność innego rodzaju przyniesie taki sam rezultat jak czynność wskazana w europejskim nakazie dochodzeniowym, lecz przy użyciu łagodniejszych środków przymusu.

| (11) | Wykonując europejski nakaz dochodzeniowy, należy możliwie wiernie – i bez uszczerbku dla podstawowych zasad prawa państwa wykonującego – przestrzegać wymogów formalnych i proceduralnych jednoznacznie wskazanych przez państwo wydające. Organ wydający może zażądać, aby przy wykonywaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego właściwym organom państwa wykonującego towarzyszył jako wsparcie jeden lub więcej organów państwa wydającego. Możliwość ta nie oznacza jednak, że organy państwa wydającego mają na terytorium państwa wykonującego jakiekolwiek uprawnienia organów ścigania. |
| --- | --- |

(11)

Wykonując europejski nakaz dochodzeniowy, należy możliwie wiernie – i bez uszczerbku dla podstawowych zasad prawa państwa wykonującego – przestrzegać wymogów formalnych i proceduralnych jednoznacznie wskazanych przez państwo wydające. Organ wydający może zażądać, aby przy wykonywaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego właściwym organom państwa wykonującego towarzyszył jako wsparcie jeden lub więcej organów państwa wydającego. Możliwość ta nie oznacza jednak, że organy państwa wydającego mają na terytorium państwa wykonującego jakiekolwiek uprawnienia organów ścigania.

| (12) | Aby współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych była skuteczna, należy ograniczyć możliwość odmowy uznania lub wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego, jak również możliwość odroczenia jego wykonania. |
| --- | --- |

(12)

Aby współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych była skuteczna, należy ograniczyć możliwość odmowy uznania lub wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego, jak również możliwość odroczenia jego wykonania.

| (13) | Aby współpraca między państwami członkowskimi w sprawach karnych przebiegała sprawnie, skutecznie i spójnie, potrzebne są limity czasowe. Decyzję co do uznania lub wykonania należy podjąć, a daną czynność dochodzeniową – wykonać równie szybko i potraktować równie priorytetowo jak w analogicznej sprawie krajowej. Aby decyzja lub wykonanie nastąpiły w rozsądnym terminie lub dochowane zostały wymogi formalne państwa wydającego, należy zawsze określić nieprzekraczalny termin. |
| --- | --- |

(13)

Aby współpraca między państwami członkowskimi w sprawach karnych przebiegała sprawnie, skutecznie i spójnie, potrzebne są limity czasowe. Decyzję co do uznania lub wykonania należy podjąć, a daną czynność dochodzeniową – wykonać równie szybko i potraktować równie priorytetowo jak w analogicznej sprawie krajowej. Aby decyzja lub wykonanie nastąpiły w rozsądnym terminie lub dochowane zostały wymogi formalne państwa wydającego, należy zawsze określić nieprzekraczalny termin.

| (14) | Europejski nakaz dochodzeniowy zapewnia istnienie jednego systemu uzyskiwania materiału dowodowego. Do niektórych rodzajów czynności dochodzeniowych, które powinny zostać objęte tym nakazem - takich jak tymczasowe przekazanie osób pozbawionych wolności, przesłuchania metodą tele- lub wideokonferencji, uzyskiwanie informacji o rachunkach lub operacjach bankowych czy stosowanie przesyłek niejawnie nadzorowanych - potrzebne są jednak dodatkowe przepisy. Czynności dochodzeniowe, które wiążą się z bieżącym, stałym lub czasowym gromadzeniem materiału dowodowego, są co prawda objęte europejskim nakazem dochodzeniowym, ale do ich wykonania należy pozostawić organowi wykonującemu swobodę z uwagi na różnice w krajowych systemach prawnych państw członkowskich. |
| --- | --- |

(14)

Europejski nakaz dochodzeniowy zapewnia istnienie jednego systemu uzyskiwania materiału dowodowego. Do niektórych rodzajów czynności dochodzeniowych, które powinny zostać objęte tym nakazem - takich jak tymczasowe przekazanie osób pozbawionych wolności, przesłuchania metodą tele- lub wideokonferencji, uzyskiwanie informacji o rachunkach lub operacjach bankowych czy stosowanie przesyłek niejawnie nadzorowanych - potrzebne są jednak dodatkowe przepisy. Czynności dochodzeniowe, które wiążą się z bieżącym, stałym lub czasowym gromadzeniem materiału dowodowego, są co prawda objęte europejskim nakazem dochodzeniowym, ale do ich wykonania należy pozostawić organowi wykonującemu swobodę z uwagi na różnice w krajowych systemach prawnych państw członkowskich.

| (15) | Niniejsza dyrektywa zastępuje decyzje ramowe 2003/577/WSiSW i 2008/978/WSiSW, jak również różnorodne instrumenty wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, o ile dotyczą one uzyskiwania materiału dowodowego do celów postępowań karnych. |
| --- | --- |

(15)

Niniejsza dyrektywa zastępuje decyzje ramowe 2003/577/WSiSW i 2008/978/WSiSW, jak również różnorodne instrumenty wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, o ile dotyczą one uzyskiwania materiału dowodowego do celów postępowań karnych.

| (16) | Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, czyli wzajemne uznawanie decyzji podjętych w celu uzyskania materiału dowodowego, nie mogą zostać w sposób wystarczający osiągnięte przez państwa członkowskie, a ze względu na swoje rozmiary i skutki mogą zostać lepiej osiągnięte na szczeblu unijnym, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym samym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. |
| --- | --- |

(16)

Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, czyli wzajemne uznawanie decyzji podjętych w celu uzyskania materiału dowodowego, nie mogą zostać w sposób wystarczający osiągnięte przez państwa członkowskie, a ze względu na swoje rozmiary i skutki mogą zostać lepiej osiągnięte na szczeblu unijnym, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym samym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

| (17) | Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w tytule VI tej karty. Żadnego z przepisów niniejszej dyrektywy nie wolno interpretować jako zakazującego odmowy wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego, jeżeli na podstawie obiektywnych przesłanek można sądzić, że został wydany w celu ścigania lub ukarania osoby ze względu na jej płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię, orientację seksualną, obywatelstwo, język lub poglądy polityczne albo że jej sytuacja może ulec pogorszeniu z jednej z tych przyczyn. |
| --- | --- |

(17)

Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w tytule VI tej karty. Żadnego z przepisów niniejszej dyrektywy nie wolno interpretować jako zakazującego odmowy wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego, jeżeli na podstawie obiektywnych przesłanek można sądzić, że został wydany w celu ścigania lub ukarania osoby ze względu na jej płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię, orientację seksualną, obywatelstwo, język lub poglądy polityczne albo że jej sytuacja może ulec pogorszeniu z jednej z tych przyczyn.

| (18) | [Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo i Irlandia zgłosiły zamiar uczestnictwa w przyjęciu niniejszej dyrektywy.] |
| --- | --- |

(18)

[Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo i Irlandia zgłosiły zamiar uczestnictwa w przyjęciu niniejszej dyrektywy.]

| (19) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy, nie jest nią związana ani jej nie stosuje, |
| --- | --- |

(19)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

EUROPEJSKI NAKAZ DOCHODZENIOWY

Artykuł 1

Definicja europejskiego nakazu dochodzeniowego i obowiązek jego wykonania

1.   Europejski nakaz dochodzeniowy to orzeczenie sądowe, które właściwy organ jednego państwa członkowskiego (zwanego dalej „państwem wydającym”) wydaje, by w innym państwie członkowskim (zwanym dalej „państwem wykonującym”) spowodować przeprowadzenie co najmniej jednej z określonych czynności dochodzeniowych służących zgromadzeniu materiału dowodowego w ramach postępowania, o którym mowa w art. 4.

2.   Państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz dochodzeniowy, stosując zasadę wzajemnego uznawania i przestrzegając przepisów niniejszej dyrektywy.

3.   Niniejsza dyrektywa nie modyfikuje obowiązku poszanowania praw podstawowych i zasad prawnych określonych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej ani nie wpływa na żadne obowiązki ciążące w tym względzie na organach wymiaru sprawiedliwości. Niniejsza dyrektywa nie obliguje też państw członkowskich do podjęcia jakichkolwiek środków sprzecznych z ich zasadami konstytucyjnymi w zakresie wolności stowarzyszania się, wolności prasy czy wolności wypowiedzi w innych mediach.

Artykuł 2

Definicje

Na potrzeby niniejszej dyrektywy:

| a) | „organ wydający” oznacza:






  (i) | sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora właściwego w danej sprawie; lub |
| --- | --- | --- |

a)

„organ wydający” oznacza:

(i)

sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora właściwego w danej sprawie; lub

| (ii) | każdy inny organ wymiaru sprawiedliwości określony przez państwo wydające i w danym przypadku wypełniający swoją funkcję organu dochodzeniowego w postępowaniu karnym, który jest właściwy, by nakazać gromadzenie materiału dowodowego zgodnie z prawem krajowym, |
| --- | --- |

(ii)

każdy inny organ wymiaru sprawiedliwości określony przez państwo wydające i w danym przypadku wypełniający swoją funkcję organu dochodzeniowego w postępowaniu karnym, który jest właściwy, by nakazać gromadzenie materiału dowodowego zgodnie z prawem krajowym,

| b) | „organ wykonujący” oznacza organ właściwy do uznania lub wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego zgodnie z niniejszą dyrektywą. Organ wykonujący to organ, który w podobnej sprawie krajowej jest organem właściwym, by podjąć czynność dochodzeniową wskazaną w europejskim nakazie dochodzeniowym. |
| --- | --- |

b)

„organ wykonujący” oznacza organ właściwy do uznania lub wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego zgodnie z niniejszą dyrektywą. Organ wykonujący to organ, który w podobnej sprawie krajowej jest organem właściwym, by podjąć czynność dochodzeniową wskazaną w europejskim nakazie dochodzeniowym.

Artykuł 3

Zakres stosowania europejskiego nakazu dochodzeniowego

1.   Europejskiemu nakazowi dochodzeniowemu podlega każda czynność dochodzeniowa poza czynnościami, o których mowa w ust. 2.

2.   Europejskiemu nakazowi dochodzeniowemu nie podlegają następujące czynności:

| a) | utworzenie wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego ani gromadzenie materiału dowodowego w ramach takiego zespołu, określone w art. 13 Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej (4) (zwanej dalej „konwencją”) i w decyzji ramowej Rady 2002/465/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych (5); |
| --- | --- |

a)

utworzenie wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego ani gromadzenie materiału dowodowego w ramach takiego zespołu, określone w art. 13 Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej (4) (zwanej dalej „konwencją”) i w decyzji ramowej Rady 2002/465/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych (5);

| b) | przechwycenie i natychmiastowe przesłanie przekazu telekomunikacyjnego, o czym jest mowa w art. 18 ust. 1 lit. a) konwencji; oraz |
| --- | --- |

b)

przechwycenie i natychmiastowe przesłanie przekazu telekomunikacyjnego, o czym jest mowa w art. 18 ust. 1 lit. a) konwencji; oraz

| c) | przechwycenie przekazu telekomunikacyjnego, o czym jest mowa w art. 18 ust. 1 lit. b) konwencji, o ile czynności te dotyczą sytuacji, o których mowa w art. 18 ust. 2 lit. a) i c) oraz w art. 20 tej konwencji. |
| --- | --- |

c)

przechwycenie przekazu telekomunikacyjnego, o czym jest mowa w art. 18 ust. 1 lit. b) konwencji, o ile czynności te dotyczą sytuacji, o których mowa w art. 18 ust. 2 lit. a) i c) oraz w art. 20 tej konwencji.

Artykuł 4

Rodzaj postępowania, w którym można wydać europejski nakaz dochodzeniowy

Europejski nakaz dochodzeniowy można wydać:

| a) | w odniesieniu do postępowania karnego, które wszczął organ wymiaru sprawiedliwości lub które może zostać wszczęte przed organem wymiaru sprawiedliwości w sprawie o przestępstwo na mocy prawa krajowego państwa wydającego; |
| --- | --- |

a)

w odniesieniu do postępowania karnego, które wszczął organ wymiaru sprawiedliwości lub które może zostać wszczęte przed organem wymiaru sprawiedliwości w sprawie o przestępstwo na mocy prawa krajowego państwa wydającego;

| b) | w postępowaniu wszczętym przez organy administracyjne w związku z czynami, które są zagrożone karą na mocy prawa krajowego państwa wydającego, gdyż stanowią naruszenie przepisów prawa, w przypadku gdy wydana decyzja może skutkować wszczęciem postępowania przed sądem właściwym zwłaszcza w sprawach karnych; |
| --- | --- |

b)

w postępowaniu wszczętym przez organy administracyjne w związku z czynami, które są zagrożone karą na mocy prawa krajowego państwa wydającego, gdyż stanowią naruszenie przepisów prawa, w przypadku gdy wydana decyzja może skutkować wszczęciem postępowania przed sądem właściwym zwłaszcza w sprawach karnych;

| c) | w postępowaniu wszczętym przez organy wymiaru sprawiedliwości w związku z czynami, które są zagrożone karą na mocy prawa krajowego państwa wydającego, gdyż stanowią naruszenie przepisów prawa, w przypadku gdy wydana decyzja może skutkować wszczęciem postępowania przed sądem właściwym zwłaszcza w sprawach karnych, oraz |
| --- | --- |

c)

w postępowaniu wszczętym przez organy wymiaru sprawiedliwości w związku z czynami, które są zagrożone karą na mocy prawa krajowego państwa wydającego, gdyż stanowią naruszenie przepisów prawa, w przypadku gdy wydana decyzja może skutkować wszczęciem postępowania przed sądem właściwym zwłaszcza w sprawach karnych, oraz

| d) | w związku z postępowaniem, o którym mowa w lit. a), b) i c), odnoszącym się do przestępstwa lub naruszenie prawa, za które osoba prawna może zostać pociągnięta do odpowiedzialności lub ukarana w państwie wydającym. |
| --- | --- |

d)

w związku z postępowaniem, o którym mowa w lit. a), b) i c), odnoszącym się do przestępstwa lub naruszenie prawa, za które osoba prawna może zostać pociągnięta do odpowiedzialności lub ukarana w państwie wydającym.

Artykuł 5

Treść i forma europejskiego nakazu dochodzeniowego

1.   Organ wydający wypełnia formularz europejskiego nakazu dochodzeniowego przedstawiony w załączniku A, podpisuje go i poświadcza prawdziwość zawartych w nim informacji.

2.   Każde państwo członkowskie określa, którego(-ych) z urzędowych języków instytucji Unii oprócz jego własnego(-ych) języka(-ów) urzędowego(-ych) można użyć do wypełnienia lub tłumaczenia europejskiego nakazu dochodzeniowego, w przypadku gdy samo jest państwem wykonującym.

ROZDZIAŁ II

PROCEDURY I GWARANCJE OBOWIĄZUJĄCE PAŃSTWO WYDAJĄCE

Artykuł 6

Przekazanie europejskiego nakazu dochodzeniowego

1.   Organ wydający przekazuje europejski nakaz dochodzeniowy organowi wykonującemu dowolną metodą pozwalającą uzyskać pisemne potwierdzenie, tak aby umożliwić państwu wykonującemu ustalenie autentyczności nakazu. Wszelka dalsza komunikacja urzędowa odbywa się bezpośrednio między organem wydającym a organem wykonującym.

2.   Bez uszczerbku dla art. 2 lit. b) każde państwo członkowskie może wyznaczyć jeden organ centralny lub, jeśli jego system prawny przewiduje taką możliwość, większą ich liczbę do pomocy właściwym organom wymiaru sprawiedliwości. Państwo członkowskie może, jeżeli to konieczne z uwagi na strukturę jego własnego wymiaru sprawiedliwości, przydzielić swojemu(-im) organowi(-om) centralnemu(-ym) zadanie urzędowego przekazywania i odbioru europejskich nakazów dochodzeniowych, jak również prowadzenia dalszej korespondencji urzędowej w tym względzie.

3.   Jeżeli organ wydający tak postanowi, nakaz można przekazać za pośrednictwem zabezpieczonego systemu telekomunikacyjnego europejskiej sieci sądowej.

4.   Jeżeli organ wykonujący nie jest znany, organ wydający podejmuje wszelkie niezbędne działania, w tym za pośrednictwem punktów kontaktowych europejskiej sieci sądowej, by uzyskać odpowiednie informacje od państwa wykonującego.

5.   Jeżeli organ państwa wykonującego, który otrzymał europejski nakaz dochodzeniowy, nie jest organem właściwym do jego uznania i przedsięwzięcia środków koniecznych do jego wykonania, przekazuje go z urzędu organowi wykonującemu i informuje o tym organ wydający.

6.   Wszelkie trudności dotyczące przekazywania lub ustalania autentyczności dokumentów potrzebnych do wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego rozwiązuje się w drodze bezpośrednich kontaktów między zaangażowanym organem wydającym a zaangażowanym organem wykonującym lub, w stosownych przypadkach, przy udziale centralnych organów państw członkowskich.

Artykuł 7

Europejski nakaz dochodzeniowy powiązany z wcześniejszym europejskim nakazem dochodzeniowym

1.   Jeżeli organ wydający uzupełni wcześniejszy europejski nakaz dochodzeniowy kolejnym europejskim nakazem dochodzeniowym, dokonuje stosownej adnotacji w formularzu nakazu przedstawionym w załączniku A.

2.   Jeżeli zgodnie z art. 8 ust. 3 organ wydający pomaga w wykonywaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego w państwie wykonującym, to - bez uszczerbku dla powiadomień dokonanych na podstawie w art. 28 ust. 1 lit. c) - może on w trakcie swojej obecności w państwie wykonującym skierować bezpośrednio do organu wykonującego europejski nakaz dochodzeniowy uzupełniający nakaz wcześniejszy.

ROZDZIAŁ III

PROCEDURY I GWARANCJE OBOWIĄZUJĄCE PAŃSTWO WYKONUJĄCE

Artykuł 8

Uznawanie i wykonywanie

1.   Organ wykonujący uznaje europejski nakaz dochodzeniowy przekazany zgodnie z art. 6, nie wymagając żadnych dodatkowych formalności, i niezwłocznie podejmuje czynności niezbędne do jego wykonania w taki sam sposób i w takim samym trybie, jakby dana czynność dochodzeniowa została zarządzona przez organ państwa wykonującego, chyba że organ wykonujący powoła się na jedną z podstaw nieuznania lub niewykonania nakazu, o których mowa w art. 10, lub na jedną z podstaw odroczenia, o których mowa w art. 14.

2.   O ile niniejsza dyrektywa nie stanowi inaczej, organ wykonujący dopełnia formalności i procedur wyraźnie wskazanych przez organ wydający, pod warunkiem że takie formalności i procedury nie są sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa państwa wykonującego.

3.   Organ wydający może zażądać, aby w wykonywaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego właściwym organom państwa wykonującego towarzyszył jako wsparcie jeden lub więcej organów państwa wydającego. Organ wykonujący spełnia to żądanie, pod warunkiem że taka pomoc nie jest sprzeczna z podstawowymi zasadami prawa państwa wykonującego.

4.   Aby ułatwić skuteczne stosowanie niniejszego artykułu, organ wydający i organ wykonujący mogą się konsultować wszelkimi odpowiednimi metodami.

Artykuł 9

Zastosowanie czynności dochodzeniowej innego typu

1.   Organ wykonujący może zdecydować, że zamiast czynności wskazanej w europejskim nakazie dochodzeniowym zastosuje inną czynność dochodzeniową, gdy:

| a) | czynność dochodzeniowa wskazana w europejskim nakazie dochodzeniowym nie istnieje w prawie państwa wykonującego; |
| --- | --- |

a)

czynność dochodzeniowa wskazana w europejskim nakazie dochodzeniowym nie istnieje w prawie państwa wykonującego;

| b) | czynność dochodzeniowa wskazana w europejskim nakazie dochodzeniowym istnieje w prawie państwa wykonującego, ale jej użycie jest możliwe tylko w odniesieniu do danej listy lub kategorii przestępstw, która nie zawiera przestępstwa podanego w europejskim nakazie dochodzeniowym, lub |
| --- | --- |

b)

czynność dochodzeniowa wskazana w europejskim nakazie dochodzeniowym istnieje w prawie państwa wykonującego, ale jej użycie jest możliwe tylko w odniesieniu do danej listy lub kategorii przestępstw, która nie zawiera przestępstwa podanego w europejskim nakazie dochodzeniowym, lub

| c) | czynność dochodzeniowa wybrana przez organ wykonujący będzie miała taki sam rezultat jak czynność wskazana w europejskim nakazie dochodzeniowym, lecz przy użyciu łagodniejszych środków przymusu. |
| --- | --- |

c)

czynność dochodzeniowa wybrana przez organ wykonujący będzie miała taki sam rezultat jak czynność wskazana w europejskim nakazie dochodzeniowym, lecz przy użyciu łagodniejszych środków przymusu.

2.   Jeżeli organ wykonujący postanowi skorzystać z możliwości określonej w ust. 1, informuje o tym najpierw organ wydający, tak by ten mógł ewentualnie zdecydować o wycofaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego.

Artykuł 10

Podstawy nieuznania lub niewykonania

1.   Uznania lub wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego w państwie wykonującym można odmówić, gdy:

| a) | prawo państwa wykonującego przewiduje immunitet lub przywilej, który uniemożliwia wykonanie europejskiego nakazu dochodzeniowego; |
| --- | --- |

a)

prawo państwa wykonującego przewiduje immunitet lub przywilej, który uniemożliwia wykonanie europejskiego nakazu dochodzeniowego;

| b) | w określonym przypadku jego wykonanie naruszałoby żywotne interesy w zakresie bezpieczeństwa narodowego, narażałoby na niebezpieczeństwo źródło informacji lub wiązałoby się z wykorzystaniem informacji niejawnych odnoszących się do określonych działań wywiadu; |
| --- | --- |

b)

w określonym przypadku jego wykonanie naruszałoby żywotne interesy w zakresie bezpieczeństwa narodowego, narażałoby na niebezpieczeństwo źródło informacji lub wiązałoby się z wykorzystaniem informacji niejawnych odnoszących się do określonych działań wywiadu;

| c) | w przypadkach określonych w art. 9 ust. 1 lit. a) i b) nie ma innej dopuszczalnej czynności dochodzeniowej, która umożliwiałaby osiągnięcie podobnego rezultatu, lub |
| --- | --- |

c)

w przypadkach określonych w art. 9 ust. 1 lit. a) i b) nie ma innej dopuszczalnej czynności dochodzeniowej, która umożliwiałaby osiągnięcie podobnego rezultatu, lub

| d) | europejski nakaz dochodzeniowy wydano w postępowaniu, o którym mowa w art. 4 lit. b) i c), a dana czynność nie byłaby dopuszczalna w analogicznej sprawie krajowej. |
| --- | --- |

d)

europejski nakaz dochodzeniowy wydano w postępowaniu, o którym mowa w art. 4 lit. b) i c), a dana czynność nie byłaby dopuszczalna w analogicznej sprawie krajowej.

2.   W przypadkach określonych w ust. 1 lit. b) i c), zanim organ wykonujący postanowi, by w całości lub w części nie uznać lub nie wykonać europejskiego nakazu dochodzeniowego, organ ten wszelkimi odpowiednimi metodami zasięga opinii organu wydającego, a w stosownych przypadkach występuje do niego o bezzwłoczne dostarczenie wszelkich niezbędnych informacji.

Artykuł 11

Termin uznania lub wykonania

1.   Decyzję co do uznania lub wykonania podejmuje się, a daną czynność dochodzeniową – wykonuje równie szybko i traktuje się je równie priorytetowo jak w analogicznej sprawie krajowej, a w każdym razie w terminie przewidzianym w niniejszym artykule.

2.   Jeżeli organ wydający zaznaczył w europejskim nakazie dochodzeniowym, że – z uwagi na terminy proceduralne, ciężar przestępstwa lub inne szczególnie pilne okoliczności – konieczny jest termin krótszy niż przewidziany w niniejszym artykule, lub jeżeli zaznaczył w nakazie, że daną czynność dochodzeniową należy wykonać w określonym dniu, organ wykonujący uwzględnia ten wymóg w maksymalnym możliwym stopniu.

3.   Decyzję co do uznania lub wykonania właściwy organ wykonujący podejmuje możliwie szybko i – bez uszczerbku dla ust. 5 – nie później niż w terminie 30 dni od otrzymania europejskiego nakazu dochodzeniowego.

4.   Organ wykonujący przeprowadza daną czynność dochodzeniową niezwłocznie, ale – bez uszczerbku dla ust. 5 – nie później niż w terminie 90 dni od podjęcia decyzji, o której mowa w ust. 3, chyba że zachodzą podstawy odroczenia określone w art. 14 albo państwo wykonujące dysponuje już materiałem dowodowym, którego dotyczy czynność dochodzeniowa wskazana w europejskim nakazie dochodzeniowym.

5.   Jeżeli w określonym przypadku właściwy organ wykonujący nie ma praktycznej możliwości dochowania terminu określonego w ust. 3, informuje o tym niezwłocznie w dowolny sposób właściwy organ państwa wydającego, podając przyczyny opóźnienia i szacunkowy okres potrzebny na podjęcie decyzji. W takich przypadkach termin określony w ust. 3 można przedłużyć maksymalnie o 30 dni.

6.   Jeżeli w określonym przypadku właściwy organ wykonujący nie ma praktycznej możliwości dochowania terminu określonego w ust. 4, informuje o tym niezwłocznie w dowolny sposób właściwy organ państwa wydającego, podając przyczyny opóźnienia, i zasięga opinii organu wydającego co do właściwego terminu wykonania danej czynności.

Artykuł 12

Przekazywanie materiału dowodowego

1.   Organ wykonujący przekazuje państwu wydającemu bez zbędnej zwłoki materiał dowodowy uzyskany dzięki wykonaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego. Jeżeli wystąpiono o to w europejskim nakazie dochodzeniowym i jeżeli możliwość taką dopuszcza prawo krajowe państwa wykonującego, materiał dowodowy przekazuje się bezpośrednio właściwym organom państwa wydającego, które pomagają w wykonaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego zgodnie z art. 8 ust. 3.

2.   Przekazując uzyskany materiał dowodowy, organ wykonujący zaznacza, czy wymaga jego zwrotu do państwa wykonującego, gdy tylko przestanie być potrzebny państwu wydającemu.

Artykuł 13

Środki odwoławcze

Zainteresowane strony mają do dyspozycji środki odwoławcze zgodnie z prawem krajowym. Merytoryczne podstawy wydania europejskiego nakazu dochodzeniowego można kwestionować wyłącznie w drodze powództwa przed sądem w państwie wydającym.

Artykuł 14

Podstawy odroczenia uznania lub wykonania

1.   Uznanie lub wykonanie europejskiego nakazu dochodzeniowego w państwie wykonującym można odroczyć, gdy:

| a) | jego wykonanie mogłoby zaszkodzić toczącemu się postępowaniu karnemu – o okres uznany przez państwo wykonujące za stosowny; lub |
| --- | --- |

a)

jego wykonanie mogłoby zaszkodzić toczącemu się postępowaniu karnemu – o okres uznany przez państwo wykonujące za stosowny; lub

| b) | odnośne przedmioty, dokumenty lub dane są już wykorzystywane w innym postępowaniu – dopóki nie będą już one w nim potrzebne. |
| --- | --- |

b)

odnośne przedmioty, dokumenty lub dane są już wykorzystywane w innym postępowaniu – dopóki nie będą już one w nim potrzebne.

2.   Gdy tylko podstawa odroczenia utraci swoją zasadność, organ wykonujący natychmiast podejmuje czynności konieczne do wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego i dowolną metodą pozwalającą uzyskać pisemne potwierdzenie informuje o tym organ wydający.

Artykuł 15

Obowiązek informowania

1.   Właściwy organ państwa wykonującego, który otrzymuje europejski nakaz dochodzeniowy, potwierdza niezwłocznie jego otrzymanie – najpóźniej w terminie jednego tygodnia od jego otrzymania – wypełniając i odsyłając formularz przedstawiony w załączniku B. Jeżeli zgodnie z art. 6 ust. 2 wyznaczony został organ centralny, obowiązek potwierdzenia otrzymania europejskiego nakazu dochodzeniowego dotyczy zarówno tego organu centralnego, jak i organu wykonującego, który ten nakaz otrzymał za pośrednictwem organu centralnego. W przypadku określonym w art. 6 ust. 5 obowiązek potwierdzenia otrzymania europejskiego nakazu dochodzeniowego dotyczy zarówno właściwego organu, który go otrzymał pierwotnie, jak i organu wykonującego, któremu nakaz ten został ostatecznie przekazany.

2.   Bez uszczerbku dla art. 9 ust. 2 organ wykonujący informuje organ wydający:

| a) | natychmiast dowolną metodą, gdy:






  (i) | organ wykonujący nie jest w stanie podjąć decyzji co do uznania lub wykonania nakazu, gdyż formularz przedstawiony w załączniku jest niekompletny lub ewidentnie błędnie wypełniony; |
| --- | --- | --- |

a)

natychmiast dowolną metodą, gdy:

(i)

organ wykonujący nie jest w stanie podjąć decyzji co do uznania lub wykonania nakazu, gdyż formularz przedstawiony w załączniku jest niekompletny lub ewidentnie błędnie wypełniony;

| (ii) | organ wykonujący, wykonując europejski nakazu dochodzeniowy, uzna bez dalszych dociekań, że celowe może być podjęcie działań dochodzeniowych, których nie przewidziano pierwotnie lub których nie można było wskazać w momencie wydawania europejskiego nakazu dochodzeniowego – po to aby organ wydający mógł w danej sprawie podjąć dalsze działania; |
| --- | --- |

(ii)

organ wykonujący, wykonując europejski nakazu dochodzeniowy, uzna bez dalszych dociekań, że celowe może być podjęcie działań dochodzeniowych, których nie przewidziano pierwotnie lub których nie można było wskazać w momencie wydawania europejskiego nakazu dochodzeniowego – po to aby organ wydający mógł w danej sprawie podjąć dalsze działania;

| (iii) | organ wykonujący stwierdzi, że w danej sprawie nie jest w stanie dopełnić formalności i procedur wyraźnie wskazanych zgodnie z art. 8 przez organ wydający. |
| --- | --- |

(iii)

organ wykonujący stwierdzi, że w danej sprawie nie jest w stanie dopełnić formalności i procedur wyraźnie wskazanych zgodnie z art. 8 przez organ wydający.

Na żądanie organu wydającego przekazane informacje zostają bezzwłocznie potwierdzone dowolną metodą pozwalającą uzyskać pisemne potwierdzenie;

| b) | niezwłocznie dowolną metodą pozwalającą uzyskać pisemne potwierdzenie:






  (i) | o wszelkich decyzjach podjętych na podstawie art. 10 ust. 1; |
| --- | --- | --- |

b)

niezwłocznie dowolną metodą pozwalającą uzyskać pisemne potwierdzenie:

(i)

o wszelkich decyzjach podjętych na podstawie art. 10 ust. 1;

| (ii) | o odroczeniu wykonania lub uznania europejskiego nakazu dochodzeniowego, o powodach takiej decyzji i, w miarę możliwości, o spodziewanym okresie odroczenia. |
| --- | --- |

(ii)

o odroczeniu wykonania lub uznania europejskiego nakazu dochodzeniowego, o powodach takiej decyzji i, w miarę możliwości, o spodziewanym okresie odroczenia.

Artykuł 16

Odpowiedzialność karna funkcjonariuszy

Gdy w ramach stosowania niniejszej dyrektywy funkcjonariusze państwa wydającego są obecni na terytorium państwa wykonującego, to pod względem przestępstw popełnionych przez nich lub przeciwko nim traktuje się ich tak jak funkcjonariuszy państwa wykonującego.

Artykuł 17

Odpowiedzialność cywilna funkcjonariuszy

1.   Gdy w ramach stosowania niniejszej dyrektywy funkcjonariusze państwa wydającego są obecni na terytorium państwa wykonującego, to za wszelkie szkody spowodowane przez nich podczas ich działań odpowiada państwo wydające, zgodnie z prawem państwa wykonującego.

2.   Państwo członkowskie, na którego terytorium powstała szkoda, o której mowa w ust. 1, naprawia taką szkodę na warunkach mających zastosowanie do szkody spowodowanej przez jego własnych funkcjonariuszy.

3.   Państwo członkowskie, którego funkcjonariusze spowodowali szkodę wobec jakiejkolwiek osoby na terytorium innego państwa członkowskiego, zwraca temu innemu państwu członkowskiemu całość wszelkich kwot, które to inne państwo zapłaciło ofiarom lub osobom uprawnionym w ich imieniu.

4.   Bez uszczerbku dla możliwości dochodzenia swoich praw wobec osób trzecich i z wyłączeniem ust. 3, każde państwo członkowskie powstrzymuje się w przypadku określonym w ust. 1 od żądania zwrotu za szkody, których doznało ze strony innego państwa członkowskiego.

Artykuł 18

Poufność

1.   Każde państwo członkowskie podejmuje konieczne środki w celu zapewnienia, aby wykonując europejski nakaz dochodzeniowy, organ wydający i organ wykonujący należycie uwzględniły poufny charakter dochodzenia.

2.   Organ wykonujący gwarantuje zgodnie ze swoim prawem krajowym poufność faktów i treści podanych w europejskim nakazie dochodzeniowym, jednak obowiązek nie dotyczy tych faktów i treści, których ujawnienie jest niezbędne do wykonania danej czynności dochodzeniowej. Jeżeli organ wykonujący nie jest w stanie dopełnić wymogu poufności, informuje o tym niezwłocznie organ wydający.

3.   Jeżeli brak jest innych wytycznych ze strony organu wykonującego, organ wydający zachowuje zgodnie ze swoim prawem krajowym poufność wszelkich dostarczonych przez organ wykonujący materiałów dowodowych lub informacji, jednak obowiązek ten nie dotyczy tych materiałów dowodowych i informacji, których ujawnienia wymaga dochodzenie lub postępowanie opisane w europejskim nakazie dochodzeniowym.

4.   Każde państwo członkowskie podejmuje konieczne środki w celu zapewnienia, aby banki nie ujawniały danemu klientowi banku ani innym osobom trzecim, że państwu wydającemu przekazano informacje zgodnie z art. 23, 24 i 25 ani że prowadzone jest dochodzenie.

ROZDZIAŁ IV

SZCZEGÓŁOWE PRZEPISY DOTYCZĄCE NIEKTÓRYCH CZYNNOŚCI DOCHODZENIOWYCH

Artykuł 19

Tymczasowe przekazanie osób pozbawionych wolności państwu wydającemu do celów dochodzeniowych

1.   Europejski nakaz dochodzeniowy można wydać po to, aby osoba pozbawiona wolności w państwie wykonującym została tymczasowo przekazana w celu wykonania czynności dochodzeniowej, która wymaga obecności tej osoby na terytorium państwa wydającego, pod warunkiem że osoba ta zostanie odesłana z powrotem w terminie określonym przez państwo wykonujące.

2.   Oprócz podstaw odmowy, o których mowa w art. 10 ust. 1, można również odmówić wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego, gdy:

| a) | osoba pozbawiona wolności nie wyraża zgody; lub |
| --- | --- |

a)

osoba pozbawiona wolności nie wyraża zgody; lub

| b) | przekazanie może skutkować przedłużeniem okresu pozbawienia wolności. |
| --- | --- |

b)

przekazanie może skutkować przedłużeniem okresu pozbawienia wolności.

3.   W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zezwolenia na tranzyt osoby pozbawionej wolności przez terytorium trzeciego państwa członkowskiego udziela się na wniosek, któremu towarzyszą wszelkie niezbędne dokumenty.

4.   Kwestie praktyczne związane z tymczasowym przekazaniem danej osoby oraz terminem jej obowiązkowego powrotu na terytorium państwa wykonującego są uzgadniane bezpośrednio przez zainteresowane państwa członkowskie.

5.   Osoba przekazywana pozostaje w areszcie tymczasowym na terytorium państwa wydającego, a jeżeli dochodzi do tranzytu – na terytorium państw członkowskich tranzytowych, chyba że wykonujące państwo członkowskie wystąpi o jej uwolnienie.

6.   Czas aresztu tymczasowego na terytorium wydającego państwa członkowskiego zalicza się na poczet okresu pozbawienia wolności, któremu przekazywana osoba musi lub będzie musiała się poddać na terytorium wykonującego państwa członkowskiego.

7.   Przekazanej osoby nie ściga się, nie pozbawia wolności ani nie poddaje żadnym innym ograniczeniom wolności osobistej w związku z czynami lub wyrokami, które nastąpiły przed jej wyjazdem z terytorium państwa wykonującego i które nie są ujęte w odnośnym europejskim nakazie dochodzeniowym.

8.   Immunitet przewidziany w ust. 7 ustaje, jeżeli po piętnastu kolejnych dniach liczonych od dnia, w którym obecność przekazanej osoby nie jest już wymagana przez organy wymiaru sprawiedliwości, osoba ta miała możliwość wyjazdu, a mimo to pozostała na terytorium, lub po jego opuszczeniu na nie powróciła.

9.   Koszty przekazania ponosi państwo wydające.

Artykuł 20

Tymczasowe przekazanie osób pozbawionych wolności państwu wykonującemu do celów dochodzeniowych

1.   Europejski nakaz dochodzeniowy można wydać po to, aby osoba pozbawiona wolności w państwie wydającym została tymczasowo przekazana w celu wykonania czynności dochodzeniowej, która wymaga obecności tej osoby na terytorium państwa wykonującego.

2.   Oprócz podstaw odmowy, o których mowa w art. 10 ust. 1, można również odmówić wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego, gdy:

| a) | konieczna jest zgoda danej osoby na przekazanie, a zgody tej nie uzyskano; lub |
| --- | --- |

a)

konieczna jest zgoda danej osoby na przekazanie, a zgody tej nie uzyskano; lub

| b) | organ wydający i organ wykonujący nie mogą dojść do porozumienia co do praktycznych kwestii związanych z tymczasowym przekazaniem. |
| --- | --- |

b)

organ wydający i organ wykonujący nie mogą dojść do porozumienia co do praktycznych kwestii związanych z tymczasowym przekazaniem.

3.   Jeżeli konieczna jest zgoda danej osoby na przekazanie, należy organowi wykonującemu dostarczyć niezwłocznie oświadczenie woli tej osoby albo jego kopię.

4.   Każde państwo członkowskie może zaznaczyć, że zanim wykonany zostanie europejski nakaz dochodzeniowy, konieczna jest zgoda, o której mowa w ust. 3, pod pewnymi warunkami określonymi w powiadomieniu.

5.   Art. 19 ust. 3–8 stosuje się odpowiednio do tymczasowego przekazania na mocy niniejszego artykułu.

6.   Koszty przekazania ponosi państwo wydające. Nie dotyczy to kosztów związanych z utrzymywaniem danej osoby w stanie pozbawienia wolności w państwie wykonującym.

Artykuł 21

Przesłuchanie wideokonferencyjne

1.   Jeżeli dana osoba znajduje się na terytorium państwa wykonującego i musi zostać przesłuchana w charakterze świadka lub biegłego przez organy wymiaru sprawiedliwości państwa wydającego, organ wydający może – jeżeli nie jest pożądane lub możliwe, by osoba ta stawiła się osobiście na terytorium jego państwa – wydać europejski nakaz dochodzeniowy w celu przesłuchania świadka lub biegłego drogą wideokonferencji, zgodnie z ust. 2–9.

2.   Oprócz podstaw odmowy, o których mowa w art. 10 ust. 1, można również odmówić wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego, gdy:

| a) | stosowanie wideokonferencji jest sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa obowiązującego w państwie wykonującym; lub |
| --- | --- |

a)

stosowanie wideokonferencji jest sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa obowiązującego w państwie wykonującym; lub

| b) | państwo wykonujące nie dysponuje wideokonferencyjnym zapleczem technicznym. |
| --- | --- |

b)

państwo wykonujące nie dysponuje wideokonferencyjnym zapleczem technicznym.

3.   Jeżeli państwo wykonujące nie dysponuje wideokonferencyjnym zapleczem technicznym, zaplecze takie może mu zostać udostępnione za obopólną zgodą przez państwo wydające.

4.   W przypadkach, o których mowa w ust. 2 lit. b), stosuje się odpowiednio art. 10 ust. 2.

5.   W europejskim nakazie dochodzeniowym wydanym z myślą o przesłuchaniu wideokonferencyjnym należy określić, dlaczego osobiste stawiennictwo świadka lub biegłego nie jest pożądane lub możliwe, a także podać nazwę organu wymiaru sprawiedliwości oraz imiona i nazwiska osób, które przeprowadzą przesłuchanie.

6.   Do przesłuchania wideokonferencyjnego zastosowanie mają następujące zasady:

| a) | organ wymiaru sprawiedliwości państwa wykonującego jest obecny w czasie przesłuchania, korzystając w razie konieczności z pomocy tłumacza ustnego; odpowiada on też za ustalenie tożsamości przesłuchiwanej osoby i za przestrzeganie podstawowych zasad prawa obowiązującego w państwie wykonującym. Jeśli organ wykonujący uzna, że podczas przesłuchania doszło do naruszenia podstawowych zasad prawa obowiązującego w państwie wykonującym, podejmuje natychmiast niezbędne kroki, aby zapewnić by przesłuchanie toczyło się dalej zgodnie z tymi zasadami; |
| --- | --- |

a)

organ wymiaru sprawiedliwości państwa wykonującego jest obecny w czasie przesłuchania, korzystając w razie konieczności z pomocy tłumacza ustnego; odpowiada on też za ustalenie tożsamości przesłuchiwanej osoby i za przestrzeganie podstawowych zasad prawa obowiązującego w państwie wykonującym. Jeśli organ wykonujący uzna, że podczas przesłuchania doszło do naruszenia podstawowych zasad prawa obowiązującego w państwie wykonującym, podejmuje natychmiast niezbędne kroki, aby zapewnić by przesłuchanie toczyło się dalej zgodnie z tymi zasadami;

| b) | środki ochrony przesłuchiwanej osoby zostają w razie konieczności uzgodnione przez właściwe organy państwa wydającego i państwa wykonującego; |
| --- | --- |

b)

środki ochrony przesłuchiwanej osoby zostają w razie konieczności uzgodnione przez właściwe organy państwa wydającego i państwa wykonującego;

| c) | organ wydający prowadzi przesłuchanie, lub sprawuje kontrolę nad jego tokiem, zgodnie ze swoim prawem krajowym; |
| --- | --- |

c)

organ wydający prowadzi przesłuchanie, lub sprawuje kontrolę nad jego tokiem, zgodnie ze swoim prawem krajowym;

| d) | na żądanie państwa wydającego lub przesłuchiwanej osoby państwo wykonujące zapewnia w razie konieczności przesłuchiwanemu pomoc tłumacza ustnego; |
| --- | --- |

d)

na żądanie państwa wydającego lub przesłuchiwanej osoby państwo wykonujące zapewnia w razie konieczności przesłuchiwanemu pomoc tłumacza ustnego;

| e) | przesłuchiwana osoba może powołać się na prawo do odmowy składania zeznań, które przysługuje jej na podstawie prawa obowiązującego w państwie wykonującym lub wydającym. |
| --- | --- |

e)

przesłuchiwana osoba może powołać się na prawo do odmowy składania zeznań, które przysługuje jej na podstawie prawa obowiązującego w państwie wykonującym lub wydającym.

7.   Bez uszczerbku dla środków uzgodnionych dla ochrony osób organ wykonujący sporządza po przesłuchaniu protokół, w którym odnotowuje datę i miejsce przesłuchania, tożsamość przesłuchanej osoby, tożsamość i funkcję wszystkich innych osób z państwa wykonującego uczestniczących w przesłuchaniu, wszelkie złożone przysięgi oraz warunki techniczne panujące podczas przesłuchania. Organ wykonujący przekazuje protokół organowi wydającemu.

8.   Koszt ustanowienia wideopołączenia, koszt jego obsługi w państwie wykonującym, honorarium tłumaczy ustnych zapewnionych przez to państwo, diety świadków i biegłych oraz koszty ich podróży w państwie wykonującym zostają zwrócone państwu wykonującemu przez państwo wydające, chyba że państwo wykonujące zrezygnuje ze zwrotu wszystkich lub niektórych wymienionych wydatków.

9.   Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne kroki w celu zapewnienia, by w przypadku, gdy świadkowie lub biegli są przesłuchiwani na jego terytorium na mocy niniejszego artykułu i mimo obowiązku złożenia zeznań odmawiają ich złożenia lub składają zeznania niezgodne z prawdą, jego prawo krajowe miało takie samo zastosowanie, jakby przesłuchanie toczyło się zgodnie z procedurą krajową.

10.   Europejski nakaz dochodzeniowy można także wydać, aby drogą wideokonferencji przesłuchać oskarżonego. Ust. 1–9 stosuje się odpowiednio. Oprócz podstaw odmowy, o których mowa w art. 10 ust. 1, można również odmówić wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego, gdy:

| a) | oskarżony nie wyraża zgody; lub |
| --- | --- |

a)

oskarżony nie wyraża zgody; lub

| b) | zastosowanie takiego środka byłoby sprzeczne z prawem obowiązującym w państwie wykonującym. |
| --- | --- |

b)

zastosowanie takiego środka byłoby sprzeczne z prawem obowiązującym w państwie wykonującym.

Artykuł 22

Przesłuchanie telekonferencyjne

1.   Jeżeli dana osoba znajduje się na terytorium jednego państwa członkowskiego i musi zostać przesłuchana w charakterze świadka lub biegłego przez organy wymiaru sprawiedliwości innego państwa członkowskiego, organ wydający tego drugiego państwa członkowskiego może wydać europejski nakaz dochodzeniowy, aby świadka lub biegłego przesłuchać drogą telekonferencji, zgodnie z ust. 2–4.

2.   Oprócz podstaw odmowy, o których mowa w art. 10 ust. 1, można również odmówić wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego, gdy:

| a) | stosowanie telekonferencji jest sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa obowiązującego w państwie wykonującym; lub |
| --- | --- |

a)

stosowanie telekonferencji jest sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa obowiązującego w państwie wykonującym; lub

| b) | świadek lub biegły nie wyrażają zgody na przesłuchanie taką drogą. |
| --- | --- |

b)

świadek lub biegły nie wyrażają zgody na przesłuchanie taką drogą.

3.   W europejskim nakazie dochodzeniowym wydanym z myślą o przesłuchaniu telekonferencyjnym należy podać nazwę organu wymiaru sprawiedliwości oraz imiona i nazwiska osób, które przeprowadzą przesłuchanie, a także zaznaczyć, że świadek lub biegły wyrazili wolę uczestnictwa w przesłuchaniu telekonferencyjnym.

4.   Kwestie praktyczne związane z przesłuchaniem zostają uzgodnione przez organ wydający i organ wykonujący. Uzgadniając takie kwestie, organ wykonujący zobowiązuje się, że:

| a) | powiadomi danego świadka lub biegłego o terminie i miejscu przesłuchania; |
| --- | --- |

a)

powiadomi danego świadka lub biegłego o terminie i miejscu przesłuchania;

| b) | zweryfikuje tożsamość świadka lub biegłego; oraz |
| --- | --- |

b)

zweryfikuje tożsamość świadka lub biegłego; oraz

| c) | sprawdzi, czy świadek lub biegły zgadzają się na przesłuchanie telekonferencyjne. |
| --- | --- |

c)

sprawdzi, czy świadek lub biegły zgadzają się na przesłuchanie telekonferencyjne.

Państwo wykonujące może w części lub w całości uzależnić swoją zgodę od tego, czy spełnione są odnośne przepisy art. 21 ust. 6 i 9. O ile nie postanowiono inaczej, art. 21 ust. 8 stosuje się odpowiednio.

Artykuł 23

Informacje o rachunkach bankowych

1.   Europejski nakaz dochodzeniowy można wydać w celu ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna objęta dochodzeniem w sprawie karnej posiada lub kontroluje jeden lub większą liczbę dowolnego rodzaju rachunków w jakimkolwiek banku na terytorium państwa wykonującego.

2.   Każde państwo członkowskie, na warunkach określonych w niniejszym artykule, podejmuje niezbędne kroki, by móc udzielić informacji, o których mowa w ust. 1.

3.   Informacje, o których mowa w ust. 1, dotyczą także rachunków, do których osoba objęta dochodzeniem ma pełnomocnictwo, jeżeli informacji tych zażądano w europejskim nakazie dochodzeniowym i jeżeli można ich dostarczyć w rozsądnym terminie.

4.   Obowiązek ustanowiony w niniejszym artykule ma zastosowanie tylko w takim zakresie, w jakim bank prowadzący rachunek dysponuje odnośnymi informacjami.

5.   Oprócz podstaw odmowy, o których mowa w art. 10 ust. 1, można również odmówić wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego, o którym mowa w ust. 1, jeżeli dane przestępstwo nie jest:

| a) | przestępstwem, za które grozi kara lub środek zabezpieczający polegające na pozbawieniu wolności w maksymalnym wymiarze wynoszącym co najmniej cztery lata w państwie wydającym i co najmniej dwa lata w państwie wykonującym; |
| --- | --- |

a)

przestępstwem, za które grozi kara lub środek zabezpieczający polegające na pozbawieniu wolności w maksymalnym wymiarze wynoszącym co najmniej cztery lata w państwie wydającym i co najmniej dwa lata w państwie wykonującym;

| b) | przestępstwem, o którym mowa w art. 4 decyzji Rady z dnia 6 kwietnia 2009 r. ustanawiającej Europejski Urząd Policji (Europol) (zwanej dalej „decyzją o Europolu”) (6); ani |
| --- | --- |

b)

przestępstwem, o którym mowa w art. 4 decyzji Rady z dnia 6 kwietnia 2009 r. ustanawiającej Europejski Urząd Policji (Europol) (zwanej dalej „decyzją o Europolu”) (6); ani

| c) | przestępstwem, które - o ile nie może zostać objęte decyzją o Europolu - jest przedmiotem konwencji z roku 1995 o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich (7), protokołu do niej z roku 1996 (8) lub drugiego protokołu do niej z roku 1997 (9). |
| --- | --- |

c)

przestępstwem, które - o ile nie może zostać objęte decyzją o Europolu - jest przedmiotem konwencji z roku 1995 o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich (7), protokołu do niej z roku 1996 (8) lub drugiego protokołu do niej z roku 1997 (9).

6.   W europejskim nakazie dochodzeniowym organ wydający podaje dlaczego uważa, że żądane informacje będą prawdopodobnie miały zasadnicze znaczenie w dochodzeniu dotyczącym danego przestępstwa i na jakiej podstawie przypuszcza, że banki w państwie wykonującym prowadzą dany rachunek, oraz w miarę możliwości wskazuje, o które banki może chodzić. Podaje on również wszelkie posiadane informacje mogące ułatwić wykonanie europejskiego nakazu dochodzeniowego.

Artykuł 24

Informacje o transakcjach bankowych

1.   Europejski nakaz dochodzeniowy można wydać po to, aby uzyskać szczegółowe dane o konkretnych rachunkach bankowych lub o operacjach bankowych, które zostały dokonane w danym okresie za pomocą jednego lub większej liczby rachunków wskazanych w nakazie, w tym żeby uzyskać szczegółowe dane o rachunku nadawcy lub odbiorcy.

2.   Każde państwo członkowskie, na warunkach określonych w niniejszym artykule, podejmuje konieczne kroki, by móc udzielić informacji, o których mowa w ust. 1.

3.   Obowiązek ustanowiony w niniejszym artykule ma zastosowanie tylko w takim zakresie, w jakim bank prowadzący rachunek dysponuje odnośnymi informacjami.

4.   Państwo wydające podaje w europejskim nakazie dochodzeniowym, dlaczego uważa żądane informacje za istotne dla dochodzenia dotyczącego danego przestępstwa.

Artykuł 25

Monitorowanie transakcji bankowych

1.   Europejski nakaz dochodzeniowy można wydać po to, by w danym okresie zostały poddane monitorowaniu operacje bankowe dokonywane za pomocą jednego lub większej liczby rachunków wskazanych w nakazie.

2.   Każde państwo członkowskie, na warunkach określonych w niniejszym artykule, podejmuje konieczne kroki, by móc udzielić informacji, o których mowa w ust. 1.

3.   Państwo wydające podaje w europejskim nakazie dochodzeniowym, dlaczego uważa żądane informacje za istotne dla dochodzenia dotyczącego danego przestępstwa.

4.   Praktyczne aspekty monitorowania zostają uzgodnione między właściwymi organami państwa wydającego i państwa wykonującego.

Artykuł 26

Przesyłki niejawnie nadzorowane

1.   Europejski nakaz dochodzeniowy można wydać po to, aby na terytorium państwa wykonującego została zastosowana przesyłka niejawnie nadzorowana.

2.   Prawo do działania i do kierowania operacjami związanymi z wykonaniem europejskiego nakazu dochodzeniowego, o którym mowa w ust. 1, oraz do sprawowania kontroli nad tymi operacjami przysługuje właściwym organom państwa wykonującego.

Artykuł 27

Czynności dochodzeniowe wymagające gromadzenia materiału dochodzeniowego na bieżąco, w sposób ciągły i przez konkretny okres

1.   Jeżeli europejski nakaz dochodzeniowy służy wykonaniu czynności – w tym czynności, o których mowa w art. 25 i 26 – wymagającej gromadzenia materiału dowodowego na bieżąco, w sposób ciągły i przez konkretny okres, wykonania nakazu można odmówić, jeżeli zachodzą podstawy odmowy, o których mowa w art. 10 ust. 1, lub jeżeli wykonanie danej czynności byłoby w analogicznej sprawie krajowej niedopuszczalne.

2.   W przypadkach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 10 ust. 1.

3.   Organ wykonujący może uzależnić wykonanie europejskiego nakazu dochodzeniowego, o którym mowa w ust. 1, od porozumienia się co do podziału kosztów.

ROZDZIAŁ V

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 28

Powiadomienia

1.   W terminie do ... (10) każde państwo członkowskie powiadamia Komisję:

| a) | który(-e) organ(y) są zgodnie z jego wewnętrznym porządkiem prawnym organami właściwymi zgodnie z art. 2 lit. a) i b), gdy jest ono państwem wydającym lub wykonującym; |
| --- | --- |

a)

który(-e) organ(y) są zgodnie z jego wewnętrznym porządkiem prawnym organami właściwymi zgodnie z art. 2 lit. a) i b), gdy jest ono państwem wydającym lub wykonującym;

| b) | w jakich językach przyjmuje europejski nakaz dochodzeniowy, zgodnie z art. 5 ust. 2; |
| --- | --- |

b)

w jakich językach przyjmuje europejski nakaz dochodzeniowy, zgodnie z art. 5 ust. 2;

| c) | o wyznaczonym(-ych) organie(-ach) centralnym(-ych), jeżeli pragnie ono skorzystać z możliwości, o której mowa w art. 6 ust. 2. Informacje te są wiążące dla organów państwa wydającego; |
| --- | --- |

c)

o wyznaczonym(-ych) organie(-ach) centralnym(-ych), jeżeli pragnie ono skorzystać z możliwości, o której mowa w art. 6 ust. 2. Informacje te są wiążące dla organów państwa wydającego;

| d) | czy potrzebna jest zgoda danej osoby na przekazanie, jeżeli pragnie ono skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 20 ust. 4. |
| --- | --- |

d)

czy potrzebna jest zgoda danej osoby na przekazanie, jeżeli pragnie ono skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 20 ust. 4.

2.   Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich dalszych zmianach co do danych określonych w ust. 1.

3.   Informacje otrzymane na mocy niniejszego artykułu Komisja udostępnia wszystkim państwom członkowskim oraz europejskiej sieci sądowej. Europejska sieć sądowa udostępnia te informacje na stronie internetowej, o której mowa w art. 9 decyzji Rady 2008/976/WSiSW z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie europejskiej sieci sądowej (11).

Artykuł 29

Status względem innych umów i uzgodnień

1.   Odpowiednie postanowienia następujących konwencji, które regulują stosunki między państwami członkowskimi podlegającymi niniejszej dyrektywie, zostają od dnia .... (10) zastąpione niniejszą dyrektywą bez uszczerbku dla ich stosowania w stosunkach między państwami członkowskimi a państwami trzecimi oraz dla ich przejściowego stosowania na mocy art. 30:

| — | europejskiej konwencji z dnia 20 kwietnia 1959 r. o pomocy prawnej w sprawach karnych, dwóch protokołów dodatkowych do niej: z dnia 17 marca 1978 r. i 8 listopada 2001 r., oraz porozumień dwustronnych zawartych zgodnie z art. 26 tej konwencji; |
| --- | --- |

—

europejskiej konwencji z dnia 20 kwietnia 1959 r. o pomocy prawnej w sprawach karnych, dwóch protokołów dodatkowych do niej: z dnia 17 marca 1978 r. i 8 listopada 2001 r., oraz porozumień dwustronnych zawartych zgodnie z art. 26 tej konwencji;

| — | konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.; |
| --- | --- |

—

konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.;

| — | konwencji z dnia 29 maja 2000 r. o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi UE oraz protokołu do niej z dnia 16 października 2001 r. |
| --- | --- |

—

konwencji z dnia 29 maja 2000 r. o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi UE oraz protokołu do niej z dnia 16 października 2001 r.

2.   Uchyla się decyzję ramową 2008/978/WSiSW. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie w stosunkach między państwami członkowskimi do zabezpieczania środków dowodowych, zastępując odnośne przepisy decyzji ramowej 2003/577/WSiSW.

3.   Państwa członkowskie mogą nadal stosować dwu- lub wielostronne umowy lub uzgodnienia pozostające w mocy po dniu ... (10), o ile pozwalają one osiągnąć więcej, niż przewiduje niniejsza dyrektywa, i przyczyniają się do dalszego uproszczenia lub ułatwienia procedur gromadzenia materiału dowodowego.

4.   Państwa członkowskie mogą zawierać dwu- lub wielostronne umowy i uzgodnienia po dniu ... (12), o ile pozwalają one pogłębić lub rozszerzyć przepisy niniejszej dyrektywy i przyczyniają się do dalszego uproszczenia lub ułatwienia procedur gromadzenia materiału dowodowego.

5.   Do dnia ... (13) państwa członkowskie powiadamiają Komisję o obowiązujących umowach i uzgodnieniach, o których mowa w ust. 3, które zamierzają nadal stosować. Państwa członkowskie powiadamiają również Komisję o wszelkich nowych umowach lub uzgodnieniach, o których mowa w ust. 4, w terminie trzech miesięcy od ich podpisania.

6.   Jeżeli Komisja uzna, że zgłoszona jej dwu- lub wielostronna umowa lub uzgodnienie nie spełnia warunków przedstawionych w ust. 3 i 4, zwraca się do danego państwa członkowskiego, by rozwiązało, zmieniło lub odstąpiło od zawarcia danej umowy lub uzgodnienia.

Artykuł 30

Uzgodnienia przejściowe

1.   Wnioski o wzajemną pomoc otrzymane przed dniem ... (14) podlegają nadal istniejącym aktom o wzajemnej pomocy w sprawach karnych. Postanowienia o zabezpieczeniu środków dowodowych na mocy decyzji ramowej 2003/577/WSiSW, otrzymane przed dniem ... (14), także podlegają tej decyzji ramowej.

2.   Gdy zapadnie postanowienie o zabezpieczeniu na mocy decyzji ramowej 2003/577/WSiSW, stosuje się odpowiednio art. 7 ust. 1.

Artykuł 31

Transpozycja

1.   Do dnia ... (14) państwa członkowskie podejmują niezbędne działania, by zapewnić zgodność z niniejszą dyrektywą.

2.   Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

3.   Do dnia .... (14) państwa członkowskie przekazują Komisji i Sekretariatowi Generalnemu Rady tekst przepisów transponujących do ich prawa krajowego obowiązki nałożone na mocy niniejszej dyrektywy.

4.   Do dnia ... (15) Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające, w jakim stopniu państwa członkowskie przedsięwzięły niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy; sprawozdaniu w razie potrzeby towarzyszą wnioski ustawodawcze.

Artykuł 32

Sprawozdanie na temat stosowania

Najpóźniej w terminie pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy oparte o dane jakościowe i ilościowe. W razie potrzeby sprawozdaniu towarzyszą propozycje zmian niniejszej dyrektywy.

Artykuł 33

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 34

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

...

Przewodniczący

W imieniu Rady

...

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 196 z 2.8.2003, s. 45.

1

(2)  Dz.U. L 350 z 30.12.2008, s. 72.

2

(3)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

3

(4)  Dz.U. C 197 z 12.7.2000, s. 3.

4

(5)  Dz.U. L 162 z 20.6.2002, s. 1.

5

(6)  Dz.U. L 121 z 15.5.2009, s. 37.

6

(7)  Dz.U. C 316 z 27.11.1995, s. 49.

7

(8)  Dz.U. C 313 z 23.10.1996, s. 2.

8

(9)  Dz.U. C 221 z 19.7.1997, s. 12.

9

(10)  Dwa lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

10

(11)  Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 130.

11

(12)  Data wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

12

(13)  Trzy miesiące od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

13

(14)  Dwa lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

14

(15)  Trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

15

---

ZAŁĄCZNIK A

EUROPEJSKI NAKAZ DOCHODZENIOWY

Niniejszy europejski nakaz dochodzeniowy został wydany przez właściwy organ wymiaru sprawiedliwości. Proszę o wykonanie wskazanej(-ych) poniżej czynności dochodzeniowej(-ych), a następnie o przekazanie materiału dowodowego uzyskanego wskutek wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego.

Image

Image

Image

Image

---

ZAŁĄCZNIK B

POTWIERDZENIE OTRZYMANIA EUROPEJSKIEGO NAKAZU DOCHODZENIOWEGO

Niniejszy formularz jest wypełniany przez organ państwa wykonującego, który otrzymał wspomniany poniżej europejski nakaz dochodzeniowy.

Image

Image

---