# Dziennik Urzędowy C 27/2020

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 27 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6327 stycznia 2020 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 27

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6327 stycznia 2020

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2020/C 27/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2020/C 27/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2020/C 27/02 | Sprawy połączone C-609/17 i C-610/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin - Finlandia) – Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö (TSN) ry/Hyvinvointialan liitto ry (C-609/17) oraz Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry/Satamaoperaattorit ry (C-610/17) (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Artykuł 153 TFUE – Minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w obszarze organizacji czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 7 – Prawo do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni – Artykuł 15 – Korzystniejsze krajowe przepisy prawne i postanowienia układów zbiorowych w zakresie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Pracownicy niezdolni do pracy podczas corocznego płatnego urlopu z powodu choroby – Odmowa przeniesienia tego urlopu, kiedy brak przeniesienia nie powoduje skrócenia faktycznego wymiaru corocznego płatnego urlopu do okresu krótszego niż cztery tygodnie – Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Niemożność zastosowania w braku sytuacji stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty praw podstawowych) | 2 |
| 2020/C 27/03 | Sprawa C-198/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen - Szwecja) – CeDe Group AB/KAN Sp. z o.o. w upadłości (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Artykuły 4 i 6 – Postępowanie upadłościowe – Prawo właściwe – Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty – Niezaspokojenie wierzytelności wynikającej z umowy przed ogłoszeniem upadłości – Wyjątek dotyczący potrącenia wierzytelności wynikającej z umowy powstałej przed wszczęciem postępowania upadłościowego) | 3 |
| 2020/C 27/04 | Sprawy połączone C-203/18 i C-374/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Post AG, Klaus Leymann/Land Nordrhein-Westfalen (C-203/18) i UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V./Deutsche Post AG (C-374/18) (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Transport drogowy – Przepisy socjalne – Pojazdy używane do dostarczania przesyłek w ramach powszechnych usług pocztowych – Odstępstwa – Pojazdy używane częściowo do takiego dostarczania – Dyrektywa 97/67 WE – Artykuł 3 ust. 1 – Usługa powszechna – Pojęcie) | 4 |
| 2020/C 27/05 | Sprawa C-379/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG/Land Berlin (Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Dyrektywa 2009/12/WE – Artykuły 3 i 6 – Artykuł 11 ust. 1 i 7 – Opłaty lotniskowe – Ochrona praw użytkowników portów lotniczych – Możliwość ustalenia przez zarządzającego portem lotniczym opłat niższych niż opłaty zatwierdzone przez niezależny organ nadzorujący – Środki zaskarżenia przysługujące użytkownikowi portu lotniczego – Zakwestionowanie w sposób incydentalny przed sądem cywilnym orzekającym zgodnie z zasadą słuszności) | 5 |
| 2020/C 27/06 | Sprawa C-400/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie - Belgia) – Infohos/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Szósta dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 13 część A ust. 1 lit. f) – Zwolnienia – Usługi świadczone przez niezależne grupy osób – Usługi świadczone członkom i osobom niebędącym członkami) | 5 |
| 2020/C 27/07 | Sprawy połączone C-585/18, C-624/18 i C-625/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – A.K./Krajowa Rada Sądownictwa (C-585/18) i CP (C-624/18), DO (C-625/18)/Sąd Najwyższy (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2000/78/WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Niedyskryminacja ze względu na wiek – Obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego (Polska) – Artykuł 9 ust. 1 – Prawo do środka odwoławczego – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Skuteczna ochrona sądowa – Zasada niezawisłości sędziowskiej – Utworzenie w ramach Sądu Najwyższego nowej izby, właściwej między innymi w sprawach dotyczących przejścia w stan spoczynku sędziów tego sądu – Izba złożona z sędziów nowo powołanych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa – Niezależność Rady – Uprawnienie do odstąpienia od stosowania przepisów krajowych niezgodnych z prawem Unii – Pierwszeństwo prawa Unii) | 6 |
| 2020/C 27/08 | Sprawa C-678/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden (Odesłanie prejudycjalne – Wzory – Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 – Artykuł 90 ust. 1 – Środki tymczasowe i środki zabezpieczające – Właściwość sądów krajowych pierwszej instancji – Wyłączna właściwość sądów wskazanych w tym przepisie) | 7 |
| 2020/C 27/09 | Sprawa C-706/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen - Belgia) – X/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka imigracyjna – Prawo do łączenia rodzin – Dyrektywa 2003/86/WE – Artykuł 5 ust. 4 – Decyzja dotycząca wniosku o łączenie rodziny – Skutki nieprzestrzegania terminu wydania decyzji – Automatyczne wydanie dokumentu pobytowego) | 8 |
| 2020/C 27/10 | Sprawa C-737/18 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska (Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) – Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Portugalską) | 9 |
| 2020/C 27/11 | Sprawa C-270/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2019 r. w sprawie T-579/18, WB/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2019 r. przez WB | 9 |
| 2020/C 27/12 | Sprawa C-271/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2019 r. w sprawie T-329/18, WB/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2019 r. przez WB | 10 |
| 2020/C 27/13 | Sprawa C-373/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 maja 2019 r. – Finanzamt München Abteilung III/Dubrovin & Tröger GbR - Aquatics | 10 |
| 2020/C 27/14 | Sprawa C-593/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 5 sierpnia 2019 r. – SK Telecom Co. Ltd. | 11 |
| 2020/C 27/15 | Sprawa C-607/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2019 r. – Husqvarna AB/Lidl E-Commerce International GmbH & Co. KG | 11 |
| 2020/C 27/16 | Sprawa C-641/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 30 sierpnia 2019 r. – EU/PE Digital GmbH. | 12 |
| 2020/C 27/17 | Sprawa C-685/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankenthal (Niemcy) w dniu 17 września 2019 r. – OK/Daimler AG. | 13 |
| 2020/C 27/18 | Sprawa C-703/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 24 września 2019 r. – J.K. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Katowicach | 14 |
| 2020/C 27/19 | Sprawa C-707/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi (Polska) w dniu 23 września 2019 – K.S. przeciwko A.B. | 15 |
| 2020/C 27/20 | Sprawa C-769/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 21 października 2019 r. – postępowanie karne przeciwko UC i TD | 16 |
| 2020/C 27/21 | Sprawa C-770/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 października 2019 r. – Myflyright GmbH/SunExpressGünes Ekspres Havacilik A | 16 |
| 2020/C 27/22 | Sprawa C-772/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 22 października 2019 r. – Bartosch Airport Supply Services | 17 |
| 2020/C 27/23 | Sprawa C-775/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 22 października 2019 r. – 5th AVENUE Products Trading GmbH/Hauptzollamt Singen | 17 |
| 2020/C 27/24 | Sprawa C-784/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 22 października 2019 r. – TEAM POWER EUROPE EOOD/Direktor na Teritoriałna direkcija na Nacionałnata agencija za prichodite – Warna | 18 |
| 2020/C 27/25 | Sprawa C-785/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 23 pa dziernika 2019 r. – Koch Media GmbH/HC | 19 |
| 2020/C 27/26 | Sprawa C-792/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 października 2019 r. – TUIfly GmbH/EUflight.de GmbH | 20 |
| 2020/C 27/27 | Sprawa C-797/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 24 października 2019 r. – B-GmbH/Finanzamt D | 21 |
| 2020/C 27/28 | Sprawa C-800/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 30 października 2019 r. – SM przeciwko Mittelbayerischer Verlag KG | 22 |
| 2020/C 27/29 | Sprawa C-801/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 31 października 2019 r. – FRANCK d.d., Zagrzeb/Ministarstvo financija Republike Hrvatske, Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak | 23 |
| 2020/C 27/30 | Sprawa C-807/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 4 listopada 2019 r. – Banka DSK EAD i Frontex International EAD | 24 |
| 2020/C 27/31 | Sprawa C-824/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 12 listopada 2019 r. – TC, UB/Komisija za zasztita ot diskriminacija, VA | 24 |
| 2020/C 27/32 | Sprawa C-830/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 15 listopada 2019 r. – C.J./Région wallonne | 25 |
| 2020/C 27/33 | Sprawa C-848/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 września 2019 r. w sprawie T-883/16, Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 listopada 2019 r. przez Republikę Federalną Niemiec | 26 |
| 2020/C 27/34 | Sprawa C-826/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 września 2019 r. w sprawie T-629/17, Republika Czeska/Komisja, wniesione w dniu 26 listopada 2019 r. przez Republikę Czeską | 27 |
| | Sąd |
| 2020/C 27/35 | Sprawa T-607/15: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Yieh United Steel/Komisja (Dumping – Przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Tajwanu – Ostateczne cło antydumpingowe – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 – Artykuł 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036] – Artykuł 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/1036] – Obliczanie wartości normalnej – Obliczanie kosztu produkcji – Sprzedaż produktu podobnego do celów konsumpcyjnych na rynku wewnętrznym kraju wywozu) | 29 |
| 2020/C 27/36 | Sprawa T-808/17: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Pethke/EUIPO (Służba publiczna – Urzędnicy – Sprawozdanie z oceny – Prawidłowość postępowania w sprawie oceny i postępowania odwoławczego w sprawie oceny – Obowiązek bezstronności oceniającego w postępowaniu odwoławczym) | 30 |
| 2020/C 27/37 | Sprawa T-644/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – August Wolff/EUIPO – Faes Farma (DermoFaes Atopiderm) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DermoFaes Atopiderm – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Dermowas – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001) | 30 |
| 2020/C 27/38 | Sprawa T-658/18: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Hästens Sängar/EUIPO (Przedstawienie wzoru kwadratów) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór kwadratów – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001) | 31 |
| 2020/C 27/39 | Sprawa T-665/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Soundio/EUIPO – Telefónica Germany (Vibble) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy Vibble – Wcześniejszy słowny niemiecki znak towarowy vybe – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001) | 32 |
| 2020/C 27/40 | Sprawa T-726/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Mélin/Parlament (Prawo instytucjonalne – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot – Obowiązek uzasadnienia – Nieprzekazanie załącznika do decyzji nakazującej zwrot) | 32 |
| 2020/C 27/41 | Sprawa T-736/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Runnebaum Invest/EUIPO – Berg Toys Beheer (Bergsteiger) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Bergsteiger – Wcześniejsze, słowny znak towarowy Beneluksu oraz graficzny i słowny unijne znaki towarowe, BERG – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 47 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dopuszczalność żądania przedstawienia dowodu rzeczywistego używania – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001) | 33 |
| 2020/C 27/42 | Sprawa T-672/18: Postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2019 r. – Pyke/EUIPO – Paglieri (CLIOMAKEUP) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania) | 34 |
| 2020/C 27/43 | Sprawa T-525/19 RII: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 listopada 2019 r. – Intering i in./Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Program Wsparcie UE na rzecz czystego powietrza w Kosowie – Postępowanie przetargowe EuropeAid/140043/DH/WKS/XK – Decyzja odrzucająca wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o wykluczeniu oferenta z dalszego postępowania – Nowy wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Artykuł 159 regulaminu postępowania – Niedopuszczalność) | 35 |
| 2020/C 27/44 | Sprawa T-730/19: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – PNB Banka i in./EBC | 35 |
| 2020/C 27/45 | Sprawa T-732/19: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – PNB Banka i in./SRB | 36 |
| 2020/C 27/46 | Sprawa T-740/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Laird/Komisja | 38 |
| 2020/C 27/47 | Sprawa T-741/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Sedgwick Overseas/Komisja | 39 |
| 2020/C 27/48 | Sprawa T-742/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Chemring Group i CHG Overseas/Komisja | 41 |
| 2020/C 27/49 | Sprawa T-743/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Hyperion Insurance Group i HIG Finance/Komisja | 43 |
| 2020/C 27/50 | Sprawa T-745/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Spirax-Sarco Engineering i Spirax-Sarco Overseas/Komisja | 44 |
| 2020/C 27/51 | Sprawa T-747/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – DS Smith i DS Smith International/Komisja | 46 |
| 2020/C 27/52 | Sprawa T-748/19: Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2019 r. – The Vitec Group/Komisja | 48 |
| 2020/C 27/53 | Sprawa T-751/19: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – Reckitt Benckiser Investments i in./Komisja | 49 |
| 2020/C 27/54 | Sprawa T-752/19: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2019 r. – Inchcape/Komisja | 51 |
| 2020/C 27/55 | Sprawa T-754/19: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – Stagecoach Group/Komisja | 53 |
| 2020/C 27/56 | Sprawa T-755/19: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2019 r. – BBA International Investments/Komisja | 54 |
| 2020/C 27/57 | Sprawa T-756/19: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – WPP Jubilee i in./Komisja | 56 |
| 2020/C 27/58 | Sprawa T-758/19: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – W.S. Atkins International/Komisja | 57 |
| 2020/C 27/59 | Sprawa T-759/19: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Yalwen/Komisja | 59 |
| 2020/C 27/60 | Sprawa T-777/19: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – CAPA i in./Komisja | 61 |
| 2020/C 27/61 | Sprawa T-791/19: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2019 r. – Sped-Pro S.A./Komisja | 61 |
| 2020/C 27/62 | Sprawa T-801/19: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2019 r. – DTE Systems/EUIPO – Speed-Buster (PedalBox +) | 63 |
| 2020/C 27/63 | Sprawa T-805/19: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Ultrasun/EUIPO (ultrasun) | 64 |
| 2020/C 27/64 | Sprawa T-806/19: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Govern d’Andorra/EUIPO (Andorra) | 64 |
| 2020/C 27/65 | Sprawa T-808/19: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2019 r. – Silgan International i Silgan Closures/Komisja | 65 |
| 2020/C 27/66 | Sprawa T-809/19: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Liga Nacional de Fútbol Profesional/EUIPO (El Clasico) | 66 |
| 2020/C 27/67 | Sprawa T-814/19: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Nutravita/EUIPO – Pegaso (nutravita Healthy Mind, Body & Soul.) | 67 |
| 2020/C 27/68 | Sprawa T-817/19: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2019 r. – Olimp Laboratories/EUIPO – OmniVision (Hydrovision) | 68 |
| 2020/C 27/69 | Sprawa T-818/19: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2019 r. – Dvectis CZ przeciwko EUIPO – Yado (Poduszki podpierające) | 69 |
| 2020/C 27/70 | Sprawa T-819/19: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Man and Machine/EUIPO – Bim Freelance (bim ready) | 70 |
| 2020/C 27/71 | Sprawa T-821/19: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Herlyn i Beck/EUIPO – Brillux (B.home) | 70 |
| 2020/C 27/72 | Sprawa T-822/19: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2019 r. – Asoliva i Anierac/Komisja | 71 |
| 2020/C 27/73 | Sprawa T-189/18: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2019 r. – Lipitalia 2000 i Assograssi/Komisja | 72 |
| 2020/C 27/74 | Sprawa T-290/19: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2019 r. – Stada Arzneimittel/EUIPO (Représentation de deux lignes rouges incurvées placées l’une au-dessus de l’autre) | 72 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2020/C 27/02

Sprawy połączone C-609/17 i C-610/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin - Finlandia) – Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö (TSN) ry/Hyvinvointialan liitto ry (C-609/17) oraz Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry/Satamaoperaattorit ry (C-610/17) (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Artykuł 153 TFUE – Minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w obszarze organizacji czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 7 – Prawo do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni – Artykuł 15 – Korzystniejsze krajowe przepisy prawne i postanowienia układów zbiorowych w zakresie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Pracownicy niezdolni do pracy podczas corocznego płatnego urlopu z powodu choroby – Odmowa przeniesienia tego urlopu, kiedy brak przeniesienia nie powoduje skrócenia faktycznego wymiaru corocznego płatnego urlopu do okresu krótszego niż cztery tygodnie – Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Niemożność zastosowania w braku sytuacji stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty praw podstawowych)

2

2020/C 27/03

Sprawa C-198/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen - Szwecja) – CeDe Group AB/KAN Sp. z o.o. w upadłości (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Artykuły 4 i 6 – Postępowanie upadłościowe – Prawo właściwe – Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty – Niezaspokojenie wierzytelności wynikającej z umowy przed ogłoszeniem upadłości – Wyjątek dotyczący potrącenia wierzytelności wynikającej z umowy powstałej przed wszczęciem postępowania upadłościowego)

3

2020/C 27/04

Sprawy połączone C-203/18 i C-374/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Post AG, Klaus Leymann/Land Nordrhein-Westfalen (C-203/18) i UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V./Deutsche Post AG (C-374/18) (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Transport drogowy – Przepisy socjalne – Pojazdy używane do dostarczania przesyłek w ramach powszechnych usług pocztowych – Odstępstwa – Pojazdy używane częściowo do takiego dostarczania – Dyrektywa 97/67 WE – Artykuł 3 ust. 1 – Usługa powszechna – Pojęcie)

4

2020/C 27/05

Sprawa C-379/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG/Land Berlin (Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Dyrektywa 2009/12/WE – Artykuły 3 i 6 – Artykuł 11 ust. 1 i 7 – Opłaty lotniskowe – Ochrona praw użytkowników portów lotniczych – Możliwość ustalenia przez zarządzającego portem lotniczym opłat niższych niż opłaty zatwierdzone przez niezależny organ nadzorujący – Środki zaskarżenia przysługujące użytkownikowi portu lotniczego – Zakwestionowanie w sposób incydentalny przed sądem cywilnym orzekającym zgodnie z zasadą słuszności)

5

2020/C 27/06

Sprawa C-400/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie - Belgia) – Infohos/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Szósta dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 13 część A ust. 1 lit. f) – Zwolnienia – Usługi świadczone przez niezależne grupy osób – Usługi świadczone członkom i osobom niebędącym członkami)

5

2020/C 27/07

Sprawy połączone C-585/18, C-624/18 i C-625/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – A.K./Krajowa Rada Sądownictwa (C-585/18) i CP (C-624/18), DO (C-625/18)/Sąd Najwyższy (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2000/78/WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Niedyskryminacja ze względu na wiek – Obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego (Polska) – Artykuł 9 ust. 1 – Prawo do środka odwoławczego – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Skuteczna ochrona sądowa – Zasada niezawisłości sędziowskiej – Utworzenie w ramach Sądu Najwyższego nowej izby, właściwej między innymi w sprawach dotyczących przejścia w stan spoczynku sędziów tego sądu – Izba złożona z sędziów nowo powołanych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa – Niezależność Rady – Uprawnienie do odstąpienia od stosowania przepisów krajowych niezgodnych z prawem Unii – Pierwszeństwo prawa Unii)

6

2020/C 27/08

Sprawa C-678/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden (Odesłanie prejudycjalne – Wzory – Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 – Artykuł 90 ust. 1 – Środki tymczasowe i środki zabezpieczające – Właściwość sądów krajowych pierwszej instancji – Wyłączna właściwość sądów wskazanych w tym przepisie)

7

2020/C 27/09

Sprawa C-706/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen - Belgia) – X/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka imigracyjna – Prawo do łączenia rodzin – Dyrektywa 2003/86/WE – Artykuł 5 ust. 4 – Decyzja dotycząca wniosku o łączenie rodziny – Skutki nieprzestrzegania terminu wydania decyzji – Automatyczne wydanie dokumentu pobytowego)

8

2020/C 27/10

Sprawa C-737/18 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska (Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) – Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Portugalską)

9

2020/C 27/11

Sprawa C-270/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2019 r. w sprawie T-579/18, WB/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2019 r. przez WB

9

2020/C 27/12

Sprawa C-271/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2019 r. w sprawie T-329/18, WB/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2019 r. przez WB

10

2020/C 27/13

Sprawa C-373/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 maja 2019 r. – Finanzamt München Abteilung III/Dubrovin & Tröger GbR - Aquatics

10

2020/C 27/14

Sprawa C-593/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 5 sierpnia 2019 r. – SK Telecom Co. Ltd.

11

2020/C 27/15

Sprawa C-607/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2019 r. – Husqvarna AB/Lidl E-Commerce International GmbH & Co. KG

11

2020/C 27/16

Sprawa C-641/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 30 sierpnia 2019 r. – EU/PE Digital GmbH.

12

2020/C 27/17

Sprawa C-685/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankenthal (Niemcy) w dniu 17 września 2019 r. – OK/Daimler AG.

13

2020/C 27/18

Sprawa C-703/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 24 września 2019 r. – J.K. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Katowicach

14

2020/C 27/19

Sprawa C-707/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi (Polska) w dniu 23 września 2019 – K.S. przeciwko A.B.

15

2020/C 27/20

Sprawa C-769/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 21 października 2019 r. – postępowanie karne przeciwko UC i TD

16

2020/C 27/21

Sprawa C-770/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 października 2019 r. – Myflyright GmbH/SunExpressGünes Ekspres Havacilik A

16

2020/C 27/22

Sprawa C-772/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 22 października 2019 r. – Bartosch Airport Supply Services

17

2020/C 27/23

Sprawa C-775/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 22 października 2019 r. – 5th AVENUE Products Trading GmbH/Hauptzollamt Singen

17

2020/C 27/24

Sprawa C-784/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 22 października 2019 r. – TEAM POWER EUROPE EOOD/Direktor na Teritoriałna direkcija na Nacionałnata agencija za prichodite – Warna

18

2020/C 27/25

Sprawa C-785/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 23 pa dziernika 2019 r. – Koch Media GmbH/HC

19

2020/C 27/26

Sprawa C-792/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 października 2019 r. – TUIfly GmbH/EUflight.de GmbH

20

2020/C 27/27

Sprawa C-797/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 24 października 2019 r. – B-GmbH/Finanzamt D

21

2020/C 27/28

Sprawa C-800/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 30 października 2019 r. – SM przeciwko Mittelbayerischer Verlag KG

22

2020/C 27/29

Sprawa C-801/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 31 października 2019 r. – FRANCK d.d., Zagrzeb/Ministarstvo financija Republike Hrvatske, Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak

23

2020/C 27/30

Sprawa C-807/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 4 listopada 2019 r. – Banka DSK EAD i Frontex International EAD

24

2020/C 27/31

Sprawa C-824/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 12 listopada 2019 r. – TC, UB/Komisija za zasztita ot diskriminacija, VA

24

2020/C 27/32

Sprawa C-830/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 15 listopada 2019 r. – C.J./Région wallonne

25

2020/C 27/33

Sprawa C-848/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 września 2019 r. w sprawie T-883/16, Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 listopada 2019 r. przez Republikę Federalną Niemiec

26

2020/C 27/34

Sprawa C-826/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 września 2019 r. w sprawie T-629/17, Republika Czeska/Komisja, wniesione w dniu 26 listopada 2019 r. przez Republikę Czeską

27

Sąd

2020/C 27/35

Sprawa T-607/15: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Yieh United Steel/Komisja (Dumping – Przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Tajwanu – Ostateczne cło antydumpingowe – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 – Artykuł 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036] – Artykuł 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/1036] – Obliczanie wartości normalnej – Obliczanie kosztu produkcji – Sprzedaż produktu podobnego do celów konsumpcyjnych na rynku wewnętrznym kraju wywozu)

29

2020/C 27/36

Sprawa T-808/17: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Pethke/EUIPO (Służba publiczna – Urzędnicy – Sprawozdanie z oceny – Prawidłowość postępowania w sprawie oceny i postępowania odwoławczego w sprawie oceny – Obowiązek bezstronności oceniającego w postępowaniu odwoławczym)

30

2020/C 27/37

Sprawa T-644/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – August Wolff/EUIPO – Faes Farma (DermoFaes Atopiderm) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DermoFaes Atopiderm – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Dermowas – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

30

2020/C 27/38

Sprawa T-658/18: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Hästens Sängar/EUIPO (Przedstawienie wzoru kwadratów) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór kwadratów – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

31

2020/C 27/39

Sprawa T-665/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Soundio/EUIPO – Telefónica Germany (Vibble) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy Vibble – Wcześniejszy słowny niemiecki znak towarowy vybe – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

32

2020/C 27/40

Sprawa T-726/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Mélin/Parlament (Prawo instytucjonalne – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot – Obowiązek uzasadnienia – Nieprzekazanie załącznika do decyzji nakazującej zwrot)

32

2020/C 27/41

Sprawa T-736/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Runnebaum Invest/EUIPO – Berg Toys Beheer (Bergsteiger) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Bergsteiger – Wcześniejsze, słowny znak towarowy Beneluksu oraz graficzny i słowny unijne znaki towarowe, BERG – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 47 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dopuszczalność żądania przedstawienia dowodu rzeczywistego używania – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)

33

2020/C 27/42

Sprawa T-672/18: Postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2019 r. – Pyke/EUIPO – Paglieri (CLIOMAKEUP) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania)

34

2020/C 27/43

Sprawa T-525/19 RII: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 listopada 2019 r. – Intering i in./Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Program Wsparcie UE na rzecz czystego powietrza w Kosowie – Postępowanie przetargowe EuropeAid/140043/DH/WKS/XK – Decyzja odrzucająca wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o wykluczeniu oferenta z dalszego postępowania – Nowy wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Artykuł 159 regulaminu postępowania – Niedopuszczalność)

35

2020/C 27/44

Sprawa T-730/19: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – PNB Banka i in./EBC

35

2020/C 27/45

Sprawa T-732/19: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – PNB Banka i in./SRB

36

2020/C 27/46

Sprawa T-740/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Laird/Komisja

38

2020/C 27/47

Sprawa T-741/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Sedgwick Overseas/Komisja

39

2020/C 27/48

Sprawa T-742/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Chemring Group i CHG Overseas/Komisja

41

2020/C 27/49

Sprawa T-743/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Hyperion Insurance Group i HIG Finance/Komisja

43

2020/C 27/50

Sprawa T-745/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Spirax-Sarco Engineering i Spirax-Sarco Overseas/Komisja

44

2020/C 27/51

Sprawa T-747/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – DS Smith i DS Smith International/Komisja

46

2020/C 27/52

Sprawa T-748/19: Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2019 r. – The Vitec Group/Komisja

48

2020/C 27/53

Sprawa T-751/19: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – Reckitt Benckiser Investments i in./Komisja

49

2020/C 27/54

Sprawa T-752/19: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2019 r. – Inchcape/Komisja

51

2020/C 27/55

Sprawa T-754/19: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – Stagecoach Group/Komisja

53

2020/C 27/56

Sprawa T-755/19: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2019 r. – BBA International Investments/Komisja

54

2020/C 27/57

Sprawa T-756/19: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – WPP Jubilee i in./Komisja

56

2020/C 27/58

Sprawa T-758/19: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – W.S. Atkins International/Komisja

57

2020/C 27/59

Sprawa T-759/19: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Yalwen/Komisja

59

2020/C 27/60

Sprawa T-777/19: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – CAPA i in./Komisja

61

2020/C 27/61

Sprawa T-791/19: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2019 r. – Sped-Pro S.A./Komisja

61

2020/C 27/62

Sprawa T-801/19: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2019 r. – DTE Systems/EUIPO – Speed-Buster (PedalBox +)

63

2020/C 27/63

Sprawa T-805/19: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Ultrasun/EUIPO (ultrasun)

64

2020/C 27/64

Sprawa T-806/19: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Govern d’Andorra/EUIPO (Andorra)

64

2020/C 27/65

Sprawa T-808/19: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2019 r. – Silgan International i Silgan Closures/Komisja

65

2020/C 27/66

Sprawa T-809/19: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Liga Nacional de Fútbol Profesional/EUIPO (El Clasico)

66

2020/C 27/67

Sprawa T-814/19: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Nutravita/EUIPO – Pegaso (nutravita Healthy Mind, Body & Soul.)

67

2020/C 27/68

Sprawa T-817/19: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2019 r. – Olimp Laboratories/EUIPO – OmniVision (Hydrovision)

68

2020/C 27/69

Sprawa T-818/19: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2019 r. – Dvectis CZ przeciwko EUIPO – Yado (Poduszki podpierające)

69

2020/C 27/70

Sprawa T-819/19: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Man and Machine/EUIPO – Bim Freelance (bim ready)

70

2020/C 27/71

Sprawa T-821/19: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Herlyn i Beck/EUIPO – Brillux (B.home)

70

2020/C 27/72

Sprawa T-822/19: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2019 r. – Asoliva i Anierac/Komisja

71

2020/C 27/73

Sprawa T-189/18: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2019 r. – Lipitalia 2000 i Assograssi/Komisja

72

2020/C 27/74

Sprawa T-290/19: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2019 r. – Stada Arzneimittel/EUIPO (Représentation de deux lignes rouges incurvées placées l’une au-dessus de l’autre)

72

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/1 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2020/C 27/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 19 z 20.1.2020

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 10 z 13.1.2020

Dz.U. C 432 z 23.12.2019

Dz.U. C 423 z 16.12.2019

Dz.U. C 413 z 9.12.2019

Dz.U. C 406 z 2.12.2019

Dz.U. C 399 z 25.11.2019

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/2 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/2

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin - Finlandia) – Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö (TSN) ry/Hyvinvointialan liitto ry (C-609/17) oraz Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry/Satamaoperaattorit ry (C-610/17)

(Sprawy połączone C-609/17 i C-610/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Artykuł 153 TFUE - Minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w obszarze organizacji czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Prawo do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni - Artykuł 15 - Korzystniejsze krajowe przepisy prawne i postanowienia układów zbiorowych w zakresie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Pracownicy niezdolni do pracy podczas corocznego płatnego urlopu z powodu choroby - Odmowa przeniesienia tego urlopu, kiedy brak przeniesienia nie powoduje skrócenia faktycznego wymiaru corocznego płatnego urlopu do okresu krótszego niż cztery tygodnie - Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Niemożność zastosowania w braku sytuacji stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty praw podstawowych)

(2020/C 27/02)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Työtuomioistuin

Strony w postępowaniu głównym

(Sprawa C-609/17)

Strona skarżąca: Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö (TSN) ry

Strona pozwana: Hyvinvointialan liitto ry

Przy udziale: Fimlab Laboratoriot Oy

(Sprawa C-610/17)

Strona skarżąca: Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry

Strona pozwana: Satamaoperaattorit ry

Przy udziale: Kemi Shipping Oy

Sentencja

| 1) | Wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym i układom zbiorowym, które przewidują przyznanie corocznego płatnego urlopu w wymiarze przekraczającym minimalny okres czterech tygodni przewidziany w tym przepisie, przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości przeniesienia tych dni urlopu z powodu choroby. |
| --- | --- |

1)

Wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym i układom zbiorowym, które przewidują przyznanie corocznego płatnego urlopu w wymiarze przekraczającym minimalny okres czterech tygodni przewidziany w tym przepisie, przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości przeniesienia tych dni urlopu z powodu choroby.

| 2) | Wykładni art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z jej art. 51 ust. 1 należy dokonywać w ten sposób, że nie ma on zastosowania w odniesieniu do takich przepisów krajowych i układów zbiorowych. |
| --- | --- |

2)

Wykładni art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z jej art. 51 ust. 1 należy dokonywać w ten sposób, że nie ma on zastosowania w odniesieniu do takich przepisów krajowych i układów zbiorowych.

---

(1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/3 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/3

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen - Szwecja) – CeDe Group AB/KAN Sp. z o.o. w upadłości

(Sprawa C-198/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuły 4 i 6 - Postępowanie upadłościowe - Prawo właściwe - Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty - Niezaspokojenie wierzytelności wynikającej z umowy przed ogłoszeniem upadłości - Wyjątek dotyczący potrącenia wierzytelności wynikającej z umowy powstałej przed wszczęciem postępowania upadłościowego)

(2020/C 27/03)

Język postępowania: szwedzki

Sąd odsyłający

Högsta domstolen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: CeDe Group AB

Strona przeciwna: KAN Sp. z o.o. w upadłości

Sentencja

Artykuł 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 788/2008 z dnia 24 lipca 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do powództwa – wytoczonego przez zarządcę [w rozumieniu rozporządzenia nr 1346/2000] masy upadłości spółki w upadłości, mającej siedzibę w pierwszym państwie członkowskim – o zapłatę za towary dostarczone w wykonaniu umowy, zawartej przed wszczęciem postępowania upadłościowego wobec tej spółki, przeciwko drugiej umawiającej się spółce, mającej siedzibę w drugim państwie członkowskim.

---

(1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/4 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/4

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Post AG, Klaus Leymann/Land Nordrhein-Westfalen (C-203/18) i UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V./Deutsche Post AG (C-374/18)

(Sprawy połączone C-203/18 i C-374/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Transport drogowy - Przepisy socjalne - Pojazdy używane do dostarczania przesyłek w ramach powszechnych usług pocztowych - Odstępstwa - Pojazdy używane częściowo do takiego dostarczania - Dyrektywa 97/67 WE - Artykuł 3 ust. 1 - „Usługa powszechna” - Pojęcie)

(2020/C 27/04)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Deutsche Post AG, Klaus Leymann (C-203/18), UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V. (C-374/18)

Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen (C-203/18), Deutsche Post AG (C-374/18)

Sentencja

| 1) | Przepis prawa krajowego, taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, który powiela dosłownie przepisy art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,8 tony, lecz nieprzekraczającej 3,5 tony, które w związku z tym nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 561/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 165/2014, należy interpretować wyłącznie na podstawie prawa Unii zgodnie z jego wykładnią dokonywaną przez Trybunał, jeżeli na mocy prawa krajowego przepisy te w sposób bezpośredni i bezwarunkowy znalazły zastosowanie do takich pojazdów. |
| --- | --- |

1)

Przepis prawa krajowego, taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, który powiela dosłownie przepisy art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,8 tony, lecz nieprzekraczającej 3,5 tony, które w związku z tym nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 561/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 165/2014, należy interpretować wyłącznie na podstawie prawa Unii zgodnie z jego wykładnią dokonywaną przez Trybunał, jeżeli na mocy prawa krajowego przepisy te w sposób bezpośredni i bezwarunkowy znalazły zastosowanie do takich pojazdów.

| 2) | Artykuł 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 561/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 165/2014, należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nim odstępstwo ma zastosowanie tylko do pojazdów lub zespołów pojazdów używanych wyłącznie w trakcie określonej operacji transportowej do dostarczania przesyłek w ramach powszechnych usług pocztowych. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 561/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 165/2014, należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nim odstępstwo ma zastosowanie tylko do pojazdów lub zespołów pojazdów używanych wyłącznie w trakcie określonej operacji transportowej do dostarczania przesyłek w ramach powszechnych usług pocztowych.

| 3) | Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż w związku z przesyłką świadczone są dodatkowe usługi, takie jak odbiór w określonym albo nieokreślonym przedziale czasowym, kontrola wzrokowa wieku odbiorcy, przesyłka pobraniowa, wysyłka do 31,5 kg na koszt adresata, przekierowanie przesyłek, dyspozycja co do postępowania z niedoręczoną przesyłką, a także wybór dnia i godziny, stanowi przeszkodę dla uznania jej za przesyłkę wykonaną w ramach „usługi powszechnej” na podstawie tego przepisu, a zatem za przesyłkę dostarczoną „w ramach usług powszechnych” do celów zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 561/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 165/2014. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż w związku z przesyłką świadczone są dodatkowe usługi, takie jak odbiór w określonym albo nieokreślonym przedziale czasowym, kontrola wzrokowa wieku odbiorcy, przesyłka pobraniowa, wysyłka do 31,5 kg na koszt adresata, przekierowanie przesyłek, dyspozycja co do postępowania z niedoręczoną przesyłką, a także wybór dnia i godziny, stanowi przeszkodę dla uznania jej za przesyłkę wykonaną w ramach „usługi powszechnej” na podstawie tego przepisu, a zatem za przesyłkę dostarczoną „w ramach usług powszechnych” do celów zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 561/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 165/2014.

---

(1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.

Dz.U. C 328 z 17.9.2018.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/5 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/5

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG/Land Berlin

(Sprawa C-379/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Dyrektywa 2009/12/WE - Artykuły 3 i 6 - Artykuł 11 ust. 1 i 7 - Opłaty lotniskowe - Ochrona praw użytkowników portów lotniczych - Możliwość ustalenia przez zarządzającego portem lotniczym opłat niższych niż opłaty zatwierdzone przez niezależny organ nadzorujący - Środki zaskarżenia przysługujące użytkownikowi portu lotniczego - Zakwestionowanie w sposób incydentalny przed sądem cywilnym orzekającym zgodnie z zasadą słuszności)

(2020/C 27/05)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

Strona pozwana: Land Berlin

przy udziale: Berliner Flughafen GmbH, Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

Sentencja

| 1) | Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych, a w szczególności jej art. 3, art. 6 ust. 5 lit. a) oraz art. 11 ust. 1 i 7, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który pozwala zarządzającemu portem lotniczym na ustalanie z użytkownikiem portu lotniczego innych opłat lotniskowych niż opłaty ustalone przez ten podmiot i zatwierdzone przez niezależny organ nadzorujący w rozumieniu tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych, a w szczególności jej art. 3, art. 6 ust. 5 lit. a) oraz art. 11 ust. 1 i 7, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który pozwala zarządzającemu portem lotniczym na ustalanie z użytkownikiem portu lotniczego innych opłat lotniskowych niż opłaty ustalone przez ten podmiot i zatwierdzone przez niezależny organ nadzorujący w rozumieniu tej dyrektywy.

| 2) | Dyrektywę 2009/12 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą użytkownik portu lotniczego nie może bezpośrednio zaskarżyć decyzji niezależnego organu nadzorującego w sprawie zatwierdzenia systemu opłat lotniskowych, lecz może wytoczyć powództwo przeciwko zarządzającemu portem lotniczym przed sąd cywilny i jedynie w tym przypadku może powołać się na to, iż opłata ustalona w systemie opłat lotniskowych, do której zapłaty użytkownik ten jest zobowiązany, nie jest zgodna z zasadą słuszności. |
| --- | --- |

2)

Dyrektywę 2009/12 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą użytkownik portu lotniczego nie może bezpośrednio zaskarżyć decyzji niezależnego organu nadzorującego w sprawie zatwierdzenia systemu opłat lotniskowych, lecz może wytoczyć powództwo przeciwko zarządzającemu portem lotniczym przed sąd cywilny i jedynie w tym przypadku może powołać się na to, iż opłata ustalona w systemie opłat lotniskowych, do której zapłaty użytkownik ten jest zobowiązany, nie jest zgodna z zasadą słuszności.

---

(1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/5 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/5

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie - Belgia) – Infohos/Belgische Staat

(Sprawa C-400/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. f) - Zwolnienia - Usługi świadczone przez niezależne grupy osób - Usługi świadczone członkom i osobom niebędącym członkami)

(2020/C 27/06)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van Cassatie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Infohos

Strona przeciwna: Belgische Staat

Sentencja

Artykuł 13 część A ust. 1 lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które uzależnia przyznanie zwolnienia z podatku od wartości dodanej (VAT) od warunku, aby niezależne grupy osób świadczyły usługi wyłącznie na rzecz swoich członków, co ma ten skutek, że te grupy, które świadczą usługi również na rzecz osób niebędących członkami, podlegają opodatkowaniu VAT w pełnym zakresie, również w odniesieniu do usług świadczonych swoim członkom.

---

(1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/6 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/6

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – A.K./Krajowa Rada Sądownictwa (C-585/18) i CP (C-624/18), DO (C-625/18)/Sąd Najwyższy

(Sprawy połączone C-585/18, C-624/18 i C-625/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Niedyskryminacja ze względu na wiek - Obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego (Polska) - Artykuł 9 ust. 1 - Prawo do środka odwoławczego - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Skuteczna ochrona sądowa - Zasada niezawisłości sędziowskiej - Utworzenie w ramach Sądu Najwyższego nowej izby, właściwej między innymi w sprawach dotyczących przejścia w stan spoczynku sędziów tego sądu - Izba złożona z sędziów nowo powołanych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa - Niezależność Rady - Uprawnienie do odstąpienia od stosowania przepisów krajowych niezgodnych z prawem Unii - Pierwszeństwo prawa Unii)

(2020/C 27/07)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniach głównych

Strona odwołująca się i strony powodowe: A.K. (C-585/18), CP (C-624/18), DO (C-625/18)

Druga strona postępowania i strona pozwana: Krajowa Rada Sądownictwa (C-585/18), Sąd Najwyższy, (C-624/18), (C-625/18)

Przy udziale: Prokuratora Generalnego zastępowanego przez Prokuraturę Krajową

Sentencja

| 1) | Nie ma już podstaw do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Izbę Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego (Polska) w sprawie C-585/18 oraz na pierwsze z pytań zadanych przez ten sąd w sprawach C-624/18 i C-625/18. |
| --- | --- |

1)

Nie ma już podstaw do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Izbę Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego (Polska) w sprawie C-585/18 oraz na pierwsze z pytań zadanych przez ten sąd w sprawach C-624/18 i C-625/18.

| 2) | Drugie i trzecie z pytań zadanych przez wspomniany sąd w sprawach C-624/18 i C-625/18 wymagają następującej odpowiedzi: | Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by spory dotyczące stosowania prawa Unii mogły należeć do wyłącznej właściwości organu niestanowiącego niezawisłego i bezstronnego sądu w rozumieniu pierwszego z tych przepisów. Do tej ostatniej sytuacji dochodzi wówczas, gdy obiektywne okoliczności, w jakich został utworzony dany organ, oraz jego cechy, a także sposób, w jaki zostali powołani jego członkowie, mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niezależności tego organu od czynników zewnętrznych, w szczególności od bezpośrednich lub pośrednich wpływów władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz jego neutralności względem ścierających się przed nim interesów, i prowadzić w ten sposób do braku przejawiania przez ten organ oznak niezawisłości lub bezstronności, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w jednostkach w społeczeństwie demokratycznym. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, przy wzięciu pod uwagę wszystkich istotnych informacji, którymi dysponuje, czy jest tak w przypadku organu takiego jak Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego. |
| --- | --- | --- |

2)

Drugie i trzecie z pytań zadanych przez wspomniany sąd w sprawach C-624/18 i C-625/18 wymagają następującej odpowiedzi:

Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by spory dotyczące stosowania prawa Unii mogły należeć do wyłącznej właściwości organu niestanowiącego niezawisłego i bezstronnego sądu w rozumieniu pierwszego z tych przepisów. Do tej ostatniej sytuacji dochodzi wówczas, gdy obiektywne okoliczności, w jakich został utworzony dany organ, oraz jego cechy, a także sposób, w jaki zostali powołani jego członkowie, mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niezależności tego organu od czynników zewnętrznych, w szczególności od bezpośrednich lub pośrednich wpływów władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz jego neutralności względem ścierających się przed nim interesów, i prowadzić w ten sposób do braku przejawiania przez ten organ oznak niezawisłości lub bezstronności, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w jednostkach w społeczeństwie demokratycznym. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, przy wzięciu pod uwagę wszystkich istotnych informacji, którymi dysponuje, czy jest tak w przypadku organu takiego jak Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego.

| | W razie gdyby tak było, zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ona sąd odsyłający do odstąpienia od stosowania przepisu prawa krajowego zastrzegającego dla takiego organu właściwość do rozpoznania sporów w postępowaniu głównym, ażeby spory te mogły zostać rozpatrzone przez sąd, który spełnia wyżej wskazane wymogi niezawisłości i bezstronności i który byłby właściwy w danej dziedzinie, gdyby ów przepis nie stał temu na przeszkodzie. |
| --- | --- |

W razie gdyby tak było, zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ona sąd odsyłający do odstąpienia od stosowania przepisu prawa krajowego zastrzegającego dla takiego organu właściwość do rozpoznania sporów w postępowaniu głównym, ażeby spory te mogły zostać rozpatrzone przez sąd, który spełnia wyżej wskazane wymogi niezawisłości i bezstronności i który byłby właściwy w danej dziedzinie, gdyby ów przepis nie stał temu na przeszkodzie.

---

(1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/7 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/7

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden

(Sprawa C-678/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wzory - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuł 90 ust. 1 - Środki tymczasowe i środki zabezpieczające - Właściwość sądów krajowych pierwszej instancji - Wyłączna właściwość sądów wskazanych w tym przepisie)

(2020/C 27/08)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden

Sentencja

Artykuł 90 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że stanowi on, iż sądy państw członkowskich właściwe do zarządzania środków tymczasowych lub zabezpieczających w odniesieniu do wzoru krajowego mają również właściwość do zarządzania takich środków w odniesieniu do wzoru wspólnotowego.

---

(1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/8 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/8

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen - Belgia) – X/Belgische Staat

(Sprawa C-706/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka imigracyjna - Prawo do łączenia rodzin - Dyrektywa 2003/86/WE - Artykuł 5 ust. 4 - Decyzja dotycząca wniosku o łączenie rodziny - Skutki nieprzestrzegania terminu wydania decyzji - Automatyczne wydanie dokumentu pobytowego)

(2020/C 27/09)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Raad voor Vreemdelingenbetwistingen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: X

Strona pozwana: Belgische Staat

Sentencja

Dyrektywę Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego w przypadku niewydania decyzji w terminie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku o łączenie rodziny właściwe organy krajowe powinny z urzędu wydać wnioskodawcy dokument pobytowy, bez konieczności uprzedniego stwierdzenia, że wnioskodawca ten rzeczywiście spełnia warunki pobytu w przyjmującym państwie członkowskim zgodnie z prawem Unii.

---

(1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/9 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/9

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska

(Sprawa C-737/18 P) (1)

(Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) - Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Portugalską)

(2020/C 27/10)

Język postępowania: portugalski

Strony

Wnosząca odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes,

J. Saraiva de Almeida, P. Barros da Costa i P. Estêvão, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sauka i B. Rechena, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/9 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/9

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2019 r. w sprawie T-579/18, WB/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2019 r. przez WB

(Sprawa C-270/19 P)

(2020/C 27/11)

Język postępowania: rumuński

Strony

Wnosząca odwołanie: WB (przedstawiciel: N. Ciocea, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019 r. Trybunał (siódma izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/10 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/10

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2019 r. w sprawie T-329/18, WB/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2019 r. przez WB

(Sprawa C-271/19 P)

(2020/C 27/12)

Język postępowania: rumuński

Strony

Wnosząca odwołanie: WB (przedstawiciel: N. Ciocea, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019 r. Trybunał (siódma izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/10 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 maja 2019 r. – Finanzamt München Abteilung III/Dubrovin & Tröger GbR - Aquatics

(Sprawa C-373/19)

(2020/C 27/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Finanzamt München Abteilung III

Druga strona postępowania: Dubrovin & Tröger GbR - Aquatics

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy pojęcie kształcenia powszechnego lub wyższego w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) obejmuje również udzielanie lekcji pływania? |
| --- | --- |

1)

Czy pojęcie kształcenia powszechnego lub wyższego w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) obejmuje również udzielanie lekcji pływania?

| 2) | Czy uznanie instytucji w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112 za instytucję, której cele uznane są za podobne do celów instytucji będących podmiotami prawa publicznego, prowadzących kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie może wynikać z tego, że lekcje udzielane przez tę instytucję zmierzają do nauczenia elementarnej umiejętności podstawowej (w tym wypadku pływania)? |
| --- | --- |

2)

Czy uznanie instytucji w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112 za instytucję, której cele uznane są za podobne do celów instytucji będących podmiotami prawa publicznego, prowadzących kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie może wynikać z tego, że lekcje udzielane przez tę instytucję zmierzają do nauczenia elementarnej umiejętności podstawowej (w tym wypadku pływania)?

| 3) | W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej: czy zwolnienie z podatku na podstawie art. 132 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112 wymaga, aby podatnik był indywidualnym przedsiębiorcą? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej: czy zwolnienie z podatku na podstawie art. 132 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112 wymaga, aby podatnik był indywidualnym przedsiębiorcą?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/11 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 5 sierpnia 2019 r. – SK Telecom Co. Ltd.

(Sprawa C-593/19)

(2020/C 27/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzgericht (Außenstelle Graz)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SK Telecom Co. Ltd.

Druga strona postępowania: Finanzamt Graz-Stadt

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 59a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE (1) w brzmieniu nadanym przez art. 2 dyrektywy 2008/8/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że korzystanie z roamingu w państwie członkowskim w postaci dostępu do krajowej sieci telefonii ruchomej w celu nawiązywania połączeń przychodzących i wychodzących przez „klienta końcowego niebędącego podatnikiem”, który tymczasowo przebywa na obszarze kraju, stanowi „użytkowanie i wykorzystanie” na obszarze kraju, które uprawnia do przeniesienia miejsca świadczenia z kraju trzeciego do tego państwa członkowskiego, mimo że ani operator telefonii ruchomej świadczący usługę, ani klient końcowy nie mają siedziby na terytorium Wspólnoty, a klient końcowy nie ma też stałego miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca pobytu na terytorium Wspólnoty? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 59a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE (1) w brzmieniu nadanym przez art. 2 dyrektywy 2008/8/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że korzystanie z roamingu w państwie członkowskim w postaci dostępu do krajowej sieci telefonii ruchomej w celu nawiązywania połączeń przychodzących i wychodzących przez „klienta końcowego niebędącego podatnikiem”, który tymczasowo przebywa na obszarze kraju, stanowi „użytkowanie i wykorzystanie” na obszarze kraju, które uprawnia do przeniesienia miejsca świadczenia z kraju trzeciego do tego państwa członkowskiego, mimo że ani operator telefonii ruchomej świadczący usługę, ani klient końcowy nie mają siedziby na terytorium Wspólnoty, a klient końcowy nie ma też stałego miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca pobytu na terytorium Wspólnoty?

| 2) | Czy art. 59a lit. b) dyrektywy 2006/112 w brzmieniu nadanym przez art. 2 dyrektywy 2008/8 należy interpretować w ten sposób, że miejsce świadczenia usług telekomunikacyjnych opisanych w pytaniu pierwszym, które zgodnie z art. 59 dyrektywy 2006/112 w brzmieniu nadanym przez art. 2 dyrektywy 2008/8 są świadczone poza Wspólnotą, może zostać przeniesione na terytorium państwa członkowskiego tylko dlatego, że usługi telekomunikacyjne w kraju trzecim nie podlegają żadnej daninie, która byłaby porównywalna z podatkiem od wartości dodanej obowiązującym w prawie Unii, mimo że ani operator telefonii ruchomej świadczący usługę, ani klient końcowy nie mają siedziby na terytorium Wspólnoty, a klient końcowy nie ma też stałego miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca pobytu na terytorium Wspólnoty? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 59a lit. b) dyrektywy 2006/112 w brzmieniu nadanym przez art. 2 dyrektywy 2008/8 należy interpretować w ten sposób, że miejsce świadczenia usług telekomunikacyjnych opisanych w pytaniu pierwszym, które zgodnie z art. 59 dyrektywy 2006/112 w brzmieniu nadanym przez art. 2 dyrektywy 2008/8 są świadczone poza Wspólnotą, może zostać przeniesione na terytorium państwa członkowskiego tylko dlatego, że usługi telekomunikacyjne w kraju trzecim nie podlegają żadnej daninie, która byłaby porównywalna z podatkiem od wartości dodanej obowiązującym w prawie Unii, mimo że ani operator telefonii ruchomej świadczący usługę, ani klient końcowy nie mają siedziby na terytorium Wspólnoty, a klient końcowy nie ma też stałego miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca pobytu na terytorium Wspólnoty?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

(2)  Dyrektywa Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (Dz.U. 2008, L 44, s. 11).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/11 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2019 r. – Husqvarna AB/Lidl E-Commerce International GmbH & Co. KG

(Sprawa C-607/19)

(2020/C 27/15)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Husqvarna AB

Druga strona postępowania: Lidl E-Commerce International GmbH & Co. KG

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy ustalenie chwili, która ma znaczenie dla obliczenia okresu nieużywania w ramach stosowania art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (2), należy dokonywać w oparciu o przepisy tych rozporządzeń, w wypadku, gdy roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego zgłoszone zostało przed upływem pięcioletniego okresu nieużywania? |
| --- | --- |

1)

Czy ustalenie chwili, która ma znaczenie dla obliczenia okresu nieużywania w ramach stosowania art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (2), należy dokonywać w oparciu o przepisy tych rozporządzeń, w wypadku, gdy roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego zgłoszone zostało przed upływem pięcioletniego okresu nieużywania?

| 2) | W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy dla celów obliczania pięcioletniego okresu nieużywania, o którym mowa w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, należy odnieść się do daty wystąpienia z roszczeniem wzajemnym czy też do daty ostatniej rozprawy w instancji odwoławczej - w przypadku gdy roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego zostało wniesione przed upływem pięcioletniego okresu nieużywania? |
| --- | --- |

2)

W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy dla celów obliczania pięcioletniego okresu nieużywania, o którym mowa w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, należy odnieść się do daty wystąpienia z roszczeniem wzajemnym czy też do daty ostatniej rozprawy w instancji odwoławczej - w przypadku gdy roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego zostało wniesione przed upływem pięcioletniego okresu nieużywania?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009 L 78, s. 1).

(2)  Rozporządzenie (UE) nr 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017 L 154, s. 1).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/12 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 30 sierpnia 2019 r. – EU/PE Digital GmbH.

(Sprawa C-641/19)

(2020/C 27/16)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: EU

Strona pozwana: PE Digital GmbH

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 14 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. (1) w świetle motywu 50 dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że należną od konsumenta „kwotę, która jest proporcjonalna do zakresu świadczeń spełnionych do chwili, w której konsument poinformował przedsiębiorcę o skorzystaniu z prawa do odstąpienia od umowy, w porównaniu z całym zakresem umowy” należy – w przypadku umowy, zgodnie z którą nie jest spełniane jednolite świadczenie, lecz świadczenie złożone, które składa się z kilku świadczeń częściowych – obliczyć wyłącznie pro rata temporis, w przypadku gdy konsument wprawdzie dokonuje zapłaty za świadczenie złożone zgodnie z zasadą pro rata temporis, lecz świadczenia częściowe są spełniane w różnym tempie? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 14 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. (1) w świetle motywu 50 dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że należną od konsumenta „kwotę, która jest proporcjonalna do zakresu świadczeń spełnionych do chwili, w której konsument poinformował przedsiębiorcę o skorzystaniu z prawa do odstąpienia od umowy, w porównaniu z całym zakresem umowy” należy – w przypadku umowy, zgodnie z którą nie jest spełniane jednolite świadczenie, lecz świadczenie złożone, które składa się z kilku świadczeń częściowych – obliczyć wyłącznie pro rata temporis, w przypadku gdy konsument wprawdzie dokonuje zapłaty za świadczenie złożone zgodnie z zasadą pro rata temporis, lecz świadczenia częściowe są spełniane w różnym tempie?

| 2) | Czy art. 14 ust. 3 dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że należną od konsumenta „kwotę, która jest proporcjonalna do zakresu świadczeń spełnionych do chwili, w której konsument poinformował przedsiębiorcę o skorzystaniu z prawa do odstąpienia od umowy, w porównaniu z całym zakresem umowy” należy obliczyć wyłącznie pro rata temporis również wówczas, gdy jedno ze świadczeń (częściowych) spełniane jest wprawdzie w sposób ciągły, lecz na początku okresu obowiązywania umowy ma większą lub mniejszą wartość dla konsumenta? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 14 ust. 3 dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że należną od konsumenta „kwotę, która jest proporcjonalna do zakresu świadczeń spełnionych do chwili, w której konsument poinformował przedsiębiorcę o skorzystaniu z prawa do odstąpienia od umowy, w porównaniu z całym zakresem umowy” należy obliczyć wyłącznie pro rata temporis również wówczas, gdy jedno ze świadczeń (częściowych) spełniane jest wprawdzie w sposób ciągły, lecz na początku okresu obowiązywania umowy ma większą lub mniejszą wartość dla konsumenta?

| 3) | Czy art. 2 pkt 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770 z dnia 20 maja 2019 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że „treści cyfrowe” w rozumieniu art. 2 pkt 11 dyrektywy 2011/83 i art. 2 pkt 1 dyrektywy 2019/770 stanowić mogą również takie pliki, które udostępnione zostały jako świadczenie częściowe w ramach świadczenia złożonego spełnionego w głównej mierze jako „usługa cyfrowa” w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy 2019/770, co skutkowałoby tym, że przedsiębiorca mógłby doprowadzić do wygaśnięcia prawa do odstąpienia od umowy w odniesieniu do świadczenia częściowego zgodnie z art. 16 lit. m) dyrektywy 2011/83, lecz – gdyby przedsiębiorcy się to nie powiodło – konsument mógłby odstąpić od umowy w całości, a z uwagi na art. 14 ust. 4 lit. b) ppkt (ii) dyrektywy 2011/83 nie musiałby płacić rekompensaty z tytułu takiego świadczenia częściowego? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 2 pkt 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770 z dnia 20 maja 2019 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że „treści cyfrowe” w rozumieniu art. 2 pkt 11 dyrektywy 2011/83 i art. 2 pkt 1 dyrektywy 2019/770 stanowić mogą również takie pliki, które udostępnione zostały jako świadczenie częściowe w ramach świadczenia złożonego spełnionego w głównej mierze jako „usługa cyfrowa” w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy 2019/770, co skutkowałoby tym, że przedsiębiorca mógłby doprowadzić do wygaśnięcia prawa do odstąpienia od umowy w odniesieniu do świadczenia częściowego zgodnie z art. 16 lit. m) dyrektywy 2011/83, lecz – gdyby przedsiębiorcy się to nie powiodło – konsument mógłby odstąpić od umowy w całości, a z uwagi na art. 14 ust. 4 lit. b) ppkt (ii) dyrektywy 2011/83 nie musiałby płacić rekompensaty z tytułu takiego świadczenia częściowego?

| 4) | Czy art. 14 ust. 3 dyrektywy 2011/83 w świetle motywu 50 dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że uzgodniona umownie za usługę łączna cena w rozumieniu art. 14 ust. 3 zdanie trzecie dyrektywy 2011/83 jest „nadmierna”, jeżeli jest ona znacznie wyższa niż łączna cena uzgodniona przez tego samego przedsiębiorcę z innym konsumentem za identyczną usługę z takim samym okresem obowiązywania umowy i w pozostałym zakresie na tych samych warunkach ramowych |
| --- | --- |

4)

Czy art. 14 ust. 3 dyrektywy 2011/83 w świetle motywu 50 dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że uzgodniona umownie za usługę łączna cena w rozumieniu art. 14 ust. 3 zdanie trzecie dyrektywy 2011/83 jest „nadmierna”, jeżeli jest ona znacznie wyższa niż łączna cena uzgodniona przez tego samego przedsiębiorcę z innym konsumentem za identyczną usługę z takim samym okresem obowiązywania umowy i w pozostałym zakresie na tych samych warunkach ramowych

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64)

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych (Dz.U. 2019, L 136, s. 1)

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/13 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankenthal (Niemcy) w dniu 17 września 2019 r. – OK/Daimler AG.

(Sprawa C-685/19)

(2020/C 27/17)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Frankenthal

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: OK

Strona pozwana: Daimler AG

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. a) rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (1) należy interpretować i stosować w ten sposób, że konieczność stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania w rozumieniu tej normy należy potwierdzić wyłącznie w wypadku, jeśli zabezpieczenia silnika przed uszkodzeniem lub awarią i bezpieczeństwa użytkowania pojazdu nie można było zapewnić nawet przy wykorzystaniu najnowocześniejszej technologii dostępnej w momencie uzyskania homologacji typu dla danego modelu pojazdu? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. a) rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (1) należy interpretować i stosować w ten sposób, że konieczność stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania w rozumieniu tej normy należy potwierdzić wyłącznie w wypadku, jeśli zabezpieczenia silnika przed uszkodzeniem lub awarią i bezpieczeństwa użytkowania pojazdu nie można było zapewnić nawet przy wykorzystaniu najnowocześniejszej technologii dostępnej w momencie uzyskania homologacji typu dla danego modelu pojazdu?

| 2) | Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: | Czy z innych powodów – na przykład takich jak brak długookresowych doświadczeń, nieproporcjonalnie wysokie koszty najnowocześniejszej technologii w porównaniu do innych technologii przy jednoczesnym znaczącym oddziaływaniu na cenę sprzedaży – dopuszczalne są odstępstwa od zasadniczego obowiązku zastosowania najnowocześniej technologii dostępnej w momencie homologacji typu? |
| --- | --- | --- |

2)

Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

Czy z innych powodów – na przykład takich jak brak długookresowych doświadczeń, nieproporcjonalnie wysokie koszty najnowocześniejszej technologii w porównaniu do innych technologii przy jednoczesnym znaczącym oddziaływaniu na cenę sprzedaży – dopuszczalne są odstępstwa od zasadniczego obowiązku zastosowania najnowocześniej technologii dostępnej w momencie homologacji typu?

Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

| | Czy również w wypadku stosowania co do zasady dopuszczalnych komponentów technologicznych mamy do czynienia z zabronionym urządzeniem ograniczającym skuteczność działania w postaci tzw. „okienek temperaturowych”, jeżeli parametry zapisane w związku z tym w urządzeniu regulującym pracę silnika są tak dobrane, że oczyszczanie gazów spalinowych nie jest włączane lub jest włączane jedynie w ograniczonym zakresie |
| --- | --- |

Czy również w wypadku stosowania co do zasady dopuszczalnych komponentów technologicznych mamy do czynienia z zabronionym urządzeniem ograniczającym skuteczność działania w postaci tzw. „okienek temperaturowych”, jeżeli parametry zapisane w związku z tym w urządzeniu regulującym pracę silnika są tak dobrane, że oczyszczanie gazów spalinowych nie jest włączane lub jest włączane jedynie w ograniczonym zakresie

| a) | ze względu na wybrane temperatury w odniesieniu do zwykłych temperatur występujących przez większą część roku |
| --- | --- |

a)

ze względu na wybrane temperatury w odniesieniu do zwykłych temperatur występujących przez większą część roku

| b) | ze względu na pozostałe parametry – na przykład takie jak aktualna wysokość pojazdu nad poziomem morza – w odnośnych regionach Niemiec lub europejskiego rynku wewnętrznego? |
| --- | --- |

b)

ze względu na pozostałe parametry – na przykład takie jak aktualna wysokość pojazdu nad poziomem morza – w odnośnych regionach Niemiec lub europejskiego rynku wewnętrznego?

---

(1)  Dz.U. 2007, L 171, s.1.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/14 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 24 września 2019 r. – J.K. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Katowicach

(Sprawa C-703/19)

(2020/C 27/18)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: J.K.

Strona pozwana: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w zakresie pojęcia „usługi restauracyjnej”, do której zastosowanie ma obniżona stawką VAT [art. 98 ust. 2 w zw. z załącznikiem III pkt 12a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w zw. z art. 6 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) mieści się sprzedaż dań gotowych, w warunkach takich jak w sporze zawisłym przed sądem krajowym, tj. w sytuacji, w której sprzedawca:






  — | udostępnia kupującym infrastrukturę umożliwiającą spożycie nabytego posiłku na miejscu (wydzielona przestrzeń przeznaczona do konsumpcji, dostęp do toalet); |
| --- | --- | --- |

1)

Czy w zakresie pojęcia „usługi restauracyjnej”, do której zastosowanie ma obniżona stawką VAT [art. 98 ust. 2 w zw. z załącznikiem III pkt 12a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w zw. z art. 6 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) mieści się sprzedaż dań gotowych, w warunkach takich jak w sporze zawisłym przed sądem krajowym, tj. w sytuacji, w której sprzedawca:

—

udostępnia kupującym infrastrukturę umożliwiającą spożycie nabytego posiłku na miejscu (wydzielona przestrzeń przeznaczona do konsumpcji, dostęp do toalet);

| — | brak jest wyspecjalizowanej obsługi kelnerskiej; |
| --- | --- |

—

brak jest wyspecjalizowanej obsługi kelnerskiej;

| — | nie występuje serwis w ścisłym znaczeniu; |
| --- | --- |

—

nie występuje serwis w ścisłym znaczeniu;

| — | proces zamówień jest uproszczony i częściowo zautomatyzowany; |
| --- | --- |

—

proces zamówień jest uproszczony i częściowo zautomatyzowany;

| — | klient ma ograniczone możliwości personalizacji zamówienia? |
| --- | --- |

—

klient ma ograniczone możliwości personalizacji zamówienia?

| 2) | Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma sposób przygotowania -dań polegający w szczególności na poddawaniu obróbce termicznej niektórych z półproduktów oraz skomponowaniu z półproduktów gotowych dań? |
| --- | --- |

2)

Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma sposób przygotowania -dań polegający w szczególności na poddawaniu obróbce termicznej niektórych z półproduktów oraz skomponowaniu z półproduktów gotowych dań?

| 3) | Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze wystarczające jest by klient miał potencjalną możliwość skorzystania z oferowanej infrastruktury, czy też niezbędne jest ustalenie, że z punktu widzenia przeciętnego klienta element ten stanowi istotną część świadczenia? |
| --- | --- |

3)

Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze wystarczające jest by klient miał potencjalną możliwość skorzystania z oferowanej infrastruktury, czy też niezbędne jest ustalenie, że z punktu widzenia przeciętnego klienta element ten stanowi istotną część świadczenia?

---

(1)  Dz.U.2006, L 347, s. 1

(2)  Dz.U.2011, L 77, s.1

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/15 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi (Polska) w dniu 23 września 2019 – K.S. przeciwko A.B.

(Sprawa C-707/19)

(2020/C 27/19)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy dla Łodzi

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: K.S.

Strona pozwana: A.B.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 roku w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczenia od takiej odpowiedzialności (1) należy interpretować w ten sposób, że w ramach: „wszelkich stosownych środków” każde państwo członkowskie powinno objąć odpowiedzialnością zakładu ubezpieczeń w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej pełny zakres pokrycia szkód w tym także skutków zdarzenia szkodowego w postaci konieczności holowania pojazdu poszkodowanego do kraju macierzystego i kosztów koniecznego parkowania pojazdów;

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie - czy odpowiedzialność ta może być limitowana w jakikolwiek sposób przez ustawodawstwo krajów członkowskich?

---

(1)  Dz. U. 2009, L 263, s.11

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/16 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 21 października 2019 r. – postępowanie karne przeciwko UC i TD

(Sprawa C-769/19)

(2020/C 27/20)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Specializiran nakazatelen syd

Strony w postępowaniu głównym

UC i TD

Pytanie prejudycjalne

Czy krajowy akt normatywny – który w odniesieniu do wadliwego aktu oskarżenia (to jest o niejasnej, niepełnej lub sprzecznej treści) w żadnym wypadku nie dopuszcza możliwości usunięcia tych wad poprzez ich naprawienie przez prokuratora na posiedzeniu wstępnym sądu, na którym je stwierdzono, a zamiast tego zobowiązuje sąd w każdym przypadku do umorzenia postępowania sądowego i zwrotu sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia, w sytuacji gdy skutkuje to znacznym opóźnieniem biegu postępowania karnego, a wady te można usunąć niezwłocznie na posiedzeniu sądu – jest zgodny z art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. L 142/1, z 1.6.2012 R.), określoną w art. 47 akapit drugi [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] zasadą rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, zasadą pierwszeństwa prawa Unii i z zasadą poszanowania godności?

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/16 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 października 2019 r. – Myflyright GmbH/SunExpressGünes Ekspres Havacilik A

(Sprawa C-770/19)

(2020/C 27/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Nürnberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Myflyright GmbH

Strona pozwana: SunExpressGünes Ekspres Havacilik A

Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 11 listopada 2019 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/17 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 22 października 2019 r. – Bartosch Airport Supply Services

(Sprawa C-772/19)

(2020/C 27/22)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Bartosch Airport Supply Services GmbH

Strona pozwana: Zollamt Wien

Pytania prejudycjalne

Czy pozycję 8705 Nomenklatury Scalonej (1) należy interpretować w ten sposób, że w zakres tej pozycji wchodzą pojazdy samochodowe bez dyszla z wciągarką holowniczą z taśmowym urządzeniem ciągnącym i elektrohydraulicznym urządzeniem podnoszącym do pchania samolotów?

---

(1)  Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 1987, L 256, s. 1).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/17 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 22 października 2019 r. – 5th AVENUE Products Trading GmbH/Hauptzollamt Singen

(Sprawa C-775/19)

(2020/C 27/23)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Baden-Württemberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: 5th AVENUE Products Trading GmbH

Strona przeciwna: Hauptzollamt Singen

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy płatności, które nabywca towaru uiszcza dodatkowo do ceny sprzedaży w zależności do wielkości jego przychodów przez okres czterech lat, raz w roku, z tego tytułu że ma prawo do sprzedaży towaru






  — | na określonym obszarze, |
| --- | --- | --- |

1.

Czy płatności, które nabywca towaru uiszcza dodatkowo do ceny sprzedaży w zależności do wielkości jego przychodów przez okres czterech lat, raz w roku, z tego tytułu że ma prawo do sprzedaży towaru

—

na określonym obszarze,

| — | po raz pierwszy w ogóle, |
| --- | --- |

—

po raz pierwszy w ogóle,

| — | na zasadzie wyłączności oraz |
| --- | --- |

—

na zasadzie wyłączności oraz

| — | w sposób stały |
| --- | --- |

—

w sposób stały

stanowią opłaty licencyjne w rozumieniu art. 32 ust.1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1), które dodaje się do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary zgodnie z art. 32 ust. 5 lit. b) KC w związku z art. 157 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania kodeksu celnego (2)?

| 2. | Czy takie wynagrodzenia dodaje się w danym wypadku jedynie proporcjonalnie do ceny zapłaconej lub należnej za przywożone towary, a jeśli tak, to na podstawie jakiego kryterium? |
| --- | --- |

2.

Czy takie wynagrodzenia dodaje się w danym wypadku jedynie proporcjonalnie do ceny zapłaconej lub należnej za przywożone towary, a jeśli tak, to na podstawie jakiego kryterium?

---

(1)  Dz.U. 1992, L 302, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1993, L 253, s. 1).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/18 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 22 października 2019 r. – „TEAM POWER EUROPE” EOOD/Direktor na Teritoriałna direkcija na Nacionałnata agencija za prichodite – Warna

(Sprawa C-784/19)

(2020/C 27/24)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administratiwen syd – Warna

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„TEAM POWER EUROPE” EOOD

Strona przeciwna: Direktor na Teritoriałna direkcija na Nacionałnata agencija za prichodite – Warna

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 14 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (1) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że aby stwierdzić, że przedsiębiorstwo zapewniające pracę tymczasową zwykle wykonuje swoją działalność w państwie, w którym ma siedzibę, znaczna część działalności związanej z udostępnieniem personelu powinna być wykonywana na rzecz spółek korzystających z tego personelu mających siedzibę w tym samym państwie?

---

(1)  Dz.U. 2009, L 284, s. 1.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/19 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 23 pa dziernika 2019 r. – Koch Media GmbH/HC

(Sprawa C-785/19)

(2020/C 27/25)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Saarbrücken

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Koch Media GmbH

Strona pozwana: HC

Pytania prejudycjalne

| 1) | a) | Czy art. 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie egzekwowania”) należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu „koszty sądowe” lub „inne wydatki” obejmują niezbędne koszty adwokackie, które właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania poniósł na skutek dochodzenia swoich praw na drodze pozasądowej poprzez wezwanie do zaniechania naruszeń? |
| --- | --- | --- |

1)

a)

Czy art. 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie egzekwowania”) należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu „koszty sądowe” lub „inne wydatki” obejmują niezbędne koszty adwokackie, które właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania poniósł na skutek dochodzenia swoich praw na drodze pozasądowej poprzez wezwanie do zaniechania naruszeń?

| b) | W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lit. a): czy art. 13 dyrektywy w sprawie egzekwowania należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu odszkodowania obejmują koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a)? |
| --- | --- |

b)

W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lit. a): czy art. 13 dyrektywy w sprawie egzekwowania należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu odszkodowania obejmują koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a)?

| 2) | a) | Czy prawo Unii, w szczególności






  — | artykuły 3, 13 i 14 dyrektywy w sprawie egzekwowania, |
| --- | --- | --- | --- |

2)

a)

Czy prawo Unii, w szczególności

—

artykuły 3, 13 i 14 dyrektywy w sprawie egzekwowania,

| — | artykuł 8 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (2) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie harmonizacji praw autorskich”) oraz |
| --- | --- |

—

artykuł 8 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (2) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie harmonizacji praw autorskich”) oraz

| — | artykuł 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (3) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie programów komputerowych”) |
| --- | --- |

—

artykuł 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (3) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie programów komputerowych”)

| — | należy interpretować w ten sposób, że właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania ma zasadniczo roszczenie o zwrot pełnych kosztów adwokackich, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), a w każdym razie o zwrot ich odpowiedniej i istotnej części, nawet jeśli |
| --- | --- |

—

należy interpretować w ten sposób, że właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania ma zasadniczo roszczenie o zwrot pełnych kosztów adwokackich, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), a w każdym razie o zwrot ich odpowiedniej i istotnej części, nawet jeśli

| — | naruszenie, w związku z którym dochodzi swoich praw, zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej czy zawodowej, oraz |
| --- | --- |

—

naruszenie, w związku z którym dochodzi swoich praw, zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej czy zawodowej, oraz

| — | przepisy krajowe przewidują w takiej sprawie, że koszty adwokackie podlegające co do zasady zwrotowi określa się w oparciu o obniżoną kwotę wartości przedmiotu sporu? |
| --- | --- |

—

przepisy krajowe przewidują w takiej sprawie, że koszty adwokackie podlegające co do zasady zwrotowi określa się w oparciu o obniżoną kwotę wartości przedmiotu sporu?

| b) | W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a): czy prawo Unii, o którym mowa w pytaniu drugim lit. a) należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od zasady określonej w pytaniu drugim lit. a), zgodnie z którą koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), powinny zostać zwrócone właścicielowi praw w całości, a w każdym razie w odpowiedniej i istotnej części
  może znaleźć zastosowanie
  przy uwzględnieniu innych czynników (takich jak aktualność utworu, czas trwania publicznego udostępnienia i naruszenie popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej interesów gospodarczych czy zawodowych),
  nawet jeśli naruszenie praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania polega na udostępnianiu plików, to znaczy na publicznym udostępnianiu utworu poprzez oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi? |
| --- | --- |

b)

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a): czy prawo Unii, o którym mowa w pytaniu drugim lit. a) należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od zasady określonej w pytaniu drugim lit. a), zgodnie z którą koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), powinny zostać zwrócone właścicielowi praw w całości, a w każdym razie w odpowiedniej i istotnej części

może znaleźć zastosowanie

przy uwzględnieniu innych czynników (takich jak aktualność utworu, czas trwania publicznego udostępnienia i naruszenie popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej interesów gospodarczych czy zawodowych),

nawet jeśli naruszenie praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania polega na udostępnianiu plików, to znaczy na publicznym udostępnianiu utworu poprzez oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 157, s. 45.

(2)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

(3)  Dz.U. 2009, L 111, s. 16.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/20 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 października 2019 r. – TUIfly GmbH/EUflight.de GmbH

(Sprawa C-792/19)

(2020/C 27/26)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: TUIfly GmbH

Druga strona postępowania apelacyjnego: EUflight.de GmbH

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w wypadku strajku odwołanie lotu lub duże opóźnienie przylotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) również wówczas, gdy na sporny lot nie miał bezpośredniego wpływu strajk i mógłby on się odbyć planowo, lecz dochodzi do odwołania lub opóźnienia lotu z uwagi na dokonane przez przewoźnika lotniczego działania reorganizacyjne w zakresie planu lotów spowodowane strajkiem (w niniejszym przypadku: wykorzystanie samolotu przewidzianego do wykonania lotu celem usunięcia skutków strajku)? |
| --- | --- |

1)

Czy w wypadku strajku odwołanie lotu lub duże opóźnienie przylotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) również wówczas, gdy na sporny lot nie miał bezpośredniego wpływu strajk i mógłby on się odbyć planowo, lecz dochodzi do odwołania lub opóźnienia lotu z uwagi na dokonane przez przewoźnika lotniczego działania reorganizacyjne w zakresie planu lotów spowodowane strajkiem (w niniejszym przypadku: wykorzystanie samolotu przewidzianego do wykonania lotu celem usunięcia skutków strajku)?

| 2) | W razie uznania, że przewoźnik lotniczy może zwolnić się z odpowiedzialności również w wypadku działań reorganizacyjnych:
  Czy istotne jest to, że działania reorganizacyjne miały miejsce jeszcze przed rozpoczęciem strajku, gdy nie można było jeszcze przewidzieć, na który lot ostatecznie będzie miał wpływ strajk, czy też wyłączenie odpowiedzialności może mieć zastosowanie również wówczas, gdy plan lotów uległ reorganizacji dopiero podczas strajku lub po jego zakończeniu i wiadomo już było, że na sporny lot nie będzie miał bezpośredniego wpływu strajk? |
| --- | --- |

2)

W razie uznania, że przewoźnik lotniczy może zwolnić się z odpowiedzialności również w wypadku działań reorganizacyjnych:

Czy istotne jest to, że działania reorganizacyjne miały miejsce jeszcze przed rozpoczęciem strajku, gdy nie można było jeszcze przewidzieć, na który lot ostatecznie będzie miał wpływ strajk, czy też wyłączenie odpowiedzialności może mieć zastosowanie również wówczas, gdy plan lotów uległ reorganizacji dopiero podczas strajku lub po jego zakończeniu i wiadomo już było, że na sporny lot nie będzie miał bezpośredniego wpływu strajk?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91(Dz.U. 2004, L 46. S. 1).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/21 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/21

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 24 października 2019 r. – B-GmbH/Finanzamt D

(Sprawa C-797/19)

(2020/C 27/27)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: B-GmbH

Strona pozwana: Finanzamt D

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że ma miejsce pomoc państwa wchodząca w zakres stosowania tego postanowienia, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami państwa członkowskiego (stałe) straty spółki kapitałowej wynikające z działalności gospodarczej, która jest prowadzona bez wynagrodzenia pokrywającego koszty, powinny być co do zasady uznane za ukryte wypłaty zysków i w związku z tym nie mogą one obniżać zysku spółki kapitałowej, jednakże takie skutki prawne nie powinny być wyciągane w odniesieniu do działalności przynoszącej stałe straty w przypadku spółek kapitałowych, w których większość praw głosu mają bezpośrednio lub pośrednio osoby prawne prawa publicznego, jeżeli spółki te prowadzą daną działalność ze względów związanych z polityką w dziedzinie transportu, środowiska, spraw socjalnych, kultury, edukacji i zdrowia?

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/22 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 30 października 2019 r. – SM przeciwko Mittelbayerischer Verlag KG

(Sprawa C-800/19)

(2020/C 27/28)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Apelacyjny w Warszawie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SM

Strona pozwana: Mittelbayerischer Verlag KG

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) powinien być rozumiany w ten sposób, że jurysdykcja oparta na łączniku centrum interesów ma zastosowanie w sprawie z powództwa osoby fizycznej o ochronę jej dóbr osobistych w przypadku, gdy wskazywana jako działanie naruszające te dobra publikacja internetowa nie zawiera informacji bezpośrednio lub pośrednio odnoszących się do tej konkretnej osoby fizycznej, natomiast zawiera informacje lub stwierdzenia sugerujące naganne działania zbiorowości, do której powód należy (w konkretnych okolicznościach tej sprawy: narodu) - z czym strona powodowa wiąże naruszenie jej dóbr osobistych? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) powinien być rozumiany w ten sposób, że jurysdykcja oparta na łączniku centrum interesów ma zastosowanie w sprawie z powództwa osoby fizycznej o ochronę jej dóbr osobistych w przypadku, gdy wskazywana jako działanie naruszające te dobra publikacja internetowa nie zawiera informacji bezpośrednio lub pośrednio odnoszących się do tej konkretnej osoby fizycznej, natomiast zawiera informacje lub stwierdzenia sugerujące naganne działania zbiorowości, do której powód należy (w konkretnych okolicznościach tej sprawy: narodu) - z czym strona powodowa wiąże naruszenie jej dóbr osobistych?

| 2) | Czy w sprawie o ochronę majątkową i niemajątkową dóbr osobistych przed naruszeniami w Internecie, oceniając podstawy jurysdykcji określone w art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012, tj. dokonując oceny, czy sąd krajowy jest sądem miejsca, w którym nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę, należy brać pod uwagę takie okoliczności jak:






  — | krąg odbiorców, do których zasadniczo jest adresowana strona internetowa, na której doszło do naruszenia, |
| --- | --- | --- |

2)

Czy w sprawie o ochronę majątkową i niemajątkową dóbr osobistych przed naruszeniami w Internecie, oceniając podstawy jurysdykcji określone w art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012, tj. dokonując oceny, czy sąd krajowy jest sądem miejsca, w którym nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę, należy brać pod uwagę takie okoliczności jak:

—

krąg odbiorców, do których zasadniczo jest adresowana strona internetowa, na której doszło do naruszenia,

| — | -język, w jakim redagowana jest ta strona internetowa oraz sporna publikacja, |
| --- | --- |

—

-język, w jakim redagowana jest ta strona internetowa oraz sporna publikacja,

| — | czas, przez jaki sporna informacja internetowa pozostawała dostępna dla odbiorców, |
| --- | --- |

—

czas, przez jaki sporna informacja internetowa pozostawała dostępna dla odbiorców,

| — | indywidualne okoliczności po stronie powodowej, takie jak wojenne losy powoda i jego obecna działalność społeczna, powoływane w rozpoznawanej sprawie jako uzasadnienie szczególnego uprawnienia do przeciwstawienia się na drodze sądowej rozpowszechnianiu zarzutów przeciwko zbiorowości, wspólnocie, której powód jest członkiem? |
| --- | --- |

—

indywidualne okoliczności po stronie powodowej, takie jak wojenne losy powoda i jego obecna działalność społeczna, powoływane w rozpoznawanej sprawie jako uzasadnienie szczególnego uprawnienia do przeciwstawienia się na drodze sądowej rozpowszechnianiu zarzutów przeciwko zbiorowości, wspólnocie, której powód jest członkiem?

---

(1)  Dz. U.2012, L 351, s. 1

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/23 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/23

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 31 października 2019 r. – FRANCK d.d., Zagrzeb/Ministarstvo financija Republike Hrvatske, Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak

(Sprawa C-801/19)

(2020/C 27/29)

Język postępowania: chorwacki

Sąd odsyłający

Upravni sud u Zagrebu

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: FRANCK d.d. Zagrzeb

Strona przeciwna: Ministarstvo financija Republike Hrvatske, Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak, Zagrzeb

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy usługa udostępniania środków pieniężnych przez stronę skarżącą, niebędącą instytucją finansową, za pobraniem jednorazowej opłaty w wysokości 1 % danej kwoty może być uznana za „udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT (1), pomimo faktu, że strona skarżąca nie jest w umowie formalnie wymieniona jako pożyczkodawca? |
| --- | --- |

1)

Czy usługa udostępniania środków pieniężnych przez stronę skarżącą, niebędącą instytucją finansową, za pobraniem jednorazowej opłaty w wysokości 1 % danej kwoty może być uznana za „udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT (1), pomimo faktu, że strona skarżąca nie jest w umowie formalnie wymieniona jako pożyczkodawca?

| 2) | Czy weksel, czyli papier wartościowy zawierający zobowiązanie wystawcy do wypłacenia określonej kwoty pieniężnej osobie, która jest wskazana jako wierzyciel w danym papierze wartościowym, lub osobie, która nabyła później ten papier wartościowy w sposób przewidziany przez prawo, jest uważany za „inny zbywalny instrument finansowy” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT? |
| --- | --- |

2)

Czy weksel, czyli papier wartościowy zawierający zobowiązanie wystawcy do wypłacenia określonej kwoty pieniężnej osobie, która jest wskazana jako wierzyciel w danym papierze wartościowym, lub osobie, która nabyła później ten papier wartościowy w sposób przewidziany przez prawo, jest uważany za „inny zbywalny instrument finansowy” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT?

| 3) | Czy usługa strony skarżącej polegająca na tym, że strona skarżąca za opłatą w wysokości 1 % kwoty weksla, pobraną od wystawcy weksla, otrzymany weksel przeniosła na spółkę faktoringową, a kwotę otrzymaną od spółki faktoringowej przeniosła na wystawcę weksla i poręczyła spółce faktoringowej, że wystawca weksla wypłaci zobowiązanie wynikające z weksla, kiedy stanie się ono wymagalne, stanowi:






  a) | usługę zwolnioną z VAT w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT |
| --- | --- | --- |

3)

Czy usługa strony skarżącej polegająca na tym, że strona skarżąca za opłatą w wysokości 1 % kwoty weksla, pobraną od wystawcy weksla, otrzymany weksel przeniosła na spółkę faktoringową, a kwotę otrzymaną od spółki faktoringowej przeniosła na wystawcę weksla i poręczyła spółce faktoringowej, że wystawca weksla wypłaci zobowiązanie wynikające z weksla, kiedy stanie się ono wymagalne, stanowi:

a)

usługę zwolnioną z VAT w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT

| b) | usługę zwolnioną z VAT w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT? |
| --- | --- |

b)

usługę zwolnioną z VAT w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej | (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/24 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 4 listopada 2019 r. – „Banka DSK” EAD i „Frontex International” EAD

(Sprawa C-807/19)

(2020/C 27/30)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Sofijski rajonen syd

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawcy w postępowaniach nakazowych:„Banka DSK” EAD i „Frontex International” EAD

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy okoliczność, że dany sąd krajowy jest znacznie bardziej obciążony pracą od innych sądów tej samej instancji i z tego względu sędziowie w tym sądzie napotykają na trudności związane z równoczesnym przeprowadzaniem badania przedstawionych im dokumentów, na podstawie których dopuszcza się lub można dopuścić natychmiastową wykonalność, i wydawaniem orzeczeń w rozsądnym terminie, sama w sobie stanowi naruszenie prawa Unii Europejskiej w zakresie ochrony konsumentów lub innych praw podstawowych? |
| --- | --- |

1)

Czy okoliczność, że dany sąd krajowy jest znacznie bardziej obciążony pracą od innych sądów tej samej instancji i z tego względu sędziowie w tym sądzie napotykają na trudności związane z równoczesnym przeprowadzaniem badania przedstawionych im dokumentów, na podstawie których dopuszcza się lub można dopuścić natychmiastową wykonalność, i wydawaniem orzeczeń w rozsądnym terminie, sama w sobie stanowi naruszenie prawa Unii Europejskiej w zakresie ochrony konsumentów lub innych praw podstawowych?

| 2) | Czy sąd krajowy powinien odmówić wydania aktów, które mogą skutkować egzekucją, jeśli konsument nie wyraził sprzeciwu wobec tych aktów – w wypadku gdy sąd ten poweźmie poważną wątpliwość, że wniosek opiera się na zastosowaniu nieuczciwego warunku w umowie zawartej z konsumentem, lecz w tym względzie brak jest rozstrzygających dowodów w materiałach zgromadzonych w sprawie? |
| --- | --- |

2)

Czy sąd krajowy powinien odmówić wydania aktów, które mogą skutkować egzekucją, jeśli konsument nie wyraził sprzeciwu wobec tych aktów – w wypadku gdy sąd ten poweźmie poważną wątpliwość, że wniosek opiera się na zastosowaniu nieuczciwego warunku w umowie zawartej z konsumentem, lecz w tym względzie brak jest rozstrzygających dowodów w materiałach zgromadzonych w sprawie?

| 3) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2, czy dopuszczalne jest – jeśli sąd krajowy powziął wątpliwość – wymaganie przez niego dodatkowych dowodów od strony umowy będącej przedsiębiorcą, chociaż zgodnie z prawem krajowym sąd krajowy nie ma takiego uprawnienia w ramach postępowania, w którym wydaje się akt podlegający ewentualnej egzekucji, gdy dłużnik nie wyraził sprzeciwu? |
| --- | --- |

3)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2, czy dopuszczalne jest – jeśli sąd krajowy powziął wątpliwość – wymaganie przez niego dodatkowych dowodów od strony umowy będącej przedsiębiorcą, chociaż zgodnie z prawem krajowym sąd krajowy nie ma takiego uprawnienia w ramach postępowania, w którym wydaje się akt podlegający ewentualnej egzekucji, gdy dłużnik nie wyraził sprzeciwu?

| 4) | Czy wymogi dotyczące ustalenia z urzędu określonych okoliczności przez sąd krajowy, ustanowione w prawie Unii Europejskiej w związku z dyrektywami dotyczącymi harmonizacji prawa konsumenckiego, mają zastosowanie także w wypadkach, gdy prawodawca krajowy udzielił dodatkowej ochrony (szerszego zakresu praw) konsumentom w krajowym akcie prawnym w wykonaniu przepisu dyrektywy, która dopuszcza udzielenie takiej wzmocnionej ochrony? |
| --- | --- |

4)

Czy wymogi dotyczące ustalenia z urzędu określonych okoliczności przez sąd krajowy, ustanowione w prawie Unii Europejskiej w związku z dyrektywami dotyczącymi harmonizacji prawa konsumenckiego, mają zastosowanie także w wypadkach, gdy prawodawca krajowy udzielił dodatkowej ochrony (szerszego zakresu praw) konsumentom w krajowym akcie prawnym w wykonaniu przepisu dyrektywy, która dopuszcza udzielenie takiej wzmocnionej ochrony?

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/24 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 12 listopada 2019 r. – TC, UB/Komisija za zasztita ot diskriminacija, VA

(Sprawa C-824/19)

(2020/C 27/31)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Wyrchowen administratiwen syd

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: TC, UB

Druga strona postępowania kasacyjnego: Komisija za zasztita ot diskriminacija, VA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy wykładnia art. 5 ust. 2 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych i art. [2] ust. 1, 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy prowadzi do wniosku, że dopuszczalne jest wykonywanie przez osobę niewidomą działalności ławnika sądowego i uczestniczenie w sprawach karnych, czy też |
| --- | --- |

1)

Czy wykładnia art. 5 ust. 2 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych i art. [2] ust. 1, 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy prowadzi do wniosku, że dopuszczalne jest wykonywanie przez osobę niewidomą działalności ławnika sądowego i uczestniczenie w sprawach karnych, czy też

| 2) | Dany rodzaj niepełnosprawności osoby trwale niewidomej stanowi cechę, która jest wymogiem istotnym i determinującym dla wykonywania działalności ławnika sądowego, a istnienie tej niepełnosprawności uzasadnia odmienne traktowanie, w związku z czym traktowanie to nie stanowi dyskryminacji ze względu na cechę związaną z „niepełnosprawnością”? |
| --- | --- |

2)

Dany rodzaj niepełnosprawności osoby trwale niewidomej stanowi cechę, która jest wymogiem istotnym i determinującym dla wykonywania działalności ławnika sądowego, a istnienie tej niepełnosprawności uzasadnia odmienne traktowanie, w związku z czym traktowanie to nie stanowi dyskryminacji ze względu na cechę związaną z „niepełnosprawnością”?

---

(1)  Dz.U. 2000, L 303, s. 16.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/25 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 15 listopada 2019 r. – C.J./Région wallonne

(Sprawa C-830/19)

(2020/C 27/32)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de première instance de Namur

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: C.J.

Druga strona postępowania: Région wallonne

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2, 5 i 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (1), w związku z art. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (2), stoją na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie w ramach wykonywania tych przepisów uwzględniły całe gospodarstwo, a nie tylko udział młodego rolnika w tym gospodarstwie lub jednostki pracy (JP) w celu określenia dolnych i górnych progów w przypadku, gdy gospodarstwo rolne jest zorganizowane na zasadzie stowarzyszenia nieposiadającego osobowości prawnej, w którym młody rolnik nabywa niepodzielną część i prowadzi gospodarstwo, ale nie jako jedyny kierujący tym gospodarstwem?

---

(1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 487.

(2)  Dz.U. 2014, L 227, s. 1.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/26 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/26

---

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 września 2019 r. w sprawie T-883/16, Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 listopada 2019 r. przez Republikę Federalną Niemiec

(Sprawa C-848/19 P)

(2020/C 27/33)

Język postępowania: polski

Strony

Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, D. Klebs, których wspierali adwokaci H. Haller, T. Heitling, L. Reiser, V. Vacha)

Druga strona postępowania: Rzeczpospolita Polska, Komisja Europejska, Republika Łotewska i Republika Litewska

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | Uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 września 2019 r. w sprawie T-883/16; |
| --- | --- |

—

Uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 września 2019 r. w sprawie T-883/16;

| — | skierowanie sprawy T-883/16 do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

skierowanie sprawy T-883/16 do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania;

| — | rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów:

| 1. | Zarzut pierwszy: zasada solidarności energetycznej nie jest kryterium prawnym, nie wynikają z niej żadne obowiązki działania dla instytucji wykonawczych

  Wyrażona w art. 194 TFUE zasada solidarności energetycznej jako ogólna zasada przewodnia jest czysto politycznym pojęciem, a nie kryterium prawnym.
  Z przewidzianej w prawie pierwotnym zasady solidarności energetycznej nie mogą wypływać żadne konkretne prawa i obowiązki dla Unii lub państw członkowskich. W szczególności z tej abstrakcyjnej zasady przewodniej nie wynikają żadne obowiązki dla instytucji wykonawczych, na przykład obowiązki w zakresie kontroli spoczywające na Komisji Europejskiej przy podejmowaniu przez nią decyzji.
  Z uwagi na abstrakcyjność i niedookreśloność na pojęcie solidarności energetycznej nie można się także powoływać na drodze sądowej. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy: zasada solidarności energetycznej nie jest kryterium prawnym, nie wynikają z niej żadne obowiązki działania dla instytucji wykonawczych

Wyrażona w art. 194 TFUE zasada solidarności energetycznej jako ogólna zasada przewodnia jest czysto politycznym pojęciem, a nie kryterium prawnym.

Z przewidzianej w prawie pierwotnym zasady solidarności energetycznej nie mogą wypływać żadne konkretne prawa i obowiązki dla Unii lub państw członkowskich. W szczególności z tej abstrakcyjnej zasady przewodniej nie wynikają żadne obowiązki dla instytucji wykonawczych, na przykład obowiązki w zakresie kontroli spoczywające na Komisji Europejskiej przy podejmowaniu przez nią decyzji.

Z uwagi na abstrakcyjność i niedookreśloność na pojęcie solidarności energetycznej nie można się także powoływać na drodze sądowej.

| 2. | Zarzut drugi: zasada solidarności energetycznej nie znajdowała zastosowania w niniejszym przypadku

  Zasada solidarności energetycznej stanowi tylko mechanizm kryzysowy, który znajduje zastosowanie wyłącznie w wyjątkowych przypadkach i w ścisłych warunkach, i nie podlega właśnie uwzględnieniu przy każdej decyzji Komisji Europejskiej.
  Przesłanki zastosowania mechanizmu kryzysowego przy podejmowaniu będącej przedmiotem sporu decyzji Komisji Europejskiej z 2016 r. C(2016)6950 nie zostały spełnione. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi: zasada solidarności energetycznej nie znajdowała zastosowania w niniejszym przypadku

Zasada solidarności energetycznej stanowi tylko mechanizm kryzysowy, który znajduje zastosowanie wyłącznie w wyjątkowych przypadkach i w ścisłych warunkach, i nie podlega właśnie uwzględnieniu przy każdej decyzji Komisji Europejskiej.

Przesłanki zastosowania mechanizmu kryzysowego przy podejmowaniu będącej przedmiotem sporu decyzji Komisji Europejskiej z 2016 r. C(2016)6950 nie zostały spełnione.

| 3. | Zarzut trzeci: Komisja Europejska przestrzegała zasady solidarności energetycznej

  Gdyby zasada solidarności energetycznej znajdowała w ogóle zastosowanie do będącej przedmiotem sporu decyzji Komisji Europejskiej z 2016 r. C(2016)6950 (quod non), Komisja Europejska przestrzegała tej zasady przy podejmowaniu decyzji:
  Przy podejmowaniu decyzji Komisja Europejska uwzględniła skutki zarówno dla polskiego, jak i dla całego europejskiego rynku gazu.
  Przy badaniu przesłanek określonych w art. 36 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/73/WE należało mieć na uwadze jedynie zachowanie bezpieczeństwa dostaw będącego wyrazem zasady solidarności energetycznej.
  Bezpieczeństwo dostaw w Polsce nie było i nie jest zagrożone. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci: Komisja Europejska przestrzegała zasady solidarności energetycznej

Gdyby zasada solidarności energetycznej znajdowała w ogóle zastosowanie do będącej przedmiotem sporu decyzji Komisji Europejskiej z 2016 r. C(2016)6950 (quod non), Komisja Europejska przestrzegała tej zasady przy podejmowaniu decyzji:

Przy podejmowaniu decyzji Komisja Europejska uwzględniła skutki zarówno dla polskiego, jak i dla całego europejskiego rynku gazu.

Przy badaniu przesłanek określonych w art. 36 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/73/WE należało mieć na uwadze jedynie zachowanie bezpieczeństwa dostaw będącego wyrazem zasady solidarności energetycznej.

Bezpieczeństwo dostaw w Polsce nie było i nie jest zagrożone.

| 4. | Zarzut czwarty: w decyzji nie należało wyraźnie wspomnieć o zasadzie solidarności energetycznej

  W będącej przedmiotem sporu decyzji z 2016 r. C(2016)6950 nie trzeba było wymienić wyraźnie wszystkich motywów uzasadnienia Komisji Europejskiej. Nie ma żadnych proceduralnoprawnych wytycznych, w jakim zakresie administracja europejska powinna uzasadniać swoje decyzje.
  Uzasadnienie środków administracyjnych musi jedynie umożliwiać poznanie celu przyświecającego danemu środkowi, ale nie musi wymieniać wszystkich istotnych aspektów faktycznych i prawnych.
  Zgodność z prawem decyzji Komisji Europejskiej nie może zależeć od tego, czy określone pojęcia są zawarte w decyzji. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty: w decyzji nie należało wyraźnie wspomnieć o zasadzie solidarności energetycznej

W będącej przedmiotem sporu decyzji z 2016 r. C(2016)6950 nie trzeba było wymienić wyraźnie wszystkich motywów uzasadnienia Komisji Europejskiej. Nie ma żadnych proceduralnoprawnych wytycznych, w jakim zakresie administracja europejska powinna uzasadniać swoje decyzje.

Uzasadnienie środków administracyjnych musi jedynie umożliwiać poznanie celu przyświecającego danemu środkowi, ale nie musi wymieniać wszystkich istotnych aspektów faktycznych i prawnych.

Zgodność z prawem decyzji Komisji Europejskiej nie może zależeć od tego, czy określone pojęcia są zawarte w decyzji.

| 5. | Zarzut piąty: brak uchylenia będącej przedmiotem sporu decyzji z 2016 r. C(2016)6950 wyłącznie z powodu domniemanego błędu formalnego

  Nawet gdyby będąca przedmiotem sporu decyzja z 2016 r. C(2016)6950 była formalnie niezgodna z prawem (quod non), nie prowadziłoby to do uchylenia decyzji, gdyż materialno-prawnie prawidłowe decyzje nie podlegają co do zasady uchyleniu na podstawie art. 263 akapit drugi TFUE wyłącznie z powodu ewentualnych błędów formalnych. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty: brak uchylenia będącej przedmiotem sporu decyzji z 2016 r. C(2016)6950 wyłącznie z powodu domniemanego błędu formalnego

Nawet gdyby będąca przedmiotem sporu decyzja z 2016 r. C(2016)6950 była formalnie niezgodna z prawem (quod non), nie prowadziłoby to do uchylenia decyzji, gdyż materialno-prawnie prawidłowe decyzje nie podlegają co do zasady uchyleniu na podstawie art. 263 akapit drugi TFUE wyłącznie z powodu ewentualnych błędów formalnych.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/27 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/27

---

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 września 2019 r. w sprawie T-629/17, Republika Czeska/Komisja, wniesione w dniu 26 listopada 2019 r. przez Republikę Czeską

(Sprawa C-826/19 P)

(2020/C 27/34)

Język postępowania: czeski

Strony

Wnosząca odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, O. Serdula, I. Gavrilová, J. Vláčil, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-629/17; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-629/17;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C (2017) 4682; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C (2017) 4682;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18 (1).

Zaskarżony wyrok należy uchylić, ponieważ Sąd dokonał błędnej oceny prawnej, dochodząc do wniosku, że wyłączenie przewidziane w art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18 dotyczy zamówień publicznych na materiały programowe jedynie wtedy, gdy podmiotem zamawiającym jest spółka nadawcza. Z brzmienia, celu, systematyki i historii legislacyjnej tego przepisu wynika jednak, że przedmiotowe wyłączenie należy zastosować również do sytuacji, gdy spółka nadawcza jest stroną umowy w charakterze dostawcy materiałów programowych, jak miało to miejsce w przypadku spornych zamówień w Republice Czeskiej.

Za względu na to, że korekta finansowa przeprowadzona decyzją Komisji C (2017) (4682) była oparta wyłącznie na okoliczności, iż w przypadku spornego zamówienia podmiotem zamawiającym nie była spółka nadawcza, wraz z uchyleniem zaskarżonego wyroku należy również stwierdzić nieważność tej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114).

---

Sąd

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/29 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/29

---

Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Yieh United Steel/Komisja

(Sprawa T-607/15) (1)

(Dumping - Przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Tajwanu - Ostateczne cło antydumpingowe - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 - Artykuł 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036] - Artykuł 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/1036] - Obliczanie wartości normalnej - Obliczanie kosztu produkcji - Sprzedaż produktu podobnego do celów konsumpcyjnych na rynku wewnętrznym kraju wywozu)

(2020/C 27/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Yieh United Steel Corp. (Kaohsiung City, Tajwan) (przedstawiciel: D. Luff, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i A. Demeneix, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Eurofer, Association Européenne de l’Acier, ASBL (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: J. Killick, G. Forwood i C. Van Haute, adwokaci)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1429 z dnia 26 sierpnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (Dz.U. 2015, L 224, s. 10).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Yieh United Steel Corp. pokrywa oprócz kosztów własnych również koszty poniesione przez Komisję Europejską i Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL. |
| --- | --- |

2)

Yieh United Steel Corp. pokrywa oprócz kosztów własnych również koszty poniesione przez Komisję Europejską i Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL.

---

(1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/30 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/30

---

Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Pethke/EUIPO

(Sprawa T-808/17) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Prawidłowość postępowania w sprawie oceny i postępowania odwoławczego w sprawie oceny - Obowiązek bezstronności oceniającego w postępowaniu odwoławczym)

(2020/C 27/36)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Ralph Pethke (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

Przedmiot

Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2016 oraz, w razie konieczności, decyzji zarządu EUIPO z dnia 18 października 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny Ralpha Pethkego za rok 2016 oraz decyzji zarządu Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności intelektualnej (EUIPO) z dnia 18 października 2017 r. oddalającej zażalenie R. Pethkego. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny Ralpha Pethkego za rok 2016 oraz decyzji zarządu Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności intelektualnej (EUIPO) z dnia 18 października 2017 r. oddalającej zażalenie R. Pethkego.

| 2) | EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez R. Pethkego. |
| --- | --- |

2)

EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez R. Pethkego.

---

(1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/30 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/30

---

Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – August Wolff/EUIPO – Faes Farma (DermoFaes Atopiderm)

(Sprawa T-644/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DermoFaes Atopiderm - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Dermowas - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2020/C 27/37)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Faes Farma, SA (Lamiaco-Leioa, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Vela Ballesteros i S. Fernandez Malvar)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2018 r. (sprawa R 1305/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dr. August Wolff a Faes Farma.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Faes Farma, SA, w tym niezbędne koszty poniesione przez tę ostatnią w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO. |
| --- | --- |

2)

Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Faes Farma, SA, w tym niezbędne koszty poniesione przez tę ostatnią w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

---

(1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/31 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/31

---

Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Hästens Sängar/EUIPO (Przedstawienie wzoru kwadratów)

(Sprawa T-658/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór kwadratów - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2020/C 27/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hästens Sängar AB (Köping, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Johansson i R. Wessman)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder, H. O’Neill i D. Gája, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 sierpnia 2018 r. (sprawa R 442/2018-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego wzór kwadratów.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Hästens Sängar AB zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Hästens Sängar AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/32 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/32

---

Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Soundio/EUIPO – Telefónica Germany (Vibble)

(Sprawa T-665/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy Vibble - Wcześniejszy słowny niemiecki znak towarowy vybe - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2020/C 27/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Soundio A/S (Drammen, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci N. Köster i J. Albers)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Telefónica Germany GmbH & Co. OHG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Neuwald)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2018 r. (sprawa R 721/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między E-Plus Mobilfunk GmbH a Soundio.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Soundio A/S pokrywa koszty postępowania. |
| --- | --- |

2)

Soundio A/S pokrywa koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/32 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/32

---

Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Mélin/Parlament

(Sprawa T-726/18) (1)

(Prawo instytucjonalne - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot - Obowiązek uzasadnienia - Nieprzekazanie załącznika do decyzji nakazującej zwrot)

(2020/C 27/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Joëlle Mélin (Aubagne, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

Strona pozwana: Parlament europejski (przedstawiciele: S. Seyr i M. Ecker, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 4 października 2018 r. w sprawie odzyskania od skarżącej kwoty 130 339,35 EUR wypłaconej jej nienależnie z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych oraz związanej z tą decyzją noty obciążeniowej z dnia 10 października 2018 r.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie odzyskania od Joëlle Mélin kwoty 130 339,35 EUR wypłaconej jej nienależnie z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych oraz związanej z tą decyzją noty obciążeniowej z dnia 10 października 2018 r. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie odzyskania od Joëlle Mélin kwoty 130 339,35 EUR wypłaconej jej nienależnie z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych oraz związanej z tą decyzją noty obciążeniowej z dnia 10 października 2018 r.

| 2) | Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/33 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/33

---

Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Runnebaum Invest/EUIPO – Berg Toys Beheer (Bergsteiger)

(Sprawa T-736/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Bergsteiger - Wcześniejsze, słowny znak towarowy Beneluksu oraz graficzny i słowny unijne znaki towarowe, BERG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 47 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dopuszczalność żądania przedstawienia dowodu rzeczywistego używania - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)

(2020/C 27/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Runnebaum Invest GmbH (Diepholz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Prinz)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Berg Toys Beheer BV (Ede, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat E. van Gelderen).

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 października 2018 r. (sprawa R 572/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Berg Toys Beheer a Runnebaum Invest.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 października 2018 r. (sprawa R 572/2018-4). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 października 2018 r. (sprawa R 572/2018-4).

| 2) | EUIPO pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Runnebaum Invest GmbH. |
| --- | --- |

2)

EUIPO pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Runnebaum Invest GmbH.

| 3) | Berg Toys Beheer BV pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Berg Toys Beheer BV pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/34 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/34

---

Postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2019 r. – Pyke/EUIPO – Paglieri (CLIOMAKEUP)

(Sprawa T-672/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)

(2020/C 27/42)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Pyke Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, F. Rossi, N. Parrotta i R. Perotti)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Paglieri SpA (Alessandria, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i G. Ghisletti)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2675/2017-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Paglieri a Pyke.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Pyke Srl i Paglieri SpA pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Pyke Srl i Paglieri SpA pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/35 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/35

---

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 listopada 2019 r. – Intering i in./Komisja

(Sprawa T-525/19 RII)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Program „Wsparcie UE na rzecz czystego powietrza w Kosowie” - Postępowanie przetargowe EuropeAid/140043/DH/WKS/XK - Decyzja odrzucająca wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o wykluczeniu oferenta z dalszego postępowania - Nowy wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Artykuł 159 regulaminu postępowania - Niedopuszczalność)

(2020/C 27/43)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Intering Sh.p.k. (Obilić, Kosowo), Steinmüller Engineering GmbH (Gummersbach, Niemcy), Deling d.o.o. za proizvodnju, promet i usluge (Tuzla, Bośnia i Hercegowina), ZM-Vikom d.o.o. za proizvodnju, konstruckcije i montažu (Szybenik, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat R. Spielhofen)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Bertelmann, J. Estrada de Solà i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Złożony na podstawie art. 159 regulaminu postępowania przed Sądem wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji Europejskiej z dnia 29 czerwca 2019 r. w przedmiocie wykluczenia strony skarżącej z dalszego postępowania przetargowego i nieumieszczenia jej na krótkiej liście w postępowaniu w przedmiocie udzielenia zamówienia w ramach programu „Wsparcie UE na rzecz czystego powietrza w Kosowie”, dotyczącego redukcji pyłów i tlenków azotu w elektrowni cieplnej Kosowo B, bloki B1 i B2 (EuropeAid/140043/DH/WKS/XK).

Sentencja

| 1) | Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

| 2) | Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/35 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/35

---

Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – PNB Banka i in./EBC

(Sprawa T-730/19)

(2020/C 27/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: PNB Banka (Ryga, Łotwa) i 10 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat O. Behrends)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 15 sierpnia 2019 r., zgodnie z którą Bank X jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 15 sierpnia 2019 r., zgodnie z którą Bank X jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzynaście zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości EBC do przyjęcia zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości EBC do przyjęcia zaskarżonej decyzji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest niedopuszczalnym rodzajem decyzji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest niedopuszczalnym rodzajem decyzji.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący przeinaczenia przez EBC okoliczności faktycznych oraz naruszenia ciążącego na nim obowiązku dokonania bezstronnej i obiektywnej oceny wszystkich mających znaczenie okoliczności faktycznych. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący przeinaczenia przez EBC okoliczności faktycznych oraz naruszenia ciążącego na nim obowiązku dokonania bezstronnej i obiektywnej oceny wszystkich mających znaczenie okoliczności faktycznych.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ opiera się na niezgodnej z prawem kontroli przeprowadzonej na miejscu. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ opiera się na niezgodnej z prawem kontroli przeprowadzonej na miejscu.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo skarżących do bycia wysłuchanymi. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo skarżących do bycia wysłuchanymi.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest oparta na niezgodnym z prawem sprzeciwie EBC wobec nabycia Banku X. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest oparta na niezgodnym z prawem sprzeciwie EBC wobec nabycia Banku X.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania.

| 10. | Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

| 11. | Zarzut jedenasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę nemo auditur. |
| --- | --- |

11.

Zarzut jedenasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę nemo auditur.

| 12. | Zarzut dwunasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ EBC nie podjął odpowiednich działań w celu wyeliminowania wpływu urzędników wysokiego szczebla będących w sytuacji konfliktu interesów. |
| --- | --- |

12.

Zarzut dwunasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ EBC nie podjął odpowiednich działań w celu wyeliminowania wpływu urzędników wysokiego szczebla będących w sytuacji konfliktu interesów.

| 13. | Zarzut trzynasty dotyczący dopuszczenia się przez EBC nadużycia uprawnień. |
| --- | --- |

13.

Zarzut trzynasty dotyczący dopuszczenia się przez EBC nadużycia uprawnień.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/36 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/36

---

Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – PNB Banka i in./SRB

(Sprawa T-732/19)

(2020/C 27/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: PNB Banka AS (Ryga, Łotwa) i 10 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat O. Behrends)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SRB z dnia 15 sierpnia 2019 r. w odniesieniu do Banku X, ogłoszonej publicznie w drodze komunikatu prasowego oraz obwieszczenia zawierającego streszczenie decyzji z tego samego dnia; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SRB z dnia 15 sierpnia 2019 r. w odniesieniu do Banku X, ogłoszonej publicznie w drodze komunikatu prasowego oraz obwieszczenia zawierającego streszczenie decyzji z tego samego dnia;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi czternaście zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości SRB do przyjęcia zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości SRB do przyjęcia zaskarżonej decyzji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest niedopuszczalnym rodzajem decyzji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest niedopuszczalnym rodzajem decyzji.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta szeregiem błędów związanych z dokonaną przez EBC oceną „bycia na progu upadłości lub zagrożenia upadłością”. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta szeregiem błędów związanych z dokonaną przez EBC oceną „bycia na progu upadłości lub zagrożenia upadłością”.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta szeregiem błędów związanych z dalszymi decyzjami SRB. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta szeregiem błędów związanych z dalszymi decyzjami SRB.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ opiera się na niezgodnej z prawem kontroli przeprowadzonej na miejscu. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ opiera się na niezgodnej z prawem kontroli przeprowadzonej na miejscu.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo skarżących do bycia wysłuchanymi. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo skarżących do bycia wysłuchanymi.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest oparta na niezgodnym z prawem sprzeciwie EBC wobec nabycia Banku X. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest oparta na niezgodnym z prawem sprzeciwie EBC wobec nabycia Banku X.

| 10. | Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania. |
| --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania.

| 11. | Zarzut jedenasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- |

11.

Zarzut jedenasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

| 12. | Zarzut dwunasty dotyczący nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji tego, że sytuacja strony skarżącej wynika w znacznej mierze z uchybień, jakich dopuścił się EBC. |
| --- | --- |

12.

Zarzut dwunasty dotyczący nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji tego, że sytuacja strony skarżącej wynika w znacznej mierze z uchybień, jakich dopuścił się EBC.

| 13. | Zarzut trzynasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ jest oparta na ocenie dokonanej przez EBC i ponieważ EBC nie podjął odpowiednich działań w celu wyeliminowania wpływu urzędników wysokiego szczebla będących w sytuacji konfliktu interesów. |
| --- | --- |

13.

Zarzut trzynasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ jest oparta na ocenie dokonanej przez EBC i ponieważ EBC nie podjął odpowiednich działań w celu wyeliminowania wpływu urzędników wysokiego szczebla będących w sytuacji konfliktu interesów.

| 14. | Zarzut czternasty dotyczący dopuszczenia się przez SRB nadużycia uprawnień. |
| --- | --- |

14.

Zarzut czternasty dotyczący dopuszczenia się przez SRB nadużycia uprawnień.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/38 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/38

---

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Laird/Komisja

(Sprawa T-740/19)

(2020/C 27/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Laird Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Quigley, Barrister, i D. Gillespie, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896;

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on strony skarżącej;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że art. 1 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim dotyczy on uznania, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi korzyść (gospodarczą) w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności z następujących względów:






  i. | nieuwzględnienia przez Komisję: kontekstu historycznego wprowadzenia przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) do systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; ograniczeń nałożonych na Zjednoczone Królestwo na podstawie prawa Unii, w szczególności swobody przedsiębiorczości; terytorialności i innych względów politycznych odnoszących się do struktury przepisów dotyczących KSZ wprowadzonych w Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawie podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)]; oraz zakresu suwerenności podatkowej państw członkowskich, w tym Zjednoczonego Królestwa, w odniesieniu do kształtowania przepisów dotyczących KSZ; |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że art. 1 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim dotyczy on uznania, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi korzyść (gospodarczą) w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności z następujących względów:

i.

nieuwzględnienia przez Komisję: kontekstu historycznego wprowadzenia przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) do systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; ograniczeń nałożonych na Zjednoczone Królestwo na podstawie prawa Unii, w szczególności swobody przedsiębiorczości; terytorialności i innych względów politycznych odnoszących się do struktury przepisów dotyczących KSZ wprowadzonych w Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawie podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)]; oraz zakresu suwerenności podatkowej państw członkowskich, w tym Zjednoczonego Królestwa, w odniesieniu do kształtowania przepisów dotyczących KSZ;

| ii. | stwierdzenia przez Komisję, że fakultatywny charakter roszczenia na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 stanowi sprzyjające traktowanie skutkujące przyznaniem korzyści. |
| --- | --- |

ii.

stwierdzenia przez Komisję, że fakultatywny charakter roszczenia na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 stanowi sprzyjające traktowanie skutkujące przyznaniem korzyści.

| 2. | Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że art. 1 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim dotyczy on uznania, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności ze względu na następujące okoliczności:






  i. | Co się tyczy właściwych ram odniesienia:






  a. | błędne określenie przez Komisję ram odniesienia jako składających się wyłącznie z przepisów dotyczących KSZ lub wyłącznie z rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010; |
| --- | --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że art. 1 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim dotyczy on uznania, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności ze względu na następujące okoliczności:

i.

Co się tyczy właściwych ram odniesienia:

a.

błędne określenie przez Komisję ram odniesienia jako składających się wyłącznie z przepisów dotyczących KSZ lub wyłącznie z rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010;

| b. | błędne określenie przez Komisję celu systemu odniesienia, jako opodatkowania zysków, których źródłem są działalność na terytorium Zjednoczonego Królestwa i aktywa sztucznie przekierowane ze Zjednoczonego Królestwa, bez należytego uwzględnienia okoliczności, czy odnośne ukierunkowane transakcje rzeczywiście stwarzają ryzyko erozji bazy podatkowej w Zjednoczonym Królestwie. |
| --- | --- |

b.

błędne określenie przez Komisję celu systemu odniesienia, jako opodatkowania zysków, których źródłem są działalność na terytorium Zjednoczonego Królestwa i aktywa sztucznie przekierowane ze Zjednoczonego Królestwa, bez należytego uwzględnienia okoliczności, czy odnośne ukierunkowane transakcje rzeczywiście stwarzają ryzyko erozji bazy podatkowej w Zjednoczonym Królestwie.

| ii. | Co się tyczy określenia odstępstwa od ram odniesienia:






  a. | błędną ocenę przez Komisję znaczenia i wagi funkcji decyzyjnych i zarządczych; |
| --- | --- | --- |

ii.

Co się tyczy określenia odstępstwa od ram odniesienia:

a.

błędną ocenę przez Komisję znaczenia i wagi funkcji decyzyjnych i zarządczych;

| b. | błędną ocenę przez Komisję porównywalności umów kwalifikowanej pożyczki z pożyczkami (i) na rzecz podmiotów powiązanych z rezydentami Zjednoczonego Królestwa oraz (ii) na rzecz podmiotów trzecich; |
| --- | --- |

b.

błędną ocenę przez Komisję porównywalności umów kwalifikowanej pożyczki z pożyczkami (i) na rzecz podmiotów powiązanych z rezydentami Zjednoczonego Królestwa oraz (ii) na rzecz podmiotów trzecich;

| c. | błędne powołanie się na dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1); |
| --- | --- |

c.

błędne powołanie się na dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1);

| d. | okoliczność, że dokonana przez Komisję ocena porównywalnych zagrożeń naruszenia swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do objętych zwolnieniem z podatku i nieobjętych nim kategorii KSZ była błędna. |
| --- | --- |

d.

okoliczność, że dokonana przez Komisję ocena porównywalnych zagrożeń naruszenia swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do objętych zwolnieniem z podatku i nieobjętych nim kategorii KSZ była błędna.

| iii. | Co się tyczy uzasadnienia domniemanego odstępstwa:






  a. | błędne stwierdzenie przez Komisję, że uzasadnienie dotyczące potrzeby zapewnienia, aby systemem można było zarządzać i administrować, nie obejmowało funkcji decyzyjnych i zarządczych; |
| --- | --- | --- |

iii.

Co się tyczy uzasadnienia domniemanego odstępstwa:

a.

błędne stwierdzenie przez Komisję, że uzasadnienie dotyczące potrzeby zapewnienia, aby systemem można było zarządzać i administrować, nie obejmowało funkcji decyzyjnych i zarządczych;

| b. | błędne stwierdzenie przez Komisję, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie było uzasadnione poprzez powołanie się na zgodność ze swobodą przedsiębiorczości. |
| --- | --- |

b.

błędne stwierdzenie przez Komisję, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie było uzasadnione poprzez powołanie się na zgodność ze swobodą przedsiębiorczości.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem art. 2 zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie uzasadnionych oczekiwań, jak też naruszenie zasad pewności prawa i proporcjonalności. Tytułem ewentualnym strona skarżąca podnosi, że nakaz odzyskania nie powinien obejmować żadnej pomocy przyznanej poprzez zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych przed dniem 24 listopada 2017 r., kiedy to Komisja opublikowała decyzję o wszczęciu postępowania. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem art. 2 zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie uzasadnionych oczekiwań, jak też naruszenie zasad pewności prawa i proporcjonalności. Tytułem ewentualnym strona skarżąca podnosi, że nakaz odzyskania nie powinien obejmować żadnej pomocy przyznanej poprzez zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych przed dniem 24 listopada 2017 r., kiedy to Komisja opublikowała decyzję o wszczęciu postępowania.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/39 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/39

---

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Sedgwick Overseas/Komisja

(Sprawa T-741/19)

(2020/C 27/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sedgwick Overseas Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Anderson, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w całości w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w całości w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

| — | alternatywnie – orzeczenie, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu straty, ulgi lub zwolnienia, które strona skarżąca mogła uwzględnić w czasie, w którym zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, powinny być w każdym razie wzięte pod uwagę, nawet jeżeli strona skarżąca nie może już uwzględnić tych strat, ulg lub zwolnień, gdyż upłynął termin przewidziany w prawie Zjednoczonego Królestwa na powoływanie się na nie i na korzystanie z nich; i |
| --- | --- |

—

alternatywnie – orzeczenie, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu straty, ulgi lub zwolnienia, które strona skarżąca mogła uwzględnić w czasie, w którym zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, powinny być w każdym razie wzięte pod uwagę, nawet jeżeli strona skarżąca nie może już uwzględnić tych strat, ulg lub zwolnień, gdyż upłynął termin przewidziany w prawie Zjednoczonego Królestwa na powoływanie się na nie i na korzystanie z nich; i

| — | w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy tego, że pozwana nie udowodniła, iż zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana nie wykazała, iż korzyść ma miejsce w każdym wypadku, w którym skorzystano ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup. Podnosi ona ponadto, że zdecydowała się na skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup bez rozpatrzenia, czy jej zobowiązanie mogłoby być niższe, gdyby przeprowadziła analizę na podstawie kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych przewidzianego w sekcji 371 EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że pozwana nie udowodniła, iż zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana nie wykazała, iż korzyść ma miejsce w każdym wypadku, w którym skorzystano ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup. Podnosi ona ponadto, że zdecydowała się na skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup bez rozpatrzenia, czy jej zobowiązanie mogłoby być niższe, gdyby przeprowadziła analizę na podstawie kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych przewidzianego w sekcji 371 EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)].

| 2. | Zarzut drugi dotyczy tego, że nie było interwencji państwa lub z zasobów państwa. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że nie było interwencji państwa lub z zasobów państwa. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie uprzywilejowuje niektórych przedsiębiorstw lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana dopuściła się błędu poprzez:






  (i) | określenie systemu odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów zawartych w części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie uprzywilejowuje niektórych przedsiębiorstw lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana dopuściła się błędu poprzez:

(i)

określenie systemu odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów zawartych w części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie;

| (ii) | niezrozumienie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie jest odstępstwem od jego rozdziału 5; i |
| --- | --- |

(ii)

niezrozumienie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie jest odstępstwem od jego rozdziału 5; i

| (iii) | brak uznania, że nawet jeżeli wspomniany rozdział 9 jest odstępstwem od rozdziału 5, jest on uzasadniony charakterem i ogólną systematyką wspomnianej części 9A. |
| --- | --- |

(iii)

brak uznania, że nawet jeżeli wspomniany rozdział 9 jest odstępstwem od rozdziału 5, jest on uzasadniony charakterem i ogólną systematyką wspomnianej części 9A.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie wpływa na handel między państwami członkowskimi. Komisja popełniła błąd, przyjmując, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup może wpływać na wybory dokonywane przez grupy międzynarodowe w odniesieniu do zlokalizowania funkcji finansowych grupy oraz ich głównej siedziby w Unii. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie wpływa na handel między państwami członkowskimi. Komisja popełniła błąd, przyjmując, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup może wpływać na wybory dokonywane przez grupy międzynarodowe w odniesieniu do zlokalizowania funkcji finansowych grupy oraz ich głównej siedziby w Unii.

| 5. | Zarzut piąty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie zakłóca ani nie zagraża zakłóceniem konkurencji. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie zakłóca ani nie zagraża zakłóceniem konkurencji. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

| 6. | Zarzut szósty dotyczy tego, że odzyskanie rzekomej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa Unii. Strona skarżąca twierdzi, że kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych przewidziane w sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie gwarantuje pewności prawa, że Zjednoczone Królestwo dysponowało zakresem uznania, aby zapobiec tej niepewności, i że pozwana uchybiła swojemu obowiązkowi przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy, Komisja postąpiła sprzecznie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1), który zakazuje windykacji pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa Unii. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczy tego, że odzyskanie rzekomej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa Unii. Strona skarżąca twierdzi, że kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych przewidziane w sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie gwarantuje pewności prawa, że Zjednoczone Królestwo dysponowało zakresem uznania, aby zapobiec tej niepewności, i że pozwana uchybiła swojemu obowiązkowi przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy, Komisja postąpiła sprzecznie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1), który zakazuje windykacji pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa Unii.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczy tego, że korzyść selektywna zostałaby usunięta i nie byłoby konieczności odzyskania, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło retrospektywnie zwolnienie podatkowe dla finansowania grup na pożyczki udzielane jednostce dominującej i pożyczki dla stron trzecich. Strona skarżąca zarzuca, że pozwana nie uwzględniła, iż podjęcie takiego działania usunęłoby wszelką korzyść selektywną (zakładając na tę chwilę, że takowa występuje), a w takim wypadku brak byłoby niezgodnej z prawem pomocy państwa podlegającej odzyskaniu na podstawie prawa Unii. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczy tego, że korzyść selektywna zostałaby usunięta i nie byłoby konieczności odzyskania, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło retrospektywnie zwolnienie podatkowe dla finansowania grup na pożyczki udzielane jednostce dominującej i pożyczki dla stron trzecich. Strona skarżąca zarzuca, że pozwana nie uwzględniła, iż podjęcie takiego działania usunęłoby wszelką korzyść selektywną (zakładając na tę chwilę, że takowa występuje), a w takim wypadku brak byłoby niezgodnej z prawem pomocy państwa podlegającej odzyskaniu na podstawie prawa Unii.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczy tego, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu powinny być wzięte pod uwagę straty, ulgi i zwolnienia, które mogła uwzględnić strona skarżąca (na wniosek, z wyboru albo automatycznie) w czasie, gdy wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, nawet jeżeli te straty, ulgi lub zwolnienia są już przedawnione zgodnie z prawem Zjednoczonego Królestwa. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji, ale jeżeli by tak miało nie być, decyzja jest błędna, ponieważ brak wzięcia pod uwagę takich strat, ulg lub zwolnień prowadziłby do przeszacowania kwoty pomocy, co spowodowałoby zakłócenie rynku wewnętrznego. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczy tego, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu powinny być wzięte pod uwagę straty, ulgi i zwolnienia, które mogła uwzględnić strona skarżąca (na wniosek, z wyboru albo automatycznie) w czasie, gdy wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, nawet jeżeli te straty, ulgi lub zwolnienia są już przedawnione zgodnie z prawem Zjednoczonego Królestwa. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji, ale jeżeli by tak miało nie być, decyzja jest błędna, ponieważ brak wzięcia pod uwagę takich strat, ulg lub zwolnień prowadziłby do przeszacowania kwoty pomocy, co spowodowałoby zakłócenie rynku wewnętrznego.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja nie przedstawiła uzasadnienia w odniesieniu do zwolnienia kwalifikowanych zasobów i zwolnienia dopasowanych odsetek i nie przeprowadziła pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana błędnie nie dokonała rozróżnienia między trzema odrębnymi zwolnieniami na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, które stosuje się niezależnie, i nie zrozumiała, iż zwolnienie kwalifikowanych zasobów i zwolnienie dopasowanych odsetek nie zastępuje kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych. Ponadto istnienie zwolnienia dopasowanych odsetek w rozdziale 9 dowodzi, że pozwana błędnie określiła system odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów wspomnianej części 9A, zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja nie przedstawiła uzasadnienia w odniesieniu do zwolnienia kwalifikowanych zasobów i zwolnienia dopasowanych odsetek i nie przeprowadziła pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana błędnie nie dokonała rozróżnienia między trzema odrębnymi zwolnieniami na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, które stosuje się niezależnie, i nie zrozumiała, iż zwolnienie kwalifikowanych zasobów i zwolnienie dopasowanych odsetek nie zastępuje kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych. Ponadto istnienie zwolnienia dopasowanych odsetek w rozdziale 9 dowodzi, że pozwana błędnie określiła system odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów wspomnianej części 9A, zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/41 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/41

---

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Chemring Group i CHG Overseas/Komisja

(Sprawa T-742/19)

(2020/C 27/48)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Chemring Group plc (Romsey, Zjednoczone Królestwo) i CHG Overseas Ltd (Romsey) (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz

| — | w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki.

| 2. | Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana.

| 3. | Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania.

| 4. | Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu.

| 5. | Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa.

| 6. | Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich.

| 7. | Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

| 8. | Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych.

| 9. | Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/43 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/43

---

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Hyperion Insurance Group i HIG Finance/Komisja

(Sprawa T-743/19)

(2020/C 27/49)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hyperion Insurance Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i HIG Finance Ltd (Londyn) (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz

| — | w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki.

| 2. | Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana.

| 3. | Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania.

| 4. | Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu.

| 5. | Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa.

| 6. | Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich.

| 7. | Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

| 8. | Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych.

| 9. | Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/44 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/44

---

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Spirax-Sarco Engineering i Spirax-Sarco Overseas/Komisja

(Sprawa T-745/19)

(2020/C 27/50)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Spirax-Sarco Engineering plc (Cheltenham, Zjednoczone Królestwo) i Spirax-Sarco Overseas Ltd (Cheltenham) (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz

| — | w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki.

| 2. | Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana.

| 3. | Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania.

| 4. | Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu.

| 5. | Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa.

| 6. | Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich.

| 7. | Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

| 8. | Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych.

| 9. | Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/46 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/46

---

Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – DS Smith i DS Smith International/Komisja

(Sprawa T-747/19)

(2020/C 27/51)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: DS Smith plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i DS Smith International Ltd (Londyn) (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz

| — | w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki.

| 2. | Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana.

| 3. | Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania.

| 4. | Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu.

| 5. | Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa.

| 6. | Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich.

| 7. | Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

| 8. | Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych.

| 9. | Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/48 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/48

---

Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2019 r. – The Vitec Group/Komisja

(Sprawa T-748/19)

(2020/C 27/52)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Vitec Group plc (Richmond, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz

| — | w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki.

| 2. | Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana.

| 3. | Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania.

| 4. | Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu.

| 5. | Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa.

| 6. | Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich.

| 7. | Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

| 8. | Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych.

| 9. | Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/49 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/49

---

Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – Reckitt Benckiser Investments i in./Komisja

(Sprawa T-751/19)

(2020/C 27/53)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Reckitt Benckiser Investments Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo) i 5 innych skarżących (przedstawiciele: C. Quigley, Barrister, P. Halford i A. Langley, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących;

| — | tytułem kolejnego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wszelkiej pomocy przyznanej w ramach zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w okresie przed dniem 24 listopada 2017 r. w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących; |
| --- | --- |

—

tytułem kolejnego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wszelkiej pomocy przyznanej w ramach zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w okresie przed dniem 24 listopada 2017 r. w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących;

| — | w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że art. 1 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem z następujących względów:






  a. | Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi korzyść (gospodarczą) w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności poprzez:






  i. | nieuwzględnienie: kontekstu historycznego wprowadzenia przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) do systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; ograniczeń nałożonych na Zjednoczone Królestwo na podstawie prawa Unii, w szczególności swobody przedsiębiorczości; terytorialności i innych względów politycznych odnoszących się do struktury przepisów dotyczących KSZ wprowadzonych w Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawie podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2013 r.; oraz zakresu suwerenności podatkowej państw członkowskich, w tym Zjednoczonego Królestwa, w odniesieniu do kształtowania przepisów dotyczących KSZ; |
| --- | --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że art. 1 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem z następujących względów:

a.

Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi korzyść (gospodarczą) w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności poprzez:

i.

nieuwzględnienie: kontekstu historycznego wprowadzenia przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) do systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; ograniczeń nałożonych na Zjednoczone Królestwo na podstawie prawa Unii, w szczególności swobody przedsiębiorczości; terytorialności i innych względów politycznych odnoszących się do struktury przepisów dotyczących KSZ wprowadzonych w Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawie podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2013 r.; oraz zakresu suwerenności podatkowej państw członkowskich, w tym Zjednoczonego Królestwa, w odniesieniu do kształtowania przepisów dotyczących KSZ;

| ii. | stwierdzenie, że fakultatywny charakter roszczenia na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 stanowi sprzyjające traktowanie skutkujące przyznaniem korzyści. |
| --- | --- |

ii.

stwierdzenie, że fakultatywny charakter roszczenia na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 stanowi sprzyjające traktowanie skutkujące przyznaniem korzyści.

| b. | Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności poprzez:






  i. | Co się tyczy właściwych ram odniesienia:






  1. | błędne określenie ram odniesienia jako składających się wyłącznie z przepisów dotyczących KSZ lub wyłącznie z rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010; |
| --- | --- | --- | --- |

b.

Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności poprzez:

i.

Co się tyczy właściwych ram odniesienia:

1.

błędne określenie ram odniesienia jako składających się wyłącznie z przepisów dotyczących KSZ lub wyłącznie z rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010;

| 2. | błędne określenie celu systemu odniesienia, jako opodatkowania zysków, których źródłem są działalność na terytorium Zjednoczonego Królestwa i aktywa sztucznie przekierowane ze Zjednoczonego Królestwa, bez należytego uwzględnienia okoliczności, czy odnośne ukierunkowane transakcje rzeczywiście stwarzają ryzyko erozji bazy podatkowej w Zjednoczonym Królestwie. |
| --- | --- |

2.

błędne określenie celu systemu odniesienia, jako opodatkowania zysków, których źródłem są działalność na terytorium Zjednoczonego Królestwa i aktywa sztucznie przekierowane ze Zjednoczonego Królestwa, bez należytego uwzględnienia okoliczności, czy odnośne ukierunkowane transakcje rzeczywiście stwarzają ryzyko erozji bazy podatkowej w Zjednoczonym Królestwie.

| ii. | Co się tyczy określenia odstępstwa od ram odniesienia:






  1. | błędną ocenę znaczenia i wagi funkcji decyzyjnych i zarządczych; |
| --- | --- | --- |

ii.

Co się tyczy określenia odstępstwa od ram odniesienia:

1.

błędną ocenę znaczenia i wagi funkcji decyzyjnych i zarządczych;

| 2. | błędną ocenę porównywalności umów kwalifikowanej pożyczki z pożyczkami (i) na rzecz podmiotów powiązanych z rezydentami Zjednoczonego Królestwa oraz (ii) na rzecz podmiotów trzecich; |
| --- | --- |

2.

błędną ocenę porównywalności umów kwalifikowanej pożyczki z pożyczkami (i) na rzecz podmiotów powiązanych z rezydentami Zjednoczonego Królestwa oraz (ii) na rzecz podmiotów trzecich;

| 3. | błędne powołanie się na dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1); |
| --- | --- |

3.

błędne powołanie się na dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1);

| 4. | błędną ocenę porównywalnych zagrożeń naruszenia swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do objętych zwolnieniem z podatku i nieobjętych nim kategorii KSZ. |
| --- | --- |

4.

błędną ocenę porównywalnych zagrożeń naruszenia swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do objętych zwolnieniem z podatku i nieobjętych nim kategorii KSZ.

| iii. | Co się tyczy uzasadnienia domniemanego odstępstwa,






  1. | błędne stwierdzenie, że uzasadnienie dotyczące potrzeby zapewnienia, aby systemem można było zarządzać i administrować, nie obejmowało funkcji decyzyjnych i zarządczych; |
| --- | --- | --- |

iii.

Co się tyczy uzasadnienia domniemanego odstępstwa,

1.

błędne stwierdzenie, że uzasadnienie dotyczące potrzeby zapewnienia, aby systemem można było zarządzać i administrować, nie obejmowało funkcji decyzyjnych i zarządczych;

| 2. | błędne stwierdzenie, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie było uzasadnione poprzez powołanie się na zgodność ze swobodą przedsiębiorczości. |
| --- | --- |

2.

błędne stwierdzenie, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie było uzasadnione poprzez powołanie się na zgodność ze swobodą przedsiębiorczości.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem art. 2 zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie uzasadnionych oczekiwań, jak też naruszenie zasad pewności prawa i proporcjonalności. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem art. 2 zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie uzasadnionych oczekiwań, jak też naruszenie zasad pewności prawa i proporcjonalności.

| 3. | Zarzut trzeci, podniesiony jako zarzut ewentualny, oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania nie powinien obejmować żadnej pomocy przyznanej poprzez zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych przed dniem 24 listopada 2017 r., kiedy to Komisja opublikowała decyzję o wszczęciu postępowania. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, podniesiony jako zarzut ewentualny, oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania nie powinien obejmować żadnej pomocy przyznanej poprzez zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych przed dniem 24 listopada 2017 r., kiedy to Komisja opublikowała decyzję o wszczęciu postępowania.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/51 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/51

---

Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2019 r. – Inchcape/Komisja

(Sprawa T-752/19)

(2020/C 27/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Inchcape plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Anderson, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1) w całości w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1) w całości w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

| — | alternatywnie – orzeczenie, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu straty, ulgi lub zwolnienia, które strona skarżąca mogła uwzględnić w czasie, w którym zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, powinny być w każdym razie wzięte pod uwagę, nawet jeżeli strona skarżąca nie może już uwzględnić tych strat, ulg lub zwolnień, gdyż upłynął termin przewidziany w prawie Zjednoczonego Królestwa na powoływanie się na nie i na korzystanie z nich; |
| --- | --- |

—

alternatywnie – orzeczenie, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu straty, ulgi lub zwolnienia, które strona skarżąca mogła uwzględnić w czasie, w którym zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, powinny być w każdym razie wzięte pod uwagę, nawet jeżeli strona skarżąca nie może już uwzględnić tych strat, ulg lub zwolnień, gdyż upłynął termin przewidziany w prawie Zjednoczonego Królestwa na powoływanie się na nie i na korzystanie z nich;

| — | w każdym wypadku obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy tego, że pozwana nie udowodniła, iż zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana nie wykazała, iż korzyść ma miejsce w każdym wypadku, w którym skorzystano ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że pozwana nie udowodniła, iż zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana nie wykazała, iż korzyść ma miejsce w każdym wypadku, w którym skorzystano ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy tego, że nie było interwencji państwa lub z zasobów państwa. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że nie było interwencji państwa lub z zasobów państwa. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie uprzywilejowuje niektórych przedsiębiorstw lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana dopuściła się błędu poprzez (i) określenie systemu odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów zawartych w części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)], zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; (ii) niezrozumienie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie jest odstępstwem od jego rozdziału 5; i (iii) brak uznania, że nawet jeżeli wspomniany rozdział 9 jest odstępstwem od rozdziału 5, jest on uzasadniony charakterem i ogólną systematyką wspomnianej części 9A. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie uprzywilejowuje niektórych przedsiębiorstw lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana dopuściła się błędu poprzez (i) określenie systemu odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów zawartych w części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)], zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; (ii) niezrozumienie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie jest odstępstwem od jego rozdziału 5; i (iii) brak uznania, że nawet jeżeli wspomniany rozdział 9 jest odstępstwem od rozdziału 5, jest on uzasadniony charakterem i ogólną systematyką wspomnianej części 9A.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie wpływa na handel między państwami członkowskimi. Komisja popełniła błąd, przyjmując, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup może wpływać na wybory dokonywane przez grupy międzynarodowe w odniesieniu do zlokalizowania funkcji finansowych grupy oraz ich głównej siedziby w Unii. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie wpływa na handel między państwami członkowskimi. Komisja popełniła błąd, przyjmując, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup może wpływać na wybory dokonywane przez grupy międzynarodowe w odniesieniu do zlokalizowania funkcji finansowych grupy oraz ich głównej siedziby w Unii.

| 5. | Zarzut piąty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie zakłóca ani nie zagraża zakłóceniem konkurencji. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie zakłóca ani nie zagraża zakłóceniem konkurencji. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

| 6. | Zarzut szósty dotyczy tego, że odzyskanie rzekomej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa Unii. Strona skarżąca twierdzi, że kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych przewidziane w sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie gwarantuje pewności prawa, że Zjednoczone Królestwo dysponowało zakresem uznania, aby zapobiec tej niepewności, i że pozwana uchybiła swojemu obowiązkowi przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy, Komisja postąpiła sprzecznie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1), który zakazuje windykacji pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa Unii. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczy tego, że odzyskanie rzekomej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa Unii. Strona skarżąca twierdzi, że kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych przewidziane w sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie gwarantuje pewności prawa, że Zjednoczone Królestwo dysponowało zakresem uznania, aby zapobiec tej niepewności, i że pozwana uchybiła swojemu obowiązkowi przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy, Komisja postąpiła sprzecznie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1), który zakazuje windykacji pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa Unii.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczy tego, że korzyść selektywna zostałaby usunięta i nie byłoby konieczności odzyskania, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło retrospektywnie zwolnienie podatkowe dla finansowania grup na pożyczki udzielane jednostce dominującej i pożyczki dla stron trzecich. Strona skarżąca zarzuca, że pozwana nie uwzględniła, iż podjęcie takiego działania usunęłoby wszelką korzyść selektywną (zakładając na tę chwilę, że takowa występuje), a w takim wypadku brak byłoby niezgodnej z prawem pomocy państwa podlegającej odzyskaniu na podstawie prawa Unii. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczy tego, że korzyść selektywna zostałaby usunięta i nie byłoby konieczności odzyskania, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło retrospektywnie zwolnienie podatkowe dla finansowania grup na pożyczki udzielane jednostce dominującej i pożyczki dla stron trzecich. Strona skarżąca zarzuca, że pozwana nie uwzględniła, iż podjęcie takiego działania usunęłoby wszelką korzyść selektywną (zakładając na tę chwilę, że takowa występuje), a w takim wypadku brak byłoby niezgodnej z prawem pomocy państwa podlegającej odzyskaniu na podstawie prawa Unii.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczy tego, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu powinny być wzięte pod uwagę straty, ulgi i zwolnienia, które mogła uwzględnić strona skarżąca (na wniosek, z wyboru albo automatycznie) w czasie, gdy wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, nawet jeżeli te straty, ulgi lub zwolnienia są już przedawnione zgodnie z prawem Zjednoczonego Królestwa. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji, ale jeżeli by tak miało nie być, decyzja jest błędna, ponieważ brak wzięcia pod uwagę takich strat, ulg lub zwolnień prowadziłby do przeszacowania kwoty pomocy, co spowodowałoby zakłócenie rynku wewnętrznego. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczy tego, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu powinny być wzięte pod uwagę straty, ulgi i zwolnienia, które mogła uwzględnić strona skarżąca (na wniosek, z wyboru albo automatycznie) w czasie, gdy wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, nawet jeżeli te straty, ulgi lub zwolnienia są już przedawnione zgodnie z prawem Zjednoczonego Królestwa. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji, ale jeżeli by tak miało nie być, decyzja jest błędna, ponieważ brak wzięcia pod uwagę takich strat, ulg lub zwolnień prowadziłby do przeszacowania kwoty pomocy, co spowodowałoby zakłócenie rynku wewnętrznego.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja nie przedstawiła uzasadnienia w odniesieniu do zwolnienia kwalifikowanych zasobów i zwolnienia dopasowanych odsetek i nie przeprowadziła pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana błędnie nie dokonała rozróżnienia między trzema odrębnymi zwolnieniami na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, które stosuje się niezależnie, i nie zrozumiała, iż zwolnienie kwalifikowanych zasobów i zwolnienie dopasowanych odsetek nie zastępuje kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych. Ponadto istnienie zwolnienia dopasowanych odsetek w rozdziale 9 dowodzi, że pozwana błędnie określiła system odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów wspomnianej części 9A, zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja nie przedstawiła uzasadnienia w odniesieniu do zwolnienia kwalifikowanych zasobów i zwolnienia dopasowanych odsetek i nie przeprowadziła pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana błędnie nie dokonała rozróżnienia między trzema odrębnymi zwolnieniami na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, które stosuje się niezależnie, i nie zrozumiała, iż zwolnienie kwalifikowanych zasobów i zwolnienie dopasowanych odsetek nie zastępuje kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych. Ponadto istnienie zwolnienia dopasowanych odsetek w rozdziale 9 dowodzi, że pozwana błędnie określiła system odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów wspomnianej części 9A, zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/53 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/53

---

Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – Stagecoach Group/Komisja

(Sprawa T-754/19)

(2020/C 27/55)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Stagecoach Group plc (Perth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo, dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo, dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ). |
| --- | --- |

1.

Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

| 2. | Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

| 3. | Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób. |
| --- | --- |

3.

Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

| 4. | Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE.

| 6. | Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji]. |
| --- | --- |

6.

Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

| 7. | Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii. |
| --- | --- |

7.

Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

| 8. | Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony. |
| --- | --- |

8.

Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

| 9. | Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

9.

Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/54 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/54

---

Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2019 r. – BBA International Investments/Komisja

(Sprawa T-755/19)

(2020/C 27/56)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BBA International Investments Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci N. Niejahr i B. Hoorelbeke; A. Stratakis i P. O’Gara, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1) w zakresie, w jakim przyjęto w niej, że domniemany środek pomocy stanowi pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i nakazano jego odzyskanie wraz z odsetkami, między innymi od strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1) w zakresie, w jakim przyjęto w niej, że domniemany środek pomocy stanowi pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i nakazano jego odzyskanie wraz z odsetkami, między innymi od strony skarżącej;

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2, 3 i 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazano w nich odzyskanie niezgodnej z prawem pomocy wraz z odsetkami, między innymi od strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2, 3 i 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazano w nich odzyskanie niezgodnej z prawem pomocy wraz z odsetkami, między innymi od strony skarżącej;

| — | obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, że domniemany środek pomocy przysparza selektywną korzyść:






  a) | spółkom korzystającym ze zwolnienia wynoszącego 75 % w odniesieniu do umów kwalifikowanej pożyczki o niskim ryzyku, ze względu na to, że Komisja:






  — | błędnie określiła brytyjski system dotyczący kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) jako system odniesienia; |
| --- | --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, że domniemany środek pomocy przysparza selektywną korzyść:

a)

spółkom korzystającym ze zwolnienia wynoszącego 75 % w odniesieniu do umów kwalifikowanej pożyczki o niskim ryzyku, ze względu na to, że Komisja:

—

błędnie określiła brytyjski system dotyczący kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) jako system odniesienia;

| — | naruszyła prawo, uznając, że zwolnienie wynoszące 75 % stanowi odstępstwo od podatkowego system odniesienia ze względu na to, że:






  (i) | stwierdzenie, że istnieje odstępstwo, jest błędnie oparte na technice regulacyjnej; |
| --- | --- | --- |

—

naruszyła prawo, uznając, że zwolnienie wynoszące 75 % stanowi odstępstwo od podatkowego system odniesienia ze względu na to, że:

(i)

stwierdzenie, że istnieje odstępstwo, jest błędnie oparte na technice regulacyjnej;

| (ii) | test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskiego systemu KSZ; oraz |
| --- | --- |

(ii)

test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskiego systemu KSZ; oraz

| (iii) | umowy pożyczki kwalifikowanej i niekwalifikowanej nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej oraz, w każdym wypadku, naruszyła prawo stosując w drodze analogii przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1) lub bezzasadnie powołując się na nie. |
| --- | --- |

(iii)

umowy pożyczki kwalifikowanej i niekwalifikowanej nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej oraz, w każdym wypadku, naruszyła prawo stosując w drodze analogii przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1) lub bezzasadnie powołując się na nie.

| — | dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo poprzez przyjęcie, że wynoszące 75 % zwolnienie nie jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego w taki sam sposób jak zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, które ma zastosowanie do zysków niepochodzących z działalności operacyjnej objętych zakresem regulacji sekcji 371EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)]. |
| --- | --- |

—

dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo poprzez przyjęcie, że wynoszące 75 % zwolnienie nie jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego w taki sam sposób jak zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, które ma zastosowanie do zysków niepochodzących z działalności operacyjnej objętych zakresem regulacji sekcji 371EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)].

| b) | spółkom korzystającym ze zwolnień podatkowych z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów, ponieważ:






  — | błędnie określiła brytyjskie przepisy dotyczące KSZ jako system odniesienia; |
| --- | --- | --- |

b)

spółkom korzystającym ze zwolnień podatkowych z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów, ponieważ:

—

błędnie określiła brytyjskie przepisy dotyczące KSZ jako system odniesienia;

| — | naruszyła prawo uznając, że zwolnienia podatkowe z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów stanowią odstępstwo od podatkowego system odniesienia, ze względu na to, że:






  (i) | stwierdzenie odstępstwa jest błędnie oparte na technice regulacyjnej a test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskich przepisów dotyczących KSZ; |
| --- | --- | --- |

—

naruszyła prawo uznając, że zwolnienia podatkowe z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów stanowią odstępstwo od podatkowego system odniesienia, ze względu na to, że:

(i)

stwierdzenie odstępstwa jest błędnie oparte na technice regulacyjnej a test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskich przepisów dotyczących KSZ;

| (ii) | podatnicy kwalifikujący się do zwolnień na zasadach dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej jak sytuacja podatników, którzy nie kwalifikują się do owych zwolnień. |
| --- | --- |

(ii)

podatnicy kwalifikujący się do zwolnień na zasadach dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej jak sytuacja podatników, którzy nie kwalifikują się do owych zwolnień.

| — | dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo poprzez przyjęcie, że zwolnienia z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie są uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

—

dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo poprzez przyjęcie, że zwolnienia z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie są uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 2. | Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, iż Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE poprzez brak wykazania, że domniemany środek pomocy mógł wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi i groził zakłóceniem konkurencji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, iż Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE poprzez brak wykazania, że domniemany środek pomocy mógł wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi i groził zakłóceniem konkurencji.

| 3. | Zarzut trzeci, podniesiony jako zarzut ewentualny, oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła art. 49 TFUE poprzez uznanie domniemanego środka pomocy za niezgodną z prawem pomoc państwa, która nie narusza swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFUE. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, podniesiony jako zarzut ewentualny, oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła art. 49 TFUE poprzez uznanie domniemanego środka pomocy za niezgodną z prawem pomoc państwa, która nie narusza swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFUE.

| 4. | Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła podstawową zasadę równego traktowania/niedyskryminacji poprzez:






  — | potraktowanie niepochodzących z działalności operacyjnej zysków czerpanych z pożyczek kwalifikowanych w taki sam sposób jak niepochodzące z działalności operacyjnej zyski czerpane z pożyczek niekwalifikowanych; oraz |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła podstawową zasadę równego traktowania/niedyskryminacji poprzez:

—

potraktowanie niepochodzących z działalności operacyjnej zysków czerpanych z pożyczek kwalifikowanych w taki sam sposób jak niepochodzące z działalności operacyjnej zyski czerpane z pożyczek niekwalifikowanych; oraz

| — | zróżnicowanie traktowania zwolnienia podatkowego dla grup zagranicznych spółek kontrolowanych w zależności od tego, czy zyski niepochodzące z działalności operacyjnej są objęte zakresem regulacji sekcji 371EB czy sekcji 371EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. |
| --- | --- |

—

zróżnicowanie traktowania zwolnienia podatkowego dla grup zagranicznych spółek kontrolowanych w zależności od tego, czy zyski niepochodzące z działalności operacyjnej są objęte zakresem regulacji sekcji 371EB czy sekcji 371EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010.

| 5. | Zarzut piąty, podniesiony jako zarzut ewentualny, oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli domniemany środek pomocy jest objęty zakresem regulacji art. 107 ust. 1 TFUE, to Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) nakazując odzyskanie kwot rzekomo niezgodnej z prawem pomocy od beneficjentów domniemanego środka pomocy, ponieważ odzyskanie takie narusza ogólne zasady prawa Unii, a mianowicie zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, podniesiony jako zarzut ewentualny, oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli domniemany środek pomocy jest objęty zakresem regulacji art. 107 ust. 1 TFUE, to Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) nakazując odzyskanie kwot rzekomo niezgodnej z prawem pomocy od beneficjentów domniemanego środka pomocy, ponieważ odzyskanie takie narusza ogólne zasady prawa Unii, a mianowicie zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/56 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/56

---

Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – WPP Jubilee i in./Komisja

(Sprawa T-756/19)

(2020/C 27/57)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: WPP Jubilee Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i 11 dalszych skarżących (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, M. Peristeraki, adwokat, i K. Desai, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że brak jest niezgodnej z prawem pomocy państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że ma miejsce niezgodna z prawem pomoc państwa, oraz uchylenie wymogu odzyskania przez Zjednoczone Królestwo rzekomo niezgodnej z prawem pomocy państwa otrzymanej przez skarżących w tym kontekście (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że brak jest niezgodnej z prawem pomocy państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że ma miejsce niezgodna z prawem pomoc państwa, oraz uchylenie wymogu odzyskania przez Zjednoczone Królestwo rzekomo niezgodnej z prawem pomocy państwa otrzymanej przez skarżących w tym kontekście (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

| — | alternatywnie – stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wymagają od Zjednoczonego Królestwa odzyskania od skarżących rzekomej pomocy państwa; oraz |
| --- | --- |

—

alternatywnie – stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wymagają od Zjednoczonego Królestwa odzyskania od skarżących rzekomej pomocy państwa; oraz

| — | w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżących w niniejszym postępowaniu. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżących w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja jest obciążona oczywistymi błędami w ocenie istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. W szczególności Komisja błędnie rozumie sposób, w jakim rozpatrywane przepisy Zjednoczonego Królestwa dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych funkcjonują w odniesieniu do traktowania zysków finansowych niepochodzących z działalności operacyjnej. Ponadto w zaskarżonej decyzji błędnie zinterpretowano zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe. Jest to szczególnie oczywiste ze względu na to, że niektóre z pożyczek, które są przedmiotem niniejszej skargi, były finansowane z zasobów kwalifikowanych. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja jest obciążona oczywistymi błędami w ocenie istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. W szczególności Komisja błędnie rozumie sposób, w jakim rozpatrywane przepisy Zjednoczonego Królestwa dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych funkcjonują w odniesieniu do traktowania zysków finansowych niepochodzących z działalności operacyjnej. Ponadto w zaskarżonej decyzji błędnie zinterpretowano zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe. Jest to szczególnie oczywiste ze względu na to, że niektóre z pożyczek, które są przedmiotem niniejszej skargi, były finansowane z zasobów kwalifikowanych.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja błędnie uznała, iż przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowią środek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i że jako takie przyznały selektywną korzyść niektórym podmiotom. W szczególności Komisja błędnie określiła system odniesienia dla oceny skutków przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych i błędnie uznała dwie odmienne sytuacje za porównywalne z sytuacją, w której ma zastosowanie zwolnienie podatkowe dla finansowania grup. W wyniku jednego z tych błędów lub obu Komisja błędnie uznała, że przepisy te przyznały selektywną korzyść niektórym podmiotom na rynku. Poza tym skarżący twierdzi, że Komisja błędnie uznała, że przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowią zbiór przepisów odrębny od ogólnego systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie, jednocześnie nie biorąc pod uwagę innych aspektów systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie, które to aspekty należy uwzględniać wraz połączeniu z przepisami dotyczącymi kontrolowanych spółek zagranicznych. W wyniku tego analiza Komisji dotycząca porównywalności i selektywności jest obarczona oczywistymi błędami w ocenie istotnych okoliczności faktycznych i narusza prawo. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja błędnie uznała, iż przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowią środek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i że jako takie przyznały selektywną korzyść niektórym podmiotom. W szczególności Komisja błędnie określiła system odniesienia dla oceny skutków przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych i błędnie uznała dwie odmienne sytuacje za porównywalne z sytuacją, w której ma zastosowanie zwolnienie podatkowe dla finansowania grup. W wyniku jednego z tych błędów lub obu Komisja błędnie uznała, że przepisy te przyznały selektywną korzyść niektórym podmiotom na rynku. Poza tym skarżący twierdzi, że Komisja błędnie uznała, że przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowią zbiór przepisów odrębny od ogólnego systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie, jednocześnie nie biorąc pod uwagę innych aspektów systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie, które to aspekty należy uwzględniać wraz połączeniu z przepisami dotyczącymi kontrolowanych spółek zagranicznych. W wyniku tego analiza Komisji dotycząca porównywalności i selektywności jest obarczona oczywistymi błędami w ocenie istotnych okoliczności faktycznych i narusza prawo.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy tego, że nawet jeżeli przyjąć, iż rozpatrywane środki dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że brak było uzasadnienia dla zgodności rozpatrywanych środków z unijnymi regułami pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nielogiczna i niespójna, gdyż Komisja prawidłowo uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, w których jedynym powodem zastosowania obciążenia z tytułu kontrolowanych spółek zagranicznych jest kryterium „kapitału związanego z Zjednoczonym Królestwem”, ponieważ kryterium to może być nazbyt trudne do zastosowania w praktyce, a jednocześnie i bez przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia Komisja twierdzi, że wspomniany rozdział 9 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, w których kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych powoduje zastosowanie obciążenia z tytułu kontrolowanych spółek zagranicznych. W rzeczywistości, chociaż sytuacja jest jasna, mając na uwadze okoliczności faktyczne dotyczące skarżących, kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych jest generalnie nieproporcjonalnie trudne do stosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, iż wspomniany rozdział 9 jest uzasadniony również w kontekście tego kryterium, i w konsekwencji stwierdzić, że nie występuje pomoc państwa. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy tego, że nawet jeżeli przyjąć, iż rozpatrywane środki dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że brak było uzasadnienia dla zgodności rozpatrywanych środków z unijnymi regułami pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nielogiczna i niespójna, gdyż Komisja prawidłowo uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, w których jedynym powodem zastosowania obciążenia z tytułu kontrolowanych spółek zagranicznych jest kryterium „kapitału związanego z Zjednoczonym Królestwem”, ponieważ kryterium to może być nazbyt trudne do zastosowania w praktyce, a jednocześnie i bez przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia Komisja twierdzi, że wspomniany rozdział 9 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, w których kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych powoduje zastosowanie obciążenia z tytułu kontrolowanych spółek zagranicznych. W rzeczywistości, chociaż sytuacja jest jasna, mając na uwadze okoliczności faktyczne dotyczące skarżących, kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych jest generalnie nieproporcjonalnie trudne do stosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, iż wspomniany rozdział 9 jest uzasadniony również w kontekście tego kryterium, i w konsekwencji stwierdzić, że nie występuje pomoc państwa.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczy tego, że gdyby należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, jej wykonanie poprzez odzyskanie rzekomej pomocy państwa od skarżących naruszałoby podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług, mając na uwadze, że w przypadku skarżących przedmiotowe kontrolowane spółki zagraniczne mają siedziby w innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczy tego, że gdyby należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, jej wykonanie poprzez odzyskanie rzekomej pomocy państwa od skarżących naruszałoby podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług, mając na uwadze, że w przypadku skarżących przedmiotowe kontrolowane spółki zagraniczne mają siedziby w innych państwach członkowskich.

| 5. | Zarzut piąty dotyczy tego, że nakaz odzyskania pomocy wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami prawa Unii. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczy tego, że nakaz odzyskania pomocy wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami prawa Unii.

| 6. | Zarzut szósty dotyczy tego, że Komisja nie uzasadniła odpowiednio zasadniczych elementów w zaskarżonej decyzji. Komisja nie uwzględniła w istotnym zakresie zwolnienia dotyczącego „zasobów kwalifikowanych” i nie przeprowadziła analizy jego powodów lub uzasadnienia. Inne przykłady obejmują wniosek, że obciążenie z tytułu kontrolowanych spółek zagranicznych na podstawie wspomnianego rozdziału 5 może być stosowane z użyciem kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych bez trudności lub nieproporcjonalnego ciężaru. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczy tego, że Komisja nie uzasadniła odpowiednio zasadniczych elementów w zaskarżonej decyzji. Komisja nie uwzględniła w istotnym zakresie zwolnienia dotyczącego „zasobów kwalifikowanych” i nie przeprowadziła analizy jego powodów lub uzasadnienia. Inne przykłady obejmują wniosek, że obciążenie z tytułu kontrolowanych spółek zagranicznych na podstawie wspomnianego rozdziału 5 może być stosowane z użyciem kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych bez trudności lub nieproporcjonalnego ciężaru.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza również zasadę dobrej administracji, która wymaga od Komisji przejrzystości i przewidywalności w jej postępowaniach administracyjnych i wydawania decyzji w rozsądnym terminie. Nie jest rozsądne ze strony Komisji, że potrzebowała ponad cztery lata na wydanie decyzji wszczynającej dochodzenie w niniejszej sprawie i że decyzję wydała ponad sześć lat po wejściu w życie spornego środka. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza również zasadę dobrej administracji, która wymaga od Komisji przejrzystości i przewidywalności w jej postępowaniach administracyjnych i wydawania decyzji w rozsądnym terminie. Nie jest rozsądne ze strony Komisji, że potrzebowała ponad cztery lata na wydanie decyzji wszczynającej dochodzenie w niniejszej sprawie i że decyzję wydała ponad sześć lat po wejściu w życie spornego środka.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/57 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/57

---

Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – W.S. Atkins International/Komisja

(Sprawa T-758/19)

(2020/C 27/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: W.S. Atkins International (Epsom, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Whitehouse i P. Halford, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

| — | alternatywnie – stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej na podstawie art. 49 TFUE; i |
| --- | --- |

—

alternatywnie – stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej na podstawie art. 49 TFUE; i

| — | w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, iż system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („zaskarżony środek”) doprowadził do korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, iż system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („zaskarżony środek”) doprowadził do korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie przy określeniu systemu odniesienia dla celów analizy „selektywności”. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie przy określeniu systemu odniesienia dla celów analizy „selektywności”.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne lub niepełne określenie istotnych celów wybranego przez nią systemu odniesienia oraz poprzez ich błędne zrozumienie. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne lub niepełne określenie istotnych celów wybranego przez nią systemu odniesienia oraz poprzez ich błędne zrozumienie.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez uznanie, że zaskarżony środek stanowi odstępstwo od wybranego przez nią systemu odniesienia. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez uznanie, że zaskarżony środek stanowi odstępstwo od wybranego przez nią systemu odniesienia.

| 5. | Zarzut piąty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne zaklasyfikowanie zaskarżonego środka jako prima facie selektywnego, przyjmując błędnie, iż wiązało się z nim odmienne traktowanie przedsiębiorstw znajdujących się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne zaklasyfikowanie zaskarżonego środka jako prima facie selektywnego, przyjmując błędnie, iż wiązało się z nim odmienne traktowanie przedsiębiorstw znajdujących się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej.

| 6. | Zarzut szósty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa, uwzględniając dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1) w swej ocenie selektywności zaskarżonego środka, podczas gdy akt ten wszedł w życie dopiero po zakończenia okresu, w którym Komisja stwierdziła, że zaskarżony środek stanowi pomoc państwa. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa, uwzględniając dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1) w swej ocenie selektywności zaskarżonego środka, podczas gdy akt ten wszedł w życie dopiero po zakończenia okresu, w którym Komisja stwierdziła, że zaskarżony środek stanowi pomoc państwa.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie uprawnień przez Komisję naruszające suwerenność podatkową Zjednoczonego Królestwa. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie uprawnień przez Komisję naruszające suwerenność podatkową Zjednoczonego Królestwa.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, uznając, iż rzekome odstępstwo nie jest uzasadnione w stosunku do opodatkowania nieoperacyjnego zysku finansowego z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki objętych prima facie sekcją 371EB („UK activities”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień „kwalifikowanych zasobów” i „zysków z dopasowanych odsetek” decyzja Komisji jest wadliwa ze względu na brak przedstawienia jakichkolwiek powodów w stosunku do ich uzasadnienia lub jego braku. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, uznając, iż rzekome odstępstwo nie jest uzasadnione w stosunku do opodatkowania nieoperacyjnego zysku finansowego z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki objętych prima facie sekcją 371EB („UK activities”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień „kwalifikowanych zasobów” i „zysków z dopasowanych odsetek” decyzja Komisji jest wadliwa ze względu na brak przedstawienia jakichkolwiek powodów w stosunku do ich uzasadnienia lub jego braku.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja działała z naruszeniem art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) oraz z naruszeniem zasady dobrej administracji na podstawie art. 41 karty praw podstawowych. W szczególności nie wskazała w decyzji wszczynającej postępowanie, że ma zastrzeżenia co do zasadności „zwolnienia w wysokości 75 %” na podstawie sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, aby uniknąć praktycznej trudności w prowadzeniu analizy istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych w związku z działalnością w zakresie pożyczek wewnątrz grupy, takiej jak udzielenie zainteresowanym stronom odpowiedniej możliwości ustosunkowania się do tego; w toku prowadzonego przez nią dochodzenia nie zwróciła się do zainteresowanych stron o uwagi w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji nie uwzględniła takich uwag, które faktycznie zostały przedstawione przez strony. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja działała z naruszeniem art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) oraz z naruszeniem zasady dobrej administracji na podstawie art. 41 karty praw podstawowych. W szczególności nie wskazała w decyzji wszczynającej postępowanie, że ma zastrzeżenia co do zasadności „zwolnienia w wysokości 75 %” na podstawie sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, aby uniknąć praktycznej trudności w prowadzeniu analizy istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych w związku z działalnością w zakresie pożyczek wewnątrz grupy, takiej jak udzielenie zainteresowanym stronom odpowiedniej możliwości ustosunkowania się do tego; w toku prowadzonego przez nią dochodzenia nie zwróciła się do zainteresowanych stron o uwagi w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji nie uwzględniła takich uwag, które faktycznie zostały przedstawione przez strony. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.

| 10. | Zarzut dziesiąty dotyczy tego, że Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że opodatkowanie spółki ze Zjednoczonego Królestwa obejmujące zyski zagranicznych spółek zależnych „do wysokości, jaka przypada na aktywa i działania krajowe” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości i że zaskarżony środek nie był konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami traktatowymi.
  Na poparcie (alternatywnego) żądania stwierdzenia nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji strona skarżąca podnosi następujący zarzut: |
| --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty dotyczy tego, że Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że opodatkowanie spółki ze Zjednoczonego Królestwa obejmujące zyski zagranicznych spółek zależnych „do wysokości, jaka przypada na aktywa i działania krajowe” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości i że zaskarżony środek nie był konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami traktatowymi.

Na poparcie (alternatywnego) żądania stwierdzenia nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji strona skarżąca podnosi następujący zarzut:

| 11. | Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet jeżeli (co jest kwestionowane) zaskarżony środek stanowi system pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie naruszyłoby podstawowych zasad prawa Unii, oraz nakazując odzyskanie niezależnie od tego, czy założenie kontrolowanej spółki zagranicznej i udzielanie przez nią pożyczek spółkom grupy niebędącym rezydentami w rzeczywistości stanowiło wykonanie swobody przedsiębiorczości. Konkretnie w niniejszej sprawie odzyskanie naruszałoby swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej zagwarantowaną w art. 49 TFUE. Zważywszy na takie naruszenie należy stwierdzić nieważność nakazanego w art. 2 zaskarżonej decyzji odzyskania pomocy. |
| --- | --- |

11.

Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet jeżeli (co jest kwestionowane) zaskarżony środek stanowi system pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie naruszyłoby podstawowych zasad prawa Unii, oraz nakazując odzyskanie niezależnie od tego, czy założenie kontrolowanej spółki zagranicznej i udzielanie przez nią pożyczek spółkom grupy niebędącym rezydentami w rzeczywistości stanowiło wykonanie swobody przedsiębiorczości. Konkretnie w niniejszej sprawie odzyskanie naruszałoby swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej zagwarantowaną w art. 49 TFUE. Zważywszy na takie naruszenie należy stwierdzić nieważność nakazanego w art. 2 zaskarżonej decyzji odzyskania pomocy.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/59 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/59

---

Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Yalwen/Komisja

(Sprawa T-759/19)

(2020/C 27/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Yalwen Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Whitehouse i P. Halford, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

| — | alternatywnie – stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on swobodę przedsiębiorczości skarżącego na podstawie art. 49 TFUE; i |
| --- | --- |

—

alternatywnie – stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on swobodę przedsiębiorczości skarżącego na podstawie art. 49 TFUE; i

| — | w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, iż system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („zaskarżony środek”) doprowadził do korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, iż system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („zaskarżony środek”) doprowadził do korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie przy określeniu systemu odniesienia dla celów analizy „selektywności”. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie przy określeniu systemu odniesienia dla celów analizy „selektywności”.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne lub niepełne określenie istotnych celów wybranego przez nią systemu odniesienia oraz poprzez ich błędne zrozumienie. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne lub niepełne określenie istotnych celów wybranego przez nią systemu odniesienia oraz poprzez ich błędne zrozumienie.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez uznanie, że zaskarżony środek stanowi odstępstwo od wybranego przez nią systemu odniesienia. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez uznanie, że zaskarżony środek stanowi odstępstwo od wybranego przez nią systemu odniesienia.

| 5. | Zarzut piąty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne zaklasyfikowanie zaskarżonego środka jako prima facie selektywnego, przyjmując błędnie, iż wiązało się z nim odmienne traktowanie przedsiębiorstw znajdujących się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne zaklasyfikowanie zaskarżonego środka jako prima facie selektywnego, przyjmując błędnie, iż wiązało się z nim odmienne traktowanie przedsiębiorstw znajdujących się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej.

| 6. | Zarzut szósty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa, uwzględniając dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1) w swej ocenie selektywności zaskarżonego środka, podczas gdy akt ten wszedł w życie dopiero po zakończenia okresu, w którym Komisja stwierdziła, że zaskarżony środek stanowi pomoc państwa. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa, uwzględniając dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1) w swej ocenie selektywności zaskarżonego środka, podczas gdy akt ten wszedł w życie dopiero po zakończenia okresu, w którym Komisja stwierdziła, że zaskarżony środek stanowi pomoc państwa.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie uprawnień przez Komisję naruszające suwerenność podatkową Zjednoczonego Królestwa. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie uprawnień przez Komisję naruszające suwerenność podatkową Zjednoczonego Królestwa.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, uznając, iż rzekome odstępstwo nie jest uzasadnione w stosunku do opodatkowania nieoperacyjnego zysku finansowego z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki objętych prima facie sekcją 371EB („UK activities”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień „kwalifikowanych zasobów” i „zysków z dopasowanych odsetek” decyzja Komisji jest wadliwa ze względu na brak przedstawienia jakichkolwiek powodów w stosunku do ich uzasadnienia lub jego braku. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, uznając, iż rzekome odstępstwo nie jest uzasadnione w stosunku do opodatkowania nieoperacyjnego zysku finansowego z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki objętych prima facie sekcją 371EB („UK activities”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień „kwalifikowanych zasobów” i „zysków z dopasowanych odsetek” decyzja Komisji jest wadliwa ze względu na brak przedstawienia jakichkolwiek powodów w stosunku do ich uzasadnienia lub jego braku.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja działała z naruszeniem art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) oraz z naruszeniem zasady dobrej administracji na podstawie art. 41 karty praw podstawowych. W szczególności nie wskazała w decyzji wszczynającej postępowanie, że ma zastrzeżenia co do zasadności „zwolnienia w wysokości 75 %” na podstawie sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, aby uniknąć praktycznej trudności w prowadzeniu analizy istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych w związku z działalnością w zakresie pożyczek wewnątrz grupy, takiej jak udzielenie zainteresowanym stronom odpowiedniej możliwości ustosunkowania się do tego; w toku prowadzonego przez nią dochodzenia nie zwróciła się do zainteresowanych stron o uwagi w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji nie uwzględniła takich uwag, które faktycznie zostały przedstawione przez strony. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja działała z naruszeniem art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) oraz z naruszeniem zasady dobrej administracji na podstawie art. 41 karty praw podstawowych. W szczególności nie wskazała w decyzji wszczynającej postępowanie, że ma zastrzeżenia co do zasadności „zwolnienia w wysokości 75 %” na podstawie sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, aby uniknąć praktycznej trudności w prowadzeniu analizy istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych w związku z działalnością w zakresie pożyczek wewnątrz grupy, takiej jak udzielenie zainteresowanym stronom odpowiedniej możliwości ustosunkowania się do tego; w toku prowadzonego przez nią dochodzenia nie zwróciła się do zainteresowanych stron o uwagi w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji nie uwzględniła takich uwag, które faktycznie zostały przedstawione przez strony. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.

| 10. | Zarzut dziesiąty dotyczy tego, że Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że opodatkowanie spółki ze Zjednoczonego Królestwa obejmujące zyski zagranicznych spółek zależnych „do wysokości, jaka przypada na aktywa i działania krajowe” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości i że zaskarżony środek nie był konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami traktatowymi.
  Na poparcie (alternatywnego) żądania stwierdzenia nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji strona skarżąca podnosi następujący zarzut: |
| --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty dotyczy tego, że Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że opodatkowanie spółki ze Zjednoczonego Królestwa obejmujące zyski zagranicznych spółek zależnych „do wysokości, jaka przypada na aktywa i działania krajowe” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości i że zaskarżony środek nie był konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami traktatowymi.

Na poparcie (alternatywnego) żądania stwierdzenia nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji strona skarżąca podnosi następujący zarzut:

| 11. | Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet jeżeli (co jest kwestionowane) zaskarżony środek stanowi system pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie naruszyłoby podstawowych zasad prawa Unii, oraz nakazując odzyskanie niezależnie od tego, czy założenie kontrolowanej spółki zagranicznej i udzielanie przez nią pożyczek spółkom grupy niebędącym rezydentami w rzeczywistości stanowiło wykonanie swobody przedsiębiorczości. Konkretnie w niniejszej sprawie odzyskanie naruszałoby swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej zagwarantowaną w art. 49 TFUE. Zważywszy na takie naruszenie należy stwierdzić nieważność nakazanego w art. 2 zaskarżonej decyzji odzyskania pomocy. |
| --- | --- |

11.

Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet jeżeli (co jest kwestionowane) zaskarżony środek stanowi system pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie naruszyłoby podstawowych zasad prawa Unii, oraz nakazując odzyskanie niezależnie od tego, czy założenie kontrolowanej spółki zagranicznej i udzielanie przez nią pożyczek spółkom grupy niebędącym rezydentami w rzeczywistości stanowiło wykonanie swobody przedsiębiorczości. Konkretnie w niniejszej sprawie odzyskanie naruszałoby swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej zagwarantowaną w art. 49 TFUE. Zważywszy na takie naruszenie należy stwierdzić nieważność nakazanego w art. 2 zaskarżonej decyzji odzyskania pomocy.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/61 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/61

---

Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – CAPA i in./Komisja

(Sprawa T-777/19)

(2020/C 27/60)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Coopérative des artisans pêcheurs associés (CAPA) (Le Tréport, Francja) i 10 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat M. Le Berre)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

| — | uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną; |
| --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

i w konsekwencji:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019)5498 final z dnia 26 lipca 2019 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019)5498 final z dnia 26 lipca 2019 r.;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia praw proceduralnych przysługujących skarżącym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, ponieważ okoliczności wydania zaskarżonej decyzji świadczą zdaniem skarżących o tym, że Komisja obiektywnie stanęła w obliczu wątpliwości, które powinny spowodować wszczęcie formalnego postepowania wyjaśniającego. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia praw proceduralnych przysługujących skarżącym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, ponieważ okoliczności wydania zaskarżonej decyzji świadczą zdaniem skarżących o tym, że Komisja obiektywnie stanęła w obliczu wątpliwości, które powinny spowodować wszczęcie formalnego postepowania wyjaśniającego.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/61 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/61

---

Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2019 r. – Sped-Pro S.A./Komisja

(Sprawa T-791/19)

(2020/C 27/61)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Sped-Pro S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: Małgorzata Kozak, radca prawny)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 sierpnia 2019 r. C(2019) 6099 final (Sprawa AT.40459) odrzucającej wniosek skarżącej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 773/2004 (1) oraz |
| --- | --- |

—

o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 sierpnia 2019 r. C(2019) 6099 final (Sprawa AT.40459) odrzucającej wniosek skarżącej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 773/2004 (1) oraz

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swej skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.
  Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się naruszenia art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1/2003 (2) oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia 773/2004 w związku z art. 41 ust. 1 oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych poprzez naruszenie zasady rozsądnego terminu ze względu na wydanie decyzji blisko dwa lata po doręczeniu pisma z dnia 13 września 2017 r. informującego o zamiarze odrzucenia skargi, co miało wpływ na wynik postępowania. Komisja naruszyła też przysługujące skarżącej prawo do rozważenia jej sprawy, jak również nie uzasadniła szczegółowo przyczyn odrzucenia skargi, co znalazło odzwierciedlenie w ogólnej treści pisma z dnia 13 września 2017 r. informującego o zamiarze odrzucenia skargi oraz w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się naruszenia art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1/2003 (2) oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia 773/2004 w związku z art. 41 ust. 1 oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych poprzez naruszenie zasady rozsądnego terminu ze względu na wydanie decyzji blisko dwa lata po doręczeniu pisma z dnia 13 września 2017 r. informującego o zamiarze odrzucenia skargi, co miało wpływ na wynik postępowania. Komisja naruszyła też przysługujące skarżącej prawo do rozważenia jej sprawy, jak również nie uzasadniła szczegółowo przyczyn odrzucenia skargi, co znalazło odzwierciedlenie w ogólnej treści pisma z dnia 13 września 2017 r. informującego o zamiarze odrzucenia skargi oraz w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia traktatów.
  Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej, a więc art. 2 TUE w związku z jego art. 19 ust. 1 akapit drugi oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych, poprzez uznanie, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów „wydaje się być szczególnie stosownym organem do rozpatrzenia kwestii podniesionych (...) w skardze” (pkt 21 zaskarżonej decyzji), a więc pominięcie co najmniej uzasadnionych wątpliwości odnośnie zachowania praworządności w Polsce, i, w związku z tym, niezawisłości sądów oraz niezależności Prezesa UOKiK. Komisja pominęła m.in. kwestię reorganizacji sądownictwa w Polsce i fakt, że sprawy z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów rozpatrywane są w Sądzie Najwyższym przez nową Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, której sposób powołania jest zbliżony do powołania Izby Dyscyplinarnej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia traktatów.

Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej, a więc art. 2 TUE w związku z jego art. 19 ust. 1 akapit drugi oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych, poprzez uznanie, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów „wydaje się być szczególnie stosownym organem do rozpatrzenia kwestii podniesionych (...) w skardze” (pkt 21 zaskarżonej decyzji), a więc pominięcie co najmniej uzasadnionych wątpliwości odnośnie zachowania praworządności w Polsce, i, w związku z tym, niezawisłości sądów oraz niezależności Prezesa UOKiK. Komisja pominęła m.in. kwestię reorganizacji sądownictwa w Polsce i fakt, że sprawy z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów rozpatrywane są w Sądzie Najwyższym przez nową Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, której sposób powołania jest zbliżony do powołania Izby Dyscyplinarnej.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący również naruszenia traktatów.
  Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się naruszenia art. 102 TFEU w zw. z art. 17 ust. 1 zdanie drugie TFUE i w zw. z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 773/2004 oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 ze względu na popełnienie oczywistego błędu w ocenie interesu Unii i wyznaczenie rynku właściwego. Komisja uznała, że rynek, na którym występuje domniemane naruszenie, jest „zasadniczo ograniczony do krajowego rynku kolejowego, nawet jeżeli domniemane naruszenie mogłoby dotyczyć również przedsiębiorstw zarejestrowanych za granicą”. Komisja nie zapewniła też pełnej skuteczności (effet utile) art. 102 TFEU. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący również naruszenia traktatów.

Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się naruszenia art. 102 TFEU w zw. z art. 17 ust. 1 zdanie drugie TFUE i w zw. z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 773/2004 oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 ze względu na popełnienie oczywistego błędu w ocenie interesu Unii i wyznaczenie rynku właściwego. Komisja uznała, że rynek, na którym występuje domniemane naruszenie, jest „zasadniczo ograniczony do krajowego rynku kolejowego, nawet jeżeli domniemane naruszenie mogłoby dotyczyć również przedsiębiorstw zarejestrowanych za granicą”. Komisja nie zapewniła też pełnej skuteczności (effet utile) art. 102 TFEU.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez

Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE, Dz.U. L 123, 27.4.2004, s. 18).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, Dz.U. L 1, 4.1.2003, s. 1)

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/63 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/63

---

Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2019 r. – DTE Systems/EUIPO – Speed-Buster (PedalBox +)

(Sprawa T-801/19)

(2020/C 27/62)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: DTE Systems GmbH (Recklinghausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Vietmeyer)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Speed-Buster GmbH & Co. KG (Sinzig, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „PedalBox +” – unijny znak towarowy nr 16 637 266

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. w sprawie R 1934/2018-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień pozwanego nr 16 22 C (Unieważnienie) z dnia 1 sierpnia 2018 r. oraz decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 5 września 2019 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 1934/20181; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień pozwanego nr 16 22 C (Unieważnienie) z dnia 1 sierpnia 2018 r. oraz decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 5 września 2019 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 1934/20181;

| — | pozostawienie unijnego znaku towarowego nr 16 637 266 w rejestrze w całości, tak jak został on zarejestrowany i poświadczony przez pozwanego; |
| --- | --- |

—

pozostawienie unijnego znaku towarowego nr 16 637 266 w rejestrze w całości, tak jak został on zarejestrowany i poświadczony przez pozwanego;

| — | posiłkowo, na wypadek gdyby rozpoznający sąd doszedł do wniosku, że konieczne jest dokonanie dalszych ustaleń faktycznych, przekazanie sprawy pozwanemu celem ponownego rozpoznania konieczności pozostawienia do swobodnego używania określenia „PedalBox +”, z pominięciem oznakowania produktów firm SPEED-BUSTER GmbH & Co. KG., Mosaikweg 18, 53489 Sinzig, Niemcy, czy CPA Performance GmbH, Jurastraße 1, 73119 Zell unter Aichelberg, Niemcy. |
| --- | --- |

—

posiłkowo, na wypadek gdyby rozpoznający sąd doszedł do wniosku, że konieczne jest dokonanie dalszych ustaleń faktycznych, przekazanie sprawy pozwanemu celem ponownego rozpoznania konieczności pozostawienia do swobodnego używania określenia „PedalBox +”, z pominięciem oznakowania produktów firm SPEED-BUSTER GmbH & Co. KG., Mosaikweg 18, 53489 Sinzig, Niemcy, czy CPA Performance GmbH, Jurastraße 1, 73119 Zell unter Aichelberg, Niemcy.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 59 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 59 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/64 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/64

---

Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Ultrasun/EUIPO (ultrasun)

(Sprawa T-805/19)

(2020/C 27/63)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Ultrasun AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorze ultrasun – zgłoszenie nr 17 898 795

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. w sprawie R 531/2019-4

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/64 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/64

---

Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Govern d’Andorra/EUIPO (Andorra)

(Sprawa T-806/19)

(2020/C 27/64)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Govern d’Andorra (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Andorra zgłoszenie nr 16 797 912

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 sierpnia 2019 r. w sprawie R 737/2018-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | niepewność prawna z powodu odmiennego rozstrzygnięcia EUIPO wobec bardzo podobnych znaków towarowych i konieczność uzasadnienia decyzji. |
| --- | --- |

—

niepewność prawna z powodu odmiennego rozstrzygnięcia EUIPO wobec bardzo podobnych znaków towarowych i konieczność uzasadnienia decyzji.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/65 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/65

---

Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2019 r. – Silgan International i Silgan Closures/Komisja

(Sprawa T-808/19)

(2020/C 27/65)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Silgan International Holdings BV (Amsterdam, Niderlandy) i Silgan Closures GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Seeliger, H. Wollmann, R. Grafunder, B. Meyring i E. Venot)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 8501 final z dnia 20 listopada 2019 r. (AT.40522 – Metal Packaging [ex Pandora]) w sprawie zobowiązania do udzielenia informacji, i |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 8501 final z dnia 20 listopada 2019 r. (AT.40522 – Metal Packaging [ex Pandora]) w sprawie zobowiązania do udzielenia informacji, i

| — | obciążenie Komisji kosztami strony skarżącej. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami strony skarżącej.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga zostaje poparta następującymi zarzutami:

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza istotne prawo do obrony, ponieważ zadane pytania opierają się głównie na dokumentach i informacjach, które skarżące przekazały uprzednio jako podmioty ubiegające się o złagodzenie kary niemieckiemu federalnemu urzędowi antymonopolowemu w zawisłym przed nim postępowaniu. W jej opinii Komisja uzyskała te dokumenty i informacje w ramach niedopuszczalnej wymiany informacji z federalnym urzędem antymonopolowym bądź w ramach opartej na niej niezgodnej z prawem weryfikacji. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza istotne prawo do obrony, ponieważ zadane pytania opierają się głównie na dokumentach i informacjach, które skarżące przekazały uprzednio jako podmioty ubiegające się o złagodzenie kary niemieckiemu federalnemu urzędowi antymonopolowemu w zawisłym przed nim postępowaniu. W jej opinii Komisja uzyskała te dokumenty i informacje w ramach niedopuszczalnej wymiany informacji z federalnym urzędem antymonopolowym bądź w ramach opartej na niej niezgodnej z prawem weryfikacji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący braku właściwości Komisji z powodu naruszenia zasady pomocniczości
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że Komisja nie jest właściwa do prowadzenia postępowania przeciwko skarżącym i do wydania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na obszerne czynności dochodzeniowe federalnego urzędu antymonopolowego i postępowanie krajowe pozwalające na rozstrzygnięcie sprawy nie można bowiem stwierdzić, dlaczego federalny urząd antymonopolowy miałby być nieodpowiedni do przeprowadzenia do końca postępowania dochodzeniowego w tej sprawie bądź dlaczego Komisja miałaby się znajdować w lepszej pozycji do przeprowadzenia zakwestionowanej czynności dochodzeniowej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący braku właściwości Komisji z powodu naruszenia zasady pomocniczości

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że Komisja nie jest właściwa do prowadzenia postępowania przeciwko skarżącym i do wydania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na obszerne czynności dochodzeniowe federalnego urzędu antymonopolowego i postępowanie krajowe pozwalające na rozstrzygnięcie sprawy nie można bowiem stwierdzić, dlaczego federalny urząd antymonopolowy miałby być nieodpowiedni do przeprowadzenia do końca postępowania dochodzeniowego w tej sprawie bądź dlaczego Komisja miałaby się znajdować w lepszej pozycji do przeprowadzenia zakwestionowanej czynności dochodzeniowej.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja została niewystarczająco uzasadniona, ponieważ nie zawiera ona żadnego wyjaśnienia, dlaczego Komisja w świetle zasady pomocniczości uważa się za uprawnioną do przeprowadzenia dochodzenia przeciwko skarżącym. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja została niewystarczająco uzasadniona, ponieważ nie zawiera ona żadnego wyjaśnienia, dlaczego Komisja w świetle zasady pomocniczości uważa się za uprawnioną do przeprowadzenia dochodzenia przeciwko skarżącym.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
  W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła wymóg dobrej praktyki administracyjnej oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna, narusza uzasadnione oczekiwania skarżących i jest sprzeczna z wymogiem bezstronności i sprawiedliwości. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła wymóg dobrej praktyki administracyjnej oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna, narusza uzasadnione oczekiwania skarżących i jest sprzeczna z wymogiem bezstronności i sprawiedliwości.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy
  W ramach zarzutu piątego strona skarżąca twierdzi, że żądanie udzielenia informacji opiera się na nieprawidłowych rozważaniach, ponieważ w drodze postępowania dochodzeniowego, a w szczególności w drodze zaskarżonej decyzji Komisja dąży, współdziałając z federalnym urzędem antymonopolowym, do celu polegającego na obejściu przewidzianych w prawie niemieckim przepisów dotyczących karania naruszeń art. 101 TFUE. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy

W ramach zarzutu piątego strona skarżąca twierdzi, że żądanie udzielenia informacji opiera się na nieprawidłowych rozważaniach, ponieważ w drodze postępowania dochodzeniowego, a w szczególności w drodze zaskarżonej decyzji Komisja dąży, współdziałając z federalnym urzędem antymonopolowym, do celu polegającego na obejściu przewidzianych w prawie niemieckim przepisów dotyczących karania naruszeń art. 101 TFUE.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/66 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/66

---

Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Liga Nacional de Fútbol Profesional/EUIPO (El Clasico)

(Sprawa T-809/19)

(2020/C 27/66)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Liga Nacional de Fútbol Profesional (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Casas Feu)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego El Clasico – zgłoszenie nr 1 379 292

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2019 r. w sprawie R 1966/2018-2

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | wydanie wyroku dopuszczającego międzynarodowy znak towarowy w Unii Europejskiej nr 1 379 292 El Clásico (mieszany) do rejestracji w klasie 41 w imieniu Liga Nacional de Fútbol Profesional; |
| --- | --- |

—

wydanie wyroku dopuszczającego międzynarodowy znak towarowy w Unii Europejskiej nr 1 379 292 El Clásico (mieszany) do rejestracji w klasie 41 w imieniu Liga Nacional de Fútbol Profesional;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/67 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/67

---

Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Nutravita/EUIPO – Pegaso (nutravita Healthy Mind, Body & Soul.)

(Sprawa T-814/19)

(2020/C 27/67)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nutravita Ltd (Maidenhead, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci H. Dhondt i J. Cassiman)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pegaso Srl (Negrar, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „nutravita Healthy Mind, Body & Soul.” w kolorach jasnozielonym i czarnym – zgłoszenie nr 16 255 804

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 września 2019 r. w sprawie R 80/2019-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

| — | Naruszenie art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

| — | Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/68 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/68

---

Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2019 r. – Olimp Laboratories/EUIPO – OmniVision (Hydrovision)

(Sprawa T-817/19)

(2020/C 27/68)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Olimp Labroratories sp. z o.o. (Dębica, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: OmniVision GmbH (Puchheim, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Hydrovision – zgłoszenie nr 16 286 841

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2019 r. w sprawie R 2371/2018-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do EUIPO do ponownego rozpatrzenia; lub |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do EUIPO do ponownego rozpatrzenia; lub

| — | zmianę zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na rzecz strony skarżącej. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na rzecz strony skarżącej.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa. |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/69 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/69

---

Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2019 r. – Dvectis CZ przeciwko EUIPO – Yado (Poduszki podpierające)

(Sprawa T-818/19)

(2020/C 27/69)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Dvectis CZ s.r.o. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: J. Svojanovská, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Yado s.r.o. (Handlová, Słowacja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 3222 504–0001

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2019 r. w sprawie R 513/2018-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami strony skarżącej. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami strony skarżącej.

Tytułem ewentualnym strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, żeby odwołanie strony skarżącej z dnia 21 marca 2018 r. zostało w pełni uwzględnione, a przedmiotowy wzór wspólnotowy pozostał ważny; |
| --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, żeby odwołanie strony skarżącej z dnia 21 marca 2018 r. zostało w pełni uwzględnione, a przedmiotowy wzór wspólnotowy pozostał ważny;

| — | obciążenie EUIPO kosztami strony skarżącej. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami strony skarżącej.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie podstawowych wymogów proceduralnych. |
| --- | --- |

—

Naruszenie podstawowych wymogów proceduralnych.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/70 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/70

---

Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Man and Machine/EUIPO – Bim Freelance (bim ready)

(Sprawa T-819/19)

(2020/C 27/70)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: (Thame Oxfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: R. Peto, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bim Freelance Corp. (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską w odniesieniu do graficznego znaku towarowego bim ready – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 359 265

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 września 2019 r. w sprawie R 317/2019-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/70 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/70

---

Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Herlyn i Beck/EUIPO – Brillux (B.home)

(Sprawa T-821/19)

(2020/C 27/71)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Sonja Herlyn (Grünwald, Niemcy), Christian Beck (Grünwald) (przedstawiciel: adwokat H. Hofmann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Brillux GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Unijny znak towarowy „B.home” – zgłoszenie nr 16 961 336

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 września 2019 w sprawie R 373/2019-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej zmianę i utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 10 grudnia 2018 r. wydanej w postępowaniu nr B2976549; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej zmianę i utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 10 grudnia 2018 r. wydanej w postępowaniu nr B2976549;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania; |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

| — | wyznaczenie daty rozprawy. |
| --- | --- |

—

wyznaczenie daty rozprawy.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/71 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/71

---

Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2019 r. – Asoliva i Anierac/Komisja

(Sprawa T-822/19)

(2020/C 27/72)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Asociación Española de la Industria y Comercio Exportador de Aceite de Oliva (Asoliva) (Madryt, Hiszpania) i Asociación Nacional de Industriales Envasadores y Refinadores de Aceites Comestibles (Anierac) (Madryt) (przedstawiciel: V. Rodríguez Fuentes, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1604 z dnia 27 września 2019 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy, opublikowanego w Dz.U. 2019, L 250, s. 14.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu traktatów






  — | Skarżące utrzymują, że poprzez narzucenie niewzruszalnego domniemania co do niezgodności oliwy z oliwek, które pociąga za sobą sankcje, zaskarżony akt narusza zasadę domniemania niewinności, o której mowa w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu traktatów

—

Skarżące utrzymują, że poprzez narzucenie niewzruszalnego domniemania co do niezgodności oliwy z oliwek, które pociąga za sobą sankcje, zaskarżony akt narusza zasadę domniemania niewinności, o której mowa w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 2. | Zarzut drugi oparty na naruszeniu zasady bezpieczeństwa prawa






  — | Skarżące utrzymują, że ustanowione przez zaskarżony akt niewzruszalne domniemanie co do niezgodności stanowi naruszenie zasady pewności prawa w zakresie, w jakim opiera się ono na metodzie, która z uwagi na brak dokładności nie pozwala przewidzieć z dostateczną pewnością poszanowanie wymaganej normy. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi oparty na naruszeniu zasady bezpieczeństwa prawa

—

Skarżące utrzymują, że ustanowione przez zaskarżony akt niewzruszalne domniemanie co do niezgodności stanowi naruszenie zasady pewności prawa w zakresie, w jakim opiera się ono na metodzie, która z uwagi na brak dokładności nie pozwala przewidzieć z dostateczną pewnością poszanowanie wymaganej normy.

| 3. | Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności w świetle swobody przedsiębiorczości






  — | Skarżące twierdzą, że ustanowione przez zaskarżony akt niewzruszalne domniemanie co do niezgodności stanowi ograniczenie w sposób nieproporcjonalny swobody przedsiębiorczości poprzez ustanowienie granicy tej swobody w drodze niedokładnej metody, z której jednak wynikają bezwzględne skutki, bez uwzględnienia innych istniejących metod lub środków dowodowych. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności w świetle swobody przedsiębiorczości

—

Skarżące twierdzą, że ustanowione przez zaskarżony akt niewzruszalne domniemanie co do niezgodności stanowi ograniczenie w sposób nieproporcjonalny swobody przedsiębiorczości poprzez ustanowienie granicy tej swobody w drodze niedokładnej metody, z której jednak wynikają bezwzględne skutki, bez uwzględnienia innych istniejących metod lub środków dowodowych.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/72 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/72

---

Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2019 r. – Lipitalia 2000 i Assograssi/Komisja

(Sprawa T-189/18) (1)

(2020/C 27/73)

Język postępowania: włoski

Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.

---

| 27.1.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 27/72 |
| --- | --- | --- | --- |

27.1.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 27/72

---

Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2019 r. – Stada Arzneimittel/EUIPO (Représentation de deux lignes rouges incurvées placées l’une au-dessus de l’autre)

(Sprawa T-290/19) (1)

(2020/C 27/74)

Język postępowania: niemiecki

Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.

---