# Dziennik Urzędowy C 266/11 l

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 266 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6511 lipca 2022 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 266

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6511 lipca 2022

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2022/C 266/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2022/C 266/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2022/C 266/02 | Sprawa C-600/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza – Hiszpania) – MA/Ibercaja Banco, SA [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Postępowanie w przedmiocie zajęcia egzekucyjnego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką – Nieuczciwy charakter warunku ustalającego nominalną stopę odsetek za zwłokę oraz warunku dotyczącego natychmiastowej wymagalności, które są zawarte w umowie kredytu – Powaga rzeczy osądzonej i prekluzja – Utrata możliwości powołania się przed sądem na nieuczciwy charakter warunku umowy – Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli z urzędu przysługujące sądowi krajowemu] | 2 |
| 2022/C 266/03 | Sprawy połączone C-693/19 i C-831/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – SPV Project 1503 Srl, Dobank SpA/YB (C-693/19), Banco di Desio e della Brianza SpA i in./YX, ZW (C-831/19) [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Postępowania w sprawie nakazu zapłaty i zajęcia egzekucyjnego wobec osób trzecich – Powaga rzeczy osądzonej obejmująca w sposób dorozumiany ważność warunku umownego w tytule egzekucyjnym – Uprawnienie sądu egzekucyjnego do zbadania z urzędu potencjalne nieuczciwego charakteru warunku umownego] | 3 |
| 2022/C 266/04 | Sprawa C-725/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Sector 2 Bucureşti – Rumunia) – IO/Impuls Leasing România IFN SA [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Postępowanie egzekucyjne w przedmiocie umowy leasingu mającej status tytułu egzekucyjnego – Powództwo przeciwegzekucyjne – Uregulowanie krajowe niepozwalające sądowi, przed który wniesiono powództwo przeciwegzekucyjne, na zbadanie nieuczciwego charakteru warunków zawartych w tytule wykonawczym – Uprawnienie sądu egzekucyjnego do zbadania z urzędu potencjalne nieuczciwego charakteru warunku umownego – Istnienie powództwa na podstawie prawa powszechnego umożliwiającego kontrolę nieuczciwego charakteru wspomnianych warunków – Wymóg kaucji w celu zawieszenia postępowania egzekucyjnego] | 4 |
| 2022/C 266/05 | Sprawa C-869/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – L/Unicaja Banco SA, dawniej Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Umowa kredytu hipotecznego – Nieuczciwy charakter klauzuli dolnego progu przewidzianej w tej umowie – Przepisy krajowe regulujące postępowanie upadłościowe – Ograniczenie w czasie skutków stwierdzenia nieważności nieuczciwego warunku umowy – Zwrot – Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli z urzędu przysługujące krajowemu sądowi odwoławczemu] | 4 |
| 2022/C 266/06 | Sprawa C-466/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – HEITEC AG/HEITECH Promotion GmbH, RW [Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 9 – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuły 54, 110 i 111 – Utrata roszczenia w wyniku tolerowania – Pojęcie tolerowania – Przerwanie biegu terminu utraty roszczenia – Wezwanie do usunięcia uchybienia – Data przerwania biegu terminu utraty roszczenia w przypadku wniesienia powództwa – Skutki utraty roszczenia – Żądania przyznania odszkodowania, udzielenia informacji i zniszczenia towarów] | 5 |
| 2022/C 266/07 | Sprawa C-569/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko IR [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Artykuł 8 – Prawo do obecności na rozprawie – Powiadomienie o rozprawie – Niemożność ustalenia miejsca pobytu oskarżonego pomimo starań w rozsądnym zakresie poczynionych przez właściwe organy – Możliwość przeprowadzenia rozprawy i skazania w trybie zaocznym – Artykuł 9 – Prawo do wznowienia postępowania lub innego środka prawnego, który umożliwia ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty] | 6 |
| 2022/C 266/08 | Sprawa C-33/21: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)/Ryanair DAC [Odesłanie prejudycjalne – Pracownicy migrujący – Zabezpieczenie społeczne – Właściwe ustawodawstwo – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 14 pkt 2 lit. a) ppkt (i) i (ii) – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 11 ust. 5 – Artykuł 13 ust. 1 lit. a) i b) – Pojęcie portu macierzystego – Personel latający – Pracownik wykonujący pracę najemną na terytorium dwóch lub kilku państw członkowskich – Łączniki] | 7 |
| 2022/C 266/09 | Sprawa C-85/21: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – WY/Steiermärkische Landesregierung [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Obywatelstwo Unii – Artykuły 20 i 21 TFUE – Zakres stosowania – Automatyczna utrata obywatelstwa państwa członkowskiego przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej – Oczywisty brak właściwości Trybunału] | 7 |
| 2022/C 266/10 | Sprawa C-724/21: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – RV [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Sądem – Obywatelstwo Unii – Artykuł 21 TFUE – Swobodne przemieszczanie się i pobyt na terytorium państw członkowskich – Szczególna karalność uprowadzenia małoletniego za granicę – Ograniczenia – Ochrona dziecka – Proporcjonalność] | 8 |
| 2022/C 266/11 | Sprawa C-211/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 17 marca 2022 r. – Super Bock Bebidas SA, AN, BQ/Autoridade da Concorrência | 8 |
| 2022/C 266/12 | Sprawa C-213/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 marca 2022 r. – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP/CS | 10 |
| 2022/C 266/13 | Sprawa C-219/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Nesebyr (Bułgaria) w dniu 28 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko QS | 11 |
| 2022/C 266/14 | Sprawa C-238/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 5 kwietnia 2022 r. – FW/LATAM Airlines Group SA | 11 |
| 2022/C 266/15 | Sprawa C-250/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Fallimento Villa di Campo Srl/Agenzia delle Entrate | 12 |
| 2022/C 266/16 | Sprawa C-255/22 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 kwietnia 2022 r. przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. od wyroku Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. w sprawie T-616/18, Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo / Komisja | 13 |
| 2022/C 266/17 | Sprawa C-257/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 14 kwietnia 2022 r. – CD/Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky | 14 |
| 2022/C 266/18 | Sprawa C-270/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Ravenna (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – G.D., A.R., C.M./Ministero dell'Istruzione, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) | 14 |
| 2022/C 266/19 | Sprawa C-276/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Edil Work 2 S.r.l., S.T.S.r.l/STE S.a.r.l. | 16 |
| 2022/C 266/20 | Sprawa C-289/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 maja 2022 r. – A.T.S. 2003 Vagyonvédelmi és Szolgáltató Zrt. (w likwidacji)/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága | 16 |
| 2022/C 266/21 | Sprawa C-292/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez sad Varna (Bułgaria) w dniu 4 maja 2022 r. – Teritorialna direktsia Mitnitsa -Varna/NOVA TARGOVSKA KOMPANIA 2004 AD | 17 |
| | Sąd |
| 2022/C 266/22 | Sprawa T-913/16: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2022 r. –Fininvest i Berlusconi/EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC – Ocena nabycia znacznych pakietów akcji – Sprzeciw wobec nabycia znacznego pakietu akcji – Brak mocy wstecznej – Powaga rzeczy osądzonej – Stosowanie krajowych przepisów transponujących – Prawo do obrony – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym – Nowy zarzut – Pierwszeństwo prawa Unii – Prawo do skutecznej ochrony sądowej] | 19 |
| 2022/C 266/23 | Sprawy T-30/19 i T-72/19: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – CRIA i CCCMC/Komisja [Dumping – Subwencje – Przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chin – Ostateczne cło antydumpingowe – Ostateczne cło wyrównawcze – Skarga o stwierdzenie nieważności – Legitymacja procesowa – Bezpośrednie oddziaływanie – Indywidualne oddziaływanie – Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych – Interes prawny – Szkoda dla przemysłu Unii – Obiektywna ocena – Związek przyczynowy – Obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody – Obiektywne porównanie cen – Skonstruowane ceny importowe – Ceny naliczane pierwszym niezależnym nabywcom – Różnica w poziomie handlu – Złożone oceny ekonomiczne – Dogłębność kontroli sądowej – Wskaźniki szkody – Ważenie danych – Dostęp do danych dochodzeń nieobjętych klauzulą poufności – Prawo do obrony] | 20 |
| 2022/C 266/24 | Sprawa T-718/20: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Wizz Air Hungary/Komisja (TAROM; pomoc na ratowanie) [Pomoc państwa – Transport lotniczy – Środek wsparcia przyjęty przez Rumunię – Pomoc na ratowanie spółki TAROM – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Skarga o stwierdzenie nieważności – Status zainteresowanego – Naruszenie praw proceduralnych – Dopuszczalność – Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji – Środek mający na celu uniknięcie trudności społecznych lub zaradzenie niedoskonałości rynku – Zasada udzielenia pomocy pierwszy i ostatni raz – Wpływ wcześniejszej pomocy przyznanej przed przystąpieniem Rumunii do Unii – Poważne trudności – Obowiązek uzasadnienia] | 22 |
| 2022/C 266/25 | Sprawa T-93/21: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2022 r. – Creaticon/EUIPO – Paul Hartmann (SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny unijny znak towarowy SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKINTEGRITY – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]] | 22 |
| 2022/C 266/26 | Sprawa T-261/21: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Sturz/EUIPO – Clatronic International (STEAKER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy STEAKER – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/2001] – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenie 2017/1001] | 23 |
| 2022/C 266/27 | Sprawa T-436/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Veen/Europol [Odpowiedzialność pozaumowna – Współpraca organów policyjnych i innych organów ścigania państw członkowskich – Zwalczanie przestępczości – Przekazanie przez Europol informacji państwu członkowskiemu – Domniemane niezgodne z prawem przetwarzanie danych – Rozporządzenie (UE) 2016/794 – Artykuł 50 ust. 1 – Krzywda] | 24 |
| 2022/C 266/28 | Sprawa T-619/21: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs / EUIPO – Haufe-Lexware (TAXMARC) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TAXMARC – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TAXMAN – Zawieszenie postępowania – Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] | 24 |
| 2022/C 266/29 | Sprawy połączone T-710/21, T-722/21 i T-723/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Roos i in./Parlament [Zdrowie publiczne – Wymóg przedstawienia ważnego unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID-19 celem wejścia do budynków Parlamentu – Podstawa prawna – Wolność i niezależność posłów – Obowiązek zapewnienia zdrowia pracowników w służbie Unii – Immunitet parlamentarny – Przetwarzanie danych osobowych – Prawo do poszanowania życia prywatnego – Prawo do integralności fizycznej – Prawo do bezpieczeństwa – Równość traktowania – Proporcjonalność] | 25 |
| 2022/C 266/30 | Sprawa T-154/21: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Saure/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Ponowny wniosek złożony przedwcześnie – Artykuł 7 rozporządzenia nr 1049/2001 – Brak aktu zaskarżalnego – Dorozumiana odmowa dostępu – Dostosowanie skargi – Oczywista niedopuszczalność] | 26 |
| 2022/C 266/31 | Sprawa T-282/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – SS i ST/Frontex [Skarga na bezczynność – Prawo do azylu – Wezwanie do działania – Zajęcie stanowiska przez Frontex – Niedopuszczalność] | 26 |
| 2022/C 266/32 | Sprawa T-336/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Mendus/EUIPO (CENSOR.NET) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Cofnięcie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania] | 27 |
| 2022/C 266/33 | Sprawa T-364/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Essity Hygiene and Health/EUIPO (Przedstawienie liścia) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania] | 27 |
| 2022/C 266/34 | Sprawa T-375/21: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Leinfelder Uhren München/EUIPO – Schafft (Przedstawienie figury geometrycznej) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – Umorzenie postępowania] | 28 |
| 2022/C 266/35 | Sprawa T-645/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Bloom/Parlament i Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie (UE) 2021/1139 – Europejski Fundusz Morski, Rybacki i Akwakultury – Wsparcie finansowe udzielane w ramach zarządzania dzielonego z państwami członkowskimi – Operacje lub wydatki niekwalifikowalne – Odstępstwa od niekwalifikowalności – Stowarzyszenie chroniące środowisko morskie – Akt ustawodawczy – Brak indywidualnego oddziaływania – Brak bezpośredniego oddziaływania – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Niedopuszczalność] | 28 |
| 2022/C 266/36 | Sprawa T-59/22 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 maja 2022 r. – Conserve Italia i Conserves France/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek warzyw w puszkach – Decyzja nakładająca grzywnę – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru] | 29 |
| 2022/C 266/37 | Sprawa T-101/22 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 maja 2022 r. – OG i in./Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Rozporządzenie (UE) 2021/2288 – Unijne cyfrowe zaświadczenie COVID – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru] | 30 |
| 2022/C 266/38 | Sprawa T-211/22: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Grecja/Komisja | 30 |
| 2022/C 266/39 | Sprawa T-308/22: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2022 r. – celotec/EUIPO – Decotec Printing (DECOTEC) | 31 |
| 2022/C 266/40 | Sprawa T-313/22: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2022 r. – Abramovich/Rada | 32 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2022/C 266/02

Sprawa C-600/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza – Hiszpania) – MA/Ibercaja Banco, SA [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Postępowanie w przedmiocie zajęcia egzekucyjnego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką – Nieuczciwy charakter warunku ustalającego nominalną stopę odsetek za zwłokę oraz warunku dotyczącego natychmiastowej wymagalności, które są zawarte w umowie kredytu – Powaga rzeczy osądzonej i prekluzja – Utrata możliwości powołania się przed sądem na nieuczciwy charakter warunku umowy – Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli z urzędu przysługujące sądowi krajowemu]

2

2022/C 266/03

Sprawy połączone C-693/19 i C-831/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – SPV Project 1503 Srl, Dobank SpA/YB (C-693/19), Banco di Desio e della Brianza SpA i in./YX, ZW (C-831/19) [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Postępowania w sprawie nakazu zapłaty i zajęcia egzekucyjnego wobec osób trzecich – Powaga rzeczy osądzonej obejmująca w sposób dorozumiany ważność warunku umownego w tytule egzekucyjnym – Uprawnienie sądu egzekucyjnego do zbadania z urzędu potencjalne nieuczciwego charakteru warunku umownego]

3

2022/C 266/04

Sprawa C-725/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Sector 2 Bucureşti – Rumunia) – IO/Impuls Leasing România IFN SA [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Postępowanie egzekucyjne w przedmiocie umowy leasingu mającej status tytułu egzekucyjnego – Powództwo przeciwegzekucyjne – Uregulowanie krajowe niepozwalające sądowi, przed który wniesiono powództwo przeciwegzekucyjne, na zbadanie nieuczciwego charakteru warunków zawartych w tytule wykonawczym – Uprawnienie sądu egzekucyjnego do zbadania z urzędu potencjalne nieuczciwego charakteru warunku umownego – Istnienie powództwa na podstawie prawa powszechnego umożliwiającego kontrolę nieuczciwego charakteru wspomnianych warunków – Wymóg kaucji w celu zawieszenia postępowania egzekucyjnego]

4

2022/C 266/05

Sprawa C-869/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – L/Unicaja Banco SA, dawniej Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Umowa kredytu hipotecznego – Nieuczciwy charakter klauzuli dolnego progu przewidzianej w tej umowie – Przepisy krajowe regulujące postępowanie upadłościowe – Ograniczenie w czasie skutków stwierdzenia nieważności nieuczciwego warunku umowy – Zwrot – Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli z urzędu przysługujące krajowemu sądowi odwoławczemu]

4

2022/C 266/06

Sprawa C-466/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – HEITEC AG/HEITECH Promotion GmbH, RW [Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 9 – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuły 54, 110 i 111 – Utrata roszczenia w wyniku tolerowania – Pojęcie tolerowania – Przerwanie biegu terminu utraty roszczenia – Wezwanie do usunięcia uchybienia – Data przerwania biegu terminu utraty roszczenia w przypadku wniesienia powództwa – Skutki utraty roszczenia – Żądania przyznania odszkodowania, udzielenia informacji i zniszczenia towarów]

5

2022/C 266/07

Sprawa C-569/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko IR [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Artykuł 8 – Prawo do obecności na rozprawie – Powiadomienie o rozprawie – Niemożność ustalenia miejsca pobytu oskarżonego pomimo starań w rozsądnym zakresie poczynionych przez właściwe organy – Możliwość przeprowadzenia rozprawy i skazania w trybie zaocznym – Artykuł 9 – Prawo do wznowienia postępowania lub innego środka prawnego, który umożliwia ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty]

6

2022/C 266/08

Sprawa C-33/21: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)/Ryanair DAC [Odesłanie prejudycjalne – Pracownicy migrujący – Zabezpieczenie społeczne – Właściwe ustawodawstwo – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 14 pkt 2 lit. a) ppkt (i) i (ii) – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 11 ust. 5 – Artykuł 13 ust. 1 lit. a) i b) – Pojęcie portu macierzystego – Personel latający – Pracownik wykonujący pracę najemną na terytorium dwóch lub kilku państw członkowskich – Łączniki]

7

2022/C 266/09

Sprawa C-85/21: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – WY/Steiermärkische Landesregierung [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Obywatelstwo Unii – Artykuły 20 i 21 TFUE – Zakres stosowania – Automatyczna utrata obywatelstwa państwa członkowskiego przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej – Oczywisty brak właściwości Trybunału]

7

2022/C 266/10

Sprawa C-724/21: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – RV [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Sądem – Obywatelstwo Unii – Artykuł 21 TFUE – Swobodne przemieszczanie się i pobyt na terytorium państw członkowskich – Szczególna karalność uprowadzenia małoletniego za granicę – Ograniczenia – Ochrona dziecka – Proporcjonalność]

8

2022/C 266/11

Sprawa C-211/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 17 marca 2022 r. – Super Bock Bebidas SA, AN, BQ/Autoridade da Concorrência

8

2022/C 266/12

Sprawa C-213/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 marca 2022 r. – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP/CS

10

2022/C 266/13

Sprawa C-219/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Nesebyr (Bułgaria) w dniu 28 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko QS

11

2022/C 266/14

Sprawa C-238/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 5 kwietnia 2022 r. – FW/LATAM Airlines Group SA

11

2022/C 266/15

Sprawa C-250/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Fallimento Villa di Campo Srl/Agenzia delle Entrate

12

2022/C 266/16

Sprawa C-255/22 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 kwietnia 2022 r. przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. od wyroku Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. w sprawie T-616/18, Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo / Komisja

13

2022/C 266/17

Sprawa C-257/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 14 kwietnia 2022 r. – CD/Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky

14

2022/C 266/18

Sprawa C-270/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Ravenna (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – G.D., A.R., C.M./Ministero dell'Istruzione, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

14

2022/C 266/19

Sprawa C-276/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Edil Work 2 S.r.l., S.T.S.r.l/STE S.a.r.l.

16

2022/C 266/20

Sprawa C-289/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 maja 2022 r. – A.T.S. 2003 Vagyonvédelmi és Szolgáltató Zrt. (w likwidacji)/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

16

2022/C 266/21

Sprawa C-292/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez sad Varna (Bułgaria) w dniu 4 maja 2022 r. – Teritorialna direktsia Mitnitsa -Varna/NOVA TARGOVSKA KOMPANIA 2004 AD

17

Sąd

2022/C 266/22

Sprawa T-913/16: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2022 r. –Fininvest i Berlusconi/EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC – Ocena nabycia znacznych pakietów akcji – Sprzeciw wobec nabycia znacznego pakietu akcji – Brak mocy wstecznej – Powaga rzeczy osądzonej – Stosowanie krajowych przepisów transponujących – Prawo do obrony – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym – Nowy zarzut – Pierwszeństwo prawa Unii – Prawo do skutecznej ochrony sądowej]

19

2022/C 266/23

Sprawy T-30/19 i T-72/19: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – CRIA i CCCMC/Komisja [Dumping – Subwencje – Przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chin – Ostateczne cło antydumpingowe – Ostateczne cło wyrównawcze – Skarga o stwierdzenie nieważności – Legitymacja procesowa – Bezpośrednie oddziaływanie – Indywidualne oddziaływanie – Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych – Interes prawny – Szkoda dla przemysłu Unii – Obiektywna ocena – Związek przyczynowy – Obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody – Obiektywne porównanie cen – Skonstruowane ceny importowe – Ceny naliczane pierwszym niezależnym nabywcom – Różnica w poziomie handlu – Złożone oceny ekonomiczne – Dogłębność kontroli sądowej – Wskaźniki szkody – Ważenie danych – Dostęp do danych dochodzeń nieobjętych klauzulą poufności – Prawo do obrony]

20

2022/C 266/24

Sprawa T-718/20: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Wizz Air Hungary/Komisja (TAROM; pomoc na ratowanie) [Pomoc państwa – Transport lotniczy – Środek wsparcia przyjęty przez Rumunię – Pomoc na ratowanie spółki TAROM – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Skarga o stwierdzenie nieważności – Status zainteresowanego – Naruszenie praw proceduralnych – Dopuszczalność – Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji – Środek mający na celu uniknięcie trudności społecznych lub zaradzenie niedoskonałości rynku – Zasada udzielenia pomocy pierwszy i ostatni raz – Wpływ wcześniejszej pomocy przyznanej przed przystąpieniem Rumunii do Unii – Poważne trudności – Obowiązek uzasadnienia]

22

2022/C 266/25

Sprawa T-93/21: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2022 r. – Creaticon/EUIPO – Paul Hartmann (SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny unijny znak towarowy SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKINTEGRITY – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

22

2022/C 266/26

Sprawa T-261/21: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Sturz/EUIPO – Clatronic International (STEAKER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy STEAKER – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/2001] – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenie 2017/1001]

23

2022/C 266/27

Sprawa T-436/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Veen/Europol [Odpowiedzialność pozaumowna – Współpraca organów policyjnych i innych organów ścigania państw członkowskich – Zwalczanie przestępczości – Przekazanie przez Europol informacji państwu członkowskiemu – Domniemane niezgodne z prawem przetwarzanie danych – Rozporządzenie (UE) 2016/794 – Artykuł 50 ust. 1 – Krzywda]

24

2022/C 266/28

Sprawa T-619/21: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs / EUIPO – Haufe-Lexware (TAXMARC) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TAXMARC – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TAXMAN – Zawieszenie postępowania – Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625]

24

2022/C 266/29

Sprawy połączone T-710/21, T-722/21 i T-723/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Roos i in./Parlament [Zdrowie publiczne – Wymóg przedstawienia ważnego unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID-19 celem wejścia do budynków Parlamentu – Podstawa prawna – Wolność i niezależność posłów – Obowiązek zapewnienia zdrowia pracowników w służbie Unii – Immunitet parlamentarny – Przetwarzanie danych osobowych – Prawo do poszanowania życia prywatnego – Prawo do integralności fizycznej – Prawo do bezpieczeństwa – Równość traktowania – Proporcjonalność]

25

2022/C 266/30

Sprawa T-154/21: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Saure/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Ponowny wniosek złożony przedwcześnie – Artykuł 7 rozporządzenia nr 1049/2001 – Brak aktu zaskarżalnego – Dorozumiana odmowa dostępu – Dostosowanie skargi – Oczywista niedopuszczalność]

26

2022/C 266/31

Sprawa T-282/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – SS i ST/Frontex [Skarga na bezczynność – Prawo do azylu – Wezwanie do działania – Zajęcie stanowiska przez Frontex – Niedopuszczalność]

26

2022/C 266/32

Sprawa T-336/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Mendus/EUIPO (CENSOR.NET) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Cofnięcie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

27

2022/C 266/33

Sprawa T-364/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Essity Hygiene and Health/EUIPO (Przedstawienie liścia) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

27

2022/C 266/34

Sprawa T-375/21: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Leinfelder Uhren München/EUIPO – Schafft (Przedstawienie figury geometrycznej) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – Umorzenie postępowania]

28

2022/C 266/35

Sprawa T-645/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Bloom/Parlament i Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie (UE) 2021/1139 – Europejski Fundusz Morski, Rybacki i Akwakultury – Wsparcie finansowe udzielane w ramach zarządzania dzielonego z państwami członkowskimi – Operacje lub wydatki niekwalifikowalne – Odstępstwa od niekwalifikowalności – Stowarzyszenie chroniące środowisko morskie – Akt ustawodawczy – Brak indywidualnego oddziaływania – Brak bezpośredniego oddziaływania – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Niedopuszczalność]

28

2022/C 266/36

Sprawa T-59/22 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 maja 2022 r. – Conserve Italia i Conserves France/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek warzyw w puszkach – Decyzja nakładająca grzywnę – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

29

2022/C 266/37

Sprawa T-101/22 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 maja 2022 r. – OG i in./Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Rozporządzenie (UE) 2021/2288 – Unijne cyfrowe zaświadczenie COVID – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

30

2022/C 266/38

Sprawa T-211/22: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Grecja/Komisja

30

2022/C 266/39

Sprawa T-308/22: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2022 r. – celotec/EUIPO – Decotec Printing (DECOTEC)

31

2022/C 266/40

Sprawa T-313/22: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2022 r. – Abramovich/Rada

32

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/1 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2022/C 266/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 257 z 4.7.2022

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 244 z 27.6.2022

Dz.U. C 237 z 20.6.2022

Dz.U. C 222 z 7.6.2022

Dz.U. C 213 z 30.5.2022

Dz.U. C 207 z 23.5.2022

Dz.U. C 198 z 16.5.2022

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/2 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/2

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza – Hiszpania) – MA/Ibercaja Banco, SA

(Sprawa C-600/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Postępowanie w przedmiocie zajęcia egzekucyjnego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Nieuczciwy charakter warunku ustalającego nominalną stopę odsetek za zwłokę oraz warunku dotyczącego natychmiastowej wymagalności, które są zawarte w umowie kredytu - Powaga rzeczy osądzonej i prekluzja - Utrata możliwości powołania się przed sądem na nieuczciwy charakter warunku umowy - Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli z urzędu przysługujące sądowi krajowemu)

(2022/C 266/02)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Audiencia Provincial de Zaragoza

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: MA

Strona pozwana: Ibercaja Banco, SA

przy udziale: PO

Sentencja

| 1) | Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które ze względu na skutek powagi rzeczy osądzonej i prekluzji nie pozwalają ani sądowi na zbadanie z urzędu nieuczciwego charakteru warunków umownych w ramach postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, ani konsumentowi, po upływie terminu do wniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego, na podniesienie nieuczciwego charakteru tych warunków w tym postępowaniu lub w późniejszym postępowaniu z powództwa o ustalenie, w przypadku gdy wspomniane warunki były już przedmiotem, przy wszczęciu postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, badania z urzędu przez sąd ich potencjalnie nieuczciwego charakteru, ale orzeczenie sądowe zezwalające na egzekucję wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie zawiera żadnego uzasadnienia, choćby zwięzłego, świadczącego o istnieniu tego badania, ani nie wskazuje, że ocena dokonana przez sąd w wyniku tego badania nie będzie już mogła zostać podważona w przypadku niewniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego we wspomnianym terminie. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które ze względu na skutek powagi rzeczy osądzonej i prekluzji nie pozwalają ani sądowi na zbadanie z urzędu nieuczciwego charakteru warunków umownych w ramach postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, ani konsumentowi, po upływie terminu do wniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego, na podniesienie nieuczciwego charakteru tych warunków w tym postępowaniu lub w późniejszym postępowaniu z powództwa o ustalenie, w przypadku gdy wspomniane warunki były już przedmiotem, przy wszczęciu postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, badania z urzędu przez sąd ich potencjalnie nieuczciwego charakteru, ale orzeczenie sądowe zezwalające na egzekucję wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie zawiera żadnego uzasadnienia, choćby zwięzłego, świadczącego o istnieniu tego badania, ani nie wskazuje, że ocena dokonana przez sąd w wyniku tego badania nie będzie już mogła zostać podważona w przypadku niewniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego we wspomnianym terminie.

| 2) | Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie zezwalają sądowi krajowemu, działającemu z urzędu lub na wniosek konsumenta, zbadać potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków umownych w sytuacji, gdy zabezpieczenie hipoteczne zostało zrealizowane, nieruchomość obciążona hipoteką została sprzedana, a prawo własności w odniesieniu do nieruchomości będącej przedmiotem danej umowy zostało przeniesione na osobę trzecią, pod warunkiem, że konsument, którego nieruchomości dotyczyło postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, może dochodzić swoich praw w późniejszym postępowaniu w celu uzyskania naprawienia, zgodnie z tą dyrektywą, skutków finansowych wynikłych ze stosowania nieuczciwych warunków umownych. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie zezwalają sądowi krajowemu, działającemu z urzędu lub na wniosek konsumenta, zbadać potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków umownych w sytuacji, gdy zabezpieczenie hipoteczne zostało zrealizowane, nieruchomość obciążona hipoteką została sprzedana, a prawo własności w odniesieniu do nieruchomości będącej przedmiotem danej umowy zostało przeniesione na osobę trzecią, pod warunkiem, że konsument, którego nieruchomości dotyczyło postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, może dochodzić swoich praw w późniejszym postępowaniu w celu uzyskania naprawienia, zgodnie z tą dyrektywą, skutków finansowych wynikłych ze stosowania nieuczciwych warunków umownych.

---

(1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/3 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/3

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – SPV Project 1503 Srl, Dobank SpA/YB (C-693/19), Banco di Desio e della Brianza SpA i in./YX, ZW (C-831/19)

(Sprawy połączone C-693/19 i C-831/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Postępowania w sprawie nakazu zapłaty i zajęcia egzekucyjnego wobec osób trzecich - Powaga rzeczy osądzonej obejmująca w sposób dorozumiany ważność warunku umownego w tytule egzekucyjnym - Uprawnienie sądu egzekucyjnego do zbadania z urzędu potencjalne nieuczciwego charakteru warunku umownego)

(2022/C 266/03)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Milano

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: SPV Project 1503 Srl, SpA Dobank SpA (C-693/19), Banco di Desio e della Brianza SpA, Banca di Credito Cooperativo di Carugate e Inzago sc, Intesa Sanpaolo SpA, Banca Popolare di Sondrio s.c.p.a, Cerved Credit Management (C-831/19)

Strona pozwana: YB (C-693/19), YX, ZW (C-831/19)

Sentencja

Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu, że w przypadku gdy nakaz zapłaty wydany przez sąd na wniosek wierzyciela nie był przedmiotem sprzeciwu wniesionego przez dłużnika, sąd egzekucyjny nie może – ze względu na to, że powaga rzeczy osądzonej przysługująca temu nakazowi obejmuje w sposób dorozumiany te warunki umowne, co wyklucza wszelkie badanie ważności owych warunków – w terminie późniejszym zbadać potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków umowy, które były podstawą wspomnianego nakazu. Okoliczność, że w dniu, w którym nakaz stał się prawomocny, dłużnik nie wiedział, że może zostać uznany za „konsumenta” w rozumieniu tej dyrektywy, jest w tym względzie bez znaczenia.

---

(1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.

Dz.U. C 36 z 3.2.2020.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/4 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/4

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Sector 2 Bucureşti – Rumunia) – IO/Impuls Leasing România IFN SA

(Sprawa C-725/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Postępowanie egzekucyjne w przedmiocie umowy leasingu mającej status tytułu egzekucyjnego - Powództwo przeciwegzekucyjne - Uregulowanie krajowe niepozwalające sądowi, przed który wniesiono powództwo przeciwegzekucyjne, na zbadanie nieuczciwego charakteru warunków zawartych w tytule wykonawczym - Uprawnienie sądu egzekucyjnego do zbadania z urzędu potencjalne nieuczciwego charakteru warunku umownego - Istnienie powództwa na podstawie prawa powszechnego umożliwiającego kontrolę nieuczciwego charakteru wspomnianych warunków - Wymóg kaucji w celu zawieszenia postępowania egzekucyjnego)

(2022/C 266/04)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Judecătoria Sector 2 Bucureşti

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: IO

Strona pozwana: Impuls Leasing România IFN SA

Sentencja

Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie pozwalają sądowi rozpatrującemu powództwo przeciwegzekucyjne dotyczące wierzytelności dokonać oceny – z urzędu lub na żądanie konsumenta – nieuczciwego charakteru warunków umowy zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, stanowiącej tytuł egzekucyjny, ponieważ sąd rozpoznający sprawę co do istoty, przed którym może być dochodzone odrębne roszczenie na podstawie prawa powszechnego w celu zbadania potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków takiej umowy, może zawiesić postępowanie egzekucyjne do czasu wydania orzeczenia co do istoty wyłącznie po wniesieniu kaucji, której poziom może zniechęcić konsumenta do wniesienia i podtrzymania takiego powództwa.

---

(1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/4 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/4

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – L/Unicaja Banco SA, dawniej Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.

(Sprawa C-869/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Umowa kredytu hipotecznego - Nieuczciwy charakter „klauzuli dolnego progu” przewidzianej w tej umowie - Przepisy krajowe regulujące postępowanie upadłościowe - Ograniczenie w czasie skutków stwierdzenia nieważności nieuczciwego warunku umowy - Zwrot - Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli z urzędu przysługujące krajowemu sądowi odwoławczemu)

(2022/C 266/05)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: L

Strona pozwana: Unicaja Banco SA, dawniej Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.

Sentencja

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu krajowych zasad postępowania sądowego, zgodnie z którymi sąd krajowy rozpatrujący apelację od wyroku ograniczającego w czasie zwrot kwot nienależnie zapłaconych przez konsumenta na podstawie warunku uznanego za nieuczciwy nie może podnieść z urzędu zarzutu dotyczącego naruszenia tego przepisu i nakazać całkowitego zwrotu wspomnianych kwot, jeżeli niezakwestionowania przez danego konsumenta tego ograniczenia w czasie nie można przypisać całkowitej bierności tego konsumenta.

---

(1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/5 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/5

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – HEITEC AG/HEITECH Promotion GmbH, RW

(Sprawa C-466/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 9 - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuły 54, 110 i 111 - Utrata roszczenia w wyniku tolerowania - Pojęcie „tolerowania” - Przerwanie biegu terminu utraty roszczenia - Wezwanie do usunięcia uchybienia - Data przerwania biegu terminu utraty roszczenia w przypadku wniesienia powództwa - Skutki utraty roszczenia - Żądania przyznania odszkodowania, udzielenia informacji i zniszczenia towarów)

(2022/C 266/06)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: HEITEC AG

Strona pozwana: HEITECH Promotion GmbH, RW

Sentencja

| 1) | Artykuł 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych oraz art. 54, 110 i 111 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że akt taki jak wezwanie do zaniechania naruszeń, w którym właściciel wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego prawa sprzeciwia się używaniu późniejszego znaku towarowego, nie czyniąc jednak tego, co konieczne, by uzyskać rozstrzygnięcie wiążące prawnie, nie przerywa tolerowania i w konsekwencji nie przerywa biegu wskazanego w tych przepisach terminu utraty roszczenia. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych oraz art. 54, 110 i 111 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że akt taki jak wezwanie do zaniechania naruszeń, w którym właściciel wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego prawa sprzeciwia się używaniu późniejszego znaku towarowego, nie czyniąc jednak tego, co konieczne, by uzyskać rozstrzygnięcie wiążące prawnie, nie przerywa tolerowania i w konsekwencji nie przerywa biegu wskazanego w tych przepisach terminu utraty roszczenia.

| 2) | Artykuł 9 dyrektywy 2008/95 oraz art. 54, 110 i 111 rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż wniesienie powództwa, w którym właściciel wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego prawa domaga się unieważnienia prawa do późniejszego znaku towarowego lub sprzeciwia się jego używaniu, zapobiega utracie roszczenia w wyniku tolerowania, o której mowa w tych przepisach, w razie gdy pozew, choć został złożony przed dniem upływu terminu utraty roszczenia, nie odpowiadał ze względu na brak staranności strony powodowej wymogom prawa krajowego mającego zastosowanie dla celów doręczenia, a braki tego pozwu zostały usunięte dopiero po tym dniu z powodów, które można przypisać stronie powodowej. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 9 dyrektywy 2008/95 oraz art. 54, 110 i 111 rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż wniesienie powództwa, w którym właściciel wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego prawa domaga się unieważnienia prawa do późniejszego znaku towarowego lub sprzeciwia się jego używaniu, zapobiega utracie roszczenia w wyniku tolerowania, o której mowa w tych przepisach, w razie gdy pozew, choć został złożony przed dniem upływu terminu utraty roszczenia, nie odpowiadał ze względu na brak staranności strony powodowej wymogom prawa krajowego mającego zastosowanie dla celów doręczenia, a braki tego pozwu zostały usunięte dopiero po tym dniu z powodów, które można przypisać stronie powodowej.

| 3) | Artykuł 9 dyrektywy 2008/95 oraz art. 54, 110 i 111 rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że w razie gdy właściciel wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego prawa w rozumieniu tych przepisów traci roszczenie w zakresie domagania się unieważnienia późniejszego znaku towarowego i zaniechania używania tego znaku, ta utrata roszczenia uniemożliwia mu również podniesienie dodatkowych lub powiązanych roszczeń, takich jak roszczenia mające na celu przyznanie odszkodowania, udzielenie informacji lub zniszczenie towarów. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 9 dyrektywy 2008/95 oraz art. 54, 110 i 111 rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że w razie gdy właściciel wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego prawa w rozumieniu tych przepisów traci roszczenie w zakresie domagania się unieważnienia późniejszego znaku towarowego i zaniechania używania tego znaku, ta utrata roszczenia uniemożliwia mu również podniesienie dodatkowych lub powiązanych roszczeń, takich jak roszczenia mające na celu przyznanie odszkodowania, udzielenie informacji lub zniszczenie towarów.

---

(1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/6 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/6

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko IR

(Sprawa C-569/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Artykuł 8 - Prawo do obecności na rozprawie - Powiadomienie o rozprawie - Niemożność ustalenia miejsca pobytu oskarżonego pomimo starań w rozsądnym zakresie poczynionych przez właściwe organy - Możliwość przeprowadzenia rozprawy i skazania w trybie zaocznym - Artykuł 9 - Prawo do wznowienia postępowania lub innego środka prawnego, który umożliwia ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty)

(2022/C 266/07)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Spetsializiran nakazatelen sad

Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

IR,

przy udziale: Spetsializirana prokuratura

Sentencja

Artykuł 8 i 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że w sprawie oskarżonego, którego miejsca pobytu właściwe organy krajowe pomimo poczynionych w rozsądnym zakresie starań nie zdołały ustalić i któremu organy te nie zdołały w związku z tym przekazać informacji dotyczących toczącego się przeciwko niemu procesu, może odbyć się rozprawa oraz – w stosownym wypadku – może on zostać skazany w trybie zaocznym, lecz w takim wypadku co do zasady powinien mieć on możliwość bezpośredniego powołania się po doręczeniu mu wyroku skazującego na przyznane w tej dyrektywie prawo do wznowienia postępowania lub do skorzystania z równoważnego środka prawnego prowadzącego do ponownego rozpatrzenia istoty sprawy w jego obecności. Oskarżonemu można jednak odmówić tego prawa, jeżeli z precyzyjnych i obiektywnych przesłanek wynika, że otrzymał on wystarczające informacje, aby wiedzieć, że w jego sprawie odbędzie się rozprawa, a w drodze rozmyślnych działań i z zamiarem uchylenia się od wymiaru sprawiedliwości uniemożliwił on organom urzędowe powiadomienie go o rozprawie.

---

(1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/7 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/7

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)/Ryanair DAC

(Sprawa C-33/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Właściwe ustawodawstwo - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 14 pkt 2 lit. a) ppkt (i) i (ii) - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 11 ust. 5 - Artykuł 13 ust. 1 lit. a) i b) - Pojęcie „portu macierzystego” - Personel latający - Pracownik wykonujący pracę najemną na terytorium dwóch lub kilku państw członkowskich - Łączniki)

(2022/C 266/08)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

Strona pozwana: Ryanair DAC

Sentencja

Artykuł 14 pkt 2 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 631/2004 z dnia 31 marca 2004 r., art. 13 ust. 1 lit. a) i art. 87 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., a następnie zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., a także art. 11 ust. 5 rozporządzenia nr 883/2004 zmienionego rozporządzeniem nr 465/2012 należy interpretować w ten sposób, że ustawodawstwem w zakresie zabezpieczenia społecznego mającym zastosowanie do nieobjętego zaświadczeniami E101 personelu latającego przewoźnika lotniczego mającego siedzibę w państwie członkowskim, który to personel świadczy pracę przez 45 minut dziennie w pomieszczeniu dla załogi, zwanym „crew room”, którym wspomniany przewoźnik dysponuje na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje ten personel latający, pozostający przez pozostałą część czasu pracy na pokładzie statku powietrznego tego przewoźnika, jest ustawodawstwo tego ostatniego państwa członkowskiego.

---

(1)  Dz.U. C 110 z 29.03.2021

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/7 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/7

---

Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – WY/Steiermärkische Landesregierung

(Sprawa C-85/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 i 21 TFUE - Zakres stosowania - Automatyczna utrata obywatelstwa państwa członkowskiego przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej - Oczywisty brak właściwości Trybunału)

(2022/C 266/09)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesverwaltungsgericht Steiermark

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: WY

Druga strona postępowania: Steiermärkische Landesregierung

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedłożone przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (regionalny sąd administracyjny w Styrii, Austria) postanowieniem z dnia 3 lutego 2021 r.

---

(1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/8 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/8

---

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – RV

(Sprawa C-724/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Sądem - Obywatelstwo Unii - Artykuł 21 TFUE - Swobodne przemieszczanie się i pobyt na terytorium państw członkowskich - Szczególna karalność uprowadzenia małoletniego za granicę - Ograniczenia - Ochrona dziecka - Proporcjonalność)

(2022/C 266/10)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Oskarżona: RV

Przy udziale: Staatsanwaltschaft Köln

Sentencja

Artykuł 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi okoliczność, że jedno z rodziców zabiera swoje dziecko spod opieki kuratora uprawnionego do ustalenia jego miejsca pobytu, aby przewieźć je za granicę, jest zagrożona sankcją karną nawet w wypadku braku użycia przemocy, groźby wyrządzenia poważnej szkody lub podstępu, podczas gdy w sytuacji gdy dziecko przebywa na terytorium pierwszego państwa członkowskiego, ten sam czyn jest zagrożony karą tylko w wypadku użycia przemocy, groźby wyrządzenia poważnej szkody lub podstępu.

---

(1)  Data złożenia: 30.11.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/8 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 17 marca 2022 r. – Super Bock Bebidas SA, AN, BQ/Autoridade da Concorrência

(Sprawa C-211/22)

(2022/C 266/11)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal da Relação de Lisboa

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący apelację: Super Bock Bebidas SA, AN, BQ

Druga strona postępowania: Autoridade da Concorrência

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy wertykalne ustalanie cen minimalnych stanowi samo w sobie naruszenie ze względu na cel, które nie wymaga uprzedniej analizy wystarczającego stopnia szkodliwości porozumienia? |
| --- | --- |

1)

Czy wertykalne ustalanie cen minimalnych stanowi samo w sobie naruszenie ze względu na cel, które nie wymaga uprzedniej analizy wystarczającego stopnia szkodliwości porozumienia?

| 2) | Czy w celu udowodnienia, że element „porozumienia” istnieje w naruszeniu polegającym na (milczącym) ustalaniu cen minimalnych wobec dystrybutorów, konieczne jest wykazanie w konkretnym przypadku, że dystrybutorzy stosowali w praktyce ustalone ceny, w szczególności za pomocą dowodu bezpośredniego? |
| --- | --- |

2)

Czy w celu udowodnienia, że element „porozumienia” istnieje w naruszeniu polegającym na (milczącym) ustalaniu cen minimalnych wobec dystrybutorów, konieczne jest wykazanie w konkretnym przypadku, że dystrybutorzy stosowali w praktyce ustalone ceny, w szczególności za pomocą dowodu bezpośredniego?

| 3) | Czy następujące okoliczności stanowią wystarczające przesłanki, aby uznać, że popełnione zostało naruszenie polegające na (milczącym) ustalaniu cen minimalnych wobec dystrybutorów: i) przesłanie wykazów zawierających ceny minimalne i marże dystrybucyjne; ii) żądanie przedstawienia przez dystrybutorów informacji na temat cen sprzedaży; iii) skargi dystrybutorów (w przypadku gdy uważają oni, że narzucone im ceny odsprzedaży nie są konkurencyjne, lub stwierdzają, że konkurujący z nimi dystrybutorzy nie przestrzegają tych cen); iv) istnienie mechanizmów monitorowania cen (średnich cen minimalnych); oraz v) istnienie środków odwetowych (przy czym nie wykazano ich stosowania in concreto)? |
| --- | --- |

3)

Czy następujące okoliczności stanowią wystarczające przesłanki, aby uznać, że popełnione zostało naruszenie polegające na (milczącym) ustalaniu cen minimalnych wobec dystrybutorów: i) przesłanie wykazów zawierających ceny minimalne i marże dystrybucyjne; ii) żądanie przedstawienia przez dystrybutorów informacji na temat cen sprzedaży; iii) skargi dystrybutorów (w przypadku gdy uważają oni, że narzucone im ceny odsprzedaży nie są konkurencyjne, lub stwierdzają, że konkurujący z nimi dystrybutorzy nie przestrzegają tych cen); iv) istnienie mechanizmów monitorowania cen (średnich cen minimalnych); oraz v) istnienie środków odwetowych (przy czym nie wykazano ich stosowania in concreto)?

| 4) | Czy w świetle art. 101 ust. 1 lit. a) TFUE, art. 4 lit. a) rozporządzenia nr 330/2010 (1), wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie ograniczeń wertykalnych oraz orzecznictwa Unii można domniemywać, że porozumienie między dostawcą i jego dystrybutorami, ustalające (w sposób wertykalny) ceny minimalne i inne warunki handlowe mające zastosowanie do odsprzedaży, wykazuje wystarczający stopień szkodliwości dla konkurencji, z zastrzeżeniem analizy ewentualnych pozytywnych skutków gospodarczych wynikających z tej praktyki w rozumieniu art. 101 ust. 3 TFUE? |
| --- | --- |

4)

Czy w świetle art. 101 ust. 1 lit. a) TFUE, art. 4 lit. a) rozporządzenia nr 330/2010 (1), wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie ograniczeń wertykalnych oraz orzecznictwa Unii można domniemywać, że porozumienie między dostawcą i jego dystrybutorami, ustalające (w sposób wertykalny) ceny minimalne i inne warunki handlowe mające zastosowanie do odsprzedaży, wykazuje wystarczający stopień szkodliwości dla konkurencji, z zastrzeżeniem analizy ewentualnych pozytywnych skutków gospodarczych wynikających z tej praktyki w rozumieniu art. 101 ust. 3 TFUE?

| 5) | Czy jest zgodne z art. 101 ust. 1 lit. a) TFUE i orzecznictwem Unii Europejskiej orzeczenie sądu, w którym stwierdzono istnienie obiektywnego elementu „porozumienia” między dostawcą a dystrybutorami na podstawie wymienionych poniżej okoliczności:






  i) | ustalanie i narzucanie przez dostawcę wobec dystrybutorów w sposób regularny, powszechny i bez zmian w okresie trwania praktyki warunków handlowych, których dystrybutorzy muszą przestrzegać przy odsprzedaży towarów, które nabywają od dostawcy, w szczególności cen stosowanych wobec ich klientów, głównie w odniesieniu do cen minimalnych lub średnich cen minimalnych; |
| --- | --- | --- |

5)

Czy jest zgodne z art. 101 ust. 1 lit. a) TFUE i orzecznictwem Unii Europejskiej orzeczenie sądu, w którym stwierdzono istnienie obiektywnego elementu „porozumienia” między dostawcą a dystrybutorami na podstawie wymienionych poniżej okoliczności:

i)

ustalanie i narzucanie przez dostawcę wobec dystrybutorów w sposób regularny, powszechny i bez zmian w okresie trwania praktyki warunków handlowych, których dystrybutorzy muszą przestrzegać przy odsprzedaży towarów, które nabywają od dostawcy, w szczególności cen stosowanych wobec ich klientów, głównie w odniesieniu do cen minimalnych lub średnich cen minimalnych;

| ii) | informowanie o narzuconych cenach odsprzedaży ustnie lub pisemnie (pocztą elektroniczną); |
| --- | --- |

ii)

informowanie o narzuconych cenach odsprzedaży ustnie lub pisemnie (pocztą elektroniczną);

| iii) | brak możliwości samodzielnego ustalania cen odsprzedaży przez dystrybutorów; |
| --- | --- |

iii)

brak możliwości samodzielnego ustalania cen odsprzedaży przez dystrybutorów;

| iv) | zwyczajowa i powszechna praktyka, zgodnie z którą pracownicy dostawcy zwracają się (podczas rozmowy telefonicznej lub osobiście) do dystrybutorów o przestrzeganie wskazanych cen; |
| --- | --- |

iv)

zwyczajowa i powszechna praktyka, zgodnie z którą pracownicy dostawcy zwracają się (podczas rozmowy telefonicznej lub osobiście) do dystrybutorów o przestrzeganie wskazanych cen;

| v) | przestrzeganie w sposób powszechny przez dystrybutorów cen odsprzedaży ustalonych przez dostawcę (z wyjątkiem indywidualnych sprzeciwów) oraz sprawdzanie, czy zachowanie dystrybutorów na rynku jest ogólnie zgodne z warunkami ustalonymi przez dostawcę; |
| --- | --- |

v)

przestrzeganie w sposób powszechny przez dystrybutorów cen odsprzedaży ustalonych przez dostawcę (z wyjątkiem indywidualnych sprzeciwów) oraz sprawdzanie, czy zachowanie dystrybutorów na rynku jest ogólnie zgodne z warunkami ustalonymi przez dostawcę;

| vi) | okoliczność, że dystrybutorzy często sami zwracają się do dostawcy o wskazanie cen odsprzedaży, aby nie naruszać ustalonych warunków; |
| --- | --- |

vi)

okoliczność, że dystrybutorzy często sami zwracają się do dostawcy o wskazanie cen odsprzedaży, aby nie naruszać ustalonych warunków;

| vii) | ustalenie, że dystrybutorzy często skarżą się na ceny dostawcy, zamiast po prostu stosować inne ceny; |
| --- | --- |

vii)

ustalenie, że dystrybutorzy często skarżą się na ceny dostawcy, zamiast po prostu stosować inne ceny;

| viii) | ustalenie przez dostawcę (obniżonych) marż dystrybucyjnych i przyjęcie przez dystrybutorów założenia, że marże te odpowiadają poziomowi wynagrodzenia w ich działalności; |
| --- | --- |

viii)

ustalenie przez dostawcę (obniżonych) marż dystrybucyjnych i przyjęcie przez dystrybutorów założenia, że marże te odpowiadają poziomowi wynagrodzenia w ich działalności;

| ix) | stwierdzenie, że poprzez narzucenie niskich marży dostawca narzuca minimalną cenę odsprzedaży – w razie ich nieprzestrzegania marże dystrybucyjne mogą być ujemne; |
| --- | --- |

ix)

stwierdzenie, że poprzez narzucenie niskich marży dostawca narzuca minimalną cenę odsprzedaży – w razie ich nieprzestrzegania marże dystrybucyjne mogą być ujemne;

| x) | polityka rabatów przyznawanych dystrybutorom przez dostawcę, biorąc pod uwagę ceny odsprzedaży rzeczywiście stosowane przez dystrybutorów, przy czym wcześniej ustalona przez dostawcę cena minimalna jest poziomem uzupełnienia zapasów w „sell out”; |
| --- | --- |

x)

polityka rabatów przyznawanych dystrybutorom przez dostawcę, biorąc pod uwagę ceny odsprzedaży rzeczywiście stosowane przez dystrybutorów, przy czym wcześniej ustalona przez dostawcę cena minimalna jest poziomem uzupełnienia zapasów w „sell out”;

| xi) | konieczność przestrzegania przez dystrybutorów – biorąc pod uwagę w wielu przypadkach ujemną marżę dystrybucyjną – poziomów cen odsprzedaży narzuconych przez dostawcę; praktyka stosowania niższych cen odsprzedaży ma miejsce jedynie w bardzo konkretnych sytuacjach, gdy dystrybutorzy zwracają się do dostawcy o nowy rabat w „sell out”; |
| --- | --- |

xi)

konieczność przestrzegania przez dystrybutorów – biorąc pod uwagę w wielu przypadkach ujemną marżę dystrybucyjną – poziomów cen odsprzedaży narzuconych przez dostawcę; praktyka stosowania niższych cen odsprzedaży ma miejsce jedynie w bardzo konkretnych sytuacjach, gdy dystrybutorzy zwracają się do dostawcy o nowy rabat w „sell out”;

| xii) | ustalanie przez dostawcę i przestrzeganie przez dystrybutorów maksymalnych rabatów, które powinny być stosowane wobec odpowiednich klientów i które prowadzą do minimalnej ceny odsprzedaży – w razie ich nieprzestrzegania marża dystrybucyjna może być ujemna; |
| --- | --- |

xii)

ustalanie przez dostawcę i przestrzeganie przez dystrybutorów maksymalnych rabatów, które powinny być stosowane wobec odpowiednich klientów i które prowadzą do minimalnej ceny odsprzedaży – w razie ich nieprzestrzegania marża dystrybucyjna może być ujemna;

| xiii) | bezpośredni kontakt dostawcy z klientami dystrybutorów i ustalanie warunków odsprzedaży, które są im następnie narzucane; |
| --- | --- |

xiii)

bezpośredni kontakt dostawcy z klientami dystrybutorów i ustalanie warunków odsprzedaży, które są im następnie narzucane;

| xiv) | interwencja dostawcy z inicjatywy dystrybutorów, polegająca na tym, że dostawca decyduje o zastosowaniu określonych rabatów handlowych lub renegocjuje warunki handlowe odsprzedaży; oraz |
| --- | --- |

xiv)

interwencja dostawcy z inicjatywy dystrybutorów, polegająca na tym, że dostawca decyduje o zastosowaniu określonych rabatów handlowych lub renegocjuje warunki handlowe odsprzedaży; oraz

| xv) | skierowany do dostawcy przez dystrybutorów wniosek o wyrażenie zgody na przeprowadzenie określonej transakcji pod pewnymi warunkami w celu zabezpieczenia ich marży dystrybucyjnej? |
| --- | --- |

xv)

skierowany do dostawcy przez dystrybutorów wniosek o wyrażenie zgody na przeprowadzenie określonej transakcji pod pewnymi warunkami w celu zabezpieczenia ich marży dystrybucyjnej?

| 6) | Czy porozumienie w sprawie ustalenia minimalnych cen odsprzedaży, mające wskazane cechy i obejmujące prawie całe terytorium kraju, może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi? |
| --- | --- |

6)

Czy porozumienie w sprawie ustalenia minimalnych cen odsprzedaży, mające wskazane cechy i obejmujące prawie całe terytorium kraju, może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi?

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 330/2010 z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych – Dz.U. 2010 L 102, s.1.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/10 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 marca 2022 r. – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP/CS

(Sprawa C-213/22)

(2022/C 266/12)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP

Druga strona postępowania kasacyjnego: CS

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy koszty utrzymania i premie z tytułu utraty dochodów, o których mowa odpowiednio w art. 3 lit. b) i c) rozporządzenia nr 2080/92 (1) z dnia 30 czerwca 1992 r., mogą być należne, w przypadku gdy beneficjent udowodni, że [...] warunki zalesiania wymagane w krajowym programie pomocy nie zostały spełnione z przyczyn od niego niezależnych i że dołożył on wszelkich starań w celu osiągnięcia rezultatu? |
| --- | --- |

1)

Czy koszty utrzymania i premie z tytułu utraty dochodów, o których mowa odpowiednio w art. 3 lit. b) i c) rozporządzenia nr 2080/92 (1) z dnia 30 czerwca 1992 r., mogą być należne, w przypadku gdy beneficjent udowodni, że [...] warunki zalesiania wymagane w krajowym programie pomocy nie zostały spełnione z przyczyn od niego niezależnych i że dołożył on wszelkich starań w celu osiągnięcia rezultatu?

| 2) | Czy dyspozycja normy wywiedzionej z wykładni art. 7 lit. b) rozporządzenia ministra nr 199/94 w związku z art. 26 tego rozporządzenia ministra – zgodnie z którym wystąpienie niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w kolejnych latach następujących po roku, w którym dokonano oceny (czyli w rok po dokonaniu nasadzeń) skutkuje częściową wypłatą premii, podczas gdy kontrola tych samych skutków takich samych niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w rok po dokonaniu nasadzeń, powoduje całkowitą utratę prawa do premii – jest zgodna z przepisami prawa Unii? |
| --- | --- |

2)

Czy dyspozycja normy wywiedzionej z wykładni art. 7 lit. b) rozporządzenia ministra nr 199/94 w związku z art. 26 tego rozporządzenia ministra – zgodnie z którym wystąpienie niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w kolejnych latach następujących po roku, w którym dokonano oceny (czyli w rok po dokonaniu nasadzeń) skutkuje częściową wypłatą premii, podczas gdy kontrola tych samych skutków takich samych niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w rok po dokonaniu nasadzeń, powoduje całkowitą utratę prawa do premii – jest zgodna z przepisami prawa Unii?

| 3) | Czy dyspozycję normy wywiedzionej z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia ministra nr 199/94, który przewiduje całkowitą utratę przez beneficjenta prawa do premii z tytułu utrzymania i premii z tytułu utraty dochodów, w przypadku gdy nie zostanie osiągnięta gęstość zadrzewień określona w załączniku C, i która nie zezwala na proporcjonalne zmniejszenie wypłaty tych premii w przypadkach, w których skutek taki może wynikać z przyczyn zewnętrznych, takich jak czynniki atmosferyczne, należy uznać za sprzeczną z zasadą proporcjonalności jako ogólną zasadą Unii, jak zdaje się wynikać (a contrario sensu) z wyroku József Lingurâr [C-315/16, pkt 29 i 35]? |
| --- | --- |

3)

Czy dyspozycję normy wywiedzionej z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia ministra nr 199/94, który przewiduje całkowitą utratę przez beneficjenta prawa do premii z tytułu utrzymania i premii z tytułu utraty dochodów, w przypadku gdy nie zostanie osiągnięta gęstość zadrzewień określona w załączniku C, i która nie zezwala na proporcjonalne zmniejszenie wypłaty tych premii w przypadkach, w których skutek taki może wynikać z przyczyn zewnętrznych, takich jak czynniki atmosferyczne, należy uznać za sprzeczną z zasadą proporcjonalności jako ogólną zasadą Unii, jak zdaje się wynikać (a contrario sensu) z wyroku József Lingurâr [C-315/16, pkt 29 i 35]?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2080/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiające wspólnotowy program pomocy dla działań w zakresie leśnictwa w rolnictwie (Dz.U. L 215, s. 96).

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/11 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Nesebyr (Bułgaria) w dniu 28 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko QS

(Sprawa C-219/22)

(2022/C 266/13)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Rayonen sad Nesebyr

Postępowanie karne przeciwko:

QS

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 3 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW (1)
  z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu takiemu jak art. 68 ust. 1 NK w związku z art. 8 ust. 2 NK, który przewiduje, że sąd krajowy, do którego wpłynął wniosek o wykonanie kary orzeczonej w związku z uprzednim wyrokiem skazującym przez sąd innego państwa członkowskiego, może w tym celu, w trakcie zarządzenia faktycznego wykonania, zmienić zasady wykonania ostatniej kary?

---

(1)  Dz.U. 2008, L 220, s. 32.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/11 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 5 kwietnia 2022 r. – FW/LATAM Airlines Group SA

(Sprawa C-238/22)

(2022/C 266/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Frankfurt am Main

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: FW

Strona pozwana: LATAM Airlines Group SA

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy rozporządzenie (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że pasażer, tak jak wymaga to art. 3 ust. 2 lub art. 2 lit. j), musi stawić się w czasie określonym lub najpóźniej 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu do odprawy pasażerów lub przy wejściu na pokład, aby objąć go zakresem stosowania rozporządzenia i uzasadnić uprawniającą do odszkodowania odmowę przyjęcia na pokład zgodnie z art. 4 ust. 3 w związku z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r., mimo że obsługujący przewoźnik już przedtem zapowiedział odmowę przyjęcia tego pasażera na pokład? |
| --- | --- |

1.

Czy rozporządzenie (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że pasażer, tak jak wymaga to art. 3 ust. 2 lub art. 2 lit. j), musi stawić się w czasie określonym lub najpóźniej 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu do odprawy pasażerów lub przy wejściu na pokład, aby objąć go zakresem stosowania rozporządzenia i uzasadnić uprawniającą do odszkodowania odmowę przyjęcia na pokład zgodnie z art. 4 ust. 3 w związku z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r., mimo że obsługujący przewoźnik już przedtem zapowiedział odmowę przyjęcia tego pasażera na pokład?

| 2. | Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
  Czy rozporządzenie (WE) nr 261/2004 należy intepretować w ten sposób, że roszczenia odszkodowawcze z tytułu odmowy przyjęcia na pokład zgodnie z art. 4, 7 w wyniku odpowiedniego stosowania art. 5 ust. 1 lit. c) podpunkt i) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. są wykluczone, jeżeli pasażer został poinformowany o odmowie przyjęcia na pokład co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu? |
| --- | --- |

2.

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

Czy rozporządzenie (WE) nr 261/2004 należy intepretować w ten sposób, że roszczenia odszkodowawcze z tytułu odmowy przyjęcia na pokład zgodnie z art. 4, 7 w wyniku odpowiedniego stosowania art. 5 ust. 1 lit. c) podpunkt i) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. są wykluczone, jeżeli pasażer został poinformowany o odmowie przyjęcia na pokład co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/12 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Fallimento Villa di Campo Srl/Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-250/22)

(2022/C 266/15)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Fallimento Villa di Campo Srl

Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 8 dyrektywy 77/388/EWG (1) i art. 19 dyrektywy 2006/112/WE (2) sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego takiemu jak art. 20 decreto del Presidente della Repubblica (dekretu prezydenta republiki) nr 131 z dnia 26 kwietnia 1986 r., zmieniony przez art. 1 ust. 87 lit. a) pkt 1 i 2 ustawy nr 205 z dnia 27 grudnia 2017 r. oraz przez art. 1 ust. 1084 ustawy nr 145 z dnia 30 grudnia 2018 r., który nakłada na organ administracji podatkowej obowiązek kwalifikacji transakcji dokonanej między stronami wyłącznie na podstawie elementów tekstowych zawartych w umowie, zakazując powoływania się na elementy pozatekstowe (nawet jeśli elementy te obiektywnie istnieją i są udowodnione), co prowadzi do całkowitego wykluczenia możliwości udowodnienia przez organ administracji podatkowej, że dana transakcja gospodarcza, stanowiąca zbycie przedsiębiorstwa i będąca sama w sobie nierozerwalną, została w rzeczywistości sztucznie rozdzielona na kilka świadczeń – wiele dostaw towarów – i w konsekwencji do uznania odliczenia VAT bez spełnienia przesłanek określonych w prawie Unii Europejskiej?

---

(1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1).

(2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/13 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/13

---

Odwołanie wniesione w dniu 8 kwietnia 2022 r. przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. od wyroku Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. w sprawie T-616/18, Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo / Komisja

(Sprawa C-255/22 P)

(2022/C 266/16)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. (Przedstawiciele: K. Karasiewicz, radca prawny, T. Kaźmierczak, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Litewska, Rzeczpospolita Polska, Gazprom PJSC, Gazprom export LLC, Overgas Inc.

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | Uchylenie wyroku w całości; |
| --- | --- |

—

Uchylenie wyroku w całości;

| — | Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej w całości; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej w całości;

| — | Ewentualnie – przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości; |
| --- | --- |

—

Ewentualnie – przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości;

| — | Obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

| 1) | naruszenie prawa w związku z naruszeniami art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (1) (dalej jako „rozporządzenie 1/2003”) poprzez:






  a) | jego błędną wykładnię w związku z pkt 127 Zawiadomienia w sprawie najlepszych praktyk w zakresie prowadzenia postępowań w związku z art. 101 i 102 TFUE, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności zobowiązań; |
| --- | --- | --- |

1)

naruszenie prawa w związku z naruszeniami art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (1) (dalej jako „rozporządzenie 1/2003”) poprzez:

a)

jego błędną wykładnię w związku z pkt 127 Zawiadomienia w sprawie najlepszych praktyk w zakresie prowadzenia postępowań w związku z art. 101 i 102 TFUE, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności zobowiązań;

| b) | szereg oczywistych przeinaczeń okoliczności faktycznych, które doprowadziły do nieprawidłowego zastosowania art. 9 rozporządzenia 1/2003 przez Sąd i w konsekwencji tego naruszenia do błędnego uznania, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności Zobowiązań; |
| --- | --- |

b)

szereg oczywistych przeinaczeń okoliczności faktycznych, które doprowadziły do nieprawidłowego zastosowania art. 9 rozporządzenia 1/2003 przez Sąd i w konsekwencji tego naruszenia do błędnego uznania, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności Zobowiązań;

| c) | nieuwzględnienie przez Sąd, że w ramach dozwolonej prawnie swobody w zakresie oceny złożonych kwestii ekonomicznych i technicznych Komisja miała obowiązek działać z poszanowaniem i uwzględniać przepisy TFUE oraz podstawowe zasady porządku prawnego UE, gdyż jej działanie nie może być sprzeczne z przepisami TFUE oraz podstawowymi zasadami porządku prawnego UE, jak też prowadzić do rezultatu, który byłby sprzeczny z tymi przepisami zasadami. |
| --- | --- |

c)

nieuwzględnienie przez Sąd, że w ramach dozwolonej prawnie swobody w zakresie oceny złożonych kwestii ekonomicznych i technicznych Komisja miała obowiązek działać z poszanowaniem i uwzględniać przepisy TFUE oraz podstawowe zasady porządku prawnego UE, gdyż jej działanie nie może być sprzeczne z przepisami TFUE oraz podstawowymi zasadami porządku prawnego UE, jak też prowadzić do rezultatu, który byłby sprzeczny z tymi przepisami zasadami.

| 2) | naruszenie prawa polegające na naruszeniu art. 194 TFUE poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne niezastosowanie przez Sąd, co skutkowało pozbawieniem art. 9 rozporządzenia 1/2003 oraz 194 TFUE effet utile; |
| --- | --- |

2)

naruszenie prawa polegające na naruszeniu art. 194 TFUE poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne niezastosowanie przez Sąd, co skutkowało pozbawieniem art. 9 rozporządzenia 1/2003 oraz 194 TFUE effet utile;

| 3) | naruszenie prawa polegające na naruszeniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1/2003 poprzez błędną wykładnię pojęcia „oczywisty błąd w ocenie” przez Sąd przy ocenie sposobu przeprowadzenia przez Komisję oceny złożonych kwestii ekonomicznych i technicznych w ramach badania adekwatności zobowiązań, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności zobowiązań; |
| --- | --- |

3)

naruszenie prawa polegające na naruszeniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1/2003 poprzez błędną wykładnię pojęcia „oczywisty błąd w ocenie” przez Sąd przy ocenie sposobu przeprowadzenia przez Komisję oceny złożonych kwestii ekonomicznych i technicznych w ramach badania adekwatności zobowiązań, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności zobowiązań;

| 4) | naruszenie prawa polegające na naruszeniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 poprzez jego błędną wykładnię w związku ze:






  a) | wskazaniem przez Sąd jako podstawy wznowienia postępowania naruszenia zobowiązania o treści niewynikającej z treści jej sentencji, tj. prawnie wiążącej części decyzji w sprawie AT.39816 – Dostawy gazu na rynki wyższego szczebla w Europie Środkowo-Wschodniej; |
| --- | --- | --- |

4)

naruszenie prawa polegające na naruszeniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 poprzez jego błędną wykładnię w związku ze:

a)

wskazaniem przez Sąd jako podstawy wznowienia postępowania naruszenia zobowiązania o treści niewynikającej z treści jej sentencji, tj. prawnie wiążącej części decyzji w sprawie AT.39816 – Dostawy gazu na rynki wyższego szczebla w Europie Środkowo-Wschodniej;

| b) | wskazywaniem przez Sąd na okoliczności, które nie stanowiły podstawy wydanej ww. decyzji i nie były związane z jej przedmiotem, jako podstawy wznowienia postępowania, co doprowadziło Sąd do błędnego przyjęcia, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności zobowiązań; przy czym PGNiG podnosi, że zarówno wszystkie powyższe naruszenia łącznie, jak i każde z nich samodzielnie, miały decydujący wpływ na treść wyroku, a zatem każde ze wskazanych naruszeń samodzielnie powinno skutkować uchyleniem wyroku. |
| --- | --- |

b)

wskazywaniem przez Sąd na okoliczności, które nie stanowiły podstawy wydanej ww. decyzji i nie były związane z jej przedmiotem, jako podstawy wznowienia postępowania, co doprowadziło Sąd do błędnego przyjęcia, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności zobowiązań; przy czym PGNiG podnosi, że zarówno wszystkie powyższe naruszenia łącznie, jak i każde z nich samodzielnie, miały decydujący wpływ na treść wyroku, a zatem każde ze wskazanych naruszeń samodzielnie powinno skutkować uchyleniem wyroku.

---

(1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/14 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 14 kwietnia 2022 r. – CD/Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky

(Sprawa C-257/22)

(2022/C 266/17)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Krajský soud v Brně

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: CD

Strona pozwana: Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 5 in fine dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE (1) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z art. 2, art. 4 i art. 19 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby przy dokonywaniu oceny, czy decyzja o zobowiązaniu do powrotu zgodnie z art. 6 dyrektywy 2008/115/WE nie spowoduje naruszenia zasady non-refoulement, zastosować pojęcie bezpiecznego kraju pochodzenia zgodnie z art. 36 i 37 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (2) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w połączeniu z zawężoną definicją zasady non-refoulement, obejmującą wyłącznie zakaz niewłaściwego traktowania w rozumieniu art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?

---

(1)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98.

(2)  Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/14 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Ravenna (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – G.D., A.R., C.M./Ministero dell'Istruzione, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

(Sprawa C-270/22)

(2022/C 266/18)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale ordinario di Ravenna

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: G.D., A.R., C.M.

Strona pozwana: Ministero dell'Istruzione, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w wyroku Motter Trybunał wymaga odstąpienia od stosowania przepisów krajowych dotyczących zaliczania dotychczasowych okresów pracy przy ustalaniu stażu pracy przy okazji zatrudnienia na stałe (tzw. „rekonstrukcji kariery zawodowej”) nauczycieli, w przypadku gdy przepisy te nie są „in concreto” korzystniejsze dla nauczyciela, który był wcześniej zatrudniony na podstawie umów na czas określony, w porównaniu z rekonstrukcją kariery zawodowej na podstawie art. 485 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 297/1994 i związanych z nim przepisów? Czy też w wyroku Motter Trybunał stwierdził w sposób ogólny i abstrakcyjny, a zatem w drodze stwierdzenia mającego zastosowanie do każdego konkretnego przypadku, że rekonstrukcja kariery zawodowej dokonana zgodnie z przepisami krajowymi jest zgodna z klauzulą 4, w związku z czym sąd krajowy nie będzie musiał odstąpić od stosowania art. 485 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 297/1994 i związanych z nim przepisów, ponieważ zostały one uznane za zgodne w tej kwestii z prawem [Unii Europejskiej]? |
| --- | --- |

1)

Czy w wyroku Motter Trybunał wymaga odstąpienia od stosowania przepisów krajowych dotyczących zaliczania dotychczasowych okresów pracy przy ustalaniu stażu pracy przy okazji zatrudnienia na stałe (tzw. „rekonstrukcji kariery zawodowej”) nauczycieli, w przypadku gdy przepisy te nie są „in concreto” korzystniejsze dla nauczyciela, który był wcześniej zatrudniony na podstawie umów na czas określony, w porównaniu z rekonstrukcją kariery zawodowej na podstawie art. 485 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 297/1994 i związanych z nim przepisów? Czy też w wyroku Motter Trybunał stwierdził w sposób ogólny i abstrakcyjny, a zatem w drodze stwierdzenia mającego zastosowanie do każdego konkretnego przypadku, że rekonstrukcja kariery zawodowej dokonana zgodnie z przepisami krajowymi jest zgodna z klauzulą 4, w związku z czym sąd krajowy nie będzie musiał odstąpić od stosowania art. 485 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 297/1994 i związanych z nim przepisów, ponieważ zostały one uznane za zgodne w tej kwestii z prawem [Unii Europejskiej]?

| 2) | Posiłkowo do poprzedniego pytania (to znaczy jedynie w przypadku, gdyby uznano, że prawo Unii wymaga odstąpienia w sposób wybiórczy od stosowania art. 485, który należałoby zatem uznać za przepis „korzystniejszy”) – czy klauzulę 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43), należy interpretować w ten sposób, że wspomniana klauzula wymaga, aby w przepisach krajowych traktowano na równi – do celów zaliczenia stażu pracy na czas określony nauczyciela, który stał się pracownikiem mianowanym – pracę tymczasową wykonywaną przez nauczyciela zatrudnionego na czas określony, bez żadnego minimalnego progu dotyczącego znaczenia liczby dni przepracowanych w każdym roku szkolnym? Czy też przeciwnie, przepisy krajowe wykluczające znaczenie pracy nauczycieli zatrudnionych na czas określony, cechującej się tymczasowym charakterem (krótkie i sporadyczne okresy zastępstw), w przypadku gdy nie była ona wykonywana w każdym roku szkolnym przez co najmniej 180 dni lub od dnia 1 lutego do końca rady klasyfikacyjnej [art. 11 ust. 14 ustawy nr 124/1999, zgodnie z którym „(u)stęp 1 art. 489 tekstu jednolitego należy rozumieć w ten sposób, że uważa się, iż praca nauczyciela zatrudnionego na czas określony świadczona, począwszy od roku szkolnego 1974/1975, była wykonywana przez pełny rok szkolny, jeśli trwała co najmniej 180 dni lub jeśli praca ta była wykonywana nieprzerwanie od dnia 1 lutego do zakończenia czynności rady klasyfikacyjnej”], są zgodne z klauzulą 4? |
| --- | --- |

2)

Posiłkowo do poprzedniego pytania (to znaczy jedynie w przypadku, gdyby uznano, że prawo Unii wymaga odstąpienia w sposób wybiórczy od stosowania art. 485, który należałoby zatem uznać za przepis „korzystniejszy”) – czy klauzulę 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43), należy interpretować w ten sposób, że wspomniana klauzula wymaga, aby w przepisach krajowych traktowano na równi – do celów zaliczenia stażu pracy na czas określony nauczyciela, który stał się pracownikiem mianowanym – pracę tymczasową wykonywaną przez nauczyciela zatrudnionego na czas określony, bez żadnego minimalnego progu dotyczącego znaczenia liczby dni przepracowanych w każdym roku szkolnym? Czy też przeciwnie, przepisy krajowe wykluczające znaczenie pracy nauczycieli zatrudnionych na czas określony, cechującej się tymczasowym charakterem (krótkie i sporadyczne okresy zastępstw), w przypadku gdy nie była ona wykonywana w każdym roku szkolnym przez co najmniej 180 dni lub od dnia 1 lutego do końca rady klasyfikacyjnej [art. 11 ust. 14 ustawy nr 124/1999, zgodnie z którym „(u)stęp 1 art. 489 tekstu jednolitego należy rozumieć w ten sposób, że uważa się, iż praca nauczyciela zatrudnionego na czas określony świadczona, począwszy od roku szkolnego 1974/1975, była wykonywana przez pełny rok szkolny, jeśli trwała co najmniej 180 dni lub jeśli praca ta była wykonywana nieprzerwanie od dnia 1 lutego do zakończenia czynności rady klasyfikacyjnej”], są zgodne z klauzulą 4?

| 3) | Również posiłkowo do pytania pierwszego (to znaczy jedynie w przypadku, gdyby uznano, że prawo Unii wymaga odstąpienia w sposób wybiórczy od stosowania art. 485, który należałoby zatem uznać za przepis „korzystniejszy”) – czy wspomniana klauzula 4 wymaga uznania, że praca na czas określony wykonywana w wymiarze czasu pracy mniejszym niż wymiar przewidziany dla pracy na czas nieokreślony ma takie samo znaczenie pod względem stażu pracy z chwilą, gdy nauczyciel stał się pracownikiem mianowanym? Jeśli nie, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o wypowiedzenie się w przedmiocie minimalnej długości czasu pracy (np. niepełny wymiar czasu pracy na czas nieokreślony), po przekroczeniu której rzeczona klauzula 4 wymagałaby takiego uznania w prawie krajowym.
  Z innego, analogicznego punktu widzenia sąd odsyłający zwraca się zatem do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy prawo krajowe – które wyklucza, aby praca wykonywana w ułamkowym wymiarze etatu poniżej progu tygodniowego wymiaru czasu pracy w przypadku niepełnego wymiaru czasu pracy, przysługującego porównywalnemu nauczycielowi, miała znaczenie do celów uznania stażu pracy wykonywanej przed mianowaniem przez nauczyciela, który stał się pracownikiem mianowanym – jest zgodne ze wspomnianą klauzulą 4?
  Posiłkowo do powyższego ostatniego pytania cząstkowego sąd odsyłający zwraca się zatem do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy prawo krajowe – które przewiduje uwzględnienie „pro rata temporis” do celów uznania stażu pracy wykonywanej przed mianowaniem przez nauczyciela, który stał się pracownikiem mianowanym, w odniesieniu do pracy wykonywanej w ułamkowym wymiarze etatu poniżej progu tygodniowego wymiaru czasu pracy w przypadku niepełnego wymiaru czasu pracy, przysługującego porównywalnemu nauczycielowi – jest zgodne z rzeczoną klauzulą 4? |
| --- | --- |

3)

Również posiłkowo do pytania pierwszego (to znaczy jedynie w przypadku, gdyby uznano, że prawo Unii wymaga odstąpienia w sposób wybiórczy od stosowania art. 485, który należałoby zatem uznać za przepis „korzystniejszy”) – czy wspomniana klauzula 4 wymaga uznania, że praca na czas określony wykonywana w wymiarze czasu pracy mniejszym niż wymiar przewidziany dla pracy na czas nieokreślony ma takie samo znaczenie pod względem stażu pracy z chwilą, gdy nauczyciel stał się pracownikiem mianowanym? Jeśli nie, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o wypowiedzenie się w przedmiocie minimalnej długości czasu pracy (np. niepełny wymiar czasu pracy na czas nieokreślony), po przekroczeniu której rzeczona klauzula 4 wymagałaby takiego uznania w prawie krajowym.

Z innego, analogicznego punktu widzenia sąd odsyłający zwraca się zatem do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy prawo krajowe – które wyklucza, aby praca wykonywana w ułamkowym wymiarze etatu poniżej progu tygodniowego wymiaru czasu pracy w przypadku niepełnego wymiaru czasu pracy, przysługującego porównywalnemu nauczycielowi, miała znaczenie do celów uznania stażu pracy wykonywanej przed mianowaniem przez nauczyciela, który stał się pracownikiem mianowanym – jest zgodne ze wspomnianą klauzulą 4?

Posiłkowo do powyższego ostatniego pytania cząstkowego sąd odsyłający zwraca się zatem do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy prawo krajowe – które przewiduje uwzględnienie „pro rata temporis” do celów uznania stażu pracy wykonywanej przed mianowaniem przez nauczyciela, który stał się pracownikiem mianowanym, w odniesieniu do pracy wykonywanej w ułamkowym wymiarze etatu poniżej progu tygodniowego wymiaru czasu pracy w przypadku niepełnego wymiaru czasu pracy, przysługującego porównywalnemu nauczycielowi – jest zgodne z rzeczoną klauzulą 4?

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/16 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Edil Work 2 S.r.l., S.T.S.r.l/STE S.a.r.l.

(Sprawa C-276/22)

(2022/C 266/19)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Edil Work 2 S.r.l., S.T.S.r.l

Druga strona postępowania: STE S.a.r.l.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 49 i 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, w którym spółka (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) została pierwotnie utworzona, stosowało do niej przepisy prawa krajowego dotyczące działania spółki i zarządzania nią, w przypadku gdy spółka ta, po przeniesieniu siedziby i ponownym jej utworzeniu zgodnie z prawem państwa członkowskiego, na terytorium którego przeniesiono siedzibę, zachowuje miejsce prowadzenia swojej działalności w państwie członkowskim pochodzenia, a dana czynność zarządu wpływa w sposób decydujący na działalność spółki?

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/16 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 maja 2022 r. – A.T.S. 2003 Vagyonvédelmi és Szolgáltató Zrt. (w likwidacji)/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-289/22)

(2022/C 266/20)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: A.T.S. 2003 Vagyonvédelmi és Szolgáltató Zrt. (w likwidacji)

Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 167, 168 lit. a) i 178 lit. a) dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że jeżeli organ podatkowy stwierdzi w odniesieniu do któregokolwiek z uczestników łańcucha świadczeń naruszenie uregulowania szczególnego dotyczącego zobowiązań zaciągniętych na mocy umowy podpisanej z podatnikiem lub na mocy umów podpisanych pomiędzy członkami łańcucha, lub naruszenie jakiegokolwiek innego uregulowania, takie naruszenie stanowi samo w sobie zdarzenie wystarczające do tego, jako obiektywna okoliczność, aby wykazać istnienie oszustwa podatkowego, nawet wówczas gdy działalność uczestników łańcucha we wszystkich aspektach jest zgodna z prawem, czy też przeciwnie, organ podatkowy musi również i w tym przypadku wskazać, na czym polega oszustwo podatkowe oraz który uczestnik łańcucha i przez jakie działanie dopuścił się tego oszustwa? W tym kontekście i w przypadku stwierdzenia naruszenia czy konieczne jest, aby organ podatkowy badał związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem obowiązków normatywnych regulujących działalność gospodarczą, a prawem do odliczenia podatnika, a tym samym, czy jedynie w przypadku wykazania takiego związku można odmówić podatnikowi wykonania prawa do odliczenia VAT? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 167, 168 lit. a) i 178 lit. a) dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że jeżeli organ podatkowy stwierdzi w odniesieniu do któregokolwiek z uczestników łańcucha świadczeń naruszenie uregulowania szczególnego dotyczącego zobowiązań zaciągniętych na mocy umowy podpisanej z podatnikiem lub na mocy umów podpisanych pomiędzy członkami łańcucha, lub naruszenie jakiegokolwiek innego uregulowania, takie naruszenie stanowi samo w sobie zdarzenie wystarczające do tego, jako obiektywna okoliczność, aby wykazać istnienie oszustwa podatkowego, nawet wówczas gdy działalność uczestników łańcucha we wszystkich aspektach jest zgodna z prawem, czy też przeciwnie, organ podatkowy musi również i w tym przypadku wskazać, na czym polega oszustwo podatkowe oraz który uczestnik łańcucha i przez jakie działanie dopuścił się tego oszustwa? W tym kontekście i w przypadku stwierdzenia naruszenia czy konieczne jest, aby organ podatkowy badał związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem obowiązków normatywnych regulujących działalność gospodarczą, a prawem do odliczenia podatnika, a tym samym, czy jedynie w przypadku wykazania takiego związku można odmówić podatnikowi wykonania prawa do odliczenia VAT?

| 2) | Czy z uwagi na przytoczone artykuły dyrektywy VAT, jak również z uwagi na prawo do sprawiedliwego procesu ustanowione jako zasada podstawowe w art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i ze względu na podstawowe zasady proporcjonalności i pewności prawa, można wymagać od podatnika w ramach ogólnego obowiązku kontrolnego, aby sprawdził, czy wcześniejszy uczestnicy łańcucha świadczeń wykonali obowiązki ustanowione w drodze uregulowań szczególnych przy wykonywaniu fakturowanych świadczeń i spełnili przesłanki, aby działać zgodnie z prawem? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy chodzi o obowiązek ciągły podatnika w trakcie trwania stosunku prawnego, a jeżeli tak, to z jaką częstotliwością powinien on go wykonywać? |
| --- | --- |

2)

Czy z uwagi na przytoczone artykuły dyrektywy VAT, jak również z uwagi na prawo do sprawiedliwego procesu ustanowione jako zasada podstawowe w art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i ze względu na podstawowe zasady proporcjonalności i pewności prawa, można wymagać od podatnika w ramach ogólnego obowiązku kontrolnego, aby sprawdził, czy wcześniejszy uczestnicy łańcucha świadczeń wykonali obowiązki ustanowione w drodze uregulowań szczególnych przy wykonywaniu fakturowanych świadczeń i spełnili przesłanki, aby działać zgodnie z prawem? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy chodzi o obowiązek ciągły podatnika w trakcie trwania stosunku prawnego, a jeżeli tak, to z jaką częstotliwością powinien on go wykonywać?

| 3) | Czy art. 167, 168 lit. a) i 178 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że jeżeli podatnik stwierdzi, iż którykolwiek z uczestników łańcucha świadczeń nie wykonał swych zobowiązań, po stronie podatnika powstaje obowiązek nie korzystania z przysługującego mu prawa do odliczenia zapłaconego VAT pod sankcją, iż zastosowanie odliczenia VAT zostanie zakwalifikowane jako unikanie opodatkowania? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 167, 168 lit. a) i 178 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że jeżeli podatnik stwierdzi, iż którykolwiek z uczestników łańcucha świadczeń nie wykonał swych zobowiązań, po stronie podatnika powstaje obowiązek nie korzystania z przysługującego mu prawa do odliczenia zapłaconego VAT pod sankcją, iż zastosowanie odliczenia VAT zostanie zakwalifikowane jako unikanie opodatkowania?

| 4) | Czy wspomniane artykuły dyrektywy VAT w związku z zasadami pewności prawa i neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że przy badaniu i kwalifikacji oszukańczego charakteru łańcucha, jak również przy ustalaniu istotnych okoliczności faktycznych i ocenie dowodów na to wskazujących, organ podatkowy nie może pomijać przepisów uregulowania szczególnego dotyczącego fakturowanych świadczeń, w szczególności przepisów regulujących prawa i obowiązki stron? |
| --- | --- |

4)

Czy wspomniane artykuły dyrektywy VAT w związku z zasadami pewności prawa i neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że przy badaniu i kwalifikacji oszukańczego charakteru łańcucha, jak również przy ustalaniu istotnych okoliczności faktycznych i ocenie dowodów na to wskazujących, organ podatkowy nie może pomijać przepisów uregulowania szczególnego dotyczącego fakturowanych świadczeń, w szczególności przepisów regulujących prawa i obowiązki stron?

| 5) | Czy zgodna z przytoczonymi artykułami dyrektywy VAT, jak również z prawem do sprawiedliwego procesu ustanowionego w art. 47 Karty, a także z podstawową zasadą pewności prawa jest praktyka organu podatkowego polegająca na tym, że w wyniku kontroli prawa do odliczenia dotyczącego transakcji gospodarczej dokonanej w ramach działalności usługodawczej, można podważyć rzeczywiste istnienie wspomnianej transakcji gospodarczej, udokumentowanej za pomocą faktur, umów i innych dokumentów księgowych na podstawie ustaleń dokonanych przez organ kontrolny w trakcie kontroli, oświadczeń złożonych w trakcie kontroli przez osoby kontrolowane, jak również w oparciu o oświadczenia wydane przez pracowników zatrudnionych za pomocą agencji pracy tymczasowej odnośnie tego, co myślą o ich stosunku pracy, jak kwalifikują go prawnie i kogo uważają za swego pracodawcę? |
| --- | --- |

5)

Czy zgodna z przytoczonymi artykułami dyrektywy VAT, jak również z prawem do sprawiedliwego procesu ustanowionego w art. 47 Karty, a także z podstawową zasadą pewności prawa jest praktyka organu podatkowego polegająca na tym, że w wyniku kontroli prawa do odliczenia dotyczącego transakcji gospodarczej dokonanej w ramach działalności usługodawczej, można podważyć rzeczywiste istnienie wspomnianej transakcji gospodarczej, udokumentowanej za pomocą faktur, umów i innych dokumentów księgowych na podstawie ustaleń dokonanych przez organ kontrolny w trakcie kontroli, oświadczeń złożonych w trakcie kontroli przez osoby kontrolowane, jak również w oparciu o oświadczenia wydane przez pracowników zatrudnionych za pomocą agencji pracy tymczasowej odnośnie tego, co myślą o ich stosunku pracy, jak kwalifikują go prawnie i kogo uważają za swego pracodawcę?

| 6) | Czy zgodna z przytoczonymi artykułami dyrektywy VAT, jak również z prawem do sprawiedliwego procesu ustanowionego w art. 47 Karty, a także z podstawową zasadą pewności prawa jest praktyka organu podatkowego polegająca na tym, że wybór podatnika prowadzenia swojej działalności gospodarczej w taki sposób, który umożliwia mu obniżenie w maksymalny sposób jej kosztów, jest kwalifikowany jako sprzeczne z prawem wykonywanie jego uprawnień, i na tej podstawie organ podstawkowy korzysta z prawo do przekwalifikowania umów w taki sposób, iż tworzy ona umowę pomiędzy stronami, które uprzednio nie były związane umową? |
| --- | --- |

6)

Czy zgodna z przytoczonymi artykułami dyrektywy VAT, jak również z prawem do sprawiedliwego procesu ustanowionego w art. 47 Karty, a także z podstawową zasadą pewności prawa jest praktyka organu podatkowego polegająca na tym, że wybór podatnika prowadzenia swojej działalności gospodarczej w taki sposób, który umożliwia mu obniżenie w maksymalny sposób jej kosztów, jest kwalifikowany jako sprzeczne z prawem wykonywanie jego uprawnień, i na tej podstawie organ podstawkowy korzysta z prawo do przekwalifikowania umów w taki sposób, iż tworzy ona umowę pomiędzy stronami, które uprzednio nie były związane umową?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/17 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez sad Varna (Bułgaria) w dniu 4 maja 2022 r. – Teritorialna direktsia Mitnitsa -Varna/„NOVA TARGOVSKA KOMPANIA 2004” AD

(Sprawa C-292/22)

(2022/C 266/21)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administrativen sad Varna

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: Teritorialna direktsia Mitnitsa -Varna

Druga strona postępowania kasacyjnego:„NOVA TARGOVSKA KOMPANIA 2004” AD

Pytania prejudycjalne

| 1) | Według jakich kryteriów towar taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, a mianowicie rafinowany, bielony i dezodoryzowany olej palmowy o nazwie handlowej PALM FAT MP 36–39, który podczas jego technologicznej produkcji był „mieszany, filtrowany, chłodzony, hartowany i pakowany” wyłącznie za pomocą procesów fizycznych, które nie modyfikują go chemicznie, należy zaklasyfikować do pozycji 1511, czy pozycji 1517 działu 15 CN? |
| --- | --- |

1)

Według jakich kryteriów towar taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, a mianowicie rafinowany, bielony i dezodoryzowany olej palmowy o nazwie handlowej PALM FAT MP 36–39, który podczas jego technologicznej produkcji był „mieszany, filtrowany, chłodzony, hartowany i pakowany” wyłącznie za pomocą procesów fizycznych, które nie modyfikują go chemicznie, należy zaklasyfikować do pozycji 1511, czy pozycji 1517 działu 15 CN?

| 2) | Jakie znaczenie ma pojęcie „teksturowanie”, które zostało użyte do opisania procesu, w którym zgodnie z wyjaśnieniem pozyskuje się produkty określane w pozycji 1517 Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów jako „tłuszcze piekarskie”? |
| --- | --- |

2)

Jakie znaczenie ma pojęcie „teksturowanie”, które zostało użyte do opisania procesu, w którym zgodnie z wyjaśnieniem pozyskuje się produkty określane w pozycji 1517 Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów jako „tłuszcze piekarskie”?

| 3) | Jeżeli „olej palmowy i jego frakcje, nawet rafinowany, ale niemodyfikowany chemicznie” został poddany „procesowi teksturowania”, czy jest to wystarczający powód, aby wykluczyć zaklasyfikowanie go do pozycji 1511? |
| --- | --- |

3)

Jeżeli „olej palmowy i jego frakcje, nawet rafinowany, ale niemodyfikowany chemicznie” został poddany „procesowi teksturowania”, czy jest to wystarczający powód, aby wykluczyć zaklasyfikowanie go do pozycji 1511?

| 4) | Czy wobec braku określenia w CN, notach wyjaśniających do CN i notach wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego norm, metod, kryteriów i wartości referencyjnych do badania konsystencji oleju palmowego i potwierdzania jego przetworzenia poprzez „teksturowanie” dopuszczalne jest, by właściwe władze celne – do celów klasyfikacji celnej towarów odpowiednio do pozycji 1511 względnie do pozycji 1517 – samodzielnie opracowały i stosowały analityczne metody robocze, takie jak zastosowany w tym wypadku RAP 66, wersja 02/17.11.2020, do potwierdzenia teksturowania tłuszczów przy pomocy penetracji, która oparta jest na oficjalnie opublikowanej metodzie AOCS Cc-16-[60]?
  Jeśli nie jest to dopuszczalne, to jakie normy, metody, kryteria i wartości referencyjne można stosować do badania produktu w celu potwierdzenia, że został on poddany „procesowi teksturowania” lub stanowi „tłuszcz piekarski”? |
| --- | --- |

4)

Czy wobec braku określenia w CN, notach wyjaśniających do CN i notach wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego norm, metod, kryteriów i wartości referencyjnych do badania konsystencji oleju palmowego i potwierdzania jego przetworzenia poprzez „teksturowanie” dopuszczalne jest, by właściwe władze celne – do celów klasyfikacji celnej towarów odpowiednio do pozycji 1511 względnie do pozycji 1517 – samodzielnie opracowały i stosowały analityczne metody robocze, takie jak zastosowany w tym wypadku RAP 66, wersja 02/17.11.2020, do potwierdzenia teksturowania tłuszczów przy pomocy penetracji, która oparta jest na oficjalnie opublikowanej metodzie AOCS Cc-16-[60]?

Jeśli nie jest to dopuszczalne, to jakie normy, metody, kryteria i wartości referencyjne można stosować do badania produktu w celu potwierdzenia, że został on poddany „procesowi teksturowania” lub stanowi „tłuszcz piekarski”?

| 5) | Czy Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/1602 z dnia 11 października 2018 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że produkty opisane jako „tłuszcze piekarskie” otrzymane z rafinowanego oleju palmowego poprzez teksturowanie należy zaklasyfikować do pozycji 1517 tej nomenklatury, a w szczególności do podpozycji 1517 90 99? |
| --- | --- |

5)

Czy Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/1602 z dnia 11 października 2018 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że produkty opisane jako „tłuszcze piekarskie” otrzymane z rafinowanego oleju palmowego poprzez teksturowanie należy zaklasyfikować do pozycji 1517 tej nomenklatury, a w szczególności do podpozycji 1517 90 99?

---

(1)  Dz.U. 1987, L 256, s. 1.

(2)  Dz.U. 2018, L 273, s. 1.

---

Sąd

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/19 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/19

---

Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2022 r. –Fininvest i Berlusconi/EBC

(Sprawa T-913/16) (1)

(Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC - Ocena nabycia znacznych pakietów akcji - Sprzeciw wobec nabycia znacznego pakietu akcji - Brak mocy wstecznej - Powaga rzeczy osądzonej - Stosowanie krajowych przepisów transponujących - Prawo do obrony - Prawo dostępu do akt - Prawo do bycia wysłuchanym - Nowy zarzut - Pierwszeństwo prawa Unii - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

(2022/C 266/22)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Finanziaria d’investimento Fininvest SpA (Fininvest) (Rzym, Włochy) i Silvio Berlusconi (Rzym) (przedstawiciele: R. Vaccarella, A. Di Porto, M. Carpinelli, A. Saccucci, B. Nascimbene, N. Ghedini i A. Baldaccini, adwokaci)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernández Saseta i G. Buono, pełnomocnicy, wspierani przez M. Lamandini, adwokata)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC ECB/SSM/2016–7LVZJ6XRIE7VNZ4UBX81/4 z dnia 25 października 2016 r., na mocy której EBC odmówił zezwolenia na nabycie pakietu akcji przez Fininvest i S. Berlusconiego w instytucji kredytowej Banca Mediolanum SpA.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Finanziaria d’investimento Fininvest SpA (Fininvest) i Silvio Berlusconi pokrywają oprócz kosztów własnych również koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC). |
| --- | --- |

2)

Finanziaria d’investimento Fininvest SpA (Fininvest) i Silvio Berlusconi pokrywają oprócz kosztów własnych również koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

| 3) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/20 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/20

---

Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – CRIA i CCCMC/Komisja

(Sprawy T-30/19 i T-72/19) (1)

(Dumping - Subwencje - Przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Ostateczne cło wyrównawcze - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa - Bezpośrednie oddziaływanie - Indywidualne oddziaływanie - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych - Interes prawny - Szkoda dla przemysłu Unii - Obiektywna ocena - Związek przyczynowy - Obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody - Obiektywne porównanie cen - Skonstruowane ceny importowe - Ceny naliczane pierwszym niezależnym nabywcom - Różnica w poziomie handlu - Złożone oceny ekonomiczne - Dogłębność kontroli sądowej - Wskaźniki szkody - Ważenie danych - Dostęp do danych dochodzeń nieobjętych klauzulą poufności - Prawo do obrony)

(2022/C 266/23)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: China Rubber Industry Association (CRIA) (Pekin, Chiny), China Chamber of Commerce of Metals, Minerals & Chemicals Importers & Exporters (CCCMC) (Pekin) (przedstawiciele: R. Antonini, B. Maniatis i E. Monard, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Gustafsson i G. Luengo, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Marangoni SpA (Rovereto, Włochy) (przedstawiciele: C. Bouvarel, A. Coelho Dias i O. Prost, adwokaci)

Przedmiot

W sprawie T-30/19, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1579 z dnia 18 października 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163 (Dz.U. 2018, L 263, s. 3) oraz, w sprawie T-72/19, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1690 z dnia 9 listopada 2018 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1579 (Dz.U. 2018, L 283, s. 1).

Sentencja

| 1) | Sprawy T-30/19 i T-72/19 zostają połączone do celów wydania wyroku. |
| --- | --- |

1)

Sprawy T-30/19 i T-72/19 zostają połączone do celów wydania wyroku.

| 2) | Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1579 z dnia 18 października 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163 w zakresie, w jakim nakłada ostateczne cła antydumpingowe na przywóz produktów wytwarzanych przez następujących producentów eksportujących:






  — | Chaoyang Long March Tyre Co. Ltd; |
| --- | --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1579 z dnia 18 października 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163 w zakresie, w jakim nakłada ostateczne cła antydumpingowe na przywóz produktów wytwarzanych przez następujących producentów eksportujących:

—

Chaoyang Long March Tyre Co. Ltd;

| — | Triangle Tyre Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Triangle Tyre Co. Ltd;

| — | Shandong Wanda Boto Tyre Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Shandong Wanda Boto Tyre Co. Ltd;

| — | Qingdao Doublestar Tire Industrial Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Qingdao Doublestar Tire Industrial Co. Ltd;

| — | Ningxia Shenzhou Tire Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Ningxia Shenzhou Tire Co. Ltd;

| — | Guizhou Tyre Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Guizhou Tyre Co. Ltd;

| — | Aeolus Tyre Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Aeolus Tyre Co. Ltd;

| — | Shandong Huasheng Rubber Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Shandong Huasheng Rubber Co. Ltd;

| — | Chongqing Hankook Tire Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Chongqing Hankook Tire Co. Ltd;

| — | Prinx Chengshan (Shandong) Tire Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Prinx Chengshan (Shandong) Tire Co. Ltd;

| — | Jiangsu Hankook Tire Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Jiangsu Hankook Tire Co. Ltd;

| — | Shandong Linglong Tire Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Shandong Linglong Tire Co. Ltd;

| — | Shandong Jinyu Tire Co., Ltd; |
| --- | --- |

—

Shandong Jinyu Tire Co., Ltd;

| — | Sailun Jinyu Group Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Sailun Jinyu Group Co. Ltd;

| — | Shandong Kaixuan Rubber Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Shandong Kaixuan Rubber Co. Ltd;

| — | Weifang Yuelong Rubber Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Weifang Yuelong Rubber Co. Ltd;

| — | Weifang Shunfuchang Rubber And Plastic Products Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Weifang Shunfuchang Rubber And Plastic Products Co. Ltd;

| — | Shandong Hengyu Science & Technology Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Shandong Hengyu Science & Technology Co. Ltd;

| — | Jiangsu General Science Technology Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Jiangsu General Science Technology Co. Ltd;

| — | Double Coin Group (Jiang Su) Tyre Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Double Coin Group (Jiang Su) Tyre Co. Ltd;

| — | Hefei Wanli Tire Co. Ltd; |
| --- | --- |

—

Hefei Wanli Tire Co. Ltd;

| — | Giti Tire (Anhui) Company Ltd; |
| --- | --- |

—

Giti Tire (Anhui) Company Ltd;

| — | Giti Tire (Fujian) Company Ltd; |
| --- | --- |

—

Giti Tire (Fujian) Company Ltd;

| — | Giti Tire (Hualin) Company Ltd; |
| --- | --- |

—

Giti Tire (Hualin) Company Ltd;

| — | Giti Tire (Yinchuan) Company Ltd; |
| --- | --- |

—

Giti Tire (Yinchuan) Company Ltd;

| — | Qingdao GRT Rubber Co. Ltd. |
| --- | --- |

—

Qingdao GRT Rubber Co. Ltd.

| 3) | Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1690 z dnia 9 listopada 2018 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz zmieniającego rozporządzenie wykonawcze 2018/1579 w zakresie, w jakim nakłada ostateczne cła wyrównawcze na przywóz produktów wytworzonych, po pierwsze, przez producentów eksportujących wymienionych w pkt 2 sentencji niniejszego wyroku, a po drugie, przez Zhongce Rubber Group Co., Ltd. |
| --- | --- |

3)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1690 z dnia 9 listopada 2018 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz zmieniającego rozporządzenie wykonawcze 2018/1579 w zakresie, w jakim nakłada ostateczne cła wyrównawcze na przywóz produktów wytworzonych, po pierwsze, przez producentów eksportujących wymienionych w pkt 2 sentencji niniejszego wyroku, a po drugie, przez Zhongce Rubber Group Co., Ltd.

| 4) | W pozostałym zakresie żądania skargi zostają oddalone. |
| --- | --- |

4)

W pozostałym zakresie żądania skargi zostają oddalone.

| 5) | Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez China Rubber Industry Association (CRIA) i China Chamber of Commerce of Metals, Minerals & Chemicals Importers & Exporters (CCCMC), z wyjątkiem kosztów związanych z interwencjami. |
| --- | --- |

5)

Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez China Rubber Industry Association (CRIA) i China Chamber of Commerce of Metals, Minerals & Chemicals Importers & Exporters (CCCMC), z wyjątkiem kosztów związanych z interwencjami.

| 6) | Marangoni SpA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez CRIA i CCCMC w związku z interwencjami. |
| --- | --- |

6)

Marangoni SpA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez CRIA i CCCMC w związku z interwencjami.

---

(1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/22 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/22

---

Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Wizz Air Hungary/Komisja (TAROM; pomoc na ratowanie)

(Sprawa T-718/20) (1)

(Pomoc państwa - Transport lotniczy - Środek wsparcia przyjęty przez Rumunię - Pomoc na ratowanie spółki TAROM - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Status zainteresowanego - Naruszenie praw proceduralnych - Dopuszczalność - Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji - Środek mający na celu uniknięcie trudności społecznych lub zaradzenie niedoskonałości rynku - Zasada udzielenia pomocy „pierwszy i ostatni raz” - Wpływ wcześniejszej pomocy przyznanej przed przystąpieniem Rumunii do Unii - Poważne trudności - Obowiązek uzasadnienia)

(2022/C 266/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.) (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, S. Rating i I.G. Metaxas Maranghidis)

Strona pozwana: Komisja Europejska (L. Flynn, V. Bottka i I. Barcew, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze wniesionej na podstawie art. 263 TFUE skarżąca przedstawiła żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2020) 1160 z dnia 24 lutego 2020 r., dotyczącej pomocy państwa SA.56244 (2020/N) – Rumunia – Pomoc na ratowanie TAROM (Dz.U. 2020, C 310, s. 3), w której Komisja Europejska, po pierwsze, nie wniosła zastrzeżeń wobec środka pomocy przyznanego przez Rumunię spółce Compania Nationala de Transporturi Aeriene Romane „TAROM SA” w postaci pożyczki w wysokości 175 952 000 lejów rumuńskich (RON) (około 36 660 000 EUR), podlegającej zwrotowi z upływem okresu sześciu miesięcy, a po drugie, uznała tę pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/22 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/22

---

Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2022 r. – Creaticon/EUIPO – Paul Hartmann (SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE)

(Sprawa T-93/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny unijny znak towarowy SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKINTEGRITY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2022/C 266/25)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Creaticon d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat P. Krmpotić)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Raponi i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Paul Hartmann AG (Heidenheim, Niemcy)

Przedmiot

W swojej skardze wniesionej na podstawie art. 263 TFUE skarżąca żąda stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 grudnia 2020 r. (sprawa R 847/2020-5).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Creaticon d.o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Creaticon d.o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 138 z 19.4.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/23 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/23

---

Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Sturz/EUIPO – Clatronic International (STEAKER)

(Sprawa T-261/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy STEAKER - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/2001] - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenie 2017/1001)

(2022/C 266/26)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Manfred Sturz (Schorndorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Bittner)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i D. Hanf, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Clatronic International GmbH (Kempen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Herbort)

Przedmiot

Skargą wniesioną na podstawie art. 263 TFUE skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 marca 2021 r. (sprawa R 214/2020-2) dotyczącej rejestracji oznaczenia słownego STEAKER jako unijnego znaku towarowego, w której to decyzji Izba Odwoławcza uznała, że zgłoszony znak towarowy jest opisowy względem rozpatrywanych towarów.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Manfred Sturz zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Manfred Sturz zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/24 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/24

---

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Veen/Europol

(Sprawa T-436/21) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Współpraca organów policyjnych i innych organów ścigania państw członkowskich - Zwalczanie przestępczości - Przekazanie przez Europol informacji państwu członkowskiemu - Domniemane niezgodne z prawem przetwarzanie danych - Rozporządzenie (UE) 2016/794 - Artykuł 50 ust. 1 - Krzywda)

(2022/C 266/27)

Język postępowania: słowacki

Strony

Strona skarżąca: Leon Leonard Johan Veen (Oss, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat T. Lysina)

Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (przedstawiciele: A. Nunzi, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów G. Ziegenhorna i M. Kottmanna)

Przedmiot

W skardze wniesionej na podstawie art. 268 TFUE skarżący dochodzi zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miał doznać w wyniku niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Leon Leonard Johan Veen zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Leon Leonard Johan Veen zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 431 z 25.10.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/24 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/24

---

Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs / EUIPO – Haufe-Lexware (TAXMARC)

(Sprawa T-619/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TAXMARC - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TAXMAN - Zawieszenie postępowania - Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625)

(2022/C 266/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat R. Stoop)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Haufe-Lexware GmbH & Co. KG (Fryburg Bryzgowijski, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2021 r. (sprawa R 131/2021-4), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Haufe-Lexware GmbH & Co. KG a PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 21 lipca 2021 r. (sprawa R 131/2021-4). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 21 lipca 2021 r. (sprawa R 131/2021-4).

| 2) | EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem. |
| --- | --- |

2)

EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

| 3) | Haufe-Lexware GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem. |
| --- | --- |

3)

Haufe-Lexware GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

---

(1)  Dz.U. C 471 z 22.11.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/25 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/25

---

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Roos i in./Parlament

(Sprawy połączone T-710/21, T-722/21 i T-723/21) (1)

(Zdrowie publiczne - Wymóg przedstawienia ważnego unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID-19 celem wejścia do budynków Parlamentu - Podstawa prawna - Wolność i niezależność posłów - Obowiązek zapewnienia zdrowia pracowników w służbie Unii - Immunitet parlamentarny - Przetwarzanie danych osobowych - Prawo do poszanowania życia prywatnego - Prawo do integralności fizycznej - Prawo do bezpieczeństwa - Równość traktowania - Proporcjonalność)

(2022/C 266/29)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Robert Roos oraz 17 innych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru, L. Panepinto i V. Heinen)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alves i A.-M. Dumbrăvan, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skargach wniesionych na podstawie art. 263 TFUE skarżący, wszyscy będący posłami wybranymi do Parlamentu Europejskiego na kadencję 2019–2024, żądają stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Parlamentu z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy.

Sentencja

| 1) | Skargi zostają oddalone. |
| --- | --- |

1)

Skargi zostają oddalone.

| 2) | Robert Roos i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania, w tym kosztami postępowań w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych. |
| --- | --- |

2)

Robert Roos i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania, w tym kosztami postępowań w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

---

(1)  Dz.U. C 11 z 10.1.2022.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/26 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/26

---

Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Saure/Komisja

(Sprawa T-154/21) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Ponowny wniosek złożony przedwcześnie - Artykuł 7 rozporządzenia nr 1049/2001 - Brak aktu zaskarżalnego - Dorozumiana odmowa dostępu - Dostosowanie skargi - Oczywista niedopuszczalność)

(2022/C 266/30)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Hans-Wilhelm Saure (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Partsch)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Spina, K. Herrmann i, G. Gattinara, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skargą wniesioną na podstawie art. 263 TFUE skarżący żąda stwierdzenia nieważności rzekomej decyzji odmawiającej mu dostępu do pewnych dokumentów, która powstała w sposób dorozumiany w dniu 19 marca 2021 r. w wyniku braku odpowiedzi Komisji Europejskiej w wymaganym terminie na jego ponowny wniosek, a także, po dostosowaniu żądań, wyraźnej decyzji Komisji z dnia 9 czerwca 2021 r., którą odmówiła mu ona częściowo dostępu do pewnych dokumentów.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 2) | Hans-Wilhelm Saure zostaje obciążony własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Komisję związanymi z wnioskiem o dostosowanie skargi, a Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami związanymi ze skargą. |
| --- | --- |

2)

Hans-Wilhelm Saure zostaje obciążony własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Komisję związanymi z wnioskiem o dostosowanie skargi, a Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami związanymi ze skargą.

---

(1)  Dz.U. C 189 z 17.5.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/26 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/26

---

Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – SS i ST/Frontex

(Sprawa T-282/21) (1)

(Skarga na bezczynność - Prawo do azylu - Wezwanie do działania - Zajęcie stanowiska przez Frontex - Niedopuszczalność)

(2022/C 266/31)

Język postępowania: angielski

Strony

Strony skarżące: SS, ST (przedstawiciele: adwokaci Van den Broeck i L. Lambert,)

Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (przedstawiciele: H. Caniard, S. Drew i W. Szmidt, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

Przedmiot

Oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Frontex w sposób niezgodny z prawem powstrzymał się od wydania, na podstawie art. 46 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/1896 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2019 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz uchylenia rozporządzeń (UE) nr 1052/2013 i (UE) 2016/1624 (Dz.U. 2019, L 295, s. 1), decyzji zawieszającej lub kończącej jego działalność w regionie Morza Egejskiego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

| 2) | SS, ST i Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

2)

SS, ST i Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/27 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/27

---

Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Mendus/EUIPO (CENSOR.NET)

(Sprawa T-336/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Cofnięcie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)

(2022/C 266/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Iaroslav Mendus (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat P. Kurcman)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Przedmiot

Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu 15 czerwca 2021 r. skarżący wniósł niniejszą skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 kwietnia 2021 r. (sprawa R 1225/2020-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego CENSOR.NET jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Iaroslava Mendusa. |
| --- | --- |

2)

Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Iaroslava Mendusa.

---

(1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/27 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/27

---

Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Essity Hygiene and Health/EUIPO (Przedstawienie liścia)

(Sprawa T-364/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)

(2022/C 266/33)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Essity Hygiene and Health AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat U. Wennermark)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i A. Bosse, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 marca 2021 r. (sprawa R 2196/2017-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego liść jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/28 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/28

---

Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Leinfelder Uhren München/EUIPO – Schafft (Przedstawienie figury geometrycznej)

(Sprawa T-375/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Umorzenie postępowania)

(2022/C 266/34)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Lüft)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Nicolás Gómez i D. Hanf, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Thomas Schafft (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Sandulache)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2021 r. (sprawy połączone R 1931/2018-2 i R 1936/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku między Thomasem Schafftem a Leinfelder Uhren München.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Thomas Schafft zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Thomas Schafft zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 329 z 16.8.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/28 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/28

---

Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Bloom/Parlament i Rada

(Sprawa T-645/21) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (UE) 2021/1139 - Europejski Fundusz Morski, Rybacki i Akwakultury - Wsparcie finansowe udzielane w ramach zarządzania dzielonego z państwami członkowskimi - Operacje lub wydatki niekwalifikowalne - Odstępstwa od niekwalifikowalności - Stowarzyszenie chroniące środowisko morskie - Akt ustawodawczy - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak bezpośredniego oddziaływania - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Niedopuszczalność)

(2022/C 266/35)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Bloom (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokatki C. Saynac i L. Chovet-Ballester)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Ricci i I. Terwinghe, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i A. Nowak Salles, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1139 z dnia 7 lipca 2021 r. ustanawiającego Europejski Fundusz Morski, Rybacki i Akwakultury oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/1004 (Dz.U. 2021, L 247, s. 1).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | Postępowanie w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone. |
| --- | --- |

2)

Postępowanie w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

| 3) | Bloom pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

3)

Bloom pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

| 4) | Komisja pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. |
| --- | --- |

4)

Komisja pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

---

(1)  Dz.U. C 481 z 29.11.2021.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/29 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/29

---

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 maja 2022 r. – Conserve Italia i Conserves France/Komisja

(Sprawa T-59/22 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek warzyw w puszkach - Decyzja nakładająca grzywnę - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2022/C 266/36)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Conserve Italia – Consorzio Italiano fra cooperative agricole Soc. coop. agr. (San Lazzaro di Savena, Włochy), Conserves France (Tarascon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Di Via, M. Petite, L. Tresoldi i E. Belli)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Baches Opi, F. Jimeno Fernández i C. Sjödin, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji C(2021) 8259 final z dnia 19 listopada 2021 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG

Sentencja

| 1) | Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/30 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/30

---

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 maja 2022 r. – OG i in./Komisja

(Sprawa T-101/22 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Rozporządzenie (UE) 2021/2288 - Unijne cyfrowe zaświadczenie COVID - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2022/C 266/37)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: OG, OH, OI, OJ (przedstawiciel: adwokat D. Gómez Fernández)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

Przedmiot

W oparciu o art. 278 i 279 TFUE skarżący wnoszą o zawieszenia wykonania rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/2288 z dnia 21 grudnia 2021 r. zmieniającego załącznik do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 w odniesieniu do okresu uznawania zaświadczeń o szczepieniu wydawanych w formacie unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID wskazującego na zakończenie serii szczepień pierwotnych (Dz.U. L 458, s. 459).

Sentencja

| 1) | Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/30 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/30

---

Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Grecja/Komisja

(Sprawa T-211/22)

(2022/C 266/38)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: E. Leftheriotou, A.-E. Vasilopoulou i K. Konsta)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1) w części, w której nakłada ona korekty finansowe na Republikę Grecką w kwocie brutto 43 525 011,74 EUR i w kwocie netto, ze względu na zmniejszenia płatności, w wysokości 43 156 228,16 EUR w następstwie dochodzenia XC/2018/001/GR dotyczącego stosowania zasady wzajemnej zgodności w latach składania wniosków 2016/2017 (lata budżetowe 2016 i 2017, strony od 72 do 124 sprawozdania zbiorczego) |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1) w części, w której nakłada ona korekty finansowe na Republikę Grecką w kwocie brutto 43 525 011,74 EUR i w kwocie netto, ze względu na zmniejszenia płatności, w wysokości 43 156 228,16 EUR w następstwie dochodzenia XC/2018/001/GR dotyczącego stosowania zasady wzajemnej zgodności w latach składania wniosków 2016/2017 (lata budżetowe 2016 i 2017, strony od 72 do 124 sprawozdania zbiorczego)

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zmniejszenie do 5 % nałożonej w niej stawki korekty oraz |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zmniejszenie do 5 % nałożonej w niej stawki korekty oraz

| — | w każdym razie zmniejszenie nałożonej kwoty korekty finansowej netto do wysokości 12 225 532,12 EUR |
| --- | --- |

—

w każdym razie zmniejszenie nałożonej kwoty korekty finansowej netto do wysokości 12 225 532,12 EUR

| — | obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Republikę Grecką. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Republikę Grecką.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów. Zarzuty od pierwszego do czwartego dotyczą ustaleń, na których Komisja opiera sporną decyzję, podczas gdy zarzuty piąty i szósty odnoszą się do obliczenia spornej korekty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej w celu poddania ustaleń Komisji kluczowym kontrolom a ponadto naruszenia zasady pewności prawa oraz braku uzasadnienia. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej w celu poddania ustaleń Komisji kluczowym kontrolom a ponadto naruszenia zasady pewności prawa oraz braku uzasadnienia.

| 2. | W części pierwszej zarzutu drugiego skarżąca podnosi brak właściwości rzeczowej służb Komisji, które nałożyły korektę finansową, a w części drugiej podnosi ona naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ korekty zostały nałożone na podstawie ustaleń, które w żaden sposób nie mogłyby prowadzić do nałożenia kar na beneficjentów pomocy. |
| --- | --- |

2.

W części pierwszej zarzutu drugiego skarżąca podnosi brak właściwości rzeczowej służb Komisji, które nałożyły korektę finansową, a w części drugiej podnosi ona naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ korekty zostały nałożone na podstawie ustaleń, które w żaden sposób nie mogłyby prowadzić do nałożenia kar na beneficjentów pomocy.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania przepisów prawa Unii oraz błędu w ocenie okoliczności faktycznych popełnionego przez Komisję przy dokonywaniu swych pozostałych ustaleń. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania przepisów prawa Unii oraz błędu w ocenie okoliczności faktycznych popełnionego przez Komisję przy dokonywaniu swych pozostałych ustaleń.

| 4. | W zarzucie czwartym, dotyczącym ustaleń Komisji odnoszących się do kluczowego mechanizmu kontroli „Składanie sprawozdań dotyczących ustaleń podczas kontroli”, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem zasad lojalnej współpracy i pewności prawa (część pierwsza) oraz na podstawie błędu dotyczącego okoliczności faktycznych w zakresie wniosków wyciągniętych przez Komisję (część druga). |
| --- | --- |

4.

W zarzucie czwartym, dotyczącym ustaleń Komisji odnoszących się do kluczowego mechanizmu kontroli „Składanie sprawozdań dotyczących ustaleń podczas kontroli”, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem zasad lojalnej współpracy i pewności prawa (część pierwsza) oraz na podstawie błędu dotyczącego okoliczności faktycznych w zakresie wniosków wyciągniętych przez Komisję (część druga).

| 5. | W zarzucie piątym skarżąca podnosi, że Komisja zastosowała korektę na podstawie błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 (Dz.U. 2014, L 255, s. 18, część pierwsza zarzutu), a także z naruszeniem at. 34 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 (Dz.U. 2014, L 255, s. 59) i zasady zakazu rozszerzania zakresu zastrzeżeń skierowanych wobec państwa członkowskiego w trakcie procedury rozliczania (część druga). |
| --- | --- |

5.

W zarzucie piątym skarżąca podnosi, że Komisja zastosowała korektę na podstawie błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 (Dz.U. 2014, L 255, s. 18, część pierwsza zarzutu), a także z naruszeniem at. 34 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 (Dz.U. 2014, L 255, s. 59) i zasady zakazu rozszerzania zakresu zastrzeżeń skierowanych wobec państwa członkowskiego w trakcie procedury rozliczania (część druga).

| 6. | Wreszcie zarzut szósty dotyczy naruszenia prawa przy obliczaniu spornej korekty finansowej netto oraz braku zastosowania zmniejszeń ze względu na wcześniejsze zastosowanie korekt finansowych do tych samych wydatków, jak wydatki, które są przedmiotem spornej korekty finansowej, co stanowi naruszenie wytycznych Komisji. |
| --- | --- |

6.

Wreszcie zarzut szósty dotyczy naruszenia prawa przy obliczaniu spornej korekty finansowej netto oraz braku zastosowania zmniejszeń ze względu na wcześniejsze zastosowanie korekt finansowych do tych samych wydatków, jak wydatki, które są przedmiotem spornej korekty finansowej, co stanowi naruszenie wytycznych Komisji.

---

(1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2022/222 z dnia 16 lutego 2022 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2022) 830] (Dz.U. 2022, L 37, s. 63).

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/31 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/31

---

Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2022 r. – celotec/EUIPO – Decotec Printing (DECOTEC)

(Sprawa T-308/22)

(2022/C 266/39)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: celotec GmbH & Co. KG (Sendenhorst, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci E. Warnke i J. Römelt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Decotec Printing, SA (Barcelona, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy DECOTEC – unijny znak towarowy nr 10 948 032

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2022 r. w sprawie R 1025/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 11.7.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 266/32 |
| --- | --- | --- | --- |

11.7.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 266/32

---

Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2022 r. – Abramovich/Rada

(Sprawa T-313/22)

(2022/C 266/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Roman Arkadyevich Abramovich (Nemchinovo, Rosja) (przedstawiciele: T. Bontinck, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/429 (1) z dnia 15 marca 2022 r. w zakresie, w jakim zawiera ona nazwisko skarżącego w załączniku do decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/429 (1) z dnia 15 marca 2022 r. w zakresie, w jakim zawiera ona nazwisko skarżącego w załączniku do decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r.;

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/427 (2) z dnia 15 marca 2022 r. w zakresie, w jakim zawiera ono nazwisko skarżącego w załączniku do rozporządzenia Rady (UE) nr 2014/269 z dnia 17 marca 2014 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/427 (2) z dnia 15 marca 2022 r. w zakresie, w jakim zawiera ono nazwisko skarżącego w załączniku do rozporządzenia Rady (UE) nr 2014/269 z dnia 17 marca 2014 r.;

| — | zasądzenie od Rady kwoty 1 000 000 EUR tytułem środka tymczasowego na rzecz fundacji charytatywnej, która jest w trakcie tworzenia w ramach sprzedaży Chelsea FC, z korzyścią dla ofiar konfliktów, tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę doznaną przez skarżącego; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Rady kwoty 1 000 000 EUR tytułem środka tymczasowego na rzecz fundacji charytatywnej, która jest w trakcie tworzenia w ramach sprzedaży Chelsea FC, z korzyścią dla ofiar konfliktów, tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę doznaną przez skarżącego;

| — | obciążenie Rady kosztami. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i ciążącego na administracji obowiązku uzasadnienia. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i ciążącego na administracji obowiązku uzasadnienia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do uzasadnienia Rady. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do uzasadnienia Rady.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i zasady równego traktowania w odniesieniu do przyjęcia środków ograniczających wobec skarżącego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i zasady równego traktowania w odniesieniu do przyjęcia środków ograniczających wobec skarżącego.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw podstawowych i nieuzasadnionej ingerencji w prawa podstawowe skarżącego zagwarantowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw podstawowych i nieuzasadnionej ingerencji w prawa podstawowe skarżącego zagwarantowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

(1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/429 z dnia 15 marca 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 87 I, s. 44).

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/427 z dnia 15 marca 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 87 I, s. 1).

---