# Dziennik Urzędowy L 72/2010

| | ISSN 1725-5139
  doi:10.3000/17255139.L_2010.072.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 72 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 5320 marca 2010 |

ISSN 1725-5139

doi:10.3000/17255139.L_2010.072.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 72

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 5320 marca 2010

---

| Spis treści | | I   Akty ustawodawcze | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | DYREKTYWY |
| | * | Dyrektywa Rady 2010/23/UE z dnia 16 marca 2010 r. zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w zakresie fakultatywnego i tymczasowego stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z dostawami niektórych usług podatnych na oszustwa | 1 |

Spis treści

I   Akty ustawodawcze

Strona

DYREKTYWY

*

Dyrektywa Rady 2010/23/UE z dnia 16 marca 2010 r. zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w zakresie fakultatywnego i tymczasowego stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z dostawami niektórych usług podatnych na oszustwa

1

| | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym |
| --- | --- | --- |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie Komisji (UE) nr 234/2010 z dnia 19 marca 2010 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż | 3 |
| | | Rozporządzenie Komisji (UE) nr 235/2010 z dnia 19 marca 2010 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw | 13 |
| | | Rozporządzenie Komisji (UE) nr 236/2010 z dnia 19 marca 2010 r. zmieniające ceny reprezentatywne oraz kwoty dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 877/2009 na rok gospodarczy 2009/10 | 15 |
| | | DYREKTYWY |
| | * | Dyrektywa Komisji 2010/19/UE z dnia 9 marca 2010 r. zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego w zakresie osłon przeciwrozbryzgowych kół niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep, dyrektywę Rady 91/226/EWG i dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (
  1
  ) | 17 |
| | | DECYZJE |
| | | 2010/166/UE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie harmonizacji warunków korzystania z widma radiowego na potrzeby usług łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV) w Unii Europejskiej
  (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1644)

   (
  1
  ) | 38 |
| | | ZALECENIA |
| | | 2010/167/UE |
| | * | Zalecenie Komisji z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie zezwoleń dla systemów świadczących usługi łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV) (
  1
  ) | 42 |

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 234/2010 z dnia 19 marca 2010 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż

3

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 235/2010 z dnia 19 marca 2010 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

13

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 236/2010 z dnia 19 marca 2010 r. zmieniające ceny reprezentatywne oraz kwoty dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 877/2009 na rok gospodarczy 2009/10

15

DYREKTYWY

*

Dyrektywa Komisji 2010/19/UE z dnia 9 marca 2010 r. zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego w zakresie osłon przeciwrozbryzgowych kół niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep, dyrektywę Rady 91/226/EWG i dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (
  1
  )

1

17

DECYZJE

2010/166/UE

*

Decyzja Komisji z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie harmonizacji warunków korzystania z widma radiowego na potrzeby usług łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV) w Unii Europejskiej
  (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1644)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1644)

1

38

ZALECENIA

2010/167/UE

*

Zalecenie Komisji z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie zezwoleń dla systemów świadczących usługi łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV) (
  1
  )

1

42

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

I Akty ustawodawcze

DYREKTYWY

| 20.3.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 72/1 |
| --- | --- | --- | --- |

20.3.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 72/1

---

DYREKTYWA RADY 2010/23/UE

z dnia 16 marca 2010 r.

zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w zakresie fakultatywnego i tymczasowego stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z dostawami niektórych usług podatnych na oszustwa

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 113,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),

stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywa Rady 2006/112/WE (3) stanowi, że każdy podatnik realizujący transakcje podlegające opodatkowaniu od dostawy towarów i świadczenia usług obowiązany jest do zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT). W przypadku transakcji transgranicznych i w stosunku do niektórych krajowych sektorów o wysokim stopniu ryzyka, takich jak sektor budownictwa lub sektor odpadów, przewidziano jednak przesunięcie obowiązku zapłaty VAT na osobę, na rzecz której dokonywana jest dostawa towarów lub świadczona jest usługa. |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywa Rady 2006/112/WE (3) stanowi, że każdy podatnik realizujący transakcje podlegające opodatkowaniu od dostawy towarów i świadczenia usług obowiązany jest do zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT). W przypadku transakcji transgranicznych i w stosunku do niektórych krajowych sektorów o wysokim stopniu ryzyka, takich jak sektor budownictwa lub sektor odpadów, przewidziano jednak przesunięcie obowiązku zapłaty VAT na osobę, na rzecz której dokonywana jest dostawa towarów lub świadczona jest usługa.

| (2) | Ze względu na poważny charakter oszustw dotyczących VAT należy zezwolić państwom członkowskim na tymczasowe stosowanie mechanizmu, zgodnie z którym obowiązek zapłaty VAT zostaje przeniesiony na osobę, na rzecz której przenoszone są pozwolenia na emisję gazów cieplarnianych, zdefiniowane w art. 3 dyrektywy 2003/87/WE (4), i inne jednostki, z których mogą korzystać przedsiębiorcy w celu zapewnienia zgodności z tą dyrektywą. |
| --- | --- |

(2)

Ze względu na poważny charakter oszustw dotyczących VAT należy zezwolić państwom członkowskim na tymczasowe stosowanie mechanizmu, zgodnie z którym obowiązek zapłaty VAT zostaje przeniesiony na osobę, na rzecz której przenoszone są pozwolenia na emisję gazów cieplarnianych, zdefiniowane w art. 3 dyrektywy 2003/87/WE (4), i inne jednostki, z których mogą korzystać przedsiębiorcy w celu zapewnienia zgodności z tą dyrektywą.

| (3) | Wprowadzenie takiego mechanizmu w odniesieniu do tych usług, które zgodnie z ostatnimi doświadczeniami są szczególnie podatne na oszustwa, nie może, w przeciwieństwie do jego powszechnego stosowania, mieć negatywnego wpływu na podstawowe zasady systemu VAT, takie jak płatności cząstkowe. |
| --- | --- |

(3)

Wprowadzenie takiego mechanizmu w odniesieniu do tych usług, które zgodnie z ostatnimi doświadczeniami są szczególnie podatne na oszustwa, nie może, w przeciwieństwie do jego powszechnego stosowania, mieć negatywnego wpływu na podstawowe zasady systemu VAT, takie jak płatności cząstkowe.

| (4) | Państwa członkowskie powinny przedstawić sprawozdanie z oceny stosowania mechanizmu, tak by umożliwić dokonanie oceny jego skuteczności. |
| --- | --- |

(4)

Państwa członkowskie powinny przedstawić sprawozdanie z oceny stosowania mechanizmu, tak by umożliwić dokonanie oceny jego skuteczności.

| (5) | W celu dokonania przejrzystej oceny wpływu stosowania mechanizmu na oszustwa podatkowe, sprawozdania z oceny przedstawiane przez państwa członkowskie powinny opierać się na kryteriach określonych wcześniej przez państwa członkowskie. Każda z tych ocen powinna wyraźnie określać poziom oszustw przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu oraz wszelkie odnośne zmiany trendów w oszustwach, w tym świadczenia innych usług. Sprawozdanie powinno również zawierać ocenę kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez podatników. |
| --- | --- |

(5)

W celu dokonania przejrzystej oceny wpływu stosowania mechanizmu na oszustwa podatkowe, sprawozdania z oceny przedstawiane przez państwa członkowskie powinny opierać się na kryteriach określonych wcześniej przez państwa członkowskie. Każda z tych ocen powinna wyraźnie określać poziom oszustw przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu oraz wszelkie odnośne zmiany trendów w oszustwach, w tym świadczenia innych usług. Sprawozdanie powinno również zawierać ocenę kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez podatników.

| (6) | Każde państwo członkowskie, które wykryło na swoim terytorium zmiany trendów w oszustwach dotyczących usług określonych w niniejszej dyrektywie, powinno sporządzić sprawozdanie na ten temat. |
| --- | --- |

(6)

Każde państwo członkowskie, które wykryło na swoim terytorium zmiany trendów w oszustwach dotyczących usług określonych w niniejszej dyrektywie, powinno sporządzić sprawozdanie na ten temat.

| (7) | W celu umożliwienia wszystkim państwom członkowskim stosowania takiego mechanizmu, konieczne jest wprowadzenie odpowiedniej zmiany do dyrektywy 2006/112/WE. |
| --- | --- |

(7)

W celu umożliwienia wszystkim państwom członkowskim stosowania takiego mechanizmu, konieczne jest wprowadzenie odpowiedniej zmiany do dyrektywy 2006/112/WE.

| (8) | Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, mianowicie walka z oszustwami związanymi z VAT z zastosowaniem tymczasowego środka stanowiącego odstępstwo od obowiązujących przepisów unijnych, nie może być wystarczająco osiągnięty przez państwa członkowskie, i w związku z tym, można go lepiej osiągnąć na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. |
| --- | --- |

(8)

Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, mianowicie walka z oszustwami związanymi z VAT z zastosowaniem tymczasowego środka stanowiącego odstępstwo od obowiązujących przepisów unijnych, nie może być wystarczająco osiągnięty przez państwa członkowskie, i w związku z tym, można go lepiej osiągnąć na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

| (9) | Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2006/112/WE, |
| --- | --- |

(9)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2006/112/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 2006/112/WE wprowadza się następujące zmiany:

„Artykuł 199a

1.   Państwa członkowskie mogą do dnia 30 czerwca 2015 r. i na okres co najmniej dwóch lat postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik, na rzecz którego wykonywana jest dowolna usługa spośród poniżej wymienionych:

| a) | przeniesienie pozwoleń na emisję gazów cieplarnianych, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (5), które podlegają przenoszeniu zgodnie z art. 12 tej dyrektywy; |
| --- | --- |

a)

przeniesienie pozwoleń na emisję gazów cieplarnianych, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (5), które podlegają przenoszeniu zgodnie z art. 12 tej dyrektywy;

| b) | przeniesienie innych jednostek, z których mogą korzystać przedsiębiorcy w celu zapewnienia zgodności z tą samą dyrektywą. |
| --- | --- |

b)

przeniesienie innych jednostek, z których mogą korzystać przedsiębiorcy w celu zapewnienia zgodności z tą samą dyrektywą.

2.   W momencie wprowadzenia mechanizmu, określonego w ust. 1, państwa członkowskie powiadamiają Komisję o stosowaniu tego mechanizmu i przekazują Komisji następujące informacje:

| a) | oświadczenie dotyczące zakresu stosowania środka wdrażającego mechanizm i szczegółowy opis środków towarzyszących, włącznie z wszelkimi obowiązkami sprawozdawczymi nakładanymi na podatników i wszelkimi środkami kontroli; |
| --- | --- |

a)

oświadczenie dotyczące zakresu stosowania środka wdrażającego mechanizm i szczegółowy opis środków towarzyszących, włącznie z wszelkimi obowiązkami sprawozdawczymi nakładanymi na podatników i wszelkimi środkami kontroli;

| b) | kryteria oceny umożliwiające dokonanie porównania oszustw podatkowych w odniesieniu do usług wymienionych w ust. 1 przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu, oszustw dotyczących innych usług przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu, jak również każdego wzrostu liczby innego rodzaju oszustw przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu; |
| --- | --- |

b)

kryteria oceny umożliwiające dokonanie porównania oszustw podatkowych w odniesieniu do usług wymienionych w ust. 1 przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu, oszustw dotyczących innych usług przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu, jak również każdego wzrostu liczby innego rodzaju oszustw przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu;

| c) | datę wejścia w życie i okres stosowania środka wdrażającego mechanizm. |
| --- | --- |

c)

datę wejścia w życie i okres stosowania środka wdrażającego mechanizm.

3.   Na podstawie kryteriów oceny określonych w ust. 2 lit. b) państwa członkowskie stosujące mechanizm przewidziany w ust. 1 przedstawiają Komisji sprawozdanie nie później niż dnia 30 czerwca 2014 r. W sprawozdaniu tym wyraźnie wskazuje się informacje, które mają być traktowane jako poufne, oraz informacje, które mogą być opublikowane.

Sprawozdanie zawiera szczegółową ocenę ogólnej skuteczności i efektywności środka, w szczególności odnośnie do:

| a) | wpływu na oszustwa podatkowe w związku ze świadczeniem usług objętych środkiem; |
| --- | --- |

a)

wpływu na oszustwa podatkowe w związku ze świadczeniem usług objętych środkiem;

| b) | możliwości objęcia oszustwami podatkowymi towarów lub innych usług; |
| --- | --- |

b)

możliwości objęcia oszustwami podatkowymi towarów lub innych usług;

| c) | ponoszonych przez podatników kosztów przestrzegania przepisów, wynikających z wdrożenia środka. |
| --- | --- |

c)

ponoszonych przez podatników kosztów przestrzegania przepisów, wynikających z wdrożenia środka.

4.   Każde państwo członkowskie, które wykryło na swoim terytorium, po wejściu w życie niniejszego artykułu, zmiany trendów w oszustwach dotyczących usług wymienionych w ust. 1, przedkłada Komisji sprawozdanie na ten temat nie później niż 30 czerwca 2014 r.

Artykuł 2

W chwili rozpoczęcia stosowania mechanizmu przewidzianego w art. 199a ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE państwa członkowskie podejmujące decyzję o jego zastosowaniu powiadamiają Komisję o przepisach dotyczących środka wdrażającego ten mechanizm.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Artykuł 4

Niniejszą dyrektywę stosuje się do dnia 30 czerwca 2015 r.

Artykuł 5

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Artykuł 6

Niniejsza dyrektywa zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Sporządzono w Brukseli dnia 16 marca 2010 r.

W imieniu Rady

E. SALGADO

Przewodniczący

---

(1)  Opinia z dnia 10 lutego 2010 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

1

(2)  Opinia z dnia 21 stycznia 2010 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

2

(3)  Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.

3

(4)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32)

4

(5)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.”

5

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

| 20.3.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 72/3 |
| --- | --- | --- | --- |

20.3.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 72/3

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 234/2010

z dnia 19 marca 2010 r.

ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż

(wersja ujednolicona)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 170 i 187, w związku z jego art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż (2) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione (3). Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno zostać ujednolicone. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż (2) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione (3). Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno zostać ujednolicone.

| (2) | Dla pewnych produktów objętych wspólną organizacją rynków rolnych refundacje wywozowe, kwoty korygujące oraz podatki wywozowe muszą być ustalane, jako środek szczególny w przypadku występowania na rynku zakłóceń, w oparciu o pewne kryteria umożliwiające pokrycie różnicy między notowaniami a cenami tych produktów w Unii i na rynku światowym. |
| --- | --- |

(2)

Dla pewnych produktów objętych wspólną organizacją rynków rolnych refundacje wywozowe, kwoty korygujące oraz podatki wywozowe muszą być ustalane, jako środek szczególny w przypadku występowania na rynku zakłóceń, w oparciu o pewne kryteria umożliwiające pokrycie różnicy między notowaniami a cenami tych produktów w Unii i na rynku światowym.

| (3) | Z uwagi na rozpiętość cen, po jakich zboża są oferowane na rynku światowym przez różne kraje wywozu, należy w szczególności uwzględnić różnice w kosztach transportu i ustalić wysokość refundacji, uwzględniając różnicę między reprezentatywnymi cenami w Unii oraz najbardziej korzystnymi notowaniami i cenami na rynku światowym. |
| --- | --- |

(3)

Z uwagi na rozpiętość cen, po jakich zboża są oferowane na rynku światowym przez różne kraje wywozu, należy w szczególności uwzględnić różnice w kosztach transportu i ustalić wysokość refundacji, uwzględniając różnicę między reprezentatywnymi cenami w Unii oraz najbardziej korzystnymi notowaniami i cenami na rynku światowym.

| (4) | W celu umożliwienia wywozu mąki, grubych kasz, drobnych kasz i słodu czynnikami, jakie należy uwzględnić przy refundacjach, są, z jednej strony, ceny podstawowych zbóż i ich ilości niezbędne do wytwarzania rozpatrywanych produktów oraz wartość produktów ubocznych, a z drugiej strony – możliwości i warunki sprzedaży produktów na rynku światowym. |
| --- | --- |

(4)

W celu umożliwienia wywozu mąki, grubych kasz, drobnych kasz i słodu czynnikami, jakie należy uwzględnić przy refundacjach, są, z jednej strony, ceny podstawowych zbóż i ich ilości niezbędne do wytwarzania rozpatrywanych produktów oraz wartość produktów ubocznych, a z drugiej strony – możliwości i warunki sprzedaży produktów na rynku światowym.

| (5) | System kwot korygujących przewidziany w art. 164 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 wymaga ich zróżnicowania w zależności od miejsca przeznaczenia wywożonych produktów. |
| --- | --- |

(5)

System kwot korygujących przewidziany w art. 164 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 wymaga ich zróżnicowania w zależności od miejsca przeznaczenia wywożonych produktów.

| (6) | W celu zapewnienia sprawnego zarządzania funduszami Unii i uwzględniania możliwości wywozu tych produktów należy przewidzieć możliwość ustalania refundacji oraz podatków wywozowych w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku I część I lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w drodze przetargu dotyczącego określonej ilości. |
| --- | --- |

(6)

W celu zapewnienia sprawnego zarządzania funduszami Unii i uwzględniania możliwości wywozu tych produktów należy przewidzieć możliwość ustalania refundacji oraz podatków wywozowych w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku I część I lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w drodze przetargu dotyczącego określonej ilości.

| (7) | W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich zainteresowanych stron w Unii przetargi muszą być organizowane zgodnie z jednolitymi zasadami. W tym celu decyzje o otwarciu przetargu powinny być opublikowane razem z ogłoszeniem o przetargu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(7)

W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich zainteresowanych stron w Unii przetargi muszą być organizowane zgodnie z jednolitymi zasadami. W tym celu decyzje o otwarciu przetargu powinny być opublikowane razem z ogłoszeniem o przetargu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

| (8) | Oferty muszą zawierać dane umożliwiające ich ocenę i muszą im towarzyszyć pewne zobowiązania formalne. |
| --- | --- |

(8)

Oferty muszą zawierać dane umożliwiające ich ocenę i muszą im towarzyszyć pewne zobowiązania formalne.

| (9) | Należy ustalać maksymalną refundację wywozową lub minimalny podatek wywozowy. Procedura ta zapewnia, że wszystkie ustalone ilości zostają przydzielone. |
| --- | --- |

(9)

Należy ustalać maksymalną refundację wywozową lub minimalny podatek wywozowy. Procedura ta zapewnia, że wszystkie ustalone ilości zostają przydzielone.

| (10) | Na rynku mogą powstawać sytuacje, w których aspekty gospodarcze przewidywanego wywozu towarów powodują raczej wstrzymanie przetargu aniżeli ustalenie refundacji wywozowej lub podatku wywozowego. |
| --- | --- |

(10)

Na rynku mogą powstawać sytuacje, w których aspekty gospodarcze przewidywanego wywozu towarów powodują raczej wstrzymanie przetargu aniżeli ustalenie refundacji wywozowej lub podatku wywozowego.

| (11) | Wadium powinno zapewniać, że wywożone ilości są wywożone zgodnie z pozwoleniem wydanym w ramach zaproszenia do przetargu. Zobowiązanie to może być spełnione tylko wówczas, gdy przedłożone oferty przetargowe są podtrzymane. Wycofanie ofert pociąga za sobą utratę wadium. |
| --- | --- |

(11)

Wadium powinno zapewniać, że wywożone ilości są wywożone zgodnie z pozwoleniem wydanym w ramach zaproszenia do przetargu. Zobowiązanie to może być spełnione tylko wówczas, gdy przedłożone oferty przetargowe są podtrzymane. Wycofanie ofert pociąga za sobą utratę wadium.

| (12) | Muszą zostać ustanowione szczegółowe zasady zapewniające powiadamianie oferentów o wynikach zaproszenia do przetargu oraz że niezbędne pozwolenia wydawane są dla wywozu przydzielonych ilości. |
| --- | --- |

(12)

Muszą zostać ustanowione szczegółowe zasady zapewniające powiadamianie oferentów o wynikach zaproszenia do przetargu oraz że niezbędne pozwolenia wydawane są dla wywozu przydzielonych ilości.

| (13) | Aby ustalić refundację wywozową dla produktów wymienionych w załączniku I część I lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz uniknąć dokonywania kontroli mających na celu wykrycie niewielkich odchyleń ilościowych w odniesieniu do produktu podstawowego, tak aby nie odbiło się to w sposób istotny na jakości produktu, należy przyjąć standardową metodę oceny. Najskuteczniejszym technicznym sposobem oszacowania podstawowej ilości zbóż okazała się analiza zawartości popiołu w produkcie. Do analizy tej powinna być stosowana taka sama procedura w całej Unii. |
| --- | --- |

(13)

Aby ustalić refundację wywozową dla produktów wymienionych w załączniku I część I lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz uniknąć dokonywania kontroli mających na celu wykrycie niewielkich odchyleń ilościowych w odniesieniu do produktu podstawowego, tak aby nie odbiło się to w sposób istotny na jakości produktu, należy przyjąć standardową metodę oceny. Najskuteczniejszym technicznym sposobem oszacowania podstawowej ilości zbóż okazała się analiza zawartości popiołu w produkcie. Do analizy tej powinna być stosowana taka sama procedura w całej Unii.

| (14) | Nie wydaje się uzasadnione przyznawanie refundacji wywozowych do zboża przywożonego z państw trzecich i ponownie wywożonych do państw trzecich. Refundacje powinny być zatem przyznawane tylko do produktów unijnych. |
| --- | --- |

(14)

Nie wydaje się uzasadnione przyznawanie refundacji wywozowych do zboża przywożonego z państw trzecich i ponownie wywożonych do państw trzecich. Refundacje powinny być zatem przyznawane tylko do produktów unijnych.

| (15) | Rozporządzenie Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (4) wymaga, aby w przypadku zróżnicowania stawki refundacji zgodnie z przeznaczeniem produktu wypłata kwoty należnej z tytułu refundacji wywozowej była uzależniona w szczególności od przedstawienia dowodu, że produkt został wywieziony w niezmienionym stanie do państwa trzeciego lub do jednego z państw trzecich, w odniesieniu do których ma zastosowanie refundacja. W odniesieniu do zbóż jedyną stawką refundacji niższą od stawki stosowanej w wywozie do wszystkich państw trzecich jest stawka ustalona dla produktów wywożonych do Szwajcarii i Księstwa Liechtensteinu. W celu uniknięcia utrudnień w wywozie z Unii na skutek wymogu przedstawienia dowodu, że towar dotarł do miejsca przeznaczenia, należy znaleźć inne sposoby zapewnienia, by produkty, na które wypłacono refundacje mające zastosowanie do wszystkich państw trzecich, nie zostały wywiezione do wyżej wymienionych krajów. W związku z tym należy zrezygnować z wymogu przedstawiania dowodu przybycia towaru do miejsca przeznaczenia we wszystkich przypadkach, w których wywóz miał miejsce drogą morską. Wystarczającą gwarancję stanowią zaświadczenia wystawione przez właściwe władze państw członkowskich stwierdzające, że produkty opuściły obszar celny Unii po załadowaniu ich na statek nadający się do transportu morskiego. |
| --- | --- |

(15)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (4) wymaga, aby w przypadku zróżnicowania stawki refundacji zgodnie z przeznaczeniem produktu wypłata kwoty należnej z tytułu refundacji wywozowej była uzależniona w szczególności od przedstawienia dowodu, że produkt został wywieziony w niezmienionym stanie do państwa trzeciego lub do jednego z państw trzecich, w odniesieniu do których ma zastosowanie refundacja. W odniesieniu do zbóż jedyną stawką refundacji niższą od stawki stosowanej w wywozie do wszystkich państw trzecich jest stawka ustalona dla produktów wywożonych do Szwajcarii i Księstwa Liechtensteinu. W celu uniknięcia utrudnień w wywozie z Unii na skutek wymogu przedstawienia dowodu, że towar dotarł do miejsca przeznaczenia, należy znaleźć inne sposoby zapewnienia, by produkty, na które wypłacono refundacje mające zastosowanie do wszystkich państw trzecich, nie zostały wywiezione do wyżej wymienionych krajów. W związku z tym należy zrezygnować z wymogu przedstawiania dowodu przybycia towaru do miejsca przeznaczenia we wszystkich przypadkach, w których wywóz miał miejsce drogą morską. Wystarczającą gwarancję stanowią zaświadczenia wystawione przez właściwe władze państw członkowskich stwierdzające, że produkty opuściły obszar celny Unii po załadowaniu ich na statek nadający się do transportu morskiego.

| (16) | Zgodnie z art. 162 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 produkty wymienione w tym artykule przeznaczone do wywozu w postaci produktów przetworzonych lub bez dalszego przetworzenia kwalifikują się do refundacji wywozowych, jeśli spełniają szczegółowe warunki określone w art. 167 tego rozporządzenia. Ponadto art. 167 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że Komisja może ustanowić dalsze warunki przyznawania refundacji wywozowych w odniesieniu do jednego produktu lub większej liczby produktów. Warunki te zostały określone w rozporządzeniach Rady w sprawie wspólnej organizacji rynku w sektorach wymienionych w art. 162 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. Ze względu na uchylenie tych przepisów należy ustanowić przepisy horyzontalne. |
| --- | --- |

(16)

Zgodnie z art. 162 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 produkty wymienione w tym artykule przeznaczone do wywozu w postaci produktów przetworzonych lub bez dalszego przetworzenia kwalifikują się do refundacji wywozowych, jeśli spełniają szczegółowe warunki określone w art. 167 tego rozporządzenia. Ponadto art. 167 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że Komisja może ustanowić dalsze warunki przyznawania refundacji wywozowych w odniesieniu do jednego produktu lub większej liczby produktów. Warunki te zostały określone w rozporządzeniach Rady w sprawie wspólnej organizacji rynku w sektorach wymienionych w art. 162 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. Ze względu na uchylenie tych przepisów należy ustanowić przepisy horyzontalne.

| (17) | Przepisy horyzontalne już istnieją w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 612/2009. W związku z tym wskazane jest dostosowanie tego rozporządzenia w celu określenia warunków, o których mowa w art. 167 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, oraz zniesienia tych warunków w niniejszym rozporządzeniu. |
| --- | --- |

(17)

Przepisy horyzontalne już istnieją w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 612/2009. W związku z tym wskazane jest dostosowanie tego rozporządzenia w celu określenia warunków, o których mowa w art. 167 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, oraz zniesienia tych warunków w niniejszym rozporządzeniu.

| (18) | Artykuł 187 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przewiduje, iż mogą być podejmowane konieczne środki w przypadku, jeżeli notowania lub ceny na rynku światowym dla jednego lub więcej produktów, określonych w załączniku I część I tego rozporządzenia, osiągają poziom, który zakłóca lub grozi zakłóceniem podaży na rynku Unii i sytuacja ta prawdopodobnie utrzyma się lub będzie się pogarszać. Dlatego należy zapewnić dostateczną podaż zbóż. W tym celu mogą być pobierane podatki wywozowe, a wystawianie pozwoleń na wywóz całkowicie lub częściowo zawieszane. |
| --- | --- |

(18)

Artykuł 187 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przewiduje, iż mogą być podejmowane konieczne środki w przypadku, jeżeli notowania lub ceny na rynku światowym dla jednego lub więcej produktów, określonych w załączniku I część I tego rozporządzenia, osiągają poziom, który zakłóca lub grozi zakłóceniem podaży na rynku Unii i sytuacja ta prawdopodobnie utrzyma się lub będzie się pogarszać. Dlatego należy zapewnić dostateczną podaż zbóż. W tym celu mogą być pobierane podatki wywozowe, a wystawianie pozwoleń na wywóz całkowicie lub częściowo zawieszane.

| (19) | Z powodu niehandlowego charakteru środków unijnej i krajowej pomocy żywnościowej przewidzianej międzynarodowymi umowami lub innymi programami dodatkowymi, a także innymi środkami Unii dotyczącymi nieodpłatnych dostaw, wywóz dokonywany w tym celu jest wyłączony ze stosowania podatku wywozowego stosowanego w wywozie handlowym, w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż. |
| --- | --- |

(19)

Z powodu niehandlowego charakteru środków unijnej i krajowej pomocy żywnościowej przewidzianej międzynarodowymi umowami lub innymi programami dodatkowymi, a także innymi środkami Unii dotyczącymi nieodpłatnych dostaw, wywóz dokonywany w tym celu jest wyłączony ze stosowania podatku wywozowego stosowanego w wywozie handlowym, w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż.

| (20) | Ponieważ sytuacja określona w art. 187 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 może powstawać w stosunkowo krótkich okresach czasu, Komisja musi mieć prawo do zawieszania wystawiania pozwoleń na wywóz w dowolnym momencie. |
| --- | --- |

(20)

Ponieważ sytuacja określona w art. 187 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 może powstawać w stosunkowo krótkich okresach czasu, Komisja musi mieć prawo do zawieszania wystawiania pozwoleń na wywóz w dowolnym momencie.

| (21) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, |
| --- | --- |

(21)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W odniesieniu do produktów określonych w załączniku I część I lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 refundacje wywozowe i podatki wywozowe, określone w art. 15 lit. a) niniejszego rozporządzenia, jak też kwoty korygujące, określone w art. 164 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, są ustalane z uwzględnieniem w szczególności następujących czynników:

| a) | cen płaconych na reprezentatywnych rynkach Unii oraz ich trendów i notowań na rynkach państw trzecich; |
| --- | --- |

a)

cen płaconych na reprezentatywnych rynkach Unii oraz ich trendów i notowań na rynkach państw trzecich;

| b) | kosztów wprowadzania do obrotu i najkorzystniejszych kosztów transportu między reprezentatywnymi rynkami Unii i portami lub innymi miejscami wywozu, jak również kosztów dostarczenia produktów na rynek światowy; |
| --- | --- |

b)

kosztów wprowadzania do obrotu i najkorzystniejszych kosztów transportu między reprezentatywnymi rynkami Unii i portami lub innymi miejscami wywozu, jak również kosztów dostarczenia produktów na rynek światowy;

| c) | w przypadku produktów przetworzonych, ilości zbóż wymaganych do ich wytworzenia; |
| --- | --- |

c)

w przypadku produktów przetworzonych, ilości zbóż wymaganych do ich wytworzenia;

| d) | możliwości i zasad sprzedaży wspomnianych produktów na rynku światowym; |
| --- | --- |

d)

możliwości i zasad sprzedaży wspomnianych produktów na rynku światowym;

| e) | dążenia do uniknięcia zakłóceń na rynku Unii; |
| --- | --- |

e)

dążenia do uniknięcia zakłóceń na rynku Unii;

| f) | aspektów gospodarczych przewidywanego wywozu; |
| --- | --- |

f)

aspektów gospodarczych przewidywanego wywozu;

| g) | ograniczeń ilościowych i budżetowych wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 218 Traktatu. |
| --- | --- |

g)

ograniczeń ilościowych i budżetowych wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 218 Traktatu.

Artykuł 2

Przepisy art. 166 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stosuje się, w całości lub w części, do wszystkich produktów określonych w załączniku I część I lit. c) i d) tego rozporządzenia i do produktów określonych w jego załączniku I część I wywożonych w postaci towarów wymienionych w jego załączniku XX część I.

Przepisy art. 164 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stosuje się do sektora zbóż oraz do produktów wywożonych w postaci towarów wymienionych w załączniku XX tego rozporządzenia.

Artykuł 3

Kwoty korygujące mogą być zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia.

Artykuł 4

1.   Refundacje wywozowe do produktów określonych w załączniku I część I lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz podatki wywozowe przewidziane w art. 15 lit. a) niniejszego rozporządzenia mogą być ustalane w drodze przetargu.

Warunki przetargu muszą gwarantować równość dostępu wszystkim osobom prowadzącym działalność gospodarczą na terytorium Unii.

Takie zaproszenia do przetargu dotyczą refundacji wywozowej lub podatku wywozowego.

2.   Decyzja o wydaniu zaproszenia do przetargu jest podejmowana zgodnie z procedurą określoną w art. 195 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

3.   Decyzji o wydaniu zaproszenia do przetargu towarzyszy publikacja ogłoszenia o przetargu sporządzonego przez Komisję i podającego w szczególności terminy składania ofert przetargowych oraz adresów właściwych urzędów państw członkowskich, do których należy je przesyłać.

4.   Decyzja o wydaniu zaproszenia do przetargu i ogłoszenie o przetargu są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Między datą publikacji ogłoszenia o przetargu i wyznaczonym pierwszym terminem składania ofert musi być zachowany odstęp co najmniej pięciu dni.

Artykuł 5

1.   Zainteresowane strony składają ofertę na piśmie lub za pośrednictwem środków pisemnego przekazu telekomunikacyjnego we właściwym urzędzie państwa członkowskiego.

2.   Oferty przetargowe określają:

| a) | odniesienie do przetargu; |
| --- | --- |

a)

odniesienie do przetargu;

| b) | nazwę i adres oferenta; |
| --- | --- |

b)

nazwę i adres oferenta;

| c) | rodzaj i ilość produktu przeznaczonego na wywóz; |
| --- | --- |

c)

rodzaj i ilość produktu przeznaczonego na wywóz;

| d) | kwotę refundacji wywozowej na tonę lub, tam gdzie ma to zastosowanie, kwotę podatku wywozowego za tonę, wyrażoną w euro. |
| --- | --- |

d)

kwotę refundacji wywozowej na tonę lub, tam gdzie ma to zastosowanie, kwotę podatku wywozowego za tonę, wyrażoną w euro.

3.   Oferty przetargowe są ważne tylko wówczas, gdy:

| a) | przed upływem terminu przewidzianego na składanie ofert przedstawiony został dowód, że oferent wniósł wadium; |
| --- | --- |

a)

przed upływem terminu przewidzianego na składanie ofert przedstawiony został dowód, że oferent wniósł wadium;

| b) | dołączone jest do nich pisemne zobowiązanie do złożenia, w odniesieniu do przydzielonych ilości, w ciągu dwóch dni po odbiorze powiadomienia o przydziale zgodnie z art. 7 ust. 3, wniosku o pozwolenie na wywóz lub, jeżeli jest to właściwe, wniosku o pozwolenie na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem podatku wywozowego równego kwocie podanej w złożonej ofercie; |
| --- | --- |

b)

dołączone jest do nich pisemne zobowiązanie do złożenia, w odniesieniu do przydzielonych ilości, w ciągu dwóch dni po odbiorze powiadomienia o przydziale zgodnie z art. 7 ust. 3, wniosku o pozwolenie na wywóz lub, jeżeli jest to właściwe, wniosku o pozwolenie na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem podatku wywozowego równego kwocie podanej w złożonej ofercie;

| c) | nie zawierają one innych warunków poza przewidzianymi w ogłoszeniu o przetargu. |
| --- | --- |

c)

nie zawierają one innych warunków poza przewidzianymi w ogłoszeniu o przetargu.

4.   Złożonych ofert przetargowych nie można wycofać.

Artykuł 6

Otwarcia ofert dokonują właściwe urzędy państw członkowskich. Nie odbywa się ono publicznie. Osoby upoważnione do uczestniczenia w otwarciu ofert zobowiązane są do zachowania tajemnicy.

Oferty są niezwłocznie notyfikowane Komisji bez wskazywania oferentów.

Artykuł 7

1.   Na podstawie notyfikowanych ofert, zgodnie z procedurą określoną w art. 195 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, Komisja podejmuje decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej lub, w odpowiednim przypadku, minimalnej wysokości podatku wywozowego lub o wstrzymaniu przetargu.

2.   Z chwilą ustalenia maksymalnej wysokości refundacji wywozowej zamówienia składa się oferentowi lub oferentom, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa, jak również oferentowi lub oferentom, których oferty dotyczą podatku wywozowego.

W przypadku ustalenia minimalnego podatku wywozowego przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu minimalnemu podatkowi lub jest od niego wyższa.

3.   Z chwilą podjęcia decyzji przez Komisję właściwe urzędy zainteresowanych państw członkowskich powiadamiają na piśmie wszystkich oferentów o wyniku ich udziału w przetargu.

Artykuł 8

1.   Pozwolenia na wywóz są wydawane oferentom, który wygrali przetarg, po otrzymaniu przez właściwy urząd państwa członkowskiego ich wniosków o pozwolenie na wywóz na ilości, które zostały im przyznane.

2.   W odpowiednim polu wniosku o pozwolenie na wywóz i samego pozwolenia na wywóz podane są miejsca przeznaczenia wymienione w akcie prawnym dotyczącym zaproszenia do przetargu. Pozwolenie zobowiązuje do dokonania wywozu do podanego miejsca przeznaczenia.

Artykuł 9

Wadium jest zwalniane wówczas, gdy:

| a) | oferta nie została przyjęta; |
| --- | --- |

a)

oferta nie została przyjęta;

| b) | wygrywający przetarg składa dowód, że złożone zostało wadium przewidziane w art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1342/2003 (5). |
| --- | --- |

b)

wygrywający przetarg składa dowód, że złożone zostało wadium przewidziane w art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1342/2003 (5).

Jeżeli zobowiązanie określone w art. 5 ust. 3 lit. b) nie zostaje wypełnione, wadium przepada, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.

Artykuł 10

Refundacje wywozowe w odniesieniu do produktów, określonych w załączniku I część I lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, są ustalane co najmniej raz w miesiącu.

Artykuł 11

1.   Refundacje wywozowe w odniesieniu do mąki pszennej lub mąki ze zbóż mieszanych, mąki żytniej, kasz grubych i kasz drobnych z pszenicy oraz słodu są ustalane z uwzględnieniem ilości zboża podstawowego niezbędnego do wyprodukowania 1 000 kilogramów danego produktu. Współczynniki przetworzenia odzwierciedlające stosunek między ilością produktu podstawowego a ilością tego produktu zawartą w produkcie przetworzonym ustanawia się w wysokości wymienionej w załączniku I.

2.   Zawartość popiołu w mące ustalana jest przy zastosowaniu metody analitycznej określonej w załączniku II.

Artykuł 12

Nie naruszając art. 17 rozporządzenia (WE) nr 612/2009, dla wypłacenia refundacji ustalonej w zamówieniu udzielonym w odniesieniu do refundacji wywozowych dla wszystkich państw trzecich nie wymaga się dowodu dokonania formalności celnych związanych z przywozem, o ile przedsiębiorca dostarczy dowód, że ilość co najmniej 1 500 ton produktów zbożowych opuściła obszar celny Unii na statku nadającym się do transportu morskiego.

Dowód taki stanowi jeden z wpisów znajdujących się w załączniku III, poświadczony przez właściwe organy, na egzemplarzu kontrolnym określonym w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 , na zgłoszeniu wywozowym, o którym mowa w art. 787 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (6) lub dokumencie krajowym potwierdzającym opuszczenie obszaru celnego Unii.

Artykuł 13

Jeżeli przedsiębiorca dostarczy dowód dopełnienia formalności celnych związanych z dopuszczeniem do spożycia w Szwajcarii lub Księstwie Liechtensteinu, kwota refundacji wywozowej „dla wszystkich państw trzecich” ustalona w drodze przetargu zostaje zmniejszona o różnicę między tą kwotą i wysokością refundacji wywozowej obowiązującą w dniu przyznania kontraktu w odniesieniu do wyżej wymienionych miejsc przeznaczenia.

Artykuł 14

Jeżeli w odniesieniu do jednego lub kilku produktów spełnione są warunki ustanowione w art. 187 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, mogą być podjęte następujące środki:

| a) | zastosowanie podatku wywozowego. Może zostać ustalona kwota korygująca. Zarówno podatki, jak i kwota korygująca mogą być zróżnicowane odpowiednio do kraju przeznaczenia; |
| --- | --- |

a)

zastosowanie podatku wywozowego. Może zostać ustalona kwota korygująca. Zarówno podatki, jak i kwota korygująca mogą być zróżnicowane odpowiednio do kraju przeznaczenia;

| b) | całkowite lub częściowe wstrzymanie wydawania pozwoleń na wywóz; |
| --- | --- |

b)

całkowite lub częściowe wstrzymanie wydawania pozwoleń na wywóz;

| c) | całkowite lub częściowe odrzucenie rozpatrywanych wniosków o pozwolenie na wywóz. |
| --- | --- |

c)

całkowite lub częściowe odrzucenie rozpatrywanych wniosków o pozwolenie na wywóz.

Jednakże żaden podatek nie może być stosowany przy wywozie zbóż lub produktów zbożowych podjętym w celu wprowadzania w życie unijnych i krajowych środków pomocy żywnościowej regulowanej międzynarodowymi umowami lub innymi programami dodatkowymi, a także wprowadzaniu w życie innych środków Unii dotyczących nieodpłatnych dostaw.

Artykuł 15

W przypadku gdy przetarg nie ma miejsca, podatek wywozowy, jaki należy pobrać, jest równy podatkowi obowiązującemu w dniu zakończenia formalności celnych.

Jednakże na wniosek zainteresowanego, złożony jednocześnie z wnioskiem o wydanie pozwolenia w odniesieniu do produktu, którego wywóz ma miejsce w okresie ważności pozwolenia, stosowany jest podatek wywozowy obowiązujący w dniu złożenia wniosku o pozwolenie.

Artykuł 16

Środki określone w art. 15 przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 195 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. Jednakże w przypadkach nagłych Komisja może przyjąć te środki.

Artykuł 17

Rozporządzenie (WE) nr 1501/95 traci moc.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji w załączniku V.

Artykuł 18

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2010 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 147 z 30.6.1995, s. 7.

2

(3)  Zob. załącznik IV.

3

(4)  Dz.U. L 186 z 17.7.2009, s. 1.

4

(5)  Dz.U. L 189 z 29.7.2003, s. 12.

5

(6)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.

6

---

ZAŁĄCZNIK I

| | Kod CN | Zawartość popiołu (w miligramach) na 100 g mąki, kaszy i kaszki | Współczynniki przetworzenia wskazujące liczbę kg zbóż na 1 000 kg danego produktu |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | Mąka pszenna z pszenicy i mieszanki zbóż |

Kod CN

Zawartość popiołu (w miligramach) na 100 g mąki, kaszy i kaszki

Współczynniki przetworzenia wskazujące liczbę kg zbóż na 1 000 kg danego produktu

1.

Mąka pszenna z pszenicy i mieszanki zbóż

1101 00 15 9100

0–600

1 370

1101 00 15 9130

601–900

1 280

1101 00 15 9150

901–1 100

1 180

1101 00 15 9170

1 101–1 650

1 090

1101 00 15 9180

1 651–1 900

1 020

| 2. | Mąka żytnia |
| --- | --- |

2.

Mąka żytnia

1102 10 00 9500

0–1 400

1 370

1102 10 00 9700

1 401–2 000

1 080

| 3. | Kasze i kaszki z pszenicy miękkiej |
| --- | --- |

3.

Kasze i kaszki z pszenicy miękkiej

1103 11 90 9200

0–600

1 370

| 4. | Kasze i kaszki z pszenicy durum |
| --- | --- |

4.

Kasze i kaszki z pszenicy durum

1103 11 10 9200

0–1 300

(sito 0,160 mm)

1 500

1103 11 10 9400

0–1 300

1 340

1103 11 10 9900

powyżej 1 300

1 260

| 5. | Słód nieprażony |
| --- | --- |

5.

Słód nieprażony

1107 10 19

1 270

1107 10 99

Słód prażony

1107 20 00

1 490

---

ZAŁĄCZNIK II

Metoda oznaczania zawartości popiołu w mące

APARATURA

| 1. | Waga laboratoryjna o dokładności 0,1 mg. Pojemnik z odpowiednimi odważnikami. |
| --- | --- |

1.

Waga laboratoryjna o dokładności 0,1 mg. Pojemnik z odpowiednimi odważnikami.

| 2. | Elektryczny piec muflowy z dobrym przepływem powietrza, wyposażony w regulator temperatury. |
| --- | --- |

2.

Elektryczny piec muflowy z dobrym przepływem powietrza, wyposażony w regulator temperatury.

| 3. | Okrągłe parownice z płaskim dnem (średnica około 5 cm, maksymalna wysokość 2 cm), najlepiej wykonane ze stopu złota i platyny lub z kwarcu albo z porcelany. |
| --- | --- |

3.

Okrągłe parownice z płaskim dnem (średnica około 5 cm, maksymalna wysokość 2 cm), najlepiej wykonane ze stopu złota i platyny lub z kwarcu albo z porcelany.

| 4. | Eksykator z porcelany lub aluminium (o średnicy wewnętrznej około 18 cm) wyposażony w króciec i perforowaną płytkę.
  Środkiem osuszającym jest chlorek wapnia, bezwodnik fosforowy lub żel krzemionkowy barwiony na niebiesko. |
| --- | --- |

4.

Eksykator z porcelany lub aluminium (o średnicy wewnętrznej około 18 cm) wyposażony w króciec i perforowaną płytkę.

Środkiem osuszającym jest chlorek wapnia, bezwodnik fosforowy lub żel krzemionkowy barwiony na niebiesko.

SPOSÓB POSTĘPOWANIA

| 1. | Waga próbki wynosi 5–6 g. W przypadku mąki, której zawartość popiołu w odniesieniu do substancji suchej prawdopodobnie przekracza 1 %, waga próbki wynosi 2–3 g. Wagę próbki wystarczy określić z dokładnością do 10 mg, przy wszelkich innych operacjach ważenia należy zachować dokładność do 0,1 mg. |
| --- | --- |

1.

Waga próbki wynosi 5–6 g. W przypadku mąki, której zawartość popiołu w odniesieniu do substancji suchej prawdopodobnie przekracza 1 %, waga próbki wynosi 2–3 g. Wagę próbki wystarczy określić z dokładnością do 10 mg, przy wszelkich innych operacjach ważenia należy zachować dokładność do 0,1 mg.

| 2. | Niezwłocznie przed użyciem parownice muszą być nagrzewane w piecu muflowym do temperatury spalania, aż ich waga ustabilizuje się, na ogół wystarczy 15 minut.
  Następnie parownice są schładzane w eksykatorze do temperatury laboratorium w warunkach opisanych w pkt 7. |
| --- | --- |

2.

Niezwłocznie przed użyciem parownice muszą być nagrzewane w piecu muflowym do temperatury spalania, aż ich waga ustabilizuje się, na ogół wystarczy 15 minut.

Następnie parownice są schładzane w eksykatorze do temperatury laboratorium w warunkach opisanych w pkt 7.

| 3. | Umieścić próbkę w parownicy i utworzyć z niej warstwę o jednakowej grubości, nie ubijając. Bezpośrednio przed operacją spalania zwilżyć próbkę 1 lub 2 ml alkoholu etylowego. |
| --- | --- |

3.

Umieścić próbkę w parownicy i utworzyć z niej warstwę o jednakowej grubości, nie ubijając. Bezpośrednio przed operacją spalania zwilżyć próbkę 1 lub 2 ml alkoholu etylowego.

| 4. | Umieścić parownice we wlotowej części pieca, pozostawiając drzwiczki otwarte. Gdy substancja przestanie płonąć żywym ogniem, wsunąć parownice do pieca. Po zamknięciu drzwiczek pieca należy utrzymywać dostateczny przepływ powietrza, który nie może być zbyt silny, aby nie porywał substancji z parownic. |
| --- | --- |

4.

Umieścić parownice we wlotowej części pieca, pozostawiając drzwiczki otwarte. Gdy substancja przestanie płonąć żywym ogniem, wsunąć parownice do pieca. Po zamknięciu drzwiczek pieca należy utrzymywać dostateczny przepływ powietrza, który nie może być zbyt silny, aby nie porywał substancji z parownic.

| 5. | Spopielanie powinno doprowadzić do całkowitego spalenia mąki, w tym cząsteczek węgla, które mogą znajdować się w popiele. Operacja spopielania jest uznana za zakończoną, jeżeli po schłodzeniu pozostałość jest prawie biała. |
| --- | --- |

5.

Spopielanie powinno doprowadzić do całkowitego spalenia mąki, w tym cząsteczek węgla, które mogą znajdować się w popiele. Operacja spopielania jest uznana za zakończoną, jeżeli po schłodzeniu pozostałość jest prawie biała.

| 6. | Temperatura spopielania powinna wynosić 900 °C. |
| --- | --- |

6.

Temperatura spopielania powinna wynosić 900 °C.

| 7. | Po zakończeniu spopielania wyjąć parownice z pieca i schładzać je na płycie eternitowej przez okres około 1 minuty, a następnie włożyć do eksykatora (najwyżej cztery parownice jednocześnie). Zamknięty eksykator zostaje przeniesiony w pobliże wagi laboratoryjnej. Parownice ważyć po całkowitym wystygnięciu (około 1 godziny). |
| --- | --- |

7.

Po zakończeniu spopielania wyjąć parownice z pieca i schładzać je na płycie eternitowej przez okres około 1 minuty, a następnie włożyć do eksykatora (najwyżej cztery parownice jednocześnie). Zamknięty eksykator zostaje przeniesiony w pobliże wagi laboratoryjnej. Parownice ważyć po całkowitym wystygnięciu (około 1 godziny).

WYNIKI

| 1. | Granica błędu: jeżeli zawartość popiołu nie przekracza 1 %, różnica wyników dwukrotnego badania nie powinna przekroczyć 0,02 jednostek zawartości popiołu. Jeżeli zawartość popiołu przekracza 1 %, różnica nie powinna przekroczyć 2 % zawartości popiołu. Jeżeli różnica wykracza poza te granice, próbę należy powtórzyć. |
| --- | --- |

1.

Granica błędu: jeżeli zawartość popiołu nie przekracza 1 %, różnica wyników dwukrotnego badania nie powinna przekroczyć 0,02 jednostek zawartości popiołu. Jeżeli zawartość popiołu przekracza 1 %, różnica nie powinna przekroczyć 2 % zawartości popiołu. Jeżeli różnica wykracza poza te granice, próbę należy powtórzyć.

| 2. | Zawartość popiołu podawana jest w procentach substancji suchej i zaokrąglana do 0,01. |
| --- | --- |

2.

Zawartość popiołu podawana jest w procentach substancji suchej i zaokrąglana do 0,01.

---

ZAŁĄCZNIK III

Wpisy, o których mowa w art. 12 akapit drugi

| — | : | w języku bułgarskim | : | Износ на зърнени култури по море — член 12 от Регламент (ЕC) No 234/2010 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| — | : | w języku hiszpańskim | : | Exportación de cereales por vía marítima; artículo 12 del Reglamento (UE) no 234/2010 |
| — | : | w języku czeskim | : | Vývoz obilovin po moři – článek 12 nařízení (EU) č. 234/2010 |
| — | : | w języku duńskim | : | Eksport af korn ad søvejen — Artikel 12 i forordning (EU) nr. 234/2010 |
| — | : | w języku niemieckim | : | Ausfuhr von Getreide auf dem Seeweg — Verordnung (EU) Nr. 234/2010 Artikel 12 |
| — | : | w języku estońskim | : | Teravilja eksport meritsi – määruse (EL) nr 234/2010 artikkel 12 |
| — | : | w języku greckim | : | Εξαγωγή σιτηρών δια θαλάσσης — Άρθρο 12 του κανονισμού (ΕE) αριθ. 234/2010 |
| — | : | w języku angielskim | : | Export of cereals by sea — Article 12 of Regulation (EU) No 234/2010 |
| — | : | w języku francuskim | : | Exportation de céréales par voie maritime — Règlement (UE) no 234/2010, article 12 |
| — | : | w języku włoskim | : | Esportazione di cereali per via marittima — Regolamento (UE) n. 234/2010, articolo 12 |
| — | : | w języku łotewskim | : | Graudu izvešana pa jūras ceļiem – Regulas (ES) Nr. 234/2010 12. pants |
| — | : | w języku litewskim | : | Grūdų eksportas jūra – reglamento (ES) Nr. 234/2010 12 straipsnis |
| — | : | w języku węgierskim | : | Gabonafélék exportja tengeri úton – 2010/234/EU rendelet 12. cikk |
| — | : | w języku maltańskim | : | Esportazzjoni ta' ċereali bil-baħar – Artikolu 12 tar-Regolament (UE) Nru 234/2010 |
| — | : | w języku niderlandzkim | : | Uitvoer van graan over zee — Verordening (EU) nr. 234/2010, artikel 12 |
| — | : | w języku polskim | : | Wywóz zbóż drogą morską – Art. 12 rozporządzenia (UE) nr 234/2010 |
| — | : | w języku portugalskim | : | Exportação de cereais por via marítima — Artigo 12.o, Regulamento (UE) n.o 234/2010 |
| — | : | w języku rumuńskim | : | Export de cereale pe cale maritimă – Regulamentul (UE) nr. 234/2010 articolul 12 |
| — | : | w języku słowackim | : | Vývoz obilnín po mori — článok 12 nariadenia (EÚ) č. 234/2010 |
| — | : | w języku słoweńskim | : | Izvoz žit s pomorskim prometom – člen 12 Uredbe (EU) št. 234/2010 |
| — | : | w języku fińskim | : | Viljan vienti meriteitse – Asetus (EU) N:o 234/2010 12 artikla |
| — | : | w języku szwedzkim | : | Export av spannmål sjövägen – Artikel 12 i förordning (EU) nr 234/2010. |

—

:

w języku bułgarskim

:

Износ на зърнени култури по море — член 12 от Регламент (ЕC) No 234/2010

—

:

w języku hiszpańskim

:

Exportación de cereales por vía marítima; artículo 12 del Reglamento (UE) no 234/2010

—

:

w języku czeskim

:

Vývoz obilovin po moři – článek 12 nařízení (EU) č. 234/2010

—

:

w języku duńskim

:

Eksport af korn ad søvejen — Artikel 12 i forordning (EU) nr. 234/2010

—

:

w języku niemieckim

:

Ausfuhr von Getreide auf dem Seeweg — Verordnung (EU) Nr. 234/2010 Artikel 12

—

:

w języku estońskim

:

Teravilja eksport meritsi – määruse (EL) nr 234/2010 artikkel 12

—

:

w języku greckim

:

Εξαγωγή σιτηρών δια θαλάσσης — Άρθρο 12 του κανονισμού (ΕE) αριθ. 234/2010

—

:

w języku angielskim

:

Export of cereals by sea — Article 12 of Regulation (EU) No 234/2010

—

:

w języku francuskim

:

Exportation de céréales par voie maritime — Règlement (UE) no 234/2010, article 12

—

:

w języku włoskim

:

Esportazione di cereali per via marittima — Regolamento (UE) n. 234/2010, articolo 12

—

:

w języku łotewskim

:

Graudu izvešana pa jūras ceļiem – Regulas (ES) Nr. 234/2010 12. pants

—

:

w języku litewskim

:

Grūdų eksportas jūra – reglamento (ES) Nr. 234/2010 12 straipsnis

—

:

w języku węgierskim

:

Gabonafélék exportja tengeri úton – 2010/234/EU rendelet 12. cikk

—

:

w języku maltańskim

:

Esportazzjoni ta' ċereali bil-baħar – Artikolu 12 tar-Regolament (UE) Nru 234/2010

—

:

w języku niderlandzkim

:

Uitvoer van graan over zee — Verordening (EU) nr. 234/2010, artikel 12

—

:

w języku polskim

:

Wywóz zbóż drogą morską – Art. 12 rozporządzenia (UE) nr 234/2010

—

:

w języku portugalskim

:

Exportação de cereais por via marítima — Artigo 12.o, Regulamento (UE) n.o 234/2010

—

:

w języku rumuńskim

:

Export de cereale pe cale maritimă – Regulamentul (UE) nr. 234/2010 articolul 12

—

:

w języku słowackim

:

Vývoz obilnín po mori — článok 12 nariadenia (EÚ) č. 234/2010

—

:

w języku słoweńskim

:

Izvoz žit s pomorskim prometom – člen 12 Uredbe (EU) št. 234/2010

—

:

w języku fińskim

:

Viljan vienti meriteitse – Asetus (EU) N:o 234/2010 12 artikla

—

:

w języku szwedzkim

:

Export av spannmål sjövägen – Artikel 12 i förordning (EU) nr 234/2010.

---

ZAŁĄCZNIK IV

Uchylone rozporządzenie i wykaz jego kolejnych zmian

| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 (1)

  (Dz.U. L 147 z 30.6.1995, s. 7) | |
| --- | --- |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2480/95
  (Dz.U. L 256 z 26.10.1995, s. 9) | |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 95/96
  (Dz.U. L 18 z 24.1.1996, s. 10) | |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1259/97
  (Dz.U. L 174 z 2.7.1997, s. 10) | |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2052/97
  (Dz.U. L 287 z 21.10.1997, s. 14) | |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2513/98
  (Dz.U. L 313 z 21.11.1998, s. 16) | |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 602/2001
  (Dz.U. L 89 z 29.3.2001, s. 16) | |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1163/2002
  (Dz.U. L 170 z 29.6.2002, s. 46) | |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/2003
  (Dz.U. L 203 z 12.8.2003, s. 16) | |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 777/2004
  (Dz.U. L 123 z 27.4.2004, s. 50) | Wyłącznie art. 3 |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1996/2006
  (Dz.U. L 398 z 30.12.2006, s. 1) | Wyłącznie art. 5 |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 499/2008
  (Dz.U. L 146 z 5.6.2008, s. 9) | Wyłącznie art. 1 |

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 (1)

(Dz.U. L 147 z 30.6.1995, s. 7)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2480/95

(Dz.U. L 256 z 26.10.1995, s. 9)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 95/96

(Dz.U. L 18 z 24.1.1996, s. 10)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1259/97

(Dz.U. L 174 z 2.7.1997, s. 10)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2052/97

(Dz.U. L 287 z 21.10.1997, s. 14)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2513/98

(Dz.U. L 313 z 21.11.1998, s. 16)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 602/2001

(Dz.U. L 89 z 29.3.2001, s. 16)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1163/2002

(Dz.U. L 170 z 29.6.2002, s. 46)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/2003

(Dz.U. L 203 z 12.8.2003, s. 16)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 777/2004

(Dz.U. L 123 z 27.4.2004, s. 50)

Wyłącznie art. 3

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1996/2006

(Dz.U. L 398 z 30.12.2006, s. 1)

Wyłącznie art. 5

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 499/2008

(Dz.U. L 146 z 5.6.2008, s. 9)

Wyłącznie art. 1

---

(1)  Niniejsze rozporządzenie zostało także zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2094/98 (Dz.U. L 266 z 1.10.1998, s. 61) uchylonym rozporządzeniem (WE) nr 2513/98 (Dz.U. L 313 z 21.11.1998, s. 16).

---

ZAŁĄCZNIK V

Tabela korelacji

| Rozporządzenie (WE) nr 1501/95 | Niniejsze rozporządzenie |
| --- | --- |
| art. 1–11 | art. 1–11 |
| art. 12 | — |
| art. 13 | art. 12 |
| art. 13a | — |
| art. 14 | art. 13 |
| art. 15 | art. 14 |
| art. 16 | art. 15 |
| art. 17 | art. 16 |
| art. 18 | — |
| art. 19 | — |
| — | art. 17 |
| — | art. 18 |
| załącznik I | załącznik I |
| załącznik II | załącznik II |
| załącznik III | załącznik III |
| — | załącznik IV |
| — | załącznik V |

Rozporządzenie (WE) nr 1501/95

Niniejsze rozporządzenie

art. 1–11

art. 1–11

art. 12

—

art. 13

art. 12

art. 13a

—

art. 14

art. 13

art. 15

art. 14

art. 16

art. 15

art. 17

art. 16

art. 18

—

art. 19

—

—

art. 17

—

art. 18

załącznik I

załącznik I

załącznik II

załącznik II

załącznik III

załącznik III

—

załącznik IV

—

załącznik V

---

| 20.3.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 72/13 |
| --- | --- | --- | --- |

20.3.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 72/13

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 235/2010

z dnia 19 marca 2010 r.

ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 marca 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2010 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

| (EUR/100 kg) |
| --- |
| Kod CN | Kod krajów trzecich (1) | Standardowa stawka celna w przywozie |
| 0702 00 00 | IL | 106,9 |
| JO | 59,9 |
| MA | 74,6 |
| TN | 128,3 |
| TR | 103,8 |
| ZZ | 94,7 |
| 0707 00 05 | JO | 121,4 |
| MK | 124,9 |
| TR | 131,0 |
| ZZ | 125,8 |
| 0709 90 70 | JO | 97,9 |
| MA | 177,1 |
| TR | 94,4 |
| ZZ | 123,1 |
| 0805 10 20 | EG | 41,0 |
| IL | 57,7 |
| MA | 47,0 |
| TN | 55,5 |
| TR | 62,7 |
| ZZ | 52,8 |
| 0805 50 10 | EG | 76,3 |
| IL | 91,6 |
| MA | 42,8 |
| TR | 65,4 |
| ZZ | 69,0 |
| 0808 10 80 | AR | 89,5 |
| BR | 86,5 |
| CA | 95,5 |
| CL | 93,7 |
| CN | 69,7 |
| MK | 24,7 |
| US | 117,4 |
| UY | 70,1 |
| ZZ | 80,9 |
| 0808 20 50 | AR | 81,2 |
| CL | 59,5 |
| CN | 45,4 |
| ZA | 88,1 |
| ZZ | 68,6 |

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa stawka celna w przywozie

0702 00 00

IL

106,9

JO

59,9

MA

74,6

TN

128,3

TR

103,8

ZZ

94,7

0707 00 05

JO

121,4

MK

124,9

TR

131,0

ZZ

125,8

0709 90 70

JO

97,9

MA

177,1

TR

94,4

ZZ

123,1

0805 10 20

EG

41,0

IL

57,7

MA

47,0

TN

55,5

TR

62,7

ZZ

52,8

0805 50 10

EG

76,3

IL

91,6

MA

42,8

TR

65,4

ZZ

69,0

0808 10 80

AR

89,5

BR

86,5

CA

95,5

CL

93,7

CN

69,7

MK

24,7

US

117,4

UY

70,1

ZZ

80,9

0808 20 50

AR

81,2

CL

59,5

CN

45,4

ZA

88,1

ZZ

68,6

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

---

| 20.3.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 72/15 |
| --- | --- | --- | --- |

20.3.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 72/15

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 236/2010

z dnia 19 marca 2010 r.

zmieniające ceny reprezentatywne oraz kwoty dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 877/2009 na rok gospodarczy 2009/10

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru (2), w szczególności jego art. 36 ust. 2 akapit drugi zdanie drugie,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Kwoty cen reprezentatywnych oraz dodatkowych należności stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego oraz niektórych syropów zostały ustalone na rok gospodarczy 2009/10 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 877/2009 (3). Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 224/2010 (4). |
| --- | --- |

(1)

Kwoty cen reprezentatywnych oraz dodatkowych należności stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego oraz niektórych syropów zostały ustalone na rok gospodarczy 2009/10 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 877/2009 (3). Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 224/2010 (4).

| (2) | Zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006 dane, którymi dysponuje obecnie Komisja, stanowią podstawę do korekty wymienionych kwot, |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006 dane, którymi dysponuje obecnie Komisja, stanowią podstawę do korekty wymienionych kwot,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne mające zastosowanie w ramach przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone na rok gospodarczy 2009/10 rozporządzeniem (WE) nr 877/2009, zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 marca 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2010 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 178 z 1.7.2006, s. 24.

2

(3)  Dz.U. L 253 z 25.9.2009, s. 3.

3

(4)  Dz.U. L 68 z 18.3.2010, s. 5.

4

---

ZAŁĄCZNIK

Zmienione kwoty cen reprezentatywnych i dodatkowych należności celnych przywozowych dla cukru białego, cukru surowego oraz produktów objętych kodem CN 1702 90 95, obowiązujące od dnia 20 marca 2010 r.

| (EUR) |
| --- |
| Kod CN | Kwota ceny reprezentatywnej za 100 kg netto produktu | Kwota dodatkowej należności za 100 kg netto produktu |
| 1701 11 10 (1) | 35,58 | 0,61 |
| 1701 11 90 (1) | 35,58 | 4,23 |
| 1701 12 10 (1) | 35,58 | 0,48 |
| 1701 12 90 (1) | 35,58 | 3,93 |
| 1701 91 00 (2) | 37,99 | 6,24 |
| 1701 99 10 (2) | 37,99 | 2,94 |
| 1701 99 90 (2) | 37,99 | 2,94 |
| 1702 90 95 (3) | 0,38 | 0,29 |

(EUR)

Kod CN

Kwota ceny reprezentatywnej za 100 kg netto produktu

Kwota dodatkowej należności za 100 kg netto produktu

1701 11 10 (1)

35,58

0,61

1701 11 90 (1)

35,58

4,23

1701 12 10 (1)

35,58

0,48

1701 12 90 (1)

35,58

3,93

1701 91 00 (2)

37,99

6,24

1701 99 10 (2)

37,99

2,94

1701 99 90 (2)

37,99

2,94

1702 90 95 (3)

0,38

0,29

---

(1)  Stawka dla jakości standardowej określonej w pkt III załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(2)  Stawka dla jakości standardowej określonej w pkt II załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)  Stawka dla zawartości sacharozy wynoszącej 1 %.

---

DYREKTYWY

| 20.3.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 72/17 |
| --- | --- | --- | --- |

20.3.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 72/17

---

DYREKTYWA KOMISJI 2010/19/UE

z dnia 9 marca 2010 r.

zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego w zakresie osłon przeciwrozbryzgowych kół niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep, dyrektywę Rady 91/226/EWG i dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającą ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (1), w szczególności jej art. 39 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywa Rady 91/226/EWG z dnia 27 marca 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do osłon przeciwrozbryzgowych kół niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep (2) jest jedną z dyrektyw cząstkowych w ramach procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 2007/46/WE. W związku z tym przepisy dyrektywy 2007/46/WE dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych stosuje się do dyrektywy 91/226/EWG. |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywa Rady 91/226/EWG z dnia 27 marca 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do osłon przeciwrozbryzgowych kół niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep (2) jest jedną z dyrektyw cząstkowych w ramach procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 2007/46/WE. W związku z tym przepisy dyrektywy 2007/46/WE dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych stosuje się do dyrektywy 91/226/EWG.

| (2) | Ze względu na obowiązek stosowania procedury homologacji typu WE w stosunku do wszystkich kategorii pojazdów objętych dyrektywą 2007/46/WE należy zapewnić zharmonizowane wymagania dotyczące osłon przeciwrozbryzgowych kół dla wszystkich kategorii pojazdów objętych dyrektywą 91/226/EWG. Ponadto konieczne jest wyjaśnienie, że wymagania te nie są obowiązkowe dla pojazdów terenowych. Wreszcie z uwagi na zdobyte doświadczenie niezbędne jest dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy 91/226/EWG, a w konsekwencji załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE. |
| --- | --- |

(2)

Ze względu na obowiązek stosowania procedury homologacji typu WE w stosunku do wszystkich kategorii pojazdów objętych dyrektywą 2007/46/WE należy zapewnić zharmonizowane wymagania dotyczące osłon przeciwrozbryzgowych kół dla wszystkich kategorii pojazdów objętych dyrektywą 91/226/EWG. Ponadto konieczne jest wyjaśnienie, że wymagania te nie są obowiązkowe dla pojazdów terenowych. Wreszcie z uwagi na zdobyte doświadczenie niezbędne jest dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy 91/226/EWG, a w konsekwencji załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE.

| (3) | Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 91/226/WE i 2007/46/WE. |
| --- | --- |

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 91/226/WE i 2007/46/WE.

| (4) | Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu Technicznego ds. Pojazdów Silnikowych, |
| --- | --- |

(4)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu Technicznego ds. Pojazdów Silnikowych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 91/226/EWG wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | do wykazu załączników oraz do załączników I, II i III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy; |
| --- | --- |

1)

do wykazu załączników oraz do załączników I, II i III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy;

| 2) | nieoznaczony numerem załącznik zatytułowany „Rysunki” zastępuje się załącznikiem II do niniejszej dyrektywy. |
| --- | --- |

2)

nieoznaczony numerem załącznik zatytułowany „Rysunki” zastępuje się załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

Punkt 43 załącznika IV oraz dodatki 2 i 4 do załącznika XI do dyrektywy 2007/46/WE otrzymują brzmienie:

| „43 | Osłony przeciwrozbryzgowe kół | Dyrektywa 91/226/EWG | L 103 z 23.4.1991, s. 5. | | | | X | X | X | X | X | X | X” |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

„43

Osłony przeciwrozbryzgowe kół

Dyrektywa 91/226/EWG

L 103 z 23.4.1991, s. 5.

X

X

X

X

X

X

X”

Artykuł 3

1.   Z mocą od dnia 9 kwietnia 2011 r. państwa członkowskie nie odmawiają przyznania homologacji typu WE lub krajowej z przyczyn odnoszących się do osłon przeciwrozbryzgowych kół w przypadku pojazdu i części spełniających wymagania określone w dyrektywie 91/226/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.

2.   Z mocą od dnia 9 kwietnia 2011 r. państwa członkowskie odmawiają przyznania homologacji typu WE lub krajowej z przyczyn odnoszących się do osłon przeciwrozbryzgowych kół w przypadku pojazdu i części niespełniających wymagań określonych w dyrektywie 91/226/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.

3.   Przy składaniu wniosku o homologację typu WE całego pojazdu na mocy dyrektywy 2007/46/WE nie wymaga się, by typy pojazdów, którym przyznano homologację typu WE lub krajową obejmującą osłony przeciwrozbryzgowych kół, były zgodne z wymaganiami dotyczącymi osłon przeciwrozbryzgowych kół określonymi w dyrektywie 91/226/EWG.

Artykuł 4

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 8 kwietnia 2011 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 9 kwietnia 2011 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 5

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Artykuł 6

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 9 marca 2010 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 103 z 23.4.1991, s. 5.

2

---

ZAŁĄCZNIK I

| 1. | W wykazie załączników do dyrektywy 91/226/EWG wprowadza się następujące zmiany:






  a) | tytuł odnoszący się do dodatku 3 do załącznika II otrzymuje brzmienie: |
| --- | --- | --- |

1.

W wykazie załączników do dyrektywy 91/226/EWG wprowadza się następujące zmiany:

a)

tytuł odnoszący się do dodatku 3 do załącznika II otrzymuje brzmienie:

| b) | tytuł odnoszący się do załącznika III otrzymuje brzmienie:







  „Załącznik III | : | Wymagania odnoszące się do homologacji WE pojazdu w odniesieniu do wyposażenia w osłony przeciwrozbryzgowe kół







  Dodatek 1 | : | Dokument informacyjny dla celów homologacji typu WE pojazdów |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Dodatek 2 | : | Wzór świadectwa homologacji typu WE pojazdów”; |

b)

tytuł odnoszący się do załącznika III otrzymuje brzmienie:

„Załącznik III

:

Wymagania odnoszące się do homologacji WE pojazdu w odniesieniu do wyposażenia w osłony przeciwrozbryzgowe kół

Dodatek 1

:

Dokument informacyjny dla celów homologacji typu WE pojazdów

Dodatek 2

:

Wzór świadectwa homologacji typu WE pojazdów”;

| c) | wiersz „RYSUNKI: 1–9” otrzymuje brzmienie:







  „Załącznik V | : | Rysunki 1–9”. |
| --- | --- | --- | --- |

c)

wiersz „RYSUNKI: 1–9” otrzymuje brzmienie:

„Załącznik V

:

Rysunki 1–9”.

| 2. | W załączniku I do dyrektywy 91/226/EWG wprowadza się następujące zmiany:






  a) | pkt 9, 10 i 11 otrzymują brzmienie:
  „9.   Oś podnoszona

  »Oś podnoszona« oznacza oś zdefiniowaną w ppkt 2.15 załącznika I do dyrektywy 97/27/WE.
  10.   Pojazd bez ładunku

  »Pojazd bez ładunku« oznacza pojazd gotowy do jazdy zgodnie z definicją zawartą w ppkt 2.6 załącznika I do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1).
  11.   Bieżnik

  “Bieżnik” jest częścią opony zgodnie z definicją zawartą w ppkt 2.8 załącznika II do dyrektywy 92/23/EWG. |
| --- | --- | --- |

2.

W załączniku I do dyrektywy 91/226/EWG wprowadza się następujące zmiany:

a)

pkt 9, 10 i 11 otrzymują brzmienie:

„9.   Oś podnoszona

»Oś podnoszona« oznacza oś zdefiniowaną w ppkt 2.15 załącznika I do dyrektywy 97/27/WE.

10.   Pojazd bez ładunku

»Pojazd bez ładunku« oznacza pojazd gotowy do jazdy zgodnie z definicją zawartą w ppkt 2.6 załącznika I do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

11.   Bieżnik

“Bieżnik” jest częścią opony zgodnie z definicją zawartą w ppkt 2.8 załącznika II do dyrektywy 92/23/EWG.

| b) | dodaje się pkt 13, 14 i 15 w brzmieniu:
  „13.   Pojazd ciągnący naczepę

  »Pojazd ciągnący naczepę« oznacza pojazd ciągnący zgodnie z definicją zawartą w ppkt 2.1.1.2.2 załącznika I do dyrektywy 97/27/WE.
  14.   Technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita

  »Technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita« oznacza maksymalną masę pojazdu zgodnie z definicją zawartą w ppkt 2.6 załącznika I do dyrektywy 97/27/WE.
  15.   Typ pojazdu

  »Typ pojazdu« oznacza w odniesieniu do osłon przeciwrozbryzgowych kół pojazdy kompletne, niekompletne lub skompletowane, które nie różnią się pod względem następujących cech:






  — | typ urządzenia przeciwrozbryzgowego kół (zamontowanego w pojeździe), |
| --- | --- | --- |

b)

dodaje się pkt 13, 14 i 15 w brzmieniu:

„13.   Pojazd ciągnący naczepę

»Pojazd ciągnący naczepę« oznacza pojazd ciągnący zgodnie z definicją zawartą w ppkt 2.1.1.2.2 załącznika I do dyrektywy 97/27/WE.

14.   Technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita

»Technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita« oznacza maksymalną masę pojazdu zgodnie z definicją zawartą w ppkt 2.6 załącznika I do dyrektywy 97/27/WE.

15.   Typ pojazdu

»Typ pojazdu« oznacza w odniesieniu do osłon przeciwrozbryzgowych kół pojazdy kompletne, niekompletne lub skompletowane, które nie różnią się pod względem następujących cech:

—

typ urządzenia przeciwrozbryzgowego kół (zamontowanego w pojeździe),

| — | oznaczenie typu urządzenia przeciwrozbryzgowego kół nadane przez producenta.”. |
| --- | --- |

—

oznaczenie typu urządzenia przeciwrozbryzgowego kół nadane przez producenta.”.

| 3. | W załączniku II do dyrektywy 91/226/EWG wprowadza się następujące zmiany:






  a) | pkt 2–3.4.3 otrzymują brzmienie:
  „2.   Wniosek o homologację typu WE części

  2.1.   Wniosek o homologację typu WE części, na mocy art. 7 dyrektywy 2007/46/WE, dla typu urządzenia przeciwrozbryzgowego kół przedkładany jest przez producenta.
  2.2.   Wzór dokumentu informacyjnego znajduje się w dodatku 3.
  2.3.   Upoważnionej placówce technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań homologacyjnych należy przedstawić:
  Cztery próbki: trzy przeznaczone do badań oraz czwarta przechowywana w laboratorium w celu dalszej weryfikacji. Laboratorium badawcze może wymagać kolejnych próbek.
  2.4.   Oznakowanie
  Każda próbka musi zostać wyraźnie i w sposób trwały oznaczona nazwą handlową lub znakiem towarowym i wskazaniem typu oraz uwzględniać wystarczająco dużo miejsca na znak homologacji typu WE części.
  3.   Udzielenie homologacji typu WE części

  3.1.   Jeśli istotne wymagania są spełnione, udziela się homologacji typu WE na mocy art. 10 dyrektywy 2007/46/WE.
  3.2.   Wzór świadectwa homologacji typu WE został przedstawiony w dodatku 4.
  3.3.   Każdemu typowi urządzenia przeciwrozbryzgowego kół przyznaje się numer homologacji zgodnie z załącznikiem VII do dyrektywy 2007/46/WE. To samo państwo członkowskie nie przydziela tego samego numeru innemu typowi urządzenia przeciwrozbryzgowego kół.
  3.4.   Każde urządzenie przeciwrozbryzgowe kół zgodne z homologowanym na mocy niniejszej dyrektywy typem jest opatrzone znakiem homologacji typu WE części, umieszczonym w taki sposób, aby był nieusuwalny i łatwy do odczytania, nawet jeżeli urządzenie zamontowane jest w pojeździe.
  3.5.   Zgodnie z ppkt 1.3 załącznika VII do dyrektywy 2007/46/WE do znaku homologacji dodaje się symbol »A« dla urządzeń typu pochłaniającego energię lub »S« dla urządzeń typu oddzielającego powietrze/wodę.”; |
| --- | --- | --- |

3.

W załączniku II do dyrektywy 91/226/EWG wprowadza się następujące zmiany:

a)

pkt 2–3.4.3 otrzymują brzmienie:

„2.   Wniosek o homologację typu WE części

2.1.   Wniosek o homologację typu WE części, na mocy art. 7 dyrektywy 2007/46/WE, dla typu urządzenia przeciwrozbryzgowego kół przedkładany jest przez producenta.

2.2.   Wzór dokumentu informacyjnego znajduje się w dodatku 3.

2.3.   Upoważnionej placówce technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań homologacyjnych należy przedstawić:

Cztery próbki: trzy przeznaczone do badań oraz czwarta przechowywana w laboratorium w celu dalszej weryfikacji. Laboratorium badawcze może wymagać kolejnych próbek.

2.4.   Oznakowanie

Każda próbka musi zostać wyraźnie i w sposób trwały oznaczona nazwą handlową lub znakiem towarowym i wskazaniem typu oraz uwzględniać wystarczająco dużo miejsca na znak homologacji typu WE części.

3.   Udzielenie homologacji typu WE części

3.1.   Jeśli istotne wymagania są spełnione, udziela się homologacji typu WE na mocy art. 10 dyrektywy 2007/46/WE.

3.2.   Wzór świadectwa homologacji typu WE został przedstawiony w dodatku 4.

3.3.   Każdemu typowi urządzenia przeciwrozbryzgowego kół przyznaje się numer homologacji zgodnie z załącznikiem VII do dyrektywy 2007/46/WE. To samo państwo członkowskie nie przydziela tego samego numeru innemu typowi urządzenia przeciwrozbryzgowego kół.

3.4.   Każde urządzenie przeciwrozbryzgowe kół zgodne z homologowanym na mocy niniejszej dyrektywy typem jest opatrzone znakiem homologacji typu WE części, umieszczonym w taki sposób, aby był nieusuwalny i łatwy do odczytania, nawet jeżeli urządzenie zamontowane jest w pojeździe.

3.5.   Zgodnie z ppkt 1.3 załącznika VII do dyrektywy 2007/46/WE do znaku homologacji dodaje się symbol »A« dla urządzeń typu pochłaniającego energię lub »S« dla urządzeń typu oddzielającego powietrze/wodę.”;

| b) | dodatki 1–4 otrzymują brzmienie:„
  Dodatek 1

  Badania urządzeń przeciwrozbryzgowych kół typu pochłaniającego energię

  1.   Zasada

  Celem tego badania jest określenie zdolności urządzenia do zatrzymywania wody skierowanej na nie serią strumieni. Zestaw do przeprowadzenia badań ma na celu odtworzenie warunków, w jakich urządzenie ma działać po zainstalowaniu w pojeździe, jeżeli chodzi o ilość i prędkość wody podnoszonej z podłoża przez bieżnik.
  2.   Urządzenie

  Opis zestawu do badań: zob. rysunek 8 w załączniku V.
  3.   Warunki badania







  3.1. | Badania muszą być przeprowadzone w zamkniętym pomieszczeniu w środowisku bezwietrznym. |
| --- | --- | --- |

b)

dodatki 1–4 otrzymują brzmienie:

Dodatek 1

Badania urządzeń przeciwrozbryzgowych kół typu pochłaniającego energię

1.   Zasada

Celem tego badania jest określenie zdolności urządzenia do zatrzymywania wody skierowanej na nie serią strumieni. Zestaw do przeprowadzenia badań ma na celu odtworzenie warunków, w jakich urządzenie ma działać po zainstalowaniu w pojeździe, jeżeli chodzi o ilość i prędkość wody podnoszonej z podłoża przez bieżnik.

2.   Urządzenie

Opis zestawu do badań: zob. rysunek 8 w załączniku V.

3.   Warunki badania

3.1.

Badania muszą być przeprowadzone w zamkniętym pomieszczeniu w środowisku bezwietrznym.

| 3.2. | Temperatura otoczenia i temperatura części badanych musi wynosić 21 (± 3) °C. |
| --- | --- |

3.2.

Temperatura otoczenia i temperatura części badanych musi wynosić 21 (± 3) °C.

| 3.3. | Należy stosować dejonizowaną wodę. |
| --- | --- |

3.3.

Należy stosować dejonizowaną wodę.

| 3.4. | Części badane muszą być przygotowywane do każdego badania poprzez zwilżenie. |
| --- | --- |

3.4.

Części badane muszą być przygotowywane do każdego badania poprzez zwilżenie.

4.   Procedura

| 4.1. | Umocować próbkę badanego wyposażenia o szerokości 500 (+ 0/– 5) mm i wysokości 750 mm do pionowej płyty wyposażenia do badań, upewniając się, że próbka dobrze się mieści w granicach kolektora oraz że żadna przeszkoda nie może zmienić kierunku wody przed jej uderzeniem lub po jej uderzeniu. |
| --- | --- |

4.1.

Umocować próbkę badanego wyposażenia o szerokości 500 (+ 0/– 5) mm i wysokości 750 mm do pionowej płyty wyposażenia do badań, upewniając się, że próbka dobrze się mieści w granicach kolektora oraz że żadna przeszkoda nie może zmienić kierunku wody przed jej uderzeniem lub po jej uderzeniu.

| 4.2. | Ustawić poziom przepływu wody na 0,675 (+/– 0,01) l/s i skierować poziomo 90 do 120 litrów na próbkę z odległości 500 (+/– 2) mm (rysunek 8 w załączniku V). |
| --- | --- |

4.2.

Ustawić poziom przepływu wody na 0,675 (+/– 0,01) l/s i skierować poziomo 90 do 120 litrów na próbkę z odległości 500 (+/– 2) mm (rysunek 8 w załączniku V).

| 4.3. | Poczekać, aż woda ścieknie z próbki do kolektora. Obliczyć procent wody zebranej w stosunku do ilości wody rozpylonej. |
| --- | --- |

4.3.

Poczekać, aż woda ścieknie z próbki do kolektora. Obliczyć procent wody zebranej w stosunku do ilości wody rozpylonej.

| 4.4. | Przeprowadzić badanie pięciokrotnie na próbce zgodnie z ppkt 4.2 i 4.3. Obliczyć średni procent na podstawie serii pięciu badań. |
| --- | --- |

4.4.

Przeprowadzić badanie pięciokrotnie na próbce zgodnie z ppkt 4.2 i 4.3. Obliczyć średni procent na podstawie serii pięciu badań.

5.   Wyniki

| 5.1. | Średni procent obliczony w ppkt 4.4 musi wynosić co najmniej 70 %. |
| --- | --- |

5.1.

Średni procent obliczony w ppkt 4.4 musi wynosić co najmniej 70 %.

| 5.2. | Jeżeli w serii pięciu badań najwyższy i najniższy procent zebranej wody różni się od średniego procentu o więcej niż 5 %, seria pięciu badań musi zostać powtórzona.
  Jeżeli w drugiej serii pięciu badań najwyższy i najniższy procent zebranej wody ponownie różni się od średniego procentu o więcej niż 5 % i jeżeli najniższa wartość nie spełnia wymagań ppkt 5.1, odmawia się przyznania homologacji typu. |
| --- | --- |

5.2.

Jeżeli w serii pięciu badań najwyższy i najniższy procent zebranej wody różni się od średniego procentu o więcej niż 5 %, seria pięciu badań musi zostać powtórzona.

Jeżeli w drugiej serii pięciu badań najwyższy i najniższy procent zebranej wody ponownie różni się od średniego procentu o więcej niż 5 % i jeżeli najniższa wartość nie spełnia wymagań ppkt 5.1, odmawia się przyznania homologacji typu.

| 5.3. | Należy sprawdzić, czy pionowa pozycja urządzenia ma wpływ na uzyskane wyniki. Jeżeli zachodzi taki przypadek, wówczas procedura opisana w ppkt 4.1–4.4 musi być powtórzona w pozycjach dających najwyższy i najniższy procent zebranej wody; wymagania ppkt 5.2 pozostają w mocy.
  Następnie wykorzystuje się średnią wartość indywidualnych wyników do określenia średniego procentu. Średni procent musi wynosić co najmniej 70. |
| --- | --- |

5.3.

Należy sprawdzić, czy pionowa pozycja urządzenia ma wpływ na uzyskane wyniki. Jeżeli zachodzi taki przypadek, wówczas procedura opisana w ppkt 4.1–4.4 musi być powtórzona w pozycjach dających najwyższy i najniższy procent zebranej wody; wymagania ppkt 5.2 pozostają w mocy.

Następnie wykorzystuje się średnią wartość indywidualnych wyników do określenia średniego procentu. Średni procent musi wynosić co najmniej 70.

Dodatek 2

Badanie urządzeń przeciwrozbryzgowych kół typu oddzielającego powietrze/wodę

1.   Zasada

To badanie ma na celu określenie efektywności materiału porowatego przeznaczonego do zatrzymywania wody padającej na niego z powietrznego/wodnego rozpylacza ciśnieniowego.

Wyposażenie użyte podczas badania musi symulować warunki, na jakie narażony byłby zainstalowany w pojeździe materiał, jeżeli chodzi o ilość i prędkość rozpylanej przez koła wody.

2.   Urządzenie

Opis zestawu do badań: zob. rysunek 9 w załączniku V.

3.   Warunki badania

| 3.1. | Badania muszą być przeprowadzone w zamkniętym pomieszczeniu w środowisku bezwietrznym. |
| --- | --- |

3.1.

Badania muszą być przeprowadzone w zamkniętym pomieszczeniu w środowisku bezwietrznym.

| 3.2. | Temperatura otoczenia i temperatura części badanych musi wynosić 21 (± 3) °C. |
| --- | --- |

3.2.

Temperatura otoczenia i temperatura części badanych musi wynosić 21 (± 3) °C.

| 3.3. | Należy stosować dejonizowaną wodę. |
| --- | --- |

3.3.

Należy stosować dejonizowaną wodę.

| 3.4. | Części badane muszą być przygotowywane do każdego badania poprzez zwilżenie. |
| --- | --- |

3.4.

Części badane muszą być przygotowywane do każdego badania poprzez zwilżenie.

4.   Procedura

| 4.1. | Umocować pionowo próbkę o wymiarach 305 × 100 mm w zestawie do badań, upewnić się, że między próbką a górną płytką nie ma szczeliny oraz że tacka znajduje się we właściwej pozycji. Napełnić zbiornik rozpylacza 1 ± 0,005 litrem wody i umieścić go tak jak przedstawiono na diagramie. |
| --- | --- |

4.1.

Umocować pionowo próbkę o wymiarach 305 × 100 mm w zestawie do badań, upewnić się, że między próbką a górną płytką nie ma szczeliny oraz że tacka znajduje się we właściwej pozycji. Napełnić zbiornik rozpylacza 1 ± 0,005 litrem wody i umieścić go tak jak przedstawiono na diagramie.

| 4.2. | Rozpylacz musi być ustawiony na następujące wartości: | ciśnienie (rozpylacza): 5 barów + 10 % / – 0 % |
| --- | --- | --- |

4.2.

Rozpylacz musi być ustawiony na następujące wartości:

ciśnienie (rozpylacza): 5 barów + 10 % / – 0 %

| | szybkość przepływu wody: 1 litr/minutę ± 5 sekund |
| --- | --- |

szybkość przepływu wody: 1 litr/minutę ± 5 sekund

| | rozpylanie: okrężne, o średnicy w przybliżeniu 50 ± 5 mm z odległości 200 ± 5 mm od próbki, dysza o średnicy 5 ± 0,1 mm. |
| --- | --- |

rozpylanie: okrężne, o średnicy w przybliżeniu 50 ± 5 mm z odległości 200 ± 5 mm od próbki, dysza o średnicy 5 ± 0,1 mm.

| 4.3. | Rozpylać do chwili, gdy przestanie się pojawiać mgła wodna i zanotować czas trwania badania. Odczekać 60 sekund, podczas których woda spływa z próbki do tacki i zmierzyć ilość zebranej wody. Zmierzyć ilość wody pozostałej w zbiorniku rozpylacza. Obliczyć procent objętościowy wody zebranej w stosunku do rozpylonej. |
| --- | --- |

4.3.

Rozpylać do chwili, gdy przestanie się pojawiać mgła wodna i zanotować czas trwania badania. Odczekać 60 sekund, podczas których woda spływa z próbki do tacki i zmierzyć ilość zebranej wody. Zmierzyć ilość wody pozostałej w zbiorniku rozpylacza. Obliczyć procent objętościowy wody zebranej w stosunku do rozpylonej.

| 4.4. | Powtórzyć badanie pięciokrotnie i obliczyć średni procent zebranej wody. Przed każdym badaniem sprawdzić, czy tacka, zbiornik rozpylacza i naczynie pomiarowe są suche. |
| --- | --- |

4.4.

Powtórzyć badanie pięciokrotnie i obliczyć średni procent zebranej wody. Przed każdym badaniem sprawdzić, czy tacka, zbiornik rozpylacza i naczynie pomiarowe są suche.

5.   Wyniki

| 5.1. | Średni procent obliczony w ppkt 4.4 musi wynosić co najmniej 85 %. |
| --- | --- |

5.1.

Średni procent obliczony w ppkt 4.4 musi wynosić co najmniej 85 %.

| 5.2. | Jeżeli w serii pięciu badań najwyższy i najniższy procent zebranej wody różni się od średniego procentu o więcej niż 5 %, seria pięciu badań musi zostać powtórzona. Jeżeli w drugiej serii pięciu badań najwyższy i najniższy procent zebranej wody ponownie różni się od średniego procentu o więcej niż 5 % i jeżeli niższa wartość nie spełnia wymagań ppkt 5.1, odmawia się przyznania homologacji typu. |
| --- | --- |

5.2.

Jeżeli w serii pięciu badań najwyższy i najniższy procent zebranej wody różni się od średniego procentu o więcej niż 5 %, seria pięciu badań musi zostać powtórzona. Jeżeli w drugiej serii pięciu badań najwyższy i najniższy procent zebranej wody ponownie różni się od średniego procentu o więcej niż 5 % i jeżeli niższa wartość nie spełnia wymagań ppkt 5.1, odmawia się przyznania homologacji typu.

| 5.3. | Jeżeli pionowa pozycja urządzenia ma wpływ na uzyskane wyniki, procedura opisana w ppkt 4.1–4.4 musi zostać powtórzona w pozycjach dających najwyższy i najniższy procent zebranej wody; wymagania ppkt 5.2 pozostają w mocy.
  Wymagania ppkt 5.1 pozostają w mocy w celu uzyskania wyników w każdym badaniu. |
| --- | --- |

5.3.

Jeżeli pionowa pozycja urządzenia ma wpływ na uzyskane wyniki, procedura opisana w ppkt 4.1–4.4 musi zostać powtórzona w pozycjach dających najwyższy i najniższy procent zebranej wody; wymagania ppkt 5.2 pozostają w mocy.

Wymagania ppkt 5.1 pozostają w mocy w celu uzyskania wyników w każdym badaniu.

Dodatek 3

Dokument informacyjny nr ... dotyczący homologacji typu WE części dla urządzeń przeciwrozbryzgowych kół (dyrektywa 91/226/EWG)

Następujące informacje, w stosownych przypadkach, muszą być dostarczone w trzech egzemplarzach wraz ze spisem treści. Wszelkie rysunki powinny być sporządzone w odpowiedniej skali i stopniu szczegółowości w formacie A4 lub złożone do tego formatu. Fotografie, jeśli zostały załączone, muszą być dostatecznie szczegółowe.

Jeżeli układy, części lub oddzielne zespoły techniczne są sterowane elektronicznie, należy przedstawić charakterystykę tego sterowania.

0.   DANE OGÓLNE

| 0.1. | Marka (nazwa handlowa producenta): |
| --- | --- |

0.1.

Marka (nazwa handlowa producenta):

| 0.2. | Typ: |
| --- | --- |

0.2.

Typ:

| 0.5. | Nazwa i adres producenta: |
| --- | --- |

0.5.

Nazwa i adres producenta:

| 0.7. | W przypadku części i oddzielnych zespołów technicznych, miejsce i sposób umieszczenia znaku homologacji WE: |
| --- | --- |

0.7.

W przypadku części i oddzielnych zespołów technicznych, miejsce i sposób umieszczenia znaku homologacji WE:

| 0.8. | Adres(-y) montowni: |
| --- | --- |

0.8.

Adres(-y) montowni:

1.   OPIS URZĄDZENIA

| 1.1. | Opis techniczny urządzenia przeciwrozbryzgowego kół ze wskazaniem jego fizycznej zasady działania oraz odpowiedniego badania, któremu musi zostać poddane: |
| --- | --- |

1.1.

Opis techniczny urządzenia przeciwrozbryzgowego kół ze wskazaniem jego fizycznej zasady działania oraz odpowiedniego badania, któremu musi zostać poddane:

| 1.2. | Materiały użyte do produkcji: |
| --- | --- |

1.2.

Materiały użyte do produkcji:

| 1.3. | Co najmniej jeden dostatecznie szczegółowy rysunek w odpowiedniej skali w celu umożliwienia zidentyfikowania tego (tych) urządzenia (urządzeń). Rysunki muszą wskazywać proponowane miejsce umieszczenia znaku homologacji EWG części:
  Data
  Podpis |
| --- | --- |

1.3.

Co najmniej jeden dostatecznie szczegółowy rysunek w odpowiedniej skali w celu umożliwienia zidentyfikowania tego (tych) urządzenia (urządzeń). Rysunki muszą wskazywać proponowane miejsce umieszczenia znaku homologacji EWG części:

Data

Podpis

Dodatek 4

Image

Uzupełnienie

do świadectwa homologacji typu WE nr ... dotyczącego homologacji typu WE części dla urządzeń przeciwrozbryzgowych kół wydanego na podstawie dyrektywy 91/226/EWG, ostatnio zmienionej dyrektywą 2010/19/UE

1.   Informacje dodatkowe

| 1.1. | Zasada działania urządzenia: pochłanianie energii/separator powietrza/wody (2): |
| --- | --- |

1.1.

Zasada działania urządzenia: pochłanianie energii/separator powietrza/wody (2):

| 1.2. | Charakterystyka urządzeń przeciwrozbryzgowych kół (krótki opis, znak towarowy lub nazwa handlowa, numer(-y)): |
| --- | --- |

1.2.

Charakterystyka urządzeń przeciwrozbryzgowych kół (krótki opis, znak towarowy lub nazwa handlowa, numer(-y)):

| 5. | Ewentualne uwagi: |
| --- | --- |

5.

Ewentualne uwagi:

| 4. | W załączniku III do dyrektywy 91/226/EWG wprowadza się następujące zmiany:






  a) | ppkt 0.1 i 0.2 otrzymują brzmienie:
  „ZAKRES OBOWIĄZYWANIA






  0.1. | Pojazdy kategorii N i O z wyjątkiem pojazdów terenowych zdefiniowanych w załączniku II do dyrektywy 2007/46/WE mają wbudowane urządzenia przeciwrozbryzgowe kół lub są wyposażone w takie urządzenia, tak aby spełniać wymagania określone w niniejszym załączniku. W przypadku pojazdów składających się z podwozia i kabiny wymagania te mogą być stosowane jedynie do kół znajdujących się pod kabiną.
  Dla pojazdów kategorii N1 i N2 o dopuszczalnej maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony wymagania dyrektywy 78/549/EWG (3) na wniosek producenta mogą być stosowane jako wymagania alternatywne do wymagań niniejszej dyrektywy. |
| --- | --- | --- | --- |

4.

W załączniku III do dyrektywy 91/226/EWG wprowadza się następujące zmiany:

a)

ppkt 0.1 i 0.2 otrzymują brzmienie:

„ZAKRES OBOWIĄZYWANIA

0.1.

Pojazdy kategorii N i O z wyjątkiem pojazdów terenowych zdefiniowanych w załączniku II do dyrektywy 2007/46/WE mają wbudowane urządzenia przeciwrozbryzgowe kół lub są wyposażone w takie urządzenia, tak aby spełniać wymagania określone w niniejszym załączniku. W przypadku pojazdów składających się z podwozia i kabiny wymagania te mogą być stosowane jedynie do kół znajdujących się pod kabiną.

Dla pojazdów kategorii N1 i N2 o dopuszczalnej maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony wymagania dyrektywy 78/549/EWG (3) na wniosek producenta mogą być stosowane jako wymagania alternatywne do wymagań niniejszej dyrektywy.

3

| 0.2. | Przewidziane w niniejszym załączniku wymagania dotyczące urządzeń przeciwrozbryzgowych kół, określone w załączniku I pkt 4, nie są obowiązkowe dla pojazdów kategorii N, O1 i O2 o dopuszczalnej maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony, pojazdów składających się z podwozia i kabiny, pojazdów niezabudowanych lub pojazdów, w których obecność urządzeń przeciwrozbryzgowych kół byłaby niezgodna z ich przeznaczeniem. Jeżeli jednak takie urządzenia są montowane w wyżej wymienionych pojazdach, muszą one odpowiadać wymaganiom niniejszej dyrektywy. |
| --- | --- |

0.2.

Przewidziane w niniejszym załączniku wymagania dotyczące urządzeń przeciwrozbryzgowych kół, określone w załączniku I pkt 4, nie są obowiązkowe dla pojazdów kategorii N, O1 i O2 o dopuszczalnej maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony, pojazdów składających się z podwozia i kabiny, pojazdów niezabudowanych lub pojazdów, w których obecność urządzeń przeciwrozbryzgowych kół byłaby niezgodna z ich przeznaczeniem. Jeżeli jednak takie urządzenia są montowane w wyżej wymienionych pojazdach, muszą one odpowiadać wymaganiom niniejszej dyrektywy.

1

2

| b) | pkt 4 otrzymuje brzmienie:
  „4.   Położenie falbany zewnętrznej

  odległość »c« między podłużną płaszczyzną styczną do zewnętrznej powierzchni opony, bez uwzględniania wybrzuszeń opony w pobliżu podłoża, a wewnętrzną krawędzią falbany nie może przekraczać 100 mm (rysunki 1a i 1b w załączniku V).”; |
| --- | --- |

b)

pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   Położenie falbany zewnętrznej

Położenie falbany zewnętrznej

odległość »c« między podłużną płaszczyzną styczną do zewnętrznej powierzchni opony, bez uwzględniania wybrzuszeń opony w pobliżu podłoża, a wewnętrzną krawędzią falbany nie może przekraczać 100 mm (rysunki 1a i 1b w załączniku V).”;

| c) | skreśla się ppkt 4.1 i 4.2; |
| --- | --- |

c)

skreśla się ppkt 4.1 i 4.2;

| d) | ppkt 7.1.1 otrzymuje brzmienie:






  „7.1.1. | Błotniki muszą pokrywać przestrzeń bezpośrednio nad oponą lub oponami oraz z przodu i z tyłu opony lub opon w następujący sposób:






  a) | w przypadku osi pojedynczej lub zestawu wieloosiowego przednia krawędź (C) musi zostać przedłużona do przodu tak, aby osiągnąć linię O-Z, gdzie θ (theta) wynosi nie więcej niż 45° ponad płaszczyzną poziomą.
  Skrajna tylna krawędź (rysunek 2 w załączniku V) musi być przedłużona w dół w taki sposób, aby znajdować się nie więcej niż 100 mm ponad linią poziomą przechodzącą przez środek koła; |
| --- | --- | --- | --- |

d)

ppkt 7.1.1 otrzymuje brzmienie:

„7.1.1.

Błotniki muszą pokrywać przestrzeń bezpośrednio nad oponą lub oponami oraz z przodu i z tyłu opony lub opon w następujący sposób:

a)

w przypadku osi pojedynczej lub zestawu wieloosiowego przednia krawędź (C) musi zostać przedłużona do przodu tak, aby osiągnąć linię O-Z, gdzie θ (theta) wynosi nie więcej niż 45° ponad płaszczyzną poziomą.

Skrajna tylna krawędź (rysunek 2 w załączniku V) musi być przedłużona w dół w taki sposób, aby znajdować się nie więcej niż 100 mm ponad linią poziomą przechodzącą przez środek koła;

| b) | w przypadku zestawów wieloosiowych kąt θ odnosi się tylko do osi najbardziej wysuniętej do przodu, a wymóg dotyczący wysokości skrajnej tylnej krawędzi dotyczy tylko osi najbardziej wysuniętej do tyłu; |
| --- | --- |

b)

w przypadku zestawów wieloosiowych kąt θ odnosi się tylko do osi najbardziej wysuniętej do przodu, a wymóg dotyczący wysokości skrajnej tylnej krawędzi dotyczy tylko osi najbardziej wysuniętej do tyłu;

| c) | błotnik musi mieć szerokość całkowitą »q« (rysunek 1a w załączniku V) wystarczającą przynajmniej do pokrycia szerokości opony »b« lub całkowitej szerokości dwóch opon »t« w przypadku kół bliźniaczych, przy czym bierze się pod uwagę najwyższe wartości dla zespołu opona/koło podane przez producenta. Wymiary »b« i »t« są mierzone na wysokości piasty, wyłączając wszelkie oznaczenia, karby, taśmy ochronne itp., na powierzchni opony.”; |
| --- | --- |

c)

błotnik musi mieć szerokość całkowitą »q« (rysunek 1a w załączniku V) wystarczającą przynajmniej do pokrycia szerokości opony »b« lub całkowitej szerokości dwóch opon »t« w przypadku kół bliźniaczych, przy czym bierze się pod uwagę najwyższe wartości dla zespołu opona/koło podane przez producenta. Wymiary »b« i »t« są mierzone na wysokości piasty, wyłączając wszelkie oznaczenia, karby, taśmy ochronne itp., na powierzchni opony.”;

| e) | ppkt 7.1.3 otrzymuje brzmienie:






  „7.1.3. | Jeżeli błotniki wykonane są z kilku części, nie mogą one zawierać szczelin umożliwiających przedostawanie się pyłu wodnego na zewnątrz, kiedy pojazd znajduje się w ruchu. Wymaganie to uznaje się za spełnione, jeżeli przy obciążonym lub nieobciążonym pojeździe jakikolwiek strumień radialny skierowany od środka koła na zewnątrz na całej szerokości powierzchni jezdnej opony i na powierzchni pokrytej błotnikiem zawsze trafia na osłony przeciwrozbryzgowe kół.”; |
| --- | --- | --- |

e)

ppkt 7.1.3 otrzymuje brzmienie:

„7.1.3.

Jeżeli błotniki wykonane są z kilku części, nie mogą one zawierać szczelin umożliwiających przedostawanie się pyłu wodnego na zewnątrz, kiedy pojazd znajduje się w ruchu. Wymaganie to uznaje się za spełnione, jeżeli przy obciążonym lub nieobciążonym pojeździe jakikolwiek strumień radialny skierowany od środka koła na zewnątrz na całej szerokości powierzchni jezdnej opony i na powierzchni pokrytej błotnikiem zawsze trafia na osłony przeciwrozbryzgowe kół.”;

| f) | ppkt 7.2.1, 7.2.2 i 7.2.3 otrzymują brzmienie:






  „7.2.1. | W przypadku osi pojedynczych dolna krawędź falbany zewnętrznej nie może być umieszczona poza poniższymi odległościami i promieniami, mierzonymi od środka koła, z wyjątkiem ich dolnych krańców, które mogą być zaokrąglone (rysunek 2 w załączniku V):
  Zawieszenie pneumatyczne:












  a) | osie wyposażone w koła kierowane lub koła samokierujące: | Od przedniej krawędzi (w stronę przodu pojazdu) (nachylenie C) |
| --- | --- | --- | --- | --- |

f)

ppkt 7.2.1, 7.2.2 i 7.2.3 otrzymują brzmienie:

„7.2.1.

W przypadku osi pojedynczych dolna krawędź falbany zewnętrznej nie może być umieszczona poza poniższymi odległościami i promieniami, mierzonymi od środka koła, z wyjątkiem ich dolnych krańców, które mogą być zaokrąglone (rysunek 2 w załączniku V):

Zawieszenie pneumatyczne:

a)

osie wyposażone w koła kierowane lub koła samokierujące:

Od przedniej krawędzi (w stronę przodu pojazdu) (nachylenie C)

| | Do tylnej krawędzi (w stronę tyłu pojazdu) (nachylenie A) |
| --- | --- |

Do tylnej krawędzi (w stronę tyłu pojazdu) (nachylenie A)

Rv ≤ 1,5 R

v

| b) | Osie wyposażone w koła niekierowane: | Od przedniej krawędzi (nachylenie C) |
| --- | --- | --- |

b)

Osie wyposażone w koła niekierowane:

Od przedniej krawędzi (nachylenie C)

| | Do tylnej krawędzi (nachylenie A) |
| --- | --- |

Do tylnej krawędzi (nachylenie A)

Rv ≤ 1,25 R

v

Zawieszenie mechaniczne

| a) | przypadek ogólny } Rv ≤ 1,8 R |
| --- | --- |

a)

przypadek ogólny } Rv ≤ 1,8 R

v

| b) | koła niekierowane dla pojazdów o technicznie dopuszczalnej maksymalnej masie całkowitej pojazdu wynoszącej ponad 7,5 t } Rv ≤ 1,5 R
  gdzie R jest promieniem opony zainstalowanej w pojeździe, zaś Rv odległością, wyrażoną kątowo, w której umieszczona jest dolna krawędź falbany zewnętrznej. |
| --- | --- |

b)

koła niekierowane dla pojazdów o technicznie dopuszczalnej maksymalnej masie całkowitej pojazdu wynoszącej ponad 7,5 t } Rv ≤ 1,5 R

v

gdzie R jest promieniem opony zainstalowanej w pojeździe, zaś Rv odległością, wyrażoną kątowo, w której umieszczona jest dolna krawędź falbany zewnętrznej.

| 7.2.2. | W przypadku zestawów wieloosiowych wymagania określone w ppkt 7.2.1 nie mają zastosowania pomiędzy pionowymi poprzecznymi płaszczyznami przechodzącymi przez środek pierwszej i ostatniej osi, jeśli falbana zewnętrzna jest prosta w celu zapewnienia ciągłości osłony przeciwrozbryzgowej kół. (rysunek 4 w załączniku V). |
| --- | --- |

7.2.2.

W przypadku zestawów wieloosiowych wymagania określone w ppkt 7.2.1 nie mają zastosowania pomiędzy pionowymi poprzecznymi płaszczyznami przechodzącymi przez środek pierwszej i ostatniej osi, jeśli falbana zewnętrzna jest prosta w celu zapewnienia ciągłości osłony przeciwrozbryzgowej kół. (rysunek 4 w załączniku V).

| 7.2.3. | Odległość między najwyższym i najniższym punktem osłony przeciwrozbryzgowej kół (błotnikiem i falbaną zewnętrzną) mierzona w dowolnym przekroju prostopadłym do błotnika (zob. rysunki 1b i 2 w załączniku V) nie może być mniejsza niż 45 mm we wszystkich punktach poza pionową linią przechodzącą przez środek koła lub pierwszego koła w przypadku zestawów wieloosiowych. Wymiar ten może się stopniowo zmniejszać w przedniej części tej linii.”; |
| --- | --- |

7.2.3.

Odległość między najwyższym i najniższym punktem osłony przeciwrozbryzgowej kół (błotnikiem i falbaną zewnętrzną) mierzona w dowolnym przekroju prostopadłym do błotnika (zob. rysunki 1b i 2 w załączniku V) nie może być mniejsza niż 45 mm we wszystkich punktach poza pionową linią przechodzącą przez środek koła lub pierwszego koła w przypadku zestawów wieloosiowych. Wymiar ten może się stopniowo zmniejszać w przedniej części tej linii.”;

| g) | dodaje się ppkt 7.2.5 i 7.2.6 w brzmieniu:






  „7.2.5. | Wymagania zawarte w ppkt 7.2.3 i 7.2.4 mogą nie być lokalnie przestrzegane, jeżeli falbana składa się z różnych elementów znajdujących się we względnym ruchu. |
| --- | --- | --- |

g)

dodaje się ppkt 7.2.5 i 7.2.6 w brzmieniu:

„7.2.5.

Wymagania zawarte w ppkt 7.2.3 i 7.2.4 mogą nie być lokalnie przestrzegane, jeżeli falbana składa się z różnych elementów znajdujących się we względnym ruchu.

| 7.2.6. | Ciągniki do naczep o niskim podwoziu (zdefiniowane w ppkt 6.20 normy ISO 612 z 1978 r.), tj. takie, w których wysokość sworznia łączącego mierzona względem podłoża może wynosić nie więcej niż 1 100 mm, mogą być zaprojektowane w taki sposób, aby nie podlegały wymaganiom określonym w ppkt 7.1.1.a, 7.1.3 i 7.2.4. W związku z tym błotniki i falbany mogą nie pokrywać powierzchni bezpośrednio powyżej opon tylnych osi, kiedy ciągniki te są połączone z naczepami o niskim podwoziu, aby uniknąć zniszczenia osłon przeciwrozbryzgowych kół. Błotniki i falbany tych pojazdów muszą jednak spełniać wymagania zawarte w powyższych punktach w sektorach znajdujących się dalej niż 60° od pionowej linii przechodzącej przez środek koła, przed i za tymi oponami.
  Pojazdy te muszą być zatem zaprojektowane w taki sposób, aby spełniać wymagania określone w akapicie pierwszym, kiedy są używane bez naczep o niskim podwoziu.
  Aby móc spełnić te wymagania błotniki i falbany mogą np. zawierać część, która może zostać odłączona.”; |
| --- | --- |

7.2.6.

Ciągniki do naczep o niskim podwoziu (zdefiniowane w ppkt 6.20 normy ISO 612 z 1978 r.), tj. takie, w których wysokość sworznia łączącego mierzona względem podłoża może wynosić nie więcej niż 1 100 mm, mogą być zaprojektowane w taki sposób, aby nie podlegały wymaganiom określonym w ppkt 7.1.1.a, 7.1.3 i 7.2.4. W związku z tym błotniki i falbany mogą nie pokrywać powierzchni bezpośrednio powyżej opon tylnych osi, kiedy ciągniki te są połączone z naczepami o niskim podwoziu, aby uniknąć zniszczenia osłon przeciwrozbryzgowych kół. Błotniki i falbany tych pojazdów muszą jednak spełniać wymagania zawarte w powyższych punktach w sektorach znajdujących się dalej niż 60° od pionowej linii przechodzącej przez środek koła, przed i za tymi oponami.

Pojazdy te muszą być zatem zaprojektowane w taki sposób, aby spełniać wymagania określone w akapicie pierwszym, kiedy są używane bez naczep o niskim podwoziu.

Aby móc spełnić te wymagania błotniki i falbany mogą np. zawierać część, która może zostać odłączona.”;

| h) | ppkt 7.3.1 otrzymuje brzmienie:






  „7.3.1. | Szerokość fartucha przeciwdeszczowego musi spełniać wymagania określone dla »q« w ppkt 7.1.1 lit. c), z wyjątkiem sytuacji, kiedy fartuch przeciwdeszczowy znajduje się wewnątrz błotnika, w którym to przypadku jego szerokość musi być przynajmniej równa szerokości bieżnika opony.
  Szerokość fartuchów przeciwdeszczowych znajdujących się pod błotnikiem musi spełniać warunek określony w niniejszym akapicie z tolerancją 10 mm z każdej strony.”; |
| --- | --- | --- |

h)

ppkt 7.3.1 otrzymuje brzmienie:

„7.3.1.

Szerokość fartucha przeciwdeszczowego musi spełniać wymagania określone dla »q« w ppkt 7.1.1 lit. c), z wyjątkiem sytuacji, kiedy fartuch przeciwdeszczowy znajduje się wewnątrz błotnika, w którym to przypadku jego szerokość musi być przynajmniej równa szerokości bieżnika opony.

Szerokość fartuchów przeciwdeszczowych znajdujących się pod błotnikiem musi spełniać warunek określony w niniejszym akapicie z tolerancją 10 mm z każdej strony.”;

| i) | ppkt 7.3.3 otrzymuje brzmienie:






  „7.3.3. | Maksymalna wysokość dolnej krawędzi nie może przekraczać 200 mm (rysunek 3 w załączniku V).
  Odległość ta powiększona jest do 300 mm w przypadku ostatniej osi, jeżeli odległość kątowa niższej krawędzi falban zewnętrznych, Rv, nie przekracza wymiarów promienia opon zainstalowanych do kół na tej osi.
  Maksymalna wysokość dolnej krawędzi fartucha przeciwdeszczowego mierzona względem podłoża może być zwiększona do 300 mm, jeśli producent uzna, że jest to wskazane ze względu na techniczne właściwości zawieszenia.”; |
| --- | --- | --- |

i)

ppkt 7.3.3 otrzymuje brzmienie:

„7.3.3.

Maksymalna wysokość dolnej krawędzi nie może przekraczać 200 mm (rysunek 3 w załączniku V).

Odległość ta powiększona jest do 300 mm w przypadku ostatniej osi, jeżeli odległość kątowa niższej krawędzi falban zewnętrznych, Rv, nie przekracza wymiarów promienia opon zainstalowanych do kół na tej osi.

Maksymalna wysokość dolnej krawędzi fartucha przeciwdeszczowego mierzona względem podłoża może być zwiększona do 300 mm, jeśli producent uzna, że jest to wskazane ze względu na techniczne właściwości zawieszenia.”;

| j) | w ppkt 7.3.5 odniesienie do „rysunku 4b” zastępuje się odniesieniem do „rysunku 4 w załączniku V”; |
| --- | --- |

j)

w ppkt 7.3.5 odniesienie do „rysunku 4b” zastępuje się odniesieniem do „rysunku 4 w załączniku V”;

| k) | ppkt 9.3.2.1 otrzymuje brzmienie:






  „9.3.2.1. | Dolna krawędź urządzenia przeciwrozbryzgowego kół nie może znajdować się wyżej niż 200 mm nad podłożem.
  Maksymalna wysokość dolnej krawędzi fartucha przeciwdeszczowego mierzona względem podłoża może być zwiększona do 300 mm, jeśli producent uzna, że jest to wskazane ze względu na techniczne właściwości zawieszenia.”; |
| --- | --- | --- |

k)

ppkt 9.3.2.1 otrzymuje brzmienie:

„9.3.2.1.

Dolna krawędź urządzenia przeciwrozbryzgowego kół nie może znajdować się wyżej niż 200 mm nad podłożem.

Maksymalna wysokość dolnej krawędzi fartucha przeciwdeszczowego mierzona względem podłoża może być zwiększona do 300 mm, jeśli producent uzna, że jest to wskazane ze względu na techniczne właściwości zawieszenia.”;

| l) | dodaje się ust. 10 w brzmieniu:






  „10. | W przypadku zestawów wieloosiowych osłona przeciwrozbryzgowa kół jednej osi, która nie jest osią tylną, nie musi obejmować całej szerokości bieżnika opony, jeżeli lokalnie istnieje możliwość wystąpienia tarcia między osłoną przeciwrozbryzgową kół a strukturą osi, zawieszeniem lub podwoziem.”; |
| --- | --- | --- |

l)

dodaje się ust. 10 w brzmieniu:

„10.

W przypadku zestawów wieloosiowych osłona przeciwrozbryzgowa kół jednej osi, która nie jest osią tylną, nie musi obejmować całej szerokości bieżnika opony, jeżeli lokalnie istnieje możliwość wystąpienia tarcia między osłoną przeciwrozbryzgową kół a strukturą osi, zawieszeniem lub podwoziem.”;

| m) | skreśla się dodatek; |
| --- | --- |

m)

skreśla się dodatek;

| n) | dodaje się dodatki 1 i 2 w brzmieniu:„
  Dodatek 1
  DOKUMENT INFORMACYJNY NR ... DOTYCZĄCY HOMOLOGACJI TYPU WE POJAZDU W ODNIESIENIU DO WYPOSAŻENIA W OSŁONY PRZECIWROZBRYZGOWE KÓŁ (DYREKTYWA 91/226/EWG, OSTATNIO ZMIENIONA DYREKTYWĄ 2010/19/UE) (4)


  (Objaśnienia znajdują się w załączniku I do dyrektywy 2007/46/WE)

  Następujące informacje, w stosownych przypadkach, muszą być dostarczone w trzech egzemplarzach wraz ze spisem treści. Wszelkie rysunki powinny być sporządzone w odpowiedniej skali i stopniu szczegółowości w formacie A4 lub złożone do tego formatu. Fotografie, jeśli zostały załączone, muszą być dostatecznie szczegółowe.
  Jeżeli układy, części lub oddzielne zespoły techniczne są sterowane elektronicznie, należy przedstawić charakterystykę tego sterowania.
  0.   DANE OGÓLNE
  0.1.   Marka (nazwa handlowa producenta):
  0.2.   Typ:






  0.2.1. | Nazwa(-y) handlowa(-e) (o ile występuje(-ą)): |
| --- | --- | --- |

n)

dodaje się dodatki 1 i 2 w brzmieniu:

Dodatek 1

DOKUMENT INFORMACYJNY NR ... DOTYCZĄCY HOMOLOGACJI TYPU WE POJAZDU W ODNIESIENIU DO WYPOSAŻENIA W OSŁONY PRZECIWROZBRYZGOWE KÓŁ (DYREKTYWA 91/226/EWG, OSTATNIO ZMIENIONA DYREKTYWĄ 2010/19/UE) (4)

(Objaśnienia znajdują się w załączniku I do dyrektywy 2007/46/WE)

Następujące informacje, w stosownych przypadkach, muszą być dostarczone w trzech egzemplarzach wraz ze spisem treści. Wszelkie rysunki powinny być sporządzone w odpowiedniej skali i stopniu szczegółowości w formacie A4 lub złożone do tego formatu. Fotografie, jeśli zostały załączone, muszą być dostatecznie szczegółowe.

Jeżeli układy, części lub oddzielne zespoły techniczne są sterowane elektronicznie, należy przedstawić charakterystykę tego sterowania.

0.   DANE OGÓLNE

0.1.   Marka (nazwa handlowa producenta):

0.2.   Typ:

0.2.1.

Nazwa(-y) handlowa(-e) (o ile występuje(-ą)):

0.3.   Środki identyfikacji typu, jeśli znajdują się na pojeździe (b)

| 0.3.1. | Umiejscowienie tego oznaczenia: |
| --- | --- |

0.3.1.

Umiejscowienie tego oznaczenia:

0.4.   Kategoria pojazdu (c):

0.5.   Nazwa i adres producenta:

0.8.   Adres(-y) montowni:

1.   OGÓLNE CECHY KONSTRUKCYJNE POJAZDU

1.1.   Zdjęcia lub rysunki pojazdu reprezentatywnego:

1.3.   Liczba osi i kół:

| 1.3.1. | Liczba i umiejscowienie osi z kołami bliźniaczymi: |
| --- | --- |

1.3.1.

Liczba i umiejscowienie osi z kołami bliźniaczymi:

| 1.3.2. | Liczba i położenie osi kierowanych |
| --- | --- |

1.3.2.

Liczba i położenie osi kierowanych

2.   MASY I WYMIARY (f) (g)

(w kg i mm) (w stosownych przypadkach odnieść się do rysunków)

2.1.   Rozstaw(-y) osi (przy pełnym obciążeniu) (g) (l):

2.6.   Masa w stanie gotowym do jazdy (maksymalna i minimalna dla każdego wariantu)

Masa pojazdu z nadwoziem oraz, w przypadku pojazdu ciągnącego przyczepę należącego do kategorii innej niż M1, masa ze sprzęgiem, jeżeli został zamontowany przez producenta, w stanie gotowym do jazdy lub masa podwozia, lub podwozia z kabiną, bez nadwozia lub sprzęgu, jeśli producent nie dostarcza nadwozia lub sprzęgu (z płynami, narzędziami, kołem zapasowym, jeśli zostało dostarczone, oraz kierowcą, jak również – w przypadku autobusów i autokarów – członkiem załogi, jeżeli w pojeździe przewidziano dla niego miejsce) (h) (maksimum i minimum dla każdego wariantu):

| 2.6.1. | Rozkład tej masy na osie, a w przypadku naczepy lub przyczepy z osią centralną – obciążenie w punkcie sprzęgu (maksimum i minimum dla każdego wariantu): |
| --- | --- |

2.6.1.

Rozkład tej masy na osie, a w przypadku naczepy lub przyczepy z osią centralną – obciążenie w punkcie sprzęgu (maksimum i minimum dla każdego wariantu):

2.8.   Technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita, podana przez producenta (i) (3):

9.   NADWOZIE

9.20.   Osłona przeciwrozbryzgowa kół

| 9.20.0. | Występowanie: tak/nie/częściowo (1) |
| --- | --- |

9.20.0.

Występowanie: tak/nie/częściowo (1)

| 9.20.1. | Krótki opis pojazdu w odniesieniu do osłon przeciwrozbryzgowych i ich części: |
| --- | --- |

9.20.1.

Krótki opis pojazdu w odniesieniu do osłon przeciwrozbryzgowych i ich części:

| 9.20.2. | Szczegółowe rysunki osłon przeciwrozbryzgowych i ich położenia w pojeździe, przedstawiające wymiary określone na rysunkach w załączniku V do dyrektywy 91/226/EWG, z uwzględnieniem maksymalnych wymiarów zespołu opona/koło: |
| --- | --- |

9.20.2.

Szczegółowe rysunki osłon przeciwrozbryzgowych i ich położenia w pojeździe, przedstawiające wymiary określone na rysunkach w załączniku V do dyrektywy 91/226/EWG, z uwzględnieniem maksymalnych wymiarów zespołu opona/koło:

| 9.20.3. | Numer(-y) homologacji typu osłon przeciwrozbryzgowych kół, jeżeli istnieje(-ą): |
| --- | --- |

9.20.3.

Numer(-y) homologacji typu osłon przeciwrozbryzgowych kół, jeżeli istnieje(-ą):

Data, sprawa

Dodatek 2

Image

Uzupełnienie

DO ŚWIADECTWA HOMOLOGACJI TYPU WE NR ... DOTYCZĄCE HOMOLOGACJI TYPU POJAZDU WYDANE NA PODSTAWIE DYREKTYWY 91/226/EWG OSTATNIO ZMIENIONEJ DYREKTYWĄ 2010/19/UE

1.   Informacje dodatkowe

| 1.1. | Charakterystyka urządzeń przeciwrozbryzgowych kół (typ, krótki opis, znak towarowy lub nazwa handlowa, numer(-y) homologacji części): |
| --- | --- |

1.1.

Charakterystyka urządzeń przeciwrozbryzgowych kół (typ, krótki opis, znak towarowy lub nazwa handlowa, numer(-y) homologacji części):

5.   Ewentualne uwagi:

---

(1)  Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1.”;

1

(2)  Niepotrzebne skreślić.

2

(3)  Dz.U. L 168 z 26.6.1978, s. 45.”;

3

(4)  Dla pojazdów kategorii N1 i pojazdów kategorii N2 o technicznie dopuszczalnej maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony, korzystających z odstępstwa określonego w ppkt 0.1 załącznika III do niniejszej dyrektywy, można stosować dokument informacyjny znajdujący się w załączniku II do dyrektywy 78/549/EWG.

4

---

ZAŁĄCZNIK II

„ZAŁĄCZNIK V

RYSUNKI

Rysunek 1a

Szerokość (q) błotnika (a) i położenie falbany (j)

Image

Rysunek 1b

Przykład pomiaru falbany zewnętrznej

Image

Rysunek 2

Wymiary błotnika i falbany zewnętrznej

Image

Rysunek 3

Położenie błotnika i fartucha przeciwdeszczowego

Image

Rysunek 4

Schemat przedstawiający zespół osłony przeciwrozbryzgowej kół (błotnik, fartuch przeciwdeszczowy, falbanę zewnętrzną) zawierającej urządzenia przeciwrozbryzgowe kół (pochłaniacze energii) dla zestawu wieloosiowego

Image

Rysunek 5

Schemat przedstawiający zespół osłony przeciwrozbryzgowej kół zawierającej urządzenia przeciwrozbryzgowe kół (pochłaniacze energii) dla osi z kołami niekierowanymi lub samokierującymi

(załącznik III – ppkt 6.2 i pkt 8)

Image

Image

Rysunek 6

Schemat przedstawiający zespół osłony przeciwrozbryzgowej kół zawierającej urządzenia przeciwrozbryzgowe kół oddzielające powietrze/wodę dla osi z kołami kierowanymi, samokierującymi lub niekierowanymi

Image

Rysunek 7

Schemat przedstawiający zespół osłony przeciwrozbryzgowej kół zawierającej urządzenia przeciwrozbryzgowe kół (błotnik, fartuch przeciwdeszczowy, falbanę zewnętrzną) dla zestawu wieloosiowego, w którym odległość między oponami nie przekracza 300 mm

Image

Rysunek 8

Zestaw do przeprowadzania badań dla pochłaniających energię urządzeń przeciwrozbryzgowych kół

(załącznik II dodatek 1)

Image

Rysunek 9

Zestaw do przeprowadzania badań dla oddzielających powietrze/wodę urządzeń przeciwrozbryzgowych kół

(załącznik II dodatek 2)

Image

Image

”

---

DECYZJE

| 20.3.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 72/38 |
| --- | --- | --- | --- |

20.3.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 72/38

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 19 marca 2010 r.

w sprawie harmonizacji warunków korzystania z widma radiowego na potrzeby usług łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV) w Unii Europejskiej

(notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1644)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2010/166/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając decyzję nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) (1), w szczególności jej art. 4 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Polityka i2010, stanowiąca strategiczne ramy europejskiego społeczeństwa informacyjnego (2), wspiera otwartą i konkurencyjną gospodarkę cyfrową w Unii Europejskiej oraz podkreśla znaczenie technologii informacyjnych i komunikacyjnych jako czynnika wspierającego integrację społeczną i podnoszącego jakość życia. Opracowanie dodatkowych środków łączności mogłoby korzystnie wpłynąć na wydajność pracy i rozwój rynku telefonii ruchomej. |
| --- | --- |

(1)

Polityka i2010, stanowiąca strategiczne ramy europejskiego społeczeństwa informacyjnego (2), wspiera otwartą i konkurencyjną gospodarkę cyfrową w Unii Europejskiej oraz podkreśla znaczenie technologii informacyjnych i komunikacyjnych jako czynnika wspierającego integrację społeczną i podnoszącego jakość życia. Opracowanie dodatkowych środków łączności mogłoby korzystnie wpłynąć na wydajność pracy i rozwój rynku telefonii ruchomej.

| (2) | Systemy łączności morskiej stosowane są na pokładach statków towarowych i pasażerskich pływających po morzach terytorialnych i wodach międzynarodowych w Unii Europejskiej, mając często charakter ogólnoeuropejski i międzypaństwowy. Systemy świadczące usługi łączności ruchomej na pokładach statków („usługi MCV”) mają stanowić uzupełnienie istniejących środków łączności ruchomej podczas żeglugi na takich obszarach mórz terytorialnych państw członkowskich Unii Europejskiej, zdefiniowanych zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza, które leżą poza zasięgiem naziemnych sieci ruchomych podlegających decyzji Komisji 2009/766/WE z dnia 16 października 2009 r. w sprawie harmonizacji pasm częstotliwości 900 MHz i 1 800 MHz na potrzeby systemów naziemnych umożliwiających dostarczanie paneuropejskich usług łączności elektronicznej we Wspólnocie (3). Skoordynowane podejście do uregulowania kwestii takich usług MCV powinno wspierać realizację celów jednolitego rynku oraz w miarę możliwości poprawić dostęp do usług GSM na terenie Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(2)

Systemy łączności morskiej stosowane są na pokładach statków towarowych i pasażerskich pływających po morzach terytorialnych i wodach międzynarodowych w Unii Europejskiej, mając często charakter ogólnoeuropejski i międzypaństwowy. Systemy świadczące usługi łączności ruchomej na pokładach statków („usługi MCV”) mają stanowić uzupełnienie istniejących środków łączności ruchomej podczas żeglugi na takich obszarach mórz terytorialnych państw członkowskich Unii Europejskiej, zdefiniowanych zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza, które leżą poza zasięgiem naziemnych sieci ruchomych podlegających decyzji Komisji 2009/766/WE z dnia 16 października 2009 r. w sprawie harmonizacji pasm częstotliwości 900 MHz i 1 800 MHz na potrzeby systemów naziemnych umożliwiających dostarczanie paneuropejskich usług łączności elektronicznej we Wspólnocie (3). Skoordynowane podejście do uregulowania kwestii takich usług MCV powinno wspierać realizację celów jednolitego rynku oraz w miarę możliwości poprawić dostęp do usług GSM na terenie Unii Europejskiej.

| (3) | Harmonizacja zasad korzystania z widma radiowego w całej Unii Europejskiej powinna ułatwić wdrożenie i upowszechnienie usług MCV na terenie Unii Europejskiej, przy czym głównym celem powinno być niepowodowanie szkodliwych zakłóceń w naziemnych sieciach ruchomych oraz zapobieganie połączeniom z systemami świadczącymi usługi MCV w sytuacji, gdy możliwe jest połączenie do naziemnych sieci ruchomych. |
| --- | --- |

(3)

Harmonizacja zasad korzystania z widma radiowego w całej Unii Europejskiej powinna ułatwić wdrożenie i upowszechnienie usług MCV na terenie Unii Europejskiej, przy czym głównym celem powinno być niepowodowanie szkodliwych zakłóceń w naziemnych sieciach ruchomych oraz zapobieganie połączeniom z systemami świadczącymi usługi MCV w sytuacji, gdy możliwe jest połączenie do naziemnych sieci ruchomych.

| (4) | Zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji nr 676/2002/WE Komisja Europejska udzieliła mandatu (4) Europejskiej Konferencji Administracji Poczty i Telekomunikacji (zwanej dalej „CEPT”) do określenia technicznych i eksploatacyjnych warunków koniecznych do wyeliminowania szkodliwych zakłóceń w pracy istniejących naziemnych sieci ruchomych wywoływanych przez systemy GSM wykorzystywane na pokładach statków w pasmach częstotliwości 900 MHz i 1 800 MHz na morzach terytorialnych państw członkowskich, w tym również na obszarach takich mórz terytorialnych, gdzie dostępne są usługi świadczone przez te sieci, a także do uniemożliwienia połączeń naziemnych ruchomych urządzeń końcowych do takiego systemu, kiedy jest on wykorzystywany na morzach terytorialnych, oraz do zapewnienia wszelkim ruchomym urządzeniom końcowym możliwości połączeń do sieci naziemnych. Niniejsza decyzja oparta jest na badaniach technicznych przeprowadzonych przez CEPT na podstawie mandatu Komisji Europejskiej i przedstawionych w sprawozdaniu CEPT nr 28 (5). |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji nr 676/2002/WE Komisja Europejska udzieliła mandatu (4) Europejskiej Konferencji Administracji Poczty i Telekomunikacji (zwanej dalej „CEPT”) do określenia technicznych i eksploatacyjnych warunków koniecznych do wyeliminowania szkodliwych zakłóceń w pracy istniejących naziemnych sieci ruchomych wywoływanych przez systemy GSM wykorzystywane na pokładach statków w pasmach częstotliwości 900 MHz i 1 800 MHz na morzach terytorialnych państw członkowskich, w tym również na obszarach takich mórz terytorialnych, gdzie dostępne są usługi świadczone przez te sieci, a także do uniemożliwienia połączeń naziemnych ruchomych urządzeń końcowych do takiego systemu, kiedy jest on wykorzystywany na morzach terytorialnych, oraz do zapewnienia wszelkim ruchomym urządzeniom końcowym możliwości połączeń do sieci naziemnych. Niniejsza decyzja oparta jest na badaniach technicznych przeprowadzonych przez CEPT na podstawie mandatu Komisji Europejskiej i przedstawionych w sprawozdaniu CEPT nr 28 (5).

| (5) | System świadczący usługi MCV ujęty w sprawozdaniu CEPT składa się z jednej lub więcej stacji bazowych w technologii pikokomórkowej (ang. pico-cell) na pokładzie statku (SB statku), zapewniających dostęp do sieci szkieletowej GSM za pośrednictwem łącza dosyłowego, np. satelitarnego, wykorzystującego inne części widma radiowego niż pasma częstotliwości 900 MHz i 1 800 MHz. SB statków w ramach takiego systemu obsługują działające w trybie roamingu urządzenia końcowe GSM należące do pasażerów lub członków załogi statku, zapewniając łączność w paśmie częstotliwości GSM-900 lub GSM-1 800 w czasie, gdy statek znajduje się na wodach międzynarodowych bądź na obszarach mórz terytorialnych, które leżą poza zasięgiem naziemnych sieci ruchomych lub na których jest on niewystarczający. |
| --- | --- |

(5)

System świadczący usługi MCV ujęty w sprawozdaniu CEPT składa się z jednej lub więcej stacji bazowych w technologii pikokomórkowej (ang. pico-cell) na pokładzie statku (SB statku), zapewniających dostęp do sieci szkieletowej GSM za pośrednictwem łącza dosyłowego, np. satelitarnego, wykorzystującego inne części widma radiowego niż pasma częstotliwości 900 MHz i 1 800 MHz. SB statków w ramach takiego systemu obsługują działające w trybie roamingu urządzenia końcowe GSM należące do pasażerów lub członków załogi statku, zapewniając łączność w paśmie częstotliwości GSM-900 lub GSM-1 800 w czasie, gdy statek znajduje się na wodach międzynarodowych bądź na obszarach mórz terytorialnych, które leżą poza zasięgiem naziemnych sieci ruchomych lub na których jest on niewystarczający.

| (6) | W sprawozdaniu CEPT stwierdza się, iż systemy świadczące usługi MCV nie mogą być wykorzystywane w odległości bliższej niż dwie mile morskie (Mm) od linii podstawowej państwa nadbrzeżnego. W sprawozdaniu wyliczono szereg technicznych i eksploatacyjnych warunków wykorzystania takich systemów na morzach terytorialnych w odległości od dwóch do dwunastu Mm od linii podstawowej. |
| --- | --- |

(6)

W sprawozdaniu CEPT stwierdza się, iż systemy świadczące usługi MCV nie mogą być wykorzystywane w odległości bliższej niż dwie mile morskie (Mm) od linii podstawowej państwa nadbrzeżnego. W sprawozdaniu wyliczono szereg technicznych i eksploatacyjnych warunków wykorzystania takich systemów na morzach terytorialnych w odległości od dwóch do dwunastu Mm od linii podstawowej.

| (7) | Urządzenia przeznaczone do realizacji usług MCV, o których mowa w niniejszej decyzji, objęte są zakresem dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (6). Zgodność z odnośnymi zharmonizowanymi normami dla pasma GSM-900 lub GSM-1 800, o których mowa w dyrektywie, implikuje domniemanie zgodności z jej wymogami, dopuszczając tym samym wprowadzenie takich urządzeń do obrotu rynkowego. |
| --- | --- |

(7)

Urządzenia przeznaczone do realizacji usług MCV, o których mowa w niniejszej decyzji, objęte są zakresem dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (6). Zgodność z odnośnymi zharmonizowanymi normami dla pasma GSM-900 lub GSM-1 800, o których mowa w dyrektywie, implikuje domniemanie zgodności z jej wymogami, dopuszczając tym samym wprowadzenie takich urządzeń do obrotu rynkowego.

| (8) | Niezależnie od faktu istnienia zharmonizowanych norm Europejskiego Instytutu Norm Telekomunikacyjnych, określających techniczne wymogi dopuszczenia do obrotu rynkowego spełniających je urządzeń GSM, oraz faktu, iż takie urządzenia GSM mogą być wykorzystywane w ramach systemów świadczących usługi MCV, konieczne jest ustalenie konkretnych parametrów eksploatacyjnych, którym powinny odpowiadać systemy świadczące usługi MCV wykorzystywane na morzach terytorialnych, aby nie powodować szkodliwych zakłóceń w sieciach naziemnych. |
| --- | --- |

(8)

Niezależnie od faktu istnienia zharmonizowanych norm Europejskiego Instytutu Norm Telekomunikacyjnych, określających techniczne wymogi dopuszczenia do obrotu rynkowego spełniających je urządzeń GSM, oraz faktu, iż takie urządzenia GSM mogą być wykorzystywane w ramach systemów świadczących usługi MCV, konieczne jest ustalenie konkretnych parametrów eksploatacyjnych, którym powinny odpowiadać systemy świadczące usługi MCV wykorzystywane na morzach terytorialnych, aby nie powodować szkodliwych zakłóceń w sieciach naziemnych.

| (9) | W związku z powyższym w załączniku do niniejszej decyzji przedstawiono wszystkie wymienione w sprawozdaniu CEPT wymogi techniczne i eksploatacyjne. Oczekuje się, że wymogi te, mieszczące się w zakresach adaptowalnych parametrów standardów GSM, zapewnią koegzystencję systemów świadczących usługi MCV z naziemnymi sieciami GSM/UMTS w pasmach 900 i 1 800 MHz, a także z radiotechnicznymi systemami bliskiej nawigacji lotniczej (systemami RSBN) działającymi w paśmie 862–960 MHz. Wymogi te obejmują techniki osłabiania zakłóceń w oparciu o określone parametry eksploatacyjne systemu GSM, przy czym mogą być stosowane również inne środki lub techniki osłabiania zakłóceń, o ile zapewniają one równorzędny poziom ochrony. |
| --- | --- |

(9)

W związku z powyższym w załączniku do niniejszej decyzji przedstawiono wszystkie wymienione w sprawozdaniu CEPT wymogi techniczne i eksploatacyjne. Oczekuje się, że wymogi te, mieszczące się w zakresach adaptowalnych parametrów standardów GSM, zapewnią koegzystencję systemów świadczących usługi MCV z naziemnymi sieciami GSM/UMTS w pasmach 900 i 1 800 MHz, a także z radiotechnicznymi systemami bliskiej nawigacji lotniczej (systemami RSBN) działającymi w paśmie 862–960 MHz. Wymogi te obejmują techniki osłabiania zakłóceń w oparciu o określone parametry eksploatacyjne systemu GSM, przy czym mogą być stosowane również inne środki lub techniki osłabiania zakłóceń, o ile zapewniają one równorzędny poziom ochrony.

| (10) | Niniejsza decyzja nie ma na celu nakładania zobowiązań na państwa członkowskie nieposiadające mórz terytorialnych. Nie ma to wpływu na udzielanie zezwoleń na usługi MCV, które nie jest objęte zakresem niniejszej decyzji, lecz które może wymagać od państw członkowskich podjęcia działań zgodnych z prawem unijnym w odniesieniu do statków posiadających ich przynależność państwową. |
| --- | --- |

(10)

Niniejsza decyzja nie ma na celu nakładania zobowiązań na państwa członkowskie nieposiadające mórz terytorialnych. Nie ma to wpływu na udzielanie zezwoleń na usługi MCV, które nie jest objęte zakresem niniejszej decyzji, lecz które może wymagać od państw członkowskich podjęcia działań zgodnych z prawem unijnym w odniesieniu do statków posiadających ich przynależność państwową.

| (11) | Państwa członkowskie powinny dążyć do jak najszybszego udostępnienia w całości pasm 900 MHz i 1 800 MHz na potrzeby systemów świadczących usługi MCV na zasadzie niepowodowania zakłóceń i braku ochrony przed zakłóceniami na ich morzach terytorialnych, np. w celu uniknięcia dyskryminacji wśród posiadaczy praw do tych pasm. Jednak w przypadku gdy ze względu na uwarunkowania krajowe udostępnienie pasm w całości jest niemożliwe, państwa członkowskie mogą udostępnić mniejszą część widma, przy czym powinny one udostępnić przynajmniej 2 MHz widma w kierunku łącza „w górę” i 2 MHz widma w kierunku łącza „w dół”, co uznaje się za minimum niezbędne do świadczenia usług MCV. |
| --- | --- |

(11)

Państwa członkowskie powinny dążyć do jak najszybszego udostępnienia w całości pasm 900 MHz i 1 800 MHz na potrzeby systemów świadczących usługi MCV na zasadzie niepowodowania zakłóceń i braku ochrony przed zakłóceniami na ich morzach terytorialnych, np. w celu uniknięcia dyskryminacji wśród posiadaczy praw do tych pasm. Jednak w przypadku gdy ze względu na uwarunkowania krajowe udostępnienie pasm w całości jest niemożliwe, państwa członkowskie mogą udostępnić mniejszą część widma, przy czym powinny one udostępnić przynajmniej 2 MHz widma w kierunku łącza „w górę” i 2 MHz widma w kierunku łącza „w dół”, co uznaje się za minimum niezbędne do świadczenia usług MCV.

| (12) | W celu zapewnienia stałego dostosowania warunków określonych w niniejszej decyzji oraz wobec szybkich zmian w dziedzinie widma radiowego krajowe organy administracji powinny w miarę możliwości monitorować wykorzystanie widma radiowego przez urządzenia do świadczenia usług MCV na potrzeby aktywnego przeglądu niniejszej decyzji. Przegląd taki powinien uwzględniać postęp techniczny i polegać na sprawdzeniu, czy pierwotne założenia dotyczące świadczenia usług MCV są nadal właściwe. |
| --- | --- |

(12)

W celu zapewnienia stałego dostosowania warunków określonych w niniejszej decyzji oraz wobec szybkich zmian w dziedzinie widma radiowego krajowe organy administracji powinny w miarę możliwości monitorować wykorzystanie widma radiowego przez urządzenia do świadczenia usług MCV na potrzeby aktywnego przeglądu niniejszej decyzji. Przegląd taki powinien uwzględniać postęp techniczny i polegać na sprawdzeniu, czy pierwotne założenia dotyczące świadczenia usług MCV są nadal właściwe.

| (13) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Widma Radiowego, |
| --- | --- |

(13)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Widma Radiowego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Celem niniejszej decyzji jest harmonizacja technicznych warunków dostępności i skutecznego wykorzystania pasm 900 MHz i 1 800 MHz na potrzeby systemów świadczących usługi łączności ruchomej na pokładach statków pływających po morzach terytorialnych w Unii Europejskiej.

Artykuł 2

Dla celów niniejszej decyzji:

| 1) | „usługi łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV)” oznaczają usługi łączności elektronicznej, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7), świadczone przez przedsiębiorstwo w celu umożliwienia osobom znajdującym się na pokładzie statku korzystania z publicznych sieci łączności przy użyciu systemu GSM bez nawiązywania bezpośrednich połączeń z naziemnymi sieciami ruchomymi; |
| --- | --- |

1)

„usługi łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV)” oznaczają usługi łączności elektronicznej, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7), świadczone przez przedsiębiorstwo w celu umożliwienia osobom znajdującym się na pokładzie statku korzystania z publicznych sieci łączności przy użyciu systemu GSM bez nawiązywania bezpośrednich połączeń z naziemnymi sieciami ruchomymi;

| 2) | „pasmo 900 MHz” oznacza zakresy częstotliwości 880–915 MHz dla łącza „w górę” (urządzenie końcowe nadaje, a stacja bazowa odbiera) i 925–960 MHz dla łącza „w dół” (stacja bazowa nadaje, a urządzenie końcowe odbiera); |
| --- | --- |

2)

„pasmo 900 MHz” oznacza zakresy częstotliwości 880–915 MHz dla łącza „w górę” (urządzenie końcowe nadaje, a stacja bazowa odbiera) i 925–960 MHz dla łącza „w dół” (stacja bazowa nadaje, a urządzenie końcowe odbiera);

| 3) | „pasmo 1 800 MHz” oznacza zakresy częstotliwości 1 710–1 785 MHz dla łącza „w górę” (urządzenie końcowe nadaje, a stacja bazowa odbiera) i 1 805–1 880 MHz dla łącza „w dół” (stacja bazowa nadaje, a urządzenie końcowe odbiera); |
| --- | --- |

3)

„pasmo 1 800 MHz” oznacza zakresy częstotliwości 1 710–1 785 MHz dla łącza „w górę” (urządzenie końcowe nadaje, a stacja bazowa odbiera) i 1 805–1 880 MHz dla łącza „w dół” (stacja bazowa nadaje, a urządzenie końcowe odbiera);

| 4) | „system GSM” oznacza sieć łączności elektronicznej spełniającą normy GSM opublikowane przez Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych, w szczególności normy EN 301 502 oraz EN 301 511; |
| --- | --- |

4)

„system GSM” oznacza sieć łączności elektronicznej spełniającą normy GSM opublikowane przez Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych, w szczególności normy EN 301 502 oraz EN 301 511;

| 5) | „niepowodowanie zakłóceń i brak ochrony przed zakłóceniami” oznacza niepowodowanie szkodliwych zakłóceń żadnej służby radiokomunikacyjnej oraz brak możliwości żądania ochrony danych służb przed szkodliwymi zakłóceniami wytwarzanymi przez inne służby radiokomunikacyjne; |
| --- | --- |

5)

„niepowodowanie zakłóceń i brak ochrony przed zakłóceniami” oznacza niepowodowanie szkodliwych zakłóceń żadnej służby radiokomunikacyjnej oraz brak możliwości żądania ochrony danych służb przed szkodliwymi zakłóceniami wytwarzanymi przez inne służby radiokomunikacyjne;

| 6) | „morze terytorialne” stosowane jest w rozumieniu Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza; |
| --- | --- |

6)

„morze terytorialne” stosowane jest w rozumieniu Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza;

| 7) | „stacja bazowa statku (SB statku)” oznacza zainstalowaną na statku ruchomą pikokomórkę umożliwiającą świadczenie usług GSM w paśmie 900 MHz lub 1 800 MHz. |
| --- | --- |

7)

„stacja bazowa statku (SB statku)” oznacza zainstalowaną na statku ruchomą pikokomórkę umożliwiającą świadczenie usług GSM w paśmie 900 MHz lub 1 800 MHz.

Artykuł 3

Państwa członkowskie w terminie dwunastu miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji udostępnią co najmniej 2 MHz widma w kierunku „w górę” i 2 MHz analogicznego powiązanego zakresu w kierunku „w dół” w paśmie 900 MHz lub 1 800 MHz na potrzeby systemów świadczących usługi MCV na zasadzie niepowodowania zakłóceń i braku ochrony przed zakłóceniami na ich morzach terytorialnych, a także zapewnią zgodność tych systemów z warunkami określonymi w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Państwa członkowskie kontrolują wykorzystanie pasm 900 MHZ i 1 800 MHz przez systemy świadczące usługi MCV na ich morzach terytorialnych, w szczególności pod kątem zapewnienia stałego dostosowania wszystkich warunków określonych w art. 3 niniejszej decyzji oraz przypadków szkodliwych zakłóceń.

Artykuł 5

Państwa członkowskie składają Komisji Europejskiej sprawozdanie z ustaleń dokonanych w ramach kontroli, o której mowa w art. 4 niniejszej decyzji. Zależnie od potrzeby Komisja Europejska dokonuje następnie przeglądu niniejszej decyzji.

Artykuł 6

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2010 r.

W imieniu Komisji

Neelie KROES

Wiceprzewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 1.

1

(2)  COM(2005) 229 wersja ostateczna z dnia 1 czerwca 2005 r.

2

(3)  Dz.U. L 274 z 20.10.2009, s. 32.

3

(4)  Mandat dla CEPT dotyczący usług łączności ruchomej na statkach z dnia 8 lipca 2008 r.

4

(5)  Sprawozdanie końcowe CEPT dla Komisji Europejskiej w odpowiedzi na mandat WE dotyczący usług łączności ruchomej na pokładach statków (MCV) z dnia 1 lipca 2009 r.

5

(6)  Dz.U. L 91 z 7.4.1999, s. 10.

6

(7)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 33.

7

---

ZAŁĄCZNIK

Warunki, jakie powinien spełniać system świadczący usługi MCV na morzach terytorialnych państw członkowskich Unii Europejskiej w celu niepowodowania szkodliwych zakłóceń w naziemnych sieciach ruchomych

Wymagane jest spełnienie następujących warunków:

| 1) | system świadczący usługi MCV nie może być wykorzystywany w odległości mniejszej niż dwie mile morskie (1) od linii podstawowej, zgodnie z definicją w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza; |
| --- | --- |

1)

system świadczący usługi MCV nie może być wykorzystywany w odległości mniejszej niż dwie mile morskie (1) od linii podstawowej, zgodnie z definicją w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza;

| 2) | w odległości od dwóch do dwunastu mil morskich od linii podstawowej dopuszcza się wyłącznie korzystanie z anteny lub anten SB statku umieszczonych wewnątrz pomieszczeń; |
| --- | --- |

2)

w odległości od dwóch do dwunastu mil morskich od linii podstawowej dopuszcza się wyłącznie korzystanie z anteny lub anten SB statku umieszczonych wewnątrz pomieszczeń;

| 3) | należy określić następujące limity dla korzystania z ruchomych urządzeń końcowych na pokładzie statku oraz dla SB statku:






  Parametr | Opis |
| --- | --- | --- |
| Moc nadawania/gęstość mocy | Ruchome urządzenia końcowe wykorzystywane na pokładach statków i kontrolowane przez SB statku w paśmie 900 MHz, maksymalna moc wypromieniowana:
  5 dBm |
| Ruchome urządzenia końcowe wykorzystywane na pokładach statków i kontrolowane przez SB statku w paśmie 1 800 MHz, maksymalna moc wypromieniowana:
  0 dBm |
| Stacje bazowe na pokładach statków, maksymalna gęstość mocy mierzona na zewnątrz pomieszczeń statku przy zysku anteny pomiarowej równym 0 dBi:
  – 80 dBm/200 kHz |
| Zasady dotyczące dostępności i zajętości kanałów | Należy zastosować techniki osłabiania zakłóceń zapewniające wyniki co najmniej równorzędne z następującymi czynnikami osłabiającymi zakłócenia w oparciu o standardy GSM:






  — | w odległości od dwóch do trzech mil morskich od linii podstawowej czułość odbiornika i próg rozłączenia (ang. disconnection threshold) (ACCMIN (2) i min. poziom RXLEV (3)) ruchomego urządzenia końcowego wykorzystywanego na pokładzie statku powinny wynosić – 70 dBm/200 kHz lub więcej, a w odległości od trzech do dwunastu mil morskich od linii podstawowej – 75 dBm/200 kHz lub więcej, |

3)

należy określić następujące limity dla korzystania z ruchomych urządzeń końcowych na pokładzie statku oraz dla SB statku:

Parametr

Opis

Moc nadawania/gęstość mocy

Ruchome urządzenia końcowe wykorzystywane na pokładach statków i kontrolowane przez SB statku w paśmie 900 MHz, maksymalna moc wypromieniowana:

5 dBm

Ruchome urządzenia końcowe wykorzystywane na pokładach statków i kontrolowane przez SB statku w paśmie 1 800 MHz, maksymalna moc wypromieniowana:

0 dBm

Stacje bazowe na pokładach statków, maksymalna gęstość mocy mierzona na zewnątrz pomieszczeń statku przy zysku anteny pomiarowej równym 0 dBi:

– 80 dBm/200 kHz

Zasady dotyczące dostępności i zajętości kanałów

Należy zastosować techniki osłabiania zakłóceń zapewniające wyniki co najmniej równorzędne z następującymi czynnikami osłabiającymi zakłócenia w oparciu o standardy GSM:

—

w odległości od dwóch do trzech mil morskich od linii podstawowej czułość odbiornika i próg rozłączenia (ang. disconnection threshold) (ACCMIN (2) i min. poziom RXLEV (3)) ruchomego urządzenia końcowego wykorzystywanego na pokładzie statku powinny wynosić – 70 dBm/200 kHz lub więcej, a w odległości od trzech do dwunastu mil morskich od linii podstawowej – 75 dBm/200 kHz lub więcej,

| — | w kierunku „w górę” systemu MCV uaktywniona zostaje transmisja przerywana (4), |
| --- | --- |

—

w kierunku „w górę” systemu MCV uaktywniona zostaje transmisja przerywana (4),

| — | wartość wyprzedzenia czasowego (5) SB statku należy ustawić na poziomie minimalnym. |
| --- | --- |

—

wartość wyprzedzenia czasowego (5) SB statku należy ustawić na poziomie minimalnym.

---

(1)  Jedna mila morska = 1 852 metry.

(2)  ACCMIN (RX_LEV_ACCESS_MIN) według opisu w standardzie GSM ETSI TS 144 018.

(3)  RXLEV (RXLEV-FULL-SERVING-CELL) według opisu w standardzie GSM ETSI TS 148 008.

(4)  Transmisja przerywana (ang. discontinuous transmission, DTX) według opisu w standardzie GSM ETSI TS 148 008.

(5)  Wyprzedzenie czasowe (ang. timing advance) według opisu w standardzie GSM ETSI TS 144 018.

---

ZALECENIA

| 20.3.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 72/42 |
| --- | --- | --- | --- |

20.3.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 72/42

---

ZALECENIE KOMISJI

z dnia 19 marca 2010 r.

w sprawie zezwoleń dla systemów świadczących usługi łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2010/167/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (1), w szczególności jej art. 19 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Polityka i2010, stanowiąca strategiczne ramy europejskiego społeczeństwa informacyjnego, wspiera otwartą i konkurencyjną gospodarkę cyfrową w Unii Europejskiej, podkreśla znaczenie technologii informacyjnych i komunikacyjnych jako czynnika wspierającego integrację społeczną i podnoszącego jakość życia oraz podkreśla korzyści wynikające z szybkiego dostępu do zasobów informacyjnych i komunikacyjnych we wszystkich dziedzinach życia codziennego. |
| --- | --- |

(1)

Polityka i2010, stanowiąca strategiczne ramy europejskiego społeczeństwa informacyjnego, wspiera otwartą i konkurencyjną gospodarkę cyfrową w Unii Europejskiej, podkreśla znaczenie technologii informacyjnych i komunikacyjnych jako czynnika wspierającego integrację społeczną i podnoszącego jakość życia oraz podkreśla korzyści wynikające z szybkiego dostępu do zasobów informacyjnych i komunikacyjnych we wszystkich dziedzinach życia codziennego.

| (2) | Usługi łączności ruchomej na pokładach statków („usługi MCV”) są wykorzystywane na pokładach statków towarowych i pasażerskich pływających po morzach terytorialnych w Unii Europejskiej oraz po wodach międzynarodowych, mając często charakter ogólnoeuropejski i międzypaństwowy. Systemy umożliwiające świadczenie usług MCV („systemy MCV”) mają stanowić uzupełnienie istniejących środków łączności ruchomej podczas żeglugi na takich obszarach mórz terytorialnych państw członkowskich UE, zdefiniowanych zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza, które leżą poza zasięgiem naziemnych sieci ruchomych. |
| --- | --- |

(2)

Usługi łączności ruchomej na pokładach statków („usługi MCV”) są wykorzystywane na pokładach statków towarowych i pasażerskich pływających po morzach terytorialnych w Unii Europejskiej oraz po wodach międzynarodowych, mając często charakter ogólnoeuropejski i międzypaństwowy. Systemy umożliwiające świadczenie usług MCV („systemy MCV”) mają stanowić uzupełnienie istniejących środków łączności ruchomej podczas żeglugi na takich obszarach mórz terytorialnych państw członkowskich UE, zdefiniowanych zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza, które leżą poza zasięgiem naziemnych sieci ruchomych.

| (3) | System MCV (dedykowany system MCV) na ogół składa się z jednej lub więcej stacji bazowych w technologii pikokomórkowej (ang. pico-cell) na pokładzie statku (SB statku), zapewniających dostęp do sieci szkieletowej GSM za pośrednictwem łącza dosyłowego, np. satelitarnego. SB statków w ramach takiego systemu obsługują działające w trybie roamingu urządzenia końcowe GSM należące do pasażerów lub członków załogi statku. |
| --- | --- |

(3)

System MCV (dedykowany system MCV) na ogół składa się z jednej lub więcej stacji bazowych w technologii pikokomórkowej (ang. pico-cell) na pokładzie statku (SB statku), zapewniających dostęp do sieci szkieletowej GSM za pośrednictwem łącza dosyłowego, np. satelitarnego. SB statków w ramach takiego systemu obsługują działające w trybie roamingu urządzenia końcowe GSM należące do pasażerów lub członków załogi statku.

| (4) | Usługi MCV świadczone są obecnie na zasadach komercyjnych wyłącznie w oparciu o standard GSM i wyłącznie w zakresach 880–915 MHz i 1 710–1 785 MHz dla łącza „w górę” (urządzenie końcowe nadaje, a stacja bazowa odbiera) oraz 925–960 MHz i 1 805–1 880 MHz dla łącza „w dół” (stacja bazowa nadaje, a urządzenie końcowe odbiera). W przyszłości ich zakres może jednak zostać rozszerzony na inne naziemne publiczne systemy łączności ruchomej działające w oparciu o inne standardy i w innych zakresach częstotliwości. |
| --- | --- |

(4)

Usługi MCV świadczone są obecnie na zasadach komercyjnych wyłącznie w oparciu o standard GSM i wyłącznie w zakresach 880–915 MHz i 1 710–1 785 MHz dla łącza „w górę” (urządzenie końcowe nadaje, a stacja bazowa odbiera) oraz 925–960 MHz i 1 805–1 880 MHz dla łącza „w dół” (stacja bazowa nadaje, a urządzenie końcowe odbiera). W przyszłości ich zakres może jednak zostać rozszerzony na inne naziemne publiczne systemy łączności ruchomej działające w oparciu o inne standardy i w innych zakresach częstotliwości.

| (5) | Wykorzystanie dedykowanych systemów MCV należy odróżnić od rozszerzonego zasięgu naziemnych sieci ruchomej łączności elektronicznej na morzach terytorialnych w zakresie, w jakim wynika on z prawa operatorów do tworzenia i eksploatacji naziemnych sieci ruchomych. |
| --- | --- |

(5)

Wykorzystanie dedykowanych systemów MCV należy odróżnić od rozszerzonego zasięgu naziemnych sieci ruchomej łączności elektronicznej na morzach terytorialnych w zakresie, w jakim wynika on z prawa operatorów do tworzenia i eksploatacji naziemnych sieci ruchomych.

| (6) | Skoordynowane podejście do uregulowania kwestii usług MCV powinno być pomocne przy umożliwianiu świadczenia takich usług w całej Unii Europejskiej, wspierając tym samym realizację celów jednolitego rynku UE. Pomogłoby ono również zapewnić konsumentom i podmiotom gospodarczym niezakłóconą łączność ruchomą oraz wzmocniłoby potencjał nowatorskich usług łączności morskiej. |
| --- | --- |

(6)

Skoordynowane podejście do uregulowania kwestii usług MCV powinno być pomocne przy umożliwianiu świadczenia takich usług w całej Unii Europejskiej, wspierając tym samym realizację celów jednolitego rynku UE. Pomogłoby ono również zapewnić konsumentom i podmiotom gospodarczym niezakłóconą łączność ruchomą oraz wzmocniłoby potencjał nowatorskich usług łączności morskiej.

| (7) | Wydając zezwolenia na wykorzystanie widma do celów świadczenia usług MCV państwa członkowskie mają obowiązek stosować się do dyrektywy 2002/21/WE oraz dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (2). W szczególności, zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2002/21/WE, państwa członkowskie powinny zapewnić skuteczne zarządzanie radiowymi częstotliwościami dla celów świadczenia usług łączności elektronicznej na ich terytorium oraz wspierać proces harmonizacji użytkowania częstotliwości radiowych w obrębie Unii Europejskiej, mając na uwadze potrzebę zapewnienia skutecznego i wydajnego ich wykorzystania. |
| --- | --- |

(7)

Wydając zezwolenia na wykorzystanie widma do celów świadczenia usług MCV państwa członkowskie mają obowiązek stosować się do dyrektywy 2002/21/WE oraz dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (2). W szczególności, zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2002/21/WE, państwa członkowskie powinny zapewnić skuteczne zarządzanie radiowymi częstotliwościami dla celów świadczenia usług łączności elektronicznej na ich terytorium oraz wspierać proces harmonizacji użytkowania częstotliwości radiowych w obrębie Unii Europejskiej, mając na uwadze potrzebę zapewnienia skutecznego i wydajnego ich wykorzystania.

| (8) | Zgodnie z dyrektywą 2002/21/WE krajowe organy regulacyjne w państwach członkowskich powinny przyczyniać się do rozwoju jednolitego rynku, m.in. usuwając istniejące bariery w zakresie udostępniania sieci łączności elektronicznej, urządzeń towarzyszących i usług oraz usług łączności elektronicznej na szczeblu europejskim, wspierając ustanawianie i rozwój transeuropejskich sieci oraz interoperacyjność usług ogólnoeuropejskich i połączenia pomiędzy użytkownikami końcowymi. Powinny one również wspierać konkurencję w dziedzinie udostępniania sieci i usług łączności elektronicznej oraz urządzeń towarzyszących i usług, m.in. wspierając wydajne wykorzystanie częstotliwości radiowych i zasobów numeracyjnych oraz zapewniając skuteczne zarządzanie nimi. |
| --- | --- |

(8)

Zgodnie z dyrektywą 2002/21/WE krajowe organy regulacyjne w państwach członkowskich powinny przyczyniać się do rozwoju jednolitego rynku, m.in. usuwając istniejące bariery w zakresie udostępniania sieci łączności elektronicznej, urządzeń towarzyszących i usług oraz usług łączności elektronicznej na szczeblu europejskim, wspierając ustanawianie i rozwój transeuropejskich sieci oraz interoperacyjność usług ogólnoeuropejskich i połączenia pomiędzy użytkownikami końcowymi. Powinny one również wspierać konkurencję w dziedzinie udostępniania sieci i usług łączności elektronicznej oraz urządzeń towarzyszących i usług, m.in. wspierając wydajne wykorzystanie częstotliwości radiowych i zasobów numeracyjnych oraz zapewniając skuteczne zarządzanie nimi.

| (9) | Zgodnie z dyrektywą 2002/20/WE należy zastosować możliwie najmniej restrykcyjny system zezwoleń, który umożliwi udostępnianie sieci łączności elektronicznej oraz świadczenie usług łączności elektronicznej celem stymulowania rozwoju nowych usług łączności elektronicznej oraz udostępniania ogólnoeuropejskich sieci i usług łączności elektronicznej, które umożliwią usługodawcom i konsumentom czerpanie korzyści z ekonomii skali w ramach jednolitego rynku. |
| --- | --- |

(9)

Zgodnie z dyrektywą 2002/20/WE należy zastosować możliwie najmniej restrykcyjny system zezwoleń, który umożliwi udostępnianie sieci łączności elektronicznej oraz świadczenie usług łączności elektronicznej celem stymulowania rozwoju nowych usług łączności elektronicznej oraz udostępniania ogólnoeuropejskich sieci i usług łączności elektronicznej, które umożliwią usługodawcom i konsumentom czerpanie korzyści z ekonomii skali w ramach jednolitego rynku.

| (10) | Zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady świadczenie dostępu do sieci oraz usług w zakresie łączności elektronicznej może być poddane jedynie wymogom związanym z ogólnym zezwoleniem, bez uszczerbku dla szczegółowych obowiązków, o których mowa w art. 6 ust. 2, lub praw, o których mowa w art. 5. |
| --- | --- |

(10)

Zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady świadczenie dostępu do sieci oraz usług w zakresie łączności elektronicznej może być poddane jedynie wymogom związanym z ogólnym zezwoleniem, bez uszczerbku dla szczegółowych obowiązków, o których mowa w art. 6 ust. 2, lub praw, o których mowa w art. 5.

| (11) | Stosownie do art. 5 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE państwa członkowskie nie powinny, o ile to jest możliwe, a w szczególności gdy ryzyko szkodliwych zakłóceń jest znikome, uzależniać użytkowania częstotliwości radiowych od przyznania indywidualnego prawa użytkowania, ale określać warunki użytkowania takich częstotliwości radiowych w ogólnym zezwoleniu. |
| --- | --- |

(11)

Stosownie do art. 5 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE państwa członkowskie nie powinny, o ile to jest możliwe, a w szczególności gdy ryzyko szkodliwych zakłóceń jest znikome, uzależniać użytkowania częstotliwości radiowych od przyznania indywidualnego prawa użytkowania, ale określać warunki użytkowania takich częstotliwości radiowych w ogólnym zezwoleniu.

| (12) | O ile spełnione zostaną warunki określone w decyzji Komisji 2010/166/UE (3), ryzyko szkodliwych zakłóceń spowodowanych przez wykorzystanie MCV będzie znikome, a tym samym, co do zasady, na wykorzystanie widma radiowego do celów świadczenia usług MCV państwa członkowskie powinny udzielać zezwoleń ogólnych. |
| --- | --- |

(12)

O ile spełnione zostaną warunki określone w decyzji Komisji 2010/166/UE (3), ryzyko szkodliwych zakłóceń spowodowanych przez wykorzystanie MCV będzie znikome, a tym samym, co do zasady, na wykorzystanie widma radiowego do celów świadczenia usług MCV państwa członkowskie powinny udzielać zezwoleń ogólnych.

| (13) | W niektórych państwach członkowskich wykorzystanie widma do celów świadczenia usług MCV wymaga uzyskania uprawnień indywidualnych. Tego rodzaju podejście w kwestii zezwoleń należy poddać ponownej ocenie, między innymi z uwzględnieniem wszelkich doświadczeń związanych ze świadczeniem usług MCV na morzach terytorialnych państw członkowskich. |
| --- | --- |

(13)

W niektórych państwach członkowskich wykorzystanie widma do celów świadczenia usług MCV wymaga uzyskania uprawnień indywidualnych. Tego rodzaju podejście w kwestii zezwoleń należy poddać ponownej ocenie, między innymi z uwzględnieniem wszelkich doświadczeń związanych ze świadczeniem usług MCV na morzach terytorialnych państw członkowskich.

| (14) | Zgodnie z art. 1 dyrektywy 2009/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. zmieniającej dyrektywę Rady 87/372/EWG w sprawie pasm częstotliwości, które mają zostać zarezerwowane dla skoordynowanego wprowadzenia publicznej paneuropejskiej komórkowej cyfrowej naziemnej łączności ruchomej we Wspólnocie (4), państwa członkowskie powinny zbadać, czy istnienie praw do użytkowania pasma 900 MHz przyznanych konkurującym operatorom łączności ruchomej na ich terytorium może prowadzić do zakłócenia konkurencji na odpowiednich rynkach łączności ruchomej, a także powinny usunąć tego rodzaju zakłócenia konkurencji zgodnie z art. 14 dyrektywy 2002/20/WE. W razie potrzeby państwa członkowskie powinny rozważyć wykorzystanie tej okazji do zmiany wszelkich istniejących wyłącznych praw użytkowania przyznanych operatorom sieci naziemnych, tak by nie wykluczały one możliwości świadczenia usług MCV na odnośnych częstotliwościach. |
| --- | --- |

(14)

Zgodnie z art. 1 dyrektywy 2009/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. zmieniającej dyrektywę Rady 87/372/EWG w sprawie pasm częstotliwości, które mają zostać zarezerwowane dla skoordynowanego wprowadzenia publicznej paneuropejskiej komórkowej cyfrowej naziemnej łączności ruchomej we Wspólnocie (4), państwa członkowskie powinny zbadać, czy istnienie praw do użytkowania pasma 900 MHz przyznanych konkurującym operatorom łączności ruchomej na ich terytorium może prowadzić do zakłócenia konkurencji na odpowiednich rynkach łączności ruchomej, a także powinny usunąć tego rodzaju zakłócenia konkurencji zgodnie z art. 14 dyrektywy 2002/20/WE. W razie potrzeby państwa członkowskie powinny rozważyć wykorzystanie tej okazji do zmiany wszelkich istniejących wyłącznych praw użytkowania przyznanych operatorom sieci naziemnych, tak by nie wykluczały one możliwości świadczenia usług MCV na odnośnych częstotliwościach.

| (15) | Państwa członkowskie powinny prowadzić wymianę informacji ze sobą nawzajem oraz z Komisją w celu rozwiązania ewentualnych kwestii związanych ze szkodliwymi zakłóceniami powodowanymi przez usługi MCV. W stopniu, w jakim udział Komitetu ds. Łączności i Komitetu ds. Widma Radiowego mógłby ułatwić rozwiązanie takich kwestii, komitety te powinny być informowane przez Komisję. |
| --- | --- |

(15)

Państwa członkowskie powinny prowadzić wymianę informacji ze sobą nawzajem oraz z Komisją w celu rozwiązania ewentualnych kwestii związanych ze szkodliwymi zakłóceniami powodowanymi przez usługi MCV. W stopniu, w jakim udział Komitetu ds. Łączności i Komitetu ds. Widma Radiowego mógłby ułatwić rozwiązanie takich kwestii, komitety te powinny być informowane przez Komisję.

| (16) | Zgodnie z dyrektywą 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (5) państwa członkowskie powinny zapewnić użytkownikom końcowym i konsumentom dostępność przejrzystych i aktualnych informacji o stosowanych cenach i taryfach oraz o standardowych warunkach odnoszących się do dostępu i korzystania z publicznie dostępnej sieci telefonicznej. Dyrektywa wzywa również państwa członkowskie do zadbania o to, aby w przypadku wykupienia abonamentu na usługi zapewniające podłączenie lub dostęp do publicznej sieci telefonicznej zachowane zostało prawo konsumentów do zawarcia z przedsiębiorstwem lub przedsiębiorstwami świadczącymi takie usługi umowy określającej m.in. dane szczegółowe dotyczące cen i taryf oraz sposobów uzyskiwania aktualnych informacji o stosownych taryfach i opłatach eksploatacyjnych. |
| --- | --- |

(16)

Zgodnie z dyrektywą 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (5) państwa członkowskie powinny zapewnić użytkownikom końcowym i konsumentom dostępność przejrzystych i aktualnych informacji o stosowanych cenach i taryfach oraz o standardowych warunkach odnoszących się do dostępu i korzystania z publicznie dostępnej sieci telefonicznej. Dyrektywa wzywa również państwa członkowskie do zadbania o to, aby w przypadku wykupienia abonamentu na usługi zapewniające podłączenie lub dostęp do publicznej sieci telefonicznej zachowane zostało prawo konsumentów do zawarcia z przedsiębiorstwem lub przedsiębiorstwami świadczącymi takie usługi umowy określającej m.in. dane szczegółowe dotyczące cen i taryf oraz sposobów uzyskiwania aktualnych informacji o stosownych taryfach i opłatach eksploatacyjnych.

| (17) | Funkcjonowanie usług MCV nie powinno stanowić uszczerbku dla umów międzynarodowych w dziedzinie bezpieczeństwa morskiego lub bezpieczeństwa publicznego. |
| --- | --- |

(17)

Funkcjonowanie usług MCV nie powinno stanowić uszczerbku dla umów międzynarodowych w dziedzinie bezpieczeństwa morskiego lub bezpieczeństwa publicznego.

| (18) | Należy objąć kontrolą kwestie regulacyjne i techniczne dotyczące wspólnego podejścia do zezwoleń na wykorzystanie widma do celów świadczenia usług MCV w Unii Europejskiej, aby zapewnić ich zgodność z ogólnym celem w zakresie niepowodowania szkodliwych zakłóceń lub, w przeciwnym razie, rozważyć podjęcie odpowiednich środków zaradczych. |
| --- | --- |

(18)

Należy objąć kontrolą kwestie regulacyjne i techniczne dotyczące wspólnego podejścia do zezwoleń na wykorzystanie widma do celów świadczenia usług MCV w Unii Europejskiej, aby zapewnić ich zgodność z ogólnym celem w zakresie niepowodowania szkodliwych zakłóceń lub, w przeciwnym razie, rozważyć podjęcie odpowiednich środków zaradczych.

| (19) | Środki przewidziane w niniejszym zaleceniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Łączności, |
| --- | --- |

(19)

Środki przewidziane w niniejszym zaleceniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Łączności,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

| 1. | Niniejsze zalecenie ma na celu skoordynowanie krajowych warunków wydawania zezwoleń i procedur związanych z wykorzystaniem widma radiowego w przypadku usług łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV) pływających po morzach terytorialnych państw członkowskich, aby ułatwić wprowadzenie tych usług w Unii Europejskiej, przy jednoczesnej eliminacji szkodliwych zakłóceń usług naziemnej ruchomej łączności elektronicznej powodowanych przez usługi MCV.
  Krajowe warunki i procedury wydawania zezwoleń, o których mowa w niniejszym zaleceniu, stosuje się bez uszczerbku dla zobowiązań prawnych dotyczących bezpieczeństwa morskiego i bezpieczeństwa publicznego oraz uregulowań lub przepisów administracyjnych dotyczących urządzeń do świadczenia usług MCV wprowadzonych w życie przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii Europejskiej, w szczególności z dyrektywą 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (6) oraz z wszelkimi obowiązującymi instrumentami unijnymi lub międzynarodowymi dotyczącymi urządzeń morskich. |
| --- | --- |

1.

Niniejsze zalecenie ma na celu skoordynowanie krajowych warunków wydawania zezwoleń i procedur związanych z wykorzystaniem widma radiowego w przypadku usług łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV) pływających po morzach terytorialnych państw członkowskich, aby ułatwić wprowadzenie tych usług w Unii Europejskiej, przy jednoczesnej eliminacji szkodliwych zakłóceń usług naziemnej ruchomej łączności elektronicznej powodowanych przez usługi MCV.

Krajowe warunki i procedury wydawania zezwoleń, o których mowa w niniejszym zaleceniu, stosuje się bez uszczerbku dla zobowiązań prawnych dotyczących bezpieczeństwa morskiego i bezpieczeństwa publicznego oraz uregulowań lub przepisów administracyjnych dotyczących urządzeń do świadczenia usług MCV wprowadzonych w życie przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii Europejskiej, w szczególności z dyrektywą 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (6) oraz z wszelkimi obowiązującymi instrumentami unijnymi lub międzynarodowymi dotyczącymi urządzeń morskich.

| 2. | „Usługi łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV)” oznaczają usługi łączności elektronicznej, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE, świadczone przez przedsiębiorstwo w celu umożliwienia osobom znajdującym się na pokładzie statku korzystania z publicznych sieci łączności przy użyciu systemu GSM bez nawiązywania bezpośrednich połączeń z naziemnymi sieciami ruchomymi. |
| --- | --- |

2.

„Usługi łączności ruchomej na pokładach statków (usługi MCV)” oznaczają usługi łączności elektronicznej, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE, świadczone przez przedsiębiorstwo w celu umożliwienia osobom znajdującym się na pokładzie statku korzystania z publicznych sieci łączności przy użyciu systemu GSM bez nawiązywania bezpośrednich połączeń z naziemnymi sieciami ruchomymi.

| 3. | Niniejsze zalecenie dotyczy zezwoleń na wykorzystanie widma radiowego w zakresach określonych w decyzji 2010/166/UE do celów świadczenia usług MCV na morzach terytorialnych państw członkowskich, zgodnie z definicją w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza. Zakres niniejszego zalecenia nie obejmuje świadczenia usług MCV na pełnym morzu, łączności satelitarnej pomiędzy statkami a stacjami kosmicznymi ani świadczenia służby ruchomej satelitarnej (MSS) na rzecz użytkowników końcowych znajdujących się na pokładach statków. |
| --- | --- |

3.

Niniejsze zalecenie dotyczy zezwoleń na wykorzystanie widma radiowego w zakresach określonych w decyzji 2010/166/UE do celów świadczenia usług MCV na morzach terytorialnych państw członkowskich, zgodnie z definicją w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza. Zakres niniejszego zalecenia nie obejmuje świadczenia usług MCV na pełnym morzu, łączności satelitarnej pomiędzy statkami a stacjami kosmicznymi ani świadczenia służby ruchomej satelitarnej (MSS) na rzecz użytkowników końcowych znajdujących się na pokładach statków.

| 4. | W terminie dwunastu miesięcy od przyjęcia niniejszego zalecenia państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie kroki, które umożliwią im udzielanie zezwoleń – odpowiednio – na wykorzystanie widma w zakresach lub podzakresach częstotliwości udostępnionych zgodnie z decyzją 2010/166/UE do celów świadczenia usług MCV na ich morzach terytorialnych na jednostkach o ich przynależności państwowej oraz na wykorzystanie tego widma do świadczenia usług MCV na ich morzach terytorialnych. |
| --- | --- |

4.

W terminie dwunastu miesięcy od przyjęcia niniejszego zalecenia państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie kroki, które umożliwią im udzielanie zezwoleń – odpowiednio – na wykorzystanie widma w zakresach lub podzakresach częstotliwości udostępnionych zgodnie z decyzją 2010/166/UE do celów świadczenia usług MCV na ich morzach terytorialnych na jednostkach o ich przynależności państwowej oraz na wykorzystanie tego widma do świadczenia usług MCV na ich morzach terytorialnych.

| 5. | Państwa członkowskie nie powinny zezwalać na wykorzystanie widma do celów świadczenia usług MCV, o ile nie zostały spełnione warunki techniczne takiego wykorzystania określone w decyzji 2010/166/UE. |
| --- | --- |

5.

Państwa członkowskie nie powinny zezwalać na wykorzystanie widma do celów świadczenia usług MCV, o ile nie zostały spełnione warunki techniczne takiego wykorzystania określone w decyzji 2010/166/UE.

| 6. | Państwa członkowskie mogą wprowadzić wymóg, aby systemy MCV wykorzystywały wyłącznie określone zakresy lub podzakresy częstotliwości udostępnione do celów eksploatacji systemów MCV na ich morzach terytorialnych zgodnie z decyzją 2010/166/UE. |
| --- | --- |

6.

Państwa członkowskie mogą wprowadzić wymóg, aby systemy MCV wykorzystywały wyłącznie określone zakresy lub podzakresy częstotliwości udostępnione do celów eksploatacji systemów MCV na ich morzach terytorialnych zgodnie z decyzją 2010/166/UE.

| 7. | Na wykorzystanie widma do świadczenia usług MCV państwa członkowskie powinny udzielać zezwoleń ogólnych. Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE, w przypadkach gdy wykorzystanie widma do celów świadczenia usług MCV wymaga uzyskania uprawnień indywidualnych, państwa członkowskie powinny ponownie ocenić konieczność utrzymywania takich uprawnień w perspektywie możliwości włączenia warunków z nimi związanych do zezwolenia ogólnego w najszybszym możliwym terminie, przy czym nie później niż w terminie trzech lat od przyjęcia niniejszego zalecenia. |
| --- | --- |

7.

Na wykorzystanie widma do świadczenia usług MCV państwa członkowskie powinny udzielać zezwoleń ogólnych. Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE, w przypadkach gdy wykorzystanie widma do celów świadczenia usług MCV wymaga uzyskania uprawnień indywidualnych, państwa członkowskie powinny ponownie ocenić konieczność utrzymywania takich uprawnień w perspektywie możliwości włączenia warunków z nimi związanych do zezwolenia ogólnego w najszybszym możliwym terminie, przy czym nie później niż w terminie trzech lat od przyjęcia niniejszego zalecenia.

| 8. | W terminie dwunastu miesięcy od przyjęcia niniejszego zalecenia państwa członkowskie powinny zrezygnować z wymogu uzyskania dodatkowego zezwolenia na wykorzystanie widma udostępnionego do celów świadczenia usług MCV na ich morzach terytorialnych w przypadkach, gdy zezwolenie na wykorzystanie widma przez dany system MCV zostało już wydane w innym państwie członkowskim, zgodnie z jego systemem zezwoleń i z niniejszym zaleceniem. |
| --- | --- |

8.

W terminie dwunastu miesięcy od przyjęcia niniejszego zalecenia państwa członkowskie powinny zrezygnować z wymogu uzyskania dodatkowego zezwolenia na wykorzystanie widma udostępnionego do celów świadczenia usług MCV na ich morzach terytorialnych w przypadkach, gdy zezwolenie na wykorzystanie widma przez dany system MCV zostało już wydane w innym państwie członkowskim, zgodnie z jego systemem zezwoleń i z niniejszym zaleceniem.

| 9. | Państwa członkowskie powinny rozważyć rezygnację z wymogu uzyskania dodatkowego zezwolenia na wykorzystanie widma radiowego na ich wodach terytorialnych do celów świadczenia usług MCV na pokładach statków posiadających przynależność państwa trzeciego w sytuacji, gdy zezwolenie na wykorzystanie widma radiowego do świadczenia usług MCV na pokładach takich statków zostało już udzielone przez dane państwa na tych samych warunkach, jakie zostały określone w decyzji 2010/166/UE. |
| --- | --- |

9.

Państwa członkowskie powinny rozważyć rezygnację z wymogu uzyskania dodatkowego zezwolenia na wykorzystanie widma radiowego na ich wodach terytorialnych do celów świadczenia usług MCV na pokładach statków posiadających przynależność państwa trzeciego w sytuacji, gdy zezwolenie na wykorzystanie widma radiowego do świadczenia usług MCV na pokładach takich statków zostało już udzielone przez dane państwa na tych samych warunkach, jakie zostały określone w decyzji 2010/166/UE.

| 10. | Państwa członkowskie, które przed przyjęciem niniejszego zalecenia w zakresach lub podzakresach udostępnionych do eksploatacji systemów MCV udzieliły wyłącznych indywidualnych uprawnień do wykorzystania widma do celów udostępniania naziemnych sieci ruchomej łączności elektronicznej lub świadczenia usług ruchomej łączności elektronicznej obejmujących ich morza terytorialne, powinny przy okazji pierwszej kontroli, modyfikacji, rozszerzenia lub odnowienia takich wyłącznych indywidualnych uprawnień, w oparciu o prawo unijne lub krajowe, zależnie od potrzeby, zmienić takie uprawnienia w celu umożliwienia eksploatacji systemów MCV na swoich morzach terytorialnych. Do czasu pierwszej takiej kontroli, modyfikacji, rozszerzenia lub odnowienia zainteresowane państwa członkowskie powinny wspierać świadczenie usług MCV na swoich morzach terytorialnych w oparciu o odsprzedaż praw do częstotliwości, współużytkowanie częstotliwości i inne podobne porozumienia zawarte z operatorami naziemnych sieci ruchomych posiadającymi określone uprawnienia wyłączne. |
| --- | --- |

10.

Państwa członkowskie, które przed przyjęciem niniejszego zalecenia w zakresach lub podzakresach udostępnionych do eksploatacji systemów MCV udzieliły wyłącznych indywidualnych uprawnień do wykorzystania widma do celów udostępniania naziemnych sieci ruchomej łączności elektronicznej lub świadczenia usług ruchomej łączności elektronicznej obejmujących ich morza terytorialne, powinny przy okazji pierwszej kontroli, modyfikacji, rozszerzenia lub odnowienia takich wyłącznych indywidualnych uprawnień, w oparciu o prawo unijne lub krajowe, zależnie od potrzeby, zmienić takie uprawnienia w celu umożliwienia eksploatacji systemów MCV na swoich morzach terytorialnych. Do czasu pierwszej takiej kontroli, modyfikacji, rozszerzenia lub odnowienia zainteresowane państwa członkowskie powinny wspierać świadczenie usług MCV na swoich morzach terytorialnych w oparciu o odsprzedaż praw do częstotliwości, współużytkowanie częstotliwości i inne podobne porozumienia zawarte z operatorami naziemnych sieci ruchomych posiadającymi określone uprawnienia wyłączne.

| 11. | Państwa członkowskie powinny współpracować aktywnie, w sposób konstruktywny oraz w duchu solidarności, wykorzystując w stosownych przypadkach istniejące procedury, w celu rozwiązania ewentualnych kwestii dotyczących szkodliwych zakłóceń powstałych rzekomo w wyniku eksploatacji systemów MCV. |
| --- | --- |

11.

Państwa członkowskie powinny współpracować aktywnie, w sposób konstruktywny oraz w duchu solidarności, wykorzystując w stosownych przypadkach istniejące procedury, w celu rozwiązania ewentualnych kwestii dotyczących szkodliwych zakłóceń powstałych rzekomo w wyniku eksploatacji systemów MCV.

| 12. | Państwa członkowskie powinny niezwłocznie zgłaszać kwestie dotyczące szkodliwych zakłóceń powodowanych rzekomo przez eksploatację systemu MCV, który podlega jurysdykcji innego państwa członkowskiego, danemu państwu członkowskiemu, a także informować o takich kwestiach Komisję. W stosownych przypadkach Komisja powinna poinformować o takich kwestiach Komitet ds. Łączności oraz Komitet ds. Widma Radiowego w celu znalezienia rozwiązania wszelkich problemów. |
| --- | --- |

12.

Państwa członkowskie powinny niezwłocznie zgłaszać kwestie dotyczące szkodliwych zakłóceń powodowanych rzekomo przez eksploatację systemu MCV, który podlega jurysdykcji innego państwa członkowskiego, danemu państwu członkowskiemu, a także informować o takich kwestiach Komisję. W stosownych przypadkach Komisja powinna poinformować o takich kwestiach Komitet ds. Łączności oraz Komitet ds. Widma Radiowego w celu znalezienia rozwiązania wszelkich problemów.

| 13. | Państwa członkowskie, których jurysdykcji podlegają systemy MCV podejrzewane o powodowanie szkodliwych zakłóceń wobec usług świadczonych na terytorium innego państwa członkowskiego, powinny niezwłocznie zareagować i rozwiązać problem takich zakłóceń. |
| --- | --- |

13.

Państwa członkowskie, których jurysdykcji podlegają systemy MCV podejrzewane o powodowanie szkodliwych zakłóceń wobec usług świadczonych na terytorium innego państwa członkowskiego, powinny niezwłocznie zareagować i rozwiązać problem takich zakłóceń.

| 14. | Państwa członkowskie powinny podjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia konsumentom i innym użytkownikom końcowym właściwych informacji na temat warunków korzystania z usług MCV. |
| --- | --- |

14.

Państwa członkowskie powinny podjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia konsumentom i innym użytkownikom końcowym właściwych informacji na temat warunków korzystania z usług MCV.

| 15. | Państwa członkowskie powinny sprawować kontrolę nad wykorzystaniem widma radiowego do celów świadczenia usług MCV, w szczególności pod kątem rzeczywistych lub potencjalnych szkodliwych zakłóceń, jak również powinny zgłaszać swoje ustalenia Komisji, aby w razie potrzeby umożliwić dokonanie w odpowiednim czasie przeglądu niniejszego zalecenia. |
| --- | --- |

15.

Państwa członkowskie powinny sprawować kontrolę nad wykorzystaniem widma radiowego do celów świadczenia usług MCV, w szczególności pod kątem rzeczywistych lub potencjalnych szkodliwych zakłóceń, jak również powinny zgłaszać swoje ustalenia Komisji, aby w razie potrzeby umożliwić dokonanie w odpowiednim czasie przeglądu niniejszego zalecenia.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2010 r.

W imieniu Komisji

Neelie KROES

Wiceprzewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 33.

1

(2)  Dz.U L 108 z 24.4.2002, s. 21.

2

(3)  Zob. s. 38 niniejszego Dziennika Urzędowego.

3

(4)  Dz.U. L 274 z 20.10.2009, s. 25.

4

(5)  Dz.U. L 108 z 24.04.2002, s. 51.

5

(6)  Dz.U. L 91 z 7.4.1999, s. 10.

6

---