# Dziennik Urzędowy C 326/29 s

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 326 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6529 sierpnia 2022 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 326

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6529 sierpnia 2022

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2022/C 326/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2022/C 326/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2022/C 326/02 | Sprawa C-2/21: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 czerwca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – Polska) – Rzecznik Praw Obywatelskich [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Obywatelstwo Unii – Artykuły 20 i 21 TFUE – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Akt urodzenia wydany przez państwo członkowskie urodzenia dziecka wskazujący dwie matki tego dziecka – Odmowa przeniesienia tego aktu w drodze transkrypcji do krajowego rejestru stanu cywilnego ze strony państwa pochodzenia jednej z tych matek – Transkrypcja tego aktu stanowiąca warunek wydania dokumentów tożsamości – Uregulowanie krajowe tego państwa członkowskiego pochodzenia niedopuszczające rodzicielstwa osób tej samej płci] | 2 |
| 2022/C 326/03 | Sprawa C-692/21 P: Odwołanie wniesione w dniu 23 marca 2021 r. przez OH od postanowienia Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. w sprawie T-704/20 AJ, OH/Cour européenne des droits de l'homme | 3 |
| 2022/C 326/04 | Sprawa C-165/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-587/20, MO / Rada, wniesione w dniu 2 marca 2022 r. przez MO | 3 |
| 2022/C 326/05 | Sprawa C-247/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 23 lutego 2022 r. w sprawie T-209/21, Ignacio Carrasco, SL/EUIPO, Santos Carrasco Manzano SA, wniesione w dniu 8 kwietnia 2022 r. przez Ignacio Carrasco, SL | 3 |
| 2022/C 326/06 | Sprawa C-265/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca (Hiszpania) w dniu 20 kwietnia 2022 r. – ZR, PI/Banco Santander, SA | 4 |
| 2022/C 326/07 | Sprawa C-282/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 26 kwietnia 2022 r. – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. w W. | 5 |
| 2022/C 326/08 | Sprawa C-288/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’arrondissement de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 29 kwietnia 2022 r. – TP/Administration de l’Enregistrement, des Domaines et de la TVA | 5 |
| 2022/C 326/09 | Sprawa C-298/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Concorrência, Regulação e Supervisão (Portugalia) w dniu 4 maja 2022 r. – Banco BPN/BIC Português, SA, Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA, odddział w Portugalii, Banco Português de Investimento SA (BPI), Banco Espírito Santo SA, w likwidacji, Banco Santander Totta SA, Barclays Bank Plc, Caixa Económica Montepio Geral – Caixa Económica Bancária, SA, Caixa Geral de Depósitos, SA, Unión de Creditos Imobiliarios, SA – Estabelecimento Financeiro de Crédito SOC, Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL, Banco Comercial Português SA/Autoridade da Concorrência | 6 |
| 2022/C 326/10 | Sprawa C-318/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 12 maja 2022 r. – GE Infrastructure Hungary Holding Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága | 7 |
| 2022/C 326/11 | Sprawa C-333/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 20 maja 2022 r. – Ligue des droits humains ASBL, BA/L’organe de contrôle de l’information policière | 7 |
| 2022/C 326/12 | Sprawa C-335/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 23 maja 2022 r. – A, SA/Autoridade Tributária e Aduaneira | 8 |
| 2022/C 326/13 | Sprawa C-366/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 7 czerwca 2022 r. – Viterra Hungary Kft./Nemzeti Adó és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága | 9 |
| 2022/C 326/14 | Sprawa C-374/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 8 czerwca 2022 r. – XXX/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides | 10 |
| 2022/C 326/15 | Sprawa C-391/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 14 czerwca 2022 r. – Tüke Busz Közösségi Közlekedési Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága | 11 |
| 2022/C 326/16 | Sprawa C-417/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 21 czerwca 2022 r. – AB/Disziplinarrat der Österreichischen Apothekerkammer | 11 |
| 2022/C 326/17 | Sprawa C-421/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 22 czerwca 2022 r. – SIA DOBELES AUTOBUSU PARKS, AS CATA, SIA VTU VALMIERA, SIA JELGAVAS AUTOBUSU PARKS, SIA Jēkabpils autobusu parks/Iepirkumu uzraudzības birojs, Valsts SIA Autotransporta direkcij | 12 |
| 2022/C 326/18 | Sprawa C-425/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 28 czerwca 2022 r. – MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt./Mercedes-Benz Group AG | 12 |
| 2022/C 326/19 | Sprawa C-435/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 1 lipca 2022 r. – Generalstaatsanwaltschaft München/HF | 13 |
| 2022/C 326/20 | Sprawa C-439/22: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Irlandia | 13 |
| 2022/C 326/21 | Sprawa C-449/22: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska | 14 |
| 2022/C 326/22 | Sprawa C-452/22: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska | 15 |
| 2022/C 326/23 | Sprawa C-454/22: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Łotewska | 16 |
| 2022/C 326/24 | Sprawa C-457/22: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii | 16 |
| 2022/C 326/25 | Sprawa C-467/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 2 maja 2022 r. w sprawie T-328/21, Airoldi Metalli/Komisja, wniesione w dniu 12 lipca 2022 r. przez Airoldi Metalli SpA | 17 |
| | Sąd |
| 2022/C 326/26 | Sprawa T-334/22: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2022 r. – Danske Fragtmænd/Komisja | 19 |
| 2022/C 326/27 | Sprawa T-369/22: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2022 r. – Heßler/Komisja | 19 |
| 2022/C 326/28 | Sprawa T-375/22: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2022 r. – Izuzquiza i in./Parlament | 21 |
| 2022/C 326/29 | Sprawa T-377/22: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2022 r. – Cayago Tec/EUIPO – iAqua (skutery wodne, łodzie motorowe) | 22 |
| 2022/C 326/30 | Sprawa T-412/22: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2022 r. – PAN Europe/Komisja | 22 |
| 2022/C 326/31 | Sprawa T-415/22: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2022 r. – Cypr/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI) | 23 |
| 2022/C 326/32 | Sprawa T-419/22: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2022 r. – MEDEX/EUIPO – Gerrit Cornelis Johan Stein (medex) | 24 |
| 2022/C 326/33 | Sprawa T-427/22: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2022 r. – Coljnar/EUIPO – Barbarian Sports Wear (Barbarian fashion) | 24 |
| 2022/C 326/34 | Sprawa T-428/22: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2022 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Arrowhead Pharmaceuticals (TRiM) | 25 |
| 2022/C 326/35 | Sprawa T-429/22: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Oatly/EUIPO – D’s Naturals (Wow no cow!) | 26 |
| 2022/C 326/36 | Sprawa T-433/22: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Spreewood Distillers/EUIPO – Radgonske gorice (STORK) | 26 |
| 2022/C 326/37 | Sprawa T-434/22: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2022 r. – Topas/EUIPO – Tarczyński (VEGE STORY) | 27 |
| 2022/C 326/38 | Sprawa T-435/22: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2022 r. – Pascoe pharmazeutische Präparate/EUIPO – Novartis Pharma (PASCELMO) | 28 |
| 2022/C 326/39 | Sprawa T-437/22: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2022 r. – Vanhove/EUIPO – Aldi Einkauf (bistro Régent) | 28 |
| 2022/C 326/40 | Sprawa T-439/22: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2022 r. – Rada Perfumery/EUIPO – Prada (RADA PERFUMES) | 29 |
| 2022/C 326/41 | Sprawa T-445/22: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2022 r. – Columbus Stainless/Komisja | 30 |
| 2022/C 326/42 | Sprawa T-446/22: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2022 r. – Corver/EUIPO (CHR ME) | 30 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2022/C 326/02

Sprawa C-2/21: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 czerwca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – Polska) – Rzecznik Praw Obywatelskich [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Obywatelstwo Unii – Artykuły 20 i 21 TFUE – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Akt urodzenia wydany przez państwo członkowskie urodzenia dziecka wskazujący dwie matki tego dziecka – Odmowa przeniesienia tego aktu w drodze transkrypcji do krajowego rejestru stanu cywilnego ze strony państwa pochodzenia jednej z tych matek – Transkrypcja tego aktu stanowiąca warunek wydania dokumentów tożsamości – Uregulowanie krajowe tego państwa członkowskiego pochodzenia niedopuszczające rodzicielstwa osób tej samej płci]

2

2022/C 326/03

Sprawa C-692/21 P: Odwołanie wniesione w dniu 23 marca 2021 r. przez OH od postanowienia Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. w sprawie T-704/20 AJ, OH/Cour européenne des droits de l'homme

3

2022/C 326/04

Sprawa C-165/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-587/20, MO / Rada, wniesione w dniu 2 marca 2022 r. przez MO

3

2022/C 326/05

Sprawa C-247/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 23 lutego 2022 r. w sprawie T-209/21, Ignacio Carrasco, SL/EUIPO, Santos Carrasco Manzano SA, wniesione w dniu 8 kwietnia 2022 r. przez Ignacio Carrasco, SL

3

2022/C 326/06

Sprawa C-265/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca (Hiszpania) w dniu 20 kwietnia 2022 r. – ZR, PI/Banco Santander, SA

o

4

2022/C 326/07

Sprawa C-282/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 26 kwietnia 2022 r. – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. w W.

5

2022/C 326/08

Sprawa C-288/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’arrondissement de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 29 kwietnia 2022 r. – TP/Administration de l’Enregistrement, des Domaines et de la TVA

5

2022/C 326/09

Sprawa C-298/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Concorrência, Regulação e Supervisão (Portugalia) w dniu 4 maja 2022 r. – Banco BPN/BIC Português, SA, Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA, odddział w Portugalii, Banco Português de Investimento SA (BPI), Banco Espírito Santo SA, w likwidacji, Banco Santander Totta SA, Barclays Bank Plc, Caixa Económica Montepio Geral – Caixa Económica Bancária, SA, Caixa Geral de Depósitos, SA, Unión de Creditos Imobiliarios, SA – Estabelecimento Financeiro de Crédito SOC, Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL, Banco Comercial Português SA/Autoridade da Concorrência

6

2022/C 326/10

Sprawa C-318/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 12 maja 2022 r. – GE Infrastructure Hungary Holding Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

7

2022/C 326/11

Sprawa C-333/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 20 maja 2022 r. – Ligue des droits humains ASBL, BA/L’organe de contrôle de l’information policière

7

2022/C 326/12

Sprawa C-335/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 23 maja 2022 r. – A, SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

8

2022/C 326/13

Sprawa C-366/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 7 czerwca 2022 r. – Viterra Hungary Kft./Nemzeti Adó és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

9

2022/C 326/14

Sprawa C-374/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 8 czerwca 2022 r. – XXX/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

10

2022/C 326/15

Sprawa C-391/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 14 czerwca 2022 r. – Tüke Busz Közösségi Közlekedési Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

11

2022/C 326/16

Sprawa C-417/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 21 czerwca 2022 r. – AB/Disziplinarrat der Österreichischen Apothekerkammer

11

2022/C 326/17

Sprawa C-421/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 22 czerwca 2022 r. – SIA DOBELES AUTOBUSU PARKS, AS CATA, SIA VTU VALMIERA, SIA JELGAVAS AUTOBUSU PARKS, SIA Jēkabpils autobusu parks/Iepirkumu uzraudzības birojs, Valsts SIA Autotransporta direkcij

12

2022/C 326/18

Sprawa C-425/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 28 czerwca 2022 r. – MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt./Mercedes-Benz Group AG

12

2022/C 326/19

Sprawa C-435/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 1 lipca 2022 r. – Generalstaatsanwaltschaft München/HF

13

2022/C 326/20

Sprawa C-439/22: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Irlandia

13

2022/C 326/21

Sprawa C-449/22: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

14

2022/C 326/22

Sprawa C-452/22: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska

15

2022/C 326/23

Sprawa C-454/22: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Łotewska

16

2022/C 326/24

Sprawa C-457/22: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii

16

2022/C 326/25

Sprawa C-467/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 2 maja 2022 r. w sprawie T-328/21, Airoldi Metalli/Komisja, wniesione w dniu 12 lipca 2022 r. przez Airoldi Metalli SpA

17

Sąd

2022/C 326/26

Sprawa T-334/22: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2022 r. – Danske Fragtmænd/Komisja

19

2022/C 326/27

Sprawa T-369/22: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2022 r. – Heßler/Komisja

19

2022/C 326/28

Sprawa T-375/22: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2022 r. – Izuzquiza i in./Parlament

21

2022/C 326/29

Sprawa T-377/22: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2022 r. – Cayago Tec/EUIPO – iAqua (skutery wodne, łodzie motorowe)

22

2022/C 326/30

Sprawa T-412/22: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2022 r. – PAN Europe/Komisja

22

2022/C 326/31

Sprawa T-415/22: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2022 r. – Cypr/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI)

23

2022/C 326/32

Sprawa T-419/22: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2022 r. – MEDEX/EUIPO – Gerrit Cornelis Johan Stein (medex)

24

2022/C 326/33

Sprawa T-427/22: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2022 r. – Coljnar/EUIPO – Barbarian Sports Wear (Barbarian fashion)

24

2022/C 326/34

Sprawa T-428/22: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2022 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Arrowhead Pharmaceuticals (TRiM)

25

2022/C 326/35

Sprawa T-429/22: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Oatly/EUIPO – D’s Naturals (Wow no cow!)

26

2022/C 326/36

Sprawa T-433/22: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Spreewood Distillers/EUIPO – Radgonske gorice (STORK)

26

2022/C 326/37

Sprawa T-434/22: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2022 r. – Topas/EUIPO – Tarczyński (VEGE STORY)

27

2022/C 326/38

Sprawa T-435/22: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2022 r. – Pascoe pharmazeutische Präparate/EUIPO – Novartis Pharma (PASCELMO)

28

2022/C 326/39

Sprawa T-437/22: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2022 r. – Vanhove/EUIPO – Aldi Einkauf (bistro Régent)

28

2022/C 326/40

Sprawa T-439/22: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2022 r. – Rada Perfumery/EUIPO – Prada (RADA PERFUMES)

29

2022/C 326/41

Sprawa T-445/22: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2022 r. – Columbus Stainless/Komisja

30

2022/C 326/42

Sprawa T-446/22: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2022 r. – Corver/EUIPO (CHR ME)

30

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/1 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2022/C 326/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 318 z 22.8.2022

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 311 z 16.8.2022

Dz.U. C 303 z 8.8.2022

Dz.U. C 294 z 1.8.2022

Dz.U. C 284 z 25.7.2022

Dz.U. C 276 z 18.7.2022

Dz.U. C 266 z 11.7.2022

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/2 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/2

---

Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 czerwca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – Polska) – Rzecznik Praw Obywatelskich

(Sprawa C-2/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 i 21 TFUE - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Akt urodzenia wydany przez państwo członkowskie urodzenia dziecka wskazujący dwie matki tego dziecka - Odmowa przeniesienia tego aktu w drodze transkrypcji do krajowego rejestru stanu cywilnego ze strony państwa pochodzenia jednej z tych matek - Transkrypcja tego aktu stanowiąca warunek wydania dokumentów tożsamości - Uregulowanie krajowe tego państwa członkowskiego pochodzenia niedopuszczające rodzicielstwa osób tej samej płci)

(2022/C 326/02)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Rzecznik Praw Obywatelskich

przy udziale: K.S., S.V.D., Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie M.C., Prokuratury Krajowej, Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie,

Sentencja

Artykuły 20 i 21 TFUE odczytywane w związku z art. 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i z art. 4 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że jeżeli chodzi o małoletnie dziecko, będące obywatelem Unii, którego akt urodzenia wydany przez właściwe organy jednego z państw członkowskich wskazuje jako jego rodziców dwie osoby tej samej płci, państwo członkowskie, którego dziecko to jest obywatelem, jest zobowiązane, z jednej strony, do wydania temu dziecku dowodu tożsamości lub paszportu, nie wymagając uprzedniego przeniesienia w drodze transkrypcji aktu urodzenia tego dziecka do krajowego rejestru stanu cywilnego, a także, z drugiej strony, do uznania, podobnie jak każde inne państwo członkowskie, dokumentu pochodzącego od innego państwa członkowskiego, umożliwiającego wspomnianemu dziecku korzystanie bez przeszkód, wraz z każdą ze wspomnianych dwóch osób, z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich.

---

(1)  Data złożenia: 4.1.2021.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/3 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/3

---

Odwołanie wniesione w dniu 23 marca 2021 r. przez OH od postanowienia Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. w sprawie T-704/20 AJ, OH/Cour européenne des droits de l'homme

(Sprawa C-692/21 P)

(2022/C 326/03)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: OH

Druga strona postępowania: Europejski Trybunał Praw Człowieka

W postanowieniu z dnia 17 maja 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) orzekł, że odwołanie OH zostaje odrzucone ze względu na oczywisty brak właściwości Trybunału oraz OH pokrywa własne koszty.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/3 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/3

---

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-587/20, MO / Rada, wniesione w dniu 2 marca 2022 r. przez MO

(Sprawa C-165/22 P)

(2022/C 326/04)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: MO (przedstawiciel: A. Guillerme, avocate)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2022 r. Trybunał (dziesiąta izba) w części odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne, a w pozostałej części oddalił je jako bezzasadne i orzekł, że strona skarżąca pokrywa własne koszty.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/3 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/3

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 23 lutego 2022 r. w sprawie T-209/21, Ignacio Carrasco, SL/EUIPO, Santos Carrasco Manzano SA, wniesione w dniu 8 kwietnia 2022 r. przez Ignacio Carrasco, SL

(Sprawa C-247/22 P)

(2022/C 326/05)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Ignacio Carrasco SL (przedstawiciel: adwokat J.L Donoso Romero)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Santos Carrasco Manzano SA

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania i że Ignacio Carrasco, SL pokrywa własne koszty.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/4 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/4

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca (Hiszpania) w dniu 20 kwietnia 2022 r. – ZR, PI/Banco Santander, SA

(Sprawa C-265/22)

(2022/C 326/06)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: ZR, PI

Strona pozwana: Banco Santander, SA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Mając na uwadze, że przy tworzeniu wskaźnika zmiennego oprocentowania określonego jako „średnia stopa dla kredytów hipotecznych, na okres dłuższy niż trzy lata, dla wszystkich instytucji”, uwzględniono włączane do stopy procentowej prowizje i stosowane do nich spready, bardziej uciążliwe dla konsumenta niż pozostałe rynkowe rzeczywiste roczne stopy oprocentowania oraz mając na uwadze, że zgodnie z przepisami okólnika Banco de España 5/1994, stanowiącymi kryterium normatywne organu regulacyjnego, spready te powinny być ujemne, co zasadniczo zostało pominięte i nie było przestrzegane przez instytucje finansowe, czy całkowite odstąpienie od kryterium normatywnego organu regulacyjnego jest sprzeczne z art. 5 i 7 dyrektywy 2005/29/WE (1)? |
| --- | --- |

1)

Mając na uwadze, że przy tworzeniu wskaźnika zmiennego oprocentowania określonego jako „średnia stopa dla kredytów hipotecznych, na okres dłuższy niż trzy lata, dla wszystkich instytucji”, uwzględniono włączane do stopy procentowej prowizje i stosowane do nich spready, bardziej uciążliwe dla konsumenta niż pozostałe rynkowe rzeczywiste roczne stopy oprocentowania oraz mając na uwadze, że zgodnie z przepisami okólnika Banco de España 5/1994, stanowiącymi kryterium normatywne organu regulacyjnego, spready te powinny być ujemne, co zasadniczo zostało pominięte i nie było przestrzegane przez instytucje finansowe, czy całkowite odstąpienie od kryterium normatywnego organu regulacyjnego jest sprzeczne z art. 5 i 7 dyrektywy 2005/29/WE (1)?

| 2) | Czy w przypadku ustalenia, że odstąpienie od powyższego kryterium normatywnego jest sprzeczne z art. 5 i 7 dyrektywy 29/2005/WE zgodnie z orzeczeniem TSUE w sprawie C-689/20 (2), czy owa nieuczciwa praktyka jest wskazówką w chwili oceny nieuczciwego warunku i jest sprzeczna z art. 3 i 4 dyrektywy 93/13 (3) |
| --- | --- |

2)

Czy w przypadku ustalenia, że odstąpienie od powyższego kryterium normatywnego jest sprzeczne z art. 5 i 7 dyrektywy 29/2005/WE zgodnie z orzeczeniem TSUE w sprawie C-689/20 (2), czy owa nieuczciwa praktyka jest wskazówką w chwili oceny nieuczciwego warunku i jest sprzeczna z art. 3 i 4 dyrektywy 93/13 (3)

| 3) | Jeżeli okólnik Banco de España 5/1994, właściwy dla sektora finansowego, ale nieznany szerszemu ogółowi społeczeństwa, nie był przedmiotem jakichkolwiek rozważań i zostanie stwierdzone, że jest sprzeczny z art. 7 dyrektywy 2005/29/WE, czy jest on wskazówką w chwili oceny nieuczciwego warunku zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13, która wiąże się z zastosowaniem kontroli przejrzystości do wskaźnika, który składa się ze „wskaźnika referencyjnego i spreadu”? |
| --- | --- |

3)

Jeżeli okólnik Banco de España 5/1994, właściwy dla sektora finansowego, ale nieznany szerszemu ogółowi społeczeństwa, nie był przedmiotem jakichkolwiek rozważań i zostanie stwierdzone, że jest sprzeczny z art. 7 dyrektywy 2005/29/WE, czy jest on wskazówką w chwili oceny nieuczciwego warunku zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13, która wiąże się z zastosowaniem kontroli przejrzystości do wskaźnika, który składa się ze „wskaźnika referencyjnego i spreadu”?

| 4) | Czy orzecznictwo krajowe jest sprzeczne z art. 3 ust. 1, art. 4 i 5 dyrektywy 93/13/EWG z uwagi na fakt, że szczególna regulacja IRPH stanowi nieuczciwą praktykę polegającą na niestosowaniu ujemnego spreadu pomimo konieczności wynikającej z preambuły okólnika Banco de España, ponieważ wskaźnik ten jest mniej korzystny od wszystkich istniejących RSSO, a IRPH został wprowadzony do obrotu tak, jakby był produktem tak samo korzystnym jak EURIBOR bez uwzględnienia potrzeby dodania ujemnego spreadu, i w związku z tym, czy możliwe byłoby odstąpienie od umowy uznając za nieważne warunki umowne przewidujące jego zastosowanie oraz powstrzymanie się przez banki w przyszłości od jego stosowania, ponieważ wprowadzenie do obrotu tej usługi wobec konsumentów znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej może mieć wpływ na ich zachowania gospodarcze i zadeklarowanie niewłączania go do nieuczciwych umów handlowych, ponieważ został włączony do ceny odsetek niezgodnie z dyrektywą 2005/29/WE? |
| --- | --- |

4)

Czy orzecznictwo krajowe jest sprzeczne z art. 3 ust. 1, art. 4 i 5 dyrektywy 93/13/EWG z uwagi na fakt, że szczególna regulacja IRPH stanowi nieuczciwą praktykę polegającą na niestosowaniu ujemnego spreadu pomimo konieczności wynikającej z preambuły okólnika Banco de España, ponieważ wskaźnik ten jest mniej korzystny od wszystkich istniejących RSSO, a IRPH został wprowadzony do obrotu tak, jakby był produktem tak samo korzystnym jak EURIBOR bez uwzględnienia potrzeby dodania ujemnego spreadu, i w związku z tym, czy możliwe byłoby odstąpienie od umowy uznając za nieważne warunki umowne przewidujące jego zastosowanie oraz powstrzymanie się przez banki w przyszłości od jego stosowania, ponieważ wprowadzenie do obrotu tej usługi wobec konsumentów znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej może mieć wpływ na ich zachowania gospodarcze i zadeklarowanie niewłączania go do nieuczciwych umów handlowych, ponieważ został włączony do ceny odsetek niezgodnie z dyrektywą 2005/29/WE?

| 5) | Czy sprzeczny z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG jest brak kontroli włączenia i kontroli nieuczciwości spreadu wprowadzonego w sposób ukryty, gdy spread powinien być ujemny w ofercie złożonej przez bank, oraz to, że konsument na etapie informacji przedumownej nie poznaje gospodarczego zachowania odsetek mających zastosowanie do jego kredytu, przez to, że w ten sposób jest to sprzeczne z dyrektywą 29/2005/WE? |
| --- | --- |

5)

Czy sprzeczny z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG jest brak kontroli włączenia i kontroli nieuczciwości spreadu wprowadzonego w sposób ukryty, gdy spread powinien być ujemny w ofercie złożonej przez bank, oraz to, że konsument na etapie informacji przedumownej nie poznaje gospodarczego zachowania odsetek mających zastosowanie do jego kredytu, przez to, że w ten sposób jest to sprzeczne z dyrektywą 29/2005/WE?

---

(1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. 2005, L 149, s. 22).

(2)  ECLI:EU:C:2021:791.

(3)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/5 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 26 kwietnia 2022 r. – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. w W.

(Sprawa C-282/22)

(2022/C 326/07)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Strona pozwana: P. w W.

Pytanie prejudycjalne

Czy świadczenie złożone realizowane na punktach ładowania na rzecz użytkowników pojazdów elektrycznych obejmujące:

| a) | udostępnienie urządzeń do ładowania (w tym integrację ładowarki z systemem operacyjnym pojazdu), |
| --- | --- |

a)

udostępnienie urządzeń do ładowania (w tym integrację ładowarki z systemem operacyjnym pojazdu),

| b) | zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego, |
| --- | --- |

b)

zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego,

| c) | niezbędne wsparcie techniczne dla użytkowników pojazdów, |
| --- | --- |

c)

niezbędne wsparcie techniczne dla użytkowników pojazdów,

| d) | udostępnienie użytkownikom specjalnej platformy, strony internetowej czy aplikacji, służących do rezerwacji danego konektora, podglądu historii transakcji i dokonanych płatności, a także możliwości korzystania z tzw. eportfela, służącego do dokonywania płatności należności za poszczególne sesje ładowania






  — | stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) czy też świadczenie usług w rozumieniu art. 24 ust. 1 tej dyrektywy? |
| --- | --- | --- |

d)

udostępnienie użytkownikom specjalnej platformy, strony internetowej czy aplikacji, służących do rezerwacji danego konektora, podglądu historii transakcji i dokonanych płatności, a także możliwości korzystania z tzw. eportfela, służącego do dokonywania płatności należności za poszczególne sesje ładowania

—

stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) czy też świadczenie usług w rozumieniu art. 24 ust. 1 tej dyrektywy?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/5 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’arrondissement de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 29 kwietnia 2022 r. – TP/Administration de l’Enregistrement, des Domaines et de la TVA

(Sprawa C-288/22)

(2022/C 326/08)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal d’arrondissement

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: TP

Strona przeciwna: Administration de l’Enregistrement, des Domaines et de la TVA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy osoba fizyczna będąca członkiem zarządu spółki akcyjnej prawa luksemburskiego prowadzi działalność „gospodarczą” w rozumieniu art. 9 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), a dokładniej, czy pobierane przez tę osobę wynagrodzenie procentowe należy uznać za ekwiwalent świadczenia uzyskiwany w zamian za usługi świadczone na rzecz tej spółki? |
| --- | --- |

1)

Czy osoba fizyczna będąca członkiem zarządu spółki akcyjnej prawa luksemburskiego prowadzi działalność „gospodarczą” w rozumieniu art. 9 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), a dokładniej, czy pobierane przez tę osobę wynagrodzenie procentowe należy uznać za ekwiwalent świadczenia uzyskiwany w zamian za usługi świadczone na rzecz tej spółki?

| 2) | Czy osoba fizyczna będąca członkiem zarządu spółki akcyjnej prawa luksemburskiego prowadzi swoją działalność „samodzielnie” w rozumieniu art. 9 i 10 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej? |
| --- | --- |

2)

Czy osoba fizyczna będąca członkiem zarządu spółki akcyjnej prawa luksemburskiego prowadzi swoją działalność „samodzielnie” w rozumieniu art. 9 i 10 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/6 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Concorrência, Regulação e Supervisão (Portugalia) w dniu 4 maja 2022 r. – Banco BPN/BIC Português, SA, Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA, odddział w Portugalii, Banco Português de Investimento SA (BPI), Banco Espírito Santo SA, w likwidacji, Banco Santander Totta SA, Barclays Bank Plc, Caixa Económica Montepio Geral – Caixa Económica Bancária, SA, Caixa Geral de Depósitos, SA, Unión de Creditos Imobiliarios, SA – Estabelecimento Financeiro de Crédito SOC, Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL, Banco Comercial Português SA/Autoridade da Concorrência

(Sprawa C-298/22)

(2022/C 326/09)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal da Concorrência, Regulação e Supervisão

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Banco BPN/BIC Português, SA, Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA, oddział w Portugalii, Banco Português de Investimento SA (BPI), Banco Espírito Santo SA, w likwidacji, Banco Santander Totta SA, Barclays Bank Plc, Caixa Económica Montepio Geral – Caixa Económica Bancária, SA, Caixa Geral de Depósitos, SA, Unión de Creditos Imobiliarios, SA – Estabelecimento Financeiro de Crédito SOC, Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL, Banco Comercial Português SA

Strona przeciwna: Autoridade da Concorrência

Inny uczestnik: Ministério Público

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 101 TFUE (dawny art. 81 TWE) stoi na przeszkodzie temu, by obszerna comiesięczna wymiana informacji między konkurentami na temat warunków transakcji (w tym aktualnych i przyszłych marż kredytowych oraz zmiennych ryzyka), a także danych dotyczących produkcji (miesięcznych, zindywidualizowanych i zdezagregowanych) została uznana za ograniczenie konkurencji w ramach oferty kredytów hipotecznych, dla przedsiębiorców i konsumenckich, dokonywana regularnie i na zasadzie wzajemności, w sektorze bankowości detalicznej, w kontekście skoncentrowanego rynku z barierami wejścia, co sztucznie zwiększyło przejrzystość i zmniejszyło niepewność związaną ze strategicznym zachowaniem konkurentów? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 101 TFUE (dawny art. 81 TWE) stoi na przeszkodzie temu, by obszerna comiesięczna wymiana informacji między konkurentami na temat warunków transakcji (w tym aktualnych i przyszłych marż kredytowych oraz zmiennych ryzyka), a także danych dotyczących produkcji (miesięcznych, zindywidualizowanych i zdezagregowanych) została uznana za ograniczenie konkurencji w ramach oferty kredytów hipotecznych, dla przedsiębiorców i konsumenckich, dokonywana regularnie i na zasadzie wzajemności, w sektorze bankowości detalicznej, w kontekście skoncentrowanego rynku z barierami wejścia, co sztucznie zwiększyło przejrzystość i zmniejszyło niepewność związaną ze strategicznym zachowaniem konkurentów?

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy art. 101 TFUE stoi na przeszkodzie takiej kwalifikacji, jeśli nie stwierdzono ani nie można było określić żadnego wzrostu wydajności ani żadnego ambiwalentnego lub prokonkurencyjnego skutku wynikającego z tej wymiany informacji? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy art. 101 TFUE stoi na przeszkodzie takiej kwalifikacji, jeśli nie stwierdzono ani nie można było określić żadnego wzrostu wydajności ani żadnego ambiwalentnego lub prokonkurencyjnego skutku wynikającego z tej wymiany informacji?

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/7 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 12 maja 2022 r. – GE Infrastructure Hungary Holding Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-318/22)

(2022/C 326/10)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: GE Infrastructure Hungary Holding Kft.

Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dyrektywę Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (1) (zwaną dalej „dyrektywą”) należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe (lub przepis krajowy) lub wykładnia i stosowanie w praktyce wspomnianych przepisów (lub przepisu), na podstawie których dyrektywa nie dotyczy przekształceń wewnątrzpaństwowych, lecz jedynie przekształceń międzynarodowych i transgranicznych – przy czym przepisy dyrektywy zostały transponowane w drodze a társasági adóról és osztalékadóról szóló 1996. évi LXXXI. törvény (ustawy LXXXI z 1996 r. o podatku dochodowym od osób prawnych i podatku od dywidend, zwanej dalej „ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych”) w ten sposób, że chociaż prawo wspólnotowe nie reguluje bezpośrednio wspomnianej kwestii, to ustawodawca krajowy przewidział w § 31 ust. 1 lit. a) wspomnianej ustawy, że jej celem jest zastosowanie aktów prawa Unii, w tym dyrektywy – są zgodne z motywem 2 i art. 1 lit. a) owej dyrektywy? |
| --- | --- |

1)

Czy dyrektywę Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (1) (zwaną dalej „dyrektywą”) należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe (lub przepis krajowy) lub wykładnia i stosowanie w praktyce wspomnianych przepisów (lub przepisu), na podstawie których dyrektywa nie dotyczy przekształceń wewnątrzpaństwowych, lecz jedynie przekształceń międzynarodowych i transgranicznych – przy czym przepisy dyrektywy zostały transponowane w drodze a társasági adóról és osztalékadóról szóló 1996. évi LXXXI. törvény (ustawy LXXXI z 1996 r. o podatku dochodowym od osób prawnych i podatku od dywidend, zwanej dalej „ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych”) w ten sposób, że chociaż prawo wspólnotowe nie reguluje bezpośrednio wspomnianej kwestii, to ustawodawca krajowy przewidział w § 31 ust. 1 lit. a) wspomnianej ustawy, że jej celem jest zastosowanie aktów prawa Unii, w tym dyrektywy – są zgodne z motywem 2 i art. 1 lit. a) owej dyrektywy?

| 2) | Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że są z nim zgodne przepisy krajowe (lub przepis krajowy) lub wykładnia i stosowanie w praktyce wspomnianych przepisów (lub przepisu), na podstawie których w ramach podziału przez wydzielenie przedsiębiorstw będących rezydentami w tym samym państwie członkowskim wspólnik spółki przekazującej jest zobowiązany do zmniejszenia wartości nominalnej swojego udziału w spółce przekazującej (kapitału subskrybowanego spółki przekazującej) w celu zmniejszenia w swoich księgach rachunkowych wartości swojego udziału (swoich udziałów) w spółce przekazującej, jeżeli organ podatkowy wymaga owego zmniejszenia wartości księgowej jako przesłanki wstępnej uzyskania traktowania pod względem podatkowym przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy, nawet w sytuacji, w której podział przez wydzielenie oznacza straty wspólnika spółki przekazującej? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że są z nim zgodne przepisy krajowe (lub przepis krajowy) lub wykładnia i stosowanie w praktyce wspomnianych przepisów (lub przepisu), na podstawie których w ramach podziału przez wydzielenie przedsiębiorstw będących rezydentami w tym samym państwie członkowskim wspólnik spółki przekazującej jest zobowiązany do zmniejszenia wartości nominalnej swojego udziału w spółce przekazującej (kapitału subskrybowanego spółki przekazującej) w celu zmniejszenia w swoich księgach rachunkowych wartości swojego udziału (swoich udziałów) w spółce przekazującej, jeżeli organ podatkowy wymaga owego zmniejszenia wartości księgowej jako przesłanki wstępnej uzyskania traktowania pod względem podatkowym przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy, nawet w sytuacji, w której podział przez wydzielenie oznacza straty wspólnika spółki przekazującej?

| 3) | Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że są z nim zgodne przepisy krajowe (lub przepis krajowy) lub wykładnia i stosowanie w praktyce wspomnianych przepisów (lub przepisu), na podstawie których przewidziane we wspomnianym przepisie traktowanie pod względem podatkowym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych nie ma zastosowania do podziału przez wydzielenie, w przypadku gdy dana spółka przekazująca jest jednoosobową spółką handlową, to znaczy w przypadku, w którym w wyniku podziału przez wydzielenie założyciel spółki przekazującej utrzymuje w niezmienionej postaci 100 % swoich udziałów we wspomnianej spółce lub w przypadku, w którym kapitał subskrybowany przekazującej spółki handlowej pozostaje zupełnie niezmieniony? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że są z nim zgodne przepisy krajowe (lub przepis krajowy) lub wykładnia i stosowanie w praktyce wspomnianych przepisów (lub przepisu), na podstawie których przewidziane we wspomnianym przepisie traktowanie pod względem podatkowym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych nie ma zastosowania do podziału przez wydzielenie, w przypadku gdy dana spółka przekazująca jest jednoosobową spółką handlową, to znaczy w przypadku, w którym w wyniku podziału przez wydzielenie założyciel spółki przekazującej utrzymuje w niezmienionej postaci 100 % swoich udziałów we wspomnianej spółce lub w przypadku, w którym kapitał subskrybowany przekazującej spółki handlowej pozostaje zupełnie niezmieniony?

---

(1)  Dz.U. 2009, L 310, s. 34.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/7 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 20 maja 2022 r. – Ligue des droits humains ASBL, BA/L’organe de contrôle de l’information policière

(Sprawa C-333/22)

(2022/C 326/11)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d’appel de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: Ligue des droits humains ASBL, BA

Druga strona postępowania: L'organe de contrôle de l’information policière

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 47 i art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymagają ustanowienia środka prawnego przed sądem przeciwko niezależnemu organowi nadzorczemu, takiemu jak Organe de contrôle de l’information policière (organ nadzorczy ds. informacji policyjnych), w sytuacji gdy wykonuje on prawa osoby, której dane dotyczą, wobec administratora? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 47 i art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymagają ustanowienia środka prawnego przed sądem przeciwko niezależnemu organowi nadzorczemu, takiemu jak Organe de contrôle de l’information policière (organ nadzorczy ds. informacji policyjnych), w sytuacji gdy wykonuje on prawa osoby, której dane dotyczą, wobec administratora?

| 2) | Czy art. 17 dyrektywy 2016/680 (1) jest zgodny z art. 47 i art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stosownie do ich wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości w zakresie, w jakim przepis ten zobowiązuje organ nadzorczy – wykonujący prawa osoby, której dane dotyczą, wobec administratora – jedynie do poinformowania tej osoby „o fakcie przeprowadzenia wszelkich niezbędnych weryfikacji lub przeglądów” oraz „o przysługującym jej prawie do wniesienia środka prawnego do sądu”, w sytuacji gdy udzielenie takiej informacji nie umożliwia żadnej kontroli a posteriori działania podjętego i oceny dokonanej przez organ nadzorczy w odniesieniu do danych osoby, której dane dotyczą, oraz obowiązków spoczywających na administratorze? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 17 dyrektywy 2016/680 (1) jest zgodny z art. 47 i art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stosownie do ich wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości w zakresie, w jakim przepis ten zobowiązuje organ nadzorczy – wykonujący prawa osoby, której dane dotyczą, wobec administratora – jedynie do poinformowania tej osoby „o fakcie przeprowadzenia wszelkich niezbędnych weryfikacji lub przeglądów” oraz „o przysługującym jej prawie do wniesienia środka prawnego do sądu”, w sytuacji gdy udzielenie takiej informacji nie umożliwia żadnej kontroli a posteriori działania podjętego i oceny dokonanej przez organ nadzorczy w odniesieniu do danych osoby, której dane dotyczą, oraz obowiązków spoczywających na administratorze?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. 2016, L 119, s. 89).

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/8 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 23 maja 2022 r. – A, SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-335/22)

(2022/C 326/12)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: A, SA

Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2008/7/WE (1) z dnia 12 lutego 2008 r. można interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on poborowi opłaty skarbowej (Imposto de Selo) od prowizji za świadczone przez bank usługi pośrednictwa finansowego związane z wprowadzaniem do obrotu zbywalnych papierów wartościowych – obligacji i komercyjnych papierów wartościowych – emitowanych przez różne spółki handlowe, przy czym usługi te obejmują obowiązek skarżącej dołożenia wszelkich starań w celu zidentyfikowania inwestorów i nawiązania z nimi kontaktu w celu dystrybucji papierów wartościowych, przyjmowania zleceń subskrypcji lub kupna, a w niektórych przypadkach obowiązek nabycia oferowanych papierów wartościowych? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2008/7/WE (1) z dnia 12 lutego 2008 r. można interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on poborowi opłaty skarbowej (Imposto de Selo) od prowizji za świadczone przez bank usługi pośrednictwa finansowego związane z wprowadzaniem do obrotu zbywalnych papierów wartościowych – obligacji i komercyjnych papierów wartościowych – emitowanych przez różne spółki handlowe, przy czym usługi te obejmują obowiązek skarżącej dołożenia wszelkich starań w celu zidentyfikowania inwestorów i nawiązania z nimi kontaktu w celu dystrybucji papierów wartościowych, przyjmowania zleceń subskrypcji lub kupna, a w niektórych przypadkach obowiązek nabycia oferowanych papierów wartościowych?

| 2) | Czy odpowiedź na pierwsze pytanie różni się w zależności od tego, czy świadczenie usług finansowych jest prawnie wymagane, czy tylko fakultatywne? |
| --- | --- |

2)

Czy odpowiedź na pierwsze pytanie różni się w zależności od tego, czy świadczenie usług finansowych jest prawnie wymagane, czy tylko fakultatywne?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. 2008, L 46, S. 11).

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/9 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 7 czerwca 2022 r. – Viterra Hungary Kft./Nemzeti Adó és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-366/22)

(2022/C 326/13)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Pécsi Törvényszé

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Viterra Hungary Kft.

Druga strona postępowania: Nemzeti Adó és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 (1) zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą przeprowadzenie procesu prażenia, niezbędnego do usunięcia heksanu (stosowanego do ekstrakcji oleju i szkodliwego dla zdrowia zwierząt i ludzi) z pozostałości po ekstrakcji oleju z nasion soi przy użyciu rozpuszczalnika heksanu, jest uważane za przetworzenie ostateczne, które służy jako podstawa do klasyfikacji tego produktu do pozycji 2309 nomenklatury i które wyklucza jego klasyfikację do pozycji 2304 nomenklatury? |
| --- | --- |

1)

Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 (1) zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą przeprowadzenie procesu prażenia, niezbędnego do usunięcia heksanu (stosowanego do ekstrakcji oleju i szkodliwego dla zdrowia zwierząt i ludzi) z pozostałości po ekstrakcji oleju z nasion soi przy użyciu rozpuszczalnika heksanu, jest uważane za przetworzenie ostateczne, które służy jako podstawa do klasyfikacji tego produktu do pozycji 2309 nomenklatury i które wyklucza jego klasyfikację do pozycji 2304 nomenklatury?

| 2) | Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że produkt należy uznać za „nienadający się do spożycia przez ludzi”, gdy:






  a) | całkowicie wykluczone i niemożliwe jest wykorzystanie tego produktu w przemyśle spożywczym, to znaczy, gdy nie ma możliwości wykorzystania lub przetworzenia danego produktu w przemyśle spożywczym i nie ma możliwości wytworzenia z tego produktu produktu, który mógłby być spożywany przez człowieka, lub |
| --- | --- | --- |

2)

Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że produkt należy uznać za „nienadający się do spożycia przez ludzi”, gdy:

a)

całkowicie wykluczone i niemożliwe jest wykorzystanie tego produktu w przemyśle spożywczym, to znaczy, gdy nie ma możliwości wykorzystania lub przetworzenia danego produktu w przemyśle spożywczym i nie ma możliwości wytworzenia z tego produktu produktu, który mógłby być spożywany przez człowieka, lub

| b) | produkt ten nie może być spożywany przez człowieka w stanie, w jakim został przywieziony, ale z tego produktu, po jego użyciu lub przetworzeniu w przemyśle spożywczym, może zostać wytworzony produkt nadający się do spożycia przez człowieka? |
| --- | --- |

b)

produkt ten nie może być spożywany przez człowieka w stanie, w jakim został przywieziony, ale z tego produktu, po jego użyciu lub przetworzeniu w przemyśle spożywczym, może zostać wytworzony produkt nadający się do spożycia przez człowieka?

| 3) | Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że produkt jest uznawany za wartościowy w paszach dla zwierząt również wtedy, gdy przywożony produkt w postaci granulek lub kulek musi być fizycznie rozdrobniony i wymieszany z mieszanką paszową, aby mógł być spożyty przez zwierzęta? |
| --- | --- |

3)

Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że produkt jest uznawany za wartościowy w paszach dla zwierząt również wtedy, gdy przywożony produkt w postaci granulek lub kulek musi być fizycznie rozdrobniony i wymieszany z mieszanką paszową, aby mógł być spożyty przez zwierzęta?

| 4) | Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że prawo Unii stoi na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą okoliczność, że produkt zawiera modyfikacje genetyczne, wyklucza jego przydatność do spożycia przez ludzi, czyli że genetycznie zmodyfikowana mączka sojowa nie może być wykorzystywana w przemyśle spożywczym? |
| --- | --- |

4)

Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że prawo Unii stoi na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą okoliczność, że produkt zawiera modyfikacje genetyczne, wyklucza jego przydatność do spożycia przez ludzi, czyli że genetycznie zmodyfikowana mączka sojowa nie może być wykorzystywana w przemyśle spożywczym?

| 5) | Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że przy klasyfikacji produktu do pozycji 2304 lub pozycji 2309 nomenklatury należy zbadać:






  a) | rzeczywiste wykorzystanie produktu po jego przywozie, lub |
| --- | --- | --- |

5)

Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że przy klasyfikacji produktu do pozycji 2304 lub pozycji 2309 nomenklatury należy zbadać:

a)

rzeczywiste wykorzystanie produktu po jego przywozie, lub

| b) | obiektywne cechy produktu w chwili przywozu, to znaczy, czy produkt w stanie, w jakim znajduje się w momencie przywozu, może być przeznaczony do spożycia przez ludzi lub zwierzęta? |
| --- | --- |

b)

obiektywne cechy produktu w chwili przywozu, to znaczy, czy produkt w stanie, w jakim znajduje się w momencie przywozu, może być przeznaczony do spożycia przez ludzi lub zwierzęta?

| 6) | Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż mączka sojowa nie nadaje się do spożycia przez ludzi, nie stoi na przeszkodzie zaklasyfikowaniu jej do pozycji 2304 nomenklatury? |
| --- | --- |

6)

Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż mączka sojowa nie nadaje się do spożycia przez ludzi, nie stoi na przeszkodzie zaklasyfikowaniu jej do pozycji 2304 nomenklatury?

| 7) | Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że mączka sojowa taka jak będąca przedmiotem niniejszej sprawy, to jest w produkcji której przeprowadzono proces prażenia niezbędny do usunięcia heksanu, stosowanego do ekstrakcji oleju i szkodliwego dla zdrowia zwierząt i ludzi, jest objęta pozycją 2304 lub pozycją 2309 nomenklatury? |
| --- | --- |

7)

Czy prawo Unii, w szczególności rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że mączka sojowa taka jak będąca przedmiotem niniejszej sprawy, to jest w produkcji której przeprowadzono proces prażenia niezbędny do usunięcia heksanu, stosowanego do ekstrakcji oleju i szkodliwego dla zdrowia zwierząt i ludzi, jest objęta pozycją 2304 lub pozycją 2309 nomenklatury?

---

(1)  Dz.U. 2016, L 294, s. 1.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/10 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 8 czerwca 2022 r. – XXX/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

(Sprawa C-374/22)

(2022/C 326/14)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: XXX

Strona przeciwna: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

Pytania prejudycjalne

| 1) | „Czy art. 2 lit. j) i art. 23 »dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (1)« należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie do ojca dwojga dzieci urodzonych w Belgii i uznanych tam za uchodźców, w sytuacji gdy wspomniany art. 2 lit. j) uściśla że członkowie rodziny beneficjenta ochrony międzynarodowej, o których mowa w dyrektywie 2011/95/UE, są tak określani »o ile rodzina istniała już w kraju pochodzenia«”? |
| --- | --- |

1)

„Czy art. 2 lit. j) i art. 23 »dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (1)« należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie do ojca dwojga dzieci urodzonych w Belgii i uznanych tam za uchodźców, w sytuacji gdy wspomniany art. 2 lit. j) uściśla że członkowie rodziny beneficjenta ochrony międzynarodowej, o których mowa w dyrektywie 2011/95/UE, są tak określani »o ile rodzina istniała już w kraju pochodzenia«”?

| 2) | „Czy powołana przez skarżącego na rozprawie okoliczność, że jego dzieci znajdują się w stosunku do niego w sytuacji zależności i że najlepsze zabezpieczenie interesów jego dzieci wymaga, zdaniem skarżącego, udzielenia jemu ochrony międzynarodowej, oznacza w świetle motywów 18, 19 i 38 dyrektywy 2011/95/UE, że pojęcie członków rodziny beneficjenta ochrony międzynarodowej, o których mowa w dyrektywie 2011/95/UE, należy rozszerzyć na rodzinę, która nie istniała w kraju pochodzenia?” |
| --- | --- |

2)

„Czy powołana przez skarżącego na rozprawie okoliczność, że jego dzieci znajdują się w stosunku do niego w sytuacji zależności i że najlepsze zabezpieczenie interesów jego dzieci wymaga, zdaniem skarżącego, udzielenia jemu ochrony międzynarodowej, oznacza w świetle motywów 18, 19 i 38 dyrektywy 2011/95/UE, że pojęcie członków rodziny beneficjenta ochrony międzynarodowej, o których mowa w dyrektywie 2011/95/UE, należy rozszerzyć na rodzinę, która nie istniała w kraju pochodzenia?”

| 3) | „W przypadku odpowiedzi twierdzącej na dwa pierwsze pytania, czy art. 23 dyrektywy 2011/95/UE, który nie został transponowany do prawa belgijskiego, aby przewidzieć przyznanie zezwolenia na pobyt lub ochrony międzynarodowej ojcu dzieci, które zostały uznane za uchodźców w Belgii i które się tam urodziły, może mieć bezpośredni skutek?” |
| --- | --- |

3)

„W przypadku odpowiedzi twierdzącej na dwa pierwsze pytania, czy art. 23 dyrektywy 2011/95/UE, który nie został transponowany do prawa belgijskiego, aby przewidzieć przyznanie zezwolenia na pobyt lub ochrony międzynarodowej ojcu dzieci, które zostały uznane za uchodźców w Belgii i które się tam urodziły, może mieć bezpośredni skutek?”

| 4) | „W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy, w braku transpozycji, art. 23 dyrektywy 2011/95/UE przyznaje ojcu dzieci uznanych za uchodźców w Belgii i tam urodzonych prawo do ubiegania się o świadczenia, o których mowa w art. 24–35, w tym o zezwolenie na pobyt umożliwiające mu legalne zamieszkiwanie w Belgii wraz ze swoją rodziną, czy też prawo do uzyskania ochrony międzynarodowej, nawet jeśli ojciec ten nie spełnia indywidualnie warunków niezbędnych do uzyskania ochrony międzynarodowej?” |
| --- | --- |

4)

„W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy, w braku transpozycji, art. 23 dyrektywy 2011/95/UE przyznaje ojcu dzieci uznanych za uchodźców w Belgii i tam urodzonych prawo do ubiegania się o świadczenia, o których mowa w art. 24–35, w tym o zezwolenie na pobyt umożliwiające mu legalne zamieszkiwanie w Belgii wraz ze swoją rodziną, czy też prawo do uzyskania ochrony międzynarodowej, nawet jeśli ojciec ten nie spełnia indywidualnie warunków niezbędnych do uzyskania ochrony międzynarodowej?”

| 5) | „Czy skuteczność (effet utile) art. 23 dyrektywy kwalifikacyjnej czytanego w świetle art. 7, 18 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz motywów 18, 19 i 38 dyrektywy kwalifikacyjnej wymaga, aby państwo członkowskie, które nie ukształtowało swojego prawa krajowego w taki sposób, aby członkowie rodziny [w rozumieniu art. 2 lit. j) wspomnianej dyrektywy lub w odniesieniu do których istnieje indywidualna sytuacja zależności] beneficjenta takiego statusu mogli, jeśli nie spełniają indywidualnie warunków przyznania tego samego statusu, ubiegać się o określone świadczenia, uznało prawo wspomnianych członków rodziny do uzyskania pochodnego statusu uchodźcy, tak aby mogli oni ubiegać się o rzeczone świadczenia w celu utrzymania jedności rodziny?” |
| --- | --- |

5)

„Czy skuteczność (effet utile) art. 23 dyrektywy kwalifikacyjnej czytanego w świetle art. 7, 18 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz motywów 18, 19 i 38 dyrektywy kwalifikacyjnej wymaga, aby państwo członkowskie, które nie ukształtowało swojego prawa krajowego w taki sposób, aby członkowie rodziny [w rozumieniu art. 2 lit. j) wspomnianej dyrektywy lub w odniesieniu do których istnieje indywidualna sytuacja zależności] beneficjenta takiego statusu mogli, jeśli nie spełniają indywidualnie warunków przyznania tego samego statusu, ubiegać się o określone świadczenia, uznało prawo wspomnianych członków rodziny do uzyskania pochodnego statusu uchodźcy, tak aby mogli oni ubiegać się o rzeczone świadczenia w celu utrzymania jedności rodziny?”

| 6) | „Czy art. 23 dyrektywy kwalifikacyjnej czytany w świetle art. 7, 18 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz motywów 18, 19 i 38 dyrektywy kwalifikacyjnej wymaga, aby państwo członkowskie, które nie ukształtowało swojego prawa krajowego w taki sposób, aby rodzice osoby uznanej za uchodźcę mogli korzystać ze świadczeń wymienionych w art. 24–35 dyrektywy, [umożliwiło tym rodzicom] korzystanie z pochodnej ochrony międzynarodowej w celu uczynienia kwestii nadrzędnej z najlepszego zabezpieczenia interesów dziecka i zapewnienia skuteczności statusu uchodźcy tego dziecka?” |
| --- | --- |

6)

„Czy art. 23 dyrektywy kwalifikacyjnej czytany w świetle art. 7, 18 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz motywów 18, 19 i 38 dyrektywy kwalifikacyjnej wymaga, aby państwo członkowskie, które nie ukształtowało swojego prawa krajowego w taki sposób, aby rodzice osoby uznanej za uchodźcę mogli korzystać ze świadczeń wymienionych w art. 24–35 dyrektywy, [umożliwiło tym rodzicom] korzystanie z pochodnej ochrony międzynarodowej w celu uczynienia kwestii nadrzędnej z najlepszego zabezpieczenia interesów dziecka i zapewnienia skuteczności statusu uchodźcy tego dziecka?”

---

(1)  Dz.U. 2011, L 337, s. 9.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/11 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 14 czerwca 2022 r. – Tüke Busz Közösségi Közlekedési Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-391/22)

(2022/C 326/15)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Pécsi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Tüke Busz Közösségi Közlekedési Zrt.

Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

Czy decyzja wydana w niniejszej sprawie przez Nemzeti Adó- és Vámhivatal (krajową administrację podatkową i celną) oraz praktyka stosowana przez ten organ, zgodnie z którymi „nie wchodzą w zakres regularnego przewozu osób ani przebieg niezbędny do konserwacji środków regularnego przewozu osób, ani przebieg niezbędny do tankowania paliwa”, są zgodne z przepisami dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1)?

---

(1)  Dz.U 2003, L 283, s. 51.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/11 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 21 czerwca 2022 r. – AB/Disziplinarrat der Österreichischen Apothekerkammer

(Sprawa C-417/22)

(2022/C 326/16)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AB

Druga strona postępowania: Disziplinarrat der Österreichischen Apothekerkammer

Pytania prejudycjalne

Czy art. 87 ust. 3 i art. 90 dyrektywy 2001/83/WE (1), zmienionej dyrektywą 2004/27/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zakazującemu reklamy cenowej produktów leczniczych?

---

(1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).

(2)  Dyrektywa 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2004, L 136, s. 34).

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/12 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 22 czerwca 2022 r. – SIA DOBELES AUTOBUSU PARKS, AS CATA, SIA VTU VALMIERA, SIA JELGAVAS AUTOBUSU PARKS, SIA Jēkabpils autobusu parks/Iepirkumu uzraudzības birojs, Valsts SIA Autotransporta direkcij

(Sprawa C-421/22)

(2022/C 326/17)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākā tiesa (Senāts)

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: SIA DOBELES AUTOBUSU PARKS, AS CATA, SIA VTU VALMIERA, SIA JELGAVAS AUTOBUSU PARKS, SIA Jēkabpils autobusu parks

Druga strona postępowania: Iepirkumu uzraudzības birojs, Valsts SIA Autotransporta direkcij

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 2 akapit drugi, art. 2a ust. 2 i art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (1), w wersji zmienionej rozporządzeniem (UE) nr 2016/2338 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2016 r., dopuszczają istnienie systemu rekompensat, który nie nakłada na właściwy organ zobowiązania do wypłaty pełnej rekompensaty na rzecz podmiotu świadczącego usługi transportu publicznego poprzez okresową indeksację ceny umownej (kwoty rekompensaty) każdego wzrostu kosztów związanych ze świadczeniem usługi, na który usługodawca nie ma wpływu i który w związku z tym nie eliminuje całkowicie ryzyka poniesienia przez usługodawcę strat, które nie mogą zostać zrekompensowane?

---

(1)  Dz.U. 2007, L 315, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2338 z dnia 14 grudnia 2016 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 w odniesieniu do otwarcia rynku krajowych usług kolejowego transportu pasażerskiego (Dz.U. 2016, L 354, s. 22).

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/12 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 28 czerwca 2022 r. – MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt./Mercedes-Benz Group AG

(Sprawa C-425/22)

(2022/C 326/18)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Kúria

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt.

Strona pozwana: Mercedes-Benz Group AG

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w przypadku, gdy spółka dominująca wnosi powództwo o odszkodowanie z tytułu antykonkurencyjnego zachowania innej spółki, w celu uzyskania naprawienia szkód wyrządzonych tym zachowaniem wyłącznie jej spółkom zależnym, sąd właściwy określa siedziba spółki dominującej, jako miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę w rozumieniu art. 7pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem Bruksela Ia”)? |
| --- | --- |

1)

Czy w przypadku, gdy spółka dominująca wnosi powództwo o odszkodowanie z tytułu antykonkurencyjnego zachowania innej spółki, w celu uzyskania naprawienia szkód wyrządzonych tym zachowaniem wyłącznie jej spółkom zależnym, sąd właściwy określa siedziba spółki dominującej, jako miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę w rozumieniu art. 7pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem Bruksela Ia”)?

| 2) | Czy dla zastosowania art. 7 pkt 2 rozporządzenia Bruksela Ia ma znaczenie to, że w czasie odmiennych transakcji nabycia będących przedmiotem sporu, nie wszystkie spółki zależne należały do grupy przedsiębiorstw spółki dominującej? |
| --- | --- |

2)

Czy dla zastosowania art. 7 pkt 2 rozporządzenia Bruksela Ia ma znaczenie to, że w czasie odmiennych transakcji nabycia będących przedmiotem sporu, nie wszystkie spółki zależne należały do grupy przedsiębiorstw spółki dominującej?

---

(1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/13 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 1 lipca 2022 r. – Generalstaatsanwaltschaft München/HF

(Sprawa C-435/22)

(2022/C 326/19)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht München

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Generalstaatsanwaltschaft München

Strona pozwana: HF

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. (zwanej dalej „KWUS”), w związku z art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1) należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie ekstradycji obywatela państwa trzeciego niebędącego obywatelem Unii w rozumieniu art. 20 TFUE przez organy państwa będącego stroną tej konwencji i państwa członkowskiego Unii do państwa trzeciego, jeżeli osoba, której dotyczy wniosek, została już prawomocnie skazana przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej za te same przestępstwa, do których odnosi się wniosek o ekstradycję, i wyrok został wykonany, a decyzja o odmowie ekstradycji tej osoby do państwa trzeciego byłaby możliwa tylko w przypadku zaakceptowania naruszenia dwustronnej umowy o ekstradycji zawartej z tym państwem trzecim?

---

(1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/13 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/13

---

Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Irlandia

(Sprawa C-439/22)

(2022/C 326/20)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: U. Małecka, L. Malferrari, E. Manhaeve, J. Samnadda, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 (1) z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 124 ust. 1 tej dyrektywy; lub w każdym razie nie informując o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 (1) z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 124 ust. 1 tej dyrektywy; lub w każdym razie nie informując o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

| — | zasądzenie od Irlandii na rzecz Komisji ryczałtu w wysokości 5 544,9 EUR dziennie, przy czym minimalna kwota ryczałtu wynosi 1 376 000 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Irlandii na rzecz Komisji ryczałtu w wysokości 5 544,9 EUR dziennie, przy czym minimalna kwota ryczałtu wynosi 1 376 000 EUR;

| — | jeżeli uchybienie stwierdzone w pkt 1 trwało do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, zasądzenie od Irlandii na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 24 942,9 EUR za każdy dzień, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania obowiązków wynikających z dyrektywy, oraz |
| --- | --- |

—

jeżeli uchybienie stwierdzone w pkt 1 trwało do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, zasądzenie od Irlandii na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 24 942,9 EUR za każdy dzień, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania obowiązków wynikających z dyrektywy, oraz

| — | obciążenie Irlandii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (wersja przekształcona) określa zasady rynków telekomunikacyjnych. Artykuł 124 ust. 1 dyrektywy ustanawia dzień 21 grudnia 2020 r. jako termin transpozycji dla państw członkowskich.

Pismem z dnia 3 lutego 2021 r. Komisja skierowała do Irlandii wezwanie do usunięcia uchybienia w sytuacji, gdy nie otrzymała ona od Irlandii żadnego powiadomienia dotyczącego przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy. Pismem z dnia 23 września 2021 r., wobec braku jakichkolwiek dalszych powiadomień dotyczących transpozycji dyrektywy, Komisja skierowała do Irlandii uzasadnioną opinię. Środki transpozycji nie zostały jednak jeszcze przyjęte przez Irlandię, a w każdym razie nie powiadomiła ona o nich Komisji.

---

(1)  Dz.U. 2018, L 321, s. 36.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/14 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/14

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

(Sprawa C-449/22)

(2022/C 326/21)

Język postępowania: portugalski

Strony

Skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Caro de Sousa, U. Małecka, L. Malferrari i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

| — | stwierdzenie, że Republika Portugalska nie przyjęła przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (EKŁE) najpóźniej do dnia 21 grudnia 2020 r. oraz że w każdym razie nie powiadomiła Komisji o przyjęciu tych przepisów, uchybiając w ten sposób zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 124 ust. 1 dyrektywy. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że Republika Portugalska nie przyjęła przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (EKŁE) najpóźniej do dnia 21 grudnia 2020 r. oraz że w każdym razie nie powiadomiła Komisji o przyjęciu tych przepisów, uchybiając w ten sposób zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 124 ust. 1 dyrektywy.

| — | zasądzenie od Republiki Portugalskiej zapłaty dziennego ryczałtu w wysokości 5 181,13 EUR począwszy od dnia 22 grudnia 2020 r. do dnia wykonania zobowiązania przez Republikę Portugalską lub w dniu ogłoszenia wyroku na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE i to w wysokości minimalnej 1 286 000 EUR. |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Republiki Portugalskiej zapłaty dziennego ryczałtu w wysokości 5 181,13 EUR począwszy od dnia 22 grudnia 2020 r. do dnia wykonania zobowiązania przez Republikę Portugalską lub w dniu ogłoszenia wyroku na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE i to w wysokości minimalnej 1 286 000 EUR.

| — | zasądzenie od Republiki Portugalskiej zapłaty dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 23 307,30 EUR, licząc od dnia ogłoszenia wyroku do dnia wykonania zobowiązania przez Republikę Portugalską. |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Republiki Portugalskiej zapłaty dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 23 307,30 EUR, licząc od dnia ogłoszenia wyroku do dnia wykonania zobowiązania przez Republikę Portugalską.

| — | obciążenie Republiki Portugalii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Portugalii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 (1) z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (zwany dalej „EKŁE”). Dyrektywa powinna była zostać transponowana do portugalskiego porządku prawnego najpóźniej do dnia 21 grudnia 2020 r. i Republika Portugalska powinna była powiadomić Komisję o przepisach wydanych w celu zapewnienia jej transpozycji.

W dniu 3 lutego 2021 r. Komisja skierowała do Republiki Portugalskiej wezwanie do usunięcia uchybienia. Następnie w dniu 23 września 2021 r. Republika Portugalska została powiadomiona o uzasadnionej opinii. Republika Portugalska nie przyjęła jeszcze przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła Komisji o przyjęciu tych przepisów.

---

(1)  Dz.U. 2018, L 321, s. 36.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/15 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/15

---

Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska

(Sprawa C-452/22)

(2022/C 326/22)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: L. Malferrari, E. Manhaeve, U. Małecka, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

| (1) | stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (1), a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy; |
| --- | --- |

(1)

stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (1), a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy;

| (2) | nakazanie Rzeczypospolitej Polskiej zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu w oparciu o dzienną kwotę 13 180,5 EUR dziennie, przy czym minimalna kwota ryczałtu powinna wynosić 3 270 000 EUR; |
| --- | --- |

(2)

nakazanie Rzeczypospolitej Polskiej zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu w oparciu o dzienną kwotę 13 180,5 EUR dziennie, przy czym minimalna kwota ryczałtu powinna wynosić 3 270 000 EUR;

| (3) | jeżeli uchybienie zobowiązaniom stwierdzone w pkt 1 trwa do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, nakazanie Rzeczypospolitej Polskiej zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 59 290,5 EUR za każdy dzień od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do momentu, kiedy wywiąże się z zobowiązań wynikających z dyrektywy; oraz |
| --- | --- |

(3)

jeżeli uchybienie zobowiązaniom stwierdzone w pkt 1 trwa do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, nakazanie Rzeczypospolitej Polskiej zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 59 290,5 EUR za każdy dzień od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do momentu, kiedy wywiąże się z zobowiązań wynikających z dyrektywy; oraz

| (4) | obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

(4)

obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 ustanawia ramy regulacyjne dla sektora telekomunikacyjnego. Termin transpozycji dyrektywy przewidziano na dzień 21 grudnia 2020 r.

Komisja wystosowała do Rzeczypospolitej Polskiej wezwanie do usunięcia uchybienia w dniu 3 lutego 2021 r. W dniu 23 września 2021 r., Komisja wystosowała do Rzeczypospolitej Polskiej uzasadnioną opinię. Mimo tego, środki transponujące nie zostały jeszcze przyjęte przez Rzeczpospolitą Polską, a w każdym razie, nie zostały one zgłoszone Komisji.

---

(1)  Dz.U. 2018, L 321, s. 36.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/16 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/16

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Łotewska

(Sprawa C-454/22)

(2022/C 326/23)

Język postępowania: łotewski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Malferrari, E. Manhaeve, U. Małecka i A. Sauka)

Strona pozwana: Republika Łotewska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do art. 124 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (1), a w każdym razie nie przekazując Komisji tekstu tych przepisów, Republika Łotewska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do art. 124 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (1), a w każdym razie nie przekazując Komisji tekstu tych przepisów, Republika Łotewska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

| — | zasądzenie od Republiki Łotewskiej zapłaty ryczałtu w wysokości 1 145,34 EUR dziennie, lecz nie mniej niż 316 000 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Republiki Łotewskiej zapłaty ryczałtu w wysokości 1 145,34 EUR dziennie, lecz nie mniej niż 316 000 EUR;

| — | jeżeli uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego stwierdzone zgodnie z pkt 1 będzie się utrzymywać do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, zasądzenie od Republiki Łotewskiej na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 1 145,34 EUR za każdy dzień opóźnienia, licząc od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia zastosowania się przez Republikę Łotewską do zobowiązań ciążących na niej na mocy wspomnianej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

jeżeli uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego stwierdzone zgodnie z pkt 1 będzie się utrzymywać do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, zasądzenie od Republiki Łotewskiej na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 1 145,34 EUR za każdy dzień opóźnienia, licząc od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia zastosowania się przez Republikę Łotewską do zobowiązań ciążących na niej na mocy wspomnianej dyrektywy;

| — | obciążenie Republiki Łotewskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Łotewskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej ustanawia ramy prawne sektora telekomunikacji. Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 21 grudnia 2020 r.

W dniu 3 lutego 2021 r. Komisja wystosowała do Republiki Łotewskiej wezwanie do usunięcia uchybienia. W dniu 3 września 2021 r. Komisja wystosowała do niej uzasadnioną opinię. Republika Łotewska wciąż nie przyjęła jednak przepisów transponujących, a w każdym razie nie przekazała ich tekstu Komisji.

---

(1)  Dz.U. 2018, L 321, s. 36.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/16 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/16

---

Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii

(Sprawa C-457/22)

(2022/C 326/24)

Język postępowania: słoweński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kocjan, L. Malferrari, E. Manhaeve, U. Małecka, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Słowenii

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi o:

| — | stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów prawnych i administracyjnych, które są konieczne dla wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tym Komisji, Republika Słowenii uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy rzeczonej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów prawnych i administracyjnych, które są konieczne dla wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tym Komisji, Republika Słowenii uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy rzeczonej dyrektywy;

| — | zasądzenie do Republiki Słowenii na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE zapłaty dziennej okresowej kary pieniężnej w kwocie dziennej 6 256,17 EUR od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie z powodu uchybienia obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji dyrektywy (UE) 2018/1972; |
| --- | --- |

—

zasądzenie do Republiki Słowenii na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE zapłaty dziennej okresowej kary pieniężnej w kwocie dziennej 6 256,17 EUR od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie z powodu uchybienia obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji dyrektywy (UE) 2018/1972;

| — | zasądzenie od Republiki Słowenii na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE zapłaty ryczałtu w kwocie dziennej 1 390,77 EUR pomnożonej przez liczbę dni kiedy trwa naruszenie, co najmniej jednak ryczałtu w wysokości 383 000 EUR oraz |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Republiki Słowenii na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE zapłaty ryczałtu w kwocie dziennej 1 390,77 EUR pomnożonej przez liczbę dni kiedy trwa naruszenie, co najmniej jednak ryczałtu w wysokości 383 000 EUR oraz

| — | obciążenie Republika Słowenii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republika Słowenii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej ustanawia ramy prawne regulujące realizację sieci łączności elektronicznej i usługi łączności elektronicznej na poziomie Unii. Termin transpozycji rzeczonej dyrektywy upłynął w dniu 21 grudnia 2020 r.

Po upływie tego terminu Republika Słowenii nie powiadomiła Komisji o środkach przyjętych w celu dokonania transpozycji rzeczonej dyrektywy. Z tego względu Komisja wystosowała do Republiki Słowenii w dniu 4 lutego 2021 r. wezwanie do usunięcia uchybień, a w dniu 23 września 2021 r. – uzasadnioną opinię. Pomimo to Republika Słowenii nadal nie przyjęła środków koniecznych do dokonania transpozycji rzeczonej dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o tym Komisji.

---

(1)  (wersja przekształcona) Tekst mający znaczenie dla EOG, Dz.U. 2018, L 321, s. 36.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/17 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/17

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 2 maja 2022 r. w sprawie T-328/21, Airoldi Metalli/Komisja, wniesione w dniu 12 lipca 2022 r. przez Airoldi Metalli SpA

(Sprawa C-467/22 P)

(2022/C 326/25)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Airoldi Metalli SpA (przedstawiciele: M. Campa, M. Pirovano, V. Villante, D. Rovetta, avvocati, i P. Gjørtler, advokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznanie skargi wniesionej przez Airoldi Metalli Spa za dopuszczalną; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznanie skargi wniesionej przez Airoldi Metalli Spa za dopuszczalną;

| — | przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty w celu rozpatrzenia skargi Airoldi Metalli SpA; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty w celu rozpatrzenia skargi Airoldi Metalli SpA;

| — | obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty główne.

Zarzut pierwszy: naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni art. 263 ust. 4 FUE, a także wymogu i pojęcia aktu prawnego, który nie wymaga środków wykonawczych; błędna kwalifikacja okoliczności faktycznych i przeinaczenie dowodów.

Zarzut drugi: naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni art. 263 ust. 4 TFUE, a w szczególności wymogu „bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania”: błędna kwalifikacja okoliczności faktycznych.

---

Sąd

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/19 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/19

---

Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2022 r. – Danske Fragtmænd/Komisja

(Sprawa T-334/22)

(2022/C 326/26)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Danske Fragtmænd A/S (Åbyhøj, Dania) (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch, lawyer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną; |
| --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2022/459 z dnia 10 września 2021 r. (1).; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2022/459 z dnia 10 września 2021 r. (1).; oraz

| — | obciążenie Komisji jej kosztami, jak również tymi poniesionymi przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji jej kosztami, jak również tymi poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja dopuściła się błędu uznając, że przewidziane w umowie z października 2017 r. przyznanie Post Danmark kwoty około 5,67 mld koron szwedzkich (SEK) składa się z szeregu odrębnych środków, a mianowicie i) środka polegającego na przyznaniu Post Danmark przez Danię kwoty 1,683 mld SEK celem sfinansowania odpraw z tytułu zwolnienia pracowników; ii) środka polegającego na przyznaniu PostNord AB przez Danię kwoty 267 mln SEK (która ma zostać przekazana Post Danmark); iii) środka polegającego na przyznaniu PostNord AB przez Szwecję kwoty 400 mln SEK na rzecz PostNord AB (która ma zostać przekazana Post Danmark); oraz iv) środka polegającego na zastrzyku finansowym na kwotę 2,339 mld DKK (3,3 mld SEK), dokonanym na rzecz Post Danmark przez PostNord Group. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja dopuściła się błędu uznając, że przewidziane w umowie z października 2017 r. przyznanie Post Danmark kwoty około 5,67 mld koron szwedzkich (SEK) składa się z szeregu odrębnych środków, a mianowicie i) środka polegającego na przyznaniu Post Danmark przez Danię kwoty 1,683 mld SEK celem sfinansowania odpraw z tytułu zwolnienia pracowników; ii) środka polegającego na przyznaniu PostNord AB przez Danię kwoty 267 mln SEK (która ma zostać przekazana Post Danmark); iii) środka polegającego na przyznaniu PostNord AB przez Szwecję kwoty 400 mln SEK na rzecz PostNord AB (która ma zostać przekazana Post Danmark); oraz iv) środka polegającego na zastrzyku finansowym na kwotę 2,339 mld DKK (3,3 mld SEK), dokonanym na rzecz Post Danmark przez PostNord Group.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że, nawet jeśli dokonany na rzecz Post Danmark przez PostNord Group zastrzyk finansowy na kwotę 2,339 mld DKK (3,3 mld SEK) może zostać uznany za odrębny środek (quod non), Komisja popełniła błąd uznając, że ten dokonany przez PostNord Group na rzecz Post Danmark zastrzyk kapitałowy nie przysporzył Post Danmark korzyści. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że, nawet jeśli dokonany na rzecz Post Danmark przez PostNord Group zastrzyk finansowy na kwotę 2,339 mld DKK (3,3 mld SEK) może zostać uznany za odrębny środek (quod non), Komisja popełniła błąd uznając, że ten dokonany przez PostNord Group na rzecz Post Danmark zastrzyk kapitałowy nie przysporzył Post Danmark korzyści.

---

(1)  Decyzja Komisji (UE) 2022/459 z dnia 10 września 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.49668 (2019/C) (ex 2017/FC) i SA.53403 (2019/C) (ex 2017/FC) wdrożonej przez Danię i Szwecję na rzecz PostNord AB oraz Post Danmark A/S [notyfikowana jako dokument nr C(2021) 6568] (Dz.U. 2022, L 93, s. 146).

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/19 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/19

---

Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2022 r. – Heßler/Komisja

(Sprawa T-369/22)

(2022/C 326/27)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Michael Heßler (Mannebach, Deutschland) (przedstawiciel: adwokat I. Steuer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności wydanej w postępowaniu odwoławczym decyzji organu powołującego z dnia 25 marca 2022 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności wydanej w postępowaniu odwoławczym decyzji organu powołującego z dnia 25 marca 2022 r.;

| — | zobowiązanie pozwanej do utrzymania ulgi podatkowej na podstawie art. 3 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG, EURATOM, EWWiS) nr 260/68, zgodnie z wnioskami końcowymi dyrektorów administracji nr 222/04, tak długo, jak spełnione są przesłanki do jej uzyskania, z mocą wsteczną od dnia 1 sierpnia 2021 r.; |
| --- | --- |

—

zobowiązanie pozwanej do utrzymania ulgi podatkowej na podstawie art. 3 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG, EURATOM, EWWiS) nr 260/68, zgodnie z wnioskami końcowymi dyrektorów administracji nr 222/04, tak długo, jak spełnione są przesłanki do jej uzyskania, z mocą wsteczną od dnia 1 sierpnia 2021 r.;

| — | naliczenie odsetek od zaległych zapłat zgodnie z rozporządzeniem finansowym; |
| --- | --- |

—

naliczenie odsetek od zaległych zapłat zgodnie z rozporządzeniem finansowym;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z decyzją wydaną w postępowaniu odwoławczym skarżący, który na potrzeby dokonywania wykładni rozporządzenia nr 260/68 (1) powołuje się na wnioski końcowe dyrektorów administracji nr 222/04, nie bierze pod uwagę nowego orzecznictwa wypływającego z wyroku z dnia 12 marca 2020 r., XB/EBC (T-484/18, niepublikowany, EU:T:2020:90). Ponadto wnioski końcowe nie wywołują skutków wiążących w sprawach indywidualnych. Z tego względu administracja nie jest zobowiązana do ich stosowania, ponieważ ostatecznie wszystkie decyzje zostały wydane w sprawach indywidualnych. Fakt, że sytuacja skarżącego nie jest porównywalna z sytuacją skarżącego w sprawie T-484/18 nie ma znaczenia, ponieważ jedynie otrzymywanie dodatku na dzieci uprawnia do uzyskania ulgi podatkowej.

Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący bezczynności administracji






  — | Skarżący, jak dotychczas, złożył dwa wnioski o utrzymanie ulgi podatkowej z tytułu dwojga swoich dzieci w wieku powyżej 26 lat na podstawie art. 3 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia nr 260/68, jak zostało szczegółowo ustalone we wnioskach końcowych dyrektorów administracji nr 222/04. Następnie administracja przesłała mu dwie wiadomości elektroniczne, opisane jako powiadomienie, z informacją, że w związku z wyrokiem T-484/18 ulga podatkowa będzie przyznawana tylko wtedy, gdy wnioskodawca otrzymuje dodatek na dziecko. Skarżący nie mógł wnieść na to powiadomienie zażalenia na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego, ponieważ nie była to decyzja. W związku z tym w jego przekonaniu administracja nie podjęła decyzji w sprawie jego wniosku. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący bezczynności administracji

—

Skarżący, jak dotychczas, złożył dwa wnioski o utrzymanie ulgi podatkowej z tytułu dwojga swoich dzieci w wieku powyżej 26 lat na podstawie art. 3 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia nr 260/68, jak zostało szczegółowo ustalone we wnioskach końcowych dyrektorów administracji nr 222/04. Następnie administracja przesłała mu dwie wiadomości elektroniczne, opisane jako powiadomienie, z informacją, że w związku z wyrokiem T-484/18 ulga podatkowa będzie przyznawana tylko wtedy, gdy wnioskodawca otrzymuje dodatek na dziecko. Skarżący nie mógł wnieść na to powiadomienie zażalenia na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego, ponieważ nie była to decyzja. W związku z tym w jego przekonaniu administracja nie podjęła decyzji w sprawie jego wniosku.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący błędnego przedmiotu decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym






  — | Przedmiot zażalenia i decyzja nie miały ze sobą nic wspólnego. Skarżący złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników w związku z brakiem odpowiedzi. Natomiast w dniu 25 marca 2022 r. został natomiast oddalony rzekomy wniosek skarżącego o uchylenie decyzji, które w rzeczywistości nie zostały wydane, ponieważ były one prawidłowe. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący błędnego przedmiotu decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym

—

Przedmiot zażalenia i decyzja nie miały ze sobą nic wspólnego. Skarżący złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników w związku z brakiem odpowiedzi. Natomiast w dniu 25 marca 2022 r. został natomiast oddalony rzekomy wniosek skarżącego o uchylenie decyzji, które w rzeczywistości nie zostały wydane, ponieważ były one prawidłowe.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni pojęcia „dziecka pozostającego na utrzymaniu”






  — | Administracja stanęła na stanowisku, że dziećmi pozostającymi na utrzymaniu są tylko dzieci uprawniające do dodatku na dziecko. Jej zdaniem, ponieważ dzieci skarżącego przekroczyły granicę wieku 26 lat, skarżący nie ma już dzieci pozostających na utrzymaniu i w związku z tym nie jest uprawniony do ulgi podatkowej. Tym samym administracja pomyliła pojęcie dziecka pozostającego na utrzymaniu z dodatkowymi wymogami dotyczącymi otrzymywania dodatku na dziecko. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni pojęcia „dziecka pozostającego na utrzymaniu”

—

Administracja stanęła na stanowisku, że dziećmi pozostającymi na utrzymaniu są tylko dzieci uprawniające do dodatku na dziecko. Jej zdaniem, ponieważ dzieci skarżącego przekroczyły granicę wieku 26 lat, skarżący nie ma już dzieci pozostających na utrzymaniu i w związku z tym nie jest uprawniony do ulgi podatkowej. Tym samym administracja pomyliła pojęcie dziecka pozostającego na utrzymaniu z dodatkowymi wymogami dotyczącymi otrzymywania dodatku na dziecko.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący błędnej wykładni warunków przyznania ulgi podatkowej






  — | Skarżący uważa, że obowiązujące dotychczas wnioski końcowe dyrektorów administracji były częścią reformy regulaminu pracowniczego urzędników z 2004 r. i powinny być rozpatrywane również w tym kontekście. Administracja nie może po prostu wydzielić poszczególnych części z pakietu reform, kiedy jest to dla niej korzystne finansowo. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący błędnej wykładni warunków przyznania ulgi podatkowej

—

Skarżący uważa, że obowiązujące dotychczas wnioski końcowe dyrektorów administracji były częścią reformy regulaminu pracowniczego urzędników z 2004 r. i powinny być rozpatrywane również w tym kontekście. Administracja nie może po prostu wydzielić poszczególnych części z pakietu reform, kiedy jest to dla niej korzystne finansowo.

| — | W uzasadnieniu przytoczonego wyroku T-484/18 powołano się na wyrok z dnia 27 listopada 1980 r., Sorasio-Allo i in./Komisja (81/79, 82/79 i 146/79, EU:C:1980:270), a zatem nie może być mowy o jakimkolwiek nowym orzecznictwie. W wyroku tym Trybunał nie wziął pod uwagę wszystkich wersji językowych. Jego ówczesny wniosek, że ulga podatkowa stanowi uzupełnienie dodatku na dziecko, nie mógł znaleźć potwierdzenia w innych wersjach językowych rozporządzenia nr 260/68. Dotychczas nie miało to jednak znaczenia, gdyż przyznanie ulgi podatkowej dla starszych dzieci było bezsporne od dziesięcioleci. |
| --- | --- |

—

W uzasadnieniu przytoczonego wyroku T-484/18 powołano się na wyrok z dnia 27 listopada 1980 r., Sorasio-Allo i in./Komisja (81/79, 82/79 i 146/79, EU:C:1980:270), a zatem nie może być mowy o jakimkolwiek nowym orzecznictwie. W wyroku tym Trybunał nie wziął pod uwagę wszystkich wersji językowych. Jego ówczesny wniosek, że ulga podatkowa stanowi uzupełnienie dodatku na dziecko, nie mógł znaleźć potwierdzenia w innych wersjach językowych rozporządzenia nr 260/68. Dotychczas nie miało to jednak znaczenia, gdyż przyznanie ulgi podatkowej dla starszych dzieci było bezsporne od dziesięcioleci.

| — | Nawet w drodze wykładni historycznej na podstawie niemal identycznego brzmienia poprzedniego rozporządzenia 32 (EWG), 12 (EWEA) (2) nie można wywieść uzupełnienia dodatku na dziecko o ulgę podatkową na dziecko pozostające na utrzymaniu. Sformułowanie „ponadto” użyte jako łącznik wyraźnie odnosi się do zryczałtowanej kwoty wydatków, o której mowa w poprzednim akapicie rozpatrywanego artykułu, a nie do dodatku na dziecko. |
| --- | --- |

—

Nawet w drodze wykładni historycznej na podstawie niemal identycznego brzmienia poprzedniego rozporządzenia 32 (EWG), 12 (EWEA) (2) nie można wywieść uzupełnienia dodatku na dziecko o ulgę podatkową na dziecko pozostające na utrzymaniu. Sformułowanie „ponadto” użyte jako łącznik wyraźnie odnosi się do zryczałtowanej kwoty wydatków, o której mowa w poprzednim akapicie rozpatrywanego artykułu, a nie do dodatku na dziecko.

| — | W ramach wykładni prawnoporównawczej przyznanie ulgi podatkowej z tytułu utrzymywania osób pozostających na utrzymaniu jako obciążenia wyjątkowego stanowi normę, którą Rada powinna była przyjąć za wzór przy przyjmowaniu rozporządzenia nr 260/68. |
| --- | --- |

—

W ramach wykładni prawnoporównawczej przyznanie ulgi podatkowej z tytułu utrzymywania osób pozostających na utrzymaniu jako obciążenia wyjątkowego stanowi normę, którą Rada powinna była przyjąć za wzór przy przyjmowaniu rozporządzenia nr 260/68.

| — | Zarówno dodatek na dziecko, jak i ulga podatkowa wymagają istnienia dziecka pozostającego na utrzymaniu, jednakże otrzymywanie dodatku na dziecko nie jest wymagane do uzyskania ulgi podatkowej. Mamy tu do czynienia z błędem formalno-logicznym, który w niedopuszczalny sposób odwraca przyczynę i skutek. |
| --- | --- |

—

Zarówno dodatek na dziecko, jak i ulga podatkowa wymagają istnienia dziecka pozostającego na utrzymaniu, jednakże otrzymywanie dodatku na dziecko nie jest wymagane do uzyskania ulgi podatkowej. Mamy tu do czynienia z błędem formalno-logicznym, który w niedopuszczalny sposób odwraca przyczynę i skutek.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWIS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1968, L 56, s. 8).

(2)  Rozporządzenie nr 32 (EWG), nr 12 (EWEA) w sprawie określania zasad i procedury pobierania na rzecz Wspólnoty podatku przewidzianego w art. 12 ust. 1 protokołów w sprawie przywilejów i immunitetów Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 1962, 45, s. 1461).

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/21 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/21

---

Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2022 r. – Izuzquiza i in./Parlament

(Sprawa T-375/22)

(2022/C 326/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Luisa Izuzquiza (Berlin, Niemcy), Arne Semsrott (Berlin), Stefan Wehrmeyer (Berlin) (przedstawiciel: adwokat J. Pobjoy, Barrister-at-Law)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFEU, ostatecznej decyzji Parlamentu Europejskiego o sygnaturze A(2021)10718C z dnia 8 kwietnia 2022 r. w zakresie, w jakim Parlament Europejski stwierdził, że mógł powołać się na i) art. 4 ust. 1 lit) lub ii) art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), aby uzasadnić pełną lub częściową odmowę ujawnienia dokumentów, o które wnioskowali skarżący w ponownym wniosku z dnia 28 lutego 2022 r.; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFEU, ostatecznej decyzji Parlamentu Europejskiego o sygnaturze A(2021)10718C z dnia 8 kwietnia 2022 r. w zakresie, w jakim Parlament Europejski stwierdził, że mógł powołać się na i) art. 4 ust. 1 lit) lub ii) art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), aby uzasadnić pełną lub częściową odmowę ujawnienia dokumentów, o które wnioskowali skarżący w ponownym wniosku z dnia 28 lutego 2022 r.; oraz

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Parlament Europejski naruszył art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Parlament Europejski naruszył art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, Parlament Europejski naruszył art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, Parlament Europejski naruszył art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/22 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/22

---

Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2022 r. – Cayago Tec/EUIPO – iAqua (skutery wodne, łodzie motorowe)

(Sprawa T-377/22)

(2022/C 326/29)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Cayago Tec GmbH (Bad Salzuflen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Güell Serra)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: iAqua (Shenzen) Ltd (Shenzen, Chiny)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (skutery wodne, łodzie motorowe) – wzór wspólnotowy nr 6 611 570–0001

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 kwietnia 2022 r. w sprawie R 951/2021-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

| — | obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w związku z art. 4 i 6 tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w związku z art. 4 i 6 tego rozporządzenia.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/22 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/22

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2022 r. – PAN Europe/Komisja

(Sprawa T-412/22)

(2022/C 326/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat A. Bailleux)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2022 r. w przedmiocie oddalenia wniosku strony skarżącej o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/2068 (1) w zakresie, w jakim odracza ono wygaśnięcie zatwierdzenia dimoksystrobiny; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2022 r. w przedmiocie oddalenia wniosku strony skarżącej o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/2068 (1) w zakresie, w jakim odracza ono wygaśnięcie zatwierdzenia dimoksystrobiny;

| — | obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, podniesiony tytułem żądania głównego, dotyczy konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na fakt, że jej podstawą jest niezgodna z prawem interpretacja art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie środków ochrony roślin”) (2).






  — | strona skarżąca podnosi, że podstawą zaskarżonej decyzji jest interpretacja art. 17 rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin, która jest niezgodna z: |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, podniesiony tytułem żądania głównego, dotyczy konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na fakt, że jej podstawą jest niezgodna z prawem interpretacja art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie środków ochrony roślin”) (2).

—

strona skarżąca podnosi, że podstawą zaskarżonej decyzji jest interpretacja art. 17 rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin, która jest niezgodna z:

| — | przesłankami materialnymi ustanowionymi w art. 4, 5 i 21 oraz pkt 3.6.5. załącznika II do rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin i sformułowanymi w art. 9, 11, 168 i 191 TFUE oraz w art. 35 i 37 Karty praw podstawowych UE; |
| --- | --- |

—

przesłankami materialnymi ustanowionymi w art. 4, 5 i 21 oraz pkt 3.6.5. załącznika II do rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin i sformułowanymi w art. 9, 11, 168 i 191 TFUE oraz w art. 35 i 37 Karty praw podstawowych UE;

| — | wymogami celowościowymi sformułowanymi w art. 7, 9, 12, 14 i 15 rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin. |
| --- | --- |

—

wymogami celowościowymi sformułowanymi w art. 7, 9, 12, 14 i 15 rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin.

| 2. | Zarzut drugi, podniesiony tytułem żądania ewentualnego, dotyczy konieczności zaprzestania stosowania art. 17 rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin, zgodnie z art. 277 TFUE, ponieważ jest on sprzeczny z zasadą ostrożności, z art. 9, 11, 168 i 191 TFUE oraz z art. 35 i 37 Karty praw podstawowych UE.






  — | strona skarżąca twierdzi się, że gdyby Trybunał uznał, że podstawą zaskarżonej decyzji (oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji) jest prawidłowa interpretacja art. 17 rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin, należałoby stwierdzić, na podstawie art. 277, nieważność tego przepisu w ramach niniejszego postępowania, ponieważ byłby on sprzeczny z zasadą ostrożności, z art. 9, 11, 168 i 191 TFUE oraz art. 35 i 37 karty. W konsekwencji art. 17 nie mógłby stanowić prawidłowej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, której nieważność należy w związku z tym stwierdzić. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi, podniesiony tytułem żądania ewentualnego, dotyczy konieczności zaprzestania stosowania art. 17 rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin, zgodnie z art. 277 TFUE, ponieważ jest on sprzeczny z zasadą ostrożności, z art. 9, 11, 168 i 191 TFUE oraz z art. 35 i 37 Karty praw podstawowych UE.

—

strona skarżąca twierdzi się, że gdyby Trybunał uznał, że podstawą zaskarżonej decyzji (oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji) jest prawidłowa interpretacja art. 17 rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin, należałoby stwierdzić, na podstawie art. 277, nieważność tego przepisu w ramach niniejszego postępowania, ponieważ byłby on sprzeczny z zasadą ostrożności, z art. 9, 11, 168 i 191 TFUE oraz art. 35 i 37 karty. W konsekwencji art. 17 nie mógłby stanowić prawidłowej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, której nieważność należy w związku z tym stwierdzić.

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/2068 z dnia 25 listopada 2021 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do przedłużenia okresów zatwierdzenia substancji czynnych benfluralin, dimoksystrobina, fluazynam, flutolanil, mekoprop-P, mepikwat, metiram, oksamyl i piraklostrobina (Dz.U. 2021 L 421, s. 25).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009 L 309, s. 1).

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/23 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/23

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2022 r. – Cypr/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI)

(Sprawa T-415/22)

(2022/C 326/31)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, Barrister-at-Law, C. Milbradt, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GRILLOUMI” – zgłoszenie nr 15 963 291

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 kwietnia 2022 r. w sprawie R 1284/2018-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | orzeczenie, że EUIPO i druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą pokrywają własne koszty oraz obciążenie ich kosztami strony skarżącej. |
| --- | --- |

—

orzeczenie, że EUIPO i druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą pokrywają własne koszty oraz obciążenie ich kosztami strony skarżącej.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie przez Izbę Odwoławczą art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez dokonanie nieprawidłowej analizy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaków certyfikujących; |
| --- | --- |

—

Naruszenie przez Izbę Odwoławczą art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez dokonanie nieprawidłowej analizy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaków certyfikujących;

| — | Naruszenie przez Izbę Odwoławczą art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez dokonanie nieprawidłowej analizy podobieństwa towarów w świetle usług w niniejszej sprawie; |
| --- | --- |

—

Naruszenie przez Izbę Odwoławczą art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez dokonanie nieprawidłowej analizy podobieństwa towarów w świetle usług w niniejszej sprawie;

| — | Naruszenie przez Izbę Odwoławczą art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny znaczenia odróżniającego charakteru w odniesieniu do znaków certyfikujących. |
| --- | --- |

—

Naruszenie przez Izbę Odwoławczą art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny znaczenia odróżniającego charakteru w odniesieniu do znaków certyfikujących.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/24 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/24

---

Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2022 r. – MEDEX/EUIPO – Gerrit Cornelis Johan Stein (medex)

(Sprawa T-419/22)

(2022/C 326/32)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: MEDEX, živilska industrija, d.o.o. (Lublana, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat N. Čuden)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gerrit Cornelis Johan Stein (Elp, Niderlandy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy medex w kolorach rdzawoczerwonym, żółtym i białym – unijny znak towarowy nr 10 307 494

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2022 r. w sprawie R 1361/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 58, w szczególności art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 58, w szczególności art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/24 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/24

---

Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2022 r. – Coljnar/EUIPO – Barbarian Sports Wear (Barbarian fashion)

(Sprawa T-427/22)

(2022/C 326/33)

Język skargi: słoweński

Strony

Strona skarżąca: Nataly Coljnar (Maribor, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat A. Pregelj)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Barbarian Sports Wear Inc. (Kitchener, Ontario, Kanada)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Barbarian fashion – zgłoszenie nr 18 180 380

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie R 1953/2021-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO oraz spółki Barbarian Sports Wear Inc. wszystkimi kosztami postępowania, w tym poniesionymi przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO oraz spółki Barbarian Sports Wear Inc. wszystkimi kosztami postępowania, w tym poniesionymi przez skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/25 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/25

---

Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2022 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Arrowhead Pharmaceuticals (TRiM)

(Sprawa T-428/22)

(2022/C 326/34)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Arrowhead Pharmaceuticals, Inc. (Pasadena, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego TRiM – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 411 062

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia12 kwietnia 2022 r. w sprawie R 1158/2021-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odmowę dokonania rejestracji wskazującej Unię Europejską międzynarodowego znaku towarowego TRiM nr 1 411 062 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odmowę dokonania rejestracji wskazującej Unię Europejską międzynarodowego znaku towarowego TRiM nr 1 411 062 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług;

| — | obciążenie strony pozwanej i Arrowhead Pharmaceuticals, Inc., w razie jej wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej i Arrowhead Pharmaceuticals, Inc., w razie jej wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/26 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/26

---

Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Oatly/EUIPO – D’s Naturals (Wow no cow!)

(Sprawa T-429/22)

(2022/C 326/35)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Oatly AB (Malmö, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Johansson)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: D’s Naturals LLC (Cincinnati, Ohio, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Wow no cow!” – unijny znak towarowy nr 12 862 331

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 maja 2022 r. w sprawie R 1539/2021-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | oddalenie wniosku interwenienta o unieważnienie prawa do znaku i w konsekwencji zezwolenie na rejestrację unijnego znaku towarowego nr 12 862 331 „Wow no cow!” w odniesieniu do wszystkich towarów; |
| --- | --- |

—

oddalenie wniosku interwenienta o unieważnienie prawa do znaku i w konsekwencji zezwolenie na rejestrację unijnego znaku towarowego nr 12 862 331 „Wow no cow!” w odniesieniu do wszystkich towarów;

| — | nakazanie EUIPO zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącą w ramach niniejszej skargi oraz pokrycie własnych kosztów. |
| --- | --- |

—

nakazanie EUIPO zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącą w ramach niniejszej skargi oraz pokrycie własnych kosztów.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/26 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/26

---

Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2022 r. – Spreewood Distillers/EUIPO – Radgonske gorice (STORK)

(Sprawa T-433/22)

(2022/C 326/36)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Spreewood Distillers GmbH (Schlepzig, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker i D. Mienert)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Radgonske gorice d.o.o. (Gornja Radgona, Słowenia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STORK” – zgłoszenie nr 18 170 885

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2022 r. w sprawie R 1782/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/27 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/27

---

Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2022 r. – Topas/EUIPO – Tarczyński (VEGE STORY)

(Sprawa T-434/22)

(2022/C 326/37)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Topas GmbH (Mössingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokac S. Hofmann i W. Göpfert)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tarczyński S.A. (Trzebnica, Polska)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VEGE STORY” – zgłoszenie nr 18 213 582

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2022 r. w sprawie R 1977/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim na jej mocy uchylono decyzję dotyczącą sprzeciwu z dnia 29 września 2021 r. oraz oddalono sprzeciw w całości; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim na jej mocy uchylono decyzję dotyczącą sprzeciwu z dnia 29 września 2021 r. oraz oddalono sprzeciw w całości;

| — | obciążenie wnoszącego sprzeciw kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie sprzeciwu. |
| --- | --- |

—

obciążenie wnoszącego sprzeciw kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie sprzeciwu.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/28 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/28

---

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2022 r. – Pascoe pharmazeutische Präparate/EUIPO – Novartis Pharma (PASCELMO)

(Sprawa T-435/22)

(2022/C 326/38)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pascoe pharmazeutische Präparate GmbH (Gießen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Brandstätter i S. Clotten)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Novartis Pharma AG (Bazylea, Szwajcaria)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego PASCELMO – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 516 387

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 maja 2022 r. w sprawie R 1890/2021-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej oraz drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą, jeżeli przystąpi ona do niego w charakterze interwenienta. |
| --- | --- |

—

obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej oraz drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą, jeżeli przystąpi ona do niego w charakterze interwenienta.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/28 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/28

---

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2022 r. – Vanhove/EUIPO – Aldi Einkauf (bistro Régent)

(Sprawa T-437/22)

(2022/C 326/39)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Vanhove (Bordeaux, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Castagnon)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aldi Einkauf SE & Co. OHG (Essen, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy bistro Régent – zgłoszenie nr 18 136 358

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 maja 2022 r. w sprawie R 1113/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | dopuszczenie rejestracji unijnego znaku towarowego dla „win” z klasy 33; |
| --- | --- |

—

dopuszczenie rejestracji unijnego znaku towarowego dla „win” z klasy 33;

| — | obciążenie EUIPO oraz w stosownym wypadku również interwenienta kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO oraz w stosownym wypadku również interwenienta kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 list. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 list. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/29 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/29

---

Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2022 r. – Rada Perfumery/EUIPO – Prada (RADA PERFUMES)

(Sprawa T-439/22)

(2022/C 326/40)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rada Perfumery SRL (Cluj-Napoca, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat E.-M. Dicu)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Prada SA (Luksemburg, Luksemburg)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego RADA PERFUMES – zgłoszenie nr 18 186 386

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia12 kwietnia 2022 r. w sprawie R 1610/2021-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji oddalenie sprzeciwu, a w związku z tym dopuszczenie rejestracji unijnego znaku towarowego nr 18 186 386. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji oddalenie sprzeciwu, a w związku z tym dopuszczenie rejestracji unijnego znaku towarowego nr 18 186 386.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/30 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/30

---

Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2022 r. – Columbus Stainless/Komisja

(Sprawa T-445/22)

(2022/C 326/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Columbus Stainless (Pty) Ltd (Middleburg, Republika Południowej Afryki) (przedstawiciele: adwokaci Catrain González i F. Pili)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/664 z dnia 21 kwietnia 2022 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/159 nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (1) w całości lub w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/664 z dnia 21 kwietnia 2022 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/159 nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (1) w całości lub w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, który dzieli się na dwie części, dotyczący braku zawiadomienia przez Komisję o wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2015/478 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (2) oraz przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia. Skarżąca podnosi, że uchybienie Komisji stanowi istotne naruszenie prawa Unii, ponieważ narusza z jednej strony przepisy i zasady leżące u podstaw rozporządzenia podstawowego, interpretowane w świetle zasad WTO (pierwsza część zarzutu pierwszego), a z drugiej strony jej podstawowe prawo do obrony (część druga zarzutu pierwszego). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, który dzieli się na dwie części, dotyczący braku zawiadomienia przez Komisję o wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2015/478 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (2) oraz przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia. Skarżąca podnosi, że uchybienie Komisji stanowi istotne naruszenie prawa Unii, ponieważ narusza z jednej strony przepisy i zasady leżące u podstaw rozporządzenia podstawowego, interpretowane w świetle zasad WTO (pierwsza część zarzutu pierwszego), a z drugiej strony jej podstawowe prawo do obrony (część druga zarzutu pierwszego).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że uzasadnienie Komisji przyjęte w zaskarżonym rozporządzeniu jest sprzeczne z normami określonymi w art. 296 TFUE i utrwalonym orzecznictwie, które wymagają, by uzasadnienie było dostosowane do charakteru danego aktu i przedstawiało w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że uzasadnienie Komisji przyjęte w zaskarżonym rozporządzeniu jest sprzeczne z normami określonymi w art. 296 TFUE i utrwalonym orzecznictwie, które wymagają, by uzasadnienie było dostosowane do charakteru danego aktu i przedstawiało w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że dokonana przez Komisję ocena przesłanek zastosowania środków ochronnych wobec przywozu z Republiki Południowej Afryki opiera się na szeregu oczywistych błędów w ocenie istotnych okoliczności faktycznych, które doprowadziły do przyjęcia zaskarżonych aktów. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że dokonana przez Komisję ocena przesłanek zastosowania środków ochronnych wobec przywozu z Republiki Południowej Afryki opiera się na szeregu oczywistych błędów w ocenie istotnych okoliczności faktycznych, które doprowadziły do przyjęcia zaskarżonych aktów.

---

(1)  Dz.U. 2022, L 121, s. 12.

(2)  Dz.U. 2015, L 83, s. 16.

---

| 29.8.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 326/30 |
| --- | --- | --- | --- |

29.8.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 326/30

---

Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2022 r. – Corver/EUIPO (CHR ME)

(Sprawa T-446/22)

(2022/C 326/42)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Serge-Paul Corver (Lanaken, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. König)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy CHR ME – zgłoszenie nr 18 016 792

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 marca 2022 r. w sprawie R 2082/2021-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddala ona odwołanie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddala ona odwołanie;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

---