# Publicatieblad C 213/30 m

| | ISSN 1977-0995 |
| --- | --- |
| Publicatieblad
  van de Europese Unie | C 213 |
| | |
| Uitgave in de Nederlandse taal | Mededelingen en bekendmakingen | 65e jaargang30 mei 2022 |

ISSN 1977-0995

Publicatieblad

van de Europese Unie

C 213

Uitgave in de Nederlandse taal

Mededelingen en bekendmakingen

65e jaargang30 mei 2022

---

| Inhoud | Bladzijde |
| --- | --- |
| | IV   Informatie |
| | INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE |
| | Hof van Justitie van de Europese Unie |
| 2022/C 213/01 | Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie | 1 |

Inhoud

Bladzijde

IV   Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Hof van Justitie van de Europese Unie

2022/C 213/01

Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie

Publicatieblad van de Europese Unie

1

---

| | V   Bekendmakingen |
| --- | --- |
| | GERECHTELIJKE PROCEDURES |
| | Hof van Justitie |
| 2022/C 213/02 | Zaak C-116/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Timişoara — Roemenië) — SC Avio Lucos SRL/Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură — Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) — Aparat Central [Prejudiciële verwijzing – Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening – Gemeenschappelijke voorschriften – Regeling inzake één enkele areaalbetaling – Verordening (EG) nr. 73/2009 – Artikel 2, onder c) – Begrip landbouwactiviteit – Artikel 35 – Verordening (EG) nr. 1122/2009 – Nationale regeling die vereist dat een rechtstitel wordt overgelegd waaruit het gebruiksrecht blijkt op een perceel landbouwgrond dat in het kader van een concessieovereenkomst ter beschikking van de landbouwer wordt gesteld, en die als voorwaarde voor de geldigheid van een dergelijke overeenkomst stelt dat de toekomstige concessionaris veehouder of eigenaar van dieren is – Concessionaris van weiland die een samenwerkingsovereenkomst heeft gesloten met veehouders – Gezag van gewijsde] | 2 |
| 2022/C 213/03 | Zaak C-140/20: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — G.D. / Commissioner of An Garda Síochána, Minister for Communications, Energy and Natural Resources, Attorney General (Prejudiciële verwijzing – Verwerking van persoonsgegevens in de sector elektronische communicatie – Vertrouwelijkheid van communicaties – Aanbieders van elektronische-communicatiediensten – Algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens – Toegang tot bewaarde gegevens – Rechterlijke toetsing a posteriori – Richtlijn 2002/58/EG – Artikel 15, lid 1 – Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1 – Mogelijkheid voor een nationale rechter om de werking in de tijd te beperken van een ongeldigverklaring van met het Unierecht onverenigbare nationale wetgeving – Geen) | 3 |
| 2022/C 213/04 | Zaak C-161/20: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 april 2022 — Europese Commissie / Raad van de Europese Unie [Beroep tot nietigverklaring – In de handeling van het Comité van permanente vertegenwoordigers (Coreper) van 5 februari 2020 vervat besluit van de Raad, waarbij de aan de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) gerichte bijdrage betreffende de vaststelling van levenscyclusrichtsnoeren voor de raming van de broeikasgasemissies ‚van bron tot tank’ van duurzame alternatieve brandstoffen werd goedgekeurd – Artikel 17, lid 1, VEU – Externe vertegenwoordiging van de Europese Unie – Toezending van deze bijdrage aan de IMO door de lidstaat die het voorzitterschap van de Raad bekleedt, namens de lidstaten en de Commissie] | 5 |
| 2022/C 213/05 | Zaak C-176/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Alba Iulia — Roemenië) — SC Avio Lucos SRL/Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură — Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) — Aparat Central [Prejudiciële verwijzing – Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening – Gemeenschappelijke voorschriften – Regeling inzake één enkele areaalbetaling – Verordening (EU) nr. 1307/2013 – Artikel 4, lid 1, onder a) en c), en lid 2, onder b) – Nationale regeling die voor rechtstreekse steunverlening als voorwaarde stelt dat de landbouwer zijn eigen dieren houdt – Artikel 9, lid 1 – Begrip actieve landbouwer – Verordening (EU) nr. 1306/2013 – Artikel 60 – Omzeilingsclausule – Begrip kunstmatig gecreëerde voorwaarden] | 5 |
| 2022/C 213/06 | Zaak C-228/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Niedersächsische Finanzgericht — Duitsland) — I GmbH / Finanzamt H [Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 132, lid 1, onder b) – Vrijstellingen voor bepaalde handelingen van algemeen belang – Vrijstelling voor ziekenhuisverpleging en medische verzorging – Particulier ziekenhuis – Naar behoren erkende inrichting – Vergelijkbare sociale voorwaarden] | 6 |
| 2022/C 213/07 | Gevoegde zaken C-236/20: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Emilia Romagna — Italië) — PG / Ministero della Giustizia, CSM — Consiglio Superiore della Magistratura, Presidenza del Consiglio dei Ministri (Prejudiciële verwijzing – Sociale politiek – Door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd – Clausules 2 en 4 – Raamovereenkomst van het EVV, Unice en CEEP inzake deeltijdarbeid – Clausule 4 – Non-discriminatiebeginsel – Gelijke behandeling in arbeid en beroep – Vrederechters en gewone rechters – Clausule 5 – Maatregelen ter bestraffing van misbruik van overeenkomsten voor bepaalde tijd – Richtlijn 2003/88/EG – Artikel 7 – Jaarlijkse vakantie met behoud van loon) | 7 |
| 2022/C 213/08 | Zaak C-333/20: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Bucureşti — Roemenië) — Berlin Chemie A. Menarini SRL/Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti [Prejudiciële verwijzing – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 44 – Plaats van een dienst – Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 – Artikel 11, lid 1 – Verrichten van diensten – Fiscaal aanknopingspunt – Begrip vaste inrichting – Vennootschap van een lidstaat die is verbonden met een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap – Geschikte structuur wat personeel en technische middelen betreft – Geschiktheid om diensten af te nemen en te gebruiken voor de eigen behoeften van de vaste inrichting – Diensten op het gebied van marketing, regelgeving, reclame en vertegenwoordiging verricht door een verbonden vennootschap ten behoeve van de ontvangende vennootschap] | 8 |
| 2022/C 213/09 | Zaak C-342/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Helsingin hallinto-oikeus — Finland) — A SCPI (Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Artikelen 63 en 65 VWEU – Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Belasting over de inkomsten van rechtspersonen – Vrijstelling voor beleggingsfondsen – Voorwaarden voor vrijstelling – Voorwaarde met betrekking tot een bij overeenkomst opgericht fonds) | 9 |
| 2022/C 213/10 | Zaak C-385/20: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona — Spanje) — EL, TP/Caixabank SA (Prejudiciële verwijzing – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13/EEG – Doeltreffendheidsbeginsel – Gelijkwaardigheidsbeginsel – Gerechtelijke procedure tot vaststelling van het oneerlijke karakter van een contractueel beding – Bevoegdheid van de nationale rechter tot ambtshalve toetsing – Nationale procedure voor de begroting van proceskosten – Als advocatenhonoraria vergoedbare kosten) | 9 |
| 2022/C 213/11 | Zaak C-429/20 P: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2022 — Solar Ileias Bompaina AE / Europese Commissie [Hogere voorziening – Staatssteun – Markt voor elektriciteit die is opgewekt uit hernieuwbare energiebronnen – Nationale wetgeving die beweerdelijk tot gevolg heeft dat een onrechtmatig voordeel wordt toegekend aan elektriciteitsleveranciers – Klacht bij de Europese Commissie – Besluit tot afwijzing zonder dat de formele onderzoeksprocedure wordt ingeleid – Beroep tot nietigverklaring – Verordening (EU) 2015/1589 – Artikel 1, onder h) – Begrip belanghebbende partij – Niet-ontvankelijkheid] | 10 |
| 2022/C 213/12 | Gevoegde zaken C-447/20 en C-448/20: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 april 2022 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP) / LM (C-447/20), BD, Autoridade Tributária e Aduaneira (C-448/20) [Prejudiciële verwijzing – Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 – Eigen middelen van de Europese Unie – Bescherming van de financiële belangen van de Unie – Vervolging van onregelmatigheden – Artikel 4 – Vaststelling van administratieve maatregelen – Artikel 3, lid 1 – Verjaringstermijn van de vervolging – Verstrijken – Inroepbaarheid in het kader van de invorderingsprocedure – Artikel 3, lid 2 – Uitvoeringstermijn – Toepasselijkheid – Aanvang – Stuiting en schorsing – Beoordelingsmarge van de lidstaten] | 11 |
| 2022/C 213/13 | Zaak C-489/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litouwen) — UB / Kauno teritorinė muitinė (Prejudiciële verwijzing – Douanewetboek van de Unie – Tenietgaan van de douaneschuld – Goederen die het douanegebied van de Unie op onregelmatige wijze zijn binnengebracht – Inbeslagneming en verbeurdverklaring – Richtlijn 2008/118/EG – Accijns – Richtlijn 2006/112/EG – Belasting over de toegevoegde waarde – Belastbaar feit – Verschuldigd worden) | 12 |
| 2022/C 213/14 | Zaak C-561/20: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nederlandstalige ondernemingsrechtbank Brussel — België) — Q, R, S/United Airlines, Inc. [Prejudiciële verwijzing – Luchtvervoer – Verordening (EG) nr. 261/2004 – Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan passagiers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten – Twee rechtstreeks aansluitende vluchten – Aankomst op de eindbestemming met langdurige vertraging die is ontstaan tijdens de tweede vlucht, die heeft plaatsgevonden tussen twee luchthavens in een derde land – Geldigheid van deze verordening in het licht van het internationaal recht] | 12 |
| 2022/C 213/15 | Zaak C-568/20: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — J / H Limited [Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Verordening (EU) nr. 1215/2012 – Werkingssfeer – Artikel 2, onder a) – Begrip beslissing – In een andere lidstaat afgegeven betalingsbevel na summier onderzoek op tegenspraak van een in een derde staat gegeven beslissing – Artikel 39 – Uitvoerbaarheid in de lidstaten] | 13 |
| 2022/C 213/16 | Zaak C-645/20: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — V A, Z A / TP [Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Verordening (EU) nr. 650/2012 – Artikel 10 – Subsidiaire bevoegdheid op het gebied van erfopvolging – Gewone verblijfplaats van de erflater op het tijdstip van overlijden in een lidstaat waar verordening (EU) nr. 650/2012 niet geldt – Erflater met de nationaliteit van een lidstaat die in deze lidstaat goederen bezat – Verplichting voor het gerecht van deze lidstaat waarbij de zaak aanhangig is gemaakt, om ambtshalve de criteria van zijn subsidiaire bevoegdheid te onderzoeken – Aanstelling van een gevolmachtigde in de nalatenschap] | 14 |
| 2022/C 213/17 | Zaak C-668/20: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Y GmbH / Hauptzollamt (Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk douanetarief – Gecombineerde nomenclatuur – Indeling van de goederen – Posten 1302, 3301 en 3302 – Door extractie verkregen vanille-oleohars – Accijnzen – Richtlijn 92/83/EEG – Vrijstellingen – Artikel 27, lid 1, onder e) – Begrip aroma – Richtlijn 92/12/EEG – Accijnscomité van de Europese Commissie – Bevoegdheden) | 14 |
| 2022/C 213/18 | Gevoegde zaken C-102/21 en C-103/21: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 7 april 2022 (verzoeken om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen — Italië) — KW (C-102/21), SG (C-103/21) / Autonome Provinz Bozen (Prejudiciële verwijzing – Steunmaatregelen van de staten – Steunregeling voor de bouw van kleine waterkrachtcentrales – Alpen- en schuilhutten die niet zijn aangesloten op het elektriciteitsnet – Goedkeuring door de Europese Commissie – Beëindiging) | 15 |
| 2022/C 213/19 | Zaak C-150/21: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi — Polen) — Procedure betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging van een geldelijke sanctie die is opgelegd aan D. B. [Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in strafzaken – Wederzijdse erkenning – Kaderbesluit 2005/214/JBZ – Tenuitvoerlegging van geldboeten – Artikel 1, onder a), ii) – Beslissing van een administratieve autoriteit waarbij een geldboete wordt opgelegd – Beslissing waartegen beroep kan worden ingesteld bij een openbaar aanklager die onderworpen is aan de instructies van de minister van Justitie – Later beroep bij een met name in strafzaken bevoegde rechter] | 16 |
| 2022/C 213/20 | Zaak C-249/21: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Bottrop — Duitsland) — Fuhrmann-2-GmbH/B. (Prejudiciële verwijzing – Bescherming van de consument – Richtlijn 2011/83/EU – Artikel 8, lid 2 – Op elektronische wijze gesloten overeenkomsten op afstand – Op de handelaar rustende informatieverplichtingen – Aanklikken van een knop of soortgelijke functie voor het plaatsen van een bestelling met betalingsverplichting – Ondubbelzinnige formulering die overeenkomt met de woorden ‚bestelling met betalingsverplichting’ – Beoordeling van de overeenkomstigheid van een dergelijke formulering uitsluitend op grond van de op de knop of soortgelijke functie aangebrachte woorden) | 16 |
| 2022/C 213/21 | Zaak C-484/21: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 20 de Barcelona (Spanje) op 6 augustus 2021 — F C en M A B / Caixabank S.A., voorheen Bankia S.A. | 17 |
| 2022/C 213/22 | Zaak C-784/21 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 december 2021 door Wolfgang Kappes tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 13 oktober 2021 in zaak T-429/20, Sedus Stoll AG / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie | 18 |
| 2022/C 213/23 | Zaak C-785/21 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 december 2021 door Wolfgang Kappes tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 13 oktober 2021 in zaak T-436/20, Sedus Stoll AG / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie | 18 |
| 2022/C 213/24 | Zaak C-810/21: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — Bankia S.A. / WE en XA | 18 |
| 2022/C 213/25 | Zaak C-811/21: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A. / TB en UK | 19 |
| 2022/C 213/26 | Zaak C-812/21: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — Banco Santander, S.A. / OG | 19 |
| 2022/C 213/27 | Zaak C-813/21: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — OK en PI / Banco Sabadell | 20 |
| 2022/C 213/28 | Zaak C-34/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent (België) op 17 januari 2022 — VN tegen Belgische Staat | 21 |
| 2022/C 213/29 | Zaak C-58/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Craiova (Roemenië) op 28 januari 2022 — NR / Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Craiova | 21 |
| 2022/C 213/30 | Zaak C-61/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Wiesbaden (Duitsland) op 1 februari 2022 — RL / Landeshauptstadt Wiesbaden | 22 |
| 2022/C 213/31 | Zaak C-68/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 2 februari 2022 door de Europese Investeringsbank tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 24 november 2021 in zaak T-370/20, KL / Europese Investeringsbank | 22 |
| 2022/C 213/32 | Zaak C-78/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vrchní soud v Praze (Tsjechië) op 7 februari 2022 — ALD Automotive s.r.o. / DY, curator van de failliete boedel van schuldenares GEDEM-STAV a.s. | 23 |
| 2022/C 213/33 | Zaak C-83/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Cartagena (Spanje) op 8 februari 2022 — RTG / Tuk Travel S.L. | 24 |
| 2022/C 213/34 | Zaak C-87/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Korneuburg (Oostenrijk) op 9 februari 2022 — TT / AK | 25 |
| 2022/C 213/35 | Zaak C-125/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Nederland) op 22 februari 2022 — X, Y en hun zes minderjarige kinderen tegen Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid | 25 |
| 2022/C 213/36 | Zaak C-128/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (België) op 23 februari 2022 — BV NORDIC INFO tegen Belgische Staat | 26 |
| 2022/C 213/37 | Zaak C-147/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 1 maart 2022 — Strafzaak tegen verdachte 5 | 27 |
| 2022/C 213/38 | Zaak C-151/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 2 maart 2022 — S, A, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie; Andere partij: United Nations High Commissioner for Refugees | 28 |
| 2022/C 213/39 | Zaak C-164/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Nacional (Spanje) op 4 maart 2022 — Strafzaak tegen Juan | 28 |
| 2022/C 213/40 | Zaak C-177/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Salzburg (Oostenrijk) op 8 maart 2022 — JA / Wurth Automotive GmbH | 29 |
| 2022/C 213/41 | Zaak C-183/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d'État (Frankrijk) op 10 maart 2022 — Saint-Louis Sucre / Premier ministre, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation, SICA des betteraviers d'Etrepagny | 30 |
| 2022/C 213/42 | Zaak C-186/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 9 maart 2022 — Sad Trasporto Locale SpA / Provincia autonoma di Bolzano | 31 |
| 2022/C 213/43 | Zaak C-191/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 11 maart 2022 — ME / Belgische Staat | 32 |
| 2022/C 213/44 | Zaak C-196/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 11 maart 2022 — IB / Regione Lombardia, Provincia di Pavia | 33 |
| 2022/C 213/45 | Zaak C-209/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Lukovit (Bulgarije) op 18 maart 2022 — Strafzaak | 34 |
| 2022/C 213/46 | Zaak C-237/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 4 april 2022 door Mylan IRE Healthcare Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 26 januari 2022 in zaak T-303/16, Mylan IRE Healthcare / Commissie | 35 |
| 2022/C 213/47 | Zaak C-251/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 april 2022 door Scania AB, Scania CV AB, Scania Deutschland GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer — uitgebreid) van 2 februari 2022 in zaak T-799/17, Scania e.a./Commissie | 35 |
| 2022/C 213/48 | Zaak C-62/21: Beschikking van de president van de Vijfde kamer van het Hof van 11 januari 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG / E. Leinfelder GmbH, TL, SW, WL | 36 |
| | Gerecht |
| 2022/C 213/49 | Zaak T-277/21: Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond I) [Uniemerk – Aanvraag voor een Uniepatroonmerk – Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond I – Absolute weigeringsgrond – Geen onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] | 37 |
| 2022/C 213/50 | Zaak T-278/21: Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond II) [Uniemerk – Aanvraag voor een Uniepatroonmerk – Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond II – Absolute weigeringsgrond – Geen onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] | 37 |
| 2022/C 213/51 | Zaak T-279/21: Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond IV) [Uniemerk – Aanvraag voor een Uniebeeldmerk – Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond IV – Absolute weigeringsgrond – Geen onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] | 38 |
| 2022/C 213/52 | Zaak T-280/21: Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond III) [Uniemerk – Aanvraag voor een Uniebeeldmerk – Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond III – Absolute weigeringsgrond – Geen onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] | 38 |
| 2022/C 213/53 | Zaak T-445/21: Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Copal Tree Brands/EUIPO — Sumol + Compal Marcas (COPALLI) [Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk COPALLI – Ouder nationaal woordmerk COMPAL – Relatieve weigeringsgrond – Afbreuk aan de reputatie – Artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 – Ongerechtvaardigd voordeel uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk] | 39 |
| 2022/C 213/54 | Zaak T-368/21: Beschikking van het Gerecht van 24 maart 2022 — Di Taranto / Europees Openbaar Ministerie [Beroep tot nietigverklaring – Institutioneel recht – Nauwere samenwerking bij de instelling van het Europees Openbaar Ministerie – Verordening (EU) 2017/1939 – Benoeming van de gedelegeerde Europese aanklagers van het Europees Openbaar Ministerie – Indirecte onrechtmatigheid – Door de Republiek Italië aangewezen kandidaten – Betwisting van de aanwijzing voor de nationale rechter – Niet-ontvankelijkheid] | 39 |
| 2022/C 213/55 | Zaak T-764/21 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 23 februari 2022 — Atesos medical e.a./Commissie [Kort geding – Medische hulpmiddelen – Richtlijn 93/42/EEG – Verordening (EU) 2017/745 – Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging – Geen spoedeisendheid] | 40 |
| 2022/C 213/56 | Zaak T-22/22 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 31 maart 2022 — AL / Raad (Kort geding – Openbare dienst – Ambtenaren – Tuchtprocedure – Ontslag – Verzoek om voorlopige maatregelen – Spoedeisendheid – Fumus boni juris – Belangenafweging) | 40 |
| 2022/C 213/57 | Zaak T-125/22 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 30 maart 2022 — RT France / Raad (Kort geding – Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren – Schorsing van de omroepactiviteiten van bepaalde media – Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging – Geen spoedeisendheid – Belangenafweging) | 41 |
| 2022/C 213/58 | Zaak T-164/22: Beroep ingesteld op 25 maart 2022 — Ryanair / Commissie | 42 |
| 2022/C 213/59 | Zaak T-181/22: Beroep ingesteld op 6 april 2022 — Pharol/Commissie | 42 |
| 2022/C 213/60 | Zaak T-185/22: Beroep ingesteld op 8 april 2022 — Ryanair / Commissie | 43 |
| 2022/C 213/61 | Zaak T-186/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — BNP Paribas/ECB | 44 |
| 2022/C 213/62 | Zaak T-187/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — BPCE e.a./ECB | 45 |
| 2022/C 213/63 | Zaak T-188/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Crédit agricole e.a./ECB | 46 |
| 2022/C 213/64 | Zaak T-189/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Conféderation nationale du Crédit Mutuel e.a./ECB | 46 |
| 2022/C 213/65 | Zaak T-190/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Banque postale/ECB | 47 |
| 2022/C 213/66 | Zaak T-191/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Société générale/ECB | 47 |
| 2022/C 213/67 | Zaak T-193/22: Beroep ingesteld op 15 april 2022 — OT / Raad | 48 |
| 2022/C 213/68 | Zaak T-144/21: Beschikking van het Gerecht van 28 maart 2022 — El Corte Inglés/EUIPO — Rimex Trading (UNK UNIK) | 49 |

V   Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

Hof van Justitie

2022/C 213/02

Zaak C-116/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Timişoara — Roemenië) — SC Avio Lucos SRL/Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură — Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) — Aparat Central [Prejudiciële verwijzing – Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening – Gemeenschappelijke voorschriften – Regeling inzake één enkele areaalbetaling – Verordening (EG) nr. 73/2009 – Artikel 2, onder c) – Begrip landbouwactiviteit – Artikel 35 – Verordening (EG) nr. 1122/2009 – Nationale regeling die vereist dat een rechtstitel wordt overgelegd waaruit het gebruiksrecht blijkt op een perceel landbouwgrond dat in het kader van een concessieovereenkomst ter beschikking van de landbouwer wordt gesteld, en die als voorwaarde voor de geldigheid van een dergelijke overeenkomst stelt dat de toekomstige concessionaris veehouder of eigenaar van dieren is – Concessionaris van weiland die een samenwerkingsovereenkomst heeft gesloten met veehouders – Gezag van gewijsde]

2

2022/C 213/03

Zaak C-140/20: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — G.D. / Commissioner of An Garda Síochána, Minister for Communications, Energy and Natural Resources, Attorney General (Prejudiciële verwijzing – Verwerking van persoonsgegevens in de sector elektronische communicatie – Vertrouwelijkheid van communicaties – Aanbieders van elektronische-communicatiediensten – Algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens – Toegang tot bewaarde gegevens – Rechterlijke toetsing a posteriori – Richtlijn 2002/58/EG – Artikel 15, lid 1 – Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1 – Mogelijkheid voor een nationale rechter om de werking in de tijd te beperken van een ongeldigverklaring van met het Unierecht onverenigbare nationale wetgeving – Geen)

3

2022/C 213/04

Zaak C-161/20: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 april 2022 — Europese Commissie / Raad van de Europese Unie [Beroep tot nietigverklaring – In de handeling van het Comité van permanente vertegenwoordigers (Coreper) van 5 februari 2020 vervat besluit van de Raad, waarbij de aan de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) gerichte bijdrage betreffende de vaststelling van levenscyclusrichtsnoeren voor de raming van de broeikasgasemissies ‚van bron tot tank’ van duurzame alternatieve brandstoffen werd goedgekeurd – Artikel 17, lid 1, VEU – Externe vertegenwoordiging van de Europese Unie – Toezending van deze bijdrage aan de IMO door de lidstaat die het voorzitterschap van de Raad bekleedt, namens de lidstaten en de Commissie]

5

2022/C 213/05

Zaak C-176/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Alba Iulia — Roemenië) — SC Avio Lucos SRL/Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură — Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) — Aparat Central [Prejudiciële verwijzing – Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening – Gemeenschappelijke voorschriften – Regeling inzake één enkele areaalbetaling – Verordening (EU) nr. 1307/2013 – Artikel 4, lid 1, onder a) en c), en lid 2, onder b) – Nationale regeling die voor rechtstreekse steunverlening als voorwaarde stelt dat de landbouwer zijn eigen dieren houdt – Artikel 9, lid 1 – Begrip actieve landbouwer – Verordening (EU) nr. 1306/2013 – Artikel 60 – Omzeilingsclausule – Begrip kunstmatig gecreëerde voorwaarden]

5

2022/C 213/06

Zaak C-228/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Niedersächsische Finanzgericht — Duitsland) — I GmbH / Finanzamt H [Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 132, lid 1, onder b) – Vrijstellingen voor bepaalde handelingen van algemeen belang – Vrijstelling voor ziekenhuisverpleging en medische verzorging – Particulier ziekenhuis – Naar behoren erkende inrichting – Vergelijkbare sociale voorwaarden]

6

2022/C 213/07

Gevoegde zaken C-236/20: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Emilia Romagna — Italië) — PG / Ministero della Giustizia, CSM — Consiglio Superiore della Magistratura, Presidenza del Consiglio dei Ministri (Prejudiciële verwijzing – Sociale politiek – Door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd – Clausules 2 en 4 – Raamovereenkomst van het EVV, Unice en CEEP inzake deeltijdarbeid – Clausule 4 – Non-discriminatiebeginsel – Gelijke behandeling in arbeid en beroep – Vrederechters en gewone rechters – Clausule 5 – Maatregelen ter bestraffing van misbruik van overeenkomsten voor bepaalde tijd – Richtlijn 2003/88/EG – Artikel 7 – Jaarlijkse vakantie met behoud van loon)

7

2022/C 213/08

Zaak C-333/20: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Bucureşti — Roemenië) — Berlin Chemie A. Menarini SRL/Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti [Prejudiciële verwijzing – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 44 – Plaats van een dienst – Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 – Artikel 11, lid 1 – Verrichten van diensten – Fiscaal aanknopingspunt – Begrip vaste inrichting – Vennootschap van een lidstaat die is verbonden met een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap – Geschikte structuur wat personeel en technische middelen betreft – Geschiktheid om diensten af te nemen en te gebruiken voor de eigen behoeften van de vaste inrichting – Diensten op het gebied van marketing, regelgeving, reclame en vertegenwoordiging verricht door een verbonden vennootschap ten behoeve van de ontvangende vennootschap]

8

2022/C 213/09

Zaak C-342/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Helsingin hallinto-oikeus — Finland) — A SCPI (Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Artikelen 63 en 65 VWEU – Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Belasting over de inkomsten van rechtspersonen – Vrijstelling voor beleggingsfondsen – Voorwaarden voor vrijstelling – Voorwaarde met betrekking tot een bij overeenkomst opgericht fonds)

9

2022/C 213/10

Zaak C-385/20: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona — Spanje) — EL, TP/Caixabank SA (Prejudiciële verwijzing – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13/EEG – Doeltreffendheidsbeginsel – Gelijkwaardigheidsbeginsel – Gerechtelijke procedure tot vaststelling van het oneerlijke karakter van een contractueel beding – Bevoegdheid van de nationale rechter tot ambtshalve toetsing – Nationale procedure voor de begroting van proceskosten – Als advocatenhonoraria vergoedbare kosten)

o

9

2022/C 213/11

Zaak C-429/20 P: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2022 — Solar Ileias Bompaina AE / Europese Commissie [Hogere voorziening – Staatssteun – Markt voor elektriciteit die is opgewekt uit hernieuwbare energiebronnen – Nationale wetgeving die beweerdelijk tot gevolg heeft dat een onrechtmatig voordeel wordt toegekend aan elektriciteitsleveranciers – Klacht bij de Europese Commissie – Besluit tot afwijzing zonder dat de formele onderzoeksprocedure wordt ingeleid – Beroep tot nietigverklaring – Verordening (EU) 2015/1589 – Artikel 1, onder h) – Begrip belanghebbende partij – Niet-ontvankelijkheid]

10

2022/C 213/12

Gevoegde zaken C-447/20 en C-448/20: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 april 2022 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP) / LM (C-447/20), BD, Autoridade Tributária e Aduaneira (C-448/20) [Prejudiciële verwijzing – Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 – Eigen middelen van de Europese Unie – Bescherming van de financiële belangen van de Unie – Vervolging van onregelmatigheden – Artikel 4 – Vaststelling van administratieve maatregelen – Artikel 3, lid 1 – Verjaringstermijn van de vervolging – Verstrijken – Inroepbaarheid in het kader van de invorderingsprocedure – Artikel 3, lid 2 – Uitvoeringstermijn – Toepasselijkheid – Aanvang – Stuiting en schorsing – Beoordelingsmarge van de lidstaten]

11

2022/C 213/13

Zaak C-489/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litouwen) — UB / Kauno teritorinė muitinė (Prejudiciële verwijzing – Douanewetboek van de Unie – Tenietgaan van de douaneschuld – Goederen die het douanegebied van de Unie op onregelmatige wijze zijn binnengebracht – Inbeslagneming en verbeurdverklaring – Richtlijn 2008/118/EG – Accijns – Richtlijn 2006/112/EG – Belasting over de toegevoegde waarde – Belastbaar feit – Verschuldigd worden)

12

2022/C 213/14

Zaak C-561/20: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nederlandstalige ondernemingsrechtbank Brussel — België) — Q, R, S/United Airlines, Inc. [Prejudiciële verwijzing – Luchtvervoer – Verordening (EG) nr. 261/2004 – Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan passagiers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten – Twee rechtstreeks aansluitende vluchten – Aankomst op de eindbestemming met langdurige vertraging die is ontstaan tijdens de tweede vlucht, die heeft plaatsgevonden tussen twee luchthavens in een derde land – Geldigheid van deze verordening in het licht van het internationaal recht]

12

2022/C 213/15

Zaak C-568/20: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — J / H Limited [Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Verordening (EU) nr. 1215/2012 – Werkingssfeer – Artikel 2, onder a) – Begrip beslissing – In een andere lidstaat afgegeven betalingsbevel na summier onderzoek op tegenspraak van een in een derde staat gegeven beslissing – Artikel 39 – Uitvoerbaarheid in de lidstaten]

13

2022/C 213/16

Zaak C-645/20: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — V A, Z A / TP [Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Verordening (EU) nr. 650/2012 – Artikel 10 – Subsidiaire bevoegdheid op het gebied van erfopvolging – Gewone verblijfplaats van de erflater op het tijdstip van overlijden in een lidstaat waar verordening (EU) nr. 650/2012 niet geldt – Erflater met de nationaliteit van een lidstaat die in deze lidstaat goederen bezat – Verplichting voor het gerecht van deze lidstaat waarbij de zaak aanhangig is gemaakt, om ambtshalve de criteria van zijn subsidiaire bevoegdheid te onderzoeken – Aanstelling van een gevolmachtigde in de nalatenschap]

14

2022/C 213/17

Zaak C-668/20: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Y GmbH / Hauptzollamt (Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk douanetarief – Gecombineerde nomenclatuur – Indeling van de goederen – Posten 1302, 3301 en 3302 – Door extractie verkregen vanille-oleohars – Accijnzen – Richtlijn 92/83/EEG – Vrijstellingen – Artikel 27, lid 1, onder e) – Begrip aroma – Richtlijn 92/12/EEG – Accijnscomité van de Europese Commissie – Bevoegdheden)

14

2022/C 213/18

Gevoegde zaken C-102/21 en C-103/21: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 7 april 2022 (verzoeken om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen — Italië) — KW (C-102/21), SG (C-103/21) / Autonome Provinz Bozen (Prejudiciële verwijzing – Steunmaatregelen van de staten – Steunregeling voor de bouw van kleine waterkrachtcentrales – Alpen- en schuilhutten die niet zijn aangesloten op het elektriciteitsnet – Goedkeuring door de Europese Commissie – Beëindiging)

15

2022/C 213/19

Zaak C-150/21: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi — Polen) — Procedure betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging van een geldelijke sanctie die is opgelegd aan D. B. [Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in strafzaken – Wederzijdse erkenning – Kaderbesluit 2005/214/JBZ – Tenuitvoerlegging van geldboeten – Artikel 1, onder a), ii) – Beslissing van een administratieve autoriteit waarbij een geldboete wordt opgelegd – Beslissing waartegen beroep kan worden ingesteld bij een openbaar aanklager die onderworpen is aan de instructies van de minister van Justitie – Later beroep bij een met name in strafzaken bevoegde rechter]

16

2022/C 213/20

Zaak C-249/21: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Bottrop — Duitsland) — Fuhrmann-2-GmbH/B. (Prejudiciële verwijzing – Bescherming van de consument – Richtlijn 2011/83/EU – Artikel 8, lid 2 – Op elektronische wijze gesloten overeenkomsten op afstand – Op de handelaar rustende informatieverplichtingen – Aanklikken van een knop of soortgelijke functie voor het plaatsen van een bestelling met betalingsverplichting – Ondubbelzinnige formulering die overeenkomt met de woorden ‚bestelling met betalingsverplichting’ – Beoordeling van de overeenkomstigheid van een dergelijke formulering uitsluitend op grond van de op de knop of soortgelijke functie aangebrachte woorden)

16

2022/C 213/21

Zaak C-484/21: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 20 de Barcelona (Spanje) op 6 augustus 2021 — F C en M A B / Caixabank S.A., voorheen Bankia S.A.

o

17

2022/C 213/22

Zaak C-784/21 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 december 2021 door Wolfgang Kappes tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 13 oktober 2021 in zaak T-429/20, Sedus Stoll AG / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

18

2022/C 213/23

Zaak C-785/21 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 december 2021 door Wolfgang Kappes tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 13 oktober 2021 in zaak T-436/20, Sedus Stoll AG / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

18

2022/C 213/24

Zaak C-810/21: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — Bankia S.A. / WE en XA

18

2022/C 213/25

Zaak C-811/21: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A. / TB en UK

19

2022/C 213/26

Zaak C-812/21: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — Banco Santander, S.A. / OG

19

2022/C 213/27

Zaak C-813/21: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — OK en PI / Banco Sabadell

20

2022/C 213/28

Zaak C-34/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent (België) op 17 januari 2022 — VN tegen Belgische Staat

21

2022/C 213/29

Zaak C-58/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Craiova (Roemenië) op 28 januari 2022 — NR / Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Craiova

21

2022/C 213/30

Zaak C-61/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Wiesbaden (Duitsland) op 1 februari 2022 — RL / Landeshauptstadt Wiesbaden

22

2022/C 213/31

Zaak C-68/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 2 februari 2022 door de Europese Investeringsbank tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 24 november 2021 in zaak T-370/20, KL / Europese Investeringsbank

22

2022/C 213/32

Zaak C-78/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vrchní soud v Praze (Tsjechië) op 7 februari 2022 — ALD Automotive s.r.o. / DY, curator van de failliete boedel van schuldenares GEDEM-STAV a.s.

23

2022/C 213/33

Zaak C-83/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Cartagena (Spanje) op 8 februari 2022 — RTG / Tuk Travel S.L.

24

2022/C 213/34

Zaak C-87/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Korneuburg (Oostenrijk) op 9 februari 2022 — TT / AK

25

2022/C 213/35

Zaak C-125/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Nederland) op 22 februari 2022 — X, Y en hun zes minderjarige kinderen tegen Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

25

2022/C 213/36

Zaak C-128/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (België) op 23 februari 2022 — BV NORDIC INFO tegen Belgische Staat

26

2022/C 213/37

Zaak C-147/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 1 maart 2022 — Strafzaak tegen verdachte 5

27

2022/C 213/38

Zaak C-151/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 2 maart 2022 — S, A, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie; Andere partij: United Nations High Commissioner for Refugees

28

2022/C 213/39

Zaak C-164/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Nacional (Spanje) op 4 maart 2022 — Strafzaak tegen Juan

28

2022/C 213/40

Zaak C-177/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Salzburg (Oostenrijk) op 8 maart 2022 — JA / Wurth Automotive GmbH

29

2022/C 213/41

Zaak C-183/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d'État (Frankrijk) op 10 maart 2022 — Saint-Louis Sucre / Premier ministre, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation, SICA des betteraviers d'Etrepagny

30

2022/C 213/42

Zaak C-186/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 9 maart 2022 — Sad Trasporto Locale SpA / Provincia autonoma di Bolzano

31

2022/C 213/43

Zaak C-191/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 11 maart 2022 — ME / Belgische Staat

32

2022/C 213/44

Zaak C-196/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 11 maart 2022 — IB / Regione Lombardia, Provincia di Pavia

33

2022/C 213/45

Zaak C-209/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Lukovit (Bulgarije) op 18 maart 2022 — Strafzaak

34

2022/C 213/46

Zaak C-237/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 4 april 2022 door Mylan IRE Healthcare Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 26 januari 2022 in zaak T-303/16, Mylan IRE Healthcare / Commissie

35

2022/C 213/47

Zaak C-251/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 april 2022 door Scania AB, Scania CV AB, Scania Deutschland GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer — uitgebreid) van 2 februari 2022 in zaak T-799/17, Scania e.a./Commissie

35

2022/C 213/48

Zaak C-62/21: Beschikking van de president van de Vijfde kamer van het Hof van 11 januari 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG / E. Leinfelder GmbH, TL, SW, WL

36

Gerecht

2022/C 213/49

Zaak T-277/21: Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond I) [Uniemerk – Aanvraag voor een Uniepatroonmerk – Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond I – Absolute weigeringsgrond – Geen onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]

37

2022/C 213/50

Zaak T-278/21: Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond II) [Uniemerk – Aanvraag voor een Uniepatroonmerk – Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond II – Absolute weigeringsgrond – Geen onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]

37

2022/C 213/51

Zaak T-279/21: Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond IV) [Uniemerk – Aanvraag voor een Uniebeeldmerk – Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond IV – Absolute weigeringsgrond – Geen onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]

38

2022/C 213/52

Zaak T-280/21: Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond III) [Uniemerk – Aanvraag voor een Uniebeeldmerk – Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond III – Absolute weigeringsgrond – Geen onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]

38

2022/C 213/53

Zaak T-445/21: Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Copal Tree Brands/EUIPO — Sumol + Compal Marcas (COPALLI) [Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk COPALLI – Ouder nationaal woordmerk COMPAL – Relatieve weigeringsgrond – Afbreuk aan de reputatie – Artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 – Ongerechtvaardigd voordeel uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk]

39

2022/C 213/54

Zaak T-368/21: Beschikking van het Gerecht van 24 maart 2022 — Di Taranto / Europees Openbaar Ministerie [Beroep tot nietigverklaring – Institutioneel recht – Nauwere samenwerking bij de instelling van het Europees Openbaar Ministerie – Verordening (EU) 2017/1939 – Benoeming van de gedelegeerde Europese aanklagers van het Europees Openbaar Ministerie – Indirecte onrechtmatigheid – Door de Republiek Italië aangewezen kandidaten – Betwisting van de aanwijzing voor de nationale rechter – Niet-ontvankelijkheid]

39

2022/C 213/55

Zaak T-764/21 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 23 februari 2022 — Atesos medical e.a./Commissie [Kort geding – Medische hulpmiddelen – Richtlijn 93/42/EEG – Verordening (EU) 2017/745 – Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging – Geen spoedeisendheid]

40

2022/C 213/56

Zaak T-22/22 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 31 maart 2022 — AL / Raad (Kort geding – Openbare dienst – Ambtenaren – Tuchtprocedure – Ontslag – Verzoek om voorlopige maatregelen – Spoedeisendheid – Fumus boni juris – Belangenafweging)

40

2022/C 213/57

Zaak T-125/22 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 30 maart 2022 — RT France / Raad (Kort geding – Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren – Schorsing van de omroepactiviteiten van bepaalde media – Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging – Geen spoedeisendheid – Belangenafweging)

41

2022/C 213/58

Zaak T-164/22: Beroep ingesteld op 25 maart 2022 — Ryanair / Commissie

42

2022/C 213/59

Zaak T-181/22: Beroep ingesteld op 6 april 2022 — Pharol/Commissie

42

2022/C 213/60

Zaak T-185/22: Beroep ingesteld op 8 april 2022 — Ryanair / Commissie

43

2022/C 213/61

Zaak T-186/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — BNP Paribas/ECB

44

2022/C 213/62

Zaak T-187/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — BPCE e.a./ECB

45

2022/C 213/63

Zaak T-188/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Crédit agricole e.a./ECB

46

2022/C 213/64

Zaak T-189/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Conféderation nationale du Crédit Mutuel e.a./ECB

46

2022/C 213/65

Zaak T-190/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Banque postale/ECB

47

2022/C 213/66

Zaak T-191/22: Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Société générale/ECB

47

2022/C 213/67

Zaak T-193/22: Beroep ingesteld op 15 april 2022 — OT / Raad

48

2022/C 213/68

Zaak T-144/21: Beschikking van het Gerecht van 28 maart 2022 — El Corte Inglés/EUIPO — Rimex Trading (UNK UNIK)

49

---

| NL | |
| --- | --- |

NL

---

IV Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Hof van Justitie van de Europese Unie

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/1 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/1

---

Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie

(2022/C 213/01)

Laatste publicatie

PB C 207 van 23.5.2022

Historisch overzicht van de vroegere publicaties

PB C 198 van 16.5.2022

PB C 191 van 10.5.2022

PB C 171 van 25.4.2022

PB C 165 van 19.4.2022

PB C 158 van 11.4.2022

PB C 148 van 4.4.2022

Deze teksten zijn beschikbaar in:

EUR-Lex: https://eur-lex.europa.eu

---

V Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

Hof van Justitie

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/2 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/2

---

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Timişoara — Roemenië) — SC Avio Lucos SRL/Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură — Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) — Aparat Central

(Zaak C-116/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Landbouw - Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening - Gemeenschappelijke voorschriften - Regeling inzake één enkele areaalbetaling - Verordening (EG) nr. 73/2009 - Artikel 2, onder c) - Begrip “landbouwactiviteit” - Artikel 35 - Verordening (EG) nr. 1122/2009 - Nationale regeling die vereist dat een rechtstitel wordt overgelegd waaruit het gebruiksrecht blijkt op een perceel landbouwgrond dat in het kader van een concessieovereenkomst ter beschikking van de landbouwer wordt gesteld, en die als voorwaarde voor de geldigheid van een dergelijke overeenkomst stelt dat de toekomstige concessionaris veehouder of eigenaar van dieren is - Concessionaris van weiland die een samenwerkingsovereenkomst heeft gesloten met veehouders - Gezag van gewijsde)

(2022/C 213/02)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Timişoara

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SC Avio Lucos SRL

Verwerende partijen: Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură — Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) — Aparat Central

Dictum

| 1) | Verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003, zoals gewijzigd bij richtlijn (EU) nr. 1310/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013, en verordening (EG) nr. 1122/2009 van de Commissie van 30 november 2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 73/2009 wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan een aanvrager slechts steun uit hoofde van de regeling inzake één enkele areaalbetaling kan verkrijgen indien hij bewijst dat hij een “gebruiksrecht” heeft op de landbouwgrond waarop die aanvraag betrekking heeft, mits de doelstellingen van de betrokken Unieregeling en de algemene beginselen van het Unierecht, in het bijzonder het evenredigheidsbeginsel, worden geëerbiedigd. |
| --- | --- |

1)

Verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003, zoals gewijzigd bij richtlijn (EU) nr. 1310/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013, en verordening (EG) nr. 1122/2009 van de Commissie van 30 november 2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 73/2009 wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan een aanvrager slechts steun uit hoofde van de regeling inzake één enkele areaalbetaling kan verkrijgen indien hij bewijst dat hij een “gebruiksrecht” heeft op de landbouwgrond waarop die aanvraag betrekking heeft, mits de doelstellingen van de betrokken Unieregeling en de algemene beginselen van het Unierecht, in het bijzonder het evenredigheidsbeginsel, worden geëerbiedigd.

| 2) | Verordening nr. 73/2009, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1310/2013, en verordening 1122/2009, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich, in het specifieke geval waarin de persoon die steun uit de regeling inzake één enkele areaalbetaling ontvangt het recht om een perceel landbouwgrond te exploiteren heeft aangetoond door overlegging van een concessieovereenkomst voor weiland dat behoort tot het openbare eigendom van een territoriale bestuurseenheid, niet verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan een dergelijke overeenkomst slechts geldig kan worden gesloten indien de toekomstige concessionaris veehouder of eigenaar van dieren is. |
| --- | --- |

2)

Verordening nr. 73/2009, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1310/2013, en verordening 1122/2009, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich, in het specifieke geval waarin de persoon die steun uit de regeling inzake één enkele areaalbetaling ontvangt het recht om een perceel landbouwgrond te exploiteren heeft aangetoond door overlegging van een concessieovereenkomst voor weiland dat behoort tot het openbare eigendom van een territoriale bestuurseenheid, niet verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan een dergelijke overeenkomst slechts geldig kan worden gesloten indien de toekomstige concessionaris veehouder of eigenaar van dieren is.

| 3) | Artikel 2, onder c), van verordening nr. 73/2009, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1310/2013, moet aldus worden uitgelegd dat het begrip “landbouwactiviteit” ook ziet op een activiteit waarbij een persoon een perceel weiland in concessie neemt en vervolgens met veehouders een samenwerkingsovereenkomst sluit op grond waarvan deze veehouders hun vee laten grazen op het perceel onder concessie, en de concessionaris het gebruiksrecht op de grond behoudt maar zich ertoe verbindt om het grazen niet te belemmeren en om het weiland te onderhouden, mits deze onderhoudswerkzaamheden voldoen aan de voorwaarden die zijn vastgesteld in de in bijlage III bij deze verordening bedoelde facultatieve norm. |
| --- | --- |

3)

Artikel 2, onder c), van verordening nr. 73/2009, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1310/2013, moet aldus worden uitgelegd dat het begrip “landbouwactiviteit” ook ziet op een activiteit waarbij een persoon een perceel weiland in concessie neemt en vervolgens met veehouders een samenwerkingsovereenkomst sluit op grond waarvan deze veehouders hun vee laten grazen op het perceel onder concessie, en de concessionaris het gebruiksrecht op de grond behoudt maar zich ertoe verbindt om het grazen niet te belemmeren en om het weiland te onderhouden, mits deze onderhoudswerkzaamheden voldoen aan de voorwaarden die zijn vastgesteld in de in bijlage III bij deze verordening bedoelde facultatieve norm.

| 4) | Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de toepassing — in de rechtsorde van een lidstaat — van het beginsel van het gezag van gewijsde dat er, in het kader van een tussen dezelfde partijen gevoerd geding over de rechtmatigheid van de terugvordering van aan de steunaanvrager uit hoofde van één enkele areaalbetaling betaalde bedragen, aan in de weg staat dat de aangezochte rechter onderzoekt of de nationale vereisten betreffende de rechtmatigheid van de titel op grond waarvan de landbouwgrond waarop de steunaanvraag betrekking heeft wordt geëxploiteerd, verenigbaar zijn met het Unierecht, op grond dat die terugvordering is gebaseerd op dezelfde feiten tussen dezelfde partijen en op dezelfde nationale regeling als die welke zijn beoordeeld in een eerdere rechterlijke beslissing die definitief is geworden. |
| --- | --- |

4)

Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de toepassing — in de rechtsorde van een lidstaat — van het beginsel van het gezag van gewijsde dat er, in het kader van een tussen dezelfde partijen gevoerd geding over de rechtmatigheid van de terugvordering van aan de steunaanvrager uit hoofde van één enkele areaalbetaling betaalde bedragen, aan in de weg staat dat de aangezochte rechter onderzoekt of de nationale vereisten betreffende de rechtmatigheid van de titel op grond waarvan de landbouwgrond waarop de steunaanvraag betrekking heeft wordt geëxploiteerd, verenigbaar zijn met het Unierecht, op grond dat die terugvordering is gebaseerd op dezelfde feiten tussen dezelfde partijen en op dezelfde nationale regeling als die welke zijn beoordeeld in een eerdere rechterlijke beslissing die definitief is geworden.

---

(1)  PB C 279 van 24.8.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/3 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/3

---

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — G.D. / Commissioner of An Garda Síochána, Minister for Communications, Energy and Natural Resources, Attorney General

(Zaak C-140/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Verwerking van persoonsgegevens in de sector elektronische communicatie - Vertrouwelijkheid van communicaties - Aanbieders van elektronische-communicatiediensten - Algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens - Toegang tot bewaarde gegevens - Rechterlijke toetsing a posteriori - Richtlijn 2002/58/EG - Artikel 15, lid 1 - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1 - Mogelijkheid voor een nationale rechter om de werking in de tijd te beperken van een ongeldigverklaring van met het Unierecht onverenigbare nationale wetgeving - Geen)

(2022/C 213/03)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Supreme Court

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: G.D.

Verwerende partijen: Commissioner of An Garda Síochána, Minister for Communications, Energy and Natural Resources, Attorney General

Dictum

| 1) | Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, gelezen in het licht van de artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen wettelijke maatregelen die met het oog op de bestrijding van zware criminaliteit en de voorkoming van ernstige bedreigingen van de openbare veiligheid preventief voorzien in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens. Artikel 15, lid 1, gelezen in het licht van de artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten, verzet zich daarentegen niet tegen wettelijke maatregelen die met het oog op de bestrijding van zware criminaliteit en de voorkoming van ernstige bedreigingen van de openbare veiligheid voorzien in:






  — | een gerichte bewaring van verkeers- en locatiegegevens, die op basis van objectieve en niet-discriminatoire factoren wordt afgebakend aan de hand van categorieën betrokken personen of aan de hand van een geografisch criterium, voor een periode die niet langer is dan strikt noodzakelijk, maar die kan worden verlengd; |
| --- | --- | --- |

1)

Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, gelezen in het licht van de artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen wettelijke maatregelen die met het oog op de bestrijding van zware criminaliteit en de voorkoming van ernstige bedreigingen van de openbare veiligheid preventief voorzien in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens. Artikel 15, lid 1, gelezen in het licht van de artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten, verzet zich daarentegen niet tegen wettelijke maatregelen die met het oog op de bestrijding van zware criminaliteit en de voorkoming van ernstige bedreigingen van de openbare veiligheid voorzien in:

—

een gerichte bewaring van verkeers- en locatiegegevens, die op basis van objectieve en niet-discriminatoire factoren wordt afgebakend aan de hand van categorieën betrokken personen of aan de hand van een geografisch criterium, voor een periode die niet langer is dan strikt noodzakelijk, maar die kan worden verlengd;

| — | een algemene en ongedifferentieerde bewaring van de IP-adressen die zijn toegewezen aan de bron van een verbinding, voor een periode die niet langer is dan strikt noodzakelijk; |
| --- | --- |

—

een algemene en ongedifferentieerde bewaring van de IP-adressen die zijn toegewezen aan de bron van een verbinding, voor een periode die niet langer is dan strikt noodzakelijk;

| — | een algemene en ongedifferentieerde bewaring van de gegevens inzake de burgerlijke identiteit van de gebruikers van elektronische-communicatiemiddelen; |
| --- | --- |

—

een algemene en ongedifferentieerde bewaring van de gegevens inzake de burgerlijke identiteit van de gebruikers van elektronische-communicatiemiddelen;

| — | de mogelijkheid om via een aan effectieve rechterlijke toetsing onderworpen beslissing van de bevoegde autoriteit aan aanbieders van elektronische-communicatiediensten een bevel op te leggen tot spoedbewaring van de in hun handen zijnde verkeers- en locatiegegevens gedurende een bepaalde periode, |
| --- | --- |

—

de mogelijkheid om via een aan effectieve rechterlijke toetsing onderworpen beslissing van de bevoegde autoriteit aan aanbieders van elektronische-communicatiediensten een bevel op te leggen tot spoedbewaring van de in hun handen zijnde verkeers- en locatiegegevens gedurende een bepaalde periode,

mits die maatregelen, door het gebruik van duidelijke en nauwkeurige regels, verzekeren dat de betrokken gegevens slechts worden bewaard indien aan de daarvoor geldende materiële en procedurele voorwaarden wordt voldaan, en dat de betrokken personen beschikken over effectieve waarborgen tegen het risico van misbruik.

| 2) | Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136, gelezen in het licht van de artikelen 7, 8, 11 en artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen nationale wetgeving op grond waarvan de gecentraliseerde behandeling van verzoeken om toegang tot door aanbieders van elektronische-communicatiediensten bewaarde gegevens die de politie doet tijdens het onderzoek naar en de vervolging van ernstige strafbare feiten, is opgedragen aan een politiefunctionaris, bijgestaan door een binnen de politie opgerichte eenheid die een zekere mate van autonomie heeft bij de uitvoering van haar taak en waarvan de beslissingen later door een rechter kunnen worden getoetst. |
| --- | --- |

2)

Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136, gelezen in het licht van de artikelen 7, 8, 11 en artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen nationale wetgeving op grond waarvan de gecentraliseerde behandeling van verzoeken om toegang tot door aanbieders van elektronische-communicatiediensten bewaarde gegevens die de politie doet tijdens het onderzoek naar en de vervolging van ernstige strafbare feiten, is opgedragen aan een politiefunctionaris, bijgestaan door een binnen de politie opgerichte eenheid die een zekere mate van autonomie heeft bij de uitvoering van haar taak en waarvan de beslissingen later door een rechter kunnen worden getoetst.

| 3) | Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een nationale rechter de werking in de tijd beperkt van de ongeldigverklaring van nationale wetgeving die aanbieders van elektronische-communicatiediensten een algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens oplegt, die hij op grond van het nationale recht dient uit te spreken wegens de onverenigbaarheid van die wetgeving met artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136, gelezen in het licht van het Handvest van de grondrechten. De toelaatbaarheid van de via die bewaring verkregen bewijzen is een kwestie die overeenkomstig het beginsel van de procedurele autonomie van de lidstaten onder het nationale recht valt, op voorwaarde dat met name de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid worden geëerbiedigd. |
| --- | --- |

3)

Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een nationale rechter de werking in de tijd beperkt van de ongeldigverklaring van nationale wetgeving die aanbieders van elektronische-communicatiediensten een algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens oplegt, die hij op grond van het nationale recht dient uit te spreken wegens de onverenigbaarheid van die wetgeving met artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136, gelezen in het licht van het Handvest van de grondrechten. De toelaatbaarheid van de via die bewaring verkregen bewijzen is een kwestie die overeenkomstig het beginsel van de procedurele autonomie van de lidstaten onder het nationale recht valt, op voorwaarde dat met name de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid worden geëerbiedigd.

---

(1)  PB C 247 van 27.7.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/5 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/5

---

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 april 2022 — Europese Commissie / Raad van de Europese Unie

(Zaak C-161/20) (1)

(Beroep tot nietigverklaring - In de handeling van het Comité van permanente vertegenwoordigers (Coreper) van 5 februari 2020 vervat besluit van de Raad, waarbij de aan de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) gerichte bijdrage betreffende de vaststelling van levenscyclusrichtsnoeren voor de raming van de broeikasgasemissies ‚van bron tot tank’ van duurzame alternatieve brandstoffen werd goedgekeurd - Artikel 17, lid 1, VEU - Externe vertegenwoordiging van de Europese Unie - Toezending van deze bijdrage aan de IMO door de lidstaat die het voorzitterschap van de Raad bekleedt, namens de lidstaten en de Commissie)

(2022/C 213/04)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J.-F. Brakeland, S. L. Kalėda, W. Mölls en E. Georgieva, vervolgens J.-F. Brakeland, S.L. Kalėda en E. Georgieva, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: N. Rouam, K. Michoel, T. Haas en A. Norberg, gemachtigden)

Interveniënten aan de zijde van de verwerende partij: Koninkrijk België (vertegenwoordigers: S. Baeyens en P. Cottin, gemachtigden, bijgestaan door V. Van Thuyne en W. Timmermans, advocaten), Tsjechische Republiek (vertegenwoordigers: M. Smolek, J. Vláčil, D. Czechová, K. Najmanová en L. Březinová, gemachtigden), Koninkrijk Denemarken (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Nymann-Lindegren, M. Jespersen, V. Pasternak Jørgensen en M. Søndahl Wolff, vervolgens V. Pasternak Jørgensen en M. Søndahl Wolff, gemachtigden), Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: D. Klebs en J. Möller, gemachtigden), Helleense Republiek (vertegenwoordiger: S. Chala, gemachtigde), Franse Republiek (vertegenwoordigers: J.-L. Carré, T. Stéhelin en A.-L. Desjonquères, gemachtigden), Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: M. K. Bulterman, M. H. S. Gijzen en J. M. Hoogveld, gemachtigden), Republiek Finland (vertegenwoordiger: H. Leppo, gemachtigde), Koninkrijk Zweden (vertegenwoordigers: O. Simonsson, J. Lundberg, C. Meyer-Seitz, A. M. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, H. Shev, H. Eklinder en R. Shahsavan Eriksson, gemachtigden)

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van de Raad van de Europese Unie. |
| --- | --- |

2)

De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van de Raad van de Europese Unie.

| 3) | Het Koninkrijk België, de Tsjechische Republiek, het Koninkrijk Denemarken, de Bondsrepubliek Duitsland, de Helleense Republiek, de Franse Republiek, het Koninkrijk der Nederlanden, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden dragen hun eigen kosten. |
| --- | --- |

3)

Het Koninkrijk België, de Tsjechische Republiek, het Koninkrijk Denemarken, de Bondsrepubliek Duitsland, de Helleense Republiek, de Franse Republiek, het Koninkrijk der Nederlanden, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden dragen hun eigen kosten.

---

(1)  PB C 209 van 22.6.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/5 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/5

---

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Alba Iulia — Roemenië) — SC Avio Lucos SRL/Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură — Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) — Aparat Central

(Zaak C-176/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Landbouw - Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening - Gemeenschappelijke voorschriften - Regeling inzake één enkele areaalbetaling - Verordening (EU) nr. 1307/2013 - Artikel 4, lid 1, onder a) en c), en lid 2, onder b) - Nationale regeling die voor rechtstreekse steunverlening als voorwaarde stelt dat de landbouwer zijn eigen dieren houdt - Artikel 9, lid 1 - Begrip “actieve landbouwer” - Verordening (EU) nr. 1306/2013 - Artikel 60 - Omzeilingsclausule - Begrip “kunstmatig gecreëerde voorwaarden”)

(2022/C 213/05)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Alba Iulia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SC Avio Lucos SRL

Verwerende partijen: Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură — Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) — Aparat Central

Dictum

| 1) | Artikel 4, lid 1, onder c), iii), en lid 2, onder b), van verordening (EU) nr. 1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordening (EG) nr. 637/2008 van de Raad en verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling waarin is bepaald dat de in die bepalingen bedoelde minimumactiviteit op landbouwarealen die in een voor begrazing of teelt geschikte natuurlijke staat worden gehouden, door de landbouwer moet worden verricht met zijn eigen dieren. |
| --- | --- |

1)

Artikel 4, lid 1, onder c), iii), en lid 2, onder b), van verordening (EU) nr. 1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordening (EG) nr. 637/2008 van de Raad en verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling waarin is bepaald dat de in die bepalingen bedoelde minimumactiviteit op landbouwarealen die in een voor begrazing of teelt geschikte natuurlijke staat worden gehouden, door de landbouwer moet worden verricht met zijn eigen dieren.

| 2) | Artikel 4, lid 1, onder a) en c), en artikel 9, lid 1, van verordening nr. 1307/2013 moeten aldus worden uitgelegd dat een rechtspersoon die een concessieovereenkomst heeft gesloten met betrekking tot een areaal grasland dat toebehoort aan een gemeente, en die dit areaal laat begrazen door dieren die om niet zijn geleend van natuurlijke personen die deze dieren in eigendom hebben, onder het begrip “actieve landbouwer” in de zin van deze tweede bepaling valt, mits die persoon op dat areaal een “minimumactiviteit” in de zin van artikel 4, lid 1, onder c), iii), van die verordening uitoefent. |
| --- | --- |

2)

Artikel 4, lid 1, onder a) en c), en artikel 9, lid 1, van verordening nr. 1307/2013 moeten aldus worden uitgelegd dat een rechtspersoon die een concessieovereenkomst heeft gesloten met betrekking tot een areaal grasland dat toebehoort aan een gemeente, en die dit areaal laat begrazen door dieren die om niet zijn geleend van natuurlijke personen die deze dieren in eigendom hebben, onder het begrip “actieve landbouwer” in de zin van deze tweede bepaling valt, mits die persoon op dat areaal een “minimumactiviteit” in de zin van artikel 4, lid 1, onder c), iii), van die verordening uitoefent.

| 3) | Artikel 60 van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat de situatie waarin een persoon die financiële steun in het kader van de regeling inzake één enkele areaalbetaling aanvraagt, ter ondersteuning van zijn aanvraag een concessieovereenkomst betreffende een areaal grasland en bruikleenovereenkomsten betreffende het gebruik om niet van voor de begrazing van dat areaal bestemde dieren overlegt, onder het begrip “kunstmatig gecreëerde voorwaarden” in de zin van die bepaling kan vallen, voor zover uit een geheel van objectieve omstandigheden blijkt dat, in weerwil van de formele naleving van de door de relevante regeling opgelegde voorwaarden, het door deze regeling beoogde doel niet werd bereikt, en is aangetoond dat het de bedoeling was om een door de Unieregeling toegekend voordeel te verkrijgen door kunstmatig de voorwaarden te scheppen waaronder het recht op dat voordeel ontstaat. |
| --- | --- |

3)

Artikel 60 van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat de situatie waarin een persoon die financiële steun in het kader van de regeling inzake één enkele areaalbetaling aanvraagt, ter ondersteuning van zijn aanvraag een concessieovereenkomst betreffende een areaal grasland en bruikleenovereenkomsten betreffende het gebruik om niet van voor de begrazing van dat areaal bestemde dieren overlegt, onder het begrip “kunstmatig gecreëerde voorwaarden” in de zin van die bepaling kan vallen, voor zover uit een geheel van objectieve omstandigheden blijkt dat, in weerwil van de formele naleving van de door de relevante regeling opgelegde voorwaarden, het door deze regeling beoogde doel niet werd bereikt, en is aangetoond dat het de bedoeling was om een door de Unieregeling toegekend voordeel te verkrijgen door kunstmatig de voorwaarden te scheppen waaronder het recht op dat voordeel ontstaat.

---

(1)  PB C 297 van 7.9.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/6 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/6

---

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Niedersächsische Finanzgericht — Duitsland) — I GmbH / Finanzamt H

(Zaak C-228/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 132, lid 1, onder b) - Vrijstellingen voor bepaalde handelingen van algemeen belang - Vrijstelling voor ziekenhuisverpleging en medische verzorging - Particulier ziekenhuis - Naar behoren erkende inrichting - Vergelijkbare sociale voorwaarden)

(2022/C 213/06)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Niedersächsisches Finanzgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: I GmbH

Verwerende partij: Finanzamt H

Dictum

| 1) | Artikel 132, lid 1, onder b), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling die bepaalt dat de door een particulier ziekenhuis verleende zorgdiensten van de belasting over de toegevoegde waarde zijn vrijgesteld indien dit ziekenhuis als gevolg van de opneming in het ziekenhuisplan van een deelstaat of de sluiting van zorgverleningscontracten met wettelijke ziekenfondsen of vrijwillige ziekenfondsen is erkend overeenkomstig de nationale bepalingen betreffende de algemene ziektekostenverzekering, en die regeling ertoe leidt dat vergelijkbare particuliere ziekenhuizen die onder vergelijkbare sociale voorwaarden als publiekrechtelijke instellingen soortgelijke diensten verstrekken, anders worden behandeld wat de in die bepaling neergelegde vrijstelling betreft. |
| --- | --- |

1)

Artikel 132, lid 1, onder b), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling die bepaalt dat de door een particulier ziekenhuis verleende zorgdiensten van de belasting over de toegevoegde waarde zijn vrijgesteld indien dit ziekenhuis als gevolg van de opneming in het ziekenhuisplan van een deelstaat of de sluiting van zorgverleningscontracten met wettelijke ziekenfondsen of vrijwillige ziekenfondsen is erkend overeenkomstig de nationale bepalingen betreffende de algemene ziektekostenverzekering, en die regeling ertoe leidt dat vergelijkbare particuliere ziekenhuizen die onder vergelijkbare sociale voorwaarden als publiekrechtelijke instellingen soortgelijke diensten verstrekken, anders worden behandeld wat de in die bepaling neergelegde vrijstelling betreft.

| 2) | Artikel 132, lid 1, onder b), van richtlijn 2006/112 moet aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteiten van een lidstaat, om te bepalen of de door een particulier ziekenhuis verleende zorgdiensten worden verstrekt onder sociale voorwaarden die vergelijkbaar zijn met die welke gelden voor publiekrechtelijke lichamen, rekening kunnen houden met de in de regelgeving opgenomen voorwaarden die van toepassing zijn op de diensten van publiekrechtelijke ziekenhuizen, alsmede met indicatoren voor de prestaties van dat particuliere ziekenhuis op het gebied van personeel, gebouwen en uitrusting alsmede de economische efficiëntie van het beheer ervan, voor zover deze indicatoren ook van toepassing zijn op publiekrechtelijke ziekenhuizen, wanneer met die voorwaarden en indicatoren wordt beoogd om de kosten van medische verzorging te verlagen en zorg van goede kwaliteit beter toegankelijk te maken voor particulieren. Ook kan rekening worden gehouden met de wijze van berekening van de vaste tarieven per dag en de omstandigheid dat de door dat particuliere ziekenhuis verstrekte diensten worden vergoed uit hoofde van het socialezekerheidsstelsel of middels met overheidsinstanties gesloten overeenkomsten, zodat de kosten voor de patiënt vergelijkbaar zijn met die welke een patiënt in een openbaar ziekenhuis voor soortgelijke diensten moet dragen. |
| --- | --- |

2)

Artikel 132, lid 1, onder b), van richtlijn 2006/112 moet aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteiten van een lidstaat, om te bepalen of de door een particulier ziekenhuis verleende zorgdiensten worden verstrekt onder sociale voorwaarden die vergelijkbaar zijn met die welke gelden voor publiekrechtelijke lichamen, rekening kunnen houden met de in de regelgeving opgenomen voorwaarden die van toepassing zijn op de diensten van publiekrechtelijke ziekenhuizen, alsmede met indicatoren voor de prestaties van dat particuliere ziekenhuis op het gebied van personeel, gebouwen en uitrusting alsmede de economische efficiëntie van het beheer ervan, voor zover deze indicatoren ook van toepassing zijn op publiekrechtelijke ziekenhuizen, wanneer met die voorwaarden en indicatoren wordt beoogd om de kosten van medische verzorging te verlagen en zorg van goede kwaliteit beter toegankelijk te maken voor particulieren. Ook kan rekening worden gehouden met de wijze van berekening van de vaste tarieven per dag en de omstandigheid dat de door dat particuliere ziekenhuis verstrekte diensten worden vergoed uit hoofde van het socialezekerheidsstelsel of middels met overheidsinstanties gesloten overeenkomsten, zodat de kosten voor de patiënt vergelijkbaar zijn met die welke een patiënt in een openbaar ziekenhuis voor soortgelijke diensten moet dragen.

---

(1)  PB C 271 van 17.8.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/7 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/7

---

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Emilia Romagna — Italië) — PG / Ministero della Giustizia, CSM — Consiglio Superiore della Magistratura, Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Gevoegde zaken C-236/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Clausules 2 en 4 - Raamovereenkomst van het EVV, Unice en CEEP inzake deeltijdarbeid - Clausule 4 - Non-discriminatiebeginsel - Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Vrederechters en gewone rechters - Clausule 5 - Maatregelen ter bestraffing van misbruik van overeenkomsten voor bepaalde tijd - Richtlijn 2003/88/EG - Artikel 7 - Jaarlijkse vakantie met behoud van loon)

(2022/C 213/07)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per la Emilia Romagna

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: PG

Verwerende partij: Ministero della Giustizia, CSM — Consiglio Superiore della Magistratura, Presidenza del Consiglio dei Ministri

in tegenwoordigheid van: Unione Nazionale Giudici di Pace (Unagipa), TR, PV, Associazione Nazionale Giudici di Pace — ANGDP, RF, GA, GOT Non Possiamo Più Tacere, Unione Nazionale Italiana Magistrati Onorari — UNIMO

Dictum

| 1) | Artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, clausule 4 van de op 6 juni 1997 gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/23/EG van de Raad van 7 april 1998, en clausule 4 van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling die voor een vrederechter niet voorziet in enig recht op een jaarlijkse vakantie van 30 dagen met behoud van loon noch in een stelsel van sociale rechten en sociale zekerheid dat wordt bepaald door de arbeidsverhouding, zoals het stelsel dat is vastgesteld voor gewone rechters, indien die vrederechter valt onder het begrip “deeltijdwerker” in de zin van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid en/of “werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd” in de zin van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, en zich in een situatie bevindt die vergelijkbaar is met die van een gewone rechter. |
| --- | --- |

1)

Artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, clausule 4 van de op 6 juni 1997 gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/23/EG van de Raad van 7 april 1998, en clausule 4 van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling die voor een vrederechter niet voorziet in enig recht op een jaarlijkse vakantie van 30 dagen met behoud van loon noch in een stelsel van sociale rechten en sociale zekerheid dat wordt bepaald door de arbeidsverhouding, zoals het stelsel dat is vastgesteld voor gewone rechters, indien die vrederechter valt onder het begrip “deeltijdwerker” in de zin van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid en/of “werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd” in de zin van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, en zich in een situatie bevindt die vergelijkbaar is met die van een gewone rechter.

| 2) | Clausule 5, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan een arbeidsverhouding voor bepaalde tijd ten hoogste drie opeenvolgende malen mag worden vernieuwd, telkens voor vier jaar, en voor een totale duur van niet meer dan 16 jaar, en die niet voorziet in de mogelijkheid om de oneigenlijke vernieuwing van arbeidsverhoudingen daadwerkelijk en afschrikkend te bestraffen. |
| --- | --- |

2)

Clausule 5, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan een arbeidsverhouding voor bepaalde tijd ten hoogste drie opeenvolgende malen mag worden vernieuwd, telkens voor vier jaar, en voor een totale duur van niet meer dan 16 jaar, en die niet voorziet in de mogelijkheid om de oneigenlijke vernieuwing van arbeidsverhoudingen daadwerkelijk en afschrikkend te bestraffen.

---

(1)  PB C 271 van 17.08.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/8 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/8

---

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Bucureşti — Roemenië) — Berlin Chemie A. Menarini SRL/Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti

(Zaak C-333/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 44 - Plaats van een dienst - Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 - Artikel 11, lid 1 - Verrichten van diensten - Fiscaal aanknopingspunt - Begrip “vaste inrichting” - Vennootschap van een lidstaat die is verbonden met een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap - Geschikte structuur wat personeel en technische middelen betreft - Geschiktheid om diensten af te nemen en te gebruiken voor de eigen behoeften van de vaste inrichting - Diensten op het gebied van marketing, regelgeving, reclame en vertegenwoordiging verricht door een verbonden vennootschap ten behoeve van de ontvangende vennootschap)

(2022/C 213/08)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Bucureşti

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Berlin Chemie A. Menarini SRL

Verwerende partij: Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti

in tegenwoordigheid van: Berlin Chemie AG

Dictum

Artikel 44 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/8/EG van de Raad van 12 februari 2008, en artikel 11 van uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 van de Raad van 15 maart 2011 houdende vaststelling van maatregelen ter uitvoering van richtlijn 2006/112 moeten aldus worden uitgelegd dat een vennootschap met statutaire zetel in een lidstaat niet beschikt over een vaste inrichting in een andere lidstaat op grond dat deze vennootschap aldaar een dochtervennootschap heeft die personeel en technische middelen ter beschikking stelt in het kader van overeenkomsten waarbij de dochtervennootschap uitsluitend voor die vennootschap diensten op het gebied van marketing, regelgeving, reclame en vertegenwoordiging verricht die haar verkoopvolume direct kunnen beïnvloeden.

---

(1)  PB C 339 van 12.10.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/9 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/9

---

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Helsingin hallinto-oikeus — Finland) — A SCPI

(Zaak C-342/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Artikelen 63 en 65 VWEU - Vrij verkeer van kapitaal - Beperkingen - Belasting over de inkomsten van rechtspersonen - Vrijstelling voor beleggingsfondsen - Voorwaarden voor vrijstelling - Voorwaarde met betrekking tot een bij overeenkomst opgericht fonds)

(2022/C 213/09)

Procestaal: Fins

Verwijzende rechter

Helsingin hallinto-oikeus

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: A SCPI

in tegenwoordigheid van: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

Dictum

De artikelen 63 en 65 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling die, doordat de vrijstelling voor de huurinkomsten en de winsten op de vervreemding van onroerend goed of aandelen in vennootschappen die eigenaar zijn van onroerend goed daarbij uitsluitend wordt voorbehouden aan rechtens bij overeenkomst opgerichte beleggingsfondsen, een rechtens bij statuten opgerichte niet-ingezeten alternatieve beleggingsinstelling uitsluit van die vrijstelling, hoewel deze laatste in haar lidstaat van vestiging onder een fiscale transparantieregeling valt en in deze laatste lidstaat niet aan inkomstenbelasting is onderworpen.

---

(1)  PB C 339 van 12.10.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/9 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/9

---

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona — Spanje) — EL, TP/Caixabank SA

(Zaak C-385/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten - Richtlijn 93/13/EEG - Doeltreffendheidsbeginsel - Gelijkwaardigheidsbeginsel - Gerechtelijke procedure tot vaststelling van het oneerlijke karakter van een contractueel beding - Bevoegdheid van de nationale rechter tot ambtshalve toetsing - Nationale procedure voor de begroting van proceskosten - Als advocatenhonoraria vergoedbare kosten)

(2022/C 213/10)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: EL, TP

Verwerende partij: Caixabank SA

Dictum

| 1) | Artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling die, in het kader van de begroting van de kosten die verband houden met een beroep betreffende het oneerlijke karakter van een contractueel beding, voorziet in een maximumbedrag voor de advocatenhonoraria die een ten gronde in het gelijk gestelde consument op de in de kosten veroordeelde verkoper kan verhalen, mits de consument met dat maximumbedrag een redelijke vergoeding ontvangt die evenredig is aan de kosten die hij objectief heeft moeten maken om een dergelijke vordering in te stellen. |
| --- | --- |

1)

Artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling die, in het kader van de begroting van de kosten die verband houden met een beroep betreffende het oneerlijke karakter van een contractueel beding, voorziet in een maximumbedrag voor de advocatenhonoraria die een ten gronde in het gelijk gestelde consument op de in de kosten veroordeelde verkoper kan verhalen, mits de consument met dat maximumbedrag een redelijke vergoeding ontvangt die evenredig is aan de kosten die hij objectief heeft moeten maken om een dergelijke vordering in te stellen.

| 2) | Artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling volgens welke de waarde van de vordering, die als grondslag dient voor de berekening van de kosten die de in het kader van een beroep betreffende een oneerlijk contractueel beding in het gelijk gestelde consument kan verhalen, moet worden bepaald in het verzoekschrift of, bij gebreke daarvan, bij die regeling wordt vastgesteld, zonder dat dat gegeven daarna kan worden gewijzigd, mits de in laatste instantie met de begroting van de kosten belaste rechter vrij blijft om de reële waarde van de vordering voor de consument te bepalen en er daarbij voor zorgt dat deze consument aanspraak kan maken op de vergoeding van een redelijk bedrag dat evenredig is aan de kosten die hij objectief gezien moest maken om een dergelijke procedure in te stellen. |
| --- | --- |

2)

Artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling volgens welke de waarde van de vordering, die als grondslag dient voor de berekening van de kosten die de in het kader van een beroep betreffende een oneerlijk contractueel beding in het gelijk gestelde consument kan verhalen, moet worden bepaald in het verzoekschrift of, bij gebreke daarvan, bij die regeling wordt vastgesteld, zonder dat dat gegeven daarna kan worden gewijzigd, mits de in laatste instantie met de begroting van de kosten belaste rechter vrij blijft om de reële waarde van de vordering voor de consument te bepalen en er daarbij voor zorgt dat deze consument aanspraak kan maken op de vergoeding van een redelijk bedrag dat evenredig is aan de kosten die hij objectief gezien moest maken om een dergelijke procedure in te stellen.

---

(1)  PB C 423 van 7.12.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/10 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/10

---

Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2022 — Solar Ileias Bompaina AE / Europese Commissie

(Zaak C-429/20 P) (1)

(Hogere voorziening - Staatssteun - Markt voor elektriciteit die is opgewekt uit hernieuwbare energiebronnen - Nationale wetgeving die beweerdelijk tot gevolg heeft dat een onrechtmatig voordeel wordt toegekend aan elektriciteitsleveranciers - Klacht bij de Europese Commissie - Besluit tot afwijzing zonder dat de formele onderzoeksprocedure wordt ingeleid - Beroep tot nietigverklaring - Verordening (EU) 2015/1589 - Artikel 1, onder h) - Begrip “belanghebbende partij” - Niet-ontvankelijkheid)

(2022/C 213/11)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Solar Ileias Bompaina AE (vertegenwoordigers: A. Metaxas, dikigoros, en A. Bartosch, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Stromsky en K. Herrmann, gemachtigden)

Dictum

| 1) | De hogere voorziening wordt afgewezen. |
| --- | --- |

1)

De hogere voorziening wordt afgewezen.

| 2) | Solar Ileias Bompaina AE wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Solar Ileias Bompaina AE wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 359 van 26.10.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/11 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/11

---

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 april 2022 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP) / LM (C-447/20), BD, Autoridade Tributária e Aduaneira (C-448/20)

(Gevoegde zaken C-447/20 en C-448/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 - Eigen middelen van de Europese Unie - Bescherming van de financiële belangen van de Unie - Vervolging van onregelmatigheden - Artikel 4 - Vaststelling van administratieve maatregelen - Artikel 3, lid 1 - Verjaringstermijn van de vervolging - Verstrijken - Inroepbaarheid in het kader van de invorderingsprocedure - Artikel 3, lid 2 - Uitvoeringstermijn - Toepasselijkheid - Aanvang - Stuiting en schorsing - Beoordelingsmarge van de lidstaten)

(2022/C 213/12)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)

Verwerende partijen: LM (C-447/20), BD, Autoridade Tributária e Aduaneira (C-448/20)

Dictum

| 1) | Artikel 3, lid 1, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie moet aldus worden uitgelegd dat, onder voorbehoud van eerbiediging van de beginselen van doeltreffendheid en gelijkwaardigheid, deze bepaling zich niet verzet tegen een nationale regeling krachtens welke de adressaat van een besluit tot invordering van wederrechtelijk geïnde bedragen, dat is vastgesteld na het verstrijken van de in die bepaling bedoelde verjaringstermijn van de vervolging, gehouden is om — op straffe van verval — de onregelmatigheid van dat besluit binnen een bepaalde termijn bij de bevoegde bestuursrechter aan te voeren ter betwisting van dat besluit, en zich niet meer kan verzetten tegen de uitvoering van dat besluit door diezelfde onregelmatigheid aan te voeren in het kader van de tegen hem ingeleide gerechtelijke invorderingsprocedure. |
| --- | --- |

1)

Artikel 3, lid 1, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie moet aldus worden uitgelegd dat, onder voorbehoud van eerbiediging van de beginselen van doeltreffendheid en gelijkwaardigheid, deze bepaling zich niet verzet tegen een nationale regeling krachtens welke de adressaat van een besluit tot invordering van wederrechtelijk geïnde bedragen, dat is vastgesteld na het verstrijken van de in die bepaling bedoelde verjaringstermijn van de vervolging, gehouden is om — op straffe van verval — de onregelmatigheid van dat besluit binnen een bepaalde termijn bij de bevoegde bestuursrechter aan te voeren ter betwisting van dat besluit, en zich niet meer kan verzetten tegen de uitvoering van dat besluit door diezelfde onregelmatigheid aan te voeren in het kader van de tegen hem ingeleide gerechtelijke invorderingsprocedure.

| 2) | Artikel 3, lid 2, eerste alinea, van verordening nr. 2988/95 moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling rechtstreekse werking heeft in de nationale rechtsorden zonder dat de nationale instanties uitvoeringsmaatregelen hoeven vast te stellen. Daaruit volgt dat de adressaat van een besluit tot invordering van wederrechtelijk geïnde bedragen in elk geval moet kunnen aanvoeren dat de uitvoeringstermijn van artikel 3, lid 2, eerste alinea, van deze verordening of, in voorkomend geval, de verlengde uitvoeringstermijn overeenkomstig artikel 3, lid 3, van deze verordening is verstreken, teneinde zich te verzetten tegen de gedwongen invordering van deze bedragen. |
| --- | --- |

2)

Artikel 3, lid 2, eerste alinea, van verordening nr. 2988/95 moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling rechtstreekse werking heeft in de nationale rechtsorden zonder dat de nationale instanties uitvoeringsmaatregelen hoeven vast te stellen. Daaruit volgt dat de adressaat van een besluit tot invordering van wederrechtelijk geïnde bedragen in elk geval moet kunnen aanvoeren dat de uitvoeringstermijn van artikel 3, lid 2, eerste alinea, van deze verordening of, in voorkomend geval, de verlengde uitvoeringstermijn overeenkomstig artikel 3, lid 3, van deze verordening is verstreken, teneinde zich te verzetten tegen de gedwongen invordering van deze bedragen.

| 3) | Artikel 3, lid 2, eerste alinea, van verordening nr. 2988/95 moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling volgens welke de in die bepaling vastgestelde uitvoeringstermijn begint te lopen op de datum van vaststelling van een besluit waarbij de terugbetaling van wederrechtelijk geïnde bedragen wordt gelast, aangezien die termijn moet aanvangen op de dag waarop dat besluit definitief wordt, dat wil zeggen de dag waarop de beroepstermijnen verstrijken of de beroepsmogelijkheden zijn uitgeput. |
| --- | --- |

3)

Artikel 3, lid 2, eerste alinea, van verordening nr. 2988/95 moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling volgens welke de in die bepaling vastgestelde uitvoeringstermijn begint te lopen op de datum van vaststelling van een besluit waarbij de terugbetaling van wederrechtelijk geïnde bedragen wordt gelast, aangezien die termijn moet aanvangen op de dag waarop dat besluit definitief wordt, dat wil zeggen de dag waarop de beroepstermijnen verstrijken of de beroepsmogelijkheden zijn uitgeput.

| 4) | Artikel 3, lid 2, tweede alinea, van verordening nr. 2988/95 moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling zich niet verzet tegen een nationale regeling volgens welke de in artikel 3, lid 2, eerste alinea, bedoelde uitvoeringstermijn wordt gestuit door de kennisgeving van de inleiding van de procedure tot invordering van de schuld waarop een invorderingsbesluit betrekking heeft. |
| --- | --- |

4)

Artikel 3, lid 2, tweede alinea, van verordening nr. 2988/95 moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling zich niet verzet tegen een nationale regeling volgens welke de in artikel 3, lid 2, eerste alinea, bedoelde uitvoeringstermijn wordt gestuit door de kennisgeving van de inleiding van de procedure tot invordering van de schuld waarop een invorderingsbesluit betrekking heeft.

---

(1)  PB C 443 van 21.12.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/12 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/12

---

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litouwen) — UB / Kauno teritorinė muitinė

(Zaak C-489/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Douanewetboek van de Unie - Tenietgaan van de douaneschuld - Goederen die het douanegebied van de Unie op onregelmatige wijze zijn binnengebracht - Inbeslagneming en verbeurdverklaring - Richtlijn 2008/118/EG - Accijns - Richtlijn 2006/112/EG - Belasting over de toegevoegde waarde - Belastbaar feit - Verschuldigd worden)

(2022/C 213/13)

Procestaal: Litouws

Verwijzende rechter

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UB

Verwerende partij: Kauno teritorinė muitinė

in tegenwoordigheid van: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos Finansų ministerijos

Dictum

| 1) | Artikel 124, lid 1, onder e), van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie dient aldus te worden uitgelegd dat in een situatie waarin onregelmatig ingevoerde goederen in beslag zijn genomen en naderhand, nadat zij reeds op onregelmatige wijze in het douanegebied van de Europese Unie zijn binnengebracht, worden verbeurdverklaard, de douaneschuld voor deze goederen tenietgaat. |
| --- | --- |

1)

Artikel 124, lid 1, onder e), van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie dient aldus te worden uitgelegd dat in een situatie waarin onregelmatig ingevoerde goederen in beslag zijn genomen en naderhand, nadat zij reeds op onregelmatige wijze in het douanegebied van de Europese Unie zijn binnengebracht, worden verbeurdverklaard, de douaneschuld voor deze goederen tenietgaat.

| 2) | Artikel 2, onder b), en artikel 7, lid 1, van richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG, alsmede artikel 2, lid 1, onder d), en artikel 70 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat het tenietgaan van de douaneschuld op grond van artikel 124, lid 1, onder e), van verordening nr. 952/2013 niet leidt tot het tenietgaan van de schuld in verband met de accijns en btw voor goederen die op onregelmatige wijze in het douanegebied van de Europese Unie zijn binnengebracht. |
| --- | --- |

2)

Artikel 2, onder b), en artikel 7, lid 1, van richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG, alsmede artikel 2, lid 1, onder d), en artikel 70 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat het tenietgaan van de douaneschuld op grond van artikel 124, lid 1, onder e), van verordening nr. 952/2013 niet leidt tot het tenietgaan van de schuld in verband met de accijns en btw voor goederen die op onregelmatige wijze in het douanegebied van de Europese Unie zijn binnengebracht.

---

(1)  PB C 433 van 14.12.2020.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/12 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/12

---

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nederlandstalige ondernemingsrechtbank Brussel — België) — Q, R, S/United Airlines, Inc.

(Zaak C-561/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Luchtvervoer - Verordening (EG) nr. 261/2004 - Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan passagiers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten - Twee rechtstreeks aansluitende vluchten - Aankomst op de eindbestemming met langdurige vertraging die is ontstaan tijdens de tweede vlucht, die heeft plaatsgevonden tussen twee luchthavens in een derde land - Geldigheid van deze verordening in het licht van het internationaal recht)

(2022/C 213/14)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Nederlandstalige ondernemingsrechtbank Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Q, R, S

Verwerende partij: United Airlines, Inc.

Dictum

| 1) | Artikel 3, lid 1, onder a), gelezen in samenhang met de artikelen 6 en 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, moet aldus worden uitgelegd dat een passagier van een vlucht met rechtstreekse aansluitingen — bestaande uit twee vluchten die middels één enkele boeking zijn gereserveerd bij een communautaire luchtvaartmaatschappij, met vertrek vanaf een luchthaven op het grondgebied van een lidstaat en als bestemming een luchthaven die in een derde land is gelegen, met een tussenlanding op een andere luchthaven in dat derde land — recht heeft op compensatie van een niet-communautaire luchtvaartmaatschappij die deze volledige vliegreis heeft uitgevoerd en daarbij is opgetreden in naam van de communautaire luchtvaartmaatschappij, wanneer deze passagier zijn eindbestemming heeft bereikt met een vertraging van meer dan drie uur die is ontstaan op de tweede vlucht van die vliegreis. |
| --- | --- |

1)

Artikel 3, lid 1, onder a), gelezen in samenhang met de artikelen 6 en 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, moet aldus worden uitgelegd dat een passagier van een vlucht met rechtstreekse aansluitingen — bestaande uit twee vluchten die middels één enkele boeking zijn gereserveerd bij een communautaire luchtvaartmaatschappij, met vertrek vanaf een luchthaven op het grondgebied van een lidstaat en als bestemming een luchthaven die in een derde land is gelegen, met een tussenlanding op een andere luchthaven in dat derde land — recht heeft op compensatie van een niet-communautaire luchtvaartmaatschappij die deze volledige vliegreis heeft uitgevoerd en daarbij is opgetreden in naam van de communautaire luchtvaartmaatschappij, wanneer deze passagier zijn eindbestemming heeft bereikt met een vertraging van meer dan drie uur die is ontstaan op de tweede vlucht van die vliegreis.

| 2) | Bij het onderzoek van de tweede vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid van verordening nr. 261/2004 kunnen aantasten in het licht van het beginsel van internationaal gewoonterecht dat elke staat de volledige en uitsluitende soevereiniteit over zijn eigen luchtruim heeft. |
| --- | --- |

2)

Bij het onderzoek van de tweede vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid van verordening nr. 261/2004 kunnen aantasten in het licht van het beginsel van internationaal gewoonterecht dat elke staat de volledige en uitsluitende soevereiniteit over zijn eigen luchtruim heeft.

---

(1)  PB C 128 van 12.4.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/13 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/13

---

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — J / H Limited

(Zaak C-568/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken - Verordening (EU) nr. 1215/2012 - Werkingssfeer - Artikel 2, onder a) - Begrip “beslissing” - In een andere lidstaat afgegeven betalingsbevel na summier onderzoek op tegenspraak van een in een derde staat gegeven beslissing - Artikel 39 - Uitvoerbaarheid in de lidstaten)

(2022/C 213/15)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: J

Verwerende partij: H Limited

Dictum

Artikel 2, onder a), en artikel 39 van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moeten aldus worden uitgelegd dat een betalingsbevel dat door een gerecht van een lidstaat is afgegeven op grond van in een derde staat gewezen definitieve vonnissen, een beslissing vormt en in de andere lidstaten uitvoerbaar is, mits het is afgegeven na een procedure op tegenspraak in de lidstaat van herkomst en daar uitvoerbaar is verklaard. Het feit dat het om een beslissing gaat, ontneemt de verweerder bij de tenuitvoerlegging echter niet het recht om overeenkomstig artikel 46 van deze verordening te verzoeken dat de tenuitvoerlegging op een van de in artikel 45 ervan bedoelde gronden wordt geweigerd.

---

(1)  PB C 28 van 25.1.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/14 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/14

---

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — V A, Z A / TP

(Zaak C-645/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening (EU) nr. 650/2012 - Artikel 10 - Subsidiaire bevoegdheid op het gebied van erfopvolging - Gewone verblijfplaats van de erflater op het tijdstip van overlijden in een lidstaat waar verordening (EU) nr. 650/2012 niet geldt - Erflater met de nationaliteit van een lidstaat die in deze lidstaat goederen bezat - Verplichting voor het gerecht van deze lidstaat waarbij de zaak aanhangig is gemaakt, om ambtshalve de criteria van zijn subsidiaire bevoegdheid te onderzoeken - Aanstelling van een gevolmachtigde in de nalatenschap)

(2022/C 213/16)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: V A, Z A

Verwerende partij: TP

Dictum

Artikel 10, lid 1, onder a), van verordening (EU) nr. 650/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen en de aanvaarding en de tenuitvoerlegging van authentieke akten op het gebied van erfopvolging, alsmede betreffende de instelling van een Europese erfrechtverklaring, moet aldus worden uitgelegd dat een rechter van een lidstaat zijn bevoegdheid op grond van de in die bepaling neergelegde subsidiaire bevoegdheidsregel ambtshalve moet opwerpen wanneer hij, nadat hij is aangezocht op grond van de algemene bevoegdheidsregel van artikel 4 van deze verordening, vaststelt dat hij niet bevoegd is op grond van laatstgenoemde bepaling.

---

(1)  PB C 53 van 15.02.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/14 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/14

---

Arrest van het Hof (Negende kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Y GmbH / Hauptzollamt

(Zaak C-668/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk douanetarief - Gecombineerde nomenclatuur - Indeling van de goederen - Posten 1302, 3301 en 3302 - Door extractie verkregen vanille-oleohars - Accijnzen - Richtlijn 92/83/EEG - Vrijstellingen - Artikel 27, lid 1, onder e) - Begrip “aroma” - Richtlijn 92/12/EEG - Accijnscomité van de Europese Commissie - Bevoegdheden)

(2022/C 213/17)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Y GmbH

Verwerende partij: Hauptzollamt

Dictum

| 1) | De gecombineerde nomenclatuur in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 2015/1754 van de Commissie van 6 oktober 2015, moet aldus worden uitgelegd dat een product dat uit ongeveer 85 % ethanol, 10 % water, 4,8 % droog residu en gemiddeld 0,5 % vanilline bestaat en verkregen wordt door een met behulp van ethanol uit vanillestokjes geëxtraheerd tussenproduct met het oog op standaardisering te verdunnen in water en ethanol, onder code 1302 19 05 van deze nomenclatuur valt. |
| --- | --- |

1)

De gecombineerde nomenclatuur in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 2015/1754 van de Commissie van 6 oktober 2015, moet aldus worden uitgelegd dat een product dat uit ongeveer 85 % ethanol, 10 % water, 4,8 % droog residu en gemiddeld 0,5 % vanilline bestaat en verkregen wordt door een met behulp van ethanol uit vanillestokjes geëxtraheerd tussenproduct met het oog op standaardisering te verdunnen in water en ethanol, onder code 1302 19 05 van deze nomenclatuur valt.

| 2) | Artikel 27, lid 1, onder e), van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken moet aldus worden uitgelegd dat een vanille-oleohars die valt onder code 1302 19 05 van de gecombineerde nomenclatuur in bijlage I bij verordening nr. 2658/87, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening nr. 2015/1754, moet worden beschouwd als “aroma” in de zin van die bepaling, mits die hars een ingrediënt vormt dat een specifieke smaak of geur geeft aan een bepaald product. |
| --- | --- |

2)

Artikel 27, lid 1, onder e), van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken moet aldus worden uitgelegd dat een vanille-oleohars die valt onder code 1302 19 05 van de gecombineerde nomenclatuur in bijlage I bij verordening nr. 2658/87, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening nr. 2015/1754, moet worden beschouwd als “aroma” in de zin van die bepaling, mits die hars een ingrediënt vormt dat een specifieke smaak of geur geeft aan een bepaald product.

---

(1)  PB C 72 van 1.3.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/15 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/15

---

Arrest van het Hof (Negende kamer) van 7 april 2022 (verzoeken om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen — Italië) — KW (C-102/21), SG (C-103/21) / Autonome Provinz Bozen

(Gevoegde zaken C-102/21 en C-103/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Steunmaatregelen van de staten - Steunregeling voor de bouw van kleine waterkrachtcentrales - Alpen- en schuilhutten die niet zijn aangesloten op het elektriciteitsnet - Goedkeuring door de Europese Commissie - Beëindiging)

(2022/C 213/18)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: KW (C-102/21), SG (C-103/21)

Verwerende partij: Autonome Provinz Bozen

Dictum

| 1) | De goedkeuring van de steunregeling voor de bouw van microwaterkrachtcentrales die voortvloeit uit besluit C(2012) 5048 final van de Commissie van 25 juli 2012 betreffende staatssteun SA.32113 (2010/N) — Italië: Steunregeling betreffende energiebesparing, stadsverwarmingssystemen en de elektrificatie van afgelegen gebieden in Alto Adige/Zuid-Tirol, was niet langer van kracht toen de Autonome Provinz Bozen (autonome provincie Bolzano, Italië) subsidies toekende aan KW en SG. |
| --- | --- |

1)

De goedkeuring van de steunregeling voor de bouw van microwaterkrachtcentrales die voortvloeit uit besluit C(2012) 5048 final van de Commissie van 25 juli 2012 betreffende staatssteun SA.32113 (2010/N) — Italië: Steunregeling betreffende energiebesparing, stadsverwarmingssystemen en de elektrificatie van afgelegen gebieden in Alto Adige/Zuid-Tirol, was niet langer van kracht toen de Autonome Provinz Bozen (autonome provincie Bolzano, Italië) subsidies toekende aan KW en SG.

| 2) | Artikel 108, lid 3, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het niet aan de Europese Commissie staat om te eisen dat de lidstaat onrechtmatige steun in de zin van artikel 1, onder f), van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie terugvordert. |
| --- | --- |

2)

Artikel 108, lid 3, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het niet aan de Europese Commissie staat om te eisen dat de lidstaat onrechtmatige steun in de zin van artikel 1, onder f), van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie terugvordert.

---

(1)  PB C 217 van 07.06.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/16 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/16

---

Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi — Polen) — Procedure betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging van een geldelijke sanctie die is opgelegd aan D. B.

(Zaak C-150/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Wederzijdse erkenning - Kaderbesluit 2005/214/JBZ - Tenuitvoerlegging van geldboeten - Artikel 1, onder a), ii) - Beslissing van een administratieve autoriteit waarbij een geldboete wordt opgelegd - Beslissing waartegen beroep kan worden ingesteld bij een openbaar aanklager die onderworpen is aan de instructies van de minister van Justitie - Later beroep bij een met name in strafzaken bevoegde rechter)

(2022/C 213/19)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

Partijen in het hoofdgeding

Verwerende partij: D. B.

in tegenwoordigheid van: Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty

Dictum

Artikel 1, onder a), ii), van kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, moet aldus worden uitgelegd dat een beslissing van een andere autoriteit van de beslissingsstaat dan een rechter waarbij aan een natuurlijk persoon onherroepelijk een geldelijke sanctie wordt opgelegd voor het plegen van een naar het recht van die lidstaat strafbaar feit, een “beslissing” in de zin van die bepaling is wanneer de regeling van deze lidstaat bepaalt dat het beroep tegen die beslissing eerst wordt onderzocht door een onder het hiërarchieke gezag van de minister van Justitie staande openbaar aanklager en de betrokkene zich vervolgens tot een met name in strafzaken bevoegde rechter kan wenden indien die openbare aanklager zijn beroep verwerpt, op voorwaarde dat de toegang tot die rechter niet afhankelijk is van voorwaarden die deze toegang onmogelijk of uitermate moeilijk maken.

---

(1)  PB C 329 van 16.8.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/16 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/16

---

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 7 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Bottrop — Duitsland) — Fuhrmann-2-GmbH/B.

(Zaak C-249/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Bescherming van de consument - Richtlijn 2011/83/EU - Artikel 8, lid 2 - Op elektronische wijze gesloten overeenkomsten op afstand - Op de handelaar rustende informatieverplichtingen - Aanklikken van een knop of soortgelijke functie voor het plaatsen van een bestelling met betalingsverplichting - Ondubbelzinnige formulering die overeenkomt met de woorden ‚bestelling met betalingsverplichting’ - Beoordeling van de overeenkomstigheid van een dergelijke formulering uitsluitend op grond van de op de knop of soortgelijke functie aangebrachte woorden)

(2022/C 213/20)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Bottrop

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Fuhrmann-2-GmbH

Verwerende partij: B.

Dictum

Artikel 8, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad moet aldus worden uitgelegd dat, teneinde in de context van een bestelproces voor het op elektronische wijze sluiten van een overeenkomst op afstand te bepalen of een op de bestelknop of soortgelijke functie aangebrachte formulering, zoals de formulering “voltooi boeking”, “overeenkomt” met de woorden “bestelling met betalingsverplichting” in de zin van die bepaling, uitsluitend moet worden uitgegaan van de woorden op die knop of soortgelijke functie.

---

(1)  PB C 297 van 26.7.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/17 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/17

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 20 de Barcelona (Spanje) op 6 augustus 2021 — F C en M A B / Caixabank S.A., voorheen Bankia S.A.

(Zaak C-484/21)

(2022/C 213/21)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de Primera Instancia no 20 de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: F C C en M A B

Verwerende partijen: Caixabank S.A., voorheen Bankia S.A.

Prejudiciële vragen

| 1) | Is het verenigbaar met artikel 38 van het [Handvest van de grondrechten van de Europese Unie], met het beginsel van doeltreffendheid van het Unierecht en met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 13/93 (1) dat de verjaringstermijn van een vordering tot vergoeding van de economische gevolgen van een oneerlijk beding, zoals een kostenbeding, ingaat op een tijdstip vóór de nietigverklaring van dat beding op grond dat het oneerlijk is? |
| --- | --- |

1)

Is het verenigbaar met artikel 38 van het [Handvest van de grondrechten van de Europese Unie], met het beginsel van doeltreffendheid van het Unierecht en met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 13/93 (1) dat de verjaringstermijn van een vordering tot vergoeding van de economische gevolgen van een oneerlijk beding, zoals een kostenbeding, ingaat op een tijdstip vóór de nietigverklaring van dat beding op grond dat het oneerlijk is?

| 2) | Is het verenigbaar met artikel 38 van het Handvest, met het beginsel van doeltreffendheid van het Unierecht en met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 dat als aanvang van de verjaringstermijn met betrekking tot een oneerlijk beding de datum wordt gehanteerd waarop een rechterlijke instantie als de Tribunal Supremo, die bindende rechtspraak kan creëren, vaststelt dat een bepaald beding oneerlijk is, los van de vraag of de betrokken consument de inhoud van dat arrest kent? |
| --- | --- |

2)

Is het verenigbaar met artikel 38 van het Handvest, met het beginsel van doeltreffendheid van het Unierecht en met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 dat als aanvang van de verjaringstermijn met betrekking tot een oneerlijk beding de datum wordt gehanteerd waarop een rechterlijke instantie als de Tribunal Supremo, die bindende rechtspraak kan creëren, vaststelt dat een bepaald beding oneerlijk is, los van de vraag of de betrokken consument de inhoud van dat arrest kent?

| 3) | Is het verenigbaar met artikel 38 van het Handvest, met het beginsel van doeltreffendheid van het Unierecht en met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 dat in een contract met een lange looptijd wordt bepaald dat de verjaringstermijn met betrekking tot een vordering tot terugbetaling van kosten die zijn betaald om een hypotheek te kunnen vestigen, reeds begint te lopen op het tijdstip waarop die betaling plaatsvindt, gelet op het feit dat het oneerlijke beding op dat tijdstip ophoudt effect te sorteren en er geen risico bestaat dat het beding opnieuw wordt toegepast? |
| --- | --- |

3)

Is het verenigbaar met artikel 38 van het Handvest, met het beginsel van doeltreffendheid van het Unierecht en met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 dat in een contract met een lange looptijd wordt bepaald dat de verjaringstermijn met betrekking tot een vordering tot terugbetaling van kosten die zijn betaald om een hypotheek te kunnen vestigen, reeds begint te lopen op het tijdstip waarop die betaling plaatsvindt, gelet op het feit dat het oneerlijke beding op dat tijdstip ophoudt effect te sorteren en er geen risico bestaat dat het beding opnieuw wordt toegepast?

---

(1)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/18 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/18

---

Hogere voorziening ingesteld op 15 december 2021 door Wolfgang Kappes tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 13 oktober 2021 in zaak T-429/20, Sedus Stoll AG / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

(Zaak C-784/21 P)

(2022/C 213/22)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Wolfgang Kappes (vertegenwoordigers: B. Schneiders, J. Schneiders, T. Pfeifer, N. Gottschalk, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Sedus Stoll AG, Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

Het Hof van Justitie van de Europese Unie (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) heeft bij beschikking van 5 april 2022 de hogere voorziening niet toegelaten en rekwirant verwezen in zijn eigen kosten.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/18 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/18

---

Hogere voorziening ingesteld op 15 december 2021 door Wolfgang Kappes tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 13 oktober 2021 in zaak T-436/20, Sedus Stoll AG / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

(Zaak C-785/21 P)

(2022/C 213/23)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Wolfgang Kappes (vertegenwoordigers: B. Schneiders, J. Schneiders, T. Pfeifer, N. Gottschalk, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Sedus Stoll AG, Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

Het Hof van Justitie van de Europese Unie (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) heeft bij beschikking van 5 april 2022 de hogere voorziening niet toegelaten en rekwirant verwezen in zijn eigen kosten.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/18 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/18

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — Bankia S.A. / WE en XA

(Zaak C-810/21)

(2022/C 213/24)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Audiencia Provincial de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Bankia S.A.

Verwerende partijen: WE en XA

Prejudiciële vragen

| 1) | Is het verenigbaar met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn [93/13/EEG] (1) dat voor het instellen van een terugbetalingsvordering in het kader van de ongedaanmaking van de gevolgen van een nietig verklaard beding dat de kredietnemer verplicht de kosten voor het sluiten van de overeenkomst te dragen, een verjaringstermijn van tien jaar geldt die begint te lopen vanaf het tijdstip waarop het beding geen werking meer heeft omdat de laatste op die kosten betrekking hebbende betaling is verricht en de consument op dat moment kennis heeft gekregen van de feiten op grond waarvan het beding oneerlijk is, of is het noodzakelijk dat de consument over nadere informatie beschikt omtrent de juridische beoordeling van de feiten?
  Indien kennis van de juridische beoordeling van de feiten noodzakelijk is, moet de aanvang van de verjaringstermijn dan afhankelijk worden gesteld van het bestaan van vaste rechtspraak over de nietigheid van het beding of mag de nationale rechter ook rekening houden met andere omstandigheden? |
| --- | --- |

1)

Is het verenigbaar met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn [93/13/EEG] (1) dat voor het instellen van een terugbetalingsvordering in het kader van de ongedaanmaking van de gevolgen van een nietig verklaard beding dat de kredietnemer verplicht de kosten voor het sluiten van de overeenkomst te dragen, een verjaringstermijn van tien jaar geldt die begint te lopen vanaf het tijdstip waarop het beding geen werking meer heeft omdat de laatste op die kosten betrekking hebbende betaling is verricht en de consument op dat moment kennis heeft gekregen van de feiten op grond waarvan het beding oneerlijk is, of is het noodzakelijk dat de consument over nadere informatie beschikt omtrent de juridische beoordeling van de feiten?

Indien kennis van de juridische beoordeling van de feiten noodzakelijk is, moet de aanvang van de verjaringstermijn dan afhankelijk worden gesteld van het bestaan van vaste rechtspraak over de nietigheid van het beding of mag de nationale rechter ook rekening houden met andere omstandigheden?

| 2) | Wanneer moet de consument, gelet op de lange verjaringstermijn van tien jaar die voor het instellen van de terugbetalingsvordering geldt, in staat worden geacht op de hoogte te zijn van het oneerlijke karakter van het beding en van de rechten die de richtlijn hem verleent: voordat de verjaringstermijn begint te lopen of voordat de verjaringstermijn verstrijkt? |
| --- | --- |

2)

Wanneer moet de consument, gelet op de lange verjaringstermijn van tien jaar die voor het instellen van de terugbetalingsvordering geldt, in staat worden geacht op de hoogte te zijn van het oneerlijke karakter van het beding en van de rechten die de richtlijn hem verleent: voordat de verjaringstermijn begint te lopen of voordat de verjaringstermijn verstrijkt?

---

(1)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/19 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/19

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A. / TB en UK

(Zaak C-811/21)

(2022/C 213/25)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Audiencia Provincial de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

Verwerende partijen: TB en UK

Prejudiciële vragen

| 1) | Is het verenigbaar met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn [93/13/EEG] (1) dat voor het instellen van een terugbetalingsvordering in het kader van de ongedaanmaking van de gevolgen van een nietig verklaard beding dat de kredietnemer verplicht de kosten voor het sluiten van de overeenkomst te dragen, een verjaringstermijn van tien jaar geldt die begint te lopen vanaf het tijdstip waarop het beding geen werking meer heeft omdat de laatste op die kosten betrekking hebbende betaling is verricht en de consument op dat moment kennis heeft gekregen van de feiten op grond waarvan het beding oneerlijk is, of is het noodzakelijk dat de consument over nadere informatie beschikt omtrent de juridische beoordeling van de feiten?
  Indien kennis van de juridische beoordeling van de feiten noodzakelijk is, moet de aanvang van de verjaringstermijn dan afhankelijk worden gesteld van het bestaan van vaste rechtspraak over de nietigheid van het beding of mag de nationale rechter ook rekening houden met andere omstandigheden? |
| --- | --- |

1)

Is het verenigbaar met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn [93/13/EEG] (1) dat voor het instellen van een terugbetalingsvordering in het kader van de ongedaanmaking van de gevolgen van een nietig verklaard beding dat de kredietnemer verplicht de kosten voor het sluiten van de overeenkomst te dragen, een verjaringstermijn van tien jaar geldt die begint te lopen vanaf het tijdstip waarop het beding geen werking meer heeft omdat de laatste op die kosten betrekking hebbende betaling is verricht en de consument op dat moment kennis heeft gekregen van de feiten op grond waarvan het beding oneerlijk is, of is het noodzakelijk dat de consument over nadere informatie beschikt omtrent de juridische beoordeling van de feiten?

Indien kennis van de juridische beoordeling van de feiten noodzakelijk is, moet de aanvang van de verjaringstermijn dan afhankelijk worden gesteld van het bestaan van vaste rechtspraak over de nietigheid van het beding of mag de nationale rechter ook rekening houden met andere omstandigheden?

| 2) | Wanneer moet de consument, gelet op de lange verjaringstermijn van tien jaar die voor het instellen van de terugbetalingsvordering geldt, in staat worden geacht op de hoogte te zijn van het oneerlijke karakter van het beding en van de rechten die de richtlijn hem verleent: voordat de verjaringstermijn begint te lopen of voordat de verjaringstermijn verstrijkt? |
| --- | --- |

2)

Wanneer moet de consument, gelet op de lange verjaringstermijn van tien jaar die voor het instellen van de terugbetalingsvordering geldt, in staat worden geacht op de hoogte te zijn van het oneerlijke karakter van het beding en van de rechten die de richtlijn hem verleent: voordat de verjaringstermijn begint te lopen of voordat de verjaringstermijn verstrijkt?

---

(1)  Richtlijn van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/19 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/19

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — Banco Santander, S.A. / OG

(Zaak C-812/21)

(2022/C 213/26)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Audiencia Provincial de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Banco Santander, S.A.

Verwerende partij: OG

Prejudiciële vragen

| 1) | Is het verenigbaar met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn [93/13/EEG] (1) dat voor het instellen van een terugbetalingsvordering in het kader van de ongedaanmaking van de gevolgen van een nietig verklaard beding dat de kredietnemer verplicht de kosten voor het sluiten van de overeenkomst te dragen, een verjaringstermijn van tien jaar geldt die begint te lopen vanaf het tijdstip waarop het beding geen werking meer heeft omdat de laatste op die kosten betrekking hebbende betaling is verricht en de consument op dat moment kennis heeft gekregen van de feiten op grond waarvan het beding oneerlijk is, of is het noodzakelijk dat de consument over nadere informatie beschikt omtrent de juridische beoordeling van de feiten?
  Indien kennis van de juridische beoordeling van de feiten noodzakelijk is, moet de aanvang van de verjaringstermijn dan afhankelijk worden gesteld van het bestaan van vaste rechtspraak over de nietigheid van het beding of mag de nationale rechter ook rekening houden met andere omstandigheden? |
| --- | --- |

1)

Is het verenigbaar met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn [93/13/EEG] (1) dat voor het instellen van een terugbetalingsvordering in het kader van de ongedaanmaking van de gevolgen van een nietig verklaard beding dat de kredietnemer verplicht de kosten voor het sluiten van de overeenkomst te dragen, een verjaringstermijn van tien jaar geldt die begint te lopen vanaf het tijdstip waarop het beding geen werking meer heeft omdat de laatste op die kosten betrekking hebbende betaling is verricht en de consument op dat moment kennis heeft gekregen van de feiten op grond waarvan het beding oneerlijk is, of is het noodzakelijk dat de consument over nadere informatie beschikt omtrent de juridische beoordeling van de feiten?

Indien kennis van de juridische beoordeling van de feiten noodzakelijk is, moet de aanvang van de verjaringstermijn dan afhankelijk worden gesteld van het bestaan van vaste rechtspraak over de nietigheid van het beding of mag de nationale rechter ook rekening houden met andere omstandigheden?

| 2) | Wanneer moet de consument, gelet op de lange verjaringstermijn van tien jaar die voor het instellen van de terugbetalingsvordering geldt, in staat worden geacht op de hoogte te zijn van het oneerlijke karakter van het beding en van de rechten die de richtlijn hem verleent: voordat de verjaringstermijn begint te lopen of voordat de verjaringstermijn verstrijkt? |
| --- | --- |

2)

Wanneer moet de consument, gelet op de lange verjaringstermijn van tien jaar die voor het instellen van de terugbetalingsvordering geldt, in staat worden geacht op de hoogte te zijn van het oneerlijke karakter van het beding en van de rechten die de richtlijn hem verleent: voordat de verjaringstermijn begint te lopen of voordat de verjaringstermijn verstrijkt?

---

(1)  Richtlijn van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/20 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/20

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 20 december 2021 — OK en PI / Banco Sabadell

(Zaak C-813/21)

(2022/C 213/27)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Audiencia Provincial de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: OK en PI

Verwerende partij: Banco Sabadell

Prejudiciële vragen

| 1) | Is het verenigbaar met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn [93/13/EEG] (1) dat voor het instellen van een terugbetalingsvordering in het kader van de ongedaanmaking van de gevolgen van een nietig verklaard beding dat de kredietnemer verplicht de kosten voor het sluiten van de overeenkomst te dragen, een verjaringstermijn van tien jaar geldt die begint te lopen vanaf het tijdstip waarop het beding geen werking meer heeft omdat de laatste op die kosten betrekking hebbende betaling is verricht en de consument op dat moment kennis heeft gekregen van de feiten op grond waarvan het beding oneerlijk is, of is het noodzakelijk dat de consument over nadere informatie beschikt omtrent de juridische beoordeling van de feiten?
  Indien kennis van de juridische beoordeling van de feiten noodzakelijk is, moet de aanvang van de verjaringstermijn dan afhankelijk worden gesteld van het bestaan van vaste rechtspraak over de nietigheid van het beding of mag de nationale rechter ook rekening houden met andere omstandigheden? |
| --- | --- |

1)

Is het verenigbaar met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn [93/13/EEG] (1) dat voor het instellen van een terugbetalingsvordering in het kader van de ongedaanmaking van de gevolgen van een nietig verklaard beding dat de kredietnemer verplicht de kosten voor het sluiten van de overeenkomst te dragen, een verjaringstermijn van tien jaar geldt die begint te lopen vanaf het tijdstip waarop het beding geen werking meer heeft omdat de laatste op die kosten betrekking hebbende betaling is verricht en de consument op dat moment kennis heeft gekregen van de feiten op grond waarvan het beding oneerlijk is, of is het noodzakelijk dat de consument over nadere informatie beschikt omtrent de juridische beoordeling van de feiten?

Indien kennis van de juridische beoordeling van de feiten noodzakelijk is, moet de aanvang van de verjaringstermijn dan afhankelijk worden gesteld van het bestaan van vaste rechtspraak over de nietigheid van het beding of mag de nationale rechter ook rekening houden met andere omstandigheden?

| 2) | Wanneer moet de consument, gelet op de lange verjaringstermijn van tien jaar die voor het instellen van de terugbetalingsvordering geldt, in staat worden geacht op de hoogte te zijn van het oneerlijke karakter van het beding en van de rechten die de richtlijn hem verleent: voordat de verjaringstermijn begint te lopen of voordat de verjaringstermijn verstrijkt? |
| --- | --- |

2)

Wanneer moet de consument, gelet op de lange verjaringstermijn van tien jaar die voor het instellen van de terugbetalingsvordering geldt, in staat worden geacht op de hoogte te zijn van het oneerlijke karakter van het beding en van de rechten die de richtlijn hem verleent: voordat de verjaringstermijn begint te lopen of voordat de verjaringstermijn verstrijkt?

---

(1)  Richtlijn van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/21 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/21

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent (België) op 17 januari 2022 — VN tegen Belgische Staat

(Zaak C-34/22)

(2022/C 213/28)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: VN

Verweerder: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Schendt het artikel 21, eerste lid 5o WIB 1992, zoals het is gewijzigd door artikel 170 van de Wet van 25 april 2014 houdende diverse bepalingen, de bepalingen van artikelen 56 en 63 VWEU alsmede de artikelen 36 en 40 van de EER-overeenkomst aangezien de betreffende bepaling, hoewel ze zonder onderscheid geldt voor binnen- en buitenlandse dienstverrichters, vereist dat niet alleen voldaan wordt aan voorwaarden die analoog zijn aan deze opgenomen in artikel 2 KB/WIB 1992, die de facto eigen zijn aan de Belgische markt, maar vooreerst ook vereist dat dergelijke analoge vereisten van overheidswege zijn vastgesteld in de betrokken EER-lidstaat, hetgeen verder gaat dan onder het lokaal prudentieel toezicht te staan en te ressorteren onder het depositogarantiestelsel conform richtlijn nr. 94/19/EG (1), buitenlandse dienstverrichters bijgevolg ernstig belemmert hun diensten aan te bieden binnen België?

---

(1)  Richtlijn 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels (PB 1994, L 135, blz. 5).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/21 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/21

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Craiova (Roemenië) op 28 januari 2022 — NR / Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Craiova

(Zaak C-58/22)

(2022/C 213/29)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Craiova

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: NR

Verwerende partij: Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Craiova

Prejudiciële vraag

Moet het beginsel ne bis in idem, zoals dat wordt gewaarborgd door artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie junctis de verplichtingen die op Roemenië rusten teneinde de in de CVM-beschikking (beschikking 2006/928 van de Europese Commissie) bepaalde ijkpunten te bereiken, aldus worden uitgelegd dat een door het parket na vergaring van de belangrijkste bewijzen in de betreffende zaak genomen beslissing tot seponering eraan in de weg staat dat tegen dezelfde persoon voor hetzelfde feit een andere strafvervolging wordt ingesteld, zelfs als die juridisch anders wordt gekwalificeerd, aangezien die beslissing onherroepelijk is, tenzij de omstandigheid die tot het sepot heeft geleid niet blijkt te bestaan of er nieuwe feiten of omstandigheden aan het licht zijn gekomen waaruit blijkt dat die omstandigheid niet langer bestaat?

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/22 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/22

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Wiesbaden (Duitsland) op 1 februari 2022 — RL / Landeshauptstadt Wiesbaden

(Zaak C-61/22)

(2022/C 213/30)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Wiesbaden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: RL

Verwerende partij: Landeshauptstadt Wiesbaden

Prejudiciële vraag

Is de verplichting tot het opnemen en opslaan van vingerafdrukken in identiteitskaarten overeenkomstig artikel 3, lid 5, van verordening (EU) 2019/1157 (1) in strijd met Unierecht van hogere rang, in het bijzonder

| a) | met artikel 77, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie; |
| --- | --- |

a)

met artikel 77, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;

| b) | met de artikelen 7 en 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; |
| --- | --- |

b)

met de artikelen 7 en 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

| c) | met artikel 35, lid 10, van de Algemene verordening gegevensbescherming (2) |
| --- | --- |

c)

met artikel 35, lid 10, van de Algemene verordening gegevensbescherming (2)

, en daarom om een van die redenen ongeldig?

---

(1)  Verordening (EU) 2019/1157 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 betreffende de versterking van de beveiliging van identiteitskaarten van burgers van de Unie en van verblijfsdocumenten afgegeven aan burgers van de Unie en hun familieleden die hun recht van vrij verkeer uitoefenen (PB 2019, L 188, blz. 67).

(2)  Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB 2016, L 119, blz. 1).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/22 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/22

---

Hogere voorziening ingesteld op 2 februari 2022 door de Europese Investeringsbank tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 24 november 2021 in zaak T-370/20, KL / Europese Investeringsbank

(Zaak C-68/22 P)

(2022/C 213/31)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Europese Investeringsbank (EIB) (vertegenwoordigers: G. Faedo, I. Zanin, gemachtigden)

Andere partij in de procedure: KL

Conclusies

| — | de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren; |
| --- | --- |

—

de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

| — | het arrest van het Gerecht in zaak T-370/20 vernietigen; |
| --- | --- |

—

het arrest van het Gerecht in zaak T-370/20 vernietigen;

| — | indien het Hof van oordeel is dat de zaak in staat van wijzen is, de voor het Gerecht geformuleerde vorderingen van de EIB toewijzen; |
| --- | --- |

—

indien het Hof van oordeel is dat de zaak in staat van wijzen is, de voor het Gerecht geformuleerde vorderingen van de EIB toewijzen;

| — | KL in de kosten van beide procedures verwijzen. |
| --- | --- |

—

KL in de kosten van beide procedures verwijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante twee middelen aan.

Het eerste middel, dat is onderverdeeld in vier onderdelen, betreft de onjuiste uitlegging van de interne regels van de EIB inzake invaliditeit.

Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het begrip invaliditeit zoals vervat in artikel 46-1 van de overgangsregeling van de pensioenregeling voor de personeelsleden van de EIB (ORPR) en in artikel 11.1 van de administratieve bepalingen van de EIB. Door te oordelen dat het begrip invaliditeit in de zin van die artikelen aldus moet worden uitgelegd dat het ziet op het personeelslid van de EIB dat door een door haar ingestelde invaliditeitscommissie ongeschikt wordt verklaard om binnen de EIB zijn functie of een gelijkwaardige functie te hervatten, heeft het Gerecht de letter en de inhoud van de interne regels van de EIB verdraaid en een uitlegging gehanteerd die in strijd is met de bestaansreden van het invaliditeitspensioen als socialebeschermingsmaatregel.

Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door uit te sluiten dat de door de EIB ingestelde invaliditeitscommissies bevoegd zijn om zich uit te spreken over het vermogen van een personeelslid van de Bank om werkzaamheden uit te voeren buiten de EIB, namelijk op de arbeidsmarkt in het algemeen.

Ten derde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door artikel 46-1 ORPR en artikel 11.1 van de administratieve bepalingen uit te leggen op basis van een redenering naar analogie met artikel 78 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie.

Ten vierde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de door de EIB voorgestane uitlegging van artikel 51-1 ORPR te verwerpen en dit artikel niet in samenhang met artikel 46-1 ORPR uit te leggen.

Het tweede middel, dat is onderverdeeld in twee onderdelen, is ontleend aan een dubbele onjuiste opvatting van de feiten.

Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door documenten van de invaliditeitscommissie die niet door alle leden van die commissie zijn ondertekend, als juridisch bindend te beschouwen.

Ten tweede heeft het Gerecht de strekking van het advies van de invaliditeitscommissie onjuist beoordeeld door te stellen dat de invaliditeitscommissie had verklaard dat KL niet in staat was zijn functie bij de EIB te verrichten, terwijl in de door alle leden van genoemde commissie ondertekende formulieren werd verklaard dat hij niet invalide is.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/23 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/23

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vrchní soud v Praze (Tsjechië) op 7 februari 2022 — ALD Automotive s.r.o. / DY, curator van de failliete boedel van schuldenares GEDEM-STAV a.s.

(Zaak C-78/22)

(2022/C 213/32)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Vrchní soud v Praze

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ALD Automotive s.r.o.

Verwerende partij: DY, curator van de failliete boedel van schuldenares GEDEM-STAV a.s.

Prejudiciële vragen

| 1) | Aan welke criteria moet worden voldaan om aanspraak te kunnen maken op ten minste het vaste bedrag van veertig EUR als bedoeld in artikel 6, lid 1, van richtlijn 2011/7/EU (1) in het geval van overeenkomsten inzake een terugkerende of voortdurende prestatie? |
| --- | --- |

1)

Aan welke criteria moet worden voldaan om aanspraak te kunnen maken op ten minste het vaste bedrag van veertig EUR als bedoeld in artikel 6, lid 1, van richtlijn 2011/7/EU (1) in het geval van overeenkomsten inzake een terugkerende of voortdurende prestatie?

| 2) | Kunnen de rechterlijke instanties van de lidstaten onder verwijzing naar de algemene beginselen van privaatrecht weigeren om een vordering als bedoeld in artikel 6, lid 1, van voornoemde richtlijn toe te wijzen? |
| --- | --- |

2)

Kunnen de rechterlijke instanties van de lidstaten onder verwijzing naar de algemene beginselen van privaatrecht weigeren om een vordering als bedoeld in artikel 6, lid 1, van voornoemde richtlijn toe te wijzen?

| 3) | Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord: onder welke voorwaarden kunnen de rechterlijke instanties van de lidstaten weigeren om het bedrag van de in artikel 6, lid 1, van voornoemde richtlijn bedoelde vordering toe te kennen?” |
| --- | --- |

3)

Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord: onder welke voorwaarden kunnen de rechterlijke instanties van de lidstaten weigeren om het bedrag van de in artikel 6, lid 1, van voornoemde richtlijn bedoelde vordering toe te kennen?”

---

(1)  Richtlijn 2011/7/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (PB 2011, L 48, blz. 1).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/24 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/24

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Cartagena (Spanje) op 8 februari 2022 — RTG / Tuk Travel S.L.

(Zaak C-83/22)

(2022/C 213/33)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de Primera Instancia de Cartagena

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: RTG

Verwerende partij: Tuk Tuk Travel S.L.

Prejudiciële vragen

| 1) | Moeten artikel 169, lid 1 en lid 2, onder a), en artikel 114, lid 3, VWEU aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen artikel 5 van richtlijn 2015/2302 betreffende pakketreizen en gekoppelde reisarrangementen (1), aangezien dit artikel onder de aan de reiziger verplicht te verstrekken precontractuele informatie niet het recht omvat dat hij aan artikel 12 van die richtlijn ontleent om de overeenkomst vóór de aanvang ervan op te zeggen en het betaalde bedrag volledig terug te krijgen wanneer er sprake is van onvermijdbare en buitengewone omstandigheden die aanzienlijke gevolgen hebben voor de uitvoering van de pakketreis? |
| --- | --- |

1)

Moeten artikel 169, lid 1 en lid 2, onder a), en artikel 114, lid 3, VWEU aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen artikel 5 van richtlijn 2015/2302 betreffende pakketreizen en gekoppelde reisarrangementen (1), aangezien dit artikel onder de aan de reiziger verplicht te verstrekken precontractuele informatie niet het recht omvat dat hij aan artikel 12 van die richtlijn ontleent om de overeenkomst vóór de aanvang ervan op te zeggen en het betaalde bedrag volledig terug te krijgen wanneer er sprake is van onvermijdbare en buitengewone omstandigheden die aanzienlijke gevolgen hebben voor de uitvoering van de pakketreis?

| 2) | Verzetten de artikelen 114 en 169 VWEU, alsmede artikel 15 van richtlijn 2015/2302 zich tegen de toepassing van de in de artikelen 216 en 218, lid 1, LEC [Ley de Enjuiciamiento Civil (wetboek van burgerlijke rechtsvordering)] neergelegde beginselen van lijdelijkheid en samenhang, wanneer deze procedurele beginselen in de weg kunnen staan aan de volledige bescherming van de eisende consument? |
| --- | --- |

2)

Verzetten de artikelen 114 en 169 VWEU, alsmede artikel 15 van richtlijn 2015/2302 zich tegen de toepassing van de in de artikelen 216 en 218, lid 1, LEC [Ley de Enjuiciamiento Civil (wetboek van burgerlijke rechtsvordering)] neergelegde beginselen van lijdelijkheid en samenhang, wanneer deze procedurele beginselen in de weg kunnen staan aan de volledige bescherming van de eisende consument?

---

(1)  Richtlijn (EU) 2015/2302 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende pakketreizen en gekoppelde reisarrangementen, houdende wijziging van verordening (EG) nr. 2006/2004 en van richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad, en tot intrekking van richtlijn 90/314/EEG van de Raad (PB 2015, L 326, blz. 1).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/25 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/25

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Korneuburg (Oostenrijk) op 9 februari 2022 — TT / AK

(Zaak C-87/22)

(2022/C 213/34)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Korneuburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: TT

Verwerende partij: AK

Prejudiciële vragen

| 1. | Moet artikel 15 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (1), aldus worden uitgelegd dat een lidstaat die bevoegd is om ten gronde over een zaak te beslissen, het gerecht van een andere lidstaat kan verzoeken zich bevoegd te verklaren wanneer eerstbedoelde lidstaat van oordeel is dat dit gerecht van die andere lidstaat, waarmee het kind een bijzondere band heeft, beter in staat is de zaak of een specifiek onderdeel daarvan te behandelen, ook al is de andere lidstaat een lidstaat waar het kind na een ongeoorloofde overbrenging zijn gewone verblijfplaats heeft verkregen? |
| --- | --- |

1.

Moet artikel 15 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (1), aldus worden uitgelegd dat een lidstaat die bevoegd is om ten gronde over een zaak te beslissen, het gerecht van een andere lidstaat kan verzoeken zich bevoegd te verklaren wanneer eerstbedoelde lidstaat van oordeel is dat dit gerecht van die andere lidstaat, waarmee het kind een bijzondere band heeft, beter in staat is de zaak of een specifiek onderdeel daarvan te behandelen, ook al is de andere lidstaat een lidstaat waar het kind na een ongeoorloofde overbrenging zijn gewone verblijfplaats heeft verkregen?

| 2. | Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
  Moet artikel 15 van verordening nr. 2201/2003 aldus worden uitgelegd dat de daarin genoemde criteria voor de overgang van de bevoegdheid uitputtend zijn geregeld, zonder dat verdere criteria, rekening houdend met een procedure die is ingeleid krachtens artikel 8, onder f), van het Verdrag van ’s-Gravenhage van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, nodig zijn? |
| --- | --- |

2.

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:

Moet artikel 15 van verordening nr. 2201/2003 aldus worden uitgelegd dat de daarin genoemde criteria voor de overgang van de bevoegdheid uitputtend zijn geregeld, zonder dat verdere criteria, rekening houdend met een procedure die is ingeleid krachtens artikel 8, onder f), van het Verdrag van ’s-Gravenhage van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, nodig zijn?

---

(1)  PB. 2003, L 338, blz. 1.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/25 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/25

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Nederland) op 22 februari 2022 — X, Y en hun zes minderjarige kinderen tegen Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

(Zaak C-125/22)

(2022/C 213/35)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers: X, Y en hun zes minderjarige kinderen

Verweerder: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

Prejudiciële vragen

| 1) | Dient artikel 15 kwalificatierichtlijn (1), gelezen in samenhang met artikel 2, sub g, kwalificatierichtlijn, artikel 4 kwalificatierichtlijn, artikel 4 Handvest van de Grondrechten en artikel 19, lid 2, Handvest van de Grondrechten, aldus te worden uitgelegd dat voor de vraag of een verzoeker subsidiaire bescherming behoeft alle relevante elementen die zowel betrekking hebben op de individuele situatie en persoonlijke omstandigheden van de verzoeker, alsmede op de algemene situatie in het land van herkomst, steeds integraal en in onderlinge samenhang dienen te worden onderzocht en beoordeeld vóórdat wordt geduid welke gevreesde verschijningsvorm van ernstige schade met deze elementen kan worden onderbouwd? |
| --- | --- |

1)

Dient artikel 15 kwalificatierichtlijn (1), gelezen in samenhang met artikel 2, sub g, kwalificatierichtlijn, artikel 4 kwalificatierichtlijn, artikel 4 Handvest van de Grondrechten en artikel 19, lid 2, Handvest van de Grondrechten, aldus te worden uitgelegd dat voor de vraag of een verzoeker subsidiaire bescherming behoeft alle relevante elementen die zowel betrekking hebben op de individuele situatie en persoonlijke omstandigheden van de verzoeker, alsmede op de algemene situatie in het land van herkomst, steeds integraal en in onderlinge samenhang dienen te worden onderzocht en beoordeeld vóórdat wordt geduid welke gevreesde verschijningsvorm van ernstige schade met deze elementen kan worden onderbouwd?

| 2) | Is, in het geval het Hof de eerste vraag ontkennend beantwoordt, de beoordeling van de individuele situatie en persoonlijke omstandigheden van de verzoeker bij de beoordeling van artikel 15c kwalificatierichtlijn, waarvan het Hof reeds heeft gepreciseerd dat deze hierbij dienen te worden betrokken, meeromvattender dan het toetsen aan het individualiseringsvereiste zoals bedoeld in het arrest van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in de zaak N.A. tegen het Verenigd Koninkrijk (2)? Kunnen deze elementen ten aanzien van hetzelfde verzoek om subsidiaire bescherming zowel bij de beoordeling van artikel 15b kwalificatierichtlijn als bij de beoordeling van artikel 15c kwalificatierichtlijn betrokken worden? |
| --- | --- |

2)

Is, in het geval het Hof de eerste vraag ontkennend beantwoordt, de beoordeling van de individuele situatie en persoonlijke omstandigheden van de verzoeker bij de beoordeling van artikel 15c kwalificatierichtlijn, waarvan het Hof reeds heeft gepreciseerd dat deze hierbij dienen te worden betrokken, meeromvattender dan het toetsen aan het individualiseringsvereiste zoals bedoeld in het arrest van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in de zaak N.A. tegen het Verenigd Koninkrijk (2)? Kunnen deze elementen ten aanzien van hetzelfde verzoek om subsidiaire bescherming zowel bij de beoordeling van artikel 15b kwalificatierichtlijn als bij de beoordeling van artikel 15c kwalificatierichtlijn betrokken worden?

| 3) | Dient artikel 15 kwalificatierichtlijn aldus te worden uitgelegd dat bij het beoordelen van de behoefte aan subsidiaire bescherming de zogenaamde glijdende schaal, waarvan het Hof reeds heeft gepreciseerd dat die moet worden toegepast bij de beoordeling van een gestelde vrees voor ernstige schade zoals bedoeld in artikel 15c kwalificatierichtlijn, ook moet worden toegepast bij de beoordeling van een gestelde vrees voor ernstige schade zoals bedoeld in artikel 15b kwalificatierichtlijn? |
| --- | --- |

3)

Dient artikel 15 kwalificatierichtlijn aldus te worden uitgelegd dat bij het beoordelen van de behoefte aan subsidiaire bescherming de zogenaamde glijdende schaal, waarvan het Hof reeds heeft gepreciseerd dat die moet worden toegepast bij de beoordeling van een gestelde vrees voor ernstige schade zoals bedoeld in artikel 15c kwalificatierichtlijn, ook moet worden toegepast bij de beoordeling van een gestelde vrees voor ernstige schade zoals bedoeld in artikel 15b kwalificatierichtlijn?

| 4) | Dient artikel 15 kwalificatierichtlijn, gelezen in samenhang met artikel 1 Handvest van de Grondrechten, artikel 4 Handvest van de Grondrechten en artikel 19, lid twee, Handvest van de Grondrechten, aldus te worden uitgelegd dat humanitaire omstandigheden, die een (in)direct gevolg van handelen en/of nalaten van een actor van ernstige schade zijn, dienen te worden betrokken bij de beoordeling of een verzoeker behoefte aan subsidiaire bescherming heeft? |
| --- | --- |

4)

Dient artikel 15 kwalificatierichtlijn, gelezen in samenhang met artikel 1 Handvest van de Grondrechten, artikel 4 Handvest van de Grondrechten en artikel 19, lid twee, Handvest van de Grondrechten, aldus te worden uitgelegd dat humanitaire omstandigheden, die een (in)direct gevolg van handelen en/of nalaten van een actor van ernstige schade zijn, dienen te worden betrokken bij de beoordeling of een verzoeker behoefte aan subsidiaire bescherming heeft?

---

(1)  Richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (PB 2011, L 337, blz. 9).

(2)  EHRM 17 juli 2008, nr. 25904/07, N.A. tegen het Verenigd Koninkrijk, ECLI:CE:ECHR:2008:0717JUD002590407.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/26 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/26

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (België) op 23 februari 2022 — BV NORDIC INFO tegen Belgische Staat

(Zaak C-128/22)

(2022/C 213/36)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: BV NORDIC INFO

Verweerder: Belgische Staat

Prejudiciële vragen

| 1) | Moeten de artikelen 2, 4, 5, 27 en 29 van de burgerschapsrichtlijn 2004/38 (1), die de artikelen 20 en 21 van het VWEU uitvoeren, zo worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan de reglementering van een lidstaat (in casu voortvloeiende uit artikel 18 en 22 van het Ministerieel Besluit van 30 juni 2020 houdende dringende maatregelen om de verspreiding van het coronavirus COVID-19 te beperken, na wijziging door respectievelijk artikel 3 en 5 van het Ministerieel besluit van 10 juli 2020) die bij algemene maatregel:






  — | aan Belgische onderdanen en hun familieleden alsook aan Unieburgers die op het Belgisch grondgebied verblijven en hun familieleden een principieel uitreisverbod opleggen voor niet-essentiële reizen vanuit België naar landen binnen de EU en de Schengenzone die volgens een, op basis van epidemiologische gegevens uitgewerkte, kleurencode rood zijn ingekleurd; |
| --- | --- | --- |

1)

Moeten de artikelen 2, 4, 5, 27 en 29 van de burgerschapsrichtlijn 2004/38 (1), die de artikelen 20 en 21 van het VWEU uitvoeren, zo worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan de reglementering van een lidstaat (in casu voortvloeiende uit artikel 18 en 22 van het Ministerieel Besluit van 30 juni 2020 houdende dringende maatregelen om de verspreiding van het coronavirus COVID-19 te beperken, na wijziging door respectievelijk artikel 3 en 5 van het Ministerieel besluit van 10 juli 2020) die bij algemene maatregel:

—

aan Belgische onderdanen en hun familieleden alsook aan Unieburgers die op het Belgisch grondgebied verblijven en hun familieleden een principieel uitreisverbod opleggen voor niet-essentiële reizen vanuit België naar landen binnen de EU en de Schengenzone die volgens een, op basis van epidemiologische gegevens uitgewerkte, kleurencode rood zijn ingekleurd;

| — | aan niet-Belgische Unieburgers en hun familieleden (die wel of niet een verblijfsrecht hebben op het Belgisch grondgebied) inreisbeperkingen (zoals quarantaines en testen) opleggen voor niet-essentiële reizen vanuit landen binnen de EU en de Schengenzone naar België, die volgens een, op basis van epidemiologische gegevens uitgewerkte kleurencode, rood zijn ingekleurd? |
| --- | --- |

—

aan niet-Belgische Unieburgers en hun familieleden (die wel of niet een verblijfsrecht hebben op het Belgisch grondgebied) inreisbeperkingen (zoals quarantaines en testen) opleggen voor niet-essentiële reizen vanuit landen binnen de EU en de Schengenzone naar België, die volgens een, op basis van epidemiologische gegevens uitgewerkte kleurencode, rood zijn ingekleurd?

| 2) | Moeten de artikelen 1, 3 en 22 van de Schengengrenscode (2) zo worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan de reglementering van een lidstaat (in casu de artikelen 18 en 22 van het Ministerieel Besluit van 30 juni 2020 houdende dringende maatregelen om de verspreiding van het coronavirus COVID-19 te beperken (na wijziging door respectievelijk artikel 3 en 5 van het Ministerieel besluit van 10 juli 2020) die een uitreisverbod oplegt voor niet-essentiële reizen vanuit België naar landen binnen de EU en de Schengenzone en een inreisverbod vanuit deze landen naar België, dat niet alleen gecontroleerd en gesanctioneerd kan worden, maar dat ook ambtshalve uitgevoerd kan worden door de Minister, de burgemeester en de politiecommandant? |
| --- | --- |

2)

Moeten de artikelen 1, 3 en 22 van de Schengengrenscode (2) zo worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan de reglementering van een lidstaat (in casu de artikelen 18 en 22 van het Ministerieel Besluit van 30 juni 2020 houdende dringende maatregelen om de verspreiding van het coronavirus COVID-19 te beperken (na wijziging door respectievelijk artikel 3 en 5 van het Ministerieel besluit van 10 juli 2020) die een uitreisverbod oplegt voor niet-essentiële reizen vanuit België naar landen binnen de EU en de Schengenzone en een inreisverbod vanuit deze landen naar België, dat niet alleen gecontroleerd en gesanctioneerd kan worden, maar dat ook ambtshalve uitgevoerd kan worden door de Minister, de burgemeester en de politiecommandant?

---

(1)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van Richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB 2004, L 158, blz. 77).

(2)  Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van grenzen door personen (Schengengrenscode) (PB 2006, L 105, blz. 1).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/27 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/27

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 1 maart 2022 — Strafzaak tegen verdachte 5

(Zaak C-147/22)

(2022/C 213/37)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Fővárosi Törvényszék

Partijen in de strafzaak

Verdachte 5

Prejudiciële vragen

| 1) | Staat het in artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie [...] en in artikel 54 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst verankerde beginsel ne bis in idem eraan in de weg dat in een lidstaat een strafprocedure wordt ingesteld met betrekking tot dezelfde persoon en dezelfde feiten na afloop van een in een andere lidstaat voltooide strafprocedure die definitief is afgesloten met een beslissing van het openbaar ministerie waarbij het onderzoek is beëindigd? |
| --- | --- |

1)

Staat het in artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie [...] en in artikel 54 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst verankerde beginsel ne bis in idem eraan in de weg dat in een lidstaat een strafprocedure wordt ingesteld met betrekking tot dezelfde persoon en dezelfde feiten na afloop van een in een andere lidstaat voltooide strafprocedure die definitief is afgesloten met een beslissing van het openbaar ministerie waarbij het onderzoek is beëindigd?

| 2) | Is het verenigbaar met het in artikel 50 van het [Handvest] en in artikel 54 [SUO] verankerde beginsel ne bis in idem, of staat dit beginsel er definitief aan in de weg, dat in een lidstaat een strafprocedure wordt ingesteld met betrekking tot dezelfde persoon en dezelfde feiten wanneer in een andere lidstaat ondanks de beslissing van het openbaar ministerie waarbij de strafprocedure (het onderzoek) is beëindigd, de mogelijkheid bestaat om het strafrechtelijk onderzoek te hervatten zolang het strafbare feit niet is verjaard, maar het openbaar ministerie geen aanleiding heeft gezien om de procedure ambtshalve voort te zetten? |
| --- | --- |

2)

Is het verenigbaar met het in artikel 50 van het [Handvest] en in artikel 54 [SUO] verankerde beginsel ne bis in idem, of staat dit beginsel er definitief aan in de weg, dat in een lidstaat een strafprocedure wordt ingesteld met betrekking tot dezelfde persoon en dezelfde feiten wanneer in een andere lidstaat ondanks de beslissing van het openbaar ministerie waarbij de strafprocedure (het onderzoek) is beëindigd, de mogelijkheid bestaat om het strafrechtelijk onderzoek te hervatten zolang het strafbare feit niet is verjaard, maar het openbaar ministerie geen aanleiding heeft gezien om de procedure ambtshalve voort te zetten?

| 3) | Is er sprake van verenigbaarheid met het in artikel 50 van het [Handvest] en in artikel 54 [SUO] verankerde beginsel ne bis in idem, en kan het onderzoek als voldoende uitgebreid en grondig worden aangemerkt, wanneer het tegen de verdachte lopende onderzoek is beëindigd terwijl hij niet is gehoord als verdachte van een strafbaar feit waarvan zijn medeverdachten worden verdacht, maar jegens hem als verdachte onderzoekshandelingen zijn verricht en de beëindiging van het tegen hem lopende onderzoek is gebaseerd op onderzoeksgegevens afkomstig van een rechtshulpverzoek, gegevensverstrekking inzake bankrekeningen en het verhoor van zijn medeverdachten? |
| --- | --- |

3)

Is er sprake van verenigbaarheid met het in artikel 50 van het [Handvest] en in artikel 54 [SUO] verankerde beginsel ne bis in idem, en kan het onderzoek als voldoende uitgebreid en grondig worden aangemerkt, wanneer het tegen de verdachte lopende onderzoek is beëindigd terwijl hij niet is gehoord als verdachte van een strafbaar feit waarvan zijn medeverdachten worden verdacht, maar jegens hem als verdachte onderzoekshandelingen zijn verricht en de beëindiging van het tegen hem lopende onderzoek is gebaseerd op onderzoeksgegevens afkomstig van een rechtshulpverzoek, gegevensverstrekking inzake bankrekeningen en het verhoor van zijn medeverdachten?

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/28 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/28

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 2 maart 2022 — S, A, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie; Andere partij: United Nations High Commissioner for Refugees

(Zaak C-151/22)

(2022/C 213/38)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers: S, A, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

Andere partij: United Nations High Commissioner for Refugees

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 10, eerste lid, aanhef en onder e), van de kwalificatierichtlijn (1) zo worden uitgelegd dat de vervolgingsgrond politieke overtuiging ook kan worden ingeroepen door verzoekers die alleen een politieke mening zeggen te hebben en/of die te uiten, zonder dat zij gedurende hun verblijf in hun land van herkomst en sinds hun verblijf in het land van ontvangst in de negatieve belangstelling van een actor van vervolging hebben gestaan? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 10, eerste lid, aanhef en onder e), van de kwalificatierichtlijn (1) zo worden uitgelegd dat de vervolgingsgrond politieke overtuiging ook kan worden ingeroepen door verzoekers die alleen een politieke mening zeggen te hebben en/of die te uiten, zonder dat zij gedurende hun verblijf in hun land van herkomst en sinds hun verblijf in het land van ontvangst in de negatieve belangstelling van een actor van vervolging hebben gestaan?

| 2) | Als vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, en dus een politieke mening al voldoende is om aangemerkt te worden als een politieke overtuiging, welke plaats moet dan de sterkte van die politieke opvatting, gedachte of mening en het belang voor de vreemdeling van de daaruit voortvloeiende activiteiten krijgen in het onderzoek en de beoordeling van een asielverzoek, dat wil zeggen het onderzoek naar de realiteitszin van de gestelde vrees voor vervolging van die verzoeker? |
| --- | --- |

2)

Als vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, en dus een politieke mening al voldoende is om aangemerkt te worden als een politieke overtuiging, welke plaats moet dan de sterkte van die politieke opvatting, gedachte of mening en het belang voor de vreemdeling van de daaruit voortvloeiende activiteiten krijgen in het onderzoek en de beoordeling van een asielverzoek, dat wil zeggen het onderzoek naar de realiteitszin van de gestelde vrees voor vervolging van die verzoeker?

| 3) | Als vraag 1 ontkennend wordt beantwoord, is dan de maatstaf dat die politieke overtuiging diepgeworteld moet zijn, en zo nee, wat is dan de aan te leggen maatstaf en hoe moet die worden toegepast? |
| --- | --- |

3)

Als vraag 1 ontkennend wordt beantwoord, is dan de maatstaf dat die politieke overtuiging diepgeworteld moet zijn, en zo nee, wat is dan de aan te leggen maatstaf en hoe moet die worden toegepast?

| 4) | Als de maatstaf is dat die politieke overtuiging diepgeworteld moet zijn, kan dan van een verzoeker die niet aannemelijk maakt dat hij een diepgewortelde politieke overtuiging heeft, worden verwacht dat hij het uiten van zijn politieke opvatting bij terugkeer naar het land van herkomst achterwege laat, om zo niet de negatieve belangstelling van een actor van vervolging te wekken? |
| --- | --- |

4)

Als de maatstaf is dat die politieke overtuiging diepgeworteld moet zijn, kan dan van een verzoeker die niet aannemelijk maakt dat hij een diepgewortelde politieke overtuiging heeft, worden verwacht dat hij het uiten van zijn politieke opvatting bij terugkeer naar het land van herkomst achterwege laat, om zo niet de negatieve belangstelling van een actor van vervolging te wekken?

---

(1)  Richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (PB 2011, L 337, blz. 9).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/28 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/28

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Nacional (Spanje) op 4 maart 2022 — Strafzaak tegen Juan

(Zaak C-164/22)

(2022/C 213/39)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Audiencia Nacional

Partijen in de strafzaak

Juan

Andere partij: Minsterio Fiscal

Prejudiciële vragen

| 1) | Is er in casu sprake van “bis in idem” in de zin van artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord, aangezien het, gelet op de draagwijdte die de Europese rechtspraak aan dit begrip toekent, om dezelfde feiten gaat, of is het de verwijzende rechter die deze beoordeling dient te maken overeenkomstig de in de onderhavige beslissing geformuleerde beginselen, waaronder de noodzaak om de straffen te cumuleren en een strafmaximum vast te stellen overeenkomstig de criteria van evenredigheid, daar het om een en hetzelfde voortgezet misdrijf gaat? |
| --- | --- |

1)

Is er in casu sprake van “bis in idem” in de zin van artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord, aangezien het, gelet op de draagwijdte die de Europese rechtspraak aan dit begrip toekent, om dezelfde feiten gaat, of is het de verwijzende rechter die deze beoordeling dient te maken overeenkomstig de in de onderhavige beslissing geformuleerde beginselen, waaronder de noodzaak om de straffen te cumuleren en een strafmaximum vast te stellen overeenkomstig de criteria van evenredigheid, daar het om een en hetzelfde voortgezet misdrijf gaat?

| 2) | Indien de conclusie, op basis van de in de onderhavige beslissing uiteengezette criteria, luidt dat er geen sprake is van een “bis in idem”-situatie, daar de feiten niet volledig hetzelfde zijn:






  A. | Zijn, gelet op de omstandigheden van het onderhavige geval, de beperkingen op de gevolgen van beslissingen die in andere lidstaten van de Unie zijn gewezen, waarin uitdrukkelijk wordt voorzien door artikel 14, lid 2, van Ley Orgánica (organieke wet) 7/2014 van 12 november 2014 betreffende de uitwisseling van gegevens uit het strafregister en de inaanmerkingneming van strafvonnissen in de Europese Unie, waarbij de Europese wetgeving in nationaal recht is omgezet, dan verenigbaar met kaderbesluit 2008/675/JBZ (1) van de Raad van 24 juli 2008 betreffende de wijze waarop bij een nieuwe strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met veroordelingen in andere lidstaten van de Europese Unie, alsook met artikel 45 en artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met het beginsel van wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen binnen de Unie? |
| --- | --- | --- |

2)

Indien de conclusie, op basis van de in de onderhavige beslissing uiteengezette criteria, luidt dat er geen sprake is van een “bis in idem”-situatie, daar de feiten niet volledig hetzelfde zijn:

A.

Zijn, gelet op de omstandigheden van het onderhavige geval, de beperkingen op de gevolgen van beslissingen die in andere lidstaten van de Unie zijn gewezen, waarin uitdrukkelijk wordt voorzien door artikel 14, lid 2, van Ley Orgánica (organieke wet) 7/2014 van 12 november 2014 betreffende de uitwisseling van gegevens uit het strafregister en de inaanmerkingneming van strafvonnissen in de Europese Unie, waarbij de Europese wetgeving in nationaal recht is omgezet, dan verenigbaar met kaderbesluit 2008/675/JBZ (1) van de Raad van 24 juli 2008 betreffende de wijze waarop bij een nieuwe strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met veroordelingen in andere lidstaten van de Europese Unie, alsook met artikel 45 en artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met het beginsel van wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen binnen de Unie?

| B. | Is het ontbreken, in het Spaanse recht, van een procedure die of een mechanisme dat voorziet in de erkenning van beslissingen die in andere Europese landen zijn gewezen, en de cumulatie, de aanpassing of beperking van straffen mogelijk maakt zodat de evenredigheid ervan is gewaarborgd, in het geval dat een in het buitenland uitgesproken veroordeling in Spanje ten uitvoer moet worden gelegd die betrekking heeft op feiten die in een context van continuïteit of strafrechtelijk verband staan met andere, in Spanje berechte feiten waarvoor ook een veroordeling is uitgesproken, in strijd met artikel 45 en artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in samenhang met artikel 4, lid 6, van kaderbesluit 2002/584/JBZ (2) van 13 juni 2002 en artikel 8, leden 1 en 2, van kaderbesluit 2008/909/JBZ (3) van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen waarbij vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen zijn opgelegd, met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in de Europese Unie, en, in het algemeen, met het beginsel van wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen binnen de Unie? |
| --- | --- |

B.

Is het ontbreken, in het Spaanse recht, van een procedure die of een mechanisme dat voorziet in de erkenning van beslissingen die in andere Europese landen zijn gewezen, en de cumulatie, de aanpassing of beperking van straffen mogelijk maakt zodat de evenredigheid ervan is gewaarborgd, in het geval dat een in het buitenland uitgesproken veroordeling in Spanje ten uitvoer moet worden gelegd die betrekking heeft op feiten die in een context van continuïteit of strafrechtelijk verband staan met andere, in Spanje berechte feiten waarvoor ook een veroordeling is uitgesproken, in strijd met artikel 45 en artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in samenhang met artikel 4, lid 6, van kaderbesluit 2002/584/JBZ (2) van 13 juni 2002 en artikel 8, leden 1 en 2, van kaderbesluit 2008/909/JBZ (3) van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen waarbij vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen zijn opgelegd, met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in de Europese Unie, en, in het algemeen, met het beginsel van wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen binnen de Unie?

---

(1)  PB 2008, L 220, blz. 32.

(2)  Kaderbesluit van de Raad betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten — Verklaringen van sommige lidstaten bij de aanneming van het kaderbesluit (PB 2002, L 190, blz. 1).

(3)  PB 2008, L 327, blz. 27.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/29 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/29

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Salzburg (Oostenrijk) op 8 maart 2022 — JA / Wurth Automotive GmbH

(Zaak C-177/22)

(2022/C 213/40)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Salzburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: JA

Verwerende partij: Wurth Automotive GmbH

Prejudiciële vragen

| 1. | Is het voor de beoordeling van de hoedanigheid van verzoekster als consument in de zin van de artikelen 17 en 18 van verordening (EU) nr. 1215/2012 (1) van belang,






  a) | of verzoekster de door haar in de procedure aangegeven werkzaamheid als grafisch ontwerper en webdesigner ten tijde van de sluiting van de koopovereenkomst en onmiddellijk daarna uitsluitend in loondienst of in ieder geval gedeeltelijk ook freelance heeft uitgeoefend en |
| --- | --- | --- |

1.

Is het voor de beoordeling van de hoedanigheid van verzoekster als consument in de zin van de artikelen 17 en 18 van verordening (EU) nr. 1215/2012 (1) van belang,

a)

of verzoekster de door haar in de procedure aangegeven werkzaamheid als grafisch ontwerper en webdesigner ten tijde van de sluiting van de koopovereenkomst en onmiddellijk daarna uitsluitend in loondienst of in ieder geval gedeeltelijk ook freelance heeft uitgeoefend en

| b) | met welk doel verzoekster het voertuig heeft aangeschaft, dat wil zeggen alleen voor eigen gebruik of ook in verband met een bestaande of toekomstige beroeps- of bedrijfsactiviteit? |
| --- | --- |

b)

met welk doel verzoekster het voertuig heeft aangeschaft, dat wil zeggen alleen voor eigen gebruik of ook in verband met een bestaande of toekomstige beroeps- of bedrijfsactiviteit?

| 2. | Kan verzoekster zich niet meer beroepen op de hoedanigheid van consument, enkel omdat zij de personenauto in augustus 2019 heeft doorverkocht, en maakt het uit of daarbij winst is gemaakt? |
| --- | --- |

2.

Kan verzoekster zich niet meer beroepen op de hoedanigheid van consument, enkel omdat zij de personenauto in augustus 2019 heeft doorverkocht, en maakt het uit of daarbij winst is gemaakt?

| 3. | Moet de hoedanigheid van consument van verzoekster worden ontkend om het enkele feit dat zij een door verweerster voorgeformuleerde koopovereenkomst heeft ondertekend waarin de koper als “firma” is aangeduid en waarin onder het in kleinere letters geschreven kopje “Bijzondere afspraken” is vermeld: “handelstransactie/geen terugname, geen garantie/levering enkel na ontvangst van het geld”, zonder daartegen bezwaar te maken en zonder te verwijzen naar het feit dat zij een consument was? |
| --- | --- |

3.

Moet de hoedanigheid van consument van verzoekster worden ontkend om het enkele feit dat zij een door verweerster voorgeformuleerde koopovereenkomst heeft ondertekend waarin de koper als “firma” is aangeduid en waarin onder het in kleinere letters geschreven kopje “Bijzondere afspraken” is vermeld: “handelstransactie/geen terugname, geen garantie/levering enkel na ontvangst van het geld”, zonder daartegen bezwaar te maken en zonder te verwijzen naar het feit dat zij een consument was?

| 4. | Moet verzoekster de verantwoordelijkheid op zich nemen voor een gedraging van haar levensgezel, die bij het regelen van de koop als autohandelaar is opgetreden, waaruit verweerster had kunnen afleiden dat verzoekster een ondernemer was? |
| --- | --- |

4.

Moet verzoekster de verantwoordelijkheid op zich nemen voor een gedraging van haar levensgezel, die bij het regelen van de koop als autohandelaar is opgetreden, waaruit verweerster had kunnen afleiden dat verzoekster een ondernemer was?

| 5. | Werkt het voor de beoordeling van de hoedanigheid van consument in het nadeel van verzoekster wanneer de rechter in eerste aanleg niet heeft kunnen vaststellen waarom in de schriftelijke koopovereenkomst wat betreft de aanduiding van de koper is afgeweken van het voorafgaande aanbod van de levensgezel van verzoekster en wat hierover tussen hem en een verkoopmedewerker van verweerster telefonisch is besproken? |
| --- | --- |

5.

Werkt het voor de beoordeling van de hoedanigheid van consument in het nadeel van verzoekster wanneer de rechter in eerste aanleg niet heeft kunnen vaststellen waarom in de schriftelijke koopovereenkomst wat betreft de aanduiding van de koper is afgeweken van het voorafgaande aanbod van de levensgezel van verzoekster en wat hierover tussen hem en een verkoopmedewerker van verweerster telefonisch is besproken?

| 6. | Is het voor verzoeksters hoedanigheid van consument van belang wanneer haar levensgezel enkele weken na de inontvangstneming van het voertuig telefonisch bij verweerster heeft geïnformeerd of het mogelijk was de btw op de factuur te vermelden? |
| --- | --- |

6.

Is het voor verzoeksters hoedanigheid van consument van belang wanneer haar levensgezel enkele weken na de inontvangstneming van het voertuig telefonisch bij verweerster heeft geïnformeerd of het mogelijk was de btw op de factuur te vermelden?

---

(1)  Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2012, L 351, blz. 1).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/30 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/30

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d'État (Frankrijk) op 10 maart 2022 — Saint-Louis Sucre / Premier ministre, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation, SICA des betteraviers d'Etrepagny

(Zaak C-183/22)

(2022/C 213/41)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d'État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Saint-Louis Sucre

Verwerende partijen: Premier ministre, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation, SICA des betteraviers d'Etrepagny

Prejudiciële vragen

| 1o) | Moet de in artikel 153, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 (1) geformuleerde regel dat de bij een producentenorganisatie aangesloten producenten op grond van de statuten van die organisatie verplicht zijn “zich per geproduceerd product slechts bij een enkele producentenorganisatie aan te sluiten”, aldus worden uitgelegd dat hij uitsluitend geldt voor de aangesloten producenten? |
| --- | --- |

1o)

Moet de in artikel 153, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 (1) geformuleerde regel dat de bij een producentenorganisatie aangesloten producenten op grond van de statuten van die organisatie verplicht zijn “zich per geproduceerd product slechts bij een enkele producentenorganisatie aan te sluiten”, aldus worden uitgelegd dat hij uitsluitend geldt voor de aangesloten producenten?

| 2o) | Om de naleving te verzekeren van het in artikel 153, lid 2, onder c), van verordening (EU) nr. 1308/2013 opgenomen beginsel dat de bij een producentenorganisatie aangesloten producenten op democratische wijze toezicht moeten uitoefenen op hun organisatie en haar besluiten:






  — | moet bij de beoordeling van de onafhankelijkheid van elk lid van de organisatie uitsluitend ermee rekening worden gehouden dat hun kapitaal in handen is van een en dezelfde natuurlijke persoon of rechtspersoon, of moeten ook andere banden in aanmerking worden genomen, zoals, voor leden die geen producent zijn, de omstandigheid dat zij lid zijn van dezelfde beroepsvereniging, of, voor aangesloten producenten, de omstandigheid dat zij leidinggevende verantwoordelijkheden in een dergelijke vereniging hebben? |
| --- | --- | --- |

2o)

Om de naleving te verzekeren van het in artikel 153, lid 2, onder c), van verordening (EU) nr. 1308/2013 opgenomen beginsel dat de bij een producentenorganisatie aangesloten producenten op democratische wijze toezicht moeten uitoefenen op hun organisatie en haar besluiten:

—

moet bij de beoordeling van de onafhankelijkheid van elk lid van de organisatie uitsluitend ermee rekening worden gehouden dat hun kapitaal in handen is van een en dezelfde natuurlijke persoon of rechtspersoon, of moeten ook andere banden in aanmerking worden genomen, zoals, voor leden die geen producent zijn, de omstandigheid dat zij lid zijn van dezelfde beroepsvereniging, of, voor aangesloten producenten, de omstandigheid dat zij leidinggevende verantwoordelijkheden in een dergelijke vereniging hebben?

| — | volstaat het feit dat de bij een producentenorganisatie aangesloten producenten over de meerderheid van de stemrechten beschikken, om vast te stellen dat zij daadwerkelijk toezicht uitoefenen op hun producentenorganisatie, of moet in het licht van de verdeling van de stemrechten tussen daadwerkelijk onafhankelijke leden, worden onderzocht of het aandeel in de stemrechten dat in handen is van een of meerdere leden die geen producent zijn, hen in staat stelt om zelfs zonder een meerderheid te hebben, toezicht uit te oefenen op de besluiten van de organisatie? |
| --- | --- |

—

volstaat het feit dat de bij een producentenorganisatie aangesloten producenten over de meerderheid van de stemrechten beschikken, om vast te stellen dat zij daadwerkelijk toezicht uitoefenen op hun producentenorganisatie, of moet in het licht van de verdeling van de stemrechten tussen daadwerkelijk onafhankelijke leden, worden onderzocht of het aandeel in de stemrechten dat in handen is van een of meerdere leden die geen producent zijn, hen in staat stelt om zelfs zonder een meerderheid te hebben, toezicht uit te oefenen op de besluiten van de organisatie?

---

(1)  Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten en tot intrekking van de Verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 671).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/31 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/31

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 9 maart 2022 — Sad Trasporto Locale SpA / Provincia autonoma di Bolzano

(Zaak C-186/22)

(2022/C 213/42)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Sad Trasporto Locale SpA

Verwerende partij: Provincia autonoma di Bolzano

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 1, lid 2, van verordening (EG) nr. 1370/2007 (1) aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de toepassing van deze verordening op de exploitatie van nationale en internationale openbare diensten voor multimodaal personenvervoer waarbij ten eerste de openbaarvervoersdienst met het oog op de gunning ervan een geheel vormt en wordt verricht per tramweg, kabelspoorweg en kabelbaan, en ten tweede het spoorvervoer meer dan 50 % uitmaakt van de dienst die volledig en als één geheel aan de exploitant wordt toevertrouwd? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 1, lid 2, van verordening (EG) nr. 1370/2007 (1) aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de toepassing van deze verordening op de exploitatie van nationale en internationale openbare diensten voor multimodaal personenvervoer waarbij ten eerste de openbaarvervoersdienst met het oog op de gunning ervan een geheel vormt en wordt verricht per tramweg, kabelspoorweg en kabelbaan, en ten tweede het spoorvervoer meer dan 50 % uitmaakt van de dienst die volledig en als één geheel aan de exploitant wordt toevertrouwd?

| 2) | Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord en verordening nr. 1370/2007 wordt geacht ook van toepassing te zijn op de exploitatie van nationale en internationale openbare diensten voor multimodaal personenvervoer waarbij ten eerste de openbaarvervoersdienst met het oog op de gunning ervan een geheel vormt en wordt verricht per tramweg, kabelspoorweg en kabelbaan, en ten tweede het spoorvervoer meer dan 50 % uitmaakt van de dienst die volledig en als één geheel aan de exploitant wordt toevertrouwd, moet dan artikel 5, leden 1 en 2, van verordening nr. 1370/2007 aldus worden uitgelegd dat ook met betrekking tot de onderhandse gunning aan een interne exploitant van een openbaredienstcontract dat personenvervoer per tram omvat, de rechtsvorm van de gunningshandeling moet worden nagegaan, met als gevolg dat handelingen die niet de vorm aannemen van een contract voor dienstenconcessies zijn uitgesloten van het toepassingsgebied van artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1370/2007? |
| --- | --- |

2)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord en verordening nr. 1370/2007 wordt geacht ook van toepassing te zijn op de exploitatie van nationale en internationale openbare diensten voor multimodaal personenvervoer waarbij ten eerste de openbaarvervoersdienst met het oog op de gunning ervan een geheel vormt en wordt verricht per tramweg, kabelspoorweg en kabelbaan, en ten tweede het spoorvervoer meer dan 50 % uitmaakt van de dienst die volledig en als één geheel aan de exploitant wordt toevertrouwd, moet dan artikel 5, leden 1 en 2, van verordening nr. 1370/2007 aldus worden uitgelegd dat ook met betrekking tot de onderhandse gunning aan een interne exploitant van een openbaredienstcontract dat personenvervoer per tram omvat, de rechtsvorm van de gunningshandeling moet worden nagegaan, met als gevolg dat handelingen die niet de vorm aannemen van een contract voor dienstenconcessies zijn uitgesloten van het toepassingsgebied van artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1370/2007?

| 3) | Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, moet dan artikel 5, punt 1, onder b), en punt 2, van richtlijn 2014/23/EU (2) aldus worden uitgelegd dat de overdracht aan de begunstigde van het operationeel risico dat inherent is aan de exploitatie van de diensten uitgesloten moet worden geacht wanneer de te gunnen overeenkomst: a) gebaseerd is op de bruto kosten, waarbij de inkomsten toekomen aan de aanbestedende dienst; b) voor de exploitant, als exploitatie-inkomsten, uitsluitend voorziet in een door de [aanbestedende] dienst betaalde vergoeding, die in verhouding staat tot de omvang van de verleende diensten (waarbij het vraagrisico dus wordt uitgesloten); c) het operationeel vraagrisico (als gevolg van de verlaging van de vergoedingen wegens een vermindering van het dienstenvolume over vooraf vastgestelde grenzen heen), het regelgevingsrisico (wegens wijzigingen van de wet- of regelgeving, alsmede wegens vertraagde afgifte van vergunningen en/of certificaten door bevoegde autoriteiten), het financiële risico (wegens niet-betaling of te late betaling van de vergoedingen, alsmede wegens het niet aanpassen van de vergoedingen), alsmede het risico van overmacht (als gevolg van een niet te voorziene wijziging van de voorwaarden voor de verlening van de dienst) laat rusten op de aanbestedende dienst; alsmede d) het operationeel aanbodrisico (als gevolg van fluctuerende kosten van factoren waarover de exploitant geen controle heeft — elektriciteit, grondstoffen, materialen), het risico van de arbeidsverhoudingen (als gevolg van wijzigingen in de personeelskosten krachtens collectieve onderhandelingen), het exploitatierisico (dat voortvloeit uit een negatieve dynamiek van de exploitatiekosten wegens onjuiste ramingen), alsmede het maatschappelijke en milieurisico (dat voortvloeit uit incidenten tijdens de uitvoering die betrekking hebben op voor de dienstverlening functionele activa) overdraagt aan de begunstigde? |
| --- | --- |

3)

Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, moet dan artikel 5, punt 1, onder b), en punt 2, van richtlijn 2014/23/EU (2) aldus worden uitgelegd dat de overdracht aan de begunstigde van het operationeel risico dat inherent is aan de exploitatie van de diensten uitgesloten moet worden geacht wanneer de te gunnen overeenkomst: a) gebaseerd is op de bruto kosten, waarbij de inkomsten toekomen aan de aanbestedende dienst; b) voor de exploitant, als exploitatie-inkomsten, uitsluitend voorziet in een door de [aanbestedende] dienst betaalde vergoeding, die in verhouding staat tot de omvang van de verleende diensten (waarbij het vraagrisico dus wordt uitgesloten); c) het operationeel vraagrisico (als gevolg van de verlaging van de vergoedingen wegens een vermindering van het dienstenvolume over vooraf vastgestelde grenzen heen), het regelgevingsrisico (wegens wijzigingen van de wet- of regelgeving, alsmede wegens vertraagde afgifte van vergunningen en/of certificaten door bevoegde autoriteiten), het financiële risico (wegens niet-betaling of te late betaling van de vergoedingen, alsmede wegens het niet aanpassen van de vergoedingen), alsmede het risico van overmacht (als gevolg van een niet te voorziene wijziging van de voorwaarden voor de verlening van de dienst) laat rusten op de aanbestedende dienst; alsmede d) het operationeel aanbodrisico (als gevolg van fluctuerende kosten van factoren waarover de exploitant geen controle heeft — elektriciteit, grondstoffen, materialen), het risico van de arbeidsverhoudingen (als gevolg van wijzigingen in de personeelskosten krachtens collectieve onderhandelingen), het exploitatierisico (dat voortvloeit uit een negatieve dynamiek van de exploitatiekosten wegens onjuiste ramingen), alsmede het maatschappelijke en milieurisico (dat voortvloeit uit incidenten tijdens de uitvoering die betrekking hebben op voor de dienstverlening functionele activa) overdraagt aan de begunstigde?

| 4) | Tot slot, moeten de artikel 107, lid 1, VWEU en artikel 108, lid 3, VWEU aldus worden uitgelegd dat in het kader van een onderhandse gunning van een openbaredienstcontract voor personenvervoer door een bevoegde plaatselijke overheid aan een interne exploitant, staatssteun vormt dat onderworpen is aan de procedure van voorafgaande controle als bedoeld in artikel 108, lid 3, VWEU een compensatie voor openbaredienstverplichtingen die wordt berekend op basis van exploitatiekosten die, hoewel zij verband houden met de voorzienbare dienstvereisten, ten eerste zijn vastgesteld rekening houdend met de historische kosten van de dienst die werd verricht door de vorige exploitant, waaraan een concessie voor diensten was verleend die voor meer dan tien jaar was verlengd, en ten tweede in verhouding staan tot kosten of tegenprestaties die eveneens betrekking hebben op de vorige gunning, althans zien op standaardmarktparameters die voor alle exploitanten in de sector gelden? |
| --- | --- |

4)

Tot slot, moeten de artikel 107, lid 1, VWEU en artikel 108, lid 3, VWEU aldus worden uitgelegd dat in het kader van een onderhandse gunning van een openbaredienstcontract voor personenvervoer door een bevoegde plaatselijke overheid aan een interne exploitant, staatssteun vormt dat onderworpen is aan de procedure van voorafgaande controle als bedoeld in artikel 108, lid 3, VWEU een compensatie voor openbaredienstverplichtingen die wordt berekend op basis van exploitatiekosten die, hoewel zij verband houden met de voorzienbare dienstvereisten, ten eerste zijn vastgesteld rekening houdend met de historische kosten van de dienst die werd verricht door de vorige exploitant, waaraan een concessie voor diensten was verleend die voor meer dan tien jaar was verlengd, en ten tweede in verhouding staan tot kosten of tegenprestaties die eveneens betrekking hebben op de vorige gunning, althans zien op standaardmarktparameters die voor alle exploitanten in de sector gelden?

---

(1)  Verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad en verordening (EEG) nr. 1107/70 van de Raad (PB 2007, L 315, blz. 1).

(2)  Richtlijn 2014/23/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van concessieovereenkomsten (PB 2014, L 94, blz. 1).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/32 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/32

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 11 maart 2022 — ME / Belgische Staat

(Zaak C-191/22)

(2022/C 213/43)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ME

Verwerende partij: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 7 en 24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en [artikel 4, lid 1, onder c),] van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging en de beginselen van gelijke behandeling en rechtszekerheid (1) aldus worden uitgelegd dat de lidstaten rekening moeten houden met de leeftijd van het kind dat met zijn gezin wordt herenigd op het tijdstip waarop de als vluchteling erkende gezinshereniger zijn verzoek om internationale bescherming indient, en niet op het tijdstip waarop het verzoek tot gezinshereniging wordt ingediend, en het kind dat met zijn gezin wordt herenigd, als minderjarig moeten beschouwen in de zin van artikel 4, [lid 1, onder c),] van richtlijn 2003/86/EG, wanneer het minderjarig was op het tijdstip waarop de gezinshereniger zijn asielaanvraag indiende maar meerderjarig is geworden alvorens de gezinshereniger de vluchtelingenstatus verkreeg en alvorens het verzoek tot gzinshereniging werd ingediend?

---

(1)  PB 2003, L 251, blz. 12.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/33 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/33

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 11 maart 2022 — IB / Regione Lombardia, Provincia di Pavia

(Zaak C-196/22)

(2022/C 213/44)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: IB

Verwerende partijen: Regione Lombardia, Provincia di Pavia

Prejudiciële vragen

| 1) | Staat verordening (EEG) nr. 2080/921992 (1) van de Raad van 30 juni 1992 tot instelling van een communautaire steunregeling voor bosbouwmaatregelen in de landbouw, die evenwel geen regeling inzake de beëindiging van steun of een sanctieregeling bevat, mede gelet op verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 (2) van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen, in de weg aan de toepassing van een bepaling van nationaal recht die ter uitvoering van verordening nr. 2080/92 voorschrijft dat in geval van geconstateerde onregelmatigheid bij de verlening van de steun, de steun wordt beëindigd en de ontvangen steun wordt terugbetaald? |
| --- | --- |

1)

Staat verordening (EEG) nr. 2080/921992 (1) van de Raad van 30 juni 1992 tot instelling van een communautaire steunregeling voor bosbouwmaatregelen in de landbouw, die evenwel geen regeling inzake de beëindiging van steun of een sanctieregeling bevat, mede gelet op verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 (2) van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen, in de weg aan de toepassing van een bepaling van nationaal recht die ter uitvoering van verordening nr. 2080/92 voorschrijft dat in geval van geconstateerde onregelmatigheid bij de verlening van de steun, de steun wordt beëindigd en de ontvangen steun wordt terugbetaald?

| 2) | Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt: staat verordening (EEG) nr. 2080/92 van de Raad van 30 juni 1992 tot instelling van een communautaire steunregeling voor bosbouwmaatregelen in de landbouw, mede gelet op verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 en het billijkheidsvereiste en het evenredigheidsbeginsel als bedoeld in de [tiende] overweging van deze verordening, in de weg aan de toepassing van een bepaling van nationaal recht die ter uitvoering van verordening nr. 2080/92 voorschrijft dat in geval van geconstateerde onregelmatigheid bij de verlening van de steun, de steun wordt beëindigd en de ontvangen steun wordt terugbetaald wanneer de beboste of verbeterde oppervlakte 20 % kleiner is dan die waarvoor de steun is toegekend en betaald? |
| --- | --- |

2)

Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt: staat verordening (EEG) nr. 2080/92 van de Raad van 30 juni 1992 tot instelling van een communautaire steunregeling voor bosbouwmaatregelen in de landbouw, mede gelet op verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 en het billijkheidsvereiste en het evenredigheidsbeginsel als bedoeld in de [tiende] overweging van deze verordening, in de weg aan de toepassing van een bepaling van nationaal recht die ter uitvoering van verordening nr. 2080/92 voorschrijft dat in geval van geconstateerde onregelmatigheid bij de verlening van de steun, de steun wordt beëindigd en de ontvangen steun wordt terugbetaald wanneer de beboste of verbeterde oppervlakte 20 % kleiner is dan die waarvoor de steun is toegekend en betaald?

| 3) | Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt: staat verordening (EEG) nr. 2080/92 van de Raad van 30 juni 1992 tot instelling van een communautaire steunregeling voor bosbouwmaatregelen in de landbouw, mede gelet op verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995, in de weg aan de toepassing met terugwerkende kracht van een bepaling van nationaal recht die ter uitvoering van verordening nr. 2080/92 voorschrijft dat in geval van geconstateerde onregelmatigheid bij de verlening van de steun, de steun wordt beëindigd en de ontvangen steun wordt terugbetaald? |
| --- | --- |

3)

Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt: staat verordening (EEG) nr. 2080/92 van de Raad van 30 juni 1992 tot instelling van een communautaire steunregeling voor bosbouwmaatregelen in de landbouw, mede gelet op verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995, in de weg aan de toepassing met terugwerkende kracht van een bepaling van nationaal recht die ter uitvoering van verordening nr. 2080/92 voorschrijft dat in geval van geconstateerde onregelmatigheid bij de verlening van de steun, de steun wordt beëindigd en de ontvangen steun wordt terugbetaald?

| 4) | Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt: staat verordening (EEG) nr. 2080/92 van de Raad van 30 juni 1992 tot instelling van een communautaire steunregeling voor bosbouwmaatregelen in de landbouw, mede gelet op verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995, eraan in de weg dat een bepaling van nationaal recht die ter uitvoering van verordening nr. 2080/92 voorschrijft dat in geval van geconstateerde onregelmatigheid bij de verlening van de steun, de steun wordt beëindigd en de ontvangen steun wordt terugbetaald, aldus wordt uitgelegd dat de begunstigde de ontvangen steun in zijn geheel moet terugbetalen, en niet alleen de steun die betrekking heeft op het jaar waarin de onregelmatigheid bij de verlening van de steun is vastgesteld? |
| --- | --- |

4)

Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt: staat verordening (EEG) nr. 2080/92 van de Raad van 30 juni 1992 tot instelling van een communautaire steunregeling voor bosbouwmaatregelen in de landbouw, mede gelet op verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995, eraan in de weg dat een bepaling van nationaal recht die ter uitvoering van verordening nr. 2080/92 voorschrijft dat in geval van geconstateerde onregelmatigheid bij de verlening van de steun, de steun wordt beëindigd en de ontvangen steun wordt terugbetaald, aldus wordt uitgelegd dat de begunstigde de ontvangen steun in zijn geheel moet terugbetalen, en niet alleen de steun die betrekking heeft op het jaar waarin de onregelmatigheid bij de verlening van de steun is vastgesteld?

---

(1)  Verordening (EEG) nr. 2080/92 van de Raad van 30 juni 1992 tot instelling van een communautaire steunregeling voor bosbouwmaatregelen in de landbouw (PB 1992, L 215, blz. 96).

(2)  Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (PB 1995, L 312, blz. 1).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/34 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/34

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Lukovit (Bulgarije) op 18 maart 2022 — Strafzaak

(Zaak C-209/22)

(2022/C 213/45)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Rayonen sad Lukovit (Bulgarije)

Partijen in de strafzaak

Rayonna prokuratura Lovech, teritorialno otdelenie Lukovit.

Prejudiciële vragen

| 1. | Vallen situaties waarin in het kader van een onderzoek naar een strafbaar feit in verband met het bezit van verdovende middelen tegen een natuurlijke persoon waarvan de politie aanneemt dat hij in het bezit is van verdovende middelen, dwangmaatregelen zijn aangewend in de vorm van fouillering en inbeslagname, binnen de werkingssfeer van richtlijn 2013/48/EU (1) betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming en van richtlijn 2012/13/EU (2) betreffende het recht op informatie in strafprocedures? |
| --- | --- |

1.

Vallen situaties waarin in het kader van een onderzoek naar een strafbaar feit in verband met het bezit van verdovende middelen tegen een natuurlijke persoon waarvan de politie aanneemt dat hij in het bezit is van verdovende middelen, dwangmaatregelen zijn aangewend in de vorm van fouillering en inbeslagname, binnen de werkingssfeer van richtlijn 2013/48/EU (1) betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming en van richtlijn 2012/13/EU (2) betreffende het recht op informatie in strafprocedures?

| 2. | Mocht de eerste vraag bevestigend worden beantwoord: welke status heeft een dergelijke persoon in de zin van de richtlijnen indien het nationale recht de rechtsfiguur “verdachte” niet kent en de persoon niet door middel van een officiële kennisgeving in staat van “beschuldiging” is gesteld, en dient aan een dergelijke persoon het recht op informatie en voorlichting en op toegang tot een advocaat te worden toegekend? |
| --- | --- |

2.

Mocht de eerste vraag bevestigend worden beantwoord: welke status heeft een dergelijke persoon in de zin van de richtlijnen indien het nationale recht de rechtsfiguur “verdachte” niet kent en de persoon niet door middel van een officiële kennisgeving in staat van “beschuldiging” is gesteld, en dient aan een dergelijke persoon het recht op informatie en voorlichting en op toegang tot een advocaat te worden toegekend?

| 3. | Verzetten het legaliteitsbeginsel en het verbod op willekeur zich tegen een nationale regeling als artikel 219, lid 2, van het Nakazatelno-protsesualen kodeks (Bulgaars wetboek van strafvordering), die bepaalt dat een opsporingsinstantie een persoon ook door het opmaken van het proces-verbaal van de eerste tegen de betrokkene gerichte onderzoekshandeling in staat van beschuldiging
  kan
  stellen, wanneer het nationale recht de rechtsfiguur “verdachte” niet kent en de rechten van de verdediging volgens het nationale recht pas ontstaan op het moment waarop de betrokkene officieel in staat van “beschuldiging” wordt gesteld, een handeling die wederom afhankelijk is van de opsporingsinstantie, en belemmert een dergelijke nationale procedure de daadwerkelijke uitoefening en de invulling van het recht op toegang tot een advocaat in de zin van artikel 3, lid 3, onder b), van richtlijn 2013/48/EU? |
| --- | --- |

3.

Verzetten het legaliteitsbeginsel en het verbod op willekeur zich tegen een nationale regeling als artikel 219, lid 2, van het Nakazatelno-protsesualen kodeks (Bulgaars wetboek van strafvordering), die bepaalt dat een opsporingsinstantie een persoon ook door het opmaken van het proces-verbaal van de eerste tegen de betrokkene gerichte onderzoekshandeling in staat van beschuldiging
  kan
  stellen, wanneer het nationale recht de rechtsfiguur “verdachte” niet kent en de rechten van de verdediging volgens het nationale recht pas ontstaan op het moment waarop de betrokkene officieel in staat van “beschuldiging” wordt gesteld, een handeling die wederom afhankelijk is van de opsporingsinstantie, en belemmert een dergelijke nationale procedure de daadwerkelijke uitoefening en de invulling van het recht op toegang tot een advocaat in de zin van artikel 3, lid 3, onder b), van richtlijn 2013/48/EU?

| 4. | Verzet het beginsel van de praktische doeltreffendheid van het Unierecht zich tegen een nationale praktijk waarbij de rechterlijke toetsing van dwangmaatregelen ter verkrijging van bewijs, waaronder fouillering en inbeslagname in de onderzoeksprocedure, niet de mogelijkheid biedt om na te gaan of er sprake is van een voldoende gekwalificeerde schending van de grondrechten van verdachten en beklaagden die worden gewaarborgd door de artikelen 47 en 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en door de richtlijnen 2013/48/EU 2012/13/EU? |
| --- | --- |

4.

Verzet het beginsel van de praktische doeltreffendheid van het Unierecht zich tegen een nationale praktijk waarbij de rechterlijke toetsing van dwangmaatregelen ter verkrijging van bewijs, waaronder fouillering en inbeslagname in de onderzoeksprocedure, niet de mogelijkheid biedt om na te gaan of er sprake is van een voldoende gekwalificeerde schending van de grondrechten van verdachten en beklaagden die worden gewaarborgd door de artikelen 47 en 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en door de richtlijnen 2013/48/EU 2012/13/EU?

| 5. | Verzet het beginsel van de rechtsstaat zich tegen nationale regels en rechtspraak volgens welke de rechter niet bevoegd is om de inbeschuldigingstelling van een persoon te toetsen, terwijl juist en uitsluitend die formele handeling bepalend is voor de vraag of aan een natuurlijke persoon de rechten van verdediging worden toegekend wanneer jegens hem in het kader van een onderzoeksprocedure dwangmaatregelen worden aangewend? |
| --- | --- |

5.

Verzet het beginsel van de rechtsstaat zich tegen nationale regels en rechtspraak volgens welke de rechter niet bevoegd is om de inbeschuldigingstelling van een persoon te toetsen, terwijl juist en uitsluitend die formele handeling bepalend is voor de vraag of aan een natuurlijke persoon de rechten van verdediging worden toegekend wanneer jegens hem in het kader van een onderzoeksprocedure dwangmaatregelen worden aangewend?

---

(1)  PB 2013, L 294, blz. 1.

(2)  PB 2012, L 142, blz. 1.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/35 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/35

---

Hogere voorziening ingesteld op 4 april 2022 door Mylan IRE Healthcare Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 26 januari 2022 in zaak T-303/16, Mylan IRE Healthcare / Commissie

(Zaak C-237/22 P)

(2022/C 213/46)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Mylan IRE Healthcare Ltd (vertegenwoordigers: I. Vernimme en L. Bidaine, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, UAB VVB

Conclusies

| — | de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren; |
| --- | --- |

—

de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

| — | het bestreden arrest in zijn geheel vernietigen; |
| --- | --- |

—

het bestreden arrest in zijn geheel vernietigen;

| — | indien het Hof van oordeel is dat de zaak in staat van wijzen is, uitvoeringsbesluit C(2016) 2083 final van de Commissie van 4 april 2016 betreffende, in het kader van artikel 29 van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad, de vergunningen voor het in de handel brengen van “Tobramycin VVB en verwante namen”, geneesmiddelen voor menselijk gebruik die de werkzame stof “tobramycine” bevatten (het bestreden besluit), nietig verklaren; de zaak anders terugverwijzen naar het Gerecht; |
| --- | --- |

—

indien het Hof van oordeel is dat de zaak in staat van wijzen is, uitvoeringsbesluit C(2016) 2083 final van de Commissie van 4 april 2016 betreffende, in het kader van artikel 29 van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad, de vergunningen voor het in de handel brengen van “Tobramycin VVB en verwante namen”, geneesmiddelen voor menselijk gebruik die de werkzame stof “tobramycine” bevatten (het bestreden besluit), nietig verklaren; de zaak anders terugverwijzen naar het Gerecht;

| — | de Commissie verwijzen in de kosten van rekwirante, zowel in de hogere voorziening als in de procedure voor het Gerecht; |
| --- | --- |

—

de Commissie verwijzen in de kosten van rekwirante, zowel in de hogere voorziening als in de procedure voor het Gerecht;

| — | bepalen dat UAB VVB haar eigen kosten draagt, zowel in de hogere voorziening als in de procedure voor het Gerecht. |
| --- | --- |

—

bepalen dat UAB VVB haar eigen kosten draagt, zowel in de hogere voorziening als in de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante twee middelen aan.

Eerste middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het begrip “klinisch superieur” in de zin van artikel 8, lid 3), onder c), van verordening (EG) nr. 141/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1999 inzake weesgeneesmiddelen (1) (de weesgeneesmiddelenverordening), in het bijzonder in het licht van de uitlegging die het Gerecht heeft gegeven aan het begrip “aanzienlijk baat” in de zin van artikel 3 van de weesgeneesmiddelenverordening.

Tweede middel: het Gerecht heeft de conclusie dat TOBI / Tobramycin VVB bij een aanzienlijk deel van de doelgroep veiliger was dan Tobi Podhaler in het bijzonder in het licht van de inhoud van het bestreden besluit ontoereikend gemotiveerd.

---

(1)  PB 2000, L 18, blz. 1.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/35 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/35

---

Hogere voorziening ingesteld op 8 april 2022 door Scania AB, Scania CV AB, Scania Deutschland GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer — uitgebreid) van 2 februari 2022 in zaak T-799/17, Scania e.a./Commissie

(Zaak C-251/22 P)

(2022/C 213/47)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwiranten: Scania AB, Scania CV AB, Scania Deutschland GmbH (vertegenwoordigers: D. Arts, advocaat, F. Miotto, avocate, N. De Backer, advocate, C. E. Schillemans, advocaat, C. Langenius, S. Falkner, L. Ulrichs, P. Hammarskiöld, advokater)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

| — | het bestreden arrest geheel of gedeeltelijk vernietigen; |
| --- | --- |

—

het bestreden arrest geheel of gedeeltelijk vernietigen;

| — | besluit C(2017) 6467 final van 27 september 2017 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak AT.39824 — Vrachtwagens), geheel of gedeeltelijk nietig verklaren en/of de bijbehorende boetes intrekken of verlagen; of |
| --- | --- |

—

besluit C(2017) 6467 final van 27 september 2017 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak AT.39824 — Vrachtwagens), geheel of gedeeltelijk nietig verklaren en/of de bijbehorende boetes intrekken of verlagen; of

| — | de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een nieuwe uitspraak, en |
| --- | --- |

—

de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een nieuwe uitspraak, en

| — | de Europese Commissie verwijzen in de kosten van eerste aanleg en van de onderhavige hogere voorziening. |
| --- | --- |

—

de Europese Commissie verwijzen in de kosten van eerste aanleg en van de onderhavige hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwiranten de volgende vier middelen aan:

| 1. | Met hun eerste middel betogen rekwiranten dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet te erkennen dat de Commissie artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof van Justitie, heeft geschonden door het schikkingsbesluit (1) vast te stellen en daarna het onderzoek tegen Scania voort te zetten met hetzelfde caseteam. |
| --- | --- |

1.

Met hun eerste middel betogen rekwiranten dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet te erkennen dat de Commissie artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof van Justitie, heeft geschonden door het schikkingsbesluit (1) vast te stellen en daarna het onderzoek tegen Scania voort te zetten met hetzelfde caseteam.

| 2. | Met hun tweede middel betogen rekwiranten dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de geografische reikwijdte van gedragingen op Duits niveau zich uitstrekte tot de gehele EER, terwijl zij tot Duitsland was beperkt. |
| --- | --- |

2.

Met hun tweede middel betogen rekwiranten dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de geografische reikwijdte van gedragingen op Duits niveau zich uitstrekte tot de gehele EER, terwijl zij tot Duitsland was beperkt.

| 3. | Met hun derde middel betogen rekwiranten dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de reeks gedragingen op de drie verschillende niveaus te kwalificeren als één enkele inbreuk. |
| --- | --- |

3.

Met hun derde middel betogen rekwiranten dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de reeks gedragingen op de drie verschillende niveaus te kwalificeren als één enkele inbreuk.

| 4. | Subsidiair betogen rekwiranten met hun vierde middel dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door een geldboete te bevestigen ter zake van gedragingen die verjaard zijn. |
| --- | --- |

4.

Subsidiair betogen rekwiranten met hun vierde middel dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door een geldboete te bevestigen ter zake van gedragingen die verjaard zijn.

---

(1)  Besluit C(2016) 4673 final van de Commissie van 19.7.2016 inzake een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak AT.39824 — Vrachtwagens).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/36 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/36

---

Beschikking van de president van de Vijfde kamer van het Hof van 11 januari 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG / E. Leinfelder GmbH, TL, SW, WL

(Zaak C-62/21) (1)

(2022/C 213/48)

Procestaal: Duits

De president van de Vijfde kamer van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 189 van 17.5.2021.

---

Gerecht

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/37 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/37

---

Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond I)

(Zaak T-277/21) (1)

(“Uniemerk - Aanvraag voor een Uniepatroonmerk - Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond I - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)

(2022/C 213/49)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Daimler AG (Stuttgart, Duitsland) (vertegenwoordiger: N. Siebertz, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Schäfer en E. Markakis, gemachtigden)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 18 maart 2021 (zaak R 1895/2020-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van een patroonteken dat driepuntige sterren op een zwarte achtergrond I weergeeft als Uniemerk

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | Daimler AG wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Daimler AG wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 278 van 12.7.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/37 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/37

---

Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond II)

(Zaak T-278/21) (1)

(“Uniemerk - Aanvraag voor een Uniepatroonmerk - Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond II - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)

(2022/C 213/50)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Daimler AG (Stuttgart, Duitsland) (vertegenwoordiger: N. Siebertz, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Schäfer en E. Markakis, gemachtigden)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 18 maart 2021 (zaak R 1896/2020-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van een patroonteken dat driepuntige sterren op een zwarte achtergrond II weergeeft als Uniemerk

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | Daimler AG wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Daimler AG wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 278 van 12.7.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/38 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/38

---

Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond IV)

(Zaak T-279/21) (1)

(“Uniemerk - Aanvraag voor een Uniebeeldmerk - Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond IV - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)

(2022/C 213/51)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Daimler AG (Stuttgart, Duitsland) (vertegenwoordiger: N. Siebertz, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Schäfer en E. Markakis, gemachtigden)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 18 maart 2021 (zaak R 1898/2020-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van een beeldteken dat driepuntige sterren op een zwarte achtergrond IV weergeeft als Uniemerk

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | Daimler AG wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Daimler AG wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 278 van 12.7.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/38 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/38

---

Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Daimler/EUIPO (Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond III)

(Zaak T-280/21) (1)

(“Uniemerk - Aanvraag voor een Uniebeeldmerk - Weergave van driepuntige sterren op een zwarte achtergrond III - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)

(2022/C 213/52)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Daimler AG (Stuttgart, Duitsland) (vertegenwoordiger: N. Siebertz, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Schäfer en E. Markakis, gemachtigden)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 18 maart 2021 (zaak R 1897/2020-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van een beeldteken dat driepuntige sterren op een zwarte achtergrond III weergeeft als Uniemerk

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | Daimler AG wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Daimler AG wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 278 van 12.7.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/39 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/39

---

Arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 — Copal Tree Brands/EUIPO — Sumol + Compal Marcas (COPALLI)

(Zaak T-445/21) (1)

(“Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk COPALLI - Ouder nationaal woordmerk COMPAL - Relatieve weigeringsgrond - Afbreuk aan de reputatie - Artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 - Ongerechtvaardigd voordeel uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk”)

(2022/C 213/53)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Copal Tree Brands, Inc. (Oakland, Californië, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: B. Niemann Fadani, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: T. Frydendahl en D. Gája, gemachtigden)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Sumol + Compal Marcas SA (Carnaxide, Portugal) (vertegenwoordiger: A. de Sampaio, advocaat)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 25 mei 2021 (zaak R 1581/2020-2) inzake een oppositieprocedure tussen Sumol + Compal Marcas en Copal Tree Brands

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | Copal Tree Brands, Inc. wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Copal Tree Brands, Inc. wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 368 van 13.9.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/39 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/39

---

Beschikking van het Gerecht van 24 maart 2022 — Di Taranto / Europees Openbaar Ministerie

(Zaak T-368/21) (1)

(“Beroep tot nietigverklaring - Institutioneel recht - Nauwere samenwerking bij de instelling van het Europees Openbaar Ministerie - Verordening (EU) 2017/1939 - Benoeming van de gedelegeerde Europese aanklagers van het Europees Openbaar Ministerie - Indirecte onrechtmatigheid - Door de Republiek Italië aangewezen kandidaten - Betwisting van de aanwijzing voor de nationale rechter - Niet-ontvankelijkheid”)

(2022/C 213/54)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Alessandro Di Taranto (Rome, Italië) (vertegenwoordiger: G. Pellegrino, advocaat)

Verwerende partij: Europees Openbaar Ministerie (vertegenwoordigers: L. De Matteis en T. Gut, gemachtigden)

Voorwerp

Beroep krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van besluit nr. 34/2021 van het college van het college van het Europees Openbaar Ministerie van 3 mei 2021 houdende benoeming van 15 gedelegeerd Europese aanklagers van het Europees Openbaar Ministerie in de Italiaanse Republiek.

Dictum

| 1) | Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

| 2) | Alessandro Di Taranto wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Alessandro Di Taranto wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 368 van 13.9.2021.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/40 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/40

---

Beschikking van de president van het Gerecht van 23 februari 2022 — Atesos medical e.a./Commissie

(Zaak T-764/21 R)

(“Kort geding - Medische hulpmiddelen - Richtlijn 93/42/EEG - Verordening (EU) 2017/745 - Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid”)

(2022/C 213/55)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: Atesos medical AG (Aarau, Zwitserland) en de zeven andere verzoekende partijen wier namen zijn opgenomen in de bijlage bij de beschikking (vertegenwoordigers: M. Meulenbelt, B. Natens en I. Willemyns, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Sanfrutos Cano, C. Hödlmayr en C. Vollrath, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van het niet-gepubliceerde besluit van de Commissie van onbekende datum waarbij is bepaald dat de aanwijzing van de Schweizerische Vereinigung für Qualitäts- und Management Systeme als instantie die de conformiteit van medische hulpmiddelen beoordeelt overeenkomstig richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen (PB 1993, L 169, blz. 1) is verstreken en waarbij zij met ingang van 28 september 2021 is verwijderd uit de databank van aangewezen en aangemelde instanties.

Dictum

| 1) | Het verzoek in kort geding wordt afgewezen. |
| --- | --- |

1)

Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

| 2) | De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden. |
| --- | --- |

2)

De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/40 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/40

---

Beschikking van de president van het Gerecht van 31 maart 2022 — AL / Raad

(Zaak T-22/22 R)

(“Kort geding - Openbare dienst - Ambtenaren - Tuchtprocedure - Ontslag - Verzoek om voorlopige maatregelen - Spoedeisendheid - Fumus boni juris - Belangenafweging”)

(2022/C 213/56)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: AL (vertegenwoordiger: R. Rata, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bauer en M. Alver, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot, ten eerste, opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van de Raad van 27 september 2021 om verzoeker de tuchtmaatregel van ontslag met ingang van 1 oktober 2021 op te leggen en, ten tweede, herplaatsing van verzoeker als ambtenaar in zijn post en vorige functie

Dictum

| 1) | De tenuitvoerlegging van het besluit van de Raad van de Europese Unie van 27 september 2021 om verzoeker de tuchtmaatregel van ontslag met ingang van 1 oktober 2021 op te leggen wordt opgeschort. |
| --- | --- |

1)

De tenuitvoerlegging van het besluit van de Raad van de Europese Unie van 27 september 2021 om verzoeker de tuchtmaatregel van ontslag met ingang van 1 oktober 2021 op te leggen wordt opgeschort.

| 2) | De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden. |
| --- | --- |

2)

De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/41 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/41

---

Beschikking van de president van het Gerecht van 30 maart 2022 — RT France / Raad

(Zaak T-125/22 R)

(“Kort geding - Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren - Schorsing van de omroepactiviteiten van bepaalde media - Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid - Belangenafweging”)

(2022/C 213/57)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: RT France (Boulogne-Billancourt, Frankrijk) (vertegenwoordiger: E. Piwnica, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Lejeune, R. Meyer en S. Emmerechts, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU strekkende tot schorsing van de tenuitvoerlegging van besluit (GBVB) 2022/351 van de Raad van 1 maart 2022 tot wijziging van besluit 2014/512/GBVB betreffende beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren (PB 2022, L 65, blz. 5), en verordening (EU) 2022/350 van de Raad van 1 maart 2022 tot wijziging van verordening (EU) nr. 833/2014 betreffende beperkende maatregelen naar aanleiding van de acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren (PB 2022, L 65, blz. 1), voor zover die handeling verzoekster betreffen

Dictum

| 1) | Het verzoek in kort geding wordt afgewezen. |
| --- | --- |

1)

Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

| 2) | Op de verzoeken tot interventie van de Europese Commissie, het Koninkrijk België, de Franse Republiek en de Republiek Polen behoeft niet meer te worden beslist. |
| --- | --- |

2)

Op de verzoeken tot interventie van de Europese Commissie, het Koninkrijk België, de Franse Republiek en de Republiek Polen behoeft niet meer te worden beslist.

| 3) | De kosten worden voorbehouden, met uitzondering van die welke zijn gemaakt door de Europese Commissie, het Koninkrijk België, de Franse Republiek en de Republiek Polen. Laatstgenoemden zullen de kosten van hun verzoek tot interventie dragen. |
| --- | --- |

3)

De kosten worden voorbehouden, met uitzondering van die welke zijn gemaakt door de Europese Commissie, het Koninkrijk België, de Franse Republiek en de Republiek Polen. Laatstgenoemden zullen de kosten van hun verzoek tot interventie dragen.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/42 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/42

---

Beroep ingesteld op 25 maart 2022 — Ryanair / Commissie

(Zaak T-164/22)

(2022/C 213/58)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Ryanair (Swords, Ierland) (vertegenwoordigers: E. Vahida, F.-C. Laprévote, V. Blanc, D. Pérez de Lamo en S. Rating, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

Verweersters besluit van 2 december 2021 betreffende staatssteun SA.63402 (2021/N) — Portugal — COVID-19: Schadevergoeding voor TAP II nietig verklaren, en

de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

| 1. | Eerste middel: verweerster heeft artikel 107, lid 2, onder b), VWEU onjuist toegepast en heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt bij het onderzoek van de proportionaliteit van de steun in verhouding tot de door de COVID-19 pandemie veroorzaakte schade. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: verweerster heeft artikel 107, lid 2, onder b), VWEU onjuist toegepast en heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt bij het onderzoek van de proportionaliteit van de steun in verhouding tot de door de COVID-19 pandemie veroorzaakte schade.

| 2. | Tweede middel: het besluit schendt specifieke bepalingen van het VWEU en de algemene Unierechtelijke beginselen die ten grondslag lagen aan de liberalisering van het luchtvervoer in de Europese Unie sinds het einde van de jaren tachtig (namelijk het verbod op discriminatie, het vrij verrichten van diensten en de vrijheid van vestiging). |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: het besluit schendt specifieke bepalingen van het VWEU en de algemene Unierechtelijke beginselen die ten grondslag lagen aan de liberalisering van het luchtvervoer in de Europese Unie sinds het einde van de jaren tachtig (namelijk het verbod op discriminatie, het vrij verrichten van diensten en de vrijheid van vestiging).

| 3. | Derde middel: verweerster heeft geen formele onderzoeksprocedure ingeleid ondanks het bestaan van “ernstige moeilijkheden” en heeft inbreuk gemaakt op verzoeksters procedurele rechten. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: verweerster heeft geen formele onderzoeksprocedure ingeleid ondanks het bestaan van “ernstige moeilijkheden” en heeft inbreuk gemaakt op verzoeksters procedurele rechten.

| 4. | Vierde middel: verweerster is haar motiveringsplicht op grond van artikel 296, lid 2, VWEU niet nagekomen. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel: verweerster is haar motiveringsplicht op grond van artikel 296, lid 2, VWEU niet nagekomen.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/42 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/42

---

Beroep ingesteld op 6 april 2022 — Pharol/Commissie

(Zaak T-181/22)

(2022/C 213/59)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Pharol, SGPS, SA (Lissabon, Portugal) (vertegenwoordigers: N. Mimoso Ruiz en L. Bettencourt Nunes, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | erkennen dat verzoekster er een legitiem belang bij heeft het onderhavige beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 263 VWEU in te stellen; |
| --- | --- |

—

erkennen dat verzoekster er een legitiem belang bij heeft het onderhavige beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 263 VWEU in te stellen;

| — | oordelen dat het onderhavige beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 263 VWEU regelmatig is ingesteld en ontvankelijk is; |
| --- | --- |

—

oordelen dat het onderhavige beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 263 VWEU regelmatig is ingesteld en ontvankelijk is;

| — | besluit C(2022) 324 final van 25 januari 2022 tot wijziging van besluit C(2013) 306 final van 23 januari 2013 betreffende een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (AT.39839 — Telefónica en Portugal Telecom) nietig verklaren krachtens artikel 264 VWEU; |
| --- | --- |

—

besluit C(2022) 324 final van 25 januari 2022 tot wijziging van besluit C(2013) 306 final van 23 januari 2013 betreffende een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (AT.39839 — Telefónica en Portugal Telecom) nietig verklaren krachtens artikel 264 VWEU;

| — | subsidiair, en eveneens op grond van artikel 264 VWEU, de bij artikel 1 van het bestreden besluit aan verzoekster opgelegde geldboete om de aangevoerde redenen verlagen; |
| --- | --- |

—

subsidiair, en eveneens op grond van artikel 264 VWEU, de bij artikel 1 van het bestreden besluit aan verzoekster opgelegde geldboete om de aangevoerde redenen verlagen;

| — | de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure en in de door verzoekster gemaakte kosten. |
| --- | --- |

—

de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure en in de door verzoekster gemaakte kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert verzoekster drie middelen aan.

Eerste middel: schending van de in het arrest van het Gerecht vervatte feitelijke en rechtsgronden. Verzoekster voert aan dat besluit C(2022) 324 final van 25 januari 2022 tot wijziging van besluit C(2013) 306 final van 23 januari 2013 betreffende een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (AT.39839 — Telefónica en Portugal Telecom) uitgaat van een nieuwe uitlegging van het niet-concurrentiebeding, die de feitelijke en rechtsgronden alsmede het gezag van gewijsde van het arrest van het Gerecht schendt, zodat het bestreden besluit nietig moet worden verklaard.

Tweede middel schending van wezenlijke vormvoorschriften en van de rechten van verdediging van Pharol omdat er geen mededeling van punten van bezwaar is toegezonden. Verzoekster voert aan dat de Commissie een nieuwe uitlegging heeft gegeven aan het niet-concurrentiebeding die haar beoordeling van de omvang van de inbreuk heeft beïnvloed, zodat zij een nieuwe mededeling van bezwaar had moeten toezenden. Aldus heeft zij een wezenlijk vormvoorschrift en verzoeksters rechten van verdediging geschonden, zodat het bestreden besluit nietig moet worden verklaard.

Derde middel: fout bij de bepaling van de waarde van de verkopen die verband houden met de inbreuk. Verzoekster voert met name aan dat de beslissende factor bij het onderzoek of er sprake is van potentiële mededinging, met het oog op de nauwkeurige berekening van de verkopen die rechtstreeks of indirect verband houden met de inbreuk, moet bestaan in de daadwerkelijke mogelijkheid om tot elk van de betrokken markten toe te treden, wat betekent dat er geen onoverkomelijke toetredingsdrempels zijn, en, indien dat het geval is, dat er reële en concrete mogelijkheden voor de onderneming zijn om tot elk van de markten toe te treden, waarbij de vaststelling van de Commissie in het bestreden besluit dat er geen onoverkomelijke drempels bestaan — ook al is deze onjuist — onvoldoende is.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/43 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/43

---

Beroep ingesteld op 8 april 2022 — Ryanair / Commissie

(Zaak T-185/22)

(2022/C 213/60)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Ryanair DAC (Swords, Ierland) (vertegenwoordigers: E. Vahida, F.-C. Laprévote, V. Blanc, D. Pérez de Lamo en S. Rating, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | Verweersters besluit van 22 december 2021 betreffende staatssteun SA.100121 (2021/N) — Portugal — COVID-19: Schadevergoeding voor TAP III nietig verklaren, en |
| --- | --- |

—

Verweersters besluit van 22 december 2021 betreffende staatssteun SA.100121 (2021/N) — Portugal — COVID-19: Schadevergoeding voor TAP III nietig verklaren, en

| — | verweerster verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

| 1. | Eerste middel: verweerster heeft artikel 107, lid 2, onder b), VWEU onjuist toegepast en heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt bij het onderzoek van de proportionaliteit van de steun in verhouding tot de door de COVID-19 pandemie veroorzaakte schade. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: verweerster heeft artikel 107, lid 2, onder b), VWEU onjuist toegepast en heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt bij het onderzoek van de proportionaliteit van de steun in verhouding tot de door de COVID-19 pandemie veroorzaakte schade.

| 2. | Tweede middel: het besluit schendt specifieke bepalingen van het VWEU en de algemene Unierechtelijke beginselen die ten grondslag lagen aan de liberalisering van het luchtvervoer in de Europese Unie sinds het einde van de jaren tachtig (namelijk het verbod op discriminatie, het vrij verrichten van diensten en de vrijheid van vestiging). |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: het besluit schendt specifieke bepalingen van het VWEU en de algemene Unierechtelijke beginselen die ten grondslag lagen aan de liberalisering van het luchtvervoer in de Europese Unie sinds het einde van de jaren tachtig (namelijk het verbod op discriminatie, het vrij verrichten van diensten en de vrijheid van vestiging).

| 3. | Derde middel: verweerster heeft geen formele onderzoeksprocedure ingeleid ondanks het bestaan van “ernstige moeilijkheden” en heeft inbreuk gemaakt op verzoeksters procedurele rechten. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: verweerster heeft geen formele onderzoeksprocedure ingeleid ondanks het bestaan van “ernstige moeilijkheden” en heeft inbreuk gemaakt op verzoeksters procedurele rechten.

| 4. | Vierde middel: verweerster is haar motiveringsplicht op grond van artikel 296, lid 2, VWEU niet nagekomen. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel: verweerster is haar motiveringsplicht op grond van artikel 296, lid 2, VWEU niet nagekomen.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/44 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/44

---

Beroep ingesteld op 12 april 2022 — BNP Paribas/ECB

(Zaak T-186/22)

(2022/C 213/61)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: BNP Paribas (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en M. Dalon, advocaten)

Verwerende partij: Europese Centrale Bank

Conclusies

| — | sectie 1.10 en de secties 3.10.1 tot en met 3.10.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRBNP-7 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen; |
| --- | --- |

—

sectie 1.10 en de secties 3.10.1 tot en met 3.10.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRBNP-7 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen;

| — | de verwerende partij verwijzen in alle kosten; |
| --- | --- |

—

de verwerende partij verwijzen in alle kosten;

| — | overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken. |
| --- | --- |

—

overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

| 1. | De ECB heeft het recht verkeerd toegepast en artikel 266 VWEU geschonden. Door in het kader van het bestreden besluit een principiële maatregel van algemene strekking op te leggen die berust op een redenering die geen rekening houdt met verzoeksters individuele prudentiële situatie, is de ECB de haar bij verordening nr. 1024/2013 (1) verleende bevoegdheden, zoals verduidelijkt in de rechtspraak van het Gerecht van de Europese Unie, te buiten gegaan. |
| --- | --- |

1.

De ECB heeft het recht verkeerd toegepast en artikel 266 VWEU geschonden. Door in het kader van het bestreden besluit een principiële maatregel van algemene strekking op te leggen die berust op een redenering die geen rekening houdt met verzoeksters individuele prudentiële situatie, is de ECB de haar bij verordening nr. 1024/2013 (1) verleende bevoegdheden, zoals verduidelijkt in de rechtspraak van het Gerecht van de Europese Unie, te buiten gegaan.

| 2. | De ECB heeft een kennelijk onjuiste beoordeling gemaakt en het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden. Door geen rekening te houden met alle relevante factoren die verzoeksters specifieke situatie kenmerken, heeft de ECB onjuiste conclusies getrokken als het gaat om de prudentiële risico’s die het gebruik van onherroepelijke betalingstoezeggingen (hierna: “OBT”) voor de individuele situatie van verzoekster zou meebrengen. |
| --- | --- |

2.

De ECB heeft een kennelijk onjuiste beoordeling gemaakt en het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden. Door geen rekening te houden met alle relevante factoren die verzoeksters specifieke situatie kenmerken, heeft de ECB onjuiste conclusies getrokken als het gaat om de prudentiële risico’s die het gebruik van onherroepelijke betalingstoezeggingen (hierna: “OBT”) voor de individuele situatie van verzoekster zou meebrengen.

| 3. | De ECB heeft het recht onjuist toegepast door iedere nuttige werking te ontnemen aan de Unierechtelijke bepalingen inzake het gebruik van OBT. Aangezien de ECB haar analyse heeft gebaseerd op principiële overwegingen op grond waarvan de OBT uiteindelijk hoe dan ook volledig in mindering moeten worden gebracht op tier 1-kernkapitaal, wordt iedere nuttige werking ontnomen aan de Unierechtelijke bepalingen op basis waarvan kredietinstellingen de OBT mogen aanwenden om een deel van hun verplichtingen tegenover afwikkelingsfondsen en depositogarantiestelsels na te komen. |
| --- | --- |

3.

De ECB heeft het recht onjuist toegepast door iedere nuttige werking te ontnemen aan de Unierechtelijke bepalingen inzake het gebruik van OBT. Aangezien de ECB haar analyse heeft gebaseerd op principiële overwegingen op grond waarvan de OBT uiteindelijk hoe dan ook volledig in mindering moeten worden gebracht op tier 1-kernkapitaal, wordt iedere nuttige werking ontnomen aan de Unierechtelijke bepalingen op basis waarvan kredietinstellingen de OBT mogen aanwenden om een deel van hun verplichtingen tegenover afwikkelingsfondsen en depositogarantiestelsels na te komen.

| 4. | De ECB heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden door verzoekster een aftrekkingsmaatregel op te leggen die niet gerechtvaardigd is en niet evenredig is aan haar prudentiële situatie. |
| --- | --- |

4.

De ECB heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden door verzoekster een aftrekkingsmaatregel op te leggen die niet gerechtvaardigd is en niet evenredig is aan haar prudentiële situatie.

---

(1)  Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB 2013, L 287, blz. 63).

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/45 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/45

---

Beroep ingesteld op 12 april 2022 — BPCE e.a./ECB

(Zaak T-187/22)

(2022/C 213/62)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: BPCE (Parijs, Frankrijk) en de 51 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en M. Dalon, advocaten)

Verwerende partij: Europese Centrale Bank

Conclusies

| — | sectie 1.3 en de secties 3.3.1 tot en met 3.3.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRBPC-10 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen; |
| --- | --- |

—

sectie 1.3 en de secties 3.3.1 tot en met 3.3.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRBPC-10 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen;

| — | de verwerende partij verwijzen in alle kosten; |
| --- | --- |

—

de verwerende partij verwijzen in alle kosten;

| — | overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken. |
| --- | --- |

—

overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters vier middelen aan die identiek of soortgelijk zijn aan de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-186/22, BNP Paribas/ECB.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/46 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/46

---

Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Crédit agricole e.a./ECB

(Zaak T-188/22)

(2022/C 213/63)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Crédit agricole SA (Montrouge, Frankrijk) en 63 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en M. Dalon, advocaten)

Verwerende partij: Europese Centrale Bank

Conclusies

| — | sectie 1.5 en de secties 3.5.1 tot en met 3.5.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRCAG-5 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen; |
| --- | --- |

—

sectie 1.5 en de secties 3.5.1 tot en met 3.5.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRCAG-5 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen;

| — | de verwerende partij verwijzen in alle kosten; |
| --- | --- |

—

de verwerende partij verwijzen in alle kosten;

| — | overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken. |
| --- | --- |

—

overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters vier middelen aan die identiek of soortgelijk zijn aan de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-186/22, BNP Paribas/ECB.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/46 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/46

---

Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Conféderation nationale du Crédit Mutuel e.a./ECB

(Zaak T-189/22)

(2022/C 213/64)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Conféderation nationale du Crédit Mutuel (Parijs, Frankrijk) en de 37 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en M. Dalon, advocaten)

Verwerende partij: Europese Centrale Bank

Conclusies

| — | sectie 1.4 en de secties 3.4.1 tot en met 3.4.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRCMU-6 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen; |
| --- | --- |

—

sectie 1.4 en de secties 3.4.1 tot en met 3.4.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRCMU-6 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen;

| — | de verwerende partij verwijzen in alle kosten; |
| --- | --- |

—

de verwerende partij verwijzen in alle kosten;

| — | overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken. |
| --- | --- |

—

overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters vier middelen aan die identiek of soortgelijk zijn aan de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-186/22, BNP Paribas/ECB.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/47 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/47

---

Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Banque postale/ECB

(Zaak T-190/22)

(2022/C 213/65)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Banque postale (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en M. Dalon, advocaten)

Verwerende partij: Europese Centrale Bank

Conclusies

| — | Sectie 1.2 en de secties 3.2.1 tot en met 3.2.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRBPL-1 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen; |
| --- | --- |

—

Sectie 1.2 en de secties 3.2.1 tot en met 3.2.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRBPL-1 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen;

| — | de verwerende partij verwijzen in alle kosten; |
| --- | --- |

—

de verwerende partij verwijzen in alle kosten;

| — | overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken. |
| --- | --- |

—

overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan die identiek of soortgelijk zijn aan de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-186/22, BNP Paribas/ECB.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/47 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/47

---

Beroep ingesteld op 12 april 2022 — Société générale/ECB

(Zaak T-191/22)

(2022/C 213/66)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Société générale (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en M. Dalon, advocaten)

Verwerende partij: Europese Centrale Bank

Conclusies

| — | sectie 1.6 en de secties 3.6.1 tot en met 3.6.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRSOG-7 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen; |
| --- | --- |

—

sectie 1.6 en de secties 3.6.1 tot en met 3.6.8 van ECB-besluit nr. ECB-SSM-2022-FRSOG-7 (samen met de bijlagen erbij) van 2 februari 2022 nietig verklaren voor zover het maatregelen voorschrijft die moeten worden genomen met betrekking tot de onherroepelijke betalingstoezeggingen voor de depositogarantiestelsels of afwikkelingsfondsen;

| — | de verwerende partij verwijzen in alle kosten; |
| --- | --- |

—

de verwerende partij verwijzen in alle kosten;

| — | overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken. |
| --- | --- |

—

overeenkomstig de artikelen 88 en 89 van het reglement voor de procesvoering een maatregel tot organisatie van de procesgang vaststellen waarbij de ECB wordt gelast de besluiten mee te delen inzake de onherroepelijke betalingstoezeggingen die voor 2021 ten behoeve van andere banken zijn aangegaan, met name de besluiten betreffende andere Franse banken.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan die identiek of soortgelijk zijn aan de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-186/22, BNP Paribas/ECB.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/48 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/48

---

Beroep ingesteld op 15 april 2022 — OT / Raad

(Zaak T-193/22)

(2022/C 213/67)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: OT (vertegenwoordigers: J.-P. Hordies en C. Sand, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | uitvoeringsverordening (EU) 2022/427 van de Raad van 15 maart 2022 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 269/2014 betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 87, bl. 1), nietigverklaren, voor zover zij betrekking heeft op verzoeker; |
| --- | --- |

—

uitvoeringsverordening (EU) 2022/427 van de Raad van 15 maart 2022 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 269/2014 betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 87, bl. 1), nietigverklaren, voor zover zij betrekking heeft op verzoeker;

| — | besluit (GBVB) 2022/429 van de Raad van 15 maart 2022 tot wijziging van besluit 2014/145/GBVB betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 87, blz. 44) nietigverklaren, voor zover het betrekking heeft op verzoeker; |
| --- | --- |

—

besluit (GBVB) 2022/429 van de Raad van 15 maart 2022 tot wijziging van besluit 2014/145/GBVB betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 87, blz. 44) nietigverklaren, voor zover het betrekking heeft op verzoeker;

| — | de Raad verwijzen in zijn eigen kosten en in die van verzoeker. |
| --- | --- |

—

de Raad verwijzen in zijn eigen kosten en in die van verzoeker.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker zeven middelen aan.

| 1. | Eerste middel: exceptie van onwettigheid met betrekking tot artikel 1, punten d) en g), van verordening (EU) 2022/330 van de Raad van 25 februari 2022 tot wijziging van verordening (EU) nr. 269/2014 betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 51, blz. 1) en aan schending van het beginsel van gelijke behandeling, het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van behoorlijk bestuur. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: exceptie van onwettigheid met betrekking tot artikel 1, punten d) en g), van verordening (EU) 2022/330 van de Raad van 25 februari 2022 tot wijziging van verordening (EU) nr. 269/2014 betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 51, blz. 1) en aan schending van het beginsel van gelijke behandeling, het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van behoorlijk bestuur.

| 2. | Tweede middel: schending van de artikelen 7 en 24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, schending van de artikelen 2 en 3 van het Verdrag van New York inzake de rechten van het kind en schending van artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: schending van de artikelen 7 en 24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, schending van de artikelen 2 en 3 van het Verdrag van New York inzake de rechten van het kind en schending van artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.

| 3. | Derde middel: schending van de motiveringsplicht. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: schending van de motiveringsplicht.

| 4. | Vierde middel: schending van de rechten van verdediging. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel: schending van de rechten van verdediging.

| 5. | Vijfde middel: kennelijke fout bij de beoordeling van de feiten. |
| --- | --- |

5.

Vijfde middel: kennelijke fout bij de beoordeling van de feiten.

| 6. | Zesde middel: schending van het algemene evenredigheidsbeginsel. |
| --- | --- |

6.

Zesde middel: schending van het algemene evenredigheidsbeginsel.

| 7. | Zevende middel: onevenredige schending van het eigendomsrecht, de vrijheid van ondernemerschap en het recht op uitoefening van een beroep. |
| --- | --- |

7.

Zevende middel: onevenredige schending van het eigendomsrecht, de vrijheid van ondernemerschap en het recht op uitoefening van een beroep.

---

| 30.5.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 213/49 |
| --- | --- | --- | --- |

30.5.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 213/49

---

Beschikking van het Gerecht van 28 maart 2022 — El Corte Inglés/EUIPO — Rimex Trading (UNK UNIK)

(Zaak T-144/21) (1)

(2022/C 213/68)

Procestaal: Spaans

De president van de Vijfde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 163 van 3.5.2021.

---