----

----

I Akty, których publikacja jest obowiązkowa

----

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1405/2006

z dnia 18 września 2006 r.

ustanawiające szczególne środki dotyczące rolnictwa dla mniejszych wysp Morza Egejskiego i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY WSTĘPNE

Artykuł 1

Zakres i definicje

1.   Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczególne środki w odniesieniu do produktów rolnych, wymienionych w załączniku I do Traktatu, i środków produkcji rolnej, rekompensujące trudności wynikające z odległego i wyspiarskiego charakteru mniejszych wysp Morza Egejskiego.

2.   Na użytek niniejszego rozporządzenia określenie „mniejsze wyspy” oznacza wyspy Morza Egejskiego, za wyjątkiem wysp Kreta i Evia.

Artykuł 2

Wspólnotowy program wsparcia

Niniejszym ustanawia się wspólnotowy program wsparcia dla mniejszych wysp. Obejmuje on:

ROZDZIAŁ II

SZCZEGÓLNE UZGODNIENIA W SPRAWIE DOSTAW

Artykuł 3

Prognozowany bilans dostaw

1.   Niniejszym wprowadza się szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw produktów rolnych mających zasadnicze znaczenie na mniejszych wyspach i przeznaczonych do spożycia przez ludzi, do produkcji innych produktów lub wykorzystywanych jako środki produkcji rolnej.

2.   Prognozowany bilans dostaw określa ilościowo roczne zapotrzebowanie na produkty rolne, o których mowa w ust. 1. Prognozowany bilans dostaw jest opracowywany przez organy wyznaczone przez Grecję i przedstawiany Komisji do zatwierdzenia.

Osobny prognozowany bilans może być sporządzany dla oceny zapotrzebowania przedsiębiorstw zajmujących się pakowaniem lub przetwórstwem produktów przeznaczonych na rynek lokalny, wysyłanych tradycyjnie do pozostałych państw Wspólnoty lub wywożonych w ramach tradycyjnej wymiany handlowej.

Artykuł 4

Funkcjonowanie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw

1.   Przyznaje się pomoc na dostawę na mniejsze wyspy produktów, o których mowa w art. 3 ust. 1.

Wysokość pomocy ustala się, biorąc pod uwagę dodatkowe koszty wprowadzania do obrotu produktów na wyspach mniejszych, obliczane przy uwzględnieniu zwyczajowych portów załadunku w kontynentalnej części Grecji oraz portów na wyspach tranzytowych lub wyspach, na których odbywa się załadunek dla wysp docelowych.

2.   Szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw wprowadza się w życie, biorąc pod uwagę w szczególności następujące czynniki:

3.   Uprawnienie do korzystania ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw uwarunkowane jest tym, czy korzyść gospodarcza faktycznie dotyczy odbiorcy końcowego.

Artykuł 5

Wywóz do państw trzecich oraz wysyłka do reszty Wspólnoty

1.   Produkty objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw mogą być wywożone do państw trzecich lub wysyłane do reszty Wspólnoty jedynie na warunkach określonych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.

Warunki te obejmują w szczególności zwrot pomocy otrzymanej z tytułu szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.

2.   Wywóz do państw trzecich lub wysyłka do reszty Wspólnoty są możliwe dla produktów wytworzonych na wyspach mniejszych z produktów objętych pomocą z tytułu szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw w granicach limitów ilościowych odpowiadających tradycyjnemu wywozowi i tradycyjnym wysyłkom. Ilości produktów, które mogą być wywożone lub wysyłane, określa się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.

Wywóz tych produktów nie podlega refundacji wywozowej.

Artykuł 6

Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania uzgodnień

Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2. Przepisy te określają zwłaszcza okoliczności, w jakich Grecja może zmieniać ilości produktów i środki przydzielane corocznie na różne produkty objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw oraz, w razie potrzeby, ustanowić system certyfikatów na potrzeby dostaw.

ROZDZIAŁ III

DZIAŁANIA WSPIERAJĄCE LOKALNE PRODUKTY ROLNE

Artykuł 7

Środki wspierające

1.   Program wsparcia obejmuje środki konieczne do zapewnienia ciągłości i rozwoju lokalnej produkcji rolnej na mniejszych wyspach.

2.   Program wsparcia ustanawia się na takim szczeblu geograficznym, jaki Grecja uzna za najwłaściwszy. Program ten jest opracowywany przez właściwy organ wyznaczony przez Grecję i, po konsultacji z właściwymi organami i organizacjami na odpowiednim szczeblu, przedkładany Komisji do zatwierdzenia.

Artykuł 8

Zgodność i spójność

1.   Środki przyjmowane w ramach programu wsparcia są zgodne z prawem wspólnotowym i spójne z innymi działami polityki wspólnotowej oraz ze środkami przyjmowanymi w ich zakresie.

2.   Środki przyjmowane w ramach programu wsparcia są spójne ze środkami wdrażanymi na mocy innych instrumentów wspólnej polityki rolnej, zwłaszcza w zakresie wspólnych organizacji rynków, rozwoju obszarów wiejskich, jakości produktów, dobrostanu zwierząt oraz ochrony środowiska.

W szczególności żaden ze środków przyjmowanych na mocy niniejszego rozdziału nie może być finansowany jako:

Artykuł 9

Treść programu wsparcia

Program wsparcia może obejmować:

Artykuł 10

Monitorowanie

Procedury oraz wskaźniki fizyczne i finansowe zapewniające skuteczne monitorowanie realizacji programu wsparcia są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.

ROZDZIAŁ IV

ŚRODKI TOWARZYSZĄCE

Artykuł 11

Pomoc państwa

1.   W odniesieniu do produktów rolnych, do których mają zastosowanie art. 87, 88 i 89 Traktatu, Komisja może zezwolić na udzielanie pomocy operacyjnej w sektorach produkcji, przetwórstwa i sprzedaży wspomnianych produktów w celu złagodzenia ograniczeń produkcji rolnej na mniejszych wyspach wynikających z ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.

2.   Grecja może przyznać dodatkowe środki finansowe na realizację programu wsparcia. W takim przypadku Grecja zgłasza Komisji pomoc państwa, którą Komisja może zatwierdzić zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jako część programu wsparcia. Tak zgłoszona pomoc uznawana jest za zgłoszoną w rozumieniu art. 88 ust. 3 zdanie pierwsze Traktatu.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY FINANSOWE

Artykuł 12

Środki finansowe

1.   Środki określone w niniejszym rozporządzeniu stanowią interwencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (6).

2.   Wspólnota finansuje działania przewidziane w rozdziałach II i III do wysokości kwoty rocznej wynoszącej maksymalnie 23,93 mln EUR.

3.   Kwota przyznawana rocznie na szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw, określone w rozdziale II, nie może przekroczyć 5,47 mln EUR.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY OGÓLNE, PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Artykuł 13

Projekt programu wsparcia

1.   W terminie do dnia 31 października 2006 r. Grecja przedstawi Komisji projekt programu wsparcia w ramach przyznanych środków finansowych, o których mowa w art. 12 ust. 2 i 3.

Projekt programu wsparcia obejmuje projekt prognozowanego bilansu dostaw, z wyszczególnieniem produktów, ich ilości i kwot pomocy zapewniającej zaopatrzenie z obszaru Wspólnoty oraz projekt programu wspierania produkcji lokalnej.

2.   Komisja ocenia proponowany program wsparcia oraz podejmuje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.

3.   Program wsparcia stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.

Artykuł 14

Przepisy wykonawcze

Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2. Obejmują one zwłaszcza:

Artykuł 15

Procedura komitetu

1.   Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Płatności Bezpośrednich powołany na podstawie art. 144 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (zwany dalej „komitetem”).

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.

3.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

Artykuł 16

Środki krajowe

Grecja podejmuje niezbędne środki zapewniające przestrzeganie niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie kontroli i sankcji administracyjnych, oraz informuje o nich Komisję.

Artykuł 17

Powiadomienia i sprawozdania

1.   Najpóźniej do dnia 15 lutego każdego roku Grecja powiadamia Komisję o udostępnionych jej środkach finansowych, które zamierza przeznaczyć w kolejnym roku na realizację programu wsparcia.

2.   Najpóźniej do dnia 30 czerwca każdego roku Grecja przekazuje Komisji sprawozdanie za rok poprzedni dotyczące wprowadzenia w życie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

3.   Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2011 r., a następnie co pięć lat Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie ogólne przedstawiające wpływ działań podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, uzupełnione w razie konieczności o odpowiednie wnioski.

Artykuł 18

Uchylenie

Rozporządzenie (EWG) nr 2019/93 zostaje uchylone z dniem 1 stycznia 2007 r.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktowane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 19

Środki przejściowe

Zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2 Komisja może przyjąć konieczne środki przejściowe zapewniające płynne przejście między środkami obowiązującymi na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 a środkami wprowadzonymi na mocy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 20

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003

W rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 wprowadza się następujące zmiany:

Artykuł 21

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. Artykuły 11, 13 i 14 stosuje się od dnia wejścia niniejszego rozporządzenia w życie.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 września 2006 r.

W imieniu Rady

J. KORKEAOJA

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. L 184 z 27.7.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1).

(2)Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1156/2006 (Dz.U. L 208 z 29.7.2006, str. 3).

(3)Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

(4)Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2006/53/WE (Dz.U. L 29 z 2.2.2006, str. 37).

(5)Dz.U. L 227 z 21.10.2005, str. 1.

(6)Dz.U. L 209 z 11.8.2005, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 320/2006 (Dz.U. L 58 z 28.2.2006, str. 42).

----

ZAŁĄCZNIK

Tabela korelacji

----

----

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1406/2006

z dnia 18 września 2006 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1788/2003 ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1788/2003 wprowadza się następujące zmiany:

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 1 ust. 1 stosuje się od dnia 1 września 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 września 2006 r.

W imieniu Rady

J. KORKEAOJA

Przewodniczący

----

(1)  Opinia wydana dnia 5 września 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(2)Dz.U. L 209 z 11.8.2005, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 320/2006 (Dz.U. L 58 z 28.2.2006, str. 42).

(3)Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 123. Rozporządzenie ostatnio zmienione Aktem przystąpienia z 2005 r.

(4)Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1407/2006

z dnia 25 września 2006 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 września 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 25 września 2006 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

----

(1)Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 386/2005 (Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 3).

----

ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 25 września 2006 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

----

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 750/2005 (Dz.U. L 126 z 19.5.2005, str. 12). Kod „999” odpowiada „innym pochodzeniom”.

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1408/2006

z dnia 22 września 2006 r.

ustanawiające zakaz połowów dorsza w strefach ICES I i II b przez statki pływające pod banderą Polski

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 26 ust. 4,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (2), w szczególności jego art. 21 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Wyczerpanie kwoty

Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.

Artykuł 2

Zakazy

Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym. Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 września 2006 r.

W imieniu Komisji

Jörgen HOLMQUIST

Dyrektor Generalny ds. Rybołówstwa i Gospodarki Morskiej

----

(1)Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.

(2)Dz.U. L 261 z 20.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 768/2005 (Dz.U. L 128 z 21.5.2005, str. 1).

(3)Dz.U. L 16 z 20.1.2006, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1262/2006 (Dz.U. L 230 z 24.8.2006, str. 4).

----

ZAŁĄCZNIK

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1409/2006

z dnia 22 września 2006 r.

ustanawiające zakaz połowów dorsza w strefach ICES I i II (wody terytorialne Norwegii) przez statki pływające pod banderą Francji

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 26 ust. 4,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (2), w szczególności jego art. 21 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Wyczerpanie kwoty

Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.

Artykuł 2

Zakazy

Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym. Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 września 2006 r.

W imieniu Komisji

Jörgen HOLMQUIST

Dyrektor Generalny ds. Rybołówstwa i Gospodarki Morskiej

----

(1)Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.

(2)Dz.U. L 261 z 20.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 768/2005 (Dz.U. L 128 z 21.5.2005, str. 1).

(3)Dz.U. L 16 z 20.1.2006, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1262/2006 (Dz.U. L 230 z 24.8.2006, str. 4).

----

ZAŁĄCZNIK

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1410/2006

z dnia 25 września 2006 r.

zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru (2), w szczególności jego art. 36,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 września 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 25 września 2006 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

----

(1)Dz.U. L 55 z 28.2.2006, str. 1.

(2)Dz.U. L 178 z 1.7.2006, str. 24.

(3)Dz.U. L 179 z 1.7.2006, str. 36.

(4)Dz.U. L 256 z 20.9.2006, str. 7.

----

ZAŁĄCZNIK

Zmienione ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego i produktów określonych kodem 1702 90 99 mające zastosowanie od dnia 26 września 2006 r.

----

(1)  Ustalenie dla jakości standardowej określonej w załączniku I pkt III rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 (Dz.U. L 58 z 28.2.2006, str. 1).

(2)  Ustalenie dla jakości standardowej określonej w załączniku I pkt II rozporządzenia (WE) nr 318/2006.

(3)  Ustalenie dla 1 % zawartości sacharozy.

----

II Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

Komisja

----

DECYZJANR 1/2006 KOMITETU WSPÓŁPRACY CELNEJ WE–TURCJA

z dnia 26 września 2006 r.

ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja

(2006/646/WE)

KOMITET WSPÓŁPRACY CELNEJ,

uwzględniając Układ z dnia 12 września 1963 r. ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,

uwzględniając decyzję nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wprowadzenia w życie ostatniego etapu unii celnej (1),w szczególności jej art. 3 ust. 6, art. 13 ust. 3 i art. 28 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Niniejsza decyzja określa przepisy wykonawcze do decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja, dalej zwanej „decyzją podstawową”.

Artykuł 2

Na potrzeby niniejszej decyzji:

TYTUŁ II

PRZEPISY CELNE MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO HANDLU TOWARAMI MIĘDZY DWIEMA STRONAMI UNII CELNEJ

ROZDZIAŁ 1

Postanowienia ogólne

Artykuł 3

Bez uszczerbku dla przepisów o swobodnym obrocie ustanowionych w decyzji podstawowej, Wspólnotowy Kodeks Celny i jego przepisy wykonawcze, które mają zastosowanie w obszarze celnym Wspólnoty, oraz turecki kodeks celny i jego przepisy wykonawcze, które mają zastosowane na terytorium Turcji, mają zastosowanie w handlu towarami między dwiema stronami unii celnej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej decyzji.

Artykuł 4

1.   Na potrzeby wprowadzenia w życie art. 3 ust. 4 decyzji podstawowej formalności przywozowe uważa się za dokonane w państwie eksportującym w drodze zatwierdzenia dokumentu niezbędnego do realizacji swobodnego obrotu rozważanymi towarami.

2.   Zatwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, powoduje powstanie długu celnego związanego z przywozem. Inicjuje ono również nałożenie środków polityki handlowej opisanych w art. 12 decyzji podstawowej, którym towary mogą podlegać.

3.   Za moment powstania długu celnego, o którym mowa w ust. 2, uważa się moment zaakceptowania przez organy celne zgłoszenia wywozowego związanego z rozważanymi towarami.

4.   Dłużnikiem jest osoba składająca zgłoszenie. W przypadku reprezentacji pośredniej osoba, w której imieniu złożono zgłoszenie, również staje się dłużnikiem.

5.   Kwotę należności celnych odpowiadającą kwocie długu celnego ustala się według tych samych zasad co w wypadku akceptacji, z tą samą datą, deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu rozważanych towarów w celu zakończenia procedury uszlachetniania czynnego.

ROZDZIAŁ 2

Przepisy dotyczące współpracy administracyjnejw zakresie przepływu towarów

Artykuł 5

Bez uszczerbku dla art. 11 i 17, dowód wypełnienia wszystkich wymagań dotyczących wprowadzenia w życie przepisów o swobodnym obrocie, ustanowionych w decyzji podstawowej, zostanie przedstawiony w formie dokumentacji wystawionej na żądanie eksportera przez organy celne Turcji lub państwa członkowskiego.

Artykuł 6

1.   Dokumentacją, o której mowa w art. 5, jest świadectwo przewozowe A.TR. Wzór tego formularza znajduje się w załączniku 1.

2.   Świadectwo przewozowe A.TR. można stosować tylko wtedy, gdy towary są przewożone bezpośrednio między dwiema stronami unii celnej. Jednak towary stanowiące jedną partię mogą być przewożone przez obszary państw trzecich, włączając w to, jeżeli zaistnieje taka potrzeba, przeładunek lub tymczasowe składowanie w takich państwach, pod warunkiem że towary pozostaną pod nadzorem organów celnych w państwie tranzytowym lub składowania oraz nie są poddawane czynnościom innym niż rozładunek, załadunek i czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie.

Towary między dwoma państwami unii celnej można transportować rurociągami biegnącymi przez państwa trzecie.

3.   Dokumentację poświadczającą wypełnienie wymagań określonych w ust. 2 dostarcza się organom celnym państwa importującego, okazując:

Artykuł 7

1.   Świadectwo przewozowe A.TR. jest poświadczane przez organy celne państwa eksportującego, gdy objęte nim towary są wywożone. Jest ono udostępniane eksporterowi w momencie, gdy rzeczywisty wywóz dojdzie do skutku lub zostanie zapewniony.

2.   Świadectwo przewozowe A.TR. może zostać poświadczone tylko wtedy, gdy może pełnić rolę dokumentacji wymaganej do zastosowania przepisów o swobodnym obrocie, ustanowionych w decyzji podstawowej.

3.   Eksporter ubiegający się o wystawienie świadectwa przewozowego A.TR. będzie przygotowany do dostarczenia w każdej chwili, na żądanie organów celnych państwa eksportującego, w którym wystawiane jest świadectwo przewozowe A.TR., wszystkich odpowiednich dokumentów poświadczających status objętych nim towarów, jak również wypełnienie innych wymagań określonych w decyzji podstawowej oraz w niniejszej decyzji.

4.   Organy celne wystawiające świadectwo podejmą wszelkie czynności niezbędne do weryfikacji statusu towarów i realizacji innych wymagań decyzji podstawowej oraz niniejszej decyzji. W tym celu mają prawo zażądać dowodów i przeprowadzić kontrolę ksiąg rachunkowych eksportera oraz inne kontrole, jakie uzna za stosowne. Organy celne wystawiające świadectwo zapewnią również należyte wypełnienie świadectw. W szczególności sprawdzą one, czy miejsce przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający możliwość oszukańczych uzupełnień.

Artykuł 8

1.   Świadectwo przewozowe A.TR. dostarcza się w ciągu czterech miesięcy od daty jego wystawienia przez organy celne państwa eksportującego organom celnym państwa importującego.

2.   Świadectwa przewozowe A.TR., dostarczone organom celnym państwa importującego po ostatecznej dacie ich przedłożenia określonej w ust. 1, mogą zostać przyjęte w wypadku, gdy niedostarczenie dokumentów w terminie wynikło z wystąpienia wyjątkowych okoliczności.

3.   W innych wypadkach opóźnionego przedłożenia świadectw organy celne państwa importującego zaakceptują świadectwa przewozowe A.TR., gdy towary zostały dostarczone przez ostateczną datą podaną powyżej.

Artykuł 9

1.   Świadectwa przewozowe A.TR. są sporządzane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty lub w języku tureckim oraz zgodnie z krajowymi przepisami państwa eksportującego. W razie sporządzenia świadectw w języku tureckim zostaną one również sporządzone w jednym z języków urzędowych Wspólnoty. Świadectwa są wypisywane maszynowo, albo ręcznie z użyciem atramentu i drukowanymi literami.

2.   Każdy formularz ma wymiary 210 x 297 mm. Należy użyć papieru w kolorze białym, klejonym, do pisania, niezawierającego masy włóknistej mechanicznej i o gramaturze nieprzekraczającej 25 g/m2. Papier powinien być pokryty zielonym wzorem giloszowym, umożliwiającym łatwe dostrzeżenie wszelkich fałszerstw dokonanych za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.

Państwa członkowskie i Turcja mogą zastrzec sobie prawo do samodzielnego drukowania formularzy lub zlecania ich druku upoważnionym firmom. W tym drugim wypadku każdy formularz powinien zawierać informację o takim upoważnieniu. Każdy formularz musi zawierać nazwę i adres firmy drukarskiej lub oznaczenie, za pomocą którego można ją zidentyfikować. Musi on także zawierać numer seryjny służący do jego identyfikacji.

3.   Świadectwa przewozowe A.TR. są wypełniane zgodnie z objaśnieniem znajdującym się w załączniku II oraz wszelkimi dodatkowymi zasadami ustanowionymi w ramach unii celnej.

Artykuł 10

1.   Świadectwa przewozowe A.TR. są dostarczane organom celnym państwa importującego zgodnie z procedurami ustanowionymi przez to państwo. Organy mogą wymagać przetłumaczenia świadectwa. Mogą również wymagać, żeby zgłoszeniu przywozowemu towarzyszyło oświadczenie importera potwierdzające, że towary spełniają warunki wymagane do swobodnego obrotu.

2.   Stwierdzenie istnienia niewielkich rozbieżności pomiędzy świadectwami przewozowymi A.TR. a dokumentem dostarczonym organom celnym do celów dopełnienia formalności przywozowych dotyczących towarów nie powoduje samo przez się nieważności świadectw, jeżeli ustalono bez wątpliwości, że świadectwa odpowiadają przedstawionym towarom.

3.   Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy maszynowe w świadectwach przewozowych A.TR., nie powodują odmowy przyjęcia świadectw, o ile błędy te nie powodują wątpliwości co do poprawności stwierdzeń w świadectwach.

4.   W razie kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego eksporter może wystąpić do organu celnego, który wystawił świadectwo, o wydanie duplikatu w oparciu o posiadane przezeń dokumenty wywozowe. Duplikat świadectwa przewozowego A.TR. wystawiony w ten sposób musi zawierać w polu 8 jeden z poniższych wyrazów, wraz z datą wystawienia oraz numerem seryjnym oryginalnego świadectwa:

Artykuł 11

1.   W drodze odstępstwa od art. 7, można stosować uproszczoną procedurę wystawiania świadectw przewozowych AT.R., przy zapewnieniu zgodności z poniższymi przepisami.

2.   Organy celne państwa eksportującego mogą zezwolić dowolnemu eksporterowi, dalej zwanemu „upoważnionym eksporterem”, dokonującemu częstych przewozów, dla których można wystawiać świadectwa przewozowe A.TR., i który zapewnia, zgodnie z uznaniem właściwych organów, wszelkie niezbędne gwarancje dotyczące weryfikacji statusu towarów, na niedostarczenie w momencie wywozu urzędowi celnemu państwa eksportującego towarów, ani wniosku o świadectwo przewozowe A.TR. obejmujące te towary, w celu otrzymania świadectwa przewozowego A.TR. na warunkach ustanowionych w art. 7.

3.   Organy celne odmawiają udzielenia eksporterom, którzy nie zapewniają wszystkich gwarancji uznanych przez organy za wymagane zezwolenia, o którym mowa w ust. 2. Właściwe organy mogą w każdym momencie uchylić upoważnienie. Muszą to zrobić, gdy upoważniony eksporter przestał spełniać odpowiednie warunki lub zapewniać powyższe gwarancje.

4.   Upoważnienie wystawiane przez organy celne będzie określać w szczególności:

5.   W upoważnieniu zostanie ustalone, według wyboru właściwych organów, że pole zarezerwowane na poświadczenie celne musi albo:

6.   W przypadkach, o których mowa w ust. 5 lit. a), należy umieścić jedno z poniższych określeń w polu 8 („Uwagi”) świadectwa przewozowego A.TR.:

7.   Wypełnione świadectwo, zawierające określenie podane w ust. 6 i podpisane przez upoważnionego eksportera, jest równoważne dokumentowi poświadczającemu spełnienie warunków określonych w art. 5.

Artykuł 12

1.   Eksporter często wywożący towary z państwa członkowskiego Wspólnoty, innego niż to, w którym znajduje się jego siedziba, może uzyskać status upoważnionego eksportera obejmujący taki eksport.

W tym celu musi on złożyć wniosek do właściwych organów celnych państwa członkowskiego, w którym znajduje się jego siedziba oraz przechowywana jest dokumentacja poświadczająca status rozważanych towarów i spełnienie pozostałych wymagań decyzji podstawowej oraz niniejszej decyzji.

2.   Gdy organy, o których mowa w ust. 1, uznają, że wymagania określone w art. 11 zostały spełnione, i wystawią upoważnienie, powiadomią one organy celne zainteresowanych państw członkowskich.

3.   W wypadkach gdy adres weryfikacji nie został z góry wydrukowany w polu 14 świadectwa przewozowego A.TR., eksporter umieszcza w polu 8 („Uwagi”) świadectwa przewozowego A.TR. odniesienie do państwa członkowskiego, które wystawiło upoważnienie, do którego organy celne Turcji mają wysyłać prośby o późniejszą weryfikację, zgodnie z art. 16.

Artykuł 13

W momencie gdy towary znajdują się pod kontrolą urzędu celnego jednej ze stron unii celnej, możliwe jest zastąpienie oryginalnego świadectwa przewozowego A.TR. jednym lub większą liczbą świadectw przewozowych A.TR., w celu wysyłki wszystkich lub części towarów do innego miejsca przeznaczenia w granicach obszaru celnego unii celnej. Docelowe świadectwa przewozowe A.TR. są wystawiane przez urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się produkty.

Artykuł 14

1.   Organy celne państw członkowskich Wspólnoty oraz Turcji przekażą sobie nawzajem, poprzez Komisję Wspólnot Europejskich, wzory odcisków pieczęci używanych w ich urzędach celnych do wystawiania świadectw przewozowych oraz adresy organów celnych odpowiedzialnych za weryfikację tych świadectw.

2.   W celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszej decyzji Wspólnota i Turcja będą udzielać sobie wzajemnej pomocy, poprzez właściwe organy celne, przy sprawdzaniu autentyczności świadectw przewozowych A.TR. oraz poprawności zawartych w nich informacji.

Artykuł 15

1.   Nie naruszając postanowień art. 7 ust. 1, świadectwa przewozowe A.TR. mogą być wyjątkowo wystawiane po wywozie towarów, których dotyczą, jeżeli:

2.   Korzystając z postanowień ust. 1, eksporter musi we wniosku podać miejsce i datę wywozu produktów objętych świadectwem przewozowym A.TR. oraz uzasadnić swój wniosek.

3.   Organy celne mogą wystawić świadectwo przewozowe A.TR. z mocą wsteczną wyłącznie po zweryfikowaniu, że informacje zawarte we wniosku dostarczonym przez eksportera są zgodne z informacjami w odpowiedniej ewidencji.

4.   Świadectwa przewozowe A.TR. wystawione z mocą wsteczną są oznaczone w polu 8 jednym z następującym określeń:

Artykuł 16

1.   Późniejsze weryfikacje świadectw przewozowych A.TR. są przeprowadzane wyrywkowo bądź też w wypadku, gdy organy celne państwa importującego mają uzasadnione wątpliwości dotyczące autentyczności świadectw, statusu objętych nimi towarów lub spełnienia innych wymagań decyzji podstawowej lub niniejszej decyzji.

2.   W celu wykonania postanowień ust. 1 organy celne państwa importującego przekażą świadectwo przewozowe A.TR. organom celnym państwa eksportującego, jak również fakturę, o ile została dostarczona, lub kopie tych dokumentów, podając, gdy ma to zastosowanie, powody badania. Wszelkie dokumenty i uzyskane informacje sugerujące nieprawidłowość danych na świadectwie przewozowym AT.R należy przekazać w uzasadnieniu do prośby o weryfikację.

3.   Weryfikację przeprowadzają organy celne państwa eksportującego. Na jej potrzeby mają prawo żądać wszelkich dowodów oraz przeprowadzać badania ksiąg rachunkowych eksportera i wszelkie innych kontrole, które uznają za stosowne.

4.   Jeżeli organy celne państwa importującego podejmują decyzję o zawieszeniu zastosowania regulacji celnych, wynikających z przepisów o swobodnym obrocie ustanowionych w decyzji podstawowej, wobec rozważanych towarów w czasie oczekiwania na wyniki weryfikacji, importer będzie miał możliwość dopuszczenia towarów, po podjęciu uznanych za koniecznie środków zapobiegawczych.

5.   Organy celne wnioskujące o weryfikację zostaną bezzwłocznie poinformowane o jej wynikach. Wyniki te jasno wskazują, czy dokumenty są autentyczne i czy rozważane towary można uznać za pozostające w swobodnym obrocie w unii celnej, oraz czy spełnione zostały pozostałe wymagania decyzji podstawowej i niniejszej decyzji.

6.   Jeżeli, w sytuacji rodzącej uzasadnione wątpliwości, brak jest odpowiedzi w okresie dziesięciu miesięcy od daty wniosku o weryfikację albo jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności sprawdzanego dokumentu lub faktycznego statusu towarów, organy celne składające prośbę odmówią – poza sytuacją uzasadnioną wyjątkowymi okolicznościami – zastosowania regulacji celnych wynikających z przepisów o swobodnym obrocie, ustanowionych w decyzji podstawowej.

Artykuł 17

1.   W drodze odstępstwa od art. 5, przepisy o swobodnym obrocie ustanowione w decyzji podstawowej stosuje się także do towarów przywożonych do jednej ze stron unii celnej, jeżeli towarzyszy im dowód pochodzenia z Turcji lub ze Wspólnoty, z siedzibą w państwie, grupie państw lub na terytorium objętym postanowieniami układów o handlu na warunkach preferencyjnych zawartych między zarówno Wspólnotą, jak i Turcją a tym państwem, grupą państw lub terytorium, zapewniających system kumulacji pochodzenia powodujący stosowanie identycznych zasad określania pochodzenia oraz zakazu zwrotów i zwalniania z należności celnych rozważanych towarów.

2.   Procedury współpracy administracyjnej, ustanowione w regułach pochodzenia obowiązujących układów o handlu na warunkach preferencyjnych, stosuje się do dowodów, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 18

W razie sporów dotyczących procedur weryfikacji, o których mowa w art. 16, których nie można rozwiązać między organami celnymi występującymi z wnioskiem o weryfikację a organami celnymi odpowiedzialnymi za przeprowadzenie weryfikacji, lub też w razie wątpliwości dotyczących interpretacji niniejszej decyzji, należy je zgłosić do Komitetu Współpracy Celnej.

Rozwiązywanie sporów między importerem a organami celnymi państwa importującego zawsze podlega ustawodawstwu tego państwa.

Artykuł 19

Nakłada się kary na każdą osobę, która sporządza lub powoduje sporządzenie dokumentu zawierającego nieprawidłowe informacje, w celu objęcia regulacjami celnymi wynikającymi z przepisów o swobodnym obrocie ustanowionych w decyzji podstawowej.

ROZDZIAŁ 3

Przepisy dotyczące towarów przewożonych przez podróżnych

Artykuł 20

Jeżeli nie są one przeznaczone do celów handlowych, towary przewożone przez podróżnych z jednej części unii celnej do drugiej części unii celnej podlegają przepisom o swobodnym obrocie ustanowionym w decyzji podstawowej, nie będąc przedmiotem świadectwa, o którym mowa w rozdziale 2, o ile zostały one zgłoszone jako towary spełniające warunki swobodnego obrotu i nie ma wątpliwości co do prawidłowości takiego zgłoszenia.

ROZDZIAŁ 4

Przesyłki pocztowe

Artykuł 21

Przesyłki pocztowe (obejmujące także paczki) podlegają przepisom o swobodnym obrocie ustanowionym w decyzji podstawowej, nie będąc przedmiotem świadectwa, o którym mowa w rozdziale 2, o ile na opakowaniu lub w dołączonych dokumentach brak jest oznaczenia, że towary znajdujące się w przesyłce nie spełniają warunków określonych w decyzji podstawowej. Oznaczenie takie ma postać żółtej etykiety, której wzór znajduje się w załączniku IV, przytwierdzanej, we wszystkich tego rodzaju wypadkach, przez właściwe organy państwa eksportującego.

TYTUŁ III

PRZEPISY CELNE STOSOWANE W HANDLU TOWARAMI Z PAŃSTWAMI TRZECIMI

ROZDZIAŁ 1

Przepisy dotyczące wartości celnej towarów

Artykuł 22

Przy wyliczaniu wartości celnej towarów państw trzecich nie bierze się pod uwagę kosztów transportu, ubezpieczenia, opłat przeładunkowych i obsługi związanej z transportem, które miały miejsce po przywozie towarów na terytorium unii celnej, o ile zostały one przedstawione osobno, poza zapłaconą lub należną ceną za te towary.

ROZDZIAŁ 2

Uszlachetnianie bierne

Artykuł 23

Do celów niniejszego rozdziału termin „handel trójstronny” oznacza system, w którym produkty kompensacyjne po uszlachetnieniu biernym są dopuszczane do swobodnego obrotu z częściowym lub całkowitym zwolnieniem z należności celnych na obszarze jednej ze stron unii celnej, innej niż ta, z której dokonano tymczasowego wywozu towarów.

Artykuł 24

Przy dopuszczaniu produktów kompensacyjnych lub zamiennych do swobodnego obrotu w ramach systemu handlu trójstronnego stosuje się arkusz informacyjny INF 2 informujący o tymczasowo wywożonych towarach w ruchu trójstronnym, w celu uzyskania częściowego lub całkowitego zwolnienia dla produktów kompensacyjnych lub zamiennych.

Artykuł 25

1.   Arkusz informacyjny INF 2 wystawia się, dla ilości towaru zgłoszonego do procedury, w jednym oryginale i jednej kopii, na formularzach zgodnych ze wzorem określonym w załączniku 71 przepisów wykonawczych do Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli jest wystawiany we Wspólnocie, i zgodnych ze wzorem określonym w tureckim prawie celnym na podstawie tego załącznika, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, jeżeli jest wystawiany w Turcji. Formularze są wypełniane w jednym z urzędowych języków Wspólnoty lub w języku tureckim. Urząd celny wejścia poświadcza oryginał i kopię arkusza informacyjnego INF 2. Urząd zatrzymuje kopię i zwraca oryginał osobie składającej zgłoszenie.

2.   Urząd wejścia, który ma poświadczyć arkusz informacyjny INF 2, określi w polu 16 środki użyte do zidentyfikowania tymczasowo wywożonych towarów.

3.   W razie pobrania próbek, albo użycia ilustracji lub opisów technicznych, urząd, o którym mowa w ust. 1, poświadczy autentyczność takich próbek, ilustracji lub opisów technicznych poprzez przytwierdzenie pieczęci celnej na nich (gdy pozwala na to ich postać) lub też na opakowaniu, w taki sposób, aby uniemożliwić manipulowanie nimi.

Do próbek, ilustracji lub opisów technicznych należy dołączyć etykietę opatrzoną pieczęcią urzędu i zawierającą informacje odnośnie do zgłoszenia wywozowego, w sposób, który zapobiegnie ewentualnej podmianie.

Próbki, ilustracje i opisy techniczne, o poświadczonej autentyczności i opieczętowane zgodnie z ust. 3, są zwracane eksporterowi, który okaże je razem z nienaruszonymi pieczęciami w momencie powrotnego przywozu produktów kompensacyjnych lub zamiennych.

4.   W wypadkach wymagających analizy, której wyniki będą znane dopiero po poświadczeniu przez urząd celny arkusza informacyjnego INF 2, dokument zawierający wyniki analizy zostanie przekazany eksporterowi w zapieczętowanej i zabezpieczonej przez manipulacjami kopercie.

Artykuł 26

1.   Urząd celny wyjścia poświadcza na oryginale fakt opuszczenia przez towary obszaru celnego i zwraca go osobie, która go okazała.

2.   Importer produktów kompensacyjnych lub zamiennych okazuje oryginał arkusza informacyjnego INF 2 oraz, gdy ma to zastosowanie, dokumentów identyfikacyjnych w urzędzie dokonującym odprawy.

Artykuł 27

1.   W wypadku gdy urząd celny wystawiający arkusz informacyjny INF 2 uważa, że należy uzupełnić ten arkusz dodatkowymi informacjami, powinien wprowadzić do niego odpowiednie dane. W razie braku miejsca na arkuszu należy załączyć dodatkowy arkusz. Fakt dodania załącznika należy zaznaczyć na oryginale.

2.   Urząd celny poświadczający arkusz informacyjny INF 2 może zostać poproszony o dokonanie weryfikacji autentyczności arkusza oraz poprawności znajdujących się w nim informacji po dokonaniu odprawy celnej.

3.   W wypadku serii przesyłek można wystawić wymaganą liczbę arkuszy informacyjnych INF 2 na uzgodnioną ilość towarów lub produktów. Można także zastąpić początkowy arkusz informacyjny następnymi arkuszami informacyjnymi. Gdy używany jest tylko jeden arkusz informacyjny, urząd celny, dla którego arkusz został przeznaczony, może zaznaczyć na oryginale ilość towarów lub produktów. W razie braku miejsca na arkuszu należy załączyć dodatkowy arkusz. Fakt dodania załącznika należy zaznaczyć na oryginale.

4.   Organy celne mogą zezwolić na użycie podsumowujących arkuszy informacyjnych INF 2 do przepływów handlowych handlu trójstronnego zawierających dużą liczbę operacji, obejmujących całkowitą wartość przywozu/wywozu w danym okresie.

5.   W wyjątkowych sytuacjach arkusz informacyjny INF 2 można wystawić z mocą wsteczną, ale nie przekraczając terminu wygaśnięcia wymaganego okresu przechowywania dokumentów.

Artykuł 28

W razie kradzieży, utraty lub zniszczenia arkusza informacyjnego INF 2 podmiot gospodarczy może wystąpić do organu celnego, który go poświadczył, o wydanie duplikatu. Urząd może uznać wniosek, jeżeli można wykazać, że tymczasowo wywożone towary objęte takim duplikatem nie zostały jeszcze powrotnie przywiezione.

Oryginał i kopie tak wystawionego arkusza informacyjnego są oznaczone jednym z następujących określeń:

Artykuł 29

Na produkty kompensacyjne, które mają zostać dopuszczone do swobodnego obrotu, może zostać udzielone częściowe zwolnienie z należności przywozowych, w drodze uznania kosztu operacji uszlachetniania za podstawę wartości celnej.

Organy celne odmówią naliczenia częściowego zwolnienia z należności przywozowych w oparciu o powyższy przepis, jeżeli przed dopuszczeniem produktów kompensacyjnych do swobodnego obrotu zostanie ustalone, że jedynym celem dopuszczenia z zerową stawką celną do swobodnego obrotu tymczasowo wywożonych towarów, które nie pochodzą z jednej ze stron unii celnej, w rozumieniu tytułu II, rozdział 2, sekcja 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz tytułu II, rozdział 2, sekcja 1 tureckiego kodeksu celnego, było odniesienie korzyści z zastosowania tego przepisu.

Reguły wartości celnej towarów ustanowione we Wspólnotowym Kodeksie Celnym oraz tureckim kodeksie celnym stosuje się mutatis mutandis do kosztów uszlachetniania, które nie uwzględniają towarów tymczasowo wywożonych.

ROZDZIAŁ 3

Towary powracające

Artykuł 30

1.   Towary, które zostały wywiezione z terytorium jednej strony unii celnej, a następnie wwiezione na terytorium drugiej strony unii celnej i dopuszczone do swobodnego obrotu w okresie trzech lat, zostają, na żądanie właściwej osoby, zwolnione z należności przywozowych.

W razie konieczności wzięcia pod uwagę nadzwyczajnych okoliczności, trzyletni okres może zostać przekroczony.

2.   W wypadku gdy, przed wywozem towarów z obszaru celnego jednej strony unii celnej, powracające towary zostaną dopuszczone do swobodnego obrotu ze zmniejszoną lub zerową stawką celną, z powodu ich specjalnego przeznaczenia, zwolnienie z cła na mocy ust. 1 zostanie udzielone, tylko jeżeli mają być powrotnie przywiezione z tym samym przeznaczeniem.

Jeżeli cel przywozu rozważanych towarów zmienił się, naliczona kwota należności przywozowych zostanie zmniejszona o wszelkie kwoty pobrane od towarów, gdy zostały one po raz pierwszy dopuszczone do swobodnego obrotu. Nie przyznaje się zwrotów, gdy druga kwota przekracza kwotę pobraną przy dopuszczeniu powracających towarów do swobodnego obrotu.

3.   Zwolnienie z należności przywozowych na mocy ust. 1 nie jest udzielane w wypadku towarów wywiezionych z obszaru celnego jednej strony unii celnej w ramach procedury uszlachetniania biernego, jeżeli towary te nie pozostaną w takim stanie, w jakim zostały wywiezione.

Artykuł 31

Zwolnienia z należności przywozowych na mocy art. 30 udziela się tylko wtedy, gdy towary zostały powrotnie przywiezione w takim stanie, w jakim były wywożone.

Artykuł 32

Artykuły 30 i 31 stosuje się mutatis mutandis do produktów kompensacyjnych pierwotnie wywiezionych lub ponownie wywiezionych po procedurze uszlachetniania czynnego.

Kwotę należności przywozowych ustala się w oparciu o zasady stosowane w procedurze uszlachetniania czynnego, a za datę ponownego wywozu produktów kompensacyjnych uważa się datę dopuszczenia do swobodnego obrotu.

Artykuł 33

Towary powracające są zwolnione z należności przywozowych, nawet jeżeli stanowią one tylko część towarów wcześniej wywiezionych z terytorium drugiej strony unii celnej.

Powyższy przepis ma zastosowanie również wtedy, gdy towary są częściami lub akcesoriami należącymi do urządzeń, instrumentów lub innych produktów uprzednio wywiezionych z terytorium drugiej strony unii celnej.

Artykuł 34

1.   W drodze odstępstwa od art. 31, powracające towary należące do jednej z następujących kategorii są zwolnione z należności przywozowych:

2.   Jeżeli wobec powracających towarów wykonano czynności dozwolone na mocy ust. 1 lit. b) i takie czynności doprowadziłyby do objęcia towarów należnościami przywozowymi, gdyby nastąpiły w ramach procedury uszlachetniania biernego, stosować należy zasady naliczania cła zgodne z tą procedurą.

Jednak jeżeli wobec towarów wykonano czynności polegające na naprawie i przywróceniu do dobrego stanu, wymagane na skutek nieprzewidzianych okoliczności, które wystąpiły po obu stronach unii celnej, a fakt ten został uznany przez organy celne, udziela się zwolnienia z należności przywozowych, pod warunkiem że wskutek takiej operacji wartość powracających towarów nie będzie wyższa niż ich wartość w momencie wywozu z obszaru celnego drugiej strony unii celnej.

3.   Do celów ust. 2 akapit drugi:

Jeżeli naprawy lub przywracanie do dobrego stanu towarów wymaga dołączenia części zamiennych, dołączenie takie jest ograniczone wyłącznie do tych części, które są ściśle niezbędne do umożliwienia użytkowania towarów w takim samym stopniu, w jakim było to możliwe w momencie wywozu.

Artykuł 35

Podczas wypełniania formalności celnych dotyczących wywozu organy celne wystawią, na żądanie zainteresowanej osoby, dokument zawierający informacje niezbędne do identyfikacji towarów, w razie ich powrotu na obszar celny jednej ze stron unii celnej.

Artykuł 36

1.   Jako towary powracające akceptuje się następujące kategorie:

We wszystkich wypadkach należy dopełnić następujących formalności:

2.   Ustęp 1 tiret pierwsze nie ma zastosowania do międzynarodowych przewozów materiałów do pakowania, środków transportowych oraz pewnych towarów przyjmowanych na mocy specjalnych porozumień celnych, których autonomiczne lub umowne przepisy stanowią, że dokumenty celne nie są w takich wypadkach wymagane.

Nie ma ono także zastosowania w wypadku, gdy towary mogą zostać zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu ustnie bądź w inny sposób.

3.   Gdy uznają to za stosowne, organy celne w urzędzie celnym powrotnego przywozu mogą domagać się od zainteresowanej osoby dostarczenia dodatkowych dowodów, w szczególności do celów identyfikacji powracających towarów.

Artykuł 37

Arkusz informacyjny INF 3 jest sporządzany w oryginale i dwóch kopiach, na formularzach zgodnych ze wzorami określonymi w załączniku 110 do przepisów wykonawczych Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli jest wystawiany we Wspólnocie, i zgodnych ze wzorem określonym w tureckim prawie celnym na podstawie tego załącznika, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, jeżeli jest wystawiany w Turcji. Formularze są wypełniane w jednym z urzędowych języków Wspólnoty lub w języku tureckim.

Artykuł 38

1.   Na wniosek eksportera organy celne w urzędzie celnym wywozu wystawiają arkusz informacyjny INF 3 w momencie wypełniania formalności eksportowych dotyczących rozważanych towarów, jeżeli eksporter oświadczy, że jest prawdopodobny powrót tych towarów poprzez urząd celny drugiej strony unii celnej.

2.   Na wniosek eksportera arkusz informacyjny INF 3 może także zostać wystawiony przez organy celne w urzędzie celnym wywozu po wypełnieniu formalności eksportowych dotyczących rozważanych towarów, pod warunkiem że organy mogą ustalić w oparciu o posiadane przez siebie informacje, że dane we wniosku odpowiadają wywożonym towarom.

Artykuł 39

1.   Arkusz informacyjny INF 3 zawiera wszystkie informacje wymagane przez organy celne do celów identyfikacji wywożonych towarów.

2.   Jeżeli oczekuje się, że wywożone towary powrócą na terytorium drugiej strony unii celnej lub na terytoria obu stron unii celnej poprzez różne urzędy celne, inne niż urząd celny wywozu, eksporter może prosić o wystawienie wielu arkuszy informacyjnych INF 3, obejmujących całkowitą ilość wywożonych towarów.

Podobnie, eksporter może prosić organy celne, które wystawiły arkusz informacyjny INF 3, o zastąpienie go wieloma arkuszami INF 3, obejmującymi całkowitą ilość towarów zawartą w pierwotnie wystawionym arkuszu informacyjnym INF 3.

Eksporter może także prosić o wystawienie arkusza informacyjnego INF 3 tylko dla części wywożonych towarów.

Artykuł 40

Oryginał i jedna kopia arkusza informacyjnego INF 3 zostają zwrócone eksporterowi do okazania w urzędzie celnym powrotnego przywozu. Druga kopia zostaje umieszczona w aktach urzędu celnego, który go wystawił.

Artykuł 41

Urząd celny powrotnego przywozu umieści na oryginale i na kopii arkusza informacyjnego INF 3 ilość powracających towarów zwolnionych z należności przywozowych, zachowując oryginał i wysyłając kopię, opatrzoną numerem referencyjnym oraz datą zgłoszenia do swobodnego obrotu, do organu celnego, który ją wystawił.

Organ celny porówna przysłaną kopię z kopią przez niego posiadaną i umieści ją w aktach.

Artykuł 42

W razie kradzieży, utraty lub zniszczenia oryginału arkusza informacyjnego INF 3 zainteresowana osoba może wystąpić do organu celnego, który go wystawił, o wydanie duplikatu. Organ celny uwzględni wniosek, jeśli okoliczności będą to uzasadniały. Duplikat wystawiony w ten sposób musi zostać oznaczony jednym z poniższych określeń:

Organ celny zaznaczy na posiadanej przez niego kopii arkusza informacyjnego INF 3, że wystawiono duplikat.

Artykuł 43

1.   Na wniosek organów celnych w urzędzie celnym powrotnego przywozu organy celne w urzędzie celnym wywozu przekażą tym pierwszym wszystkie dostępne im informacje, które umożliwią ustalenie, czy towary spełniają warunki niezbędne do zastosowania przepisów określonych w tym rozdziale.

2.   Na potrzeby złożenia wniosku i przekazania informacji, o których mowa w ust. 1, można użyć arkusza informacyjnego INF 3.

ROZDZIAŁ 4

Ustalanie dowodów preferencyjnego pochodzeniana terytoriach stron unii celnej

Artykuł 44

Niniejszy rozdział ustanawia zasady mające ułatwić:

Artykuł 45

1.   W celu realizacji postanowień art. 44 lit. a) dostawcy towarów, które znajdują się w swobodnym obrocie w unii celnej i mają być przewożone między dwiema stronami unii celnej, dostarczają deklarację, dalej zwaną „deklaracją dostawcy”, określającą status pochodzenia dostarczanych towarów w związku z regułami pochodzenia przyjętymi w mających zastosowanie układach o preferencyjnych warunkach handlu.

2.   Deklaracje dostawcy są używane przez eksporterów na potrzeby dokumentacji dowodowej, w szczególności jako uzasadnienie podczas ubiegania się o wystawienie świadectw przewozowych EUR.1 lub EUR-Med., lub jako podstawa do wystawiania deklaracji na fakturach lub deklaracji na fakturach EUR-MED.

Artykuł 46

Poza wypadkami przewidzianymi w art. 47 dostawca dostarcza osobną deklarację dla każdej partii towarów.

Dostawca włącza deklarację do faktury handlowej dotyczącej danej partii towarów, do dowodu dostawy lub do jakiegokolwiek innego dokumentu handlowego opisującego towary w sposób wystarczająco dokładny, aby umożliwić ich identyfikację.

Dostawca może dostarczyć deklarację w każdym momencie, nawet po dostarczeniu towarów.

Artykuł 47

1.   Jeżeli dostawca regularnie dostarcza konkretnemu klientowi towary, których status pochodzenia zapewne pozostanie niezmieniony w znaczącym okresie, może dostarczyć pojedynczą deklarację dostawcy obejmującą kolejne dostawy towarów, dalej zwaną „długoterminową deklaracją dostawcy”. Długoterminowa deklaracja dostawcy może zostać wystawiona na okres o długości do jednego roku od daty wystawienia deklaracji.

2.   Długoterminowa deklaracja dostawcy może zostać wystawiona retrospektywnie. W takim wypadku okres ważności deklaracji nie może przekroczyć jednego roku od daty jej wejścia w życie.

3.   Dostawca bezzwłocznie poinformuje nabywcę, jeżeli długoterminowa deklaracja dostawcy utraci ważność w odniesieniu do dostarczanych towarów.

Artykuł 48

1.   Deklaracja dostawcy wydawana jest na formularzu opisanym w załączniku V, a długoterminowa deklaracja dostawcy na formularzu opisanym w załączniku VI.

2.   Deklaracja dostawcy opatrzona jest oryginalnym ręcznym podpisem dostawcy i może być wystawiona na gotowym formularzu. Jeżeli jednak faktura i deklaracja dostawcy są sporządzone komputerowo, deklaracja dostawcy nie musi być podpisana ręcznie, pod warunkiem że dostawca przekaże klientowi pisemne zobowiązanie, przyjmując całkowitą odpowiedzialność za każdą deklarację dostawcy, która się do niego odnosi, tak jakby była przez niego ręcznie podpisana.

Artykuł 49

1.   W celu realizacji postanowień art. 44 lit. b) organy celne państw członkowskich Wspólnoty oraz Turcji będą udzielać sobie wzajemnej pomocy w zakresie sprawdzania poprawności informacji podanych w deklaracjach dostawców.

2.   Aby zweryfikować poprawność i autentyczność deklaracji dostawcy, organy celne państwa, w którym wystawiono lub sporządzono dowód statusu pochodzenia, mogą domagać się od eksportera uzyskania od dostawcy świadectwa informacyjnego INF 4. Świadectwo informacyjne INF 4 jest sporządzane na formularzach zgodnych ze wzorem określonym w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 1207/2001 (7), jeżeli jest wystawiane we Wspólnocie, i zgodnych ze wzorem określonym w tureckim prawie celnym na podstawie tego załącznika, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, jeżeli jest wystawiane w Turcji. Formularz wypełniany jest w jednym z języków urzędowych Wspólnoty lub w języku tureckim. Organy celne państwa, które musi udzielić informacji, albo państwa, które się o nie ubiega, mogą domagać się o przetłumaczenie informacji zawartych w okazanych im dokumentach na jeden z języków urzędowych lub na język danego państwa.

3.   Świadectwo informacyjne INF 4 wystawiane jest przez organy celne państwa, w którym dostawca ma siedzibę. Organy celne mają prawo do żądania przedłożenia wszelkich dowodów, badania ksiąg rachunkowych dostawcy lub dokonywania innych badań, które uznają za stosowne.

4.   Organy celne państwa, w którym dostawca ma siedzibę, wystawiają świadectwo informacyjne INF 4 w okresie trzech miesięcy od otrzymania wniosku dostarczonego przez dostawcę, zaznaczając, czy otrzymana od dostawcy deklaracja była, czy też nie była, prawidłowa.

5.   Wypełnione świadectwo zostaje wydane dostawcy, do przekazania eksporterowi, w celu przekazania organom członkowskim państwa, w którym wystawiany lub sporządzany jest dowód statusu pochodzenia.

Artykuł 50

1.   Dostawca sporządzający deklarację dostawcy będzie przechowywać całość dokumentacji poświadczającej prawidłowość deklaracji przez okres co najmniej trzech lat.

2.   Organy celne, które przyjęły wniosek o wystawienie świadectwa informacyjnego INF 4, będą przechowywać formularz wniosku przez okres co najmniej trzech lat.

Artykuł 51

1.   Jeżeli eksporter nie będzie w stanie okazać świadectwa informacyjnego INF 4 w ciągu czterech miesięcy od jego zażądania przez organy celne państwa, w którym wystawiono lub sporządzono dowód statusu pochodzenia, organy te mogą zwrócić się z bezpośrednią prośbą do organów celnych państwa, w którym dostawca ma siedzibę, aby potwierdzić status rozważanych produktów w zakresie reguł pochodzenia, które umożliwia mający zastosowanie układ o handlu na warunkach preferencyjnych.

2.   W celu realizacji postanowień ust. 1 organy celne ubiegające się o weryfikację wyślą organom celnym państwa, w którym dostawca ma siedzibę, wszystkie dostępne im informacje i podadzą powody formalne i merytoryczne ich zapytania.

Do wniosku dołączą wszystkie uzyskane dokumenty i informacje, które sugerują, że deklaracja dostawcy jest nieprawidłowa.

3.   Podczas przeprowadzania weryfikacji organy celne państwa, w którym dostawca ma siedzibę, mogą domagać się wszelkiej dokumentacji, przeprowadzać badania ksiąg rachunkowych producenta oraz wykonywać inne rodzaje weryfikacji, które uznają za stosowne.

4.   Organy celne ubiegające się o weryfikację zostaną bezzwłocznie poinformowane o jej wynikach przy użyciu świadectwa informacyjnego INF 4.

5.   W razie braku odpowiedzi przez okres pięciu miesięcy od daty złożenia prośby o weryfikację lub w sytuacji gdy odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do określenia rzeczywistego pochodzenia produktów, organy celne państwa, w którym wystawiany lub sporządzany jest dowód statusu pochodzenia, uzna ten dowód za nieważny w oparciu o zakwestionowane dokumenty.

TYTUŁ IV

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 52

Niniejszym uchyla się decyzje nr 1/1999, nr 1/2000 i nr 1/2001. Odniesienia do przepisów w uchylonych decyzjach należy interpretować jako odniesienia do odpowiednich przepisów niniejszej decyzji. Deklaracje dostawców, w tym długoterminowe deklaracje dostawców, sporządzone przed dniem wejścia w życie niniejszej decyzji, zachowują ważność.

Deklaracje dostawców zgodne z formularzami w decyzji nr 1/1999 mogą być sporządzane przez okres dwunastu miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji, z wyjątkiem przypadków, gdy są one używane przez eksporterów jako dowody wspierające wnioski o wystawienie świadectw przewozowych EUR-MED lub jako podstawa do sporządzenia deklaracji na fakturze EUR-MED.

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

Sporządzono w Ankarze, dnia 26 września 2006 r.

W imieniu Komitetu Współpracy Celnej

P. FAUCHERAND

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. L 35 z 13.2.1996, str. 1.

(2)Dz.U. L 98 z 7.4.2001, str. 31. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją nr 1/2003 (Dz.U. L 28 z 4.2.2003, str. 51).

(3)Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. Rozporzadzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 402/2006 (Dz.U. L 70 z 9.3.2006, str. 35).

(4)Dz.U. L 204 z 4.8.1999, str. 43.

(5)Dz.U. L 211 z 22.8.2000, str. 16.

(6)Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 117 z 4.5.2005, str. 13).

(7)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1207/2001 z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie procedur ułatwiających wystawianie świadectw przewozowych EUR.1, sporządzanie deklaracji na fakturze i formularzy EUR.2 i wydawanie zezwoleń niektórym upoważnionym eksporterom w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Wspólnotą Europejską i niektórymi krajami oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3351/83 (Dz.U. L 165 z 21.6.2001, str. 1. Załącznik V do rozporządzenia poprawiony w Dz.U. L 170 z 29.6.2002, str. 88).

----

ZAŁĄCZNIK I

----

ZAŁĄCZNIK II

UWAGI WYJAŚNIAJĄCE DO ŚWIADECTWA PRZEWOZOWEGO

I.   Zasady wypełniania świadectwa przewozowego

II.   Dane wpisywane w poszczególnych polach

----

ZAŁĄCZNIK III

Specjalna pieczęć, o której mowa w art. 11 ust. 5

----

ZAŁĄCZNIK IV

Żółta etykieta, o której mowa w art. 21

----

ZAŁĄCZNIK V

----

ZAŁĄCZNIK VI

----

----

ZALECENIA KOMISJI

z dnia 22 września 2006 r.

w sprawie skuteczności produktów ochrony przeciwsłonecznej i odnoszących się do nich oświadczeń

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4089)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2006/647/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,

a także mając na uwadze, co następuje:

NINIEJSZYM ZALECA, CO NASTĘPUJE:

SEKCJA 1

PRZEDMIOT I DEFINICJE

SEKCJA 2

OCHRONA UVA/UVB, OŚWIADCZENIA, ŚRODKI OSTROŻNOŚCI, INSTRUKCJE UŻYWANIA

SEKCJA 3

MINIMALNA SKUTECZNOŚĆ

SEKCJA 4

PROSTE I KONKRETNE OŚWIADCZENIA DOTYCZĄCE SKUTECZNOŚCI

SEKCJA 5

INFORMACJE DLA KONSUMENTÓW

SEKCJA 6

ADRESACI

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 września 2006 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący

----

(1)Dz.U. L 262 z 27.9.1976, str. 169. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2006/65/WE (Dz.U. L 198 z 20.7.2006, str. 11).

(2)  Upoważnienie przyznane CEN do opracowania normy dotyczącej metod badania skuteczności produktów ochrony przeciwsłonecznej, Upoważnienie M/389 z 12 lipca 2006.

----