# Dziennik Urzędowy C 32/2020

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 32 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6331 stycznia 2020 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 32

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6331 stycznia 2020

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | II   Komunikaty |
| | KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2020/C 32/01 | Zawiadomienie Komisji w sprawie stosowania przepisów art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 | 1 |

Spis treści

Strona

II   Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2020/C 32/01

Zawiadomienie Komisji w sprawie stosowania przepisów art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011

1

---

| | IV   Informacje |
| --- | --- |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2020/C 32/02 | Kursy walutowe euro — 30 stycznia 2020 r. | 9 |
| | Trybunał Obrachunkowy |
| 2020/C 32/03 | Sprawozdanie specjalne nr 4/2020 Wykorzystanie nowych technologii obrazowania na potrzeby monitorowania wspólnej polityki rolnej – ogólnie odnotowano stałe postępy, ale w przypadku monitorowania w zakresie klimatu i środowiska zachodziły one wolniej | 10 |
| | Europejski Inspektor Ochrony Danych |
| 2020/C 32/04 | Streszczenie opinii Europejskiego Inspektora Danych Osobowych w sprawie wniosków dotyczących europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych | 11 |
| | INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH |
| 2020/C 32/05 | Nota informacyjna Komisji na podstawie art. 16 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty Ustanowienie obowiązku użyteczności publicznej w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych (
  1
  ) | 15 |
| 2020/C 32/06 | Nota informacyjna Komisji na podstawie art. 16 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty Zmiana obowiązku użyteczności publicznej w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych (
  1
  ) | 16 |
| 2020/C 32/07 | Nota informacyjna Komisji na podstawie art. 17 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty Zaproszenie do składania ofert w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych zgodnie z obowiązkiem użyteczności publicznej (
  1
  ) | 17 |

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2020/C 32/02

Kursy walutowe euro — 30 stycznia 2020 r.

9

Trybunał Obrachunkowy

2020/C 32/03

Sprawozdanie specjalne nr 4/2020 Wykorzystanie nowych technologii obrazowania na potrzeby monitorowania wspólnej polityki rolnej – ogólnie odnotowano stałe postępy, ale w przypadku monitorowania w zakresie klimatu i środowiska zachodziły one wolniej

10

Europejski Inspektor Ochrony Danych

2020/C 32/04

Streszczenie opinii Europejskiego Inspektora Danych Osobowych w sprawie wniosków dotyczących europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych

11

INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

2020/C 32/05

Nota informacyjna Komisji na podstawie art. 16 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty Ustanowienie obowiązku użyteczności publicznej w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych (
  1
  )

1

15

2020/C 32/06

Nota informacyjna Komisji na podstawie art. 16 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty Zmiana obowiązku użyteczności publicznej w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych (
  1
  )

1

16

2020/C 32/07

Nota informacyjna Komisji na podstawie art. 17 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty Zaproszenie do składania ofert w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych zgodnie z obowiązkiem użyteczności publicznej (
  1
  )

1

17

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE |
| | Europejski Bank Inwestycyjny |
| 2020/C 32/08 | Turniej innowacji społecznych w 2020 roku – zaproszenie do składania propozycji Idee, które zmieniają świat: turniej innowacji społecznych instytutu EBI – 2020 rok | 18 |
| | POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI |
| | Komisja Europejska |
| 2020/C 32/09 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa nr M.9434 — UTC/Raytheon) (
  1
  ) | 19 |
| | INNE AKTY |
| | Komisja Europejska |
| 2020/C 32/10 | Publikacja informacji dotyczącej zatwierdzenia standardowej zmiany w specyfikacji produktu sektora wina objętego nazwą pochodzenia, o której to zmianie mowa w art. 17 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/33 | 20 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE

Europejski Bank Inwestycyjny

2020/C 32/08

Turniej innowacji społecznych w 2020 roku – zaproszenie do składania propozycji Idee, które zmieniają świat: turniej innowacji społecznych instytutu EBI – 2020 rok

18

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

2020/C 32/09

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa nr M.9434 — UTC/Raytheon) (
  1
  )

1

19

INNE AKTY

Komisja Europejska

2020/C 32/10

Publikacja informacji dotyczącej zatwierdzenia standardowej zmiany w specyfikacji produktu sektora wina objętego nazwą pochodzenia, o której to zmianie mowa w art. 17 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/33

20

---

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG. |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

II Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 31.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 32/1 |
| --- | --- | --- | --- |

31.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/1

---

ZAWIADOMIENIE KOMISJI

w sprawie stosowania przepisów art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011

(2020/C 32/01)

1   WPROWADZENIE

Zgodnie z art. 26 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem”), jeżeli jest podany kraj lub miejsce pochodzenia danego środka spożywczego i nie jest on taki sam jak kraj lub miejsce pochodzenia jego podstawowego składnika, należy również określić kraj lub miejsce pochodzenia tego podstawowego składnika lub przynajmniej wskazać, że jest ono inne niż kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego.

W dniu 28 maja 2018 r. Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/775 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem wykonawczym”), w którym określono zasady dotyczące stosowania art. 26 ust. 3 rozporządzenia. W szczególności rozporządzenie wykonawcze wyjaśnia i harmonizuje sposób oznaczania pochodzenia podstawowego(-ych) składnika(-ów).

Celem niniejszego zawiadomienia Komisji jest zapewnienie wytycznych dotyczących stosowania przepisów art. 26 ust. 3 rozporządzenia podmiotom prowadzącym przedsiębiorstwo spożywcze i organom krajowym. Niniejsze zawiadomienie należy zatem odczytywać w związku z innymi odpowiednimi przepisami rozporządzenia oraz rozporządzenia wykonawczego. W szczególności niniejsze wytyczne pozostają bez uszczerbku dla zakazu podawania konsumentom wprowadzających w błąd informacji, przewidzianego w art. 7 rozporządzenia. W zawiadomieniu wyjaśnia się przepisy zawarte już w mającym zastosowanie prawodawstwie. Nie rozszerza się w nim w żaden sposób obowiązków wynikających z takiego prawodawstwa ani nie wprowadza żadnych dodatkowych wymogów dotyczących zainteresowanych podmiotów gospodarczych i właściwych organów.

Celem niniejszego zawiadomienia jest jedynie zapewnienie pomocy obywatelom, podmiotom gospodarczym i właściwym organom krajowym w stosowaniu art. 26 ust. 3 rozporządzenia oraz rozporządzenia wykonawczego. Jedynie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest upoważniony do interpretowania prawa Unii w wiążący sposób. Poglądy przedstawione w niniejszym zawiadomieniu nie mogą przesądzać o stanowisku, jakie Komisja Europejska może zająć przed sądami unijnymi i krajowymi.

2   PYTANIA DOTYCZĄCE ZAKRESU ART. 26 UST. 3 ROZPORZĄDZENIA

W art. 26 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia określono dwa warunki stosowania szczegółowych wymagań dotyczących etykietowania podstawowych składników: 1) wskazano kraj lub miejsce pochodzenia gotowego środka spożywczego; oraz 2) wskazany kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego nie jest taki sam (takie samo) jak w przypadku jego podstawowego składnika.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 akapit drugi szczegółowe obowiązki w zakresie etykietowania zawarte w art. 26 ust. 3 akapit pierwszy mają zastosowanie jedynie w przypadkach wchodzących w zakres rozporządzenia wykonawczego określonych w art. 1 rozporządzenia wykonawczego.

Istnieją dwa ograniczenia zakresu stosowania rozporządzenia wykonawczego:

Po pierwsze, w art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego określono, że kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego mogą być podane „w jakiejkolwiek formie, takiej jak oświadczenia, ilustracje, symbole lub wyrażenia, odnoszące się do miejsc lub obszarów geograficznych, z wyjątkiem nazw geograficznych, które są częścią nazw zwyczajowych i rodzajowych i które bezpośrednio wskazują na pochodzenie, lecz ich powszechna interpretacja nie wskazuje na kraj lub miejsce pochodzenia”.

Po drugie, art. 1 ust. 2 stanowi, że rozporządzenie wykonawcze nie ma zastosowania do „oznaczeń geograficznych chronionych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 (3), rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (4), rozporządzenia (WE) nr 110/2008 (5) lub rozporządzenia (UE) nr 251/2014 (6) lub chronionych na mocy umów międzynarodowych” ani do zarejestrowanych znaków towarowych, gdy stanowią one oznaczenie pochodzenia. W motywie 6 rozporządzenia wykonawczego w odniesieniu do tego drugiego wyłączenia wyjaśniono, że chociaż art. 26 ust. 3 rozporządzenia zasadniczo musi również mieć zastosowanie do przypadków opisanych w tym drugim wyłączeniu, odpowiednie przepisy wykonawcze wymagają dalszej analizy i zostaną przyjęte na późniejszym etapie.

2.1.   Odniesienie do podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze

2.1.1.   Czy nazwa lub firma i adres podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze podane na etykiecie mogą spowodować zastosowanie art. 26 ust. 3 rozporządzenia?

Zgodnie z motywem 29 i art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia określenia związane z nazwą, firmą lub adresem podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze umieszczone na etykiecie nie stanowią oznaczenia kraju ani miejsca pochodzenia żywności w rozumieniu rozporządzenia. W związku z tym wszelkie odniesienia mające na celu identyfikację osobowości prawnej podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze zasadniczo nie powodują zastosowania art. 26 ust. 3 rozporządzenia.

Niemniej jednak takie określenia można, na podstawie art. 7 rozporządzenia, uznać za wprowadzające w błąd co do rzeczywistego kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego, jeżeli zostały one wyraźnie podkreślone na opakowaniu oraz w przypadkach gdy konkretne pochodzenie lub miejsce pochodzenia zostało wyraźnie wyróżnione, a pochodzenie to nie jest takie samo jak pochodzenie podstawowego składnika środka spożywczego. Właściwe organy krajowe powinny oceniać takie przypadki, uwzględniając wszystkie informacje podane na etykiecie i ogólną prezentację produktu.

2.2.   Nazwy marek

2.2.1.   Czy nazwy marek niechronione zarejestrowanymi znakami towarowymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, mogą spowodować zastosowanie art. 26 ust. 3 rozporządzenia?

W art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wyjaśniono, że chociaż oznaczenia pochodzenia będące częścią zarejestrowanych znaków towarowych wchodzą w zakres art. 26 ust. 3 rozporządzenia, rozporządzenie wykonawcze nie ma zastosowania do takich oznaczeń, w oczekiwaniu na przyjęcie szczegółowych zasad dotyczących stosowania art. 26 ust. 3 w odniesieniu do takich oznaczeń. Prawodawca Unii uznał szczególny charakter i cele zarejestrowanych znaków towarowych regulowanych na podstawie szczegółowych przepisów Unii; w związku z czym Komisja przeprowadzi dalsze badania dotyczące właściwego sposobu oznaczania pochodzenia podstawowego składnika, które ma być podane na podstawie art. 26 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli jest to wymagane w przypadku tych oznaczeń. Z kolei zawierające informacje geograficzne marki, które są niezarejestrowanymi znakami towarowymi, nie są objęte tym tymczasowym wyłączeniem i dlatego oprócz obowiązków wynikających z art. 26 ust. 3 rozporządzenia dodatkowo zastosowanie ma do nich również rozporządzenie wykonawcze.

2.3.   Nazwa środka spożywczego

2.3.1.   Czy nazwy zwyczajowe zawierające informacje geograficzne należy uznać za wskazujące kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego?

W art. 2 ust. 2 lit. o) rozporządzenia „nazwę zwyczajową” zdefiniowano jako nazwę, która jest akceptowana jako nazwa środka spożywczego przez konsumentów w państwie członkowskim, w którym żywność ta jest sprzedawana, bez potrzeby jej dalszego wyjaśniania.

Zgodnie z motywem 8 i art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nazwy zwyczajowe i rodzajowe, w tym nazwy geograficzne bezpośrednio wskazujące na pochodzenie, ale których powszechna interpretacja nie wskazuje na kraj lub miejsce pochodzenia danego środka spożywczego, nie wchodzą w zakres rozporządzenia wykonawczego. Takie nazwy często odnoszą się do geograficznego miejsca, regionu lub kraju, w których dany środek spożywczy był pierwotnie produkowany lub wprowadzany do obrotu i z czasem stały się nazwami rodzajowymi/zwyczajowymi pewnej kategorii środków spożywczych. Pod warunkiem, że takie nazewnictwo rodzajowe i nazwy zwyczajowe nie stwarzają wśród konsumentów wrażenia dotyczącego konkretnego pochodzenia geograficznego danego środka spożywczego, ich wykorzystywanie nie powoduje zastosowania art. 26 ust. 3 rozporządzenia.

Przykład: (kiełbasy) frankfurterki.

Ponieważ pytanie dotyczy zrozumienia przez konsumentów w każdym państwie członkowskim, a wśród konsumentów w UE istnieją znaczne różnice w postrzeganiu tych aspektów, należy oceniać w poszczególnych przypadkach, czy dana nazwa jest dla konsumenta wyraźnie zrozumiała jako nazwa rodzajowa/zwyczajowa.

2.3.2.   Czy nazwy przewidziane w przepisach zawierające informacje geograficzne należy uznać za wskazujące kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego?

Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. n) rozporządzenia „nazwa przewidziana w przepisach” oznacza nazwę środka spożywczego określoną w mających zastosowanie przepisach unijnych lub, w przypadku braku takich przepisów unijnych, nazwę przewidzianą w przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych mających zastosowanie w państwie członkowskim, w którym żywność ta jest sprzedawana konsumentowi finalnemu lub zakładom żywienia zbiorowego.

Innymi słowy, takie nazwy to skodyfikowane nazwy zwyczajowe, w przypadku których prawodawca uznał, że istotne jest zharmonizowanie ich stosowania oraz często składu określanych nimi produktów w celu zapewnienia, aby spełnione zostały oczekiwania konsumenta dotyczące cech środków spożywczych sprzedawanych pod konkretną nazwą.

W świetle powyższego nazwy przewidziane w przepisach zawierające informacje geograficzne nie powinny być uznawane za oznaczające pochodzenie w rozumieniu art. 26 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli prawodawca uwzględnił już art. 26 ust. 3.

2.4.   Różne informacje na etykietach

2.4.1.   Czy wyrażenia takie jak „wykonano w”, „wyprodukowano w” i „produkt z”, po których następuje informacja geograficzna, należy uznać za wskazujące kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego?

Informacje takie jak „wykonano w (państwo)”, „wytworzono w (państwo)” czy „wyprodukowano w (państwo)” kojarzą się konsumentom z oznaczeniem pochodzenia w rozumieniu art. 26 ust. 3 i w związku z tym zasadniczo należy je postrzegać jako określenie kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego. Ponadto wyrażenia te odnoszą się do procesu produkcji lub procesu wytwarzania, które w przypadku przetworzonych środków spożywczych mogłyby odpowiadać rozumieniu kraju pochodzenia na potrzeby rozporządzenia, jak określono w art. 60 ust. 2 unijnego kodeksu celnego (7), tj. poddaniu ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu lub obróbce środka spożywczego, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania.

Podobnie informacja „produkt z (państwo)” ogólnie sugeruje konsumentowi oznaczenie pochodzenia w rozumieniu art. 26 ust. 3 rozporządzenia. Ponadto wyrażenie „produkt z” może także sugerować konsumentowi, że cały środek spożywczy, w tym jego składniki, pochodzi z państwa wskazanego na etykiecie.

2.4.2.   Czy informacje takie jak „zapakowano w” lub „wyprodukowane/wytworzone przez X dla Y”, po których następuje nazwa podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze oraz jego adres, należy uznać za określające kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego?

Informacja „zapakowano w” wyraźnie wskazuje miejsce, gdzie środek spożywczy zapakowano i zasadniczo jako taka nie sugeruje konsumentowi oznaczenia pochodzenia w rozumieniu art. 26 ust. 3 rozporządzenia. W związku z tym, pomimo tego, że omawiane wyrażenie odnosi się do miejsca geograficznego, nie należy go uznawać za wskazujące kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego.

Wyrażenia takie jak „wyprodukowane przez / wytworzone przez / zapakowane przez” (nazwa podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze wraz z jego adresem) lub „wyprodukowane przez / wytworzone przez X dla Y” stanowi dosłowne odniesienie do właściwego podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze i zasadniczo raczej nie sugeruje konsumentowi oznaczenia pochodzenia środka spożywczego. Zgodnie z pkt 2.1.1 niniejszego zawiadomienia informacje dotyczące nazwy, firmy lub adresu podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze umieszczone na etykiecie nie stanowią oznaczenia kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego w rozumieniu rozporządzenia.

Niemniej jednak postrzeganie produktu przez konsumentów kształtują wszystkie elementy etykiety, w tym ogólna prezentacja produktu. W związku z tym przy ocenie ewentualnego wprowadzania w błąd odnośnie do pochodzenia środka spożywczego należy wziąć pod uwagę całe opakowanie.

2.4.3.   Czy akronimy, ilustracje lub inne dobrowolnie dodane informacje, które mają na celu wyłącznie pomóc konsumentom w odnalezieniu ich języka lokalnego na wielojęzycznych etykietach, należy uznać za określające kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego?

Takich oznaczeń nie powinno się uznawać za oznaczenie pochodzenia, jeżeli wyraźnie odnoszą się one do różnych wersji językowych informacji na temat żywności umieszczonych na etykiecie.

2.4.4.   Czy informacje, takie jak „rodzaj”, „typ”, „styl”, „receptura”, „inspirowany” lub „à la” zawierające informacje geograficzne, należy uznać za określające kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego?

Informacje takie jak „rodzaj”, „typ”, „styl”, „receptura”, „inspirowany” lub „à la” odnoszą się zwykle do receptury lub określonych cech środka spożywczego lub jego procesu przetwórczego i, jako takich, nie powinno się ich co do zasady uznawać za oznaczenie pochodzenia.

Przy ocenie ewentualnego wprowadzania w błąd odnośnie do pochodzenia środka spożywczego należy wziąć pod uwagę jednak całe opakowanie. Należy również wspomnieć, że w myśl art. 7 rozporządzenia wyżej wymienione informacje uzasadnione są tylko wtedy, gdy przedmiotowy środek spożywczy posiada określone cechy lub charakter lub podlegał określonemu procesowi produkcyjnemu, które uzasadniają deklarowane powiązanie z miejscem geograficznym wskazanym na etykiecie.

2.4.5.   Czy należy uznać, że symbol narodowy lub kolory flagi wskazują na kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego?

Z perspektywy konsumentów flagi i/lub mapy postrzegane są jako najbardziej istotne odniesienia w etykietowaniu pochodzenia. Z tego względu, co do zasady, wyraźne i widoczne flagi i/lub mapy odnoszące się do określonego terytorium geograficznego powinno się uznawać za oznaczenie pochodzenia i tym samym powinny one spowodować zastosowanie art. 26 ust. 3 rozporządzenia. Inne symbole narodowe, takie jak rozpoznawalny krajowy zabytek, krajobraz lub osoba mogą być również postrzegane przez konsumenta jako oznaczenie pochodzenia środka spożywczego. Ze względu na to, że sposób ich rozumienia zależy jednak od produktu i kraju, te treści graficzne należy oceniać odrębnie dla każdego przypadku. W tym kontekście państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę w szczególności umiejscowienie symboli/grafiki, ich wielkość, kolor, rozmiar czcionki i ogólny kontekst etykietowania środka spożywczego, tj. to, czy etykietowanie jako całość nie powoduje dezorientacji konsumentów co do pochodzenia żywności.

Stosowanie art. 26 ust. 3 rozporządzenia w odniesieniu do nazw marek opisano w pkt 2.2.1 niniejszego zawiadomienia.

Szczególną uwagę należy zwrócić na wykorzystywanie ilustracji i innych informacji dotyczących krajowych/lokalnych wydarzeń lub krajowych/lokalnych drużyn sportowych, które to informacje mają na celu uczczenie danego wydarzenia. Biorąc pod uwagę ich okazjonalny charakter, aby określić, czy art. 26 ust. 3 ma zastosowanie, oznaczenia takie należy oceniać odrębnie dla każdego przypadku.

2.4.6.   Czy informacje dodatkowe umieszczone na etykietach środków spożywczych zawierających oznaczenia geograficzne podlegające ochronie na mocy prawa Unii lub znaki towarowe powodują stosowanie art. 26 ust. 3 rozporządzenia?

W oczekiwaniu na przyjęcie szczegółowych zasad, rozporządzenie wykonawcze nie ma zastosowania do oznaczeń geograficznych chronionych na mocy prawa Unii i zarejestrowanych znaków towarowych, jak określono w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia. Gdyby na środku spożywczym znajdowały się jednak także inne informacje wizualne, w tym dotyczące tych samych lub innych miejsc geograficznych, takie informacje podlegałyby zakresowi rozporządzenia wykonawczego, jeżeli byłyby spełnione warunki określone w art. 26 ust. 3 rozporządzenia.

2.5.   Jaka jest współzależność między przepisami aktu wykonawczego i przepisami UE dotyczącymi ekologicznych środków spożywczych?

W rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 (8) („rozporządzenie w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych”) przewidziano ogólne ramy dotyczące zasad produkcji ekologicznej, w tym przepisy dotyczące stosowania wyrażeń odnoszących się do produkcji ekologicznej. Ponadto w rozporządzeniu tym określono warunki w zakresie etykietowania produktów ekologicznych i stosowania logo UE i ustanowiono w nim obowiązek, aby w przypadku stosowania tego logo zamieszczać oznaczenie miejsca wytworzenia nieprzetworzonych produktów rolniczych (surowców rolniczych) będących składnikami danego produktu. Przepisy te zapewnią konsumentowi informacje równoważne informacjom, o których mowa w art. 26 ust. 3.

Zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia stosuje się je bez uszczerbku dla wymogów dotyczących etykietowania przewidzianych w szczegółowych przepisach unijnych mających zastosowanie do określonych środków spożywczych. W tym kontekście przepisy rozporządzenia w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych należy uznać za lex specialis i mają one znaczenie nadrzędne względem art. 26 ust. 3 rozporządzenia. W rezultacie, zawsze gdy stosuje się unijne logo produkcji ekologicznej, art. 26 ust. 3 rozporządzenia nie ma zastosowania.

3   IDENTYFIKACJA PODSTAWOWEGO SKŁADNIKA

Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. q) rozporządzenia „podstawowy składnik” oznacza składnik lub składniki danego środka spożywczego, które stanowią więcej niż 50 % tego środka spożywczego lub które są na ogół kojarzone przez konsumenta z nazwą tego środka spożywczego i w odniesieniu do których jest wymagane w większości przypadków oznaczenie ilościowe.

3.1.   W jaki sposób powinno się identyfikować podstawowy składnik?

Do celów art. 26 ust. 3 rozporządzenia od podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze wymaga się przekazania informacji dotyczących podstawowego(-ych) składnika(-ów) przedmiotowego środka spożywczego, na podstawie definicji określonej w art. 2 ust. 2 lit. q) rozporządzenia.

W definicji prawnej podstawowego składnika wskazuje się dwa rodzaje kryteriów stosowanych do określania podstawowego składnika środka spożywczego: a) ilościowe, zgodnie z którym składnik ten stanowi więcej niż 50 % środka spożywczego i b) jakościowe, zgodnie z którym składnik kojarzony jest zwykle przez konsumentów z nazwą tego środka spożywczego.

Przy przekazywaniu informacji na temat podstawowego(-ych) składnika(-ów) środka spożywczego, podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze powinny wziąć pod uwagę różne elementy. W szczególności, poza składem ilościowym środka spożywczego, muszą one dokładnie rozważyć jego specyficzne cechy, charakter i całościowy wygląd etykiety. Muszą również rozważyć postrzeganie przedmiotowego środka spożywczego przez konsumentów i ich oczekiwania w odniesieniu do informacji o nim przekazanych. Podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze powinny wziąć pod uwagę, czy oznaczenie pochodzenia określonego składnika może znacząco wpłynąć na decyzje o kupnie podejmowane przez konsumenta oraz czy brak takiego oznaczenia pochodzenia wprowadzałby konsumentów w błąd.

Należy również wspomnieć, że w myśl art. 7 rozporządzenia informacje zamieszczone w celu oznaczenia pochodzenia podstawowego składnika nie mogą wprowadzać w błąd i w żadnym wypadku nie powinny stanowić obejścia przepisów i celów określonych w art. 26 ust. 3 rozporządzenia.

Należyte wdrożenie powyższych przepisów rozporządzenia egzekwują właściwe organy państw członkowskich.

3.2.   Czy środek spożywczy może mieć więcej niż jeden podstawowy składnik? Jeżeli tak, czy w przypadku środka spożywczego, który zawiera więcej niż jeden podstawowy składnik, powinno się wskazywać pochodzenie wszystkich podstawowych składników?

W definicji „podstawowego składnika” art. 2 ust. 2 lit. q) rozporządzenia stanowi, że może być to składnik (liczba pojedyncza tego słowa) lub składniki (jego liczba mnoga). Zgodnie z tym brzmieniem należy uznać, że w definicji „podstawowego składnika” przewidziano możliwość, że w środku spożywczym może znajdować się więcej niż jeden podstawowy składnik.

Ponadto z przepisów art. 26 ust. 3 rozporządzenia wynika, że jeżeli podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze zidentyfikuje, na podstawie istniejącej definicji, więcej niż jeden podstawowy składnik, należy wskazać kraj pochodzenia lub miejsce pochodzenia wszystkich tych podstawowych składników.

3.3.   Czy zastosowanie definicji podstawowego składnika może skutkować brakiem podstawowego składnika środka spożywczego?

Do celów art. 26 ust. 3 rozporządzenia należy najpierw ocenić, czy jakikolwiek składnik środka spożywczego należy uznać za jego podstawowy składnik na podstawie definicji określonej w art. 2 ust. 2 lit. q) rozporządzenia. Oznacza to, że środek spożywczy nie będzie posiadał żadnego podstawowego składnika w rozumieniu rozporządzenia, jeżeli żaden z jego składników nie stanowi więcej niż 50 % danego środka spożywczego, żaden z jego składników nie jest zwykle kojarzony przez konsumenta z nazwą tego środka spożywczego i w większości przypadków nie wymaga się oznaczenia ilościowego.

3.4.   Czy art. 26 ust. 3 rozporządzenia, a w konsekwencji rozporządzenie wykonawcze, obejmuje produkty jednoskładnikowe?

Art. 26 ust. 3 rozporządzenia może obejmować przetworzony produkt jednoskładnikowy w przypadkach, jeżeli jego ostatnie znaczące przetworzenie odbyło się w innym miejscu niż miejsce pochodzenia nieprzetworzonego składnika produktu lub w przypadku, gdy składnik pochodził z różnych miejsc. Sytuacja ta prowadziłaby do zastosowania art. 26 ust. 3 rozporządzenia w przypadku oznaczenia kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego oraz jeżeli kraj lub miejsce pochodzenia podstawowego składnika (jednego składnika) nie jest takie samo jak miejsce pochodzenia środka spożywczego.

3.5.   Czy powinno się określać pochodzenie w przypadkach, gdy konsumenci zdają sobie doskonale sprawę z tego, że podstawowy składnik środka spożywczego może pochodzić tylko spoza UE?

W rozporządzeniu nie przewidziano żadnego zwolnienia dotyczącego oznaczania kraju lub miejsca pochodzenia podstawowych składników, jeżeli ten kraj lub miejsce nie są takie same, jak w przypadku środka spożywczego. Z tego względu, nawet jeżeli podstawowy składnik środka spożywczego może być pozyskany tylko poza UE, a oznaczenie pochodzenia zamieszczone w odniesieniu do gotowego środka spożywczego wskazuje na UE (lub państwo(-a) członkowskie), zgodnie z przepisami art. 26 ust. 3 rozporządzenia, należy wskazać oznaczenie pochodzenia przedmiotowego podstawowego składnika.

3.6.   Czy podstawowy składnik może być składnikiem złożonym?

Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. h) rozporządzenia „składnik złożony” oznacza składnik, który sam w sobie jest produktem zawierającym więcej niż jeden składnik.

Składnik złożony objęty jest zakresem art. 26 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli spełnia warunki definicji podstawowego składnika zawartej w art. 2 ust. 2 lit. q) rozporządzenia.

W przypadku gdy zgodnie z art. 26 ust. 3 rozporządzenia należy podać informacje dotyczące pochodzenia podstawowego składnika, a podstawowy składnik jest składnikiem złożonym, podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze mają obowiązek podania odpowiednio szczegółowych informacji, które najlepiej pasują do danego środka spożywczego. W tym kontekście powinny one brać pod uwagę szczególny charakter przedmiotowego środka spożywczego, jego skład i proces wytwarzania, zrozumienie informacji przez konsumentów, oczekiwania z ich strony i zainteresowanie w odniesieniu do oznaczenia pochodzenia podstawowego składnika złożonego (miejsca, z którego pochodzi podstawowy składnik składnika złożonego, takiego jak miejsce zbioru lub miejsce produkcji), jak również to, w jaki sposób składniki składnika złożonego wskazuje się w wykazie składników.

Należy również wspomnieć, że w myśl art. 7 rozporządzenia informacje zamieszczone w odniesieniu do oznaczenia pochodzenia składnika złożonego nie mogą wprowadzać w błąd i w żadnym wypadku nie powinny stanowić obejścia przepisów i celów określonych w art. 26 ust. 3 rozporządzenia.

Należyte wdrożenie powyższych przepisów rozporządzenia egzekwują właściwe organy państw członkowskich.

4   POZIOMY GEOGRAFICZNE

Aby umożliwić konsumentom dokonanie świadomego wyboru na podstawie informacji, w rozporządzeniu wykonawczym określono szczegółowe zasady, które mają zastosowanie w przypadku, gdy kraj lub miejsce pochodzenia podstawowego składnika podany(-e) jest na podstawie art. 26 ust. 3 rozporządzenia. Zasady te mają na celu zapewnienie, aby informacje te były wystarczająco precyzyjne i zrozumiałe.

W tym celu w art. 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego dokonano harmonizacji obszarów geograficznych, do których musi odnosić się oznaczenie pochodzenia podstawowego składnika.

4.1.   Czy istnieje możliwość wskazania kraju lub miejsca pochodzenia tego samego podstawowego składnika poprzez odniesienie do różnych poziomów geograficznych (np. „UE i Szwajcaria”)?

Art. 2 rozporządzenia wykonawczego zawiera wykaz obszarów geograficznych, do których powinno się odnosić wskazanie pochodzenia podstawowego składnika. Aby spełnić wymogi art. 26 ust. 3 rozporządzenia, podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze muszą wybrać jeden z obszarów geograficznych wymienionych w art. 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego. Z brzmienia tego przepisu wynika, że rozporządzenie wykonawcze nie daje możliwości łączenia wymienionych tam poszczególnych poziomów geograficznych w odniesieniu do jednego podstawowego składnika.

Przykłady:

| — | „Szwajcaria” odpowiada obszarowi geograficznemu określonemu w art. 2 lit. a) ppkt (iv). „UE” odpowiada z kolei obszarowi geograficznemu określonemu w art. 2 lit. a) ppkt (i). W art. 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nie przewidziano możliwości łączenia tych dwóch obszarów. |
| --- | --- |

—

„Szwajcaria” odpowiada obszarowi geograficznemu określonemu w art. 2 lit. a) ppkt (iv). „UE” odpowiada z kolei obszarowi geograficznemu określonemu w art. 2 lit. a) ppkt (i). W art. 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nie przewidziano możliwości łączenia tych dwóch obszarów.

Podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze mogą jednak uzupełnić oznaczenia „UE” i „spoza UE” dodatkowymi informacjami, o ile jest to zgodne z wymaganiami ogólnymi określonymi w rozporządzeniu w odniesieniu do dobrowolnych informacji na temat żywności (art. 36 rozporządzenia). W szczególności takie informacje nie powinny wprowadzać w błąd ani dezorientować. W tym kontekście podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze mogą wskazać „Szwajcarię” jako dodatkową dobrowolną informację uzupełniającą wzmiankę „spoza UE”.

Przykład:

| — | „UE oraz spoza UE (Szwajcaria)” |
| --- | --- |

—

„UE oraz spoza UE (Szwajcaria)”

| — | „UE (Hiszpania) oraz spoza UE (Szwajcaria)” |
| --- | --- |

—

„UE (Hiszpania) oraz spoza UE (Szwajcaria)”

4.2.   Czy w celu wskazania kraju lub miejsca pochodzenia podstawowego składnika można połączyć państwa członkowskie z państwami trzecimi?

Art. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia wykonawczego zapewnia możliwość zadeklarowania państwa członkowskiego (państw członkowskich) lub państwa trzeciego (państw trzecich) jako oznaczenia pochodzenia podstawowego składnika. Oznacza to, że podmioty mogą wybrać jedno z tych oznaczeń lub oba.

5   UMIESZCZENIE I PREZENTACJA

Informacje podawane w odniesieniu do podstawowego składnika zgodnie z rozporządzeniem powinny stanowić uzupełnienie informacji przekazywanych konsumentom w odniesieniu do kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego. Powinny być dobrze widoczne i wyraźnie czytelne, a w stosownych przypadkach nieusuwalne. Aby osiągnąć ten cel, w art. 3 rozporządzenia wykonawczego ustanawia się przepisy dotyczące umieszczania i prezentacji przedmiotowych informacji.

5.1.   Czy kraj pochodzenia podstawowego składnika można wskazać z wykorzystaniem kodów państw?

Zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. i) rozporządzenia w przypadkach przewidzianych w art. 26 rozporządzenia istnieje obowiązek podania kraju lub miejsca pochodzenia. Ponadto na mocy art. 9 ust. 2 rozporządzenia dane szczegółowe, co do których istnieje obowiązek ich wskazania zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia, należy określić słownie i liczbowo i można wyrazić je dodatkowo za pomocą piktogramów lub symboli.

Z przepisów rozporządzenia wynika, że kraj pochodzenia podstawowego składnika należy zawsze podawać słownie. W tym względzie państwa członkowskie muszą ocenić, czy pewne kody państw można uznawać za słowa. W szczególności kod państwa może być dopuszczalny, o ile istnieje racjonalne oczekiwanie, że konsumenci w kraju, w którym środki spożywcze są wprowadzone na rynek, poprawnie by go rozumieli i nie zostaliby wprowadzeni w błąd. Mogłoby to dotyczyć skrótów takich jak „UK”, „USA” lub „UE”.

5.2.   Czy w przypadkach, gdy nazwa produktu zawiera oznaczenie pochodzenia i znajduje się w kilku miejscach na opakowaniu, oznaczenie pochodzenia podstawowego składnika powinno się wskazywać za każdym razem, gdy nazwa produktu jest umieszczona na środku spożywczym? To samo pytanie dotyczy oznaczeń graficznych takich jak flagi.

W art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego określono, że w przypadkach, w których oznaczenie pochodzenia środka spożywczego jest podane w formie słownej, informację dotyczącą pochodzenia podstawowego składnika należy umieścić w tym samym polu widzenia co oznaczenie kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego. Rozporządzenie wykonawcze nie przewiduje elastyczności, która umożliwiłaby oznaczenie pochodzenia podstawowego składnika tylko raz, jeżeli oznaczenie pochodzenia gotowego środka spożywczego zamieszcza się na etykiecie kilka razy.

Z rozporządzenia wynika, że oznaczenie pochodzenia podstawowego składnika należy przedstawić konsumentom w sposób wyraźny i widoczny, zawsze w tym samym polu widzenia co oznaczenie pochodzenia produktu, w tym flagi. W związku z tym w przypadku powtarzania się na opakowaniu nazwy handlowej zawierającej oznaczenie pochodzenia lub powtarzania się flagi, należy odpowiednio powtórzyć informacje dotyczące pochodzenia podstawowego(-ych) składnika(-ów).

5.3.   Czy art. 13 ust. 3 rozporządzenia ma również zastosowanie względem oznaczenia pochodzenia podstawowego składnika podanego zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego?

W art. 13 rozporządzenia określono ogólne zasady prezentacji obowiązkowych informacji na temat żywności, wymienionych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia, a tym samym również informacji na temat kraju lub miejsca pochodzenia w przypadkach określonych w art. 26 (art. 9 ust. 1 lit. i) rozporządzenia). Przepisy art. 13 rozporządzenia powinno się stosować bez uszczerbku dla szczegółowych przepisów unijnych mających zastosowanie do poszczególnych kategorii środków spożywczych.

W rozporządzeniu wykonawczym określono szczegółowe wymogi dotyczące prezentowania informacji w odniesieniu do oznaczenia pochodzenia podstawowego składnika. W szczególności w art. 3 tego rozporządzenia wskazano, że taka informacja musi pojawić się w tym samym polu widzenia co oznaczenie kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego i musi być zaprezentowana przy użyciu czcionki o rozmiarze, w którym wysokość x wynosi co najmniej 75 % wysokości x oznaczenia pochodzenia danego środka spożywczego. Ponadto stwierdza się, że w każdym przypadku rozmiar czcionki wykorzystanej do przedstawienia informacji na oznaczeniu pochodzenia podstawowego składnika nie może wynosić mniej niż 1,2 mm.

Wyżej wymienione wymogi szczegółowe rozporządzenia wykonawczego należy uzupełnić przepisami horyzontalnymi art. 13 rozporządzenia, które to przepisy powinno się stosować łącznie.

W art. 13 ust. 3 rozporządzenia przewidziano wyjątek w odniesieniu do wymaganego rozmiaru czcionki służącej do przedstawienia obowiązkowych danych szczegółowych w przypadku małych opakowań (których powierzchnia jest mniejsza niż 80 cm2). Ze względu na fakt, że przepisy art. 13 rozporządzenia mają zastosowanie względem obowiązkowych danych szczegółowych określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia, mają również zastosowanie względem oznaczenia pochodzenia podstawowego składnika podawanego zgodnie z art. 26 ust. 3 rozporządzenia. W przypadku opakowań lub pojemników, których największa powierzchnia ma pole mniejsze niż 80 cm2, wysokość x rozmiaru czcionki, o którym mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, musi wynosić co najmniej 0,9 mm.

---

(1)  Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18.

(2)  Dz.U. L 131 z 29.5.2018, s. 8.

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych, Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007, Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89, Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 16.

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 251/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych aromatyzowanych produktów sektora wina, uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91, Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 14.

(7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (wersja przekształcona), (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).

(8)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1.

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 31.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 32/9 |
| --- | --- | --- | --- |

31.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/9

---

Kursy walutowe euro (1)

30 stycznia 2020 r.

(2020/C 32/02)

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,1029 |
| JPY | Jen | 120,03 |
| DKK | Korona duńska | 7,4729 |
| GBP | Funt szterling | 0,84183 |
| SEK | Korona szwedzka | 10,6398 |
| CHF | Frank szwajcarski | 1,0690 |
| ISK | Korona islandzka | 135,90 |
| NOK | Korona norweska | 10,1738 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 25,250 |
| HUF | Forint węgierski | 338,36 |
| PLN | Złoty polski | 4,2873 |
| RON | Lej rumuński | 4,7770 |
| TRY | Lir turecki | 6,5970 |
| AUD | Dolar australijski | 1,6412 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,4577 |
| HKD | Dolar Hongkongu | 8,5678 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,6973 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,5030 |
| KRW | Won | 1 315,00 |
| ZAR | Rand | 16,2673 |
| CNY | Yuan renminbi | 7,6504 |
| HRK | Kuna chorwacka | 7,4423 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 15 094,84 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,5087 |
| PHP | Peso filipińskie | 56,246 |
| RUB | Rubel rosyjski | 69,6719 |
| THB | Bat tajlandzki | 34,405 |
| BRL | Real | 4,6836 |
| MXN | Peso meksykańskie | 20,6985 |
| INR | Rupia indyjska | 79,0110 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,1029

JPY

Jen

120,03

DKK

Korona duńska

7,4729

GBP

Funt szterling

0,84183

SEK

Korona szwedzka

10,6398

CHF

Frank szwajcarski

1,0690

ISK

Korona islandzka

135,90

NOK

Korona norweska

10,1738

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

25,250

HUF

Forint węgierski

338,36

PLN

Złoty polski

4,2873

RON

Lej rumuński

4,7770

TRY

Lir turecki

6,5970

AUD

Dolar australijski

1,6412

CAD

Dolar kanadyjski

1,4577

HKD

Dolar Hongkongu

8,5678

NZD

Dolar nowozelandzki

1,6973

SGD

Dolar singapurski

1,5030

KRW

Won

1 315,00

ZAR

Rand

16,2673

CNY

Yuan renminbi

7,6504

HRK

Kuna chorwacka

7,4423

IDR

Rupia indonezyjska

15 094,84

MYR

Ringgit malezyjski

4,5087

PHP

Peso filipińskie

56,246

RUB

Rubel rosyjski

69,6719

THB

Bat tajlandzki

34,405

BRL

Real

4,6836

MXN

Peso meksykańskie

20,6985

INR

Rupia indyjska

79,0110

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

---

Trybunał Obrachunkowy

| 31.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 32/10 |
| --- | --- | --- | --- |

31.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/10

---

Sprawozdanie specjalne nr 4/2020

„Wykorzystanie nowych technologii obrazowania na potrzeby monitorowania wspólnej polityki rolnej – ogólnie odnotowano stałe postępy, ale w przypadku monitorowania w zakresie klimatu i środowiska zachodziły one wolniej”

(2020/C 32/03)

Europejski Trybunał Obrachunkowy zawiadamia o publikacji sprawozdania specjalnego nr 4/2020 pt. „Wykorzystanie nowych technologii obrazowania na potrzeby monitorowania wspólnej polityki rolnej – ogólnie odnotowano stałe postępy, ale w przypadku monitorowania w zakresie klimatu i środowiska zachodziły one wolniej”.

Sprawozdanie to dostępne jest na stronie internetowej Europejskiego Trybunału Obrachunkowego: http://eca.europa.eu, gdzie można zapoznać się z jego treścią lub pobrać je w formie pliku.

---

Europejski Inspektor Ochrony Danych

| 31.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 32/11 |
| --- | --- | --- | --- |

31.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/11

---

Streszczenie opinii Europejskiego Inspektora Danych Osobowych w sprawie wniosków dotyczących europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych

(Pełny tekst niniejszej opinii jest dostępny w wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej na stronie internetowej EIOD www.edps.europa.eu)

(2020/C 32/04)

W kwietniu 2018 r. Komisja przedłożyła dwa wnioski – jeden dotyczący rozporządzenia i jeden dotyczący dyrektywy – w celu ustanowienia ram prawnych, które ułatwiłyby i przyspieszyłyby policji i organom wymiaru sprawiedliwości zabezpieczanie elektronicznego materiału dowodowego w sprawach transgranicznych i uzyskiwanie dostępu do niego. Od tego czasu Rada przyjęła tzw. podejścia ogólne w sprawie wniosków, a Parlament Europejski przedstawił kilka dokumentów roboczych. Swoją opinię wydała Europejska Rada Ochrony Danych. Na szczeblu międzynarodowym można było zaobserwować działania związane z tymi zagadnieniami, w szczególności rozpoczęcie negocjacji w sprawie międzynarodowej umowy dotyczącej transgranicznego dostępu do elektronicznego materiału dowodowego, a także prace nad drugim protokołem dodatkowym do konwencji o cyberprzestępczości. W niniejszej opinii EIOD pragnie przekazać unijnemu prawodawcy nowe przemyślenia na potrzeby dalszych prac nad wnioskami, uwzględniając opisany powyżej rozwój sytuacji.

W dzisiejszym świecie, który ulega zmianom pod wpływem nowych technologii, czas miewa często szczególne znaczenie dla umożliwienia organom uzyskania danych niezbędnych do realizacji ich misji. Jednocześnie nawet przy prowadzeniu śledztw w sprawach krajowych organy ścigania coraz częściej mają do czynienia z „sytuacjami transgranicznymi”, ponieważ korzystano po prostu z usług zagranicznego usługodawcy, a informacje są przechowywane elektronicznie w innym państwie członkowskim. EIOD popiera cel, jakim jest zapewnienie skutecznych narzędzi dostępnych organom ścigania w celu prowadzenia śledztw i ścigania przestępstw, a w szczególności przyjmuje z zadowoleniem cele wniosków, jakimi są przyspieszenie i usprawnienie dostępu do danych w sprawach transgranicznych poprzez uproszczenie procedur w obrębie UE.

Jednocześnie EIOD pragnie podkreślić, że wszelkie inicjatywy w tej dziedzinie muszą być podejmowane z pełnym poszanowaniem Karty praw podstawowych UE oraz unijnych ram ochrony danych osobowych, co jest niezbędne dla zapewnienia istnienia wszystkich koniecznych zabezpieczeń. W szczególności skuteczna ochrona praw podstawowych w procesie transgranicznego gromadzenia dowodów elektronicznych wymaga większego zaangażowania organów wymiaru sprawiedliwości w egzekwującym państwie członkowskim. Powinny być one systematycznie angażowane w ten proces od możliwie wczesnych etapów, mieć możliwość weryfikowania zgodności nakazów z Kartą praw podstawowych UE oraz obowiązek powołania się na tej podstawie na przesłanki do odmowy.

Ponadto w projektowanym rozporządzeniu należy doprecyzować definicje kategorii danych, zapewniając ich spójność z innymi definicjami kategorii danych występującymi w prawie Unii. EIOD zaleca również ponowną ocenę równowagi między różnymi typami przestępstw, dla których możliwe jest wydanie europejskiego nakazu wydania dowodów, a kategoriami danych z uwzględnieniem odpowiedniego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE.

Co więcej, EIOD formułuje konkretne zalecenia dotyczące kilku aspektów wniosków w sprawie elektronicznego materiału dowodowego, które wymagają dopracowania, a można wśród nich wymienić: autentyczność i poufność nakazów i przesyłanych danych; ograniczone zabezpieczanie na podstawie europejskich nakazów zabezpieczania dowodów; obowiązujące ramy ochrony danych; prawa osób, których dane dotyczą; osoby, których dane dotyczą korzystające z immunitetów i przywilejów; przedstawiciele prawni; terminy na realizację europejskich nakazów zabezpieczenia dowodów oraz możliwość sprzeciwienia się nakazowi przez usługodawców.

Wreszcie EIOD zwraca się o doprecyzowanie kwestii zależności między projektowanym rozporządzeniem a przyszłymi umowami międzynarodowymi. Projektowane rozporządzenie powinno zapewniać utrzymanie wysokiego poziomu ochrony danych w UE i stanowić punkt odniesienia przy negocjowaniu międzynarodowych umów w sprawie transgranicznego dostępu do elektronicznego materiału dowodowego.

1.   WPROWADZENIE I INFORMACJE OGÓLNE

| 1. | W dniu 17 kwietnia 2018 r. Komisja opublikowała dwa wnioski ustawodawcze (zwane dalej „wnioskami”), którym towarzyszyła ocena skutków (1), obejmująca:






  — | wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie (2) europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych (zwany dalej „projektowanym rozporządzeniem”), |
| --- | --- | --- |

1.

—

wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie (2) europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych (zwany dalej „projektowanym rozporządzeniem”),

| — | wniosek dotyczący dyrektywy ustanawiającej zharmonizowane przepisy dotyczące mianowania przedstawicieli prawnych w celu gromadzenia dowodów na potrzeby postępowań karnych (3) (zwany dalej „projektowaną dyrektywą”). |
| --- | --- |

—

wniosek dotyczący dyrektywy ustanawiającej zharmonizowane przepisy dotyczące mianowania przedstawicieli prawnych w celu gromadzenia dowodów na potrzeby postępowań karnych (3) (zwany dalej „projektowaną dyrektywą”).

| 2. | Projektowane rozporządzenie będzie istniało równolegle do dyrektywy 2014/41/UE w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego”) (4), która ma na celu ułatwienie procesu gromadzenia dowodów na terytorium innego państwa członkowskiego i obejmuje każdego rodzaju gromadzenie dowodów, w tym dowodów elektronicznych (5). Wszystkie państwa członkowskie, które brały udział w przyjmowaniu dyrektywy w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego (6) miały czas na wdrożenie jej do krajowego porządku prawnego do maja 2017 r. (7). |
| --- | --- |

2.

| 3. | W dniu 26 września 2018 r. Europejska Rada Ochrony Danych (8) (zwana dalej „EROD”) przyjęła opinię (9) w sprawie przedłożonych wniosków. |
| --- | --- |

3.

| 4. | W dniu 7 grudnia 2018 r. i 8 marca 2019 r. Rada przyjęła podejście ogólne odpowiednio w sprawie projektowanego rozporządzenia (10) i projektowanej dyrektywy (11). Parlament Europejski opublikował serię dokumentów roboczych. |
| --- | --- |

4.

| 5. | Europejski Inspektor Ochrony Danych (zwany dalej „EIOD”) z zadowoleniem przyjmuje fakt, że służby Komisji nieformalnie zwróciły się do niego o wydanie opinii przed przyjęciem wniosków. Również z zadowoleniem EIOD przyjmuje fakt odwołania się do jego opinii w motywie 66 projektowanego rozporządzenia oraz motywie 24 projektowanej dyrektywy. |
| --- | --- |

5.

| 6. | W dniu 5 lutego 2019 r. Komisja przyjęła dwa zalecenia dotyczące decyzji Rady: zalecenie dotyczące decyzji upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji w celu zawarcia porozumienia między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej w sprawie transgranicznego dostępu do dowodów elektronicznych na potrzeby współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych (12) oraz zalecenie dotyczące upoważnienia Komisji do uczestnictwa w negocjacjach w sprawie drugiego protokołu dodatkowego do Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości (CETS nr 185) (zwanej dalej „konwencją o cyberprzestępczości”) (13). Dwa wspomniane zalecenia były przedmiotem dwóch opinii wydanych przez EIOD (14). Zarówno negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi, jak i te toczące się w Radzie Europy, są ze sobą ściśle powiązane. |
| --- | --- |

6.

| 7. | W lutym 2019 r. Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych Parlamentu Europejskiego skierowała podobne pisma do EIOD i EROD, wnioskując o ocenę prawną oddziaływania amerykańskiej ustawy CLOUD (15), którą Kongres przyjął w marcu 2018 r., na europejskie ramy ochrony danych osobowych. W dniu 12 lipca 2019 r. EIOD i EROD przyjęły wspólną odpowiedź na ten wniosek, przedstawiając wstępną ocenę (16). |
| --- | --- |

7.

| 8. | W dniu 3 października 2019 r. Zjednoczone Królestwo i Stany Zjednoczone podpisały umowę dwustronną w sprawie transgranicznego dostępu do elektronicznego materiału dowodowego w celu zwalczania poważnych przestępstw (17). Jest to pierwsza umowa zawarta na szczeblu władzy wykonawczej umożliwiająca amerykańskim usługodawcom realizowanie wniosków o dane z obcego państwa zgodnie z amerykańską ustawą CLOUD Act. |
| --- | --- |

8.

Niniejsza opinia obejmuje obydwa wnioski, przy czym większy nacisk położono w niej na projektowane rozporządzenie. Zgodnie z misją EIOD w opinii skoncentrowano się na prawie do prywatności i ochronie danych osobowych, a jej celem jest zachowanie spójności względem opinii EROD 23/2018 i uzupełnienie jej przy jednoczesnym uwzględnieniu podejść ogólnych Rady i dokumentów roboczych Parlamentu Europejskiego.

5.   WNIOSKI

| 70. | EIOD popiera cel, jakim jest zapewnienie skutecznych narzędzi dostępnych organom ścigania i organom wymiaru sprawiedliwości w celu prowadzenia śledztw i ścigania przestępstw w świecie ulegającym zmianom pod wpływem nowych technologii. Jednocześnie EIOD chce zapewnić, aby działanie to było w pełni zgodne z kartą praw podstawowych UE oraz dorobkiem prawnym Unii w zakresie ochrony danych. Projektowane rozporządzenie wymagałoby przechowywania i przekazywania danych osobowych w obrębie Unii Europejskiej i poza nią między właściwymi organami państw członkowskich, podmiotami prywatnymi, a w niektórych przypadkach – organami państw trzecich. Wiązałoby się to z ograniczeniem dwóch podstawowych praw, jakimi są poszanowanie życia prywatnego i ochrona danych osobowych, gwarantowanych przez art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Aby tego rodzaju ograniczenia były zgodne z prawem, muszą spełniać warunki określone w art. 52 ust. 1 Karty, a szczególnie warunek konieczności. |
| --- | --- |

70.

| 71. | EIOD uważa, że należałoby prowadzić dalszą ocenę rozwiązań alternatywnych, które zapewniałyby większe środki bezpieczeństwa przy jednoczesnym zapewnieniu osiągnięcia tych samych celów. |
| --- | --- |

71.

| 72. | Po drugie, EIOD zauważa, że projektowane rozporządzenie obejmuje już szereg gwarancji proceduralnych. Tym niemniej EIOD wyraża zaniepokojenie faktem, że ważny obowiązek kontroli zgodności zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów i zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów z Kartą praw podstawowych UE powierzono usługodawcom i zaleca włączenie w tę kontrolę, na możliwie szybkim etapie procesu gromadzenia elektronicznego materiału dowodowego, organów wymiaru sprawiedliwości wyznaczonych przez wykonujące państwo członkowskie. |
| --- | --- |

72.

| 73. | EIOD zaleca zapewnienie większej spójności między definicjami kategorii danych z elektronicznego materiału dowodowego a istniejącymi definicjami szczególnych kategorii danych przewidzianych prawem Unii oraz ponowne rozważenie kwestii kategorii danych dostępu lub objęcie dostępu do tego rodzaju danych podobnymi warunkami, jakie mają zastosowanie w przypadku dostępu do kategorii danych dotyczących transakcji i danych dotyczących treści. W projektowanym rozporządzeniu określono jasno i bezpośrednio definicje każdej z kategorii danych w celu zapewnienia pewności prawnej dla wszystkich zaangażowanych zainteresowanych stron. EIOD zaleca również zmianę projektowanej definicji kategorii danych abonenta w celu jej większego doprecyzowania. |
| --- | --- |

73.

| 74. | Ponadto zaleca również ponowną ocenę równowagi między rodzajami przestępstw, w odniesieniu do których można wydać europejskie nakazy wydania i zabezpieczenia dowodów a objętymi kategoriami danych z uwzględnieniem odpowiedniego orzecznictwa TSUE. W szczególności możliwość wydania europejskiego nakazu wydania i zabezpieczenia dowodów w celu pozyskania danych dotyczących transakcji i danych dotyczących treści należy ograniczyć do poważnych przestępstw. EIOD przychylałby się do określenia zamkniętego katalogu konkretnych poważnych przestępstw, w odniesieniu do których możliwe jest wydanie europejskiego nakazu wydania i zabezpieczenia dowodów w celu pozyskania danych dotyczących transakcji i danych dotyczących treści, co zwiększyłoby również pewność prawa dla wszystkich zaangażowanych zainteresowanych stron. |
| --- | --- |

74.

| 75. | EIOD formułuje również zalecenia służące zapewnieniu poszanowania danych i prywatności przy osiągnięciu celu szybkiego gromadzenia materiału dowodowego na potrzeby konkretnego postępowania karnego. Zalecenia te dotyczą głównie bezpieczeństwa transmisji danych między wszystkimi zaangażowanymi zainteresowanymi stronami, autentyczności nakazów i zaświadczeń oraz ograniczonego zabezpieczania danych na podstawie europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów. |
| --- | --- |

75.

| 76. | Poza uwagami ogólnymi i głównymi zaleceniami wspomnianymi powyżej EIOD formułuje w niniejszej opinii dodatkowe zalecenia dotyczące następujących aspektów wniosków:






  — | odniesienia się do obowiązujących ram ochrony danych osobowych, |
| --- | --- | --- |

76.

—

odniesienia się do obowiązujących ram ochrony danych osobowych,

| — | praw osób, których dane dotyczą (większej przejrzystości i prawa do środka ochrony prawnej), |
| --- | --- |

—

praw osób, których dane dotyczą (większej przejrzystości i prawa do środka ochrony prawnej),

| — | osób, których dane dotyczą, korzystających z immunitetów i przywilejów, |
| --- | --- |

—

osób, których dane dotyczą, korzystających z immunitetów i przywilejów,

| — | powołania przedstawicieli prawnych na potrzeby gromadzenia materiału dowodowego w sprawach karnych, |
| --- | --- |

—

powołania przedstawicieli prawnych na potrzeby gromadzenia materiału dowodowego w sprawach karnych,

| — | terminu na realizację europejskiego nakazu wydania dowodów i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów i przedstawienie materiału dowodowego, |
| --- | --- |

—

terminu na realizację europejskiego nakazu wydania dowodów i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów i przedstawienie materiału dowodowego,

| — | możliwości sprzeciwienia się nakazom przez usługodawców na określonych podstawach. |
| --- | --- |

—

możliwości sprzeciwienia się nakazom przez usługodawców na określonych podstawach.

| 77. | Wreszcie EIOD ma świadomość szerszego kontekstu, w jakim przedkładano wnioski, jak również dwóch przyjętych decyzji Rady: jednej dotyczącej drugiego protokołu dodatkowego do konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości, a jednej dotyczącej rozpoczęcia negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi. Zwraca się o doprecyzowanie kwestii zależności między projektowanym rozporządzeniem a umowami międzynarodowymi. EIOD wyraża gotowość do konstruktywnej współpracy w celu zapewnienia spójności i zgodności ostatecznych tekstów z unijnymi ramami ochrony danych osobowych. |
| --- | --- |

77.

Bruksela, dnia 6 listopada 2019 r.

Wojciech Rafał WIEWIÓROWSKI

Zastępca Inspektora

---

(1)  Dokument roboczy służb Komisji: Ocena skutków, SWD(2018) 118 final (zwana dalej „oceną skutków”), dostępna na stronie: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=SWD%3A2018%3A118%3AFIN.

1

(2)  Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych, COM(2018) 225 final.

2

(3)  Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej zharmonizowane przepisy dotyczące mianowania przedstawicieli prawnych w celu gromadzenia dowodów na potrzeby postępowań karnych, COM(2018) 226 final.

3

(4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych, Dz.U. L 130 z 1.5.2014, s. 1; zob. art. 23 projektowanego rozporządzenia.

4

(5)  Dyrektywa w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego przewiduje ścisłą współpracę organu wydającego nakaz w jednym państwie członkowskim i organu egzekwującego nakaz w innym państwie członkowskim, czy też – stosownie do przypadku – współpracę za pośrednictwem organów centralnych powołanych przez zainteresowane państwa członkowskie. Ma ona na celu usprawnienie i przyspieszenie tej współpracy poprzez zapewnienie standardowych formularzy i ścisłych terminów oraz usunięcie kilku przeszkód współpracy transgranicznej, przykładowo: „[o]rgan wydający może wydać END w celu zastosowania wszelkich czynności służących tymczasowemu zapobieżeniu zniszczeniu, przekształceniu, usunięciu, przekazaniu lub pozbyciu się przedmiotu, który może być wykorzystany jako dowód” oraz „Organ wykonujący podejmuje decyzję co do zastosowania tego środka tymczasowego i informuje o niej tak szybko, jak to możliwe, a jeśli jest to wykonalne — w ciągu 24 godzin od otrzymania END” (art. 32); ponadto przy wykonaniu END w celu zidentyfikowania osób posiadających abonament na określony numer telefonu lub adres IP nie ma zastosowania wymóg podwójnej karalności (art. 10 ust. 2 lit. e) w związku z art. 11 ust. 2).

5

(6)  Wszystkie państwa członkowskie UE z wyjątkiem Danii i Irlandii.

6

(7)  Wszystkie państwa członkowskie wdrożyły dyrektywę w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego do swoich przepisów krajowych w 2017 r. lub 2018 r. Zob. status wdrożenia Europejskiej Sieci Sądowej: https://www.ejn-crimjust.europa.eu/ejn/EJN_Library_StatusOfImpByCat.aspx?l=PL&CategoryId=120.

7

(8)  EROD ustanowiona art. 68 RODO jest następcą grupy roboczej ustanowionej na podstawie art. 29 uchylonej dyrektywy 95/46/WE. EROD, podobnie jak dawniej Grupa Robocza Art. 29, składa się z przedstawicieli krajowych organów ochrony danych i EIOD.

8

(9)  Opinia 23/2018 z dnia 26 września 2018 r. w sprawie wniosków Komisji dotyczących europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych (art. 70 ust. 1 lit. b) (zwana dalej „opinią EROD 23/2018”), dostępna na stronie: https://edpb.europa.eu/sites/edpb/files/files/file1/eevidence_opinion_final_en.pdf.

9

(10)  https://www.consilium.europa.eu/pl/press/press-releases/2018/12/07/regulation-on-cross-border-access-to-e-evidence-council-agrees-its-position/.

10

(11)  https://www.consilium.europa.eu/pl/press/press-releases/2019/03/08/e-evidence-package-council-agrees-its-position-on-rules-to-appoint-legal-representatives-for-the-gathering-of-evidence/.

11

(12)  Zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji w celu zawarcia porozumienia między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie transgranicznego dostępu do dowodów elektronicznych na potrzeby współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, COM(2019) 70 final.

12

(13)  Zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej do uczestnictwa w negocjacjach w sprawie drugiego protokołu dodatkowego do Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości (CETS nr 185), COM(2019) 71 final Do dnia dzisiejszego konwencję Rady Europy o wzmocnieniu współpracy międzynarodowej w zwalczeniu przestępczości i elektronicznych materiałach dowodowych podpisały wszystkie państwa członkowskie UE, a nieomal wszystkie już ją ratyfikowały. Proces ratyfikowania konwencji o cyberprzestępczości toczy się nadal w Irlandii i Szwecji. Konwencja o cyberprzestępczości jest wiążącym instrumentem międzynarodowym, który wymaga od Układających się Stron określenia w prawie krajowym konkretnych przestępstw popełnionych przeciwko sieciom elektronicznym lub z ich wykorzystaniem oraz nadania konkretnych uprawnień i stworzenia procedur umożliwiających organom krajowym prowadzenie śledztw, w tym gromadzenie dowodów w sprawie przestępstw w postaci elektronicznej. Promuje się w niej również współpracę międzynarodową między Układającymi się Stronami. Są to konkretne środki służące stawieniu czoła wyzwaniom wynikającym ze zmienności danych. W tym względzie Konwencja przewiduje przyspieszone zabezpieczenie przechowywanych danych komputerowych. Ponieważ przeniesienie zabezpieczonego materiału dowodowego do państwa wnioskującego jest zależne od ostatecznej decyzji wydanej w odpowiedzi na wniosek o wzajemną pomoc prawną, zabezpieczenie nie powinno być zależne od pełnego katalogu przesłanek odmowy; w szczególności podwójna karalność powinna być wymagana wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach (art. 29).

13

(14)  Zob. opinia EIOD 2/2019 w sprawie mandatu negocjacyjnego na potrzeby zawieranej między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi umowy w sprawie transgranicznego dostępu do elektronicznego materiału dowodowego oraz opinia EIOD 3/2019 dotycząca uczestnictwa w negocjacjach dotyczących drugiego protokołu dodatkowego do budapesztańskiej konwencji o cyberprzestępczości.

14

(15)  Dostępne na stronie: https://www.congress.gov/bill/115th-congress/house-bill/1625/text.

15

(16)  https://edpb.europa.eu/our-work-tools/our-documents/letters/epdb-edps-joint-response-libe-committee-impact-us-cloud-act_fr

16

(17)  https://www.gov.uk/government/publications/ukusa-agreement-on-access-to-electronic-data-for-the-purpose-of-countering-serious-crime-cs-usa-no62019

17

---

INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

| 31.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 32/15 |
| --- | --- | --- | --- |

31.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/15

---

Nota informacyjna Komisji na podstawie art. 16 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty

Ustanowienie obowiązku użyteczności publicznej w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2020/C 32/05)

| państwo członkowskie | Francja |
| --- | --- |
| Trasa | Cayenne – Camopi
  Saint Georges – Camopi |
| Data wejścia w życie obowiązku użyteczności publicznej | 1 lipca 2020 r. |
| Adres, pod którym udostępnia się tekst oraz wszelkie istotne informacje lub dokumentację dotyczące obowiązku użyteczności publicznej | Délibération n° AP-2019-94 du 18 décembre 2019 – Nouvelles Obligations de Service Public relatives au transport aérien intérieur (Decyzja nr AP-2019-94 z dnia 18 grudnia 2019 r. – nowy obowiązek użyteczności publicznej dotyczący krajowego transportu lotniczego)
  https://www.ctguyane.fr/deliberations/ |

państwo członkowskie

Francja

Trasa

Cayenne – Camopi

Saint Georges – Camopi

Data wejścia w życie obowiązku użyteczności publicznej

1 lipca 2020 r.

Adres, pod którym udostępnia się tekst oraz wszelkie istotne informacje lub dokumentację dotyczące obowiązku użyteczności publicznej

Délibération n° AP-2019-94 du 18 décembre 2019 – Nouvelles Obligations de Service Public relatives au transport aérien intérieur (Decyzja nr AP-2019-94 z dnia 18 grudnia 2019 r. – nowy obowiązek użyteczności publicznej dotyczący krajowego transportu lotniczego)

https://www.ctguyane.fr/deliberations/

---

| 31.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 32/16 |
| --- | --- | --- | --- |

31.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/16

---

Nota informacyjna Komisji na podstawie art. 16 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty

Zmiana obowiązku użyteczności publicznej w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2020/C 32/06)

| państwo członkowskie | Francja |
| --- | --- |
| Trasa | Cayenne – Maripasoula;
  Cayenne – Saül;
  Cayenne – Grand Santi;
  St Laurent du Maroni – Grand Santi;
  St Laurent du Maroni – Maripasoula |
| Data wejścia w życie obowiązku użyteczności publicznej | 30 lipca 1996 r. (Cayenne – Maripasoula i Cayenne – Saül)
  25 kwietnia 2005 r. (Saint Laurent du Maroni – Grand Santi)
  1 czerwca 2005 r. (Cayenne – Grand Santi et St Laurent du Maroni – Maripasoula) |
| Data wejścia w życie niniejszej zmiany | 1 lipca 2020 r. |
| Adres, pod którym udostępnia się tekst oraz wszelkie istotne informacje lub dokumentację dotyczące obowiązku użyteczności publicznej | Délibération n° AP-2019-94 du 18 décembre 2019 – Nouvelles Obligations de Service Public relatives au transport aérien intérieur (Decyzja nr AP-2019-94 z dnia 18 grudnia 2019 r. – nowy obowiązek użyteczności publicznej dotyczący krajowego transportu lotniczego)
  https://www.ctguyane.fr/deliberations/ |

państwo członkowskie

Francja

Trasa

Cayenne – Maripasoula;

Cayenne – Saül;

Cayenne – Grand Santi;

St Laurent du Maroni – Grand Santi;

St Laurent du Maroni – Maripasoula

Data wejścia w życie obowiązku użyteczności publicznej

30 lipca 1996 r. (Cayenne – Maripasoula i Cayenne – Saül)

25 kwietnia 2005 r. (Saint Laurent du Maroni – Grand Santi)

1 czerwca 2005 r. (Cayenne – Grand Santi et St Laurent du Maroni – Maripasoula)

Data wejścia w życie niniejszej zmiany

1 lipca 2020 r.

Adres, pod którym udostępnia się tekst oraz wszelkie istotne informacje lub dokumentację dotyczące obowiązku użyteczności publicznej

Délibération n° AP-2019-94 du 18 décembre 2019 – Nouvelles Obligations de Service Public relatives au transport aérien intérieur (Decyzja nr AP-2019-94 z dnia 18 grudnia 2019 r. – nowy obowiązek użyteczności publicznej dotyczący krajowego transportu lotniczego)

https://www.ctguyane.fr/deliberations/

---

| 31.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 32/17 |
| --- | --- | --- | --- |

31.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/17

---

Nota informacyjna Komisji na podstawie art. 17 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty

Zaproszenie do składania ofert w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych zgodnie z obowiązkiem użyteczności publicznej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2020/C 32/07)

| państwo członkowskie | Francja |
| --- | --- |
| Trasy | Część 1 (Wschód):
  Cayenne – Camopi
  Saint Georges – Camopi
  Część 2 (Zachód):
  Cayenne – Maripasoula
  Cayenne – Saül
  Cayenne – Grand Santi
  St Laurent du Maroni – Grand Santi
  St Laurent du Maroni – Maripasoula |
| Okres obowiązywania umowy | 5 lat |
| Termin składania wniosków i ofert | 31 marca 2020 r. |
| Adres, pod którym udostępnia się tekst zaproszenia do składania ofert oraz wszelkie stosowne informacje lub dokumentację dotyczące przetargu publicznego i obowiązku użyteczności publicznej | Hôtel de la Collectivité Territoriale de Guyane
  Carrefour de Suzini – 4179, route de Montabo
  BP 47025 – 97307 Cayenne Cedex
  https://www.ctguyane.fr/marches-publics/ |

państwo członkowskie

Francja

Trasy

Część 1 (Wschód):

Cayenne – Camopi

Saint Georges – Camopi

Część 2 (Zachód):

Cayenne – Maripasoula

Cayenne – Saül

Cayenne – Grand Santi

St Laurent du Maroni – Grand Santi

St Laurent du Maroni – Maripasoula

Okres obowiązywania umowy

5 lat

Termin składania wniosków i ofert

31 marca 2020 r.

Adres, pod którym udostępnia się tekst zaproszenia do składania ofert oraz wszelkie stosowne informacje lub dokumentację dotyczące przetargu publicznego i obowiązku użyteczności publicznej

Hôtel de la Collectivité Territoriale de Guyane

Carrefour de Suzini – 4179, route de Montabo

BP 47025 – 97307 Cayenne Cedex

https://www.ctguyane.fr/marches-publics/

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE

Europejski Bank Inwestycyjny

| 31.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 32/18 |
| --- | --- | --- | --- |

31.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/18

---

Turniej innowacji społecznych w 2020 roku – zaproszenie do składania propozycji

Idee, które zmieniają świat: turniej innowacji społecznych instytutu EBI – 2020 rok

(2020/C 32/08)

Instytut EBI organizuje dziewiątą edycję turnieju innowacji społecznych

Turniej innowacji społecznych promuje innowacyjne pomysły i nagradza projekty, które oddziałują na społeczeństwo i środowisko w wielu dziedzinach – od edukacji, opieki zdrowotnej i tworzenia miejsc pracy po nowe technologie, systemy i procesy. Wszystkie projekty ubiegają się o dwie nagrody w Kategorii Ogólnej, a tegoroczne projekty dotyczące środowiska (ze szczególnym naciskiem na ochronę bioróżnorodności i ekosystemu) będą również konkurować o dwie nagrody w Kategorii Specjalnej. Autorzy zwycięskich projektów w obu kategoriach otrzymają pierwszą i drugą nagrodę w wysokości, odpowiednio, 50 000 EUR i 20 000 EUR.

Śledź nas na Facebooku: www.facebook.com/EibInstitute

Więcej informacji na temat tego turnieju (w tym, jak zgłaszać innowacyjne propozycje) można znaleźć na stronie internetowej pod adresem: http://institute.eib.org/programmes/social/social-innovation-tournament/

---

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

| 31.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 32/19 |
| --- | --- | --- | --- |

31.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/19

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa nr M.9434 — UTC/Raytheon)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2020/C 32/09)

1.

Zgłoszenie to dotyczy następujących przedsiębiorstw:

| — | United Technologies Corporation („UTC”, Stany Zjednoczone), |
| --- | --- |

—

United Technologies Corporation („UTC”, Stany Zjednoczone),

| — | Raytheon Company („Raytheon”, USA). |
| --- | --- |

—

Raytheon Company („Raytheon”, USA).

Przedsiębiorstwo UTC przejmuje, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wyłączną kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Raytheon.

Koncentracja dokonywana jest w drodze umowy lub w jakikolwiek inny sposób.

2.

| — | w przypadku UTC: dostarczanie zaawansowanych technologicznie produktów i usług dla systemów budowlanych oraz dla przemysłu lotniczego i kosmonautycznego. UTC obejmuje obecnie następujące główne jednostki gospodarcze: Otis Elevator Company; Carrier; Pratt & Whitney; Collins Aerospace Systems (nowa nazwa połączonych niedawno United Technologies Aerospace Systems i Rockwell Collins), |
| --- | --- |

—

w przypadku UTC: dostarczanie zaawansowanych technologicznie produktów i usług dla systemów budowlanych oraz dla przemysłu lotniczego i kosmonautycznego. UTC obejmuje obecnie następujące główne jednostki gospodarcze: Otis Elevator Company; Carrier; Pratt & Whitney; Collins Aerospace Systems (nowa nazwa połączonych niedawno United Technologies Aerospace Systems i Rockwell Collins),

| — | w przypadku Raytheon: kontrahent w sektorze obronności, dostawca pocisków kierowanych, czujników, elektroniki i profesjonalnych usług świadczonych dla klientów wojskowych i komercyjnych. |
| --- | --- |

—

w przypadku Raytheon: kontrahent w sektorze obronności, dostawca pocisków kierowanych, czujników, elektroniki i profesjonalnych usług świadczonych dla klientów wojskowych i komercyjnych.

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii.

4.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Należy zawsze podawać następujący numer referencyjny:

M.9434 — UTC/Raytheon

Uwagi można przesyłać do Komisji pocztą, pocztą elektroniczną lub faksem. Należy stosować następujące dane kontaktowe:

E-mail: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu

Faks +32 22964301

Adres pocztowy:

| European Commission |
| --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).

1

---

INNE AKTY

Komisja Europejska

| 31.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 32/20 |
| --- | --- | --- | --- |

31.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/20

---

Publikacja informacji dotyczącej zatwierdzenia standardowej zmiany w specyfikacji produktu sektora wina objętego nazwą pochodzenia, o której to zmianie mowa w art. 17 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/33

(2020/C 32/10)

Niniejsza informacja zostaje opublikowana zgodnie z art. 17 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (1) (UE) 2019/33.

INFORMACJA DOTYCZĄCA ZATWIERDZENIA STANDARDOWEJ ZMIANY

„Brachetto d’Acqui / ACQUI”

Numer referencyjny: PDO-IT-A1382-AM04

Data przekazania informacji: 25 września 2019

OPIS I UZASADNIENIE ZATWIERDZONEJ ZMIANY

1.   Opis win

Opis i uzasadnienie

W przypadku win niemusujących i win musujących „Brachetto d’Acqui” lub „Acqui” poziom minimalnej kwasowości miareczkowej zmieniono z 5 g/l do 4,5 g/l.

W przypadku wina musującego (Spumante) poziom minimalnej zawartości ekstraktu bezcukrowego obniżono z 18 g/l do 17 g/l.

Uzasadnienie

Zmiany warunków klimatycznych mają wpływ na fazy fenologiczne oraz dojrzewanie winogron, które często zachodzi wcześnie, w związku z czym dochodzi do obniżenia poziomu kwasowości moszczu, a tym samym win, które się z niego uzyskuje. Za zasadne uznano zatem obniżenie poziomu minimalnej kwasowości miareczkowej o 0,5 g/l.

Obniżenie zawartości ekstraktu bezcukrowego o jeden gram na litr stanowi formalną zmianę, w stosunku do oficjalnej metody, względem wcześniejszej wartości minimalnego suchego ekstraktu netto.

Zmiana ta dotyczy pkt 1.4 jednolitego dokumentu i art. 6 specyfikacji produktu.

2.   Wytyczenie obszaru produkcji i butelkowania wina

Opis i uzasadnienie:

| a) | zmieniono brzmienie przepisów dotyczących produkcji wina i obszaru butelkowania oraz związanych z nimi odstępstw, grupując wszystkie czynności określone już w art. 5 ust. 1 i 11 specyfikacji produktu w art. 5 ust. 1 oraz 2; |
| --- | --- |

a)

zmieniono brzmienie przepisów dotyczących produkcji wina i obszaru butelkowania oraz związanych z nimi odstępstw, grupując wszystkie czynności określone już w art. 5 ust. 1 i 11 specyfikacji produktu w art. 5 ust. 1 oraz 2;

| b) | zgodnie z odstępstwem określonym w obowiązujących przepisach UE wszystkie czynności w zakresie produkcji wina są dozwolone w całym regionie Piemontu i nie ograniczają się do prowincji Asti, Cuneo i Alessandria; |
| --- | --- |

b)

zgodnie z odstępstwem określonym w obowiązujących przepisach UE wszystkie czynności w zakresie produkcji wina są dozwolone w całym regionie Piemontu i nie ograniczają się do prowincji Asti, Cuneo i Alessandria;

| c) | jeżeli chodzi o wina „Brachetto d’Acqui” i „Acqui” Spumante, tylko w przypadku tych o zawartości cukrów dopuszczalnej dla win ekstra wytrawnych i półsłodkich proces drugiej fermentacji może się odbywać w granicach administracyjnych obszarów sąsiedzkich, do których należy Liguria, Lombardia, Emilia-Romania oraz Dolina Aosty, zgodnie z odstępstwem określonym w obowiązujących przepisach UE. |
| --- | --- |

c)

jeżeli chodzi o wina „Brachetto d’Acqui” i „Acqui” Spumante, tylko w przypadku tych o zawartości cukrów dopuszczalnej dla win ekstra wytrawnych i półsłodkich proces drugiej fermentacji może się odbywać w granicach administracyjnych obszarów sąsiedzkich, do których należy Liguria, Lombardia, Emilia-Romania oraz Dolina Aosty, zgodnie z odstępstwem określonym w obowiązujących przepisach UE.

Uzasadnienie

W lit. a) i b) zawarto formalne zmiany, w których określono przepisy w zakresie produkcji wina oraz jego butelkowania, a także odpowiednie odstępstwa w odniesieniu do poszczególnych rodzajów wina, w sposób zintegrowany oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami UE;

celem określonego w lit. c) rozszerzenia obszaru, na którym na mocy odstępstwa zatwierdzono czynności w zakresie produkcji tylko niektórych rodzajów wina musującego, jest stworzenie nowych możliwości dla producentów w związku z nowymi potrzebami rynkowymi.

Zmiany te dotyczą pkt 1.9 (Dalsze warunki) jednolitego dokumentu i art. 5 specyfikacji produktu.

3.   Etykietowanie

Opis i uzasadnienie

W nazwie i prezentacji win „Brachetto d’Acqui” lub „Acqui” oraz „Brachetto d’Acqui” lub „Acqui” Spumante posiadających oznaczenie „Denominazione di Origine Controllata e Garantita” [„kontrolowana i gwarantowana nazwa pochodzenia” lub DOCG] nie ma konieczności wskazywania zawartości cukru z wykorzystaniem liter innych niż te, którymi zapisano nazwę.

Uzasadnienie: ograniczenie usunięto, dając producentom większą swobodę w zakresie wyboru projektu etykiety.

Zmiany te dotyczą pkt 1.9 (Dalsze warunki) jednolitego dokumentu i art. 5 specyfikacji produktu.

JEDNOLITY DOKUMENT

1.   Nazwa produktu

„Brachetto d’Acqui”

„Acqui”

2.   Rodzaj oznaczenia geograficznego

ChNP – chroniona nazwa pochodzenia

3.   Kategorie produktów sektora wina

| 1. | Wino |
| --- | --- |

1.

| 6. | Aromatyczne gatunkowe wino musujące |
| --- | --- |

6.

4.   Opis wina

„Brachetto d’Acqui” lub „Acqui”

Wino wyprodukowane z winogron odmiany Brachetto o charakterystycznym i wyjątkowym aromacie, który jest bardziej lub mniej przeważający w zależności od zastosowanej metody produkcji wina. Winogrona uprawia się na precyzyjnie określonym obszarze w Piemoncie, w 26 gminach w prowincjach Asti i Alessandria.

Właściwości w momencie wprowadzenia do obrotu:

Barwa: rubinowa o średniej intensywności, przechodząca w barwę owocu granatu lub różową.

Aromat: charakterystyczny, bardzo delikatny, czasami owocowy, w wersji o niższej zawartości cukru przechodzący w korzenny.

Smak: delikatny, charakterystyczny, od wytrawnego po słodki.

Minimalna całkowita objętościowa zawartość alkoholu: 11,5 %, przy czym uzyskany poziom alkoholu wynosi 5 %.

Minimalna zawartość ekstraktu bezcukrowego: 18 g/l.

| Ogólne analityczne cechy charakterystyczne |
| --- |
| Maksymalna całkowita zawartość alkoholu (w % objętości) | |
| Minimalna rzeczywista zawartość alkoholu (w % objętości) | 5 |
| Minimalna kwasowość miareczkowa | 4,5 grama na litr, wyrażona jako kwas winowy |
| Maksymalna kwasowość lotna (w miliekwiwalentach na litr) | |
| Maksymalna całkowita zawartość dwutlenku siarki (w miligramach na litr) | |

Ogólne analityczne cechy charakterystyczne

Maksymalna całkowita zawartość alkoholu (w % objętości)

Minimalna rzeczywista zawartość alkoholu (w % objętości)

5

Minimalna kwasowość miareczkowa

4,5 grama na litr, wyrażona jako kwas winowy

Maksymalna kwasowość lotna (w miliekwiwalentach na litr)

Maksymalna całkowita zawartość dwutlenku siarki (w miligramach na litr)

„Brachetto d’Acqui” lub „Acqui” Spumante

Wino wyprodukowane z winogron odmiany Brachetto o charakterystycznym i wyjątkowym aromacie, który jest bardziej lub mniej dominujący w zależności od zastosowanej metody produkcji wina. Winogrona uprawia się na precyzyjnie określonym obszarze w Piemoncie, w 26 gminach w prowincjach Asti i Alessandria.

Właściwości w momencie wprowadzenia do obrotu:

Piana: delikatna, długotrwała.

Barwa: rubinowa o średniej intensywności, przechodząca w barwę owocu granatu lub różową.

Aromat: charakterystyczny, delikatny, czasami owocowy, w wersji o niższej zawartości cukru przechodzący w korzenny.

Smak: delikatny, charakterystyczny, od ekstra wytrawnego po słodki.

Minimalna całkowita objętościowa zawartość alkoholu: 12 %, przy czym uzyskany poziom alkoholu wynosi co najmniej 6 %.

Minimalna zawartość ekstraktu bezcukrowego: 17 g/l.

| Ogólne analityczne cechy charakterystyczne |
| --- |
| Maksymalna całkowita zawartość alkoholu (w % objętości) | |
| Minimalna rzeczywista zawartość alkoholu (w % objętości) | 6 |
| Minimalna kwasowość miareczkowa | 4,5 grama na litr, wyrażona jako kwas winowy |
| Maksymalna kwasowość lotna (w miliekwiwalentach na litr) | |
| Maksymalna całkowita zawartość dwutlenku siarki (w miligramach na litr) | |

Ogólne analityczne cechy charakterystyczne

Maksymalna całkowita zawartość alkoholu (w % objętości)

Minimalna rzeczywista zawartość alkoholu (w % objętości)

6

Minimalna kwasowość miareczkowa

4,5 grama na litr, wyrażona jako kwas winowy

Maksymalna kwasowość lotna (w miliekwiwalentach na litr)

Maksymalna całkowita zawartość dwutlenku siarki (w miligramach na litr)

„Brachetto d’Acqui” lub „Acqui” Passito

To słodkie, aromatyczne wino produkuje się z winogron uprawianych na precyzyjnie określonym obszarze w Piemoncie, zaledwie w 26 gminach prowincji Asti i Alessandria.

Właściwości w momencie wprowadzenia do obrotu

Barwa: rubinowa o średniej intensywności, niekiedy przechodząca w barwę owocu granatu.

Aromat: bardzo delikatny piżmowy aromat, charakterystyczny dla odmiany Brachetto, niekiedy z nutami drewna.

Smak: słodki, piżmowy, harmonijny, delikatny, niekiedy z nutami drewna.

Minimalna całkowita objętościowa zawartość alkoholu: 16 %

Minimalna zawartość ekstraktu bezcukrowego: 20 g/l

| Ogólne analityczne cechy charakterystyczne |
| --- |
| Maksymalna całkowita zawartość alkoholu (w % objętości) | |
| Minimalna rzeczywista zawartość alkoholu (w % objętości) | 11 |
| Minimalna kwasowość miareczkowa | 4,5 grama na litr, wyrażona jako kwas winowy |
| Maksymalna kwasowość lotna (w miliekwiwalentach na litr) | |
| Maksymalna całkowita zawartość dwutlenku siarki (w miligramach na litr) | |

Ogólne analityczne cechy charakterystyczne

Maksymalna całkowita zawartość alkoholu (w % objętości)

Minimalna rzeczywista zawartość alkoholu (w % objętości)

11

Minimalna kwasowość miareczkowa

4,5 grama na litr, wyrażona jako kwas winowy

Maksymalna kwasowość lotna (w miliekwiwalentach na litr)

Maksymalna całkowita zawartość dwutlenku siarki (w miligramach na litr)

5.   Praktyki winiarskie

a)   podstawowe praktyki enologiczne

BRAK

b)   maksymalne zbiory

„Brachetto d’Acqui” lub „Acqui”, w tym Spumante i Passito

8 000 kg winogron z hektara

6.   Wyznaczony obszar geograficzny

Winogrona wykorzystywane w produkcji win „Brachetto d’Acqui” lub „Acqui” DOCG muszą być uprawiane w regionie Piemontu, na terenie 26 gmin położonych w prowincjach Asti i Alessandria, które wymieniono poniżej:

prowincja Asti:

całe terytorium administracyjne następujących gmin: Vesime, Cessole, Loazzolo, Bubbio, Monastero Bormida, Rocchetta Palafea, Montabone, Fontanile, Mombaruzzo, Maranzana, Quaranti, Castel Boglione, Castel Rocchero, Sessame, Castelletto Molina, Calamandrana, Cassinasco i Nizza Monferrato (wyłącznie tereny położone na prawym brzegu rzeki Belbo);

prowincja Alessandria:

całe terytorium administracyjne następujących gmin: Acqui Terme, Terzo, Bistagno, Alice Bel Colle, Strevi, Ricaldone, Cassina, Visone.

7.   Główne odmiany winorośli (ies)

Brachetto N.

8.   Opis związku lub związków:

„Brachetto d’Acqui” lub „Acqui” DOCG

Wino „Brachetto d’Acqui” DOCG zawdzięcza swoje szczególne cechy przede wszystkim obszarowi produkcyjnemu Alto Monferrato. Obszar ten rozciąga się na terytorium 26 gmin w prowincjach Asti i Alessandria i występują na nim gleby gliniaste (na obszarze gminy Nizza Monferrato) oraz piaszczyste i wapienne (na obszarze gminy Acqui Terme i wokół niej). Zapachowe właściwości winogron oraz produkowanych z nich win w dużej mierze zależą od tych warunków uprawy.

Odpowiednie do uprawy winorośli warunki panujące na tym obszarze, w tym szczególne warunki morfologiczne i klimatyczne oraz umiejętności i tradycje wykształcone przez jego mieszkańców w zakresie produkcji wina, umożliwiły „wyselekcjonowanie” na przestrzeni lat odmiany Brachetto jako tej odmiany winorośli, której uprawa przynosi w tej okolicy najlepsze plony.

W 1817 r. przyrodnik Gallesio opisał ją jako „VINO CELEBRE” [„słynne wino”], klasyfikując je jako alkoholowe wino deserowe o jasnej barwie, początkowo o smaku przypominającym porto, a wraz z dojrzewaniem sherry. Z podawanych przez niego informacji wynika, że wina „Brachetto”, zarówno słodkie, jak i musujące, były powszechnie znane i sprzedawane na rynkach Ameryki Południowej: sugeruje to, że w tym czasie musiano produkować je w znaczących ilościach. Pierwszą oficjalną definicję utworzył w 1922 r. Attilio Garino Canina, który dokonał faktycznej klasyfikacji naukowej tych winogron: „Brachetto należy do luksusowej kategorii słodkich, aromatycznych win czerwonych. Jest to wino o określonym zapachu, o umiarkowanej zawartości alkoholu i cukru, niezbyt intensywnej barwie, które często pije się jako wino półmusujące lub musujące...”.

Wśród rozmaitych istotnych z historycznego punktu widzenia relacji autorstwa Caniny, jedną z najbardziej interesujących jest ta, że chociaż w gminach Acqui i Nizza Monferrato wino „Brachetto” było szczególnie popularne, jego produkcja rynkowa wynosiła zaledwie 500 hl.

Co spowodowało „zniknięcie” wina, które zaledwie 50 lat wcześniej eksportowano w dużych ilościach?

Pod koniec I wojny światowej wraz z pojawieniem się filoksery wińca doszło do zniszczenia winnic: gdy przyszło do ponownego sadzenia winorośli, producenci wina wybrali odmiany winorośli inne niż Brachetto, ponieważ były one lepiej dostosowane do tendencji rynkowych od odmiany Brachetto, która wymagała szczególnej pielęgnacji i uwagi. Właśnie to było przyczyną jej zaniku. Jej odrodzenie miało miejsce niedawno: Około 1950 r. na wzgórzach południowego Piemontu, gdzie niewielka grupa wiernych wielbicieli wciąż produkowała wino „Brachetto”, Arturo Bersano, producent, który z jednej strony był tradycjonalistą, z drugiej jednak patrzył perspektywicznie w przyszłość, opracował musujące wino „Brachetto” wytwarzane w autoklawie z zastosowaniem metody Charmat. Od tego czasu wino „Brachetto” zajmuje wciąż ważne miejsce wśród win charakteryzujących się bogactwem aromatycznym; wyróżniają je szczególne właściwości oraz fakt, że jest doceniane przez większość wytrawnych koneserów. Znana jest jednak również tradycja produkcji niesłodkich win gatunku „Brachetto”, którą potwierdza produkcja niesłodkiego, niemusującego wina „Brachetto” rozpoczęta na początku XX wieku na obszarach Strevi, Alto Monferrato i Acqui Terme, oraz produkcja półsłodkiego wina „Brachetto” wytwarzanego przez winnicę Cantine Spinola, które wybierano również w konkursach winiarskich (różowe wino półsłodkie „Brachetto d’Acqui” w 1987 r. oraz wytrawne wino „Brachetto” w 1964 r.). Wzmianka o winie pojawiła się w wydaniu czasopisma Barolo & Co. z 1985 r., gdzie wino „Brachetto” opisano jako „typowy lokalny gatunek wina wytrawnego, które może być również wprowadzone do obrotu”. Wspomina się w nim również w relacji historycznej, jaką złożył o wytrawnym winie „Brachetto” Carlo Lazzeri, właściciel Enoteca Regionale di Acqui „Terme e Vino” [Regionalny sklep z winami Acqui „Spa i wino”]: „w latach 80-tych XX w. serwowano kieliszki wytrawnego wina »Brachetto« produkowanego przez winnicę Cantine Spinola”, zwłaszcza jako aperitif, który był bardzo popularny ze względu na swój delikatny i nie za słodki smak. W tamtych latach wytrawne wino „Brachetto” wybierano również w konkursach winiarskich w Acqui Terme. Od 2008 r. po przeprowadzeniu eksperymentów wyprodukowano wytrawne, musujące, aromatyczne wino w 100% z winogron odmiany Brachetto; wino to miało być „produktem docenianym i konsumowanym lokalnie, było również eksportowane jako produkt niszowy do Japonii, Korei Południowej i USA”.

9.   Dodatkowe wymogi zasadnicze (pakowanie, etykietowanie, inne wymogi)

Odstępstwo dotyczące produkcji na wyznaczonym obszarze geograficznym

Ramy prawne:

przepisy UE

Rodzaj wymogów dodatkowych:

odstępstwo dotyczące produkcji na wyznaczonym obszarze geograficznym

Opis wymogu:

Suszenie winogron, ich tłoczenie, produkcja wina i druga fermentacja dozwolone są nie tylko na wyznaczonym obszarze produkcji, ale na całym terytorium regionu Piemontu.

Ponadto w przypadku win „Brachetto d’Acqui” lub „Acqui” Spumante od ekstra wytrawnych po półsłodkie pod względem zawartości cukru proces drugiej fermentacji może odbywać się w granicach administracyjnych regionów: Liguria, Lombardia, Emilia-Romania oraz Dolina Aosty zgodnie z obowiązującymi przepisami UE.

Butelkowanie na wyznaczonym obszarze geograficznym

Ramy prawne:

przepisy UE

Rodzaj wymogów dodatkowych:

butelkowanie na wyznaczonym obszarze geograficznym

Opis wymogu:

Butelkowanie musi się odbywać na obszarze produkcji, w tym na obszarach, gdzie wyjątkowo dozwolona jest produkcja wina.

Uzasadnieniem tego przepisu, zgodnie z prawodawstwem Unii Europejskiej, jest ochrona jakości i wizerunku win „Brachetto d’Acqui” i „Acqui” objętych „ChNP”, zagwarantowanie ich pochodzenia oraz zapewnienie skuteczności i terminowości właściwych kontroli. Można w większym stopniu zapewnić spełnienie tych wymogów, jeżeli butelkowanie ma miejsce na tym obszarze, ponieważ za stosowanie i przestrzeganie wszystkich przepisów technicznych dotyczących transportu i butelkowania odpowiadają gospodarstwa na obszarze produkcji.

Ponadto system kontroli, którym zarządza właściwy organ, a do którego podmioty muszą się stosować na wszystkich etapach produkcji, jest skuteczniejszy na obszarze wyznaczonym.

Informacje na etykietach

Ramy prawne:

przepisy krajowe

Rodzaj wymogów dodatkowych:

dodatkowe wymogi dotyczące etykietowania

Opis wymogu:

W nazwie i prezentacji win „Brachetto d’Acqui” lub „Acqui” oraz „Brachetto d’Acqui” lub „Acqui” Spumante posiadających oznaczenie „Denominazione di Origine Controllata e Garantita” [„kontrolowana i gwarantowana nazwa pochodzenia” lub DOCG] zawartości cukru nie wolno wskazywać w tym samym wierszu co nazwa wina; ponadto informacja o zawartości cukru musi być zapisana czcionką o mniejszym rozmiarze niż nazwa.

Link do specyfikacji produktu

https://www.politicheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/14376

---

(1)  Dz.U. L 9 z 11.1.2019, s. 2.

---