----

----

I Akty, których publikacja jest obowiązkowa

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 337/2006

z dnia 24 lutego 2006 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

J. L. DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

----

(1)Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 386/2005 (Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 3).

----

ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 24 lutego 2006 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

----

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 750/2005 (Dz.U. L 126 z 19.5.2005, str. 12). Kod „999” odpowiada „innym pochodzeniom”.

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 338/2006

z dnia 24 lutego 2006 r.

dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN wskazanych w kolumnie 2.

Artykuł 2

Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemu podwójnej kontroli oraz uprzedniego i retrospektywnego nadzoru importu wyrobów tekstylnych do Wspólnoty, wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres 60 dni, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

László KOVÁCS

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 256 z 7.9.1987, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) 2175/2005 (Dz.U. L 347 z 30.12.2005, str. 9).

(2)Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 117 z 4.5.2005, str. 13).

----

ZAŁĄCZNIK

----

(1)  Fotografie mają wyłącznie charakter informacyjny.

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 339/2006

z dnia 24 lutego 2006 r.

zmieniające załącznik XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zasad dotyczących przywozu bydła żywego i produktów pochodzenia wołowego, owczego i koziego

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (1), w szczególności jego art. 23 akapit pierwszy,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załącznik XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 147 z 31.5.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1974/2005 (Dz.U. L 317 z 3.12.2005, str. 4).

----

ZAŁĄCZNIK

W załączniku XI wprowadza się następujące zmiany:

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 340/2006

z dnia 24 lutego 2006 r.

ustalające pomoc określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do prywatnego składowania masła i śmietany i wprowadzenia odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2771/1999

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (1), w szczególności jego art. 10,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Pomoc, o której mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, obliczana jest na tonę masła lub ekwiwalentu masła w odniesieniu do umów zawieranych w roku 2006 na podstawie następujących elementów:

2.   Agencja interwencyjna rejestruje datę otrzymania wniosków o zawarcie umowy zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 oraz odpowiednie ilości, daty produkcji i miejsce, w którym masło jest składowane.

3.   Państwa członkowskie informują Komisję najpóźniej do każdego wtorku przed godziną 12.00 (czasu brukselskiego) o ilościach objętych tymi wnioskami w okresie poprzedniego tygodnia.

4.   Po przekazaniu informacji przez Komisję państwom członkowskim, że wnioskowane ilości osiągnęły 80 000 ton, państwa członkowskie przekazują Komisji informację każdego dnia przed godziną 12.00 (czasu brukselskiego) o ilościach objętych wnioskami złożonymi w dniu poprzednim.

5.   Komisja zawiesza stosowanie ust. 1 lit. b) i ust. 4, gdy stwierdzi, że wnioski, o których mowa w ust. 1 lit. b), osiągnęły 110 000 ton.

Artykuł 2

W drodze odstępstwa od art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w roku 2006 przyjmowanie do składowania może rozpocząć się od dnia 1 marca.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 48. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1913/2005 (Dz.U. L 307 z 25.11.2005, str. 2).

(2)Dz.U. L 333 z 24.12.1999, str. 11. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2107/2005 (Dz.U. L 337 z 22.12.2005, str. 20).

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 341/2006

z dnia 24 lutego 2006 r.

zatwierdzające specyfikacje modułu ad hoc dla 2007 r. dotyczącego wypadków przy pracy i problemów zdrowotnych związanych z pracą przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 577/98 oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/2005

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie (1), w szczególności jego art. 4 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Szczegółowy wykaz informacji, które należy zebrać w 2007 r. w module ad hoc dotyczącym wypadków przy pracy i problemów zdrowotnych związanych z pracą, wymagany dla Sekcji 1 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 384/2005 określa Załącznik do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

W sekcji 1 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 384/2005 punkt „Próba” otrzymuje brzmienie:

„Próba: docelowa grupa wiekowa użyta jako próba do niniejszego modułu składa się z osób w wieku 15 lat lub więcej.”.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

Joaquín ALMUNIA

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 77 z 14.3.1998, str. 3. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2257/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 336 z 23.12.2003, str. 6).

(2)Dz.U. L 61 z 8.3.2005, str. 23.

(3)Dz.U. C 161 z 5.7.2002, str. 1.

(4)Dz.U. L 183 z 29.6.1989, str. 1. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

(5)Dz.U. L 238 z 25.9.2003, str. 28.

(6)  COM(2002) 118 wersja ostateczna z 11.3.2002.

----

ZAŁĄCZNIK

BADANIE SIŁY ROBOCZEJ

Specyfikacje modułu ad hoc na 2007 r. dotyczącego wypadków przy pracy i problemów zdrowotnych związanych z pracą

----

(1)Dz.U. L 71 z 17.3.2005, str. 36.

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 342/2006

z dnia 24 lutego 2006 r.

wszczynające weryfikację „nowego eksportera” w świetle rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej, uchylające cło w przypadku przywozu od jednego eksportera w tym kraju i poddające ten przywóz wymogowi rejestracji

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwane dalej rozporządzeniem podstawowym) (1), w szczególności jego art. 11 ust. 4,

po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   WNIOSEK O PRZEPROWADZENIE WERYFIKACJI

B.   PRODUKT

C.   OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI

D.   POWODY PRZEPROWADZENIA WERYFIKACJI

E.   PROCEDURA

F.   UCHYLENIE OBOWIĄZUJĄCEGO CŁA I REJESTRACJA PRZYWOZU

G.   TERMINY

H.   BRAK WSPÓŁPRACY

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejszym wszczyna się weryfikację rozporządzenia (WE) nr 428/2005 zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 celem określenia czy i w jakim stopniu przywóz poliestrowych włókien odcinkowych niezgrzeblonych, nieczesanych ani nieprzerobionych w inny sposób do przędzenia, objętych kodem CN 5503 20 00, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanych i sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty przez Huvis Sichuan (dodatkowy kod TARIC A736) powinien podlegać cłu antydumpingowemu nałożonemu na mocy rozporządzenia (WE) nr 428/2005.

Artykuł 2

Niniejszym uchyla się cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 428/2005 w odniesieniu do przywozu określonego w art. 1.

Artykuł 3

Organom celnym państw członkowskich poleca się niniejszym, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, podjęcie właściwych kroków celem rejestracji przywozu określonego w art. 1. Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 4

1.   Zainteresowane strony, jeżeli ich wnioski mają być wzięte pod uwagę podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu wymienionym w motywie 8 lit. a) niniejszego rozporządzenia lub przedstawić wszelkie inne informacje w ciągu 40 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, chyba że określono inaczej.

Zainteresowane strony mogą również składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję w takim samym terminie 40 dni.

2.   Strony dochodzenia mogą chcieć wypowiedzieć się na temat stosowności wyboru Stanów Zjednoczonych Ameryki, które mają być wykorzystane jako kraj o gospodarce rynkowej w celu ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej; w tym celu muszą przekazać swoje uwagi w terminie 10 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

3.   Odpowiednio umotywowane wnioski o nadanie statusu gospodarki rynkowej muszą wpłynąć do Komisji w terminie 21 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

4.   Wszelkie oświadczenia i wnioski przedkładane przez zainteresowane strony należy składać na piśmie (nie w formie elektronicznej, chyba że ustalono inaczej); należy w nich wskazać nazwę, adres, adres e-mail, numery telefonu i faksu i/lub teleksu zainteresowanej strony. Wszelkie oświadczenia pisemne, łącznie z informacjami wymaganymi w niniejszym zawiadomieniu, odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i korespondencję dostarczaną przez zainteresowane strony na zasadzie poufności należy oznakować „Limited” (3) oraz, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, dołączyć do nich wersję bez klauzuli poufności, oznakowaną „DO WGLĄDU ZAINTERESOWANYCH STRON”.

Wszelkie informacje dotyczące sprawy i/lub wszelkie wnioski o przesłuchanie powinny być przesyłane na następujący adres:

Artykuł 5

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

Peter MANDELSON

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

(2)Dz.U. L 71 z 17.3.2005, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1333/2005 (Dz.U. L 211 z 13.8.2005, str. 1).

(3)  Oznacza to, że dokument przeznaczony jest wyłącznie do użytku wewnętrznego. Jest on chroniony zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43). Jest to dokument poufny zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1) i art. 6 Porozumienia WTO o stosowaniu art. VI GATT 1994 (porozumienie antydumpingowe).

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 343/2006

z dnia 24 lutego 2006 r.

otwierające skup masła w niektórych państwach członkowskich na okres od 1 marca do 31 sierpnia 2006 r.

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany (2), w szczególności jego art. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejszym otwiera się skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w następujących państwach członkowskich:

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 48. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1913/2005 (Dz.U. L 307 z 25.11.2005, str. 2).

(2)Dz.U. L 333 z 24.12.1999, str. 11. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2107/2005 (Dz.U. L 337 z 22.12.2005, str. 20).

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 344/2006

z dnia 24 lutego 2006 r.

zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru (2), w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

J. L. DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

----

(1)Dz.U. L 178 z 30.6.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 39/2004 (Dz.U. L 6 z 10.1.2004, str. 16).

(2)Dz.U. L 141 z 24.6.1995, str. 16. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 624/98 (Dz.U. L 85 z 20.3.1998, str. 5).

(3)Dz.U. L 170 z 1.7.2005, str. 35.

(4)Dz.U. L 47 z 17.2.2006, str. 38.

----

ZAŁĄCZNIK

Zmienione ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego i produktów określonych kodem 1702 90 99 mające zastosowanie od dnia 25 lutego 2006 r.

----

(1)  Ustalenie dla jakości standardowej określonej w załączniku I pkt II rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 (Dz.U. L 178 z 30.6.2001, str. 1).

(2)  Ustalenie dla jakości standardowej określonej w załączniku I pkt I rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.

(3)  Ustalenie dla 1 % zawartości sacharozy.

----

II Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

Rada

----

DECYZJA RADY

z dnia 20 lutego 2006 r.

w sprawie strategicznych wytycznych Wspólnoty dla rozwoju obszarów wiejskich (okres programowania 2007–2013)

(2006/144/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

Niniejszym przyjmuje się strategiczne wytyczne Wspólnoty dla rozwoju obszarów wiejskich (okres programowania 2007–2013) zawarte w Załączniku.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 lutego 2006 r.

W imieniu Rady

J. PRÖLL

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. L 277 z 21.10.2005, str. 1.

(2)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

----

ZAŁĄCZNIK

Strategiczne wytyczne Wspólnoty dla rozwoju obszarów wiejskich (okres programowania 2007–2013)

1.   WSTĘP

Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 określa cel i zakres pomocy z EFFROW. Strategiczne wytyczne Wspólnoty identyfikują w tych ramach obszary ważne z punktu widzenia realizacji priorytetów Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do celów zrównoważonego rozwoju z Göteborga oraz odnowionej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.

Strategiczne wytyczne Wspólnoty dla rozwoju obszarów wiejskich pomogą:

2.   ROZWÓJ OBSZARÓW WIEJSKICH I OGÓLNE CELE WSPÓLNOTY

2.1.   WPR i rozwój obszarów wiejskich

Rolnictwo jest nadal największym użytkownikiem gruntów wiejskich, jak również kluczowym czynnikiem decydującym o jakości terenów wiejskich i środowiska naturalnego. Wraz z ostatnim rozszerzeniem Unii Europejskiej wzrosła waga i znaczenie WPR oraz rozwoju obszarów wiejskich.

Bez obu filarów WPR, polityki rynkowej i rozwoju obszarów wiejskich, wiele obszarów wiejskich stanęłoby w obliczu narastających problemów ekonomicznych, społecznych i środowiskowych. Europejski model rolnictwa odzwierciedla wielofunkcyjną rolę, jaką odgrywa działalność rolnicza w tworzeniu bogactwa i różnorodności krajobrazów, produktów żywnościowych oraz dziedzictwa kultury i przyrody (1).

Rada Europejska w Göteborgu (w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r.) ustaliła zasady przewodnie WPR, polityki rynkowej i rozwoju obszarów wiejskich. Zgodnie z jej konkluzjami dobre wyniki gospodarcze muszą iść w parze ze zrównoważonym wykorzystaniem zasobów naturalnych i zrównoważonymi poziomami odpadów, utrzymaniem różnorodności biologicznej, ochroną ekosystemów i zapobieganiem pustynnieniu. Aby sprostać tym wyzwaniom, WPR i jej przyszły rozwój powinny obrać jako jeden ze swych celów przyczynienie się do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju, zwiększając nacisk na wsparcie zdrowych produktów wysokiej jakości, metod produkcji zachowujących równowagę środowiska naturalnego, obejmujących produkcję prowadzoną metodami ekologicznymi, surowce odnawialne i ochronę różnorodności biologicznej.

Te zasady przewodnie zostały potwierdzone w konkluzjach strategii lizbońskiej Rady Europejskiej w Salonikach (w dniach 20 i 21 czerwca 2003 r.). Zreformowana WPR i rozwój obszarów wiejskich mogą w nadchodzących latach wnieść kluczowy wkład w konkurencyjność i zrównoważony rozwój.

2.2.   W kierunku zrównoważonego rolnictwa: reformy WPR z 2003 i 2004 r.

Reformy WPR z 2003 i 2004 r. stanowią zasadniczy krok naprzód w kierunku poprawy konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju działalności rolniczej w UE i stanowią jednocześnie ramy dla przyszłych reform. Kolejne reformy przyczyniały się do wzrostu konkurencyjności rolnictwa europejskiego poprzez redukcję instrumentów podtrzymywania cen oraz wspieranie dostosowania strukturalnego. Wprowadzenie płatności bezpośrednich niezwiązanych z poziomem produkcji zachęca rolników do reagowania na sygnały rynkowe dostarczane przez popyt konsumentów, a nie na zachęty związane z wielkością produkcji wynikające z prowadzonej polityki. Włączenie norm dotyczących ochrony środowiska, bezpieczeństwa żywności, zdrowia i dobrostanu zwierząt do wzajemnej zgodności wzmacnia zaufanie konsumentów i przyczynia się do zrównoważonego środowiskowego rozwoju rolnictwa.

2.3.   Rozwój obszarów wiejskich w latach 2007–2013

Przyszła polityka rozwoju obszarów wiejskich skupia się na trzech kluczowych obszarach: gospodarce rolno-spożywczej, ochronie środowiska oraz szerzej rozumianej gospodarce i ludności wiejskiej. Nowa generacja strategii i programów rozwoju obszarów wiejskich zostanie skonstruowana wokół czterech osi, mianowicie: osi 1 – poprawa konkurencyjności sektora rolnego i leśnego, osi 2 – poprawa środowiska naturalnego i terenów wiejskich, osi 3 – jakość życia na obszarach wiejskich i różnicowanie gospodarki wiejskiej i osi 4 – Leader.

Wachlarz środków w ramach osi 1 będzie skierowany na kapitał ludzki i fizyczny w sektorach rolno-spożywczym i leśnym (promując transfer wiedzy i innowacji) oraz produkcję wysokiej jakości. Oś 2 zapewnia środki na ochronę i wzmocnienie zasobów naturalnych, jak również zachowanie systemów rolnictwa i leśnictwa o wysokich wartościach przyrodniczych oraz tradycyjnych krajobrazów na europejskich obszarach wiejskich. Oś 3 wspomaga rozwój lokalnej infrastruktury i kapitału ludzkiego na obszarach wiejskich w celu poprawy warunków wzrostu gospodarczego i zatrudnienia we wszystkich sektorach oraz różnicowanie działalności gospodarczej. Oś 4 oparta na doświadczeniach programu Leader wprowadza możliwości innowacyjnego zarządzania poprzez oddolne, lokalne podejście do rozwoju obszarów wiejskich.

2.4.   Sprostanie wyzwaniom

Obszary wiejskie charakteryzują się różnorodnością sytuacji: od wyludniających się i podupadających oddalonych obszarów wiejskich, aż po podmiejskie obszary wiejskie znajdujące się pod rosnącą presją centrów miejskich.

Według definicji OECD opartej na gęstości zaludnienia, regiony wiejskie (2) stanowią 92 % terytorium UE. Ponadto 19 % ludności mieszka w regionach z przewagą obszarów wiejskich, a 37 % w regionach w znacznym stopniu wiejskich. Regiony te wytwarzają 45 % wartości dodanej brutto w UE i zapewniają 53 % zatrudnienia, lecz zwykle są zacofane w stosunku do obszarów niewiejskich pod względem szeregu wskaźników społeczno-ekonomicznych, w tym wskaźników strukturalnych. Na obszarach wiejskich dochód na mieszkańca jest o około jedną trzecią mniejszy (3), wskaźniki aktywności zawodowej kobiet są niższe, sektor usług jest mniej rozwinięty, poziom wykształcenia jest zwykle niższy i mniejszy odsetek gospodarstw domowych ma dostęp szerokopasmowy do Internetu. W niektórych regionach wiejskich głównymi problemami są oddalenie i peryferyjność. Te niekorzystne tendencje nasilają się w regionach z przewagą obszarów wiejskich, chociaż ogólny obraz na poziomie UE może wykazywać zasadnicze różnice pomiędzy państwami członkowskimi. Brak szans zawodowych, kontaktów i infrastruktury szkoleniowej dotyka szczególnie kobiety i młodych ludzi w oddalonych obszarach wiejskich.

Rozszerzenie zmieniło mapę rolnictwa. Rolnictwo wytwarza 2 % PKB w starych państwach członkowskich, 3 % w nowych państwach członkowskich i powyżej 10 % w Rumunii i Bułgarii. W nowych państwach członkowskich odsetek osób zatrudnionych w rolnictwie jest trzy razy większy (12 %) niż w starych państwach członkowskich (4 %). W Bułgarii i Rumunii poziom zatrudnienia w rolnictwie jest znacząco wyższy.

Sektor rolno-spożywczy stanowi ważną część gospodarki UE, dając około 15 mln miejsc pracy (8,3 % całkowitego zatrudnienia) i 4,4 % PKB. UE jest największym w świecie producentem żywności i napojów, z łączną produkcją szacowaną na 675 mld EUR. Sektor ten pozostaje jednak silnie spolaryzowany i rozdrobniony pod względem wielkości wraz ze znaczącymi możliwościami i zagrożeniami dla firm. Leśnictwo i związane z nim gałęzie przemysłu zatrudniają 3,4 mln osób, przy obrotach w wysokości 350 mld EUR, lecz obecnie wykorzystuje się jedynie 60 % rocznego przyrostu lasu.

Rolnictwo i leśnictwo wykorzystują 77 % gruntów w UE. W ostatnich latach wydajność środowiskowa rolnictwa w zakresie ochrony zasobów naturalnych i ich zwiększania była zróżnicowana. Jeśli chodzi o jakość wody, w większości starych państw członkowskich całkowity nadmiar azotu zmniejszył się nieznacznie od 1990 r., chociaż niektóre kraje i regiony wciąż doświadczają wycieku składników pokarmowych z gleby. Na wielu obszarach wciąż występują problemy emisji amoniaku, eutrofizacja, degradacja gleby i spadek różnorodności biologicznej. Coraz większą część obszarów rolniczych przeznacza się jednak na produkcję prowadzoną metodami ekologicznymi (5,4 mln hektarów w UE) i zasoby odnawialne (szacuje się, że 1,4 mln hektarów zostało wykorzystanych pod produkcję bioenergii w 2004 r., z czego 0,3 mln hektarów w ramach premii na uprawy energetyczne i 0,6 mln hektarów na ziemiach odłogowanych). Model gospodarki rolnej i leśnej będzie w coraz większym stopniu kształtowany przez długoterminowe zmiany klimatyczne. Wraz z realizacją programu Natura 2000 nastąpił postęp w dziedzinie ochrony różnorodności biologicznej – zostało nią objętych około 12–13 % obszarów rolniczych i leśnych. Systemy rolnictwa o wysokich wartościach przyrodniczych odgrywają ważną rolę w zachowaniu różnorodności biologicznej i naturalnych siedlisk, jak również w ochronie krajobrazów i jakości gleby. W większości państw członkowskich takie systemy rolnictwa stanowią między 10 % a 30 % obszarów rolniczych. Na niektórych obszarach zaniechanie działalności rolniczej może pociągać za sobą poważne zagrożenia dla środowiska naturalnego.

Z tego względu w nadchodzących latach obszary wiejskie staną w obliczu szczególnych wyzwań dotyczących wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i zrównoważonego rozwoju. Mają one jednak rzeczywiste możliwości rozwoju w nowych sektorach jako miejsce do rozwoju rekreacji i turystyki, atrakcyjne miejsce zamieszkania i pracy lub jako skarbiec zasobów naturalnych i cennych krajobrazów.

By sprostać zmieniającemu się popytowi rynkowemu w Europie i na świecie, sektor rolno-spożywczy musi wykorzystać możliwości, jakie oferują nowe rozwiązania, technologie i innowacje. Przede wszystkim inwestycje w kluczowe zasoby kapitału ludzkiego pozwolą obszarom wiejskim i sektorowi rolno-spożywczemu z ufnością patrzeć w przyszłość.

W związku z odnowieniem strategii lizbońskiej Rada Europejska potwierdza, że strategia lizbońska powinna być postrzegana w szerszym kontekście wymogu zrównoważonego rozwoju, zgodnie z którym zaspokajanie bieżących potrzeb nie powinno ograniczać możliwości zaspokajania własnych potrzeb przez przyszłe pokolenia (4). Nowy okres programowania daje wyjątkowe możliwości skierowania wsparcia z nowego EFFROW na wzrost gospodarczy, zatrudnienie i zrównoważony rozwój. Pod tym względem jest on całkowicie zgodny z Deklaracją w sprawie zasad przewodnich w zakresie zrównoważonego rozwoju (5) i odnowionym lizbońskim programem działań, który ma na celu skierowanie środków na uczynienie Europy atrakcyjniejszym miejscem do inwestowania i pracy, promowanie wiedzy i innowacji na rzecz rozwoju gospodarczego oraz tworzenia większej liczby lepszych miejsc pracy.

Polityka rozwoju obszarów wiejskich musi pomóc tym obszarom wypełnić te cele w okresie 2007–2013. Wymaga to bardziej strategicznego podejścia do konkurencyjności, tworzenia miejsc pracy i innowacji w obszarach wiejskich oraz lepszego zarządzania realizacją programów. Należy zwiększyć nacisk na przyszłościowe inwestycje w kapitał ludzki, know-how i kapitał w sektorach rolnym i leśnym, na nowe, korzystne dla wszystkich sposoby świadczenia usług środowiskowych oraz na tworzenie większej liczby lepszych miejsc pracy poprzez różnicowanie, ze szczególnym naciskiem na udział kobiet i ludzi młodych. Pomagając obszarom wiejskim UE zrealizować ich potencjał rozwoju jako atrakcyjnych miejsc do inwestowania, pracy i zamieszkania, polityka rozwoju obszarów wiejskich może odegrać istotną rolę w zrównoważonym rozwoju terytorium Europy.

3.   USTANOWIENIE PRIORYTETÓW WSPÓLNOTY DLA ROZWOJU OBSZARÓW WIEJSKICH W OKRESIE PROGRAMOWANIA 2007–2013

W ramach celów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1698/2005 strategiczne wytyczne zawarte poniżej określają priorytety Wspólnoty, zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia. Wytyczne zmierzają do zintegrowania głównych priorytetów polityki zawartej w konkluzjach Rady Europejskiej w Lizbonie i Göteborgu. Dla każdego zestawu priorytetów przedstawiono ilustracyjne kluczowe działania. Na podstawie niniejszych strategicznych wytycznych każde państwo członkowskie przygotuje swój krajowy plan strategiczny stanowiący ramy odniesienia dla opracowania programów rozwoju obszarów wiejskich.

Zasoby przeznaczane na priorytety rozwoju obszarów wiejskich Wspólnoty (w ramach przepisowych minimalnych limitów finansowania dla każdej osi) będą zależeć od konkretnej sytuacji, mocnych i słabych stron oraz możliwości każdego obszaru programu. Każdy z priorytetów Wspólnoty i ich udział w realizacji celów określonych w Lizbonie i Göteborgu należy odzwierciedlić na poziomie państwa członkowskiego w krajowym planie strategicznym i programach rozwoju obszarów wiejskich. W wielu przypadkach będą istniały krajowe i regionalne priorytety dotyczące konkretnych problemów związanych z siecią rolno-spożywczą lub sytuacją środowiskową, klimatyczną i geograficzną rolnictwa i leśnictwa. Obszary wiejskie będą być może musiały zająć się innymi konkretnymi problemami, takimi jak napięcia w obszarach podmiejskich, bezrobocie, oddalenie lub niska gęstość zaludnienia.

3.1.   Poprawa konkurencyjności sektora rolnego i leśnego

Strategiczna wytyczna Wspólnoty

Sektory rolnictwa, leśnictwa i przetwórstwa spożywczego w Europie mają ogromny potencjał do dalszego rozwoju produktów o wysokiej jakości i wartości dodanej, zaspokajających zróżnicowany i rosnący popyt konsumentów w Europie i na rynkach światowych.

Środki przeznaczone na oś 1 powinny przyczynić się do rozwoju silnego i dynamicznego sektora rolno-spożywczego w Europie, koncentrując się na transferze wiedzy, modernizacji, innowacji i jakości w produkcyjnym łańcuchu spożywczym i na sektorach priorytetowych dla inwestycji kapitału fizycznego i ludzkiego.

W celu realizacji tych priorytetów zachęca się państwa członkowskie do skoncentrowania wsparcia na kluczowych działaniach. Takie działania kluczowe mogłyby obejmować:

Można rozważyć przyspieszenie wymiany pokoleń w rolnictwie poprzez łączenie środków dostępnych w ramach osi 1 dostosowanych do potrzeb młodych rolników.

3.2.   Poprawa środowiska naturalnego i terenów wiejskich

Strategiczna wytyczna Wspólnoty

W celu ochrony i wzmacniania zasobów naturalnych i krajobrazowych obszarów wiejskich UE środki przeznaczone na oś 2 powinny wspierać trzy priorytetowe obszary na poziomie UE: różnorodność biologiczną, ochronę i rozwój systemów rolnictwa i leśnictwa oraz tradycyjnych krajobrazów wiejskich o wysokich wartościach przyrodniczych, wodę i zmiany klimatyczne.

Środki dostępne w ramach osi 2 powinny zostać wykorzystane w celu zintegrowania wymienionych celów środowiskowych i wspierania realizacji sieci Natura 2000 w dziedzinie rolnictwa i leśnictwa, zobowiązań podjętych w Göteborgu dotyczących odwrócenia tendencji spadkowej różnorodności biologicznej do 2010 r., celów określonych w dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (7) oraz celów zawartych w protokole z Kioto dotyczących łagodzenia skutków zmian klimatycznych.

W celu realizacji tych priorytetów zachęca się państwa członkowskie do skoncentrowania wsparcia na kluczowych działaniach. Takie działania kluczowe mogłyby obejmować:

3.3.   Poprawa jakości życia na obszarach wiejskich i promowanie różnicowania gospodarki wiejskiej

Strategiczna wytyczna Wspólnoty

Środki przeznaczone na różnicowanie gospodarki wiejskiej i poprawę jakości życia na obszarach wiejskich w ramach osi 3 powinny wspierać nadrzędny priorytet tworzenia możliwości zatrudnienia i warunków rozwoju. Środki dostępne w ramach osi 3 powinny być stosowane do wspierania tworzenia możliwości, nabywania kwalifikacji i organizowania rozwoju strategii lokalnej, a także przyczyniać się do zapewnienia atrakcyjności obszarów wiejskich dla przyszłych pokoleń. W promowaniu szkoleń, informacji i przedsiębiorczości należy wziąć pod uwagę szczególne potrzeby kobiet, ludzi młodych i starszych pracowników.

W celu realizacji tych priorytetów zachęca się państwa członkowskie do skoncentrowania wsparcia na kluczowych działaniach. Takie działania kluczowe mogłyby obejmować:

3.4.   Budowanie lokalnych zdolności zatrudnienia i różnicowania

Strategiczna wytyczna Wspólnoty

Środki przeznaczone na oś 4 (Leader) powinny wspierać priorytety osi 1 i 2, a w szczególności osi 3, ale również odgrywać ważną rolę w horyzontalnym priorytecie poprawy zarządzania i mobilizacji wewnętrznego potencjału rozwojowego obszarów wiejskich.

W kontekście tworzenia kierowanej przez Wspólnotę lokalnej strategii rozwoju na podstawie lokalnych potrzeb i możliwości wsparcie w ramach osi 4 oferuje możliwość łączenia wszystkich trzech celów – konkurencyjności, środowiska naturalnego i jakości życia/różnicowania. Zintegrowane podejście obejmujące rolników, leśników i inne podmioty wiejskie może zachować i wzmocnić miejscowe dziedzictwo kultury i przyrody, zwiększyć świadomość potrzeby ochrony środowiska, promować produkty regionalne, turystykę, podobnie jak zasoby odnawialne i energię.

W celu realizacji tych priorytetów zachęca się państwa członkowskie do skoncentrowania wsparcia na kluczowych działaniach. Takie kluczowe działania mogłyby obejmować:

3.5.   Zapewnienie spójności w programowaniu

Strategiczna wytyczna Wspólnoty

Opracowując strategie krajowe, państwa członkowskie powinny zapewnić maksymalizację synergii między osiami i w ramach poszczególnych osi w celu uniknięcia potencjalnych sprzeczności. W stosownych przypadkach mogą stworzyć zintegrowane podejścia. Powinny one również uwzględniać inne strategie na poziomie UE, takie jak plan działania na rzecz żywności ekologicznej i rolnictwa ekologicznego, zaangażowanie w zwiększone wykorzystanie odnawialnych źródeł energii (8), potrzebę rozwinięcia średnio- i długoterminowej strategii UE walki ze zmianami klimatycznymi (9) i potrzebę przewidywania prawdopodobnych skutków w odniesieniu do rolnictwa i leśnictwa, strategii leśnej UE i planu działania (co może pomóc osiągnąć zarówno cele wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, jak i cele zrównoważonego rozwoju) oraz priorytety zawarte w szóstym wspólnotowym programie działań w zakresie środowiska naturalnego ustanowionym decyzją nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (10), w szczególności te z priorytetów określone jako wymagające strategii tematycznych z zakresu ochrony środowiska (ochrona gleby, ochrona i zachowanie środowiska morskiego, zrównoważone stosowanie pestycydów, zanieczyszczenie powietrza, środowisko miejskie, zrównoważone wykorzystanie zasobów i recykling odpadów).

Na poziomie UE i państw członkowskich dostępnych jest kilka środków poprawy zarządzania i realizacji celów polityki. Można korzystać z pomocy technicznej do budowania europejskich i krajowych sieci rozwoju obszarów wiejskich jako platformy wymiany najlepszych praktyk i wiedzy specjalistycznej na temat wszystkich aspektów tworzenia, zarządzania i realizacji polityki między zainteresowanymi stronami. Podczas przygotowywania strategii krajowych należy wziąć pod uwagę rozpowszechnianie informacji zapewniające szybkie zaangażowanie się różnych uczestników i wypracowane do celów późniejszych etapów wdrażania.

3.6.   Komplementarność instrumentów wspólnotowych

Strategiczna wytyczna Wspólnoty

Należy zachęcać do tworzenia synergii pomiędzy polityką strukturalną, polityką zatrudnienia i polityką rozwoju obszarów wiejskich. W tym kontekście państwa członkowskie powinny zapewnić wzajemne uzupełnianie się i spójność działań finansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Społecznego, Europejskiego Funduszu Rybołówstwa oraz EFFROW na danym terytorium i w danym obszarze działania. Przewodnie zasady rozdziału i mechanizmów koordynacji pomiędzy działaniami wspieranymi z poszczególnych funduszy powinny być zdefiniowane na poziomie krajowych strategicznych ram odniesienia oraz krajowych planów strategicznych.

Dla inwestycji w infrastrukturę zasadą przewodnią powinna być skala interwencji. Na przykład w przypadku inwestycji w transport i inną infrastrukturę na poziomie państwa członkowskiego, regionu lub subregionu, zastosowane byłyby instrumenty polityki spójności, a na poziomie lokalnym można by zastosować środki usług podstawowych w ramach osi 3, zapewniając powiązanie pomiędzy poziomami lokalnymi i regionalnymi.

Wsparcie w ramach rozwoju obszarów wiejskich dotyczące rozwoju kapitału ludzkiego skierowane byłoby do rolników i podmiotów gospodarczych włączonych w różnicowanie gospodarki wiejskiej. Ludność obszarów wiejskich mogłaby otrzymywać wsparcie jako część zintegrowanego podejścia oddolnego. Działania w tych dziedzinach powinny być wdrażane w pełnej zgodności z celami europejskiej strategii zatrudnienia, zawartej w zintegrowanych wytycznych dla wzrostu i zatrudnienia, i spójne z działaniami krajowych programów reform w ramach procesu lizbońskiego. Program prac Edukacja i Szkolenia 2010 zmierza do osiągnięcia celów strategii lizbońskiej z zakresu edukacji i szkolenia. Sednem tego programu jest uczenie się przez całe życie zastosowane do wszystkich poziomów i typów edukacji i szkolenia, obejmujących sektory rolnictwa, leśnictwa i produkcji żywności.

4.   SYSTEM SPRAWOZDAWCZY

Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 przewiduje strategiczne monitorowanie strategii Wspólnoty i strategii krajowych. Podstawą sprawozdań na temat postępów będą wspólne ramy monitorowania i oceny, które zostaną ustanowione we współpracy z państwami członkowskimi.

Ramy te zapewnią ograniczoną liczbę wspólnych wskaźników i wspólną metodologię. Zostaną one uzupełnione wskaźnikami właściwymi dla danego programu odzwierciedlającymi charakter każdego obszaru programu.

Wspólny zestaw wskaźników umożliwi wspólne opracowanie wyników, rezultatów i wpływu na poziomie UE i pomoże ocenić postępy w osiąganiu priorytetów Wspólnoty. Wskaźniki wyjściowe zdefiniowane na początku programu umożliwią ocenę sytuacji wyjściowej i stworzą podstawę budowania strategii programu.

Działania w ramach oceny prowadzone będą na bieżąco, obejmując na szczeblu programu ocenę ex-ante, średniookresową oraz ocenę ex-post, jak również inne działania oceniające, pomocne w usprawnieniu zarządzania programem i jego oddziaływania. Towarzyszyć im będą badania tematyczne i oceny syntetyczne na poziomie Wspólnoty, jak również działania europejskiej sieci rozwoju obszarów wiejskich jako platformy wymiany i tworzenia zdolności oceny w państwach członkowskich. Wymiana dobrych praktyk i dzielenie się wynikami oceny może w znacznym stopniu przyczynić się do skuteczności rozwoju obszarów wiejskich. W tym względzie sieć europejska powinna odgrywać kluczową rolę w ułatwianiu kontaktów.

----

(1)  Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Luksemburgu (w dniach 12 i 13 grudnia 1997 r.), w Berlinie (w dniach 24 i 25 marca 1999 r.) i w Brukseli (w dniach 24 i 25 października 2002 r.).

(2)  Definicja OECD opiera się na udziale ludności zamieszkującej gminy wiejskie (tj. o gęstości zaludnienia mniejszej niż 150 osób/km2) w danym regionie NUTS III. Patrz: Ocena rozszerzonego wpływu – SEC(2004) 931. Jest to jedyna definicja obszarów wiejskich uznawana na poziomie międzynarodowym. W niektórych przypadkach nie uwzględnia jednak w pełni ludności zamieszkałej w gęściej zaludnionych obszarach wiejskich, szczególnie w strefach podmiejskich. W kontekście niniejszych wytycznych używa się jej tylko do celów statystycznych i opisowych.

(3)  Mierzony jako parytet siły nabywczej PKB.

(4)  Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Brukseli (w dniach 22 i 23 marca 2005 r.).

(5)  Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Brukseli (w dniach 16 i 17 czerwca 2005 r.).

(6)  W tym kontekście należy również uwzględnić prace Stałego Komitetu ds. Badań Naukowych w Dziedzinie Rolnictwa (SCAR).

(7)Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1. Dyrektywa zmieniona decyzją nr 2455/2001/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2001, str. 1).

(8)  Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Brukseli (w dniach 25 i 26 marca 2004 r.).

(9)  Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Brukseli (w dniach 22 i 23 marca 2005 r.).

(10)Dz.U. L 242 z 10.9.2002, str. 1.

----

----

DECYZJA RADY

z dnia 20 lutego 2006 r.

w sprawie zasad, priorytetów i warunków zawartych w Partnerstwie dla członkostwa zawartym z Chorwacją oraz uchylająca decyzję 2004/648/WE

(2006/145/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 533/2004 w sprawie ustanowienia europejskiego partnerstwa w ramach procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego (1), w szczególności jego art. 1a i 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Zgodnie z art. 1a rozporządzenia Rady (WE) nr 533/2004 zasady, priorytety i warunki Partnerstwa dla członkostwa z Chorwacją są określone w Załączniku stanowiącym integralną część niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Analizę wdrażania Partnerstwa dla członkostwa przeprowadza się za pomocą mechanizmów ustanowionych w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia, w szczególności rocznych sprawozdań z postępów przedstawianych przez Komisję.

Artykuł 3

Uchyla się decyzję 2004/648/WE.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 lutego 2006 r.

W imieniu Rady

J. PRÖLL

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. L 86 z 24.3.2004, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 269/2006 (Dz.U. L 47 z 17.2.2006, str. 7).

(2)  Decyzja Rady 2004/648/WE z dnia 13 września 2004 r. w sprawie zasad, priorytetów i warunków partnerstwa europejskiego z Chorwacją (Dz.U. L 297 z 22.9.2004, str. 19).

----

ZAŁĄCZNIK

CHORWACJA: PARTNERSTWO DLA CZŁONKOSTWA 2005 R.

1.   WPROWADZENIE

Rada Europejska w Salonikach zatwierdziła wprowadzenie instrumentu partnerstwa jako środka urzeczywistnienia perspektywy europejskiej krajów Bałkanów Zachodnich w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia.

Dnia 13 września 2004 r. Rada przyjęła partnerstwo europejskie z Chorwacją. Dnia 3 października 2005 r. Państwa Członkowskie rozpoczęły negocjacje z Chorwacją w sprawie jej przystąpienia do Unii Europejskiej. Właściwe jest przyjęcie Partnerstwa dla członkostwa uaktualniającego poprzednie partnerstwo europejskie, na podstawie ustaleń przyjętych w przedstawionym przez Komisję sprawozdaniu z postępów Chorwacji z 2005 r. Nowe Partnerstwo dla członkostwa wyróżnia nowe priorytety działań. Priorytety te dostosowane są do konkretnych potrzeb oraz etapu przygotowań Chorwacji i w razie konieczności ulegać będą zmianom. Partnerstwo dla członkostwa ustanawia także wytyczne w sprawie pomocy finansowej dla Chorwacji.

Od Chorwacji oczekuje się opracowania planu obejmującego harmonogram i konkretne środki realizacji priorytetów zawartych w Partnerstwie dla członkostwa.

2.   ZASADY

Ramy europejskiego kursu krajów Bałkanów Zachodnich, aż do przyszłego przystąpienia tych krajów do UE, nadal określa proces stabilizacji i stowarzyszenia.

Główne priorytety określone dla Chorwacji wiążą się ze zdolnością do osiągania postępów w przygotowaniach do przystąpienia, zwłaszcza zdolności do spełnienia kryteriów określonych przez Radę Europejską w Kopenhadze w 1993 r. oraz warunków ustanowionych dla procesu stabilizacji i stowarzyszenia, w szczególności warunków określonych przez Radę w jej konkluzjach z dnia 29 kwietnia 1997 r. oraz z dnia 21 i 22 czerwca 1999 r., treści deklaracji końcowej Szczytu w Zagrzebiu z dnia 24 listopada 2000 r., treścią Agendy z Salonik oraz wymogów ram negocjacyjnych przyjętych przez Radę dnia 3 października 2005 r.

3.   PRIORYTETY

Priorytety wymienione w niniejszym Partnerstwie dla członkostwa wybrano na podstawie założenia, że realistyczne jest oczekiwanie od Chorwacji ich pełnej realizacji lub osiągnięcia znaczących postępów w ich realizacji w ciągu najbliższych kilku lat. Priorytety zostały podzielone na krótkoterminowe, których realizacji oczekuje się w okresie od jednego do dwóch lat, oraz średnioterminowe, których realizacja powinna nastąpić w ciągu trzech do czterech lat. Priorytety te dotyczą zarówno samego prawodawstwa, jak i jego wdrażania. Ze względu na znaczne koszty, których wymaga wdrożenie i egzekwowanie dorobku Wspólnoty, a także na złożoność wymogów UE w niektórych dziedzinach, w partnerstwie, o którym mowa, nie wymieniono na obecnym etapie wszystkich ważnych zadań. Przyszłe partnerstwa uwzględniać będą dalsze priorytety, w zależności od postępów czynionych przez Chorwację.

Wśród priorytetów krótkoterminowych wyróżniono priorytety kluczowe; priorytety te przedstawiono łącznie na początku sekcji 3.1. Kolejność priorytetów kluczowych na liście nie oznacza uporządkowania ich według ich wagi.

3.1.   PRIORYTETY KRÓTKOTERMINOWE

Priorytety kluczowe

Kryteria polityczne

Demokracja i praworządność

Administracja publiczna

System sądownictwa

Polityka zwalczania korupcji

Prawa człowieka i ochrona mniejszości

Sprawy regionalne i zobowiązania międzynarodowe

Kryteria gospodarcze

Zdolność do przyjęcia zobowiązań wynikających z członkostwa

Swobodny przepływ towarów

Prawo przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług

Swobodny przepływ kapitału

Zamówienia publiczne

Prawo własności intelektualnej

Konkurencja

Usługi finansowe

Społeczeństwo informacyjne i media

Rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich

Bezpieczeństwo żywności, polityka weterynaryjna i fitosanitarna

Rybołówstwo

Polityka transportowa

Energia

Podatki

Statystyka

Polityka społeczna i zatrudnienie

Polityka w zakresie przemysłu i przedsiębiorstw

Polityka regionalna i koordynacja instrumentów strukturalnych

Sprawiedliwość, wolność i bezpieczeństwo

Ochrona środowiska naturalnego

Unia celna

Stosunki zewnętrzne

Kontrola finansowa

3.2.   PRIORYTETY ŚREDNIOTERMINOWE

Kryteria polityczne

Demokracja i praworządność

Administracja publiczna

System sądownictwa

Polityka zwalczania korupcji

Prawa człowieka i ochrona mniejszości

Sprawy regionalne i zobowiązania międzynarodowe

Kryteria gospodarcze

Zdolność do przyjęcia zobowiązań wynikających z członkostwa

Swobodny przepływ towarów

Swobodny przepływ pracowników

Prawo przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług

Swobodny przepływ kapitału

Zamówienia publiczne

Prawo własności intelektualnej

Konkurencja

Usługi finansowe

Społeczeństwo informacyjne i media

Rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich

Bezpieczeństwo żywności, polityka weterynaryjna i fitosanitarna

Rybołówstwo

Polityka transportowa

Energia

Podatki

Polityka gospodarcza i pieniężna

Statystyka

Polityka społeczna i zatrudnienie

Polityka w zakresie przemysłu i przedsiębiorstw

Polityka regionalna i koordynacja instrumentów strukturalnych

Sprawiedliwość, wolność i bezpieczeństwo

Nauka i badania naukowe

Edukacja i kultura

Ochrona środowiska naturalnego

Ochrona konsumentów i zdrowia

Unia celna

Kontrola finansowa

4.   PROGRAMOWANIE

5.   WARUNKOWOŚĆ

6.   MONITOROWANIE

----

(1)Dz.U. L 306 z 7.12.2000, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2112/2005 (Dz.U. L 344 z 27.12.2005, str. 23).

(2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/89 (Dz.U. L 375 z 23.12.1989, str. 11). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2257/2004 (Dz.U. L 389 z 30.12.2004, str. 1).

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/99 (Dz.U. L 161 z 26.6.1999, str. 87). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2112/2005.

(4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1267/99 (Dz.U. L 161 z 26.6.1999, str. 73). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2112/2005.

(5)Dz.U. L 85 z 20.3.1998, str. 1.

----

Komisja

----

DECYZJA KOMISJI

z dnia 21 lutego 2006 r.

w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych nietoperzy owocożernych, psów i kotów pochodzących z Malezji (półwysep) oraz Australii

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 417)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2006/146/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG (1), w szczególności jej art. 18 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Zakazuje się przywozu nietoperzy owocożernych należących do rodzaju Pteropus z Malezji (półwysep) oraz Australii.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 92/65/EWG, nietoperze owocożerne należące do rodzaju Pteropus mogą być przywożone pod następującymi warunkami:

Artykuł 2

1.   Zakazuje się przywozu psów i kotów z Malezji (półwysep).

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 psy i koty mogą być przywożone pod następującymi warunkami:

3.   Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania do psów i kotów przewożonych tranzytem, pod warunkiem że pozostają one w granicach międzynarodowego portu lotniczego.

Artykuł 3

1.   Zakazuje się przywozu kotów z Australii.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 koty mogą być przywożone, pod warunkiem że przywożone zwierzęta nie przebywały w gospodarstwach, w których w czasie ostatnich 60 dni potwierdzono wystąpienie przypadków choroby Hendra.

3.   Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania do kotów przewożonych w tranzycie, pod warunkiem że pozostają one w granicach międzynarodowego portu lotniczego.

Artykuł 4

Decyzja 1999/507/WE zostaje uchylona.

Odesłania do uchylonej decyzji należy odczytywać jako odesłania do niniejszej decyzji, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 268 z 24.9.1991, str. 56. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem przystąpienia z 2003 r.

(2)Dz.U. L 194 z 27.7.1999, str. 66. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2000/708/WE (Dz.U. L 289 z 16.11.2000, str. 41).

(3)  Patrz: załącznik I.

(4)Dz.U. L 268 z 14.9.1992, str. 54. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/68/WE (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 320).

----

ZAŁĄCZNIK I

Uchylona decyzja i jej kolejne zmiany

----

ZAŁĄCZNIK II

Tabela korelacji

----

----

DECYZJA KOMISJI

z dnia 24 lutego 2006 r.

w sprawie wprowadzenia szczepienia ochronnego przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1 i związane z nią przepisy dotyczące przemieszczania ptaków na terenie Niderlandów

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 630)

(jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)

(2006/147/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG (1), w szczególności jej art. 57 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przedmiot, zakres i definicje

1.   Decyzja ustanawia pewne środki, które należy zastosować w Niderlandach w przypadku przeprowadzania szczepień ochronnych w określonych fermach drobiu na ściśle określonych obszarach szczególnie narażonych na ryzyko zakażenia, jak również przepisy dotyczące przemieszczania zaszczepionego drobiu i niektórych produktów pochodnych.

2.   Do celów niniejszej decyzji, oprócz definicji określonych w dyrektywie Rady 2005/94/WE, stosuje się następujące definicje:

Artykuł 2

Zatwierdzenie programu szczepień

1.   Zatwierdza się program szczepień ochronnych przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1 (zwany dalej „programem szczepień ochronnych”) przedłożony Komisji przez Niderlandy w dniu 21 lutego 2006 r.

Zgodnie z „programem szczepień ochronnych” szczepienia ochronne przeciw ptasiej grypie H5N1 przeprowadza się u drobiu przydomowego oraz ekologicznych i chowanych na wolnym wybiegu kur niosek przy użyciu inaktywowanej szczepionki heterologicznego szczepu wirusa ptasiej grypy H5, lub w wypadkach wyjątkowych i tylko w przypadku ekologicznych lub chowanych na wolnym wybiegu kur niosek przy użyciu szczepionki dwuwartościowej zawierającej zarówno szczep wirusa ptasiej grypy podtypu H5 jak i podtypu H7, dopuszczonych przez Niderlandy.

2.   Zgodnie z postanowieniami programu szczepień ochronnych na obszarach objętych szczepieniami ochronnymi prowadzi się intensywne monitorowanie i nadzór drobiu przydomowego oraz stad ekologicznych i chowanych na wolnym wybiegu kur niosek.

3.   Zapewnia się skuteczne wprowadzenie programu szczepień ochronnych.

4.   Komisja publikuje program szczepień ochronnych.

Artykuł 3

Przepisy dotyczące przemieszczania żywego drobiu, jaj przeznaczonych do spożycia, świeżego mięsa z drobiu, mięsa mielonego, wyrobów mięsnych, mięsa odkostnionego mechanicznie oraz produktów mięsnych

Przepisy dotyczące przemieszczania żywego drobiu pochodzącego z i/lub uzyskanego z ferm, w których przeprowadza się szczepienia ochronne oraz dotyczące przemieszczania jaj przeznaczonych do spożycia, świeżego mięsa z drobiu, mięsa mielonego, wyrobów mięsnych, mięsa odkostnionego mechanicznie i produktów mięsnych otrzymanych z drobiu zaszczepionego zgodnie z programem szczepień ochronnych spełniają wymogi określone w art. 4 do 11 niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Przepisy dotyczące przemieszczania i wysyłania żywego drobiu przydomowego, jaj wylęgowych i jednodniowych kurcząt pochodzących od tego rodzaju drobiu

Właściwe władze dbają o to, by:

Artykuł 5

Przepisy dotyczące przemieszczania i wysyłania żywych ekologicznych i chowanych na wolnym wybiegu kur niosek

Właściwy organ gwarantuje, że szczepione żywe ekologiczne i chowane na wolnym wybiegu kury nioski są przemieszczane jedynie do innych gospodarstw objętych szczepieniami lub do ubojni w celu natychmiastowego uboju na terenie Niderlandów i nie są wysyłane poza terytorium Niderlandów.

Artykuł 6

Świadectwa zdrowia towarzyszące przesyłkom żywego drobiu, jednodniowych kurcząt i jaj wylęgowych w handlu wewnątrzwspólnotowym

Świadectwa zdrowia towarzyszące niderlandzkim przesyłkom żywego drobiu, jednodniowych kurcząt i jaj wylęgowych w handlu wewnątrzwspólnotowym zawierają następującą adnotację:

„Przesyłka zawiera żywy drób/jednodniowe kurczęta/jaja wylęgowe pochodzące z gospodarstw, gdzie nie przeprowadzono szczepień przeciwko ptasiej grypie”.

Artykuł 7

Przepisy dotyczące wysyłania jaj przeznaczonych do spożycia

Właściwy organ gwarantuje, że jaja przeznaczone do spożycia pochodzące z i/lub uzyskane z objętych szczepieniami gospodarstw hodujących ekologiczne i chowane na wolnym wybiegu kury nioski są wysyłane z Niderlandów jedynie pod warunkiem, że jaja przeznaczone do spożycia:

Artykuł 8

Przepisy dotyczące przesyłek zawierających świeże mięso drobiowe, mięso mielone, wyroby mięsne, mięso mechanicznie odkostnione oraz produkty mięsne

1.   Właściwe organy gwarantują, że świeże mięso otrzymane ze szczepionych stad ekologicznych i chowanych na wolnym wybiegu kur niosek jest wysyłane z Niderlandów jedynie pod warunkiem, że mięso to otrzymywane jest z drobiu, który:

2.   Właściwe organy zapewniają, że mielone mięso, wyroby mięsne, mięso mechanicznie odkostnione oraz produkty mięsne zawierające mięso otrzymane ze szczepionych stad ekologicznych i chowanych na wolnym wybiegu kur niosek jest wysyłane z Niderlandów pod warunkiem, że mięso spełnia wymogi ust. 1 i jest produkowane zgodnie z sekcjami V i VI załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.

Artykuł 9

Dokumenty handlowe towarzyszące przesyłkom zawierającym świeże mięso drobiowe, mięso mielone, wyroby mięsne, mięso mechanicznie odkostnione oraz produkty mięsne

Niderlandy gwarantują, że przesyłkom zawierającym świeże mięso drobiowe, mięso mielone, wyroby mięsne, mięso mechanicznie odkostnione oraz produkty mięsne spełniające wymogi art. 8 towarzyszą dokumenty handlowe stwierdzające, że:

„Niniejsza przesyłka spełnia wymogi w zakresie zdrowia zwierząt określone decyzją Komisji 2006/147/WE”.

Artykuł 10

Poinformowanie państw członkowskich

Niderlandy powiadomią odpowiednio wcześniej centralny organ weterynaryjny państwa członkowskiego, do którego przemieszczane są przesyłki, o których mowa w art. 9.

Artykuł 11

Mycie i dezynfekcja opakowań i środków transportu

Niderlandy gwarantują, że wszystkie środki transportu stosowane do przewozu żywego drobiu, świeżego mięsa z drobiu, mięsa mielonego, wyrobów mięsnych, mechanicznie odkostnionego mięsa, produktów mięsnych i pasz dla drobiu były bezpośrednio przed i po każdym transporcie oczyszczone i zdezynfekowane środkami odkażającymi w sposób zatwierdzony przez właściwy organ.

Artykuł 12

Kary

Niderlandy ustanawiają system kar nakładanych w przypadkach naruszenia przepisów niniejszej decyzji, a także podejmuje wszelkie środki niezbędne dla ich wykonania. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Niderlandy powiadamiają o tych przepisach Komisję najpóźniej do dnia 7 marca 2006 r. oraz powiadamiają Komisję o wszelkich następujących w nich zmianach.

Artykuł 13

Sprawozdawczość

Niderlandy przedstawiają Komisji sprawozdanie zawierające informacje na temat wdrażania programu szczepień ochronnych w ciągu miesiąca od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji oraz przedstawia comiesięczne sprawozdania Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt począwszy od dnia 7 marca 2006 r.

Artykuł 14

Przegląd środków

Środki te zostaną poddane przeglądowi w zależności od rozwoju sytuacji epidemiologicznej oraz w miarę napływania nowych informacji.

Artykuł 15

Adresaci

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 10 z 14.1.2006, str. 16.

(2)Dz.U. L 311 z 28.11.2001, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2004/28/WE (Dz.U. L 136 z 30.4.2004, str. 58).

(3)Dz.U. L 136 z 30.4.2004, str. 1.

(4)Dz.U. L 30 z 31.1.2002, str. 44.

(5)Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 55. Sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, str. 22.

(6)Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 1. Sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, str. 3.

(7)Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 206. Sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, str. 83.

----

----

DECYZJA KOMISJI

z dnia 24 lutego 2006 r.

w sprawie wprowadzenia szczepienia ochronnego przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1 i związane z nią przepisy dotyczące przemieszczania ptaków na terenie Francji

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 632)

(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)

(2006/148/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG (1), w szczególności jej art. 57 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przedmiot, zakres i definicje

1.   Decyzja ustanawia pewne środki, które należy zastosować we Francji w przypadku przeprowadzania szczepień ochronnych w określonych fermach drobiu na ściśle określonych obszarach szczególnie narażonych na ryzyko wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków H5N1, jak również przepisy dotyczące przemieszczania zaszczepionego drobiu i niektórych produktów pochodnych.

2.   Dla celów niniejszej decyzji, stosuje się odpowiednio definicje określone w art. 2 dyrektywy Rady 2005/94/WE.

Artykuł 2

Zatwierdzenie programu szczepień

1.   Zatwierdza się program szczepień ochronnych przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1 (zwany dalej „programem szczepień ochronnych”) przedłożony Komisji przez Francję w dniu 21 lutego 2006 r.

Szczepienia ochronne przeprowadza się u kaczek i gęsi przy użyciu dopuszczonej przez Francję, inaktywowanej szczepionki heterologicznego szczepu wirusa ptasiej grypy podtypu H5 na obszarach wymienionych w Załączniku (zwanych dalej „obszarami objętymi szczepieniami ochronnymi”).

2.   Na obszarach objętych szczepieniami ochronnymi przeprowadza się intensywne monitorowanie i nadzór, jak przewiduje program szczepień ochronnych.

3.   Zapewnia się skuteczne wprowadzenie programu szczepień ochronnych.

4.   Komisja publikuje program szczepień ochronnych.

Artykuł 3

Przepisy dotyczące przemieszczania żywego drobiu, jaj wylęgowych, jednodniowych kurcząt, świeżego mięsa z drobiu, mięsa mielonego, wyrobów mięsnych, mięsa odkostnionego mechanicznie oraz produktów mięsnych

Przepisy dotyczące przemieszczania żywego drobiu i jaj wylęgowych pochodzących z i/lub uzyskanych z ferm, w których przeprowadza się szczepienia ochronne oraz dotyczące przemieszczania jednodniowych kurcząt, świeżego mięsa z drobiu, mięsa mielonego, wyrobów mięsnych, mięsa odkostnionego mechanicznie i produktów mięsnych otrzymanych z drobiu zaszczepionego zgodnie z programem szczepień ochronnych spełniają wymogi określone w art. 4 do 9 niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Przepisy dotyczące przemieszczania i wysyłania żywego drobiu, jaj wylęgowych i jednodniowych kurcząt

1.   Właściwe organy gwarantują, że szczepiony drób może być przemieszczany z gospodarstwa macierzystego do:

na terenie Francji.

2.   Nie wysyła się z Francji ani szczepionego żywego drobiu, ani jaj wylęgowych czy jednodniowych kurcząt pochodzących od szczepionego drobiu.

3.   Nie wysyła się z Francji żywego drobiu, jaj wylęgowych ani jednodniowych kurcząt z gospodarstw, w których przeprowadzono szczepienia ani z gospodarstw, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) oraz c).

Artykuł 5

Świadectwa zdrowia towarzyszące przesyłkom żywego drobiu, jednodniowych kurcząt i jaj wylęgowych w handlu wewnątrzwspólnotowym

Świadectwa zdrowia towarzyszące przesyłkom żywego drobiu, jednodniowych kurcząt i jaj wylęgowych w handlu wewnątrzwspólnotowym zawierają następującą adnotację:

„Przesyłka zawiera żywy drób/jednodniowe kurczęta/jaja wylęgowe pochodzące z gospodarstw, gdzie nie przeprowadzono szczepień przeciwko ptasiej grypie”.

Artykuł 6

Przepisy dotyczące przesyłek zawierających świeże mięso drobiowe, mięso mielone, wyroby mięsne, mięso mechanicznie odkostnione oraz produkty mięsne

1.   Właściwe organy gwarantują, że świeże mięso otrzymane z drobiu szczepionego we Francji jest wprowadzane do obrotu pod warunkiem, że mięso to otrzymywane jest z drobiu, który:

2.   Właściwe organy zapewniają, że mielone mięso, wyroby mięsne, mięso mechanicznie odkostnione oraz produkty mięsne zawierające mięso otrzymane ze szczepionych stad kaczek i gęsi jest wysyłane z Francji pod warunkiem, że mięso spełnia wymogi ust. 1 i jest produkowane zgodnie z sekcjami V i VI załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.

Artykuł 7

Dokumenty handlowe towarzyszące przesyłkom zawierającym świeże mięso drobiowe, mięso mielone, wyroby mięsne, mięso mechanicznie odkostnione oraz produkty mięsne

Francja gwarantuje, że przesyłkom zawierającym świeże mięso drobiowe, mięso mielone, wyroby mięsne, mięso mechanicznie odkostnione oraz produkty mięsne spełniające wymogi art. 6 towarzyszą dokumenty handlowe stwierdzające, że:

„Niniejsza przesyłka spełnia wymogi w zakresie zdrowia zwierząt określone decyzją Komisji 2006/148/WE”.

Artykuł 8

Poinformowanie państw członkowskich

Francja powiadomi odpowiednio wcześniej centralny organ weterynaryjny państwa członkowskiego, do którego przemieszczane są przesyłki, o których mowa w art. 7.

Artykuł 9

Mycie i dezynfekcja opakowań i środków transportu

Francja gwarantuje, że w gospodarstwach znajdujących się na obszarach objętych szczepieniami ochronnymi, wymienionych w Załączniku przedsięwzięto następujące środki:

Artykuł 10

Kary

Francja ustanawia system kar nakładanych w przypadkach naruszenia przepisów niniejszej decyzji, a także podejmuje wszelkie środki niezbędne dla ich wykonania. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Francja powiadamia o tych przepisach Komisję najpóźniej do dnia 7 marca 2006 r. oraz powiadamia Komisję o wszelkich następujących w nich zmianach.

Artykuł 11

Sprawozdawczość

Francja przedstawia Komisji sprawozdanie zawierające informacje na temat skuteczności programu szczepień ochronnych w ciągu miesiąca od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji oraz przedstawia comiesięczne sprawozdania Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt począwszy od dnia 7 marca 2006 r.

Artykuł 12

Przegląd środków

Środki te zostaną poddane przeglądowi w zależności od rozwoju sytuacji epidemiologicznej oraz w miarę napływania nowych informacji.

Artykuł 13

Adresat

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2006 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 10 z 14.1.2006, str. 16.

(2)Dz.U. L 311 z 28.11.2001, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2004/28/WE (Dz.U. L 136 z 30.4.2004, str. 58).

(3)Dz.U. L 136 z 30.4.2004, str. 1.

(4)Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 55. Sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, str. 22. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2076/2005 (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, str. 83).

(5)Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 206; sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, str. 83. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2076/2005 (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, str. 83).

----

ZAŁĄCZNIK

OBSZARY OBJĘTE PROGRAMEM SZCZEPIEŃ OCHRONNYCH PRZECIW PTASIEJ GRYPIE W OKREŚLONYCH GOSPODARSTWACH HODUJĄCYCH KACZKI I GĘSI

Wykaz gmin

DÉPARTEMENT DES LANDES

DÉPARTEMENT DE LA LOIRE-ATLANTIQUE

DÉPARTEMENT DE LA VENDÉE

----