----

----

I Akty, których publikacja jest obowiązkowa

----

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 388/2006

z dnia 23 lutego 2006 r.

ustanawiające wieloletni plan zrównoważonej eksploatacji zasobów soli w Zatoce Biskajskiej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT I CELE

Artykuł 1

Przedmiot

1.   Niniejsze rozporządzenie ustanawia wieloletni plan zrównoważonej eksploatacji zasobów soli zamieszkującej Zatokę Biskajską (zwanej dalej „solą z Zatoki Biskajskiej”).

2.   Do celów niniejszego rozporządzenia „Zatoka Biskajska” oznacza obszar morza oznaczony przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES) jako obszary VIIIa i VIIIb.

Artykuł 2

Cel planu zarządzania

1.   Celem planu jest spowodowanie przekroczenia przez biomasę stad rozrodczych soli z Zatoki Biskajskiej zachowawczego poziomu 13 000 ton w roku 2008 lub wcześniej, a następnie zapewnienie ich zrównoważonej eksploatacji.

2.   Cel ten zostanie osiągnięty przez stopniowe ograniczanie wskaźnika śmiertelności połowowej zasobów.

Artykuł 3

Środki prawodawcze i ustalanie rocznych wartości TAC

1.   Jeśli według ICES zachowawczy poziom 13 000 ton biomasy stad rozrodczych soli zostanie osiągnięty lub przekroczony, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na podstawie wniosku Komisji, decyduje w sprawie:

2.   Co roku, stanowiąc większością kwalifikowaną na podstawie wniosku Komisji, Rada decyduje o TAC dla soli z Zatoki Biskajskiej na następny rok.

ROZDZIAŁ II

OGÓLNY DOPUSZCZALNY POŁÓW

Artykuł 4

Procedura ustalania TAC

1.   Jeśli, zgodnie z szacunkami Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF), przygotowanymi na podstawie najnowszego raportu ICES, biomasa stad rozrodczych soli z Zatoki Biskajskiej spadnie poniżej poziomu 13 000 ton, Rada podejmuje decyzję w sprawie TAC, który, według szacunków STECF, nie może przekraczać poziomu połowów, który spowoduje spadek wskaźnika śmiertelności połowowej w roku jego zastosowania o 10 % w porównaniu ze wskaźnikiem śmiertelności połowowej oszacowanym dla roku poprzedniego.

2.   Jeśli, zgodnie z szacunkami STECF, przygotowanymi na podstawie najnowszego raportu ICES, biomasa stad rozrodczych soli z Zatoki Biskajskiej wyniesie 13 000 ton lub przekroczy ten poziom, Rada podejmuje decyzję w sprawie TAC i ustala go na poziomie, który – zgodnie z szacunkami STECF – jest poziomem wyższym z dwóch następujących poziomów połowów:

3.   Jeżeli zastosowanie ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu spowodowałoby przekroczenie przez TAC wielkości TAC z poprzedniego roku o ponad 15 %, Rada przyjmuje TAC o 15 % wyższy niż TAC z poprzedniego roku.

4.   Jeżeli zastosowanie ust. 1 lub 2 spowodowałoby obniżenie wielkości TAC o ponad 15 % w stosunku do TAC z poprzedniego roku, Rada przyjmuje TAC o 15 % niższy niż od TAC z poprzedniego roku.

ROZDZIAŁ III

OGRANICZENIE NAKŁADU POŁOWOWEGO

Artykuł 5

Specjalne zezwolenie połowowe na połowy soli z Zatoki Biskajskiej

1.   Państwa członkowskie zapewniają, że działalność połowowa prowadząca do połowu i przechowywania na statku więcej niż 2 000 kg soli w obszarach ICES VIIIa i VIIIb na rok kalendarzowy przez statki pływające pod ich banderą oraz wpisane do rejestru na ich terytorium podlega zezwoleniu połowowemu na połowy soli z Zatoki Biskajskiej. Pozwolenie to jest specjalnym pozwoleniem połowowym wydanym zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającego ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych (4).

2.   W obszarach ICES VIIIa i VIIIb zabronione jest poławianie i przechowywanie na statku, przeładowywanie lub wyładowywanie każdej ilości soli powyżej 100 kg przy każdym wypłynięciu w morze, o ile dany statek nie posiada specjalnego pozwolenia połowowego na połowy soli z Zatoki Biskajskiej.

3.   Każde państwo członkowskie oblicza łączną zdolność połowową, w tonach brutto, swoich statków, które w latach 2002, 2003 lub 2004 wyładowały ponad 2 000 kg soli z Zatoki Biskajskiej. Powyższa wartość przekazywana jest Komisji.

4.   Na pisemny wniosek Komisji, państwa członkowskie dostarczają w terminie 30 dni dokumentację zapisów połowów sporządzoną przez statki, którym udzielono zezwoleń połowowych na połowy soli z Zatoki Biskajskiej.

5.   Co roku każde państwo członkowskie oblicza łączną zdolność połowową, w tonach brutto, statków posiadających specjalne zezwolenie połowowe na połowy soli z Zatoki Biskajskiej, które od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia trwale zaprzestały działalności połowowej, korzystając z pomocy państwa na podstawie przepisów art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa (5).

6.   Każde państwo członkowskie wydaje swoim statkom zezwolenia połowowe na połowy soli z Zatoki Biskajskiej tylko wtedy, gdy łączna zdolność połowowa tych statków nie przekracza różnicy pomiędzy łączną zdolnością określoną zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu i zdolnością statków podlegających trwałemu zaprzestaniu działalności połowowej określonemu zgodnie z ust. 5.

7.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 6, jeśli Komisja, na podstawie sprawozdań naukowych STECF, zdecydowała, że osiągnięto docelowy wskaźnik śmiertelności połowowej zdefiniowany w art. 3 ust. 1, każde państwo członkowskie wydaje swoim statkom zezwolenia połowowe na połowy soli z Zatoki Biskajskiej tylko wtedy, gdy łączna zdolność połowowa tych statków nie przekracza łącznej zdolności statków posiadających zezwolenia na połowy soli z Zatoki Biskajskiej w roku poprzednim.

8.   Zezwolenia połowowe na połowy soli z Zatoki Biskajskiej są ważne przez okres jednego roku kalendarzowego i w ciągu roku połowowego nie wydaje się nowych zezwoleń połowowych.

9.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 8 niniejszego artykułu, nowe zezwolenia mogą być wydane, pod warunkiem że jednocześnie wycofane zostaną zezwolenia dla jednego lub więcej statków o takim samym łącznym tonażu brutto, jak tonaż statku lub statków otrzymujących nowe zezwolenia.

Artykuł 6

Alternatywna procedura zarządzania nakładem połowowym

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 5, państwo członkowskie, którego kwota połowowa soli z Zatoki Biskajskiej wynosi mniej niż 10 % TAC, może zastosować inną metodę zarządzania nakładem połowowym. Metoda ta ustala poziom odniesienia nakładu połowowego równy nakładowi połowowemu wykorzystanemu w 2005 roku. Dane państwo członkowskie zapewnia, że nakład połowowy nie przekracza poziomu odniesienia w roku 2006 i w latach kolejnych.

2.   Komisja może żądać od państwa członkowskiego korzystającego z odstępstwa w ust. 1 niniejszego artykułu przedstawienia sprawozdania na temat zastosowania wszelkich innych metod zarządzania nakładem połowowym. Komisja przekaże takie sprawozdanie wszystkim pozostałym państwom członkowskim.

3.   Do celów ust. 1 nakład połowowy mierzony jest jako suma, w każdym roku kalendarzowym, iloczynów mocy zainstalowanego silnika obliczonych dla każdego właściwego statku mierzonej w kW i liczby dni połowowych na danym obszarze.

4.   W roku 2009, a następnie co trzy kolejne lata Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na podstawie wniosku Komisji, decyduje w sprawie zmian poziomów odniesienia ustalonych zgodnie z ust. 1. Celem takich zmian jest zapewnienie właściwego przydziału możliwości połowowych.

5.   Na wniosek państwa członkowskiego maksymalny roczny nakład połowowy ustalony na podstawie ust. 1 może zostać dostosowany przez Komisję, aby pozwolić państwu członkowskiemu na pełne wykorzystanie jego możliwości połowowych w odniesieniu do soli z Zatoki Biskajskiej. Wniosek jest uzupełniony informacją o dostępności kwot połowowych i nakładu połowowego. Komisja podejmuje decyzje w terminie sześciu tygodni od otrzymania wniosku zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.

ROZDZIAŁ IV

MONITOROWANIE, KONTROLA I NADZÓR

Artykuł 7

Margines tolerancji

Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2807/83 z dnia 22 września 1983 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez państwa członkowskie (6), dozwolony margines tolerancji przy szacowaniu, w kilogramach żywej wagi, liczby soli z Zatoki Biskajskiej przechowywanej na statku wynosi 8 % wartości wpisanej do dziennika połowowego. Obowiązuje współczynnik przekształcenia przyjęty przez państwo członkowskie, pod którego banderą pływa statek.

Artykuł 8

Ważenie wyładunku

Właściwe organy państwa członkowskiego zapewniają, że każda ilość soli zwyczajnej złowionej w Zatoce Biskajskiej przekraczająca 300 kg jest przed sprzedażą ważona na wadze aukcyjnej.

Artykuł 9

Uprzednie powiadamianie

Kapitan wspólnotowego statku rybackiego, który przebywał w Zatoce Biskajskiej i który pragnie przeładować jakąkolwiek ilość soli przechowywaną na statku lub wyładować jakąkolwiek ilość soli w porcie lub miejscu wyładunku w państwie trzecim, przekazuje właściwym organom państwa członkowskiego, pod którego banderą pływa statek, przynajmniej 24 godziny przed przeładunkiem lub wyładunkiem w państwie trzecim, następujące informacje:

Powiadomienia może również dokonać przedstawiciel kapitana statku rybackiego.

Artykuł 10

Oddzielne przechowywanie soli zwyczajnej

1.   Zabrania się przechowywania na wspólnotowym statku rybackim w jakimkolwiek pojemniku jakichkolwiek ilości soli zwyczajnej zmieszanej z innymi gatunkami organizmów morskich.

2.   Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich dostarczają kontrolerom z państw członkowskich pomocy w zakresie niezbędnym do porównania przez nich ilości soli zadeklarowanej w dzienniku połowowym i ilości złowionej soli zwyczajnej przechowywanej na statku.

Artykuł 11

Transport soli zwyczajnej

1.   Właściwe organy państwa członkowskiego mogą żądać, aby każda ilość soli zwyczajnej przekraczająca 300 kg, złowiona w którymkolwiek z obszarów geograficznych, o których mowa w art. 1, i wyładowana po raz pierwszy w tym państwie członkowskim została zważona przed przetransportowaniem z portu pierwszego wyładunku w inne miejsce.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, do ilości soli zwyczajnej przekraczającej 300 kg i transportowanej do miejsca innego niż miejsce wyładunku lub przywozu dołączana jest kopia jednej z deklaracji określonych w art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia dotycząca ilości przewożonej soli. Zwolnienia przewidzianego w art. 13 ust. 4 lit. b) tego rozporządzenia nie stosuje się.

ROZDZIAŁ V

KONTYNUACJA

Artykuł 12

Ocena środków zarządzania

Komisja występuje do STECF o informacje na temat wskaźnika postępu w osiąganiu celów planu zarządzania w trzecim roku stosowania niniejszego rozporządzenia, a następnie co trzy kolejne lata stosowania niniejszego rozporządzenia. Jeśli jest to właściwe, Komisja proponuje odpowiednie środki, a Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, decyduje w sprawie środków alternatywnych służących osiągnięciu celu, o którym mowa w art. 2.

Artykuł 13

Okoliczności szczególne

Jeżeli STECF poinformuje, że wielkość stad rozrodczych soli z Zatoki Biskajskiej została dotknięta ograniczoną zdolnością reprodukcyjną, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na podstawie wniosku Komisji, ustala poziom TAC niższy niż określony w art. 4.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 14

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 23 lutego 2006 r.

W imieniu Rady

E. GEHRER

Przewodniczący

----

(1)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

(2)Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.

(3)Dz.U. L 261 z 20.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 768/2005 (Dz.U. L 128 z 21.5.2005, str. 1).

(4)Dz.U. L 171 z 6.7.1994, str. 7.

(5)Dz.U. L 337 z 30.12.1999, str. 10. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 485/2005 (Dz.U. L 81 z 30.3.2005, str. 1).

(6)Dz.U. L 276 z 10.10.1983, str.1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1804/2005 (Dz.U. L 290 z 4.11.2005, str. 10).

----

----

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 389/2006

z dnia 27 lutego 2006 r.

ustanawiające instrument wsparcia finansowego w celu stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Cel ogólny i beneficjenci

1.   Wspólnota udziela pomocy w celu ułatwienia zjednoczenia Cypru poprzez stymulowanie rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej, ze szczególnym uwzględnieniem integracji gospodarczej wyspy, poprawy kontaktów między obiema społecznościami oraz kontaktów z UE, a także przygotowania do stosowania dorobku wspólnotowego.

2.   Pomoc jest skierowana, między innymi, do instytucji lokalnych, spółdzielni i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności organizacji partnerów społecznych, organizacji wspierających przedsiębiorczość, instytucji działających w interesie ogólnym na danych obszarach, lokalnych lub tradycyjnych wspólnot, stowarzyszeń, organizacji o celu niezarobkowym, organizacji pozarządowych oraz osób fizycznych i prawnych.

3.   Przyznanie takiej pomocy nie oznacza uznania na danych obszarach władzy publicznej innej niż Rząd Republiki Cypryjskiej.

Artykuł 2

Cele

Pomoc jest wykorzystywana do wspierania, między innymi:

Artykuł 3

Zarządzanie pomocą

1.   Komisja jest odpowiedzialna za administrowanie pomocą.

2.   Komisja jest wspomagana przez Komitet, o którym mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 (3), który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.

3.   Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektów decyzji finansowych, w przypadkach gdy dotyczą one kwot przekraczających 5 milionów EUR. Komisja może zatwierdzać, bez zwracania się o opinię do Komitetu, decyzje o finansowaniu wsparcia działań objęte postanowieniami art. 4 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, a także zmiany decyzji o finansowaniu, które są zgodne z celami programu i nie przekraczają 15 % ram finansowych danej decyzji o finansowaniu.

4.   W przypadkach gdy, zgodnie z postanowieniami ust. 3, odstąpiono od zasięgnięcia opinii Komitetu w sprawie decyzji o finansowaniu, Komisja informuje o tym Komitet w terminie tygodnia od podjęcia decyzji.

5.   Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie znajduje procedura zarządzania określona w art. 4 decyzji 1999/468/WE, przy uwzględnieniu postanowień art. 7 ust. 3 tej decyzji.

Artykuł 4

Rodzaje pomocy

1.   Na podstawie niniejszego rozporządzenia pomoc może, między innymi, polegać na finansowaniu zamówień, udzieleniu dotacji, włącznie z dotacjami na spłatę odsetek, pożyczek na specjalnych warunkach, gwarancji kredytowych i pomocy finansowej.

2.   Pomoc może być finansowana w całości z budżetu w przypadkach, kiedy jest to uzasadnione i niezbędne w celu osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia.

3.   Pomoc może również być wykorzystana do pokrycia w szczególności kosztów działań wspierających, takich jak badania wstępne i porównawcze, szkolenia, działania związane z przygotowywaniem, ocenianiem, zarządzaniem, wprowadzaniem w życie, monitorowaniem, kontrolowaniem i oszacowywaniem pomocy, kosztów działań związanych z celami informacyjnymi i promowania wizerunku, jak również kosztów personelu, sprzętu i najmu pomieszczeń.

Artykuł 5

Wykonywanie pomocy

1.   Działania na podstawie niniejszego rozporządzenia są realizowane zgodnie z zasadami określonymi w tytule IV części 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4). Wszelkie indywidualne zobowiązania związane z pomocą udzielaną na podstawie niniejszego rozporządzenia są zaciągane nie później niż trzy lata po dacie zobowiązania budżetowego.

2.   Bez uszczerbku dla decyzji podjętych zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2667/2000, Komisja może, w granicach określonych w art. 54 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 zdecydować o powierzeniu Europejskiej Agencji Odbudowy lub innym organom wymienionym w art. 54 ust. 2 niniejszego rozporządzenia zadań administracji publicznej, a w szczególności zadań wykonawczych. Kryteria wyboru organów wymienionych w art. 54 ust. 2 lit. c) są następujące:

3.   Działania na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą być realizowane w ramach wspólnego zarządzania zgodnie z zasadami określonymi w części 2 tytuły I i II rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.

Artykuł 6

W rozporządzeniu (WE) nr 2667/2000 wprowadza się następujące zmiany:

W art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5.   Komisja może powierzyć Agencji wykonywanie pomocy na rzecz stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 389/2006 z dnia 27 lutego 2006 r. ustanawiającego instrument wsparcia finansowego w celu stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej i zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy (5).

Artykuł 7

Ochrona praw osób fizycznych i prawnych

1.   Komisja zapewnia, by przy realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia respektowane były prawa osób fizycznych lub prawnych, w tym prawo posiadania i prawo własności. W tym kontekście Komisja działa zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

2.   W celu umożliwienia Państwom Członkowskim przekazywania Komisji wszelkich informacji w sprawie możliwych naruszeń prawa własności Komisja przedstawia wszelkie projekty decyzji o finansowaniu, które mogą mieć wpływ na prawa własności Komitetowi, o którym mowa w art. 3 ust. 2 dwa miesiące przed podjęciem decyzji o finansowaniu.

Artykuł 8

Ochrona interesów finansowych Wspólnoty

1.   Komisja zapewnia, by przy realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia interesy finansowe Wspólnoty były chronione przed nadużyciami finansowymi, korupcją oraz innymi nieprawidłowościami, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (6), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (7) oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (8).

2.   W przypadku działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia pojęcie nieprawidłowości, o którym mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95, oznacza naruszenie postanowień prawa wspólnotowego lub naruszenie zobowiązań umownych wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować, w związku z nieuzasadnionym wydatkiem, szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty.

3.   W porozumieniach z beneficjentami należy wyraźnie przewidzieć uprawnienia Komisji i Trybunału Obrachunkowego do przeprowadzania kontroli dokumentów oraz kontroli na miejscu u wszystkich wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali środki wspólnotowe. W porozumieniach tych należy również wyraźnie upoważnić Komisję do przeprowadzania kontroli na miejscu oraz inspekcji zgodnie z przepisami proceduralnymi rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96.

4.   Wszelkie umowy wynikające z wykonywania pomocy zabezpieczają uprawnienia Komisji i Trybunału Obrachunkowego, o których mowa w ust. 3 podczas i po zakończeniu wykonywania umów.

Artykuł 9

Uczestnictwo w przetargach i zawieranie umów

1.   Ubiegać się o udzielenie zamówień lub zawarcie umów w sprawie przyznania dotacji finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą:

2.   Ubiegać się o udzielenie zamówień lub zawarcie umów w sprawie przyznania dotacji finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą osoby fizyczne lub prawne, które są obywatelami lub mają siedzibę na terytorium państwa innego niż te, o których mowa w ust. 1, w przypadkach gdy został ustanowiony wzajemny dostęp do ich pomocy zewnętrznej.

3.   O udzielenie zamówień lub zawarcie umów w sprawie przyznania dotacji finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą ubiegać się organizacje międzynarodowe.

4.   Wszelkie dostawy i materiały nabyte na podstawie umowy finansowanej na podstawie niniejszego rozporządzenia muszą pochodzić z terytorium celnego Wspólnoty, danych obszarów lub państwa uprawnionego na mocy postanowień ust. 1 lub 2.

5.   W uzasadnionych przypadkach Komisja może w odniesieniu do indywidualnych przypadków zezwolić na uczestnictwo osób fizycznych lub prawnych z innych państw lub na zastosowanie dostaw i materiałów innego pochodzenia.

Artykuł 10

Sprawozdawczość

Komisja przesyła każdego roku Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania pomocy wspólnotowej na podstawie niniejszego instrumentu. Sprawozdanie obejmuje informacje dotyczące finansowanych w ciągu roku działań oraz ustalenia wynikające z prowadzonego monitorowania, a także zawiera ocenę wyników osiągniętych w ramach przyznawanej pomocy.

Artykuł 11

Porozumienie dotyczące problemu cypryjskiego

W przypadku wypracowania wszechstronnego porozumienia dotyczącego problemu cypryjskiego Rada, na podstawie wniosku Komisji, zadecyduje, stanowiąc jednomyślnie o niezbędnych zmianach niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 12

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2006 r.

W imieniu Rady

U. PLASSNIK

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. L 306 z 7.12.2000, str. 7. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2068/2004 (Dz.U. L 358 z 3.12.2004, str. 2).

(2)Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

(3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych państw Europy Środkowej i Wschodniej (Dz.U. L 375 z 23.12.1989, str. 11). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2257/2004 (Dz.U. L 389 z 30.12.2004, str. 1).

(4)Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

(5)Dz.U. L 65 z 7.3.2006, str. 5.”.

(6)Dz.U. L 312 z 23.12.1995, str. 1.

(7)Dz.U. L 292 z 15.11.1996, str. 2.

(8)Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 390/2006

z dnia 6 marca 2006 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 marca 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 marca 2006 r.

W imieniu Komisji

J. L. DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

----

(1)Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 386/2005 (Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 3).

----

ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 6 marca 2006 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

----

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 750/2005 (Dz.U. L 126 z 19.5.2005, str. 12). Kod „999” odpowiada „innym pochodzeniom”.

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 391/2006

z dnia 6 marca 2006 r.

otwierające procedurę przetargową nr 56/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (1), w szczególności jego art. 33,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Otwiera się procedurę przetargową nr 56/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych. Alkohol ten został uzyskany z destylacji według art. 27 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i znajduje się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej.

Ilość wystawiona do sprzedaży obejmuje 109 970 hektolitrów w przeliczeniu na 100 % obj. Numery kadzi, miejsce składowania i ilość alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., zawarta w każdej z nich, są określone w Załączniku.

Artykuł 2

Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 79, 81, 82, 83, 84, 85, 95, 96, 97, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.

Artykuł 3

1.   Oferty są składane do danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa:

lub wysłane listem poleconym na adres wspomnianej agencji interwencyjnej.

2.   Oferty składane są w zapieczętowanej podwójnej kopercie, przy czym koperta wewnętrzna jest oznaczona: „Oferta na przetarg dotyczący sprzedaży alkoholu do nowych zastosowań przemysłowych, odniesienie 56/2006 WE”. Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do zainteresowanej agencji interwencyjnej.

3.   Oferty muszą zostać doręczone do wyżej wymienionej agencji interwencyjnej najpóźniej o godzinie 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 24 marca 2006 r.

4.   Ofertom musi towarzyszyć zaświadczenie o złożeniu wadium na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącego 4 EUR/hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.

Artykuł 4

Minimalne ceny, które można oferować, wynoszą odpowiednio: 11 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji drożdży piekarskich, 31 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji produktów chemicznych typu aminowego i chlorowego przeznaczonych na wywóz, 37 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji wody kolońskiej przeznaczonej na wywóz oraz 11,5 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do innych zastosowań przemysłowych.

Artykuł 5

Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000. Cena próbki wynosi 10 EUR za litr.

Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego do sprzedaży.

Artykuł 6

Zabezpieczenie wykonania wynosi 30 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.

Artykuł 7

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 marca 2006 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2165/2005 (Dz.U. L 345 z 28.12.2005, str. 1).

(2)Dz.U. L 194 z 31.7.2000, str. 45. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1820/2005 (Dz.U. L 293 z 9.11.2005, str. 8).

(3)Dz.U. L 349 z 24.12.1998, str. 1.

----

ZAŁĄCZNIK

PROCEDURA PRZETARGOWA NR 56/2006 WE SPRZEDAŻY ALKOHOLU WINNEGO DO NOWYCH ZASTOSOWAŃ PRZEMYSŁOWYCH

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 392/2006

z dnia 6 marca 2006 r.

otwierające i ustanawiające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na grzyby zakonserwowane od dnia 1 kwietnia 2006 r.

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając Traktat o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,

uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym otwiera się od dnia 1 kwietnia 2006 r. autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 1 200 ton (waga netto po odsączeniu), oznaczony numerem 09.4075 (dalej zwany „kontyngentem autonomicznym”), w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty grzybów zakonserwowanych z rodzaju Agaricus objętych kodami CN 0711 51 00, 2003 10 20 i 2003 10 30.

2.   Stawka celna ad valorem stosowana w odniesieniu do produktów przywożonych w ramach kontyngentu autonomicznego wynosi 12 % dla produktów objętych kodem CN 0711 51 00 i 23 % dla produktów objętych kodami CN 2003 10 20 i 2003 10 30.

Artykuł 2

Rozporządzenie (WE) nr 1864/2004 stosuje się w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.

Jednakże w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym nie stosuje się przepisów art. 1, art. 5 ust. 2 i 5, art. 6 ust. 2, 3 i 4, art. 7, art. 8 ust. 2, art. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1864/2004.

Artykuł 3

Okres ważności pozwoleń na przywóz, wydanych w ramach kontyngentu autonomicznego, dalej zwanych „pozwoleniami”, jest ograniczony do dnia 30 czerwca 2006 r.

W rubryce 24 pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I.

Artykuł 4

1.   Importerzy mogą zwracać się do właściwych władz w państwach członkowskich z wnioskiem o wydanie pozwolenia w okresie pięciu dni roboczych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

W rubryce 20 wnioski o wydanie pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.

2.   Złożone przez pojedynczego tradycyjnego importera wnioski o wydanie pozwolenia mogą dotyczyć ilości, która nie przekracza 9 % kontyngentu autonomicznego.

3.   Złożone przez pojedynczego nowego importera wnioski o wydanie pozwolenia mogą dotyczyć ilości, która nie przekracza 1 % kontyngentu autonomicznego.

Artykuł 5

Podział kontyngentu autonomicznego wygląda następująco:

Jeśli ilość przysługująca jednej kategorii importerów nie jest w pełni wykorzystana, niewykorzystana ilość może być przyznana drugiej kategorii.

Artykuł 6

1.   Państwa członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące ilości, dla których złożono wnioski o wydanie pozwolenia siódmego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

2.   Pozwolenia wydawane są dwunastego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jeśli Komisja nie podjęła szczególnych środków na mocy przepisów ust. 3.

3.   Jeśli Komisja stwierdzi na podstawie informacji dostarczonych jej zgodnie z przepisami ust. 1, że złożone wnioski o wydanie pozwolenia dotyczą ilości przekraczających ilości dostępne dla danej kategorii importerów, określone w art. 5, wydaje rozporządzenie określające jednolity wskaźnik obniżki w odniesieniu do wymienionych wniosków.

Artykuł 7

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 marca 2006 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 325 z 28.10.2004, str. 30. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1995/2005 (Dz.U. L 320 z 8.12.2005, str. 34).

----

ZAŁĄCZNIK I

Zapisy, o których mowa w art. 3

----

ZAŁĄCZNIK II

Zapisy, o których mowa w art. 4 ust. 1

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 393/2006

z dnia 6 marca 2006 r.

otwierające i ustanawiające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na czosnek od dnia 1 kwietnia 2006 r.

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając Traktat o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,

uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym otwiera się od dnia 1 kwietnia 2006 r. autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 4 400 ton, oznaczony numerem 09.4066 (dalej zwany „kontyngentem autonomicznym”), w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty świeżego lub mrożonego czosnku objętego kodem CN 0703 20 00.

2.   Stawka celna ad valorem stosowana w odniesieniu do produktów przywożonych w ramach kontyngentu autonomicznego wynosi 9,6 %.

Artykuł 2

Rozporządzenie (WE) nr 1870/2005 stosuje się w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.

Jednakże w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym nie stosuje się przepisów art. 1, art. 4 ust. 2, art. 6, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 3 i 6, art. 9 akapit pierwszy, oraz art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005.

Artykuł 3

Okres ważności pozwoleń na przywóz, wydanych w ramach autonomicznego kontyngentu, dalej zwanych „pozwoleniami”, jest ograniczony do dnia 30 czerwca 2006 r.

Do celów rozporządzenia (WE) nr 1870/2005 pozwolenia są traktowane jak pozwolenia typu „A”.

W rubryce 24 pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I.

Artykuł 4

1.   Importerzy mogą zwracać się do właściwych władz w państwach członkowskich z wnioskiem o wydanie pozwolenia w okresie pięciu dni roboczych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

W rubryce 20 wnioski o wydanie pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.

2.   Złożone przez importerów wnioski o wydanie pozwolenia mogą dotyczyć ilości, które nie przekraczają 10 % kontyngentu autonomicznego.

Artykuł 5

Podział kontyngentu autonomicznego wygląda następująco:

Jeśli ilość przysługująca jednej kategorii importerów nie jest w pełni wykorzystana, niewykorzystana ilość może być przyznana drugiej kategorii.

Artykuł 6

1.   Państwa członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące ilości, dla których złożono wnioski o wydanie pozwolenia, siódmego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

2.   Pozwolenia wydawane są dwunastego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jeśli Komisja nie podjęła szczególnych środków na mocy przepisów ust. 3.

3.   Jeśli Komisja stwierdzi na podstawie informacji dostarczonych jej zgodnie z przepisami ust. 1, że złożone wnioski dotyczą ilości przekraczających ilości dostępne dla danej kategorii importerów, określone w art. 5, wydaje rozporządzenie określające jednolity wskaźnik obniżki w odniesieniu do wymienionych wniosków.

W tym przypadku pozwolenia są wydawane przez właściwe organy trzeciego dnia roboczego po wejściu w życie rozporządzenia, o którym mowa w akapicie pierwszym. Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005 stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

Artykuł 7

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 marca 2006 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 300 z 17.11.2005, str. 19.

----

ZAŁĄCZNIK I

Zapisy, o których mowa w art. 3

----

ZAŁĄCZNIK II

Zapisy, o których mowa w art. 4 ust. 1

----

----

DYREKTYWA KOMISJI 2006/26/WE

z dnia 2 marca 2006 r.

zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywy Rady 74/151/EWG, 77/311/EWG, 78/933/EWG, 89/173/EWG odnoszące się do kołowych ciągników rolniczych i leśnych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu pojazdów rolniczych i leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającą dyrektywę 74/150/EWG (1), w szczególności jej art. 19 ust. 1,

uwzględniając dyrektywę Rady 74/151/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych części i cech kołowych ciągników rolniczych lub leśnych (2), w szczególności jej art. 4,

uwzględniając dyrektywę Rady 77/311/EWG z dnia 29 marca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowymi ciągnikami rolniczymi lub leśnymi (3), w szczególności jej art. 5,

uwzględniając dyrektywę Rady 78/933/EWG z dnia 17 października 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych (4), w szczególności jej art. 5,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/173/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych części i cech kołowych ciągników rolniczych lub leśnych (5), w szczególności jej art. 9,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiana do dyrektywy 74/151/EWG

W dyrektywie 74/151/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

Zmiana do dyrektywy 77/311/EWG

W dyrektywie 77/311/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 3

Zmiana do dyrektywy 78/933/EWG

W dyrektywie 78/933/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 4

Zmiana do dyrektywy 89/173/EWG

W dyrektywie 89/173/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 5

Przepisy przejściowe

1.   Od dnia 1 stycznia 2007 r. w odniesieniu do pojazdów, które spełniają wymogi określone odpowiednio w dyrektywach 74/151/EWG, 78/933/EWG, 77/311/EWG i 89/173/EWG zmienionych niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem danej dyrektywy:

2.   Od dnia 1 lipca 2007 r. w odniesieniu do pojazdów, które nie spełniają wymogów określonych odpowiednio w dyrektywach 74/151/EWG, 78/933/EWG, 77/311/EWG i 89/173/EWG zmienionych niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem danej dyrektywy:

3.   Od dnia 1 lipca 2009 r. w odniesieniu do pojazdów, które nie spełniają wymogów określonych odpowiednio w dyrektywach 74/151/EWG, 78/933/EWG, 77/311/EWG i 89/173/EWG zmienionych niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem danej dyrektywy:

Artykuł 6

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Państwa Członkowskie określają metody dokonania takiego odesłania.

2.   Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 7

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 8

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 2 marca 2006 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący

----

(1)Dz.U. L 171 z 9.7.2003, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2005/67/WE (Dz.U. L 273 z 19.10.2005, str. 17).

(2)Dz.U. L 84 z 28.3.1974, str. 25. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 98/38/WE (Dz.U. L 170 z 16.6.1998, str. 13).

(3)Dz.U. L 105 z 28.4.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 277 z 10.10.1997, str. 24).

(4)Dz.U. L 325 z 20.11.1978, str. 16. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 1999/56/WE (Dz.U. L 146 z 11.6.1999, str. 31).

(5)Dz.U. L 67 z 10.3.1989, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem przystąpienia z 2003 r.

(6)  Dokumenty te znajdują się na stronach internetowych: http://www.oecd.org/dataoecd/35/19/34733683.PDF oraz http://www.iso.org/iso/en/CatalogueDetailPage.CatalogueDetail?CSNUMBER=20842&ICS1=17&ICS2=140&ICS3=20

----

ZAŁĄCZNIK I

W załączniku I do dyrektywy 74/151/EWG pkt 1.2 otrzymuje brzmienie:

----

(1)  Nie jest konieczne ustalanie limitu obciążenia osi dla pojazdów kategorii T3 i T4.3, gdyż mają one już z definicji określone limity maksymalnej dopuszczalnej masy pojazdu obciążonego i nieobciążonego.”.

----

ZAŁĄCZNIK II

W dyrektywie 77/311/EWG wprowadza się następujące zmiany:

----

ZAŁĄCZNIK III

W dyrektywie 78/933/EWG w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

----

ZAŁACZNIK IV

W dyrektywie 89/173/EWG wprowadza się następujące zmiany:

----

(1)Dz.U. L 129 z 14.5.1992, str. 11.”;

----

----

DYREKTYWA KOMISJI 2006/28/WE

z dnia 6 marca 2006 r.

zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 72/245/EWG odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów i dyrektywę Rady 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep (1), w szczególności jej art. 13 ust. 2,

uwzględniając dyrektywę Rady 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów (2), w szczególności jej art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiana do dyrektywy 72/245/EWG

W dyrektywie 72/245/EWG wprowadza się następujące zmiany:

Artykuł 2

Zmiana do dyrektywy 70/156/EWG

W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:

Artykuł 3

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie niezwłocznie przedstawiają Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a dyrektywą.

Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2006 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłania do niniejszej dyrektywy lub odesłania takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.

Artykuł 4

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 5

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 marca 2006 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący

----

(1)Dz.U. L 42 z 23.2.1970, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2005/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 310 z 25.11.2005, str. 10).

(2)Dz.U. L 152 z 6.7.1972, str. 15. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2005/83/WE (Dz.U. L 305 z 24.11.2005, str. 32).

(3)Dz.U. L 241 z 13.7.2004, str. 66.

(4)Dz.U. L 21 z 25.1.2005, str. 15.

(5)Dz.U. L 194 z 26.7.2005, str. 12.

(6)  Jeżeli pojazd jest wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz zgodnie z decyzją 2005/50/WE, producent musi w tym miejscu wskazać: »pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz.«”;

----

II Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

Rada

----

DECYZJA RADY

z dnia 27 lutego 2006 r.

w sprawie stanowiska Wspólnoty w Radzie Stowarzyszenia UE–Chile, dotyczącego zmiany załącznika I do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu uwzględnienia konsolidacji preferencji taryfowych przyznanych Chile w ramach wspólnotowego systemu ogólnych preferencji taryfowych (GSP)

(2006/180/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł

Załączony do niniejszej decyzji projekt decyzji Rady Stowarzyszenia przyjmuje się jako stanowisko Wspólnoty w Radzie Stowarzyszenia w sprawie zmian załącznika I do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu uwzględnienia konsolidacji preferencji taryfowych przyznanych Chile w ramach wspólnotowego systemu ogólnych preferencji taryfowych (GSP).

Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2006 r.

W imieniu Rady

U. PLASSNIK

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. L 352 z 30.12.2002, str. 3.

(2)Dz.U. L 169 z 30.6.2005, str. 1.

----

ZAŁĄCZNIK

PROJEKT DECYZJI NR.../2006 RADY STOWARZYSZENIA UE–CHILE

z dnia

w sprawie zmiany załącznika I do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu uwzględnienia konsolidacji preferencji taryfowych przyznanych Chile w ramach wspólnotowego planu ogólnych preferencji taryfowych (GSP)

RADA STOWARZYSZENIA,

uwzględniając Układ ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, podpisany w Brukseli dnia 18 listopada 2002 r. (dalej zwany „Układem stowarzyszeniowym”), w szczególności jego art. 60 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym zmienia się załącznik I do Układu stowarzyszeniowego zgodnie z postanowieniami załącznika do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zastępuje warunki określone w art. 65, 68 i 71 Układu stowarzyszeniowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty odpowiednich produktów.

Artykuł 3

Dowody pochodzenia prawidłowo wystawione w Chile w ramach wspólnotowego planu ogólnych preferencji taryfowych (GSP) przyjmuje się we Wspólnocie Europejskiej jako obowiązujące dowody pochodzenia w ramach preferencyjnego systemu dwustronnej wymiany handlowej ustanowionego na mocy Układu stowarzyszeniowego, pod warunkiem że:

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. lub w dniu jej przyjęcia, jeżeli przyjęcie nastąpi po dniu 1 stycznia 2006 r.

Sporządzono w

W imieniu Rady Stowarzyszenia

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

HARMONOGRAM WSPÓLNOTY W ZAKRESIE ZNOSZENIA NALEŻNOŚCI CELNYCH

(o którym mowa w art. 60, 65 i 71 Układu stowarzyszeniowego)

Uwagi:

----

----

DECYZJA RADY

z dnia 27 lutego 2006 r.

upoważniająca Królestwo Niderlandów do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 11 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych

(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)

(2006/181/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1), w szczególności jej art. 27,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Na mocy odstępstwa od art. 11 sekcja A pkt 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, niniejszym upoważnia się Królestwo Niderlandów do traktowania wartości rynkowej w rozumieniu art. 11 sekcja A pkt 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG jako podstawy opodatkowania w przypadku dostaw dóbr inwestycyjnych lub wszelkich innych dostaw usług, które skutkują przekazaniem dóbr inwestycyjnych do dyspozycji odbiorcy, o ile spełnione zostały następujące warunki:

Do celów niniejszego artykułu dobra inwestycyjne oznaczają dobra zdefiniowane przez Królestwo Niderlandów zgodnie z art. 20 ust. 4 dyrektywy 77/388/EWG oraz, w zakresie, w którym nie są one objęte niniejszą definicją, usługi o znacznej wartości, które mogą być amortyzowane.

Artykuł 2

Upoważnienie udzielone na mocy art. 1 wygasa z dniem wejścia w życie dyrektywy regulującej odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG przeciwdziałające unikaniu opodatkowania podatkiem VAT w związku z podstawą opodatkowania lub do dnia 31 grudnia 2009 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.

Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2006 r.

W imieniu Rady

U. PLASSNIK

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2005/92/WE (Dz.U. L 345 z 28.12.2005, str. 19).

----

Komisja

----

DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU NR 33/2005 USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY O WZAJEMNYM UZNAWANIU MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ A STANAMI ZJEDNOCZONYMI AMERYKI

z dnia 16 lutego 2006 r.

w sprawie wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności w ramach Załącznika sektorowego dotyczącego kompatybilności elektromagnetycznej

(2006/182/WE)

WSPÓLNY KOMITET,

uwzględniając Umowę o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, w szczególności jej art. 7 i 14,

a także mając na uwadze fakt, że Wspólny Komitet ma podjąć decyzję o wpisaniu instytucji oceny zgodności do Załącznika sektorowego,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, zostaje podpisana przez przedstawicieli Wspólnego Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron w zakresie wprowadzania zmian do Umowy. Niniejsza decyzja obowiązuje od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów.

W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki

James C. SANFORD

Podpisano w Waszyngtonie, dnia 6 lutego 2006 r.

W imieniu Wspólnoty Europejskiej

Andra KOKE

Podpisano w Brukseli, dnia 16 lutego 2006 r.

----

Załącznik A

Instytucja oceny zgodności WE dodana do wykazu instytucji oceny zgodności wymienionego w sekcji V Załącznika sektorowego dotyczącego kompatybilności elektromagnetycznej

----

----

DECYZJA KOMISJI

z dnia 28 lutego 2006 r.

zmieniająca decyzję 2006/7/WE w odniesieniu do rozszerzenia listwy państw i przedłużenia okresu stosowania tej decyzji

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 619)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2006/183/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (1), w szczególności jej art. 22 ust. 6,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji 2006/7/WE wprowadza się następujące zmiany:

Artykuł 2

Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej. Informują o tym niezwłocznie Komisję.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 28 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 24 z 30.1.1998, str. 9. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 165 z 30.4.2004, str. 1).

(2)Dz.U. L 5 z 10.1.2006, str. 17.

(3)Dz.U. L 273 z 10.10.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 208/2006 (Dz.U. L 36 z 8.2.2006, str. 25).

----

ZAŁĄCZNIK

Załącznik do decyzji 2006/7/WE otrzymuje następujące brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK

Państwa wymienione w art. 1 i 2 niniejszej decyzji:

----

Akty przyjęte na mocy Tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej

----

WSPÓLNE DZIAŁANIE RADY 2006/184/WPZiB

z dnia 27 lutego 2006 r.

wspierające Konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:

Artykuł 1

1.   Do celów natychmiastowego i praktycznego zastosowania niektórych elementów strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia UE wspiera BTWC, mając na względzie osiągnięcie następujących celów:

2.   Projekty związane ze środkami strategii UE to te, których celem jest:

Szczegółowy opis powyższych projektów znajduje się w Załączniku.

Artykuł 2

1.   Prezydencja jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie tego wspólnego działania w pełnym porozumieniu z Komisją. Komisja nadzoruje właściwą realizację wkładu finansowego, o którym mowa w art. 3.

2.   Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel ds. WPZiB (SG/WP), który będzie odpowiedzialny za polityczną koordynację realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wspomaga prezydencję w osiąganiu celów określonych w art. 1 ust. 1.

3.   Techniczną realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, powierza się Graduate Institute of International Studies w Genewie, który będzie spełniać swoje zadania na odpowiedzialność prezydencji oraz pod nadzorem SG/WPZiB.

Artykuł 3

1.   Finansowa kwota referencyjna przypadająca na dwa projekty wymienione w art. 1 ust. 2 wynosi 867 000 EUR.

2.   Wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami Wspólnoty mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej z zastrzeżeniem, że żadne finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.

3.   Dla celów realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Komisja zawiera umowę o finansowaniu z Graduate Institute of International Studies w Genewie, o którym mowa w art. 2 ust. 3.

Artykuł 4

Prezydencja, wspomagana przez SG/WPZiB, przedstawia Radzie sprawozdania dotyczące realizacji tego wspólnego działania opracowywane na podstawie sprawozdań okresowych przygotowywanych przez Graduate Institute of International Studies w Genewie. Komisja jest w pełni włączana w te działania i dostarcza informacji dotyczących finansowej realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2.

Artykuł 5

Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.

Niniejsze wspólne działanie traci moc 18 miesięcy po jego przyjęciu.

Artykuł 6

Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2006 r.

W imieniu Rady

U. PLASSNIK

Przewodniczący

----

ZAŁĄCZNIK

1.   Cel

Cel ogólny: wspieranie upowszechniania BTWC oraz, w szczególności, promowanie przystąpienia do BTWC państw niebędących stroną (państw sygnatariuszy, jak również państw niebędących sygnatariuszami), a także wspieranie wprowadzenia w życie BTWC przez państw strony.

Opis: pomoc UE na rzecz BTCW będzie się skupiać na następujących obszarach, które według ustaleń europejskich państw stron BTWC wymagają natychmiastowego działania:

Projekty opisane poniżej korzystać będą wyłącznie ze wsparcia UE.

2.   Opis projektu

2.1.   Projekt 1: Upowszechnianie BTWC

2.2.   Projekt 2: Udzielanie pomocy państwom stronom we wprowadzaniu w życie BTWC

3.   Czas obowiązywania

Całkowity szacowany czas realizacji niniejszego wspólnego działania wynosi 18 miesięcy.

4.   Beneficjenci

Beneficjentami działania związanego z upowszechnianiem BTWC są państwa niebędące stroną BTWC (zarówno państwa sygnatariusze, jak i państwa niebędące sygnatariuszami). Beneficjentami działań związanych z wprowadzaniem w życie są państwa strony BTWC.

5.   Instytucja realizująca

Techniczną realizację tych dwóch projektów w ramach koordynacji politycznej sprawowanej przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela za pośrednictwem osobistego przedstawiciela ds. nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia powierza się Graduate Institute of International Studies w Genewie (poprzez projekt w zakresie zapobiegania broni biologicznej – Bioweapons Prevention Project, BWPP, którego dyrektorem jest dr Zanders). Organizację przewidywanych warsztatów i konsultacji regionalnych będzie wspierał Instytut Badań nad Bezpieczeństwem UE. Podczas wykonywania swoich zadań BWPP współpracuje, w stosownych przypadkach, z miejscowymi misjami państw członkowskich i Komisji.

6.   Szacowane wymagane środki

Wkład UE pokryje 100 % kosztów realizacji projektów opisanych w tym Załączniku. Szacowane koszty są następujące:

Ponadto uwzględniono rezerwę interwencyjną w wysokości około 3 % dopuszczalnych kosztów (24 812 EUR).

7.   Finansowa kwota referencyjna na pokrycie kosztów projektu

Całkowity koszt projektów wynosi 867 000 EUR.

----