# Dziennik Urzędowy C 338/23 s

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 338 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6423 sierpnia 2021 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 338

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6423 sierpnia 2021

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| 2021/C 338/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

2021/C 338/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2021/C 338/02 | Sprawa C-428/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – OL, PM, RO / Rapidsped Fuvarozási és Szállítmányozási Zrt. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 96/71/EWG – Artykuł 1 ust. 1, art. 3 i 5 – Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług – Kierowcy ciężarówek w transporcie międzynarodowym – Przestrzeganie stawki minimalnego wynagrodzenia państwa delegowania – Dieta dzienna – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Artykuł 10 – Wynagrodzenie przyznawane pracownikom w zależności od zużycia paliwa] | 2 |
| 2021/C 338/03 | Sprawa C-695/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Rádio Popular – Electrodomésticos, SA / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2006/112/WE – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Zwolnienia – Artykuł 135 ust. 1 lit. a) – Pojęcia transakcji ubezpieczeniowych oraz usług pokrewnych świadczonych przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych – Artykuł 174 ust. 2 – Prawo do odliczenia – Proporcjonalna część podlegająca odliczeniu – Rozszerzenie gwarancji na urządzenia gospodarstwa domowego i inne artykuły z dziedziny informatyki i telekomunikacji – Pojęcie transakcji finansowych] | 3 |
| 2021/C 338/04 | Sprawa C-830/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur – Belgia) – C.J. / Région wallonne [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 807/2014 – Rozpoczęcie działalności przez młodych rolników – Rozwój gospodarstw rolnych – Pomoc na rozpoczęcie działalności gospodarczej przez młodych rolników – Warunki dostępu do pomocy – Równoważność – Rozpoczęcie działalności jako niejedyny kierujący gospodarstwem rolnym – Pułapy – Ustalenie – Kryteria – Standardowa produkcja gospodarstwa rolnego] | 4 |
| 2021/C 338/05 | Sprawa C-937/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln – Niemcy) – KA [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009 – Artykuł 1 ust. 5 lit. d) – Artykuł 8 – Międzynarodowy przewóz drogowy towarów z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego – Przewozy kabotażowe następującego po tym przewozie międzynarodowym na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego – Ograniczenia – Wymóg posiadania wspólnotowej licencji i, w danym wypadku, zezwolenia na transport – Wyjątki – Przewozy kabotażowe następujące po przewozie międzynarodowym na potrzeby własne – Wymogi] | 4 |
| 2021/C 338/06 | Sprawa C-71/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – postępowanie karne przeciwko VAS Shipping ApS [Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 49 i 54 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Uregulowanie krajowe wymagające od obywateli państw trzecich zatrudnionych na statku pływającym pod banderą państwa członkowskiego posiadania zezwolenia na pracę w tym państwie członkowskim – Wyjątek dotyczący statków niewykonujących więcej niż 25 wejść do portów państwa członkowskiego w okresie jednego roku – Ograniczenie – Artykuł 79 ust. 5 TFUE – Uregulowanie krajowe mające na celu ustalenie wielkości napływu obywateli państw trzecich przybywających z państw trzecich na terytorium danego państwa członkowskiego w poszukiwaniu pracy najemnej lub na własny rachunek] | 5 |
| 2021/C 338/07 | Sprawa C-120/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Koleje Mazowieckie – KM Sp. z o.o. / Skarb Państwa – Minister Infrastruktury i Budownictwa, obecnie Minister Infrastruktury, i Prezes Urzędu Transportu Kolejowego; PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. [Odesłanie prejudycjalne – Transport kolejowy – Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej – Dyrektywa 2001/14/WE – Artykuł 4 ust. 5 – Pobieranie opłat – Artykuł 30 – Krajowy organ regulacyjny odpowiedzialny za czuwanie nad zgodnością opłat za infrastrukturę z tą dyrektywą – Umowa użytkowania infrastruktury zawarta między zarządcą infrastruktury kolejowej a przedsiębiorstwem kolejowym – Nieprawidłowa transpozycja – Odpowiedzialność państwa – Żądanie odszkodowania – Uprzednie wniesienie sprawy do krajowego organu regulacyjnego] | 6 |
| 2021/C 338/08 | Sprawa C-166/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – BB / Lietuvos Respublikos sveikatos apsaugos ministerija [Odesłanie prejudycjalne – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Dyrektywa 2005/36/WE – Artykuł 1 i art. 10 lit. b) – Kwalifikacje zawodowe uzyskane w kilku państwach członkowskich – Przesłanki uzyskania – Brak dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji – Artykuły 45 i 49 TFUE – Pracownicy – Swoboda przedsiębiorczości] | 7 |
| 2021/C 338/09 | Sprawa C-178/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Pharma Expressz Szolgáltató és Kereskedelmi Kft / Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ towarów – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83/WE – Artykuł 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 70 – 73 – Produkty lecznicze dopuszczone do obrotu w jednym z państw członkowskich – Sklasyfikowanie jako produktów leczniczych niewymagających recepty – Sprzedaż w aptekach w innym państwie członkowskim bez pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w tym państwie – Przepisy krajowe przewidujące obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi oraz wydania przez ów organ oświadczenia w przedmiocie stosowania tego produktu leczniczego – Artykuł 34 TFUE – Ograniczenie ilościowe] | 8 |
| 2021/C 338/10 | Sprawa C-295/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Sanresa UAB / Aplinkos apsaugos departamentas prie Aplinkos ministerijos [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Udzielenie zamówienia publicznego na usługi przetwarzania odpadów – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuły 58 i 70 – Kwalifikacja obowiązku posiadania przez wykonawcę uprzedniej pisemnej zgody na transgraniczne przemieszczanie odpadów – Warunek realizacji zamówienia] | 8 |
| 2021/C 338/11 | Sprawa C-330/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, Afdeling Gent (Belgia) w dniu 27 maja 2021 r. – The Escape Center BVBA / Belgische Staat | 9 |
| 2021/C 338/12 | Sprawa C-344/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 2 czerwca 2021 r. – AA, BB, małżonka AA, Groupe AA SNC, SI, AM, RH, RT, OE, MD, CJ, MI, Brouard-Daude SCP w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC / Allianz Bank SA, Allianz France SA, następca prawny Métropole SA, Abitbol & Rousselet SCP w osobie Frédérika Abitbola działającego w charakterze sądowego zarządcy majątku Groupe AA SNC, BDR & Associés w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC, SELAFA MJA w osobie Jérôma Pierrela, współlikwidatora masy upadłości AA, SELARL Axym w osobie Didiera Courtouxa, współlikwidatora masy upadłości AA, Bibus SA, dawniej Matinvest, Allianz I.A.R.D. SA, następca prawny Métropole SA | 10 |
| 2021/C 338/13 | Sprawa C-347/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko DD | 12 |
| 2021/C 338/14 | Sprawa C-348/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko HYA i in. | 12 |
| 2021/C 338/15 | Sprawa C-349/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko HYA i in. | 13 |
| 2021/C 338/16 | Sprawa C-350/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne | 13 |
| 2021/C 338/17 | Sprawa C-351/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez justice de paix du canton de Forest (Belgia) w dniu 4 czerwca 2021 r. – ZG / Beobank SA | 14 |
| 2021/C 338/18 | Sprawa C-358/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 9 czerwca 2021 r. – Tilman SA / Unilever Supply Chain Company AG | 14 |
| | Sąd |
| 2021/C 338/19 | Sprawa T-692/15 RENV: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – HTTS / Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom] | 16 |
| 2021/C 338/20 | Sprawa T-587/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – HM / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie EPSO/AST-SC/03/15 – Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej – Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – Odmowa przekazania tego wniosku komisji konkursowej konkursu otwartego ze względu na przekroczenie terminu – Podział uprawnień między EPSO a komisją konkursową – Interes prawny] | 17 |
| 2021/C 338/21 | Sprawa T-455/17: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Bateni / Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Właściwość Sądu – Przedawnienie – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom] | 17 |
| 2021/C 338/22 | Sprawa T-648/19: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Nike European Operations Netherlands i Converse Netherlands / Komisja [Pomoc państwa – Pomoc wdrożona przez Niderlandy na rzecz Nike – Interpretacje indywidualne prawa podatkowego (tax rulings) – Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego – Zasada ceny rynkowej – Korzyść – Selektywny charakter – Równość traktowania – Dobra administracja – Niewystarczające badanie wstępne – Poważne trudności – Obowiązek uzasadnienia] | 18 |
| 2021/C 338/23 | Sprawa T-680/19: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Irish Wind Farmers’ Association i in./Komisja [Pomoc państwa – Sektor energetyczny – Irlandzkie przepisy dotyczące opodatkowania nieruchomości przedsiębiorstw – Metoda obliczania kwoty podatku należnego od producentów energii elektrycznej z paliw kopalnych – Skarga podmiotów prowadzących farmy wiatrowe – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Poważne trudności – Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron] | 19 |
| 2021/C 338/24 | Sprawa T-28/20: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – ID / ESDZ [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Decyzja o zwolnieniu przed upływem okresu próbnego – Oczywista niezdolność do należytego wypełniania obowiązków – Niewłaściwe postępowanie – Artykuł 84 WZIP] | 19 |
| 2021/C 338/25 | Sprawa T-205/21: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Frommer / EUIPO – Minerva (I-cosmetics) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy I-cosmetics – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]5] | 20 |
| 2021/C 338/26 | Sprawa T-386/20: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Micron Technology / EUIPO (INTELLIGENCE, ACCELERATED) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego INTELLIGENCE, ACCELERATED – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 20 |
| 2021/C 338/27 | Sprawa T-492/20: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – S. Tous / EUIPO – Zhejiang China-Best Import & Export (Oprawa oświetleniowa) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający oprawę oświetleniową – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe przedstawiające pluszowego misia – Podstawy unieważnienia – Artykuł 25 ust. 1 lit. b) i e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002] | 21 |
| 2021/C 338/28 | Sprawa T-777/19 R: Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 2 lipca 2021 r. – Bourel i in. / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Pomoc państwa – Budowa farm wiatrowych – Indywidualne środki pomocy przyznane przez Francję na rzecz szeregu morskich farm wiatrowych – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Rozpoczęcie prac – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru] | 22 |
| 2021/C 338/29 | Sprawa T-728/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2021 r. – OM / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) – Zwrot kosztów leczenia – Oddalenie wniosku – Oddalenie zażalenia – Zastąpienie uzasadnienia innym uzasadnieniem – Złożenie ponownego zażalenia – Termin do wniesienia skargi – Niedopuszczalność] | 22 |
| 2021/C 338/30 | Sprawa T-75/21: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2021 r. – Mendes de Almeida / Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Wzmocniona współpraca dotycząca utworzenia Prokuratury Europejskiej – Rozporządzenie (UE) 2017/1939 – Powołanie prokuratorów europejskich Prokuratury Europejskiej – Powołanie kandydatów wyznaczonych przez Portugalię – Termin na wniesienie środka zaskarżenia – Początek biegu – Niedopuszczalność] | 23 |
| 2021/C 338/31 | Sprawa T-349/21: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2021 r. – Niemcy / Komisja | 23 |
| 2021/C 338/32 | Sprawa T-358/21: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Hotel Cipriani/EUIPO – Altunis (CIPRIANI FOOD) | 25 |
| 2021/C 338/33 | Sprawa T-359/21: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2021 r. – ClientEarth / Komisja | 25 |
| 2021/C 338/34 | Sprawa T-366/21: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2021 r. – Coinbase / EUIPO – BitFlyer (coinbase) | 26 |
| 2021/C 338/35 | Sprawa T-369/21: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2021 r. – Unimax Stationery / EUIPO – Mitsubishi Pencil (uni) | 27 |
| 2021/C 338/36 | Sprawa T-373/21: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Etablissements Nicolas/EUIPO – St. Nicolaus (NICOLAS) | 28 |
| 2021/C 338/37 | Sprawa T-376/21: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – Instituto Cervantes / Komisja | 28 |
| 2021/C 338/38 | Sprawa T-380/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Flybe / Komisja | 29 |
| 2021/C 338/39 | Sprawa T-383/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – La Banque postale / SRB | 30 |
| 2021/C 338/40 | Sprawa T-384/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Confédération nationale du Crédit Mutuel i in. / SRB | 31 |
| 2021/C 338/41 | Sprawa T-385/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BPCE i in. / SRB | 32 |
| 2021/C 338/42 | Sprawa T-386/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Crédit agricole i Crédit agricole Corporate and Investment Bank / Komisja | 33 |
| 2021/C 338/43 | Sprawa T-387/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Société générale i in. / SRB | 34 |
| 2021/C 338/44 | Sprawa T-388/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Crédit agricole i in. / SRB | 35 |
| 2021/C 338/45 | Sprawa T-397/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BNP Paribas / SRB | 35 |
| 2021/C 338/46 | Sprawa T-398/21: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – Ryanair i Ryanair Sun / Komisja | 36 |
| 2021/C 338/47 | Sprawa T-401/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – KN / Parlament | 37 |
| 2021/C 338/48 | Sprawa T-405/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Dexia Crédit Local / SRB | 38 |
| 2021/C 338/49 | Sprawa T-406/21: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. – Credit Suisse Group i Credit Suisse Securities (Europe) / Komisja | 39 |
| 2021/C 338/50 | Sprawa T-407/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – PB / Komisja | 40 |
| 2021/C 338/51 | Sprawa T-408/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – HB / Komisja | 41 |
| 2021/C 338/52 | Sprawa T-418/21: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2021 r. – Alauzun i in. / Komisja i EMA | 42 |
| 2021/C 338/53 | Sprawa T-420/21: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2021 r. – Cargolux / Komisja | 43 |
| 2021/C 338/54 | Sprawa T-426/21: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2021 r. – Assaad / Rada | 44 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2021/C 338/02

Sprawa C-428/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – OL, PM, RO / Rapidsped Fuvarozási és Szállítmányozási Zrt. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 96/71/EWG – Artykuł 1 ust. 1, art. 3 i 5 – Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług – Kierowcy ciężarówek w transporcie międzynarodowym – Przestrzeganie stawki minimalnego wynagrodzenia państwa delegowania – Dieta dzienna – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Artykuł 10 – Wynagrodzenie przyznawane pracownikom w zależności od zużycia paliwa]

2

2021/C 338/03

Sprawa C-695/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Rádio Popular – Electrodomésticos, SA / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2006/112/WE – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Zwolnienia – Artykuł 135 ust. 1 lit. a) – Pojęcia transakcji ubezpieczeniowych oraz usług pokrewnych świadczonych przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych – Artykuł 174 ust. 2 – Prawo do odliczenia – Proporcjonalna część podlegająca odliczeniu – Rozszerzenie gwarancji na urządzenia gospodarstwa domowego i inne artykuły z dziedziny informatyki i telekomunikacji – Pojęcie transakcji finansowych]

3

2021/C 338/04

Sprawa C-830/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur – Belgia) – C.J. / Région wallonne [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 807/2014 – Rozpoczęcie działalności przez młodych rolników – Rozwój gospodarstw rolnych – Pomoc na rozpoczęcie działalności gospodarczej przez młodych rolników – Warunki dostępu do pomocy – Równoważność – Rozpoczęcie działalności jako niejedyny kierujący gospodarstwem rolnym – Pułapy – Ustalenie – Kryteria – Standardowa produkcja gospodarstwa rolnego]

4

2021/C 338/05

Sprawa C-937/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln – Niemcy) – KA [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009 – Artykuł 1 ust. 5 lit. d) – Artykuł 8 – Międzynarodowy przewóz drogowy towarów z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego – Przewozy kabotażowe następującego po tym przewozie międzynarodowym na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego – Ograniczenia – Wymóg posiadania wspólnotowej licencji i, w danym wypadku, zezwolenia na transport – Wyjątki – Przewozy kabotażowe następujące po przewozie międzynarodowym na potrzeby własne – Wymogi]

4

2021/C 338/06

Sprawa C-71/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – postępowanie karne przeciwko VAS Shipping ApS [Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 49 i 54 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Uregulowanie krajowe wymagające od obywateli państw trzecich zatrudnionych na statku pływającym pod banderą państwa członkowskiego posiadania zezwolenia na pracę w tym państwie członkowskim – Wyjątek dotyczący statków niewykonujących więcej niż 25 wejść do portów państwa członkowskiego w okresie jednego roku – Ograniczenie – Artykuł 79 ust. 5 TFUE – Uregulowanie krajowe mające na celu ustalenie wielkości napływu obywateli państw trzecich przybywających z państw trzecich na terytorium danego państwa członkowskiego w poszukiwaniu pracy najemnej lub na własny rachunek]

5

2021/C 338/07

Sprawa C-120/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Koleje Mazowieckie – KM Sp. z o.o. / Skarb Państwa – Minister Infrastruktury i Budownictwa, obecnie Minister Infrastruktury, i Prezes Urzędu Transportu Kolejowego; PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. [Odesłanie prejudycjalne – Transport kolejowy – Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej – Dyrektywa 2001/14/WE – Artykuł 4 ust. 5 – Pobieranie opłat – Artykuł 30 – Krajowy organ regulacyjny odpowiedzialny za czuwanie nad zgodnością opłat za infrastrukturę z tą dyrektywą – Umowa użytkowania infrastruktury zawarta między zarządcą infrastruktury kolejowej a przedsiębiorstwem kolejowym – Nieprawidłowa transpozycja – Odpowiedzialność państwa – Żądanie odszkodowania – Uprzednie wniesienie sprawy do krajowego organu regulacyjnego]

6

2021/C 338/08

Sprawa C-166/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – BB / Lietuvos Respublikos sveikatos apsaugos ministerija [Odesłanie prejudycjalne – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Dyrektywa 2005/36/WE – Artykuł 1 i art. 10 lit. b) – Kwalifikacje zawodowe uzyskane w kilku państwach członkowskich – Przesłanki uzyskania – Brak dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji – Artykuły 45 i 49 TFUE – Pracownicy – Swoboda przedsiębiorczości]

7

2021/C 338/09

Sprawa C-178/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Pharma Expressz Szolgáltató és Kereskedelmi Kft / Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ towarów – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83/WE – Artykuł 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 70 – 73 – Produkty lecznicze dopuszczone do obrotu w jednym z państw członkowskich – Sklasyfikowanie jako produktów leczniczych niewymagających recepty – Sprzedaż w aptekach w innym państwie członkowskim bez pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w tym państwie – Przepisy krajowe przewidujące obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi oraz wydania przez ów organ oświadczenia w przedmiocie stosowania tego produktu leczniczego – Artykuł 34 TFUE – Ograniczenie ilościowe]

8

2021/C 338/10

Sprawa C-295/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Sanresa UAB / Aplinkos apsaugos departamentas prie Aplinkos ministerijos [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Udzielenie zamówienia publicznego na usługi przetwarzania odpadów – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuły 58 i 70 – Kwalifikacja obowiązku posiadania przez wykonawcę uprzedniej pisemnej zgody na transgraniczne przemieszczanie odpadów – Warunek realizacji zamówienia]

8

2021/C 338/11

Sprawa C-330/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, Afdeling Gent (Belgia) w dniu 27 maja 2021 r. – The Escape Center BVBA / Belgische Staat

9

2021/C 338/12

Sprawa C-344/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 2 czerwca 2021 r. – AA, BB, małżonka AA, Groupe AA SNC, SI, AM, RH, RT, OE, MD, CJ, MI, Brouard-Daude SCP w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC / Allianz Bank SA, Allianz France SA, następca prawny Métropole SA, Abitbol & Rousselet SCP w osobie Frédérika Abitbola działającego w charakterze sądowego zarządcy majątku Groupe AA SNC, BDR & Associés w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC, SELAFA MJA w osobie Jérôma Pierrela, współlikwidatora masy upadłości AA, SELARL Axym w osobie Didiera Courtouxa, współlikwidatora masy upadłości AA, Bibus SA, dawniej Matinvest, Allianz I.A.R.D. SA, następca prawny Métropole SA

10

2021/C 338/13

Sprawa C-347/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko DD

12

2021/C 338/14

Sprawa C-348/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko HYA i in.

12

2021/C 338/15

Sprawa C-349/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko HYA i in.

13

2021/C 338/16

Sprawa C-350/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne

13

2021/C 338/17

Sprawa C-351/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez justice de paix du canton de Forest (Belgia) w dniu 4 czerwca 2021 r. – ZG / Beobank SA

14

2021/C 338/18

Sprawa C-358/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 9 czerwca 2021 r. – Tilman SA / Unilever Supply Chain Company AG

14

Sąd

2021/C 338/19

Sprawa T-692/15 RENV: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – HTTS / Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

16

2021/C 338/20

Sprawa T-587/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – HM / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie EPSO/AST-SC/03/15 – Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej – Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – Odmowa przekazania tego wniosku komisji konkursowej konkursu otwartego ze względu na przekroczenie terminu – Podział uprawnień między EPSO a komisją konkursową – Interes prawny]

17

2021/C 338/21

Sprawa T-455/17: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Bateni / Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Właściwość Sądu – Przedawnienie – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

17

2021/C 338/22

Sprawa T-648/19: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Nike European Operations Netherlands i Converse Netherlands / Komisja [Pomoc państwa – Pomoc wdrożona przez Niderlandy na rzecz Nike – Interpretacje indywidualne prawa podatkowego (tax rulings) – Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego – Zasada ceny rynkowej – Korzyść – Selektywny charakter – Równość traktowania – Dobra administracja – Niewystarczające badanie wstępne – Poważne trudności – Obowiązek uzasadnienia]

18

2021/C 338/23

Sprawa T-680/19: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Irish Wind Farmers’ Association i in./Komisja [Pomoc państwa – Sektor energetyczny – Irlandzkie przepisy dotyczące opodatkowania nieruchomości przedsiębiorstw – Metoda obliczania kwoty podatku należnego od producentów energii elektrycznej z paliw kopalnych – Skarga podmiotów prowadzących farmy wiatrowe – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Poważne trudności – Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron]

19

2021/C 338/24

Sprawa T-28/20: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – ID / ESDZ [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Decyzja o zwolnieniu przed upływem okresu próbnego – Oczywista niezdolność do należytego wypełniania obowiązków – Niewłaściwe postępowanie – Artykuł 84 WZIP]

19

2021/C 338/25

Sprawa T-205/21: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Frommer / EUIPO – Minerva (I-cosmetics) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy I-cosmetics – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]5]

20

2021/C 338/26

Sprawa T-386/20: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Micron Technology / EUIPO (INTELLIGENCE, ACCELERATED) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego INTELLIGENCE, ACCELERATED – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

20

2021/C 338/27

Sprawa T-492/20: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – S. Tous / EUIPO – Zhejiang China-Best Import & Export (Oprawa oświetleniowa) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający oprawę oświetleniową – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe przedstawiające pluszowego misia – Podstawy unieważnienia – Artykuł 25 ust. 1 lit. b) i e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

21

2021/C 338/28

Sprawa T-777/19 R: Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 2 lipca 2021 r. – Bourel i in. / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Pomoc państwa – Budowa farm wiatrowych – Indywidualne środki pomocy przyznane przez Francję na rzecz szeregu morskich farm wiatrowych – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Rozpoczęcie prac – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

22

2021/C 338/29

Sprawa T-728/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2021 r. – OM / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) – Zwrot kosztów leczenia – Oddalenie wniosku – Oddalenie zażalenia – Zastąpienie uzasadnienia innym uzasadnieniem – Złożenie ponownego zażalenia – Termin do wniesienia skargi – Niedopuszczalność]

22

2021/C 338/30

Sprawa T-75/21: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2021 r. – Mendes de Almeida / Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Wzmocniona współpraca dotycząca utworzenia Prokuratury Europejskiej – Rozporządzenie (UE) 2017/1939 – Powołanie prokuratorów europejskich Prokuratury Europejskiej – Powołanie kandydatów wyznaczonych przez Portugalię – Termin na wniesienie środka zaskarżenia – Początek biegu – Niedopuszczalność]

23

2021/C 338/31

Sprawa T-349/21: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2021 r. – Niemcy / Komisja

23

2021/C 338/32

Sprawa T-358/21: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Hotel Cipriani/EUIPO – Altunis (CIPRIANI FOOD)

25

2021/C 338/33

Sprawa T-359/21: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2021 r. – ClientEarth / Komisja

25

2021/C 338/34

Sprawa T-366/21: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2021 r. – Coinbase / EUIPO – BitFlyer (coinbase)

26

2021/C 338/35

Sprawa T-369/21: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2021 r. – Unimax Stationery / EUIPO – Mitsubishi Pencil (uni)

27

2021/C 338/36

Sprawa T-373/21: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Etablissements Nicolas/EUIPO – St. Nicolaus (NICOLAS)

28

2021/C 338/37

Sprawa T-376/21: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – Instituto Cervantes / Komisja

28

2021/C 338/38

Sprawa T-380/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Flybe / Komisja

29

2021/C 338/39

Sprawa T-383/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – La Banque postale / SRB

30

2021/C 338/40

Sprawa T-384/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Confédération nationale du Crédit Mutuel i in. / SRB

31

2021/C 338/41

Sprawa T-385/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BPCE i in. / SRB

32

2021/C 338/42

Sprawa T-386/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Crédit agricole i Crédit agricole Corporate and Investment Bank / Komisja

33

2021/C 338/43

Sprawa T-387/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Société générale i in. / SRB

34

2021/C 338/44

Sprawa T-388/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Crédit agricole i in. / SRB

35

2021/C 338/45

Sprawa T-397/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BNP Paribas / SRB

35

2021/C 338/46

Sprawa T-398/21: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – Ryanair i Ryanair Sun / Komisja

36

2021/C 338/47

Sprawa T-401/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – KN / Parlament

37

2021/C 338/48

Sprawa T-405/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Dexia Crédit Local / SRB

38

2021/C 338/49

Sprawa T-406/21: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. – Credit Suisse Group i Credit Suisse Securities (Europe) / Komisja

39

2021/C 338/50

Sprawa T-407/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – PB / Komisja

40

2021/C 338/51

Sprawa T-408/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – HB / Komisja

41

2021/C 338/52

Sprawa T-418/21: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2021 r. – Alauzun i in. / Komisja i EMA

42

2021/C 338/53

Sprawa T-420/21: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2021 r. – Cargolux / Komisja

43

2021/C 338/54

Sprawa T-426/21: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2021 r. – Assaad / Rada

44

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/1 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2021/C 338/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 329 z 16.8.2021

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 320 z 9.8.2021

Dz.U. C 310 z 2.8.2021

Dz.U. C 297 z 26.7.2021

Dz.U. C 289 z 19.7.2021

Dz.U. C 278 z 12.7.2021

Dz.U. C 263 z 5.7.2021

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/2 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/2

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – OL, PM, RO / Rapidsped Fuvarozási és Szállítmányozási Zrt.

(Sprawa C-428/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 96/71/EWG - Artykuł 1 ust. 1, art. 3 i 5 - Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług - Kierowcy ciężarówek w transporcie międzynarodowym - Przestrzeganie stawki minimalnego wynagrodzenia państwa delegowania - Dieta dzienna - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Artykuł 10 - Wynagrodzenie przyznawane pracownikom w zależności od zużycia paliwa)

(2021/C 338/02)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: OL, PM, RO

Strona przeciwna: Rapidsped Fuvarozási és Szállítmányozási Zrt.

Sentencja

| 1) | Dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do transnarodowego świadczenia usług w sektorze przewozu drogowego. |
| --- | --- |

1)

Dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do transnarodowego świadczenia usług w sektorze przewozu drogowego.

| 2) | Artykuł 3 ust. 1 i art. 6 dyrektywy 96/71, rozpatrywane w związku z jej art. 5, należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, by na naruszenie przez pracodawcę z siedzibą w danym państwie członkowskim przepisów innego państwa członkowskiego w dziedzinie minimalnego wynagrodzenia za pracę mogli powołać się przeciwko temu pracodawcy pracownicy delegowani z pierwszego państwa członkowskiego, przed sądem w tym państwie, jeśli ma on właściwość. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 3 ust. 1 i art. 6 dyrektywy 96/71, rozpatrywane w związku z jej art. 5, należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, by na naruszenie przez pracodawcę z siedzibą w danym państwie członkowskim przepisów innego państwa członkowskiego w dziedzinie minimalnego wynagrodzenia za pracę mogli powołać się przeciwko temu pracodawcy pracownicy delegowani z pierwszego państwa członkowskiego, przed sądem w tym państwie, jeśli ma on właściwość.

| 3) | Artykuł 3 ust. 7 akapit drugi dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że dieta dzienna, której kwota różni się w zależności od okresu delegowania pracownika, stanowi dodatek właściwy delegowaniu będący częścią minimalnego wynagrodzenia, chyba że jest ona wypłacana tytułem zwrotu wydatków faktycznie poniesionych na skutek delegowania, takich jak wydatki na podróż, zamieszkanie i wyżywienie, lub że odpowiada ona podwyższeniu wynagrodzenia zmieniającemu relację między z jednej strony świadczeniem pracownika a z drugiej strony otrzymywanym przez niego świadczeniem wzajemnym. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 3 ust. 7 akapit drugi dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że dieta dzienna, której kwota różni się w zależności od okresu delegowania pracownika, stanowi dodatek właściwy delegowaniu będący częścią minimalnego wynagrodzenia, chyba że jest ona wypłacana tytułem zwrotu wydatków faktycznie poniesionych na skutek delegowania, takich jak wydatki na podróż, zamieszkanie i wyżywienie, lub że odpowiada ona podwyższeniu wynagrodzenia zmieniającemu relację między z jednej strony świadczeniem pracownika a z drugiej strony otrzymywanym przez niego świadczeniem wzajemnym.

| 4) | Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on co do zasady na przeszkodzie przyznaniu kierowcom przez przedsiębiorstwo przewozów drogowych premii obliczonej przy uwzględnieniu oszczędności zrealizowanych w formie zmniejszenia zużycia paliwa na przejechanej trasie. Jednakże taka premia naruszałaby zakaz określony w tym przepisie, gdyby – zamiast odnosić się jedynie do oszczędności w zakresie paliwa – wynagradzała ona takie oszczędności, przy uwzględnieniu przebytej odległości lub ilości przewożonych towarów, na warunkach zachęcających kierowcę do zachowań zagrażających bezpieczeństwu drogowemu lub do popełniania naruszeń rozporządzenia nr 561/2006. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on co do zasady na przeszkodzie przyznaniu kierowcom przez przedsiębiorstwo przewozów drogowych premii obliczonej przy uwzględnieniu oszczędności zrealizowanych w formie zmniejszenia zużycia paliwa na przejechanej trasie. Jednakże taka premia naruszałaby zakaz określony w tym przepisie, gdyby – zamiast odnosić się jedynie do oszczędności w zakresie paliwa – wynagradzała ona takie oszczędności, przy uwzględnieniu przebytej odległości lub ilości przewożonych towarów, na warunkach zachęcających kierowcę do zachowań zagrażających bezpieczeństwu drogowemu lub do popełniania naruszeń rozporządzenia nr 561/2006.

---

(1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/3 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/3

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Rádio Popular – Electrodomésticos, SA / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-695/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Zwolnienia - Artykuł 135 ust. 1 lit. a) - Pojęcia „transakcji ubezpieczeniowych” oraz „usług pokrewnych świadczonych przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych” - Artykuł 174 ust. 2 - Prawo do odliczenia - Proporcjonalna część podlegająca odliczeniu - Rozszerzenie gwarancji na urządzenia gospodarstwa domowego i inne artykuły z dziedziny informatyki i telekomunikacji - Pojęcie „transakcji finansowych”)

(2021/C 338/03)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Rádio Popular – Electrodomésticos, SA

Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

Sentencja

Artykuł 174 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 135 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do transakcji pośrednictwa w sprzedaży rozszerzenia gwarancji, które są dokonywane przez podatnika w ramach jego głównej działalności polegającej na sprzedaży na rzecz konsumentów urządzeń gospodarstwa domowego oraz innych artykułów z dziedziny informatyki i telekomunikacji, a tym samym kwota obrotu uzyskana z tych transakcji nie powinna zostać wyłączona z mianownika ułamka służącego do obliczania proporcjonalnej części podlegającej odliczeniu, o której mowa w art. 174 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.

---

(1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/4 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/4

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur – Belgia) – C.J. / Région wallonne

(Sprawa C-830/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 807/2014 - Rozpoczęcie działalności przez młodych rolników - Rozwój gospodarstw rolnych - Pomoc na rozpoczęcie działalności gospodarczej przez młodych rolników - Warunki dostępu do pomocy - Równoważność - Rozpoczęcie działalności jako niejedyny kierujący gospodarstwem rolnym - Pułapy - Ustalenie - Kryteria - Standardowa produkcja gospodarstwa rolnego)

(2021/C 338/04)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de première instance de Namur

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: C.J.

Druga strona postępowania: Région wallonne

Sentencja

Artykuły 2, 5 i 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 w związku z art. 2 i 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym kryterium określania pułapu umożliwiającego młodemu rolnikowi rozpoczynającemu działalność jako niejedyny kierujący gospodarstwem dostęp do pomocy na rozpoczęcie działalności gospodarczej jest kryterium standardowej produkcji brutto całego gospodarstwa rolnego, a nie jedynie udziału tego młodego rolnika w tym gospodarstwie.

---

(1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/4 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/4

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln – Niemcy) – KA

(Sprawa C-937/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009 - Artykuł 1 ust. 5 lit. d) - Artykuł 8 - Międzynarodowy przewóz drogowy towarów z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego - Przewozy kabotażowe następującego po tym przewozie międzynarodowym na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego - Ograniczenia - Wymóg posiadania wspólnotowej licencji i, w danym wypadku, zezwolenia na transport - Wyjątki - Przewozy kabotażowe następujące po przewozie międzynarodowym na potrzeby własne - Wymogi)

(2021/C 338/05)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Köln

Strona w postępowaniu głównym

KA

Przy udziale: Staatsanwaltschaft Köln, Bundesamt für Güterverkehr

Sentencja

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik, który dokonywał międzynarodowego przewozu towarów na potrzeby własne w rozumieniu art. 1 ust. 5 lit. d) tego rozporządzenia z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, jest upoważniony, na podstawie art. 8 ust. 6 tego rozporządzenia, do wykonywania przewozów kabotażowych następujących po tym przewozie międzynarodowym na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego, jednakże z zastrzeżeniem spełnienia wymogów przewidzianych w art. 8 ust. 2–4 tego rozporządzenia.

---

(1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/5 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/5

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – postępowanie karne przeciwko VAS Shipping ApS

(Sprawa C-71/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 i 54 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Uregulowanie krajowe wymagające od obywateli państw trzecich zatrudnionych na statku pływającym pod banderą państwa członkowskiego posiadania zezwolenia na pracę w tym państwie członkowskim - Wyjątek dotyczący statków niewykonujących więcej niż 25 wejść do portów państwa członkowskiego w okresie jednego roku - Ograniczenie - Artykuł 79 ust. 5 TFUE - Uregulowanie krajowe mające na celu ustalenie wielkości napływu obywateli państw trzecich przybywających z państw trzecich na terytorium danego państwa członkowskiego w poszukiwaniu pracy najemnej lub na własny rachunek)

(2021/C 338/06)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Østre Landsret

Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

VAS Shipping ApS

Sentencja

Artykuł 49 TFUE w związku z art. 79 ust. 5 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu pierwszego państwa członkowskiego, które przewiduje, że będący obywatelami państw trzecich członkowie załogi statku pływającego pod banderą tego państwa członkowskiego i będącego w posiadaniu, pośrednio lub bezpośrednio, spółki mającej siedzibę w drugim państwie członkowskim muszą posiadać zezwolenie na pracę w tym pierwszym państwie członkowskim, chyba że dany statek nie wykonał tam więcej niż 25 wejść do portu w ciągu jednego roku.

---

(1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/6 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/6

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Koleje Mazowieckie – KM Sp. z o.o. / Skarb Państwa – Minister Infrastruktury i Budownictwa, obecnie Minister Infrastruktury, i Prezes Urzędu Transportu Kolejowego; PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.

(Sprawa C-120/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Transport kolejowy - Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej - Dyrektywa 2001/14/WE - Artykuł 4 ust. 5 - Pobieranie opłat - Artykuł 30 - Krajowy organ regulacyjny odpowiedzialny za czuwanie nad zgodnością opłat za infrastrukturę z tą dyrektywą - Umowa użytkowania infrastruktury zawarta między zarządcą infrastruktury kolejowej a przedsiębiorstwem kolejowym - Nieprawidłowa transpozycja - Odpowiedzialność państwa - Żądanie odszkodowania - Uprzednie wniesienie sprawy do krajowego organu regulacyjnego)

(2021/C 338/07)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Koleje Mazowieckie – KM Sp. z o.o.

Strona pozwana: Skarb Państwa – Minister Infrastruktury i Budownictwa, obecnie Minister Infrastruktury, i Prezes Urzędu Transportu Kolejowego; PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.

Przy udziale: Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO)

Sentencja

| 1) | Przepisy dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r., a w szczególności jej art. 4 ust. 5 i art. 30, należy interpretować w ten sposób, że stoją ona na przeszkodzie temu, by sąd powszechny państwa członkowskiego orzekł w przedmiocie powództwa o pociągnięcie państwa do odpowiedzialności wniesionego przez przedsiębiorstwo kolejowe z powodu wadliwej transpozycji tej dyrektywy, leżącej u podstaw domniemanej nadpłaconej opłaty na rzecz zarządcy infrastruktury, w sytuacji gdy organ regulacyjny i, w stosownym wypadku, sąd właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych od decyzji tego organu nie rozstrzygnęły jeszcze w przedmiocie zgodności z prawem tej opłaty.
  Artykuł 30 ust. 2, 5 i 6 tej dyrektywy 2001/14, zmienionej dyrektywą 2007/58, należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, by przedsiębiorstwo kolejowe uprawnione do dostępu do infrastruktury kolejowej miało prawo zakwestionować kwotę opłat indywidualnych ustalonych przez zarządcę infrastruktury przed organem regulacyjnym, by organ ten wydał decyzję w związku z zakwestionowaniem tych opłat oraz by decyzja ta mogła zostać skontrolowana przez właściwy sąd. |
| --- | --- |

1)

Przepisy dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r., a w szczególności jej art. 4 ust. 5 i art. 30, należy interpretować w ten sposób, że stoją ona na przeszkodzie temu, by sąd powszechny państwa członkowskiego orzekł w przedmiocie powództwa o pociągnięcie państwa do odpowiedzialności wniesionego przez przedsiębiorstwo kolejowe z powodu wadliwej transpozycji tej dyrektywy, leżącej u podstaw domniemanej nadpłaconej opłaty na rzecz zarządcy infrastruktury, w sytuacji gdy organ regulacyjny i, w stosownym wypadku, sąd właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych od decyzji tego organu nie rozstrzygnęły jeszcze w przedmiocie zgodności z prawem tej opłaty.

Artykuł 30 ust. 2, 5 i 6 tej dyrektywy 2001/14, zmienionej dyrektywą 2007/58, należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, by przedsiębiorstwo kolejowe uprawnione do dostępu do infrastruktury kolejowej miało prawo zakwestionować kwotę opłat indywidualnych ustalonych przez zarządcę infrastruktury przed organem regulacyjnym, by organ ten wydał decyzję w związku z zakwestionowaniem tych opłat oraz by decyzja ta mogła zostać skontrolowana przez właściwy sąd.

| 2) | Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono temu, by prawo krajowe regulujące odpowiedzialność cywilną uzależniało prawo jednostek do uzyskania odszkodowania z tytułu szkody poniesionej wskutek naruszenia prawa Unii przez państwo członkowskie od mniej surowych przesłanek niż przesłanki przewidziane w prawie Unii. |
| --- | --- |

2)

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono temu, by prawo krajowe regulujące odpowiedzialność cywilną uzależniało prawo jednostek do uzyskania odszkodowania z tytułu szkody poniesionej wskutek naruszenia prawa Unii przez państwo członkowskie od mniej surowych przesłanek niż przesłanki przewidziane w prawie Unii.

---

(1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/7 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/7

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – BB / Lietuvos Respublikos sveikatos apsaugos ministerija

(Sprawa C-166/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Dyrektywa 2005/36/WE - Artykuł 1 i art. 10 lit. b) - Kwalifikacje zawodowe uzyskane w kilku państwach członkowskich - Przesłanki uzyskania - Brak dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji - Artykuły 45 i 49 TFUE - Pracownicy - Swoboda przedsiębiorczości)

(2021/C 338/08)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BB

Strona przeciwna: Lietuvos Respublikos sveikatos apsaugos ministerija

Sentencja

| 1) | Dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r., w szczególności jej art. 1 i art. 10 lit. b), należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje ona zastosowania do sytuacji, w której osoba występująca o uznanie swoich kwalifikacji zawodowych nie uzyskała dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, który w państwie członkowskim pochodzenia uprawniałby ją do wykonywania zawodu regulowanego. |
| --- | --- |

1)

Dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r., w szczególności jej art. 1 i art. 10 lit. b), należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje ona zastosowania do sytuacji, w której osoba występująca o uznanie swoich kwalifikacji zawodowych nie uzyskała dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, który w państwie członkowskim pochodzenia uprawniałby ją do wykonywania zawodu regulowanego.

| 2) | Artykuły 45 i 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której zainteresowany nie posiada dokumentu potwierdzającego posiadanie przez niego kwalifikacji zawodowych farmaceuty w rozumieniu pkt 5.6.2 załącznika V do dyrektywy 2005/36, zmienionej dyrektywą 2013/55, zaś nabywał umiejętności zawodowe związane z tym zawodem zarówno w państwie członkowskim pochodzenia, jak i w przyjmującym państwie członkowskim, właściwe organy tego ostatniego są zobowiązane, w chwili otrzymania wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych, do dokonania oceny tych umiejętności i porównania ich z umiejętnościami wymaganymi w przyjmującym państwie członkowskim do celów dostępu do zawodu farmaceuty. Jeżeli umiejętności te odpowiadają umiejętnościom wymaganym przez przepisy krajowe przyjmującego państwa członkowskiego, państwo to jest zobowiązane je uznać. Jeśli analiza porównawcza wykazuje jedynie częściową zbieżność pomiędzy tymi umiejętnościami, przyjmujące państwo członkowskie ma prawo żądać, aby zainteresowany wykazał, że zdobył brakującą wiedzę i kwalifikacje. Do właściwych organów krajowych należy w danym wypadku ocena, czy wiedza zdobyta w przyjmującym państwie członkowskim, w szczególności w ramach doświadczenia praktycznego, może mieć znaczenie dla celów wykazania posiadania brakującej wiedzy. Jeżeli wspomniana analiza porównawcza wykazuje istotne różnice pomiędzy wykształceniem uzyskanym przez wnioskodawcę a wykształceniem wymaganym w przyjmującym państwie członkowskim, właściwe organy mogą ustanowić środki wyrównawcze w celu uzupełnienia tych różnic. |
| --- | --- |

2)

Artykuły 45 i 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której zainteresowany nie posiada dokumentu potwierdzającego posiadanie przez niego kwalifikacji zawodowych farmaceuty w rozumieniu pkt 5.6.2 załącznika V do dyrektywy 2005/36, zmienionej dyrektywą 2013/55, zaś nabywał umiejętności zawodowe związane z tym zawodem zarówno w państwie członkowskim pochodzenia, jak i w przyjmującym państwie członkowskim, właściwe organy tego ostatniego są zobowiązane, w chwili otrzymania wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych, do dokonania oceny tych umiejętności i porównania ich z umiejętnościami wymaganymi w przyjmującym państwie członkowskim do celów dostępu do zawodu farmaceuty. Jeżeli umiejętności te odpowiadają umiejętnościom wymaganym przez przepisy krajowe przyjmującego państwa członkowskiego, państwo to jest zobowiązane je uznać. Jeśli analiza porównawcza wykazuje jedynie częściową zbieżność pomiędzy tymi umiejętnościami, przyjmujące państwo członkowskie ma prawo żądać, aby zainteresowany wykazał, że zdobył brakującą wiedzę i kwalifikacje. Do właściwych organów krajowych należy w danym wypadku ocena, czy wiedza zdobyta w przyjmującym państwie członkowskim, w szczególności w ramach doświadczenia praktycznego, może mieć znaczenie dla celów wykazania posiadania brakującej wiedzy. Jeżeli wspomniana analiza porównawcza wykazuje istotne różnice pomiędzy wykształceniem uzyskanym przez wnioskodawcę a wykształceniem wymaganym w przyjmującym państwie członkowskim, właściwe organy mogą ustanowić środki wyrównawcze w celu uzupełnienia tych różnic.

---

(1)  Dz.U. C 230 z 13.07.2020.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/8 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/8

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Pharma Expressz Szolgáltató és Kereskedelmi Kft / Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet

(Sprawa C-178/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ towarów - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 70 – 73 - Produkty lecznicze dopuszczone do obrotu w jednym z państw członkowskich - Sklasyfikowanie jako produktów leczniczych niewymagających recepty - Sprzedaż w aptekach w innym państwie członkowskim bez pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w tym państwie - Przepisy krajowe przewidujące obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi oraz wydania przez ów organ oświadczenia w przedmiocie stosowania tego produktu leczniczego - Artykuł 34 TFUE - Ograniczenie ilościowe)

(2021/C 338/09)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Pharma Expressz Szolgáltató és Kereskedelmi Kft

Strona pozwana: Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet

Sentencja

| 1) | Artykuły 70–73 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r., w związku z art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 2012/26, należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem zastosowania odstępstwa przewidzianego we wspomnianym art. 5 ust. 1 – przepisy te stoją na przeszkodzie temu, aby produkt leczniczy, który może być wydawany bez recepty w jednym z państw członkowskich, został również uznany za produkt leczniczy, który może być wydany bez recepty w innym państwie członkowskim, w sytuacji gdy w tym drugim państwie ów produkt leczniczy nie uzyskał pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i nie został sklasyfikowany. |
| --- | --- |

1)

Artykuły 70–73 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r., w związku z art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 2012/26, należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem zastosowania odstępstwa przewidzianego we wspomnianym art. 5 ust. 1 – przepisy te stoją na przeszkodzie temu, aby produkt leczniczy, który może być wydawany bez recepty w jednym z państw członkowskich, został również uznany za produkt leczniczy, który może być wydany bez recepty w innym państwie członkowskim, w sytuacji gdy w tym drugim państwie ów produkt leczniczy nie uzyskał pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i nie został sklasyfikowany.

| 2) | Środek krajowy stanowiący transpozycję art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2012/26 i uzależniający możliwość wydania produktu leczniczego, który nie uzyskał pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, od okazania recepty lekarskiej oraz oświadczenia organu właściwego w dziedzinie ochrony zdrowia mającego na celu zapewnienie przestrzegania określonych w tym przepisie wymogów, nie stanowi ograniczenia ilościowego, ani środka o skutku równoważnym w rozumieniu art. 34 TFUE. |
| --- | --- |

2)

Środek krajowy stanowiący transpozycję art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2012/26 i uzależniający możliwość wydania produktu leczniczego, który nie uzyskał pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, od okazania recepty lekarskiej oraz oświadczenia organu właściwego w dziedzinie ochrony zdrowia mającego na celu zapewnienie przestrzegania określonych w tym przepisie wymogów, nie stanowi ograniczenia ilościowego, ani środka o skutku równoważnym w rozumieniu art. 34 TFUE.

---

(1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/8 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/8

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „Sanresa” UAB / Aplinkos apsaugos departamentas prie Aplinkos ministerijos

(Sprawa C-295/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Udzielenie zamówienia publicznego na usługi przetwarzania odpadów - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuły 58 i 70 - Kwalifikacja obowiązku posiadania przez wykonawcę uprzedniej pisemnej zgody na transgraniczne przemieszczanie odpadów - Warunek realizacji zamówienia)

(2021/C 338/10)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną:„Sanresa” UAB

Strona przeciwna: Aplinkos apsaugos departamentas prie Aplinkos ministerijos

przy udziale::„Toksika” UAB, „Žalvaris” UAB, „Palemono keramikos gamykla” AB, „Ekometrija” UAB

Sentencja

| 1) | Artykuł 18 ust. 2, art. 58 i 70 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na usługi gospodarowania odpadami obowiązek posiadania przez wykonawcę, zamierzającego przemieścić odpady z jednego państwa członkowskiego do innego państwa, zgody właściwych organów państw członkowskich, których dotyczy przemieszczanie tych odpadów, zgodnie w szczególności z art. 2 pkt 35 i art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, stanowi warunek realizacji tego zamówienia. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 18 ust. 2, art. 58 i 70 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na usługi gospodarowania odpadami obowiązek posiadania przez wykonawcę, zamierzającego przemieścić odpady z jednego państwa członkowskiego do innego państwa, zgody właściwych organów państw członkowskich, których dotyczy przemieszczanie tych odpadów, zgodnie w szczególności z art. 2 pkt 35 i art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, stanowi warunek realizacji tego zamówienia.

| 2) | Artykuł 70 dyrektywy 2014/24 w związku z art. 18 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie odrzuceniu oferty jednego z oferentów jedynie z tego powodu, że w chwili składania oferty nie przedstawił on dowodu, iż spełnia warunek realizacji danego zamówienia |
| --- | --- |

2)

Artykuł 70 dyrektywy 2014/24 w związku z art. 18 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie odrzuceniu oferty jednego z oferentów jedynie z tego powodu, że w chwili składania oferty nie przedstawił on dowodu, iż spełnia warunek realizacji danego zamówienia

---

(1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/9 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, Afdeling Gent (Belgia) w dniu 27 maja 2021 r. – The Escape Center BVBA / Belgische Staat

(Sprawa C-330/21)

(2021/C 338/11)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, Afdeling Gent

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: The Escape Center BVBA

Druga strona postępowania: Belgische Staat

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 98 ust. 2 dyrektywy 2006/112 (1) w związku z pkt 14 załącznika III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że umożliwianie korzystania z obiektów sportowych podlega obniżonej stawce VAT tylko wówczas, gdy nie towarzyszy mu udzielanie – indywidualnie lub w odniesieniu do grupy – wskazówek dotyczących treningu?

---

(1)  Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/10 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 2 czerwca 2021 r. – AA, BB, małżonka AA, Groupe AA SNC, SI, AM, RH, RT, OE, MD, CJ, MI, Brouard-Daude SCP w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC / Allianz Bank SA, Allianz France SA, następca prawny Métropole SA, Abitbol & Rousselet SCP w osobie Frédérika Abitbola działającego w charakterze sądowego zarządcy majątku Groupe AA SNC, BDR & Associés w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC, SELAFA MJA w osobie Jérôma Pierrela, współlikwidatora masy upadłości AA, SELARL Axym w osobie Didiera Courtouxa, współlikwidatora masy upadłości AA, Bibus SA, dawniej Matinvest, Allianz I.A.R.D. SA, następca prawny Métropole SA

(Sprawa C-344/21)

(2021/C 338/12)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de commerce de Paris

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: AA, BB, małżonka AA, Groupe AA SNC, SI, AM, RH, RT, OE, MD, CJ, MI, Brouard-Daude SCP w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC

Strona pozwana: Allianz Bank SA, Allianz France SA, następca prawny Métropole SA, Abitbol & Rousselet SCP w osobie Frédérika Abitbola działającego w charakterze sądowego zarządcy majątku Groupe AA SNC, BDR & Associés w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC, SELAFA MJA w osobie Jérôma Pierrela, współlikwidatora masy upadłości AA, SELARL Axym w osobie Didiera Courtouxa, współlikwidatora masy upadłości AA, Bibus SA, dawniej Matinvest, Allianz I.A.R.D. SA, następca prawny Métropole SA

Pytania prejudycjalne

| — | Czy zasady dotyczące kontroli koncentracji ustanowione w rozporządzeniach nr 4064/89 (1) i nr 39/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że koncentracja przeprowadzona z naruszeniem obowiązków uprzedniego zgłoszenia i zawieszenia powinna zostać uznana za koncentrację niezgłoszoną, a jeżeli tak to jakie są skutki prawne braku zgłoszenia w odniesieniu do późniejszych czynności prawnych, mających za podstawę tę pierwszą koncentrację? W szczególności, czy należy uznać, że niezgłoszona koncentracja jest „niezgodna ze wspólnym rynkiem” w rozumieniu rozporządzeń nr 4064/89 i nr 139/2004? |
| --- | --- |

—

Czy zasady dotyczące kontroli koncentracji ustanowione w rozporządzeniach nr 4064/89 (1) i nr 39/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że koncentracja przeprowadzona z naruszeniem obowiązków uprzedniego zgłoszenia i zawieszenia powinna zostać uznana za koncentrację niezgłoszoną, a jeżeli tak to jakie są skutki prawne braku zgłoszenia w odniesieniu do późniejszych czynności prawnych, mających za podstawę tę pierwszą koncentrację? W szczególności, czy należy uznać, że niezgłoszona koncentracja jest „niezgodna ze wspólnym rynkiem” w rozumieniu rozporządzeń nr 4064/89 i nr 139/2004?

| — | Czy art. 3 ust. 5 lit. a) rozporządzeń nr 4064/89 i nr 39/2004 należy interpretować w ten sposób, że posiadanie udziałów kapitałowych przez instytucję finansową, instytucję kredytową lub firmę ubezpieczeniową przez okres dłuższy niż rok bez zatwierdzenia przez Komisję stanowi koncentrację niezgodną ze wspólnym rynkiem? |
| --- | --- |

—

Czy art. 3 ust. 5 lit. a) rozporządzeń nr 4064/89 i nr 39/2004 należy interpretować w ten sposób, że posiadanie udziałów kapitałowych przez instytucję finansową, instytucję kredytową lub firmę ubezpieczeniową przez okres dłuższy niż rok bez zatwierdzenia przez Komisję stanowi koncentrację niezgodną ze wspólnym rynkiem?

| — | Jakie skutki prawne wynikają z art. 3 ust. 5 lit. a) rozporządzeń nr 4064/89 i nr 39/2004 w przypadku naruszenia obowiązku wnioskowania do Komisji o przedłużenie rocznego terminu posiadania papierów wartościowych przez instytucje kredytowe, inne instytucje finansowe lub firmy ubezpieczeniowe? |
| --- | --- |

—

Jakie skutki prawne wynikają z art. 3 ust. 5 lit. a) rozporządzeń nr 4064/89 i nr 39/2004 w przypadku naruszenia obowiązku wnioskowania do Komisji o przedłużenie rocznego terminu posiadania papierów wartościowych przez instytucje kredytowe, inne instytucje finansowe lub firmy ubezpieczeniowe?

| — | Czy wymóg przestrzegania ogólnej zasady bezpieczeństwa prawnego należy interpretować w ten sposób, że ogranicza on możliwość podważenia niezgodnych z prawem europejskim transakcji w sytuacjach, gdy niezgodność z prawem dotyczy zdarzeń bardzo odległych w czasie oraz gdy w oparciu o niezgodną z prawem transakcję osoby fizyczne i prawne nabyły prawa podmiotowe? Jeżeli tak, to czy stwierdzone naruszenia prawa europejskiego stanowią podstawę dochodzenia roszczeń odszkodowawczych przeciwko podmiotom ponoszącym odpowiedzialność za niezgodność z prawem? |
| --- | --- |

—

Czy wymóg przestrzegania ogólnej zasady bezpieczeństwa prawnego należy interpretować w ten sposób, że ogranicza on możliwość podważenia niezgodnych z prawem europejskim transakcji w sytuacjach, gdy niezgodność z prawem dotyczy zdarzeń bardzo odległych w czasie oraz gdy w oparciu o niezgodną z prawem transakcję osoby fizyczne i prawne nabyły prawa podmiotowe? Jeżeli tak, to czy stwierdzone naruszenia prawa europejskiego stanowią podstawę dochodzenia roszczeń odszkodowawczych przeciwko podmiotom ponoszącym odpowiedzialność za niezgodność z prawem?

| — | Czy orzecznictwo TSUE dotyczące odpowiedzialności pozaumownej państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że w zwykłych warunkach przewidzianych prawem europejskim naruszenia prawa europejskiego przez instytucję finansową będącą państwową jednostką organizacyjną, powodują powstanie po stronie tego państwa obowiązku naprawienia szkody poniesionej przez podmioty poszkodowane w wyniku niezgodności z prawem? |
| --- | --- |

—

Czy orzecznictwo TSUE dotyczące odpowiedzialności pozaumownej państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że w zwykłych warunkach przewidzianych prawem europejskim naruszenia prawa europejskiego przez instytucję finansową będącą państwową jednostką organizacyjną, powodują powstanie po stronie tego państwa obowiązku naprawienia szkody poniesionej przez podmioty poszkodowane w wyniku niezgodności z prawem?

| — | Czy art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że udzielona przed wydaniem wyroku Stardust Marine, mająca selektywny charakter pożyczka o preferencyjnym oprocentowaniu, przysparzająca korzyści w porównaniu do udzielonej na zwykłych warunkach rynkowych, może być uznana za pochodzącą pod względem strukturalnym z „zasobów państwowych”, skoro została udzielona przez przedsiębiorstwo publiczne, bez konieczności badania, czy była ona funkcjonalnie możliwa do przypisania państwu? |
| --- | --- |

—

Czy art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że udzielona przed wydaniem wyroku Stardust Marine, mająca selektywny charakter pożyczka o preferencyjnym oprocentowaniu, przysparzająca korzyści w porównaniu do udzielonej na zwykłych warunkach rynkowych, może być uznana za pochodzącą pod względem strukturalnym z „zasobów państwowych”, skoro została udzielona przez przedsiębiorstwo publiczne, bez konieczności badania, czy była ona funkcjonalnie możliwa do przypisania państwu?

| — | Czy obowiązek lojalnej współpracy państw członkowskich ustanowiony w art. 4 ust. 3 TUE oraz skuteczność i skutek bezpośredni art. 88 ust. 3 [traktatu WE, obecnie art. 108 ust. 3 TFUE] wymagają, aby sąd rozpoznający sprawę co do istoty brał pod rozwagę z urzędu, a w razie potrzeby stwierdzał niezgodność z prawem wszelkiej pomocy niezgłoszonej Komisji? |
| --- | --- |

—

Czy obowiązek lojalnej współpracy państw członkowskich ustanowiony w art. 4 ust. 3 TUE oraz skuteczność i skutek bezpośredni art. 88 ust. 3 [traktatu WE, obecnie art. 108 ust. 3 TFUE] wymagają, aby sąd rozpoznający sprawę co do istoty brał pod rozwagę z urzędu, a w razie potrzeby stwierdzał niezgodność z prawem wszelkiej pomocy niezgłoszonej Komisji?

| — | Jakie skutki prawne wynikają z braku zgłoszenia pomocy państwa Komisji Europejskiej wbrew postanowieniom art. 108 ust. 3 TFUE, w szczególności jeśli chodzi o ważność transakcji kupna, jakie mogły zostać przeprowadzone z wykorzystaniem wspomnianej pomocy państwa? |
| --- | --- |

—

Jakie skutki prawne wynikają z braku zgłoszenia pomocy państwa Komisji Europejskiej wbrew postanowieniom art. 108 ust. 3 TFUE, w szczególności jeśli chodzi o ważność transakcji kupna, jakie mogły zostać przeprowadzone z wykorzystaniem wspomnianej pomocy państwa?

| — | Czy art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że fakt uruchomienia przez publiczną instytucję kredytową jej kapitału na znaczną skalę w celu przyznania selektywnej korzyści innemu bankowi stanowi pomoc państwa? |
| --- | --- |

—

Czy art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że fakt uruchomienia przez publiczną instytucję kredytową jej kapitału na znaczną skalę w celu przyznania selektywnej korzyści innemu bankowi stanowi pomoc państwa?

| — | Czy art. 101 TFUE, zgodnie z jego wykładnią dokonaną w wyroku TSUE ALLIANZ HUNGARIA, należy interpretować w ten sposób, że porozumienie zawarte między pełnomocnikiem a innymi przedsiębiorstwami, którego skutkiem jest naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa, należy uznać za ograniczenie konkurencji ze względu na cel, w sytuacji gdy francuskie prawo krajowe zakazuje pełnomocnikowi nabywania mienia, które zobowiązał się on sprzedać, i nakłada na niego obowiązek lojalności oraz obowiązek udzielania informacji mocodawcy lub mocodawcom? |
| --- | --- |

—

Czy art. 101 TFUE, zgodnie z jego wykładnią dokonaną w wyroku TSUE ALLIANZ HUNGARIA, należy interpretować w ten sposób, że porozumienie zawarte między pełnomocnikiem a innymi przedsiębiorstwami, którego skutkiem jest naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa, należy uznać za ograniczenie konkurencji ze względu na cel, w sytuacji gdy francuskie prawo krajowe zakazuje pełnomocnikowi nabywania mienia, które zobowiązał się on sprzedać, i nakłada na niego obowiązek lojalności oraz obowiązek udzielania informacji mocodawcy lub mocodawcom?

| — | Czy zachodzi naruszenie art. 101 TFUE w sytuacji, gdy przedsiębiorstwa zawiązały porozumienie w celu nabycia innego przedsiębiorstwa za cenę znacznie niższą od jego wartości rynkowej, jeżeli takie nabycie wiąże się z naruszeniem przez jedno z przedsiębiorstw biorących udział w porozumieniu obowiązku lojalności, obowiązku informacyjnego lub też zakazu nabywania mienia, który francuskie prawo krajowe nakłada na pełnomocnika? |
| --- | --- |

—

Czy zachodzi naruszenie art. 101 TFUE w sytuacji, gdy przedsiębiorstwa zawiązały porozumienie w celu nabycia innego przedsiębiorstwa za cenę znacznie niższą od jego wartości rynkowej, jeżeli takie nabycie wiąże się z naruszeniem przez jedno z przedsiębiorstw biorących udział w porozumieniu obowiązku lojalności, obowiązku informacyjnego lub też zakazu nabywania mienia, który francuskie prawo krajowe nakłada na pełnomocnika?

| — | Czy zachodzi naruszenie art. 101 TFUE w sytuacji, gdy zawiązane między przedsiębiorstwami porozumienie przyczyniło się od ukrycia przed Komisją Europejską informacji związanych z obowiązkami (w szczególności obowiązkiem zgłoszenia) ciążącymi na tych przedsiębiorstwach lub na niektórych z nich w dziedzinie koncentracji? |
| --- | --- |

—

Czy zachodzi naruszenie art. 101 TFUE w sytuacji, gdy zawiązane między przedsiębiorstwami porozumienie przyczyniło się od ukrycia przed Komisją Europejską informacji związanych z obowiązkami (w szczególności obowiązkiem zgłoszenia) ciążącymi na tych przedsiębiorstwach lub na niektórych z nich w dziedzinie koncentracji?

| — | Czy zachodzi naruszenie art. 101 TFUE w sytuacji, gdy celem lub skutkiem porozumienia zawiązanego między przedsiębiorstwami jest to, aby pomoc państwa nie została należycie zgłoszona Komisji Europejskiej? |
| --- | --- |

—

Czy zachodzi naruszenie art. 101 TFUE w sytuacji, gdy celem lub skutkiem porozumienia zawiązanego między przedsiębiorstwami jest to, aby pomoc państwa nie została należycie zgłoszona Komisji Europejskiej?

| — | Czy art. 3 dyrektywy 2014/104/UE (3) należy interpretować w ten sposób, że odpowiednikiem przewidzianego w tym przepisie „pełnego odszkodowania” jest w tym wypadku aktualna wartość giełdowa spółki ADIDAS? |
| --- | --- |

—

Czy art. 3 dyrektywy 2014/104/UE (3) należy interpretować w ten sposób, że odpowiednikiem przewidzianego w tym przepisie „pełnego odszkodowania” jest w tym wypadku aktualna wartość giełdowa spółki ADIDAS?

| — | Czy mając na względzie wszystkie istotne okoliczności sprawy, art. 10 dyrektywy 2014/104/UE Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego lub zasadę skuteczności, której wyrazem jest ten przepis, należy interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż roszczenie o naprawienie szkody wynikłej z zarzucanych przez stronę powodową naruszeń art. 101 i 102 TFUE nie jest przedawnione? |
| --- | --- |

—

Czy mając na względzie wszystkie istotne okoliczności sprawy, art. 10 dyrektywy 2014/104/UE Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego lub zasadę skuteczności, której wyrazem jest ten przepis, należy interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż roszczenie o naprawienie szkody wynikłej z zarzucanych przez stronę powodową naruszeń art. 101 i 102 TFUE nie jest przedawnione?

| — | Skoro dyrektywa ta nie ma zastosowania do naruszeń prawa Unii w dziedzinie koncentracji przedsiębiorstw i pomocy państwa, jakie przepisy prawa europejskiego należy zastosować, jeśli chodzi o ewentualne przedawnienie roszczenia odszkodowawczego, i jak należy je interpretować w świetle okoliczności istotnych dla niniejszej sprawy? |
| --- | --- |

—

Skoro dyrektywa ta nie ma zastosowania do naruszeń prawa Unii w dziedzinie koncentracji przedsiębiorstw i pomocy państwa, jakie przepisy prawa europejskiego należy zastosować, jeśli chodzi o ewentualne przedawnienie roszczenia odszkodowawczego, i jak należy je interpretować w świetle okoliczności istotnych dla niniejszej sprawy?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U 1989, L 395, s. 1).

(2)  Rozporządzenie (CE) Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U 2004, L 24, s. 1).

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowegoe (Dz.U. 2014, L 349, s. 1).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/12 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko DD

(Sprawa C-347/21)

(2021/C 338/13)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Specializiran nakazatelen syd

Strony w postępowaniu głównym

DD

Pytania prejudycjalne

Czy prawo do osobistej obecności oskarżonego określone w art. 8 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 w związku z motywem 44 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym jest przestrzegane, jeśli na danym odrębnym posiedzeniu sądu przesłuchano świadka pod nieobecność oskarżonego, lecz następnie, na kolejnym posiedzeniu sądu, oskarżony miał możliwość zadania swoich pytań temu samemu świadkowi i oświadczył, że nie ma takich pytań, czy też, aby zapewnić przestrzeganie prawa do osobistej obecności, konieczne jest pełne powtórzenie tego przesłuchania z powtórzeniem pytań zadanych przez pozostałe strony, które uczestniczyły w pierwszym przesłuchaniu[?]

Czy prawo do obrony przez adwokata określone w art. 3 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 dyrektywy 2013/48 (2) jest przestrzegane, jeśli na dwóch odrębnych posiedzeniach sądu przesłuchano dwóch świadków pod nieobecność adwokata, lecz następnie, na kolejnym posiedzeniu sądu, adwokat ten miał możliwość zadania swoich pytań tym samym dwóm świadkom, czy też, aby zapewnić przestrzeganie prawa do obrony przez adwokata, konieczne jest pełne powtórzenie tych dwóch przesłuchań, z powtórzeniem pytań zadanych przez pozostałe strony przy pierwszym przesłuchaniu oraz umożliwieniem adwokatowi nieobecnemu na poprzednich dwóch posiedzeniach zadania jego pytań[?]

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48 z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności (Dz.U. 2013, L 294, s. 1).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/12 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko HYA i in.

(Sprawa C-348/21)

(2021/C 338/14)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Specializiran nakazatelen syd

Strony w postępowaniu głównym

HYA i in.

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo krajowe, w którym przewidziano, że prawo oskarżonego do uczestnictwa w procesie jest przestrzegane i że prokurator prawidłowo wykonuje obowiązek wykazania winy oskarżonego, jeśli w postępowaniu karnym przed sądem, gdy świadkowie nie mogą być przesłuchani z obiektywnych przyczyn, zostaną uwzględnione zeznania tych świadków złożone w postępowaniu przygotowawczym – w sytuacji gdy świadkowie ci zostali przesłuchani wyłącznie przez oskarżyciela i bez udziału obrońcy, lecz przed sędzią, i gdy oskarżyciel jeszcze w postępowaniu przygotowawczym mógł zapewnić możliwość udziału obrońcy w tym przesłuchaniu, lecz tego nie uczynił – jest zgodne z art. 8 ust. 1 i art. 6 ust. 1 w związku z motywami 33–34 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym i z art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/13 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko HYA i in.

(Sprawa C-349/21)

(2021/C 338/15)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Specializiran nakazatelen syd

Strony w postępowaniu głównym

HYA i in.

Pytania prejudycjalne

Czy krajowe orzecznictwo w sprawach karnych – na mocy którego przy udzieleniu zezwolenia na podsłuchiwanie, nagrywanie i przechowywanie rozmów telefonicznych podejrzanych sąd orzeka za pomocą uprzedniego sporządzonego ogólnego wzorcowego tekstu, w którym wskazuje się jedynie, że zapewniono przestrzeganie przepisów prawa, bez żadnej indywidualizacji – jest zgodne z art. 15 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 w związku z motywem 11 dyrektywy 2002/58/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej)[?]

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy niezgodne z prawem Unii jest dokonanie wykładni prawa krajowego w sposób umożliwiający wykorzystanie informacji zgromadzonych po udzieleniu takiego zezwolenia dla celów wykazania zarzutów oskarżenia w procesie karnym[?]

---

(1)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. 2002 r., L 201, s. 37).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/13 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne

(Sprawa C-350/21)

(2021/C 338/16)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Specializiran nakazatelen syd

Strony w postępowaniu głównym

Specializirana prokuratura

Pytania prejudycjalne

Czy prawo krajowe – art. 251b ust. 1 Zakon za elektronnite syobsztenija (ustawy o komunikatach elektronicznych), w którym przewidziano ogólne i niezróżnicowane zatrzymywanie wszystkich danych o ruchu (danych o ruchu i o lokalizacji użytkowników środków łączności elektronicznej) przez okres 6 miesięcy, w celu walki z ciężkimi formami przestępczości, w sytuacji gdy w tym prawie krajowym przewidziano określone gwarancje – jest zgodne z art. 15 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 w związku z motywem 11 dyrektywy 2002/58/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej)?

Czy prawo krajowe – art. 159a Nakazatełno-procesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego), w którym nie ograniczono dostępu do danych o ruchu jedynie do sytuacji, gdy jest to ściśle niezbędne, i nie przewidziano prawa osób, do czyich danych o ruchu uzyskały dostęp organy postępowania karnego, do powiadomienia ich w tym względzie, gdy to powiadomienie nie będzie stać na przeszkodzie prowadzeniu postępowania karnego, odpowiednio, nie przewidziano na ich rzecz środka ochrony prawnej przed bezprawnym dostępem – jest zgodne z art. 15 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 w związku z motywem 11 dyrektywy 2002/58?

---

(1)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. 2002, L 201, s. 37).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/14 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez justice de paix du canton de Forest (Belgia) w dniu 4 czerwca 2021 r. – ZG / Beobank SA

(Sprawa C-351/21)

(2021/C 338/17)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Justice de paix du canton de Forest

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ZG

Strona pozwana: Beobank SA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy zgodnie z art. 38 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2007/64/WE (1) na dostawcy usług ciąży obowiązek starannego działania czy obowiązek osiągnięcia rezultatu w odniesieniu do dostarczenia „informacji dotyczących odbiorcy”? |
| --- | --- |

1)

Czy zgodnie z art. 38 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2007/64/WE (1) na dostawcy usług ciąży obowiązek starannego działania czy obowiązek osiągnięcia rezultatu w odniesieniu do dostarczenia „informacji dotyczących odbiorcy”?

| 2) | Czy wymienione w tym przepisie „informacje dotyczące odbiorcy” obejmują informacje pozwalające na zidentyfikowanie osoby fizycznej lub prawnej, która otrzymała płatność? |
| --- | --- |

2)

Czy wymienione w tym przepisie „informacje dotyczące odbiorcy” obejmują informacje pozwalające na zidentyfikowanie osoby fizycznej lub prawnej, która otrzymała płatność?

---

(1)  Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. 2007, L 319, s. 1).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/14 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 9 czerwca 2021 r. – Tilman SA / Unilever Supply Chain Company AG

(Sprawa C-358/21)

(2021/C 338/18)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Tilman SA

Strona pozwana: Unilever Supply Chain Company AG

Pytanie prejudycjalne

Czy przesłanki z art. 23 ust. 1 i 2 konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych podpisanej w Lugano w dniu 30 października 2007 r. są spełnione w przypadku, gdy klauzula prorogacyjna znajduje się wśród ogólnych warunków, do których odsyła umowa zawarta na piśmie poprzez wskazanie hiperłącza do strony internetowej, na której można zapoznać się z tymi ogólnymi warunkami, pobrać je i wydrukować, przy czym strona, wobec której podnosi się tę klauzulę, nie została poproszona o zaakceptowanie tych ogólnych warunków poprzez zaznaczenie pola na rzeczonej stronie internetowej?

---

Sąd

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/16 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/16

---

Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – HTTS / Rada

(Sprawa T-692/15 RENV) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

(2021/C 338/19)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schlingmann)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i M. Bishop, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Tricot, C. Hödlmayr, J. Roberti di Sarsina i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie, na podstawie art. 268 i 340 TFUE, zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w następstwie umieszczenia jej nazwy, po pierwsze, rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2010, L 195, s. 25), w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2007, L 103, s. 1), a po drugie, rozporządzeniem Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającym rozporządzenie nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), w załączniku VIII do rozporządzenia nr 961/2010.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu w sprawie T-692/15. |
| --- | --- |

2)

HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu w sprawie T-692/15.

| 3) | Każda ze stron pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w sprawie C-123/18 P. |
| --- | --- |

3)

Każda ze stron pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w sprawie C-123/18 P.

| 4) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty związane z niniejszym postępowaniem, z postępowaniem w sprawie T-692/15 oraz z postępowaniem w sprawie C-123/18 P. |
| --- | --- |

4)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty związane z niniejszym postępowaniem, z postępowaniem w sprawie T-692/15 oraz z postępowaniem w sprawie C-123/18 P.

---

(1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/17 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/17

---

Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – HM / Komisja

(Sprawa T-587/16 RENV) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AST-SC/03/15 - Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej - Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - Odmowa przekazania tego wniosku komisji konkursowej konkursu otwartego ze względu na przekroczenie terminu - Podział uprawnień między EPSO a komisją konkursową - Interes prawny)

(2021/C 338/20)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: HM (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i G. Gattinara, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 17 sierpnia 2015 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku o weryfikację decyzji komisji konkursowej w sprawie niedopuszczenia skarżącej do następnego etapu konkursu EPSO/AST-SC/03/15–3.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 17 sierpnia 2015 r. o nieuwzględnieniu wniosku o weryfikację decyzji komisji konkursowej o niedopuszczeniu HM do kolejnego etapu konkursu EPSO/AST-SC/03/15–3. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 17 sierpnia 2015 r. o nieuwzględnieniu wniosku o weryfikację decyzji komisji konkursowej o niedopuszczeniu HM do kolejnego etapu konkursu EPSO/AST-SC/03/15–3.

| 2) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami pierwszego postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (sprawa F-17/16) i przed Sądem (T-587/16), postępowania przed Trybunałem w sprawie C-70/19 P oraz niniejszego postępowania w związku z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania (T-587/16 RENV). |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami pierwszego postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (sprawa F-17/16) i przed Sądem (T-587/16), postępowania przed Trybunałem w sprawie C-70/19 P oraz niniejszego postępowania w związku z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania (T-587/16 RENV).

---

(1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-17/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/17 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/17

---

Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Bateni / Rada

(Sprawa T-455/17) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Właściwość Sądu - Przedawnienie - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

(2021/C 338/21)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Naser Bateni (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schlingmann)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i M. Bishop, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hödlmayr, J. Roberti di Sarsina i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 268 i 340 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w wyniku umieszczenia jego nazwiska w wykazach zawartych w pierwszej kolejności w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39) na mocy decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. 2011, L 319, s. 71) i w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1) na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2011, L 319, s. 11), w drugiej kolejności w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1) oraz w trzeciej kolejności w załączniku do decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. 2013, L 306, s. 18) i w załączniku do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 267/2012 (Dz.U. 2013, L 306, s. 3).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, a w części oddalona jako niezasadna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, a w części oddalona jako niezasadna.

| 2) | Naser Bateni pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Naser Bateni pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/18 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/18

---

Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Nike European Operations Netherlands i Converse Netherlands / Komisja

(Sprawa T-648/19) (1)

(Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Niderlandy na rzecz Nike - Interpretacje indywidualne prawa podatkowego (tax rulings) - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego - Zasada ceny rynkowej - Korzyść - Selektywny charakter - Równość traktowania - Dobra administracja - Niewystarczające badanie wstępne - Poważne trudności - Obowiązek uzasadnienia)

(2021/C 338/22)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nike European Operations Netherlands BV (Hilversum, Niderlandy), Converse Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: R. Martens i D. Colgan, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i S. Noë, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 6 final z dnia 10 stycznia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.51284 (2018/NN) – Niderlandy – Ewentualna pomoc państwa na rzecz Nike, dotyczącej wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Nike European Operations Netherlands BV i Converse Netherlands BV zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Nike European Operations Netherlands BV i Converse Netherlands BV zostają obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/19 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/19

---

Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Irish Wind Farmers’ Association i in./Komisja

(Sprawa T-680/19) (1)

(Pomoc państwa - Sektor energetyczny - Irlandzkie przepisy dotyczące opodatkowania nieruchomości przedsiębiorstw - Metoda obliczania kwoty podatku należnego od producentów energii elektrycznej z paliw kopalnych - Skarga podmiotów prowadzących farmy wiatrowe - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron)

(2021/C 338/23)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Irish Wind Farmers’ Association Clg (Kilkenny, Irlandia), Carrons Windfarm Ltd (Shanagolden, Irlandia), Foyle Windfarm Ltd (Dublin, Irlande), Greenoge Windfarm Ltd (Bunclody, Irlandia) (przedstawiciele: M. Segura Catalán i M. Clayton, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i S. Noë, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 5257 final z dnia 9 lipca 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44671 (2019/NN) – Irlandia

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Każda ze stron pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

2)

Każda ze stron pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/19 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/19

---

Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – ID / ESDZ

(Sprawa T-28/20) (1)

(Służba publiczna - Personel kontraktowy - Decyzja o zwolnieniu przed upływem okresu próbnego - Oczywista niezdolność do należytego wypełniania obowiązków - Niewłaściwe postępowanie - Artykuł 84 WZIP)

(2021/C 338/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ID (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ z dnia 6 marca 2019 r. w sprawie rozwiązania umowy o pracę skarżącej przed końcem okresu próbnego, oraz, po drugie, naprawienia szkody majątkowej i krzywdy, jakiej miała ona doznać w związku z tą decyzją.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | ID zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

ID zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/20 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/20

---

Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Frommer / EUIPO – Minerva (I-cosmetics)

(Sprawa T-205/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy I-cosmetics - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]5)

(2021/C 338/25)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Angela Frommer (Unterschleißheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Remmertz)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Minerva GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Dissmann)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2020 r. (sprawa R 675/2019-2), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Minerva a A. Frommer.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Angela Frommer pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Angela Frommer pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

| 3) | Minerva GmbH pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Minerva GmbH pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/20 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/20

---

Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Micron Technology / EUIPO (INTELLIGENCE, ACCELERATED)

(Sprawa T-386/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego INTELLIGENCE, ACCELERATED - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2021/C 338/26)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Micron Technology, Inc. (Boise, Idaho, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sprawa R 2873/2019-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego INTELLIGENCE, ACCELERATED jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Micron Technology, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Micron Technology, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/21 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/21

---

Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – S. Tous / EUIPO – Zhejiang China-Best Import & Export (Oprawa oświetleniowa)

(Sprawa T-492/20) (1)

(Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający oprawę oświetleniową - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe przedstawiające pluszowego misia - Podstawy unieważnienia - Artykuł 25 ust. 1 lit. b) i e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

(2021/C 338/27)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: S. Tous, SL (Manresa, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci D. Gómez Sánchez i J. Gracia Albero)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Zhejiang China-Best Import & Export Co. Ltd (Hangzhou, Chiny)

Przedmiot

Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2020 r. (sprawa R 1553/2019-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między S. Tous a Zhejiang China-Best Import & Export.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | S. Tous, SL zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

S. Tous, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/22 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/22

---

Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 2 lipca 2021 r. – Bourel i in. / Komisja

(Sprawa T-777/19 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Budowa farm wiatrowych - Indywidualne środki pomocy przyznane przez Francję na rzecz szeregu morskich farm wiatrowych - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Rozpoczęcie prac - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)

(2021/C 338/28)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: David Bourel (Pléneuf-Val-André, Francja) i pięciu innych skarżących, których nazwiska są zawarte w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokat M. Le Berre)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i A. Bouchagiar, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 278 I 229 TFUE żądanie, w szczególności, zawieszenia wykonania decyzji Komisji C(2019)5498 final z dnia 26 lipca 2019 r., w której Komisja postanowiła nie podnosić zastrzeżeń wobec pomocy na rzecz szeregu morskich farm wiatrowych zgłoszonej przez Republikę Francuską.

Sentencja

| 1) | Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/22 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/22

---

Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2021 r. – OM / Komisja

(Sprawa T-728/20) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) - Zwrot kosztów leczenia - Oddalenie wniosku - Oddalenie zażalenia - Zastąpienie uzasadnienia innym uzasadnieniem - Złożenie ponownego zażalenia - Termin do wniesienia skargi - Niedopuszczalność)

(2021/C 338/29)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: OM (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Hohenecker i L. Vernier, pełnomocnicy)

Przedmiot

Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji odmownych Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dni 9 i 17 września 2019 r. w sprawie refundacji kosztów analiz medycznych skarżącej, a także decyzji z dnia 23 marca 2020 r. oddalającej zażalenie wniesione przez nią na tamte decyzje.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | OM zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

OM zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/23 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/23

---

Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2021 r. – Mendes de Almeida / Rada

(Sprawa T-75/21) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Wzmocniona współpraca dotycząca utworzenia Prokuratury Europejskiej - Rozporządzenie (UE) 2017/1939 - Powołanie prokuratorów europejskich Prokuratury Europejskiej - Powołanie kandydatów wyznaczonych przez Portugalię - Termin na wniesienie środka zaskarżenia - Początek biegu - Niedopuszczalność)

(2021/C 338/30)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Ana Carla Mendes de Almeida (Sobreda, Portugal) (przedstawiciele: R. Leandro Vasconcelos i M. Marques de Carvalho, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Pleśniak, R. Meyer, K. Kouri et J. Gil, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (UE) 2020/1117 z dnia 27 lipca 2020 r. w sprawie powołania prokuratorów europejskich w Prokuraturze Europejskiej (Dz.U. 2020, L 244, s. 18) w zakresie, w jakim powołuje M. Moreirę Alvesa d’Oliveirę Guerrę na stanowisko prokuratora europejskiego w Prokuraturze Europejskiej jako pracownika zatrudnionego na czas określony w grupie zaszeregowania AD 13 na nieodnawialną trzyletnią kadencję rozpoczynającą się w dniu 29 lipca 2020 r.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 2) | Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o rozpatrzenie sprawy w trybie procedury przyspieszonej. |
| --- | --- |

2)

Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o rozpatrzenie sprawy w trybie procedury przyspieszonej.

| 3) | Nie ma potrzeby orzekania w sprawie żądania dotyczącego kwestii ubocznej podniesionego przez Radę. |
| --- | --- |

3)

Nie ma potrzeby orzekania w sprawie żądania dotyczącego kwestii ubocznej podniesionego przez Radę.

| 4) | Ana Carla Mendes de Almeida zostaje obciążona kosztami. |
| --- | --- |

4)

Ana Carla Mendes de Almeida zostaje obciążona kosztami.

---

(1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/23 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/23

---

Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2021 r. – Niemcy / Komisja

(Sprawa T-349/21)

(2021/C 338/31)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2021/534 z dnia 24 marca 2021 r. ustalającej, na podstawie art. 39 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/33/UE, czy środek podjęty przez Niemcy jest uzasadniony w odniesieniu do zakazu wprowadzania do obrotu modelu dźwigu produkowanego przez Orona (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2021/534 z dnia 24 marca 2021 r. ustalającej, na podstawie art. 39 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/33/UE, czy środek podjęty przez Niemcy jest uzasadniony w odniesieniu do zakazu wprowadzania do obrotu modelu dźwigu produkowanego przez Orona (1);

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia sekcji 2.2 załącznika I do dyrektywy 95/16/WE w związku z normą zharmonizowaną EN 81–1 poprzez błędną ocenę znaczenia wymogu dotyczącego pionowej odległości od dachu kabiny do stropu szybu






  — | Komisja błędnie oceniła znaczenie wymogu dotyczącego pionowej odległości od dachu kabiny do stropu szybu, którą określa norma zharmonizowana EN 81-1 w jej pierwotnej wersji, a nawet uwydatnia w wersji zaktualizowanej (EN 81-20). Przede wszystkim zaskarżona decyzja w sposób zasadniczy błędnie określa pomiar minimalnej odległości pionowej. Według Komisji dla oceny zasadniczych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa zgodnie z przepisami dyrektywy 95/16/WE decydująca jest przy tym w pierwszej kolejności nie odległość pionowa, lecz objętość schronu nad kabiną. Ponadto Komisja błędnie porównuje wymogi dotyczące schronów i wolnych przestrzeni w nadszybiu z wymogami dotyczącymi podszybia. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia sekcji 2.2 załącznika I do dyrektywy 95/16/WE w związku z normą zharmonizowaną EN 81–1 poprzez błędną ocenę znaczenia wymogu dotyczącego pionowej odległości od dachu kabiny do stropu szybu

—

Komisja błędnie oceniła znaczenie wymogu dotyczącego pionowej odległości od dachu kabiny do stropu szybu, którą określa norma zharmonizowana EN 81-1 w jej pierwotnej wersji, a nawet uwydatnia w wersji zaktualizowanej (EN 81-20). Przede wszystkim zaskarżona decyzja w sposób zasadniczy błędnie określa pomiar minimalnej odległości pionowej. Według Komisji dla oceny zasadniczych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa zgodnie z przepisami dyrektywy 95/16/WE decydująca jest przy tym w pierwszej kolejności nie odległość pionowa, lecz objętość schronu nad kabiną. Ponadto Komisja błędnie porównuje wymogi dotyczące schronów i wolnych przestrzeni w nadszybiu z wymogami dotyczącymi podszybia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia sekcji 2.2 załącznika I dyrektywy 95/16/WE w związku z normą zharmonizowaną EN 81-1 poprzez nieprawidłowe określenie scenariuszy wypadków mających znaczenie dla oceny






  — | Komisja dokonała błędnej oceny wymogów określonych w sekcji 2.2 załącznika I do dyrektywy 95/16/WE dotyczących zapobieganiu ryzyku zgniecenia przez to, że w motywie 55 zaskarżonej decyzji odniosła się jedynie do awarii hamulca redundantnego jako właściwego scenariusza wypadku. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia sekcji 2.2 załącznika I dyrektywy 95/16/WE w związku z normą zharmonizowaną EN 81-1 poprzez nieprawidłowe określenie scenariuszy wypadków mających znaczenie dla oceny

—

Komisja dokonała błędnej oceny wymogów określonych w sekcji 2.2 załącznika I do dyrektywy 95/16/WE dotyczących zapobieganiu ryzyku zgniecenia przez to, że w motywie 55 zaskarżonej decyzji odniosła się jedynie do awarii hamulca redundantnego jako właściwego scenariusza wypadku.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący błędnego ustalenia okoliczności faktycznych poprzez błędną ocenę znaczenia czasu potrzebnego do przyjęcia bezpiecznej pozycji oraz ryzyka niekontrolowanego ruchu kabiny w górę






  — | W swojej ogólnej ocenie Komisja opiera się w motywach 55-57 zaskarżonej decyzji na założeniach dotyczących niebezpieczeństwa i prawdopodobieństwa wystąpienia niekontrolowanego ruchu kabiny w górę, które nie są prawidłowe. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący błędnego ustalenia okoliczności faktycznych poprzez błędną ocenę znaczenia czasu potrzebnego do przyjęcia bezpiecznej pozycji oraz ryzyka niekontrolowanego ruchu kabiny w górę

—

W swojej ogólnej ocenie Komisja opiera się w motywach 55-57 zaskarżonej decyzji na założeniach dotyczących niebezpieczeństwa i prawdopodobieństwa wystąpienia niekontrolowanego ruchu kabiny w górę, które nie są prawidłowe.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący błędnego ustalenia okoliczności faktycznych i ich oceny poprzez przejęcie błędnego opisu z badania przeprowadzonego przez firmę Conformance






  — | Komisja posłużyła się przy swoim rozstrzygnięciu błędnym porównaniem ogólnym zaczerpniętym z badania przeprowadzonego przez firmę Conformance |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący błędnego ustalenia okoliczności faktycznych i ich oceny poprzez przejęcie błędnego opisu z badania przeprowadzonego przez firmę Conformance

—

Komisja posłużyła się przy swoim rozstrzygnięciu błędnym porównaniem ogólnym zaczerpniętym z badania przeprowadzonego przez firmę Conformance

| 5. | Naruszenie zasad obowiązujących w odniesieniu do dowodów i art. 5 ust. 2 dyrektywy 95/16/WE






  — | Komisja nie uwzględniła w swej decyzji w wystarczający sposób, że świadectwa zgodności przedłożone przez producenta są niepełne w istotnych punktach. Z motywów decyzji wynika poza tym, że Komisja uważa, iż na organie nadzoru rynku spoczywa ciężar dowodu, jeżeli przy odchyleniu od normy sporne jest, czy wymogi bezpieczeństwa zostały spełnione poprzez alternatywne równoważne rozwiązanie. |
| --- | --- | --- |

5.

Naruszenie zasad obowiązujących w odniesieniu do dowodów i art. 5 ust. 2 dyrektywy 95/16/WE

—

Komisja nie uwzględniła w swej decyzji w wystarczający sposób, że świadectwa zgodności przedłożone przez producenta są niepełne w istotnych punktach. Z motywów decyzji wynika poza tym, że Komisja uważa, iż na organie nadzoru rynku spoczywa ciężar dowodu, jeżeli przy odchyleniu od normy sporne jest, czy wymogi bezpieczeństwa zostały spełnione poprzez alternatywne równoważne rozwiązanie.

---

(1)  Dz.U. 2021, L 106, s. 60.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/25 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/25

---

Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Hotel Cipriani/EUIPO – Altunis (CIPRIANI FOOD)

(Sprawa T-358/21)

(2021/C 338/32)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hotel Cipriani (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Rieger-Jansen, D. Op de Beeck i W. Pors)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Altunis-Trading, Gestão e Serviços, Lda (Funchal, Portugalia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy CIPRIANI FOOD – unijny znak towarowy nr 683 250

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1599/2020-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

| — | uwzględnienie w całości wniosku o unieważnienie i unieważnienie prawa do spornego unijnego znaku towarowego; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie w całości wniosku o unieważnienie i unieważnienie prawa do spornego unijnego znaku towarowego;

| — | obciążenie EUIPO i każdego interwenienta, który zdecyduje się przystąpić do sprawy, ich własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO i każdego interwenienta, który zdecyduje się przystąpić do sprawy, ich własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009;

| — | Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że „preparaty zbożowe” nie mogą być odpowiednio podzielone. |
| --- | --- |

—

Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że „preparaty zbożowe” nie mogą być odpowiednio podzielone.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/25 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/25

---

Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2021 r. – ClientEarth / Komisja

(Sprawa T-359/21)

(2021/C 338/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Logue, Solicitor, i J. Kenny, Barrister at Law)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2021 r. odmawiającej dostępu do żądanych dokumentów i informacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2) dotyczących, po pierwsze, substancji czynnych mancozeb i cypermetryna, a po drugie, do stanowisk zajętych w głosowaniu przez państwa członkowskie w Stałym Komitecie ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz w odniesieniu do rozporządzeń wykonawczych Komisji (UE) 2019/2094 (3), (UE) 2020/2087 (4), (UE) 2019/1589 (5) i (UE) 2018/1262 (6) oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2021 r. odmawiającej dostępu do żądanych dokumentów i informacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2) dotyczących, po pierwsze, substancji czynnych mancozeb i cypermetryna, a po drugie, do stanowisk zajętych w głosowaniu przez państwa członkowskie w Stałym Komitecie ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz w odniesieniu do rozporządzeń wykonawczych Komisji (UE) 2019/2094 (3), (UE) 2020/2087 (4), (UE) 2019/1589 (5) i (UE) 2018/1262 (6) oraz

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący uchybienia przez pozwaną obowiązkowi uzasadnienia z naruszeniem art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 296 ust. 2 TFUE.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

(2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/2094 z dnia 29 listopada 2019 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do przedłużenia okresów zatwierdzenia substancji czynnych benfluralin, dimoksystrobina, fluazynam, flutolanil, mankozeb, mekoprop-P, mepikwat, metiram, oksamyl i piraklostrobina (Dz.U. 2019, L 317, s. 102–104).

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/2087 z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2020, L 423, s. 50–52).

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1589 z dnia 26 września 2019 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do przedłużenia okresów zatwierdzenia substancji czynnych: amidosulfuron, beta-cyflutryna, bifenoks, chlorotoluron, klofentezyna, chlomazon, cypermetryna, daminozyd, deltametryna, dikamba, difenokonazol, diflubenzuron, diflufenikan, fenoksaprop-P, fenpropidyna, fludioksonil, flufenacet, fostiazat, indoksakarb, lenacyl, MCPA, MCPB, nikosulfuron, pikloram, prosulfokarb, piryproksyfen, tiofanat metylu, triflusulfuron i tritosulfuron (Dz.U. 2019, L 248, s. 24–27).

(6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1262 z dnia 20 września 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do przedłużenia okresów zatwierdzenia substancji czynnych: 1-metylocyklopropen, beta-cyflutryna, chlorotalonil, chlorotoluron, chlomazon, cypermetryna, daminozyd, deltametryna, dimetenamid-p, diuron, fludioksonil, flufenacet, flurtamon, fostiazat, indoksakarb, MCPA, MCPB, prosulfokarb, tiofanat metylu i tribenuron (Dz.U. 2018, L 238, s. 62–64).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/26 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/26

---

Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2021 r. – Coinbase / EUIPO – BitFlyer (coinbase)

(Sprawa T-366/21)

(2021/C 338/34)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Coinbase, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: BitFlyer Inc. (Tokio, Japonia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego coinbase – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 308 248

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1751/2020-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/27 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/27

---

Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2021 r. – Unimax Stationery / EUIPO – Mitsubishi Pencil (uni)

(Sprawa T-369/21)

(2021/C 338/35)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Unimax Stationery (Daman, Indie) (przedstawiciel: adwokat E. Amoah)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mitsubishi Pencil Co. Ltd (Tokio, Japonia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „uni” – unijny znak towarowy nr 6 920 615

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1909/2020-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/28 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/28

---

Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Etablissements Nicolas/EUIPO – St. Nicolaus (NICOLAS)

(Sprawa T-373/21)

(2021/C 338/36)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Etablissements Nicolas (Thiais, Francja) (przedstawiciel: adwokat T. de Haan)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: St. Nicolaus a.s. (Liptowski Mikułasz, Słowacja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy NICOLAS – unijny znak towarowy nr 6 231 484

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1195/2020-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Czwartą Izbą Odwoławczą Urzędu. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Czwartą Izbą Odwoławczą Urzędu.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/28 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/28

---

Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – Instituto Cervantes / Komisja

(Sprawa T-376/21)

(2021/C 338/37)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Instituto Cervantes (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: E. van Nuffel d’Heynsbroeck, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie skargi za dopuszczalną; |
| --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną;

| — | stwierdzenie nieważności przyjętej przez Komisję Europejską decyzji o udzieleniu zamówienia na część 3 (język hiszpański) w ramach postępowania w przetargu na umowy ramowe na szkolenia językowe dla instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej (nr HR/2020/OP/0014) na miejscu pierwszym – konsorcjum CLL Centre de Langues – Allingua, a na miejscu drugim – skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności przyjętej przez Komisję Europejską decyzji o udzieleniu zamówienia na część 3 (język hiszpański) w ramach postępowania w przetargu na umowy ramowe na szkolenia językowe dla instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej (nr HR/2020/OP/0014) na miejscu pierwszym – konsorcjum CLL Centre de Langues – Allingua, a na miejscu drugim – skarżącej;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący braku wystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym oceny względnych charakterystyk złożonych ofert. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący braku wystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym oceny względnych charakterystyk złożonych ofert.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący braku porównania względnych charakterystyk złożonych ofert. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący braku porównania względnych charakterystyk złożonych ofert.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, którego miała się dopuścić Komisja odrzucając, bez badania ich prawidłowości, elementy oferty dostępne poprzez zintegrowane z tą ofertą hiperłącze. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, którego miała się dopuścić Komisja odrzucając, bez badania ich prawidłowości, elementy oferty dostępne poprzez zintegrowane z tą ofertą hiperłącze.

| 4. | Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym i dotyczący, po pierwsze, braku związku pomiędzy oceną samoistnych charakterystyk oferty złożonej przez skarżącą i spełnienia przez nią określonych w ogłoszeniu o zamówieniu podkryteriów 1.1 i 1.2 i, po drugie, naruszenia zasady przejrzystości. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym i dotyczący, po pierwsze, braku związku pomiędzy oceną samoistnych charakterystyk oferty złożonej przez skarżącą i spełnienia przez nią określonych w ogłoszeniu o zamówieniu podkryteriów 1.1 i 1.2 i, po drugie, naruszenia zasady przejrzystości.

| 5. | Zarzut piąty, dotyczący naruszenia celu polegającego na możliwie najszerszym otwarciu rynków zamówień publicznych na konkurencję. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, dotyczący naruszenia celu polegającego na możliwie najszerszym otwarciu rynków zamówień publicznych na konkurencję.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/29 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/29

---

Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Flybe / Komisja

(Sprawa T-380/21)

(2021/C 338/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Flybe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: G. Peretz, QC, i D. Colgan, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 kwietnia 2021 r., dotyczącej zatwierdzenia przez Komisję porozumienia o uwolnieniu przydziałów czasu na start i lądowanie zawartego między British Airways i Flybe Limited, w związku ze sprawą nr COMP/M.6447 – IAG/BMI, poprzez stwierdzenie nieważności w całości przypisu 23 zaskarżonej decyzji; lub tytułem żądania alternatywnego zmiana przypisu 23 zaskarżonej decyzji i |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 kwietnia 2021 r., dotyczącej zatwierdzenia przez Komisję porozumienia o uwolnieniu przydziałów czasu na start i lądowanie zawartego między British Airways i Flybe Limited, w związku ze sprawą nr COMP/M.6447 – IAG/BMI, poprzez stwierdzenie nieważności w całości przypisu 23 zaskarżonej decyzji; lub tytułem żądania alternatywnego zmiana przypisu 23 zaskarżonej decyzji i

| — | zasądzenie skarżącej kosztów przygotowania i wniesienia niniejszej skargi. |
| --- | --- |

—

zasądzenie skarżącej kosztów przygotowania i wniesienia niniejszej skargi.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Komisję błędu w ustaleniach faktycznych w jej wyjaśnieniach dotyczących ograniczeń nałożonych na porozumienie o uwolnieniu przydziałów czasu na start i lądowanie. Skarżąca twierdzi, że porozumienie wynegocjowane między British Airways i Flybe limited (dawniej Thyme OPCO Limited) nie zawiera odniesienia do jakiejkolwiek potrzeby, by przeniesieniu przydziałów czasu towarzyszyło przeniesienie koncesji. Skarżąca utrzymuje, że poprzez dodanie słów „i.e. together with Thyme’s OL” (tzn. wraz z koncesją posiadana przez Thyme) w przypisie 23 Komisja popełnia błąd w części sformułowanej jako streszczenie porozumienia. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Komisję błędu w ustaleniach faktycznych w jej wyjaśnieniach dotyczących ograniczeń nałożonych na porozumienie o uwolnieniu przydziałów czasu na start i lądowanie. Skarżąca twierdzi, że porozumienie wynegocjowane między British Airways i Flybe limited (dawniej Thyme OPCO Limited) nie zawiera odniesienia do jakiejkolwiek potrzeby, by przeniesieniu przydziałów czasu towarzyszyło przeniesienie koncesji. Skarżąca utrzymuje, że poprzez dodanie słów „i.e. together with Thyme’s OL” (tzn. wraz z koncesją posiadana przez Thyme) w przypisie 23 Komisja popełnia błąd w części sformułowanej jako streszczenie porozumienia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący braku właściwego uwzględnienia przez Komisję zdolności spełnienia przez skarżącą dodatkowego wymogu przeniesienia korygujących przydziałów czasu na start i lądowanie jedynie jako składnika działającego przedsiębiorstwa, w wypadku gdy obejmuje to przeniesienie jego koncesji, wbrew temu, co jest możliwe na podstawie brytyjskich przepisów dotyczących koncesji dla przewoźników lotniczych. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący braku właściwego uwzględnienia przez Komisję zdolności spełnienia przez skarżącą dodatkowego wymogu przeniesienia korygujących przydziałów czasu na start i lądowanie jedynie jako składnika działającego przedsiębiorstwa, w wypadku gdy obejmuje to przeniesienie jego koncesji, wbrew temu, co jest możliwe na podstawie brytyjskich przepisów dotyczących koncesji dla przewoźników lotniczych.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący braku uwzględnienia przez Komisję faktycznego, ekonomicznego i prawnego kontekstu porozumienia o uwolnieniu przydziałów czasu na start i lądowanie, co pokazało, że nie ma potrzeby narzucania wymogu w odniesieniu do przeniesienia koncesji. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący braku uwzględnienia przez Komisję faktycznego, ekonomicznego i prawnego kontekstu porozumienia o uwolnieniu przydziałów czasu na start i lądowanie, co pokazało, że nie ma potrzeby narzucania wymogu w odniesieniu do przeniesienia koncesji.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że podejście Komisji jest sprzeczne z zasadą pewności prawa. Skarżąca twierdzi, że International Consolidated Airlines Group Commitments nie zawierały ograniczenia przeniesienia korygujących przydziałów czasu na start i lądowanie. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że podejście Komisji jest sprzeczne z zasadą pewności prawa. Skarżąca twierdzi, że International Consolidated Airlines Group Commitments nie zawierały ograniczenia przeniesienia korygujących przydziałów czasu na start i lądowanie.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję prawa skarżącej do bycia wysłuchanym poprzez nałożenie ograniczenia bez omówienia go wpierw ze skarżącą. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję prawa skarżącej do bycia wysłuchanym poprzez nałożenie ograniczenia bez omówienia go wpierw ze skarżącą.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie podaje powodów nałożenia na nią ograniczenia, co narusza wymóg, by każdy akt prawny wskazywał uzasadnienie, na którym jest oparty. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie podaje powodów nałożenia na nią ograniczenia, co narusza wymóg, by każdy akt prawny wskazywał uzasadnienie, na którym jest oparty.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/30 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/30

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – La Banque postale / SRB

(Sprawa T-383/21)

(2021/C 338/39)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: La Banque postale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

| — | Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:






  — | art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM; |
| --- | --- | --- |

—

Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:

—

art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM;

| — | art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego; |
| --- | --- |

—

art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego;

| — | art. 4 rozporządzenia wykonawczego |
| --- | --- |

—

art. 4 rozporządzenia wykonawczego

| — | Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady równego traktowania w zakresie, w jakim zasady obliczenia składek ex ante na rzecz SRF przewidziane przez rozporządzenie w sprawie RSM i rozporządzenie delegowane nie odnosiły się ani do rzeczywistego rozmiaru, ani do rzeczywistego ryzyka instytucji. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady równego traktowania w zakresie, w jakim zasady obliczenia składek ex ante na rzecz SRF przewidziane przez rozporządzenie w sprawie RSM i rozporządzenie delegowane nie odnosiły się ani do rzeczywistego rozmiaru, ani do rzeczywistego ryzyka instytucji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim mechanizm składek ex ante na rzecz SRM przewidziany przez rozporządzenie w sprawie RSM i rozporządzenie delegowane opierał się na ocenie, która sztucznie pogarszała profil ryzyka francuskich instytucji dużych rozmiarów, takich jak skarżąca, i powodowała, że wysokość składki była nadmiernie wygórowana. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim mechanizm składek ex ante na rzecz SRM przewidziany przez rozporządzenie w sprawie RSM i rozporządzenie delegowane opierał się na ocenie, która sztucznie pogarszała profil ryzyka francuskich instytucji dużych rozmiarów, takich jak skarżąca, i powodowała, że wysokość składki była nadmiernie wygórowana.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady pewności prawa, ponieważ obliczenie kwoty składek ex ante ustalony w rozporządzeniu SRM, rozporządzeniu delegowanym i rozporządzeniu wykonawczym, z jednej strony, nie mogło zostać ustalone wystarczająco wcześnie z zachowaniem precyzji, oraz z drugiej strony, właściwą podstawą obliczenia byłyby nie tyle sytuacja i profil ryzyka charakterystyczna dla instytucji, co jej relatywna sytuacja w porównaniu z innymi instytucjami płacącymi składki. Wreszcie skarżąca uważa, że Komisja nie powinna być odpowiedzialna za ustalenie wskaźników ryzyka w ramach rozporządzenia delegowanego, ponieważ kryteria te mają zasadniczą funkcję strukturalną i decydującą przy ustalaniu kwot składek. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady pewności prawa, ponieważ obliczenie kwoty składek ex ante ustalony w rozporządzeniu SRM, rozporządzeniu delegowanym i rozporządzeniu wykonawczym, z jednej strony, nie mogło zostać ustalone wystarczająco wcześnie z zachowaniem precyzji, oraz z drugiej strony, właściwą podstawą obliczenia byłyby nie tyle sytuacja i profil ryzyka charakterystyczna dla instytucji, co jej relatywna sytuacja w porównaniu z innymi instytucjami płacącymi składki. Wreszcie skarżąca uważa, że Komisja nie powinna być odpowiedzialna za ustalenie wskaźników ryzyka w ramach rozporządzenia delegowanego, ponieważ kryteria te mają zasadniczą funkcję strukturalną i decydującą przy ustalaniu kwot składek.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczająco jasnych i pełnych informacji dla uzasadnienia i kontroli kwot należnych składek. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczająco jasnych i pełnych informacji dla uzasadnienia i kontroli kwot należnych składek.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi również to, że zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczająco jasnych i pełnych informacji dla uzasadnienia i kontroli kwot należnych składek. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi również to, że zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczająco jasnych i pełnych informacji dla uzasadnienia i kontroli kwot należnych składek.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie dotyczącym ograniczenia korzystania z nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty z tego powodu, że zaskarżona decyzja nie wskazuje w wystarczający i szczegółowy sposób, dlaczego konieczne jest, z jednej strony, ustalenie górnej granicy korzystania z nieodwoływalnych zobowiązań do zapłaty (zwanych dalej „NZZ”) na 15 %, oraz z drugie, akceptowanie gwarancji jedynie w gotówce. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie dotyczącym ograniczenia korzystania z nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty z tego powodu, że zaskarżona decyzja nie wskazuje w wystarczający i szczegółowy sposób, dlaczego konieczne jest, z jednej strony, ustalenie górnej granicy korzystania z nieodwoływalnych zobowiązań do zapłaty (zwanych dalej „NZZ”) na 15 %, oraz z drugie, akceptowanie gwarancji jedynie w gotówce.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędy w ustaleniach. Skarżąca podnosi w tym względzie, że ryzyko procykliczności i płynności podnoszone przez SRB w celu ograniczenia korzystania z NZZ jest nieuzasadnione, z uwagi w szczególności na cechy charakterystyczne właściwe dla NZZ i kontekst korzystania z nich. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędy w ustaleniach. Skarżąca podnosi w tym względzie, że ryzyko procykliczności i płynności podnoszone przez SRB w celu ograniczenia korzystania z NZZ jest nieuzasadnione, z uwagi w szczególności na cechy charakterystyczne właściwe dla NZZ i kontekst korzystania z nich.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa. Skarżąca podnosi, że SRB, z jednej strony opiera się na błędnej interpretacji przepisów pozwalających na posługiwanie się NZZ, nakładając ten sam środek na wszystkie instytucje na podstawie abstrakcyjnej analizy, oraz z drugiej strony, pozbawia ona te przepisy ich skuteczności, ponieważ proporcjonalna część NZZ jest systematycznie i bez wystarczającego uzasadnienia ograniczana do minimum określonego w prawie. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa. Skarżąca podnosi, że SRB, z jednej strony opiera się na błędnej interpretacji przepisów pozwalających na posługiwanie się NZZ, nakładając ten sam środek na wszystkie instytucje na podstawie abstrakcyjnej analizy, oraz z drugiej strony, pozbawia ona te przepisy ich skuteczności, ponieważ proporcjonalna część NZZ jest systematycznie i bez wystarczającego uzasadnienia ograniczana do minimum określonego w prawie.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/31 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/31

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Confédération nationale du Crédit Mutuel i in. / SRB

(Sprawa T-384/21)

(2021/C 338/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Confédération nationale du Crédit Mutuel (Paryż, Francja) i 26 innych skarżących (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

| — | Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:






  — | art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM; |
| --- | --- | --- |

—

Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:

—

art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM;

| — | art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego; |
| --- | --- |

—

art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego;

| — | art. 4 rozporządzenia wykonawczego |
| --- | --- |

—

art. 4 rozporządzenia wykonawczego

| — | Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/32 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/32

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BPCE i in. / SRB

(Sprawa T-385/21)

(2021/C 338/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: BPCE (Paryż, Francja) i 44 innych skarżących (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

| — | Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:






  — | art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM; |
| --- | --- | --- |

—

Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:

—

art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM;

| — | art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego; |
| --- | --- |

—

art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego;

| — | art. 4 rozporządzenia wykonawczego |
| --- | --- |

—

art. 4 rozporządzenia wykonawczego

| — | Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/33 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/33

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Crédit agricole i Crédit agricole Corporate and Investment Bank / Komisja

(Sprawa T-386/21)

(2021/C 338/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Crédit agricole SA (Montrouge, Francja) i Crédit agricole Corporate and Investment Bank (Montrouge) (przedstawiciele: D. Beard, Barrister, i C. Hutton, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności (w całości lub części) decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2021 r. [C(2021) 2871]; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności (w całości lub części) decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2021 r. [C(2021) 2871];

| — | stwierdzenie nieważności (w całości lub części) grzywny nałożonej decyzją Komisji Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2021 r. [C(2021) 2871]; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności (w całości lub części) grzywny nałożonej decyzją Komisji Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2021 r. [C(2021) 2871];

| — | nakazanie Komisji Europejskiej podjęcia działań, jakich wymaga wykonanie wyroku Sądu zgodnie z art. 266 TFUE; |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji Europejskiej podjęcia działań, jakich wymaga wykonanie wyroku Sądu zgodnie z art. 266 TFUE;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszą skargą i z kolejnymi etapami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszą skargą i z kolejnymi etapami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych przez Komisję poprzez stwierdzenie, że skarżący brali udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu ze względu na cel:






  — | Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd w ustaleniach faktycznych, stwierdzając, że zarzucane kategorie zachowań w związku z wymianą informacji stanowią naruszenia ze względu na cel, które mogą być częścią jednolitego i ciągłego naruszenia. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych przez Komisję poprzez stwierdzenie, że skarżący brali udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu ze względu na cel:

—

Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd w ustaleniach faktycznych, stwierdzając, że zarzucane kategorie zachowań w związku z wymianą informacji stanowią naruszenia ze względu na cel, które mogą być częścią jednolitego i ciągłego naruszenia.

| — | Komisja nie przeprowadziła analizy niezbędnej dla ustalenia, iż doszło do naruszenia ze względu na cel w odniesieniu do zarzucanych kategorii zachowań związanych z koordynacją. |
| --- | --- |

—

Komisja nie przeprowadziła analizy niezbędnej dla ustalenia, iż doszło do naruszenia ze względu na cel w odniesieniu do zarzucanych kategorii zachowań związanych z koordynacją.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych przez Komisję poprzez stwierdzenie, że skarżący brali udział w całościowym planie i że ich udział miał charakter ciągły.






  — | Komisja nie wykazała, że skarżący brali udział w całościowym planie lub że mieli o nim wiedzę. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych przez Komisję poprzez stwierdzenie, że skarżący brali udział w całościowym planie i że ich udział miał charakter ciągły.

—

Komisja nie wykazała, że skarżący brali udział w całościowym planie lub że mieli o nim wiedzę.

| — | Komisja nie wykazała, że pierwszy lub drugi skarżący brał udział w naruszeniu ciągłym. |
| --- | --- |

—

Komisja nie wykazała, że pierwszy lub drugi skarżący brał udział w naruszeniu ciągłym.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa przez Komisję poprzez przyjęcie, że drugi skarżący miał wiedzę o pewnych informacjach.






  — | Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd w ustaleniach faktycznych, przyjmując, że przedsiębiorstwa miały wiedzę o wszystkich informacjach zawartych w czacie Bloomberga poprzez sam fakt zalogowania się na tym czacie. W konsekwencji Komisja błędnie zinterpretowała istniejące orzecznictwo bądź nadmiernie rozszerzyła jego stosowanie. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa przez Komisję poprzez przyjęcie, że drugi skarżący miał wiedzę o pewnych informacjach.

—

Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd w ustaleniach faktycznych, przyjmując, że przedsiębiorstwa miały wiedzę o wszystkich informacjach zawartych w czacie Bloomberga poprzez sam fakt zalogowania się na tym czacie. W konsekwencji Komisja błędnie zinterpretowała istniejące orzecznictwo bądź nadmiernie rozszerzyła jego stosowanie.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa i popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych przez Komisję przy obliczaniu kwoty grzywny.






  — | Komisja w niedopuszczalny sposób odstąpiła od wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, ponieważ w obliczeniach nie uwzględniła wartości sprzedaży opartej na ostatnim pełnym roku zarzucanego naruszenia. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa i popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych przez Komisję przy obliczaniu kwoty grzywny.

—

Komisja w niedopuszczalny sposób odstąpiła od wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, ponieważ w obliczeniach nie uwzględniła wartości sprzedaży opartej na ostatnim pełnym roku zarzucanego naruszenia.

| — | Komisja naruszyła zasadę równego traktowania przy ustalaniu współczynnika konkretnego efektu odstraszającego. |
| --- | --- |

—

Komisja naruszyła zasadę równego traktowania przy ustalaniu współczynnika konkretnego efektu odstraszającego.

| — | Komisja w niedopuszczalny sposób odstąpiła od wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, ponieważ nie posłużyła się najlepszymi dostępnymi danymi przy obliczaniu wartości sprzedaży. |
| --- | --- |

—

Komisja w niedopuszczalny sposób odstąpiła od wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, ponieważ nie posłużyła się najlepszymi dostępnymi danymi przy obliczaniu wartości sprzedaży.

| — | Komisja popełniła błędy w ocenie, uwzględniając okoliczności obciążające i łagodzące. |
| --- | --- |

—

Komisja popełniła błędy w ocenie, uwzględniając okoliczności obciążające i łagodzące.

| — | Komisja popełniła oczywiste błędy w ustaleniach faktycznych, oceniając czas trwania zarzucanego naruszenia. |
| --- | --- |

—

Komisja popełniła oczywiste błędy w ustaleniach faktycznych, oceniając czas trwania zarzucanego naruszenia.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/34 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/34

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Société générale i in. / SRB

(Sprawa T-387/21)

(2021/C 338/43)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Société générale (Paryż, Francja), Crédit du Nord (Lille, Francja) i SG Option Europe (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

| — | stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

| — | stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że następujące przepisy rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego nie mogą być stosowane:






  — | art. 69 ust. 1, art. 69 ust. 2, art. 70 ust. 1 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM; |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że następujące przepisy rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego nie mogą być stosowane:

—

art. 69 ust. 1, art. 69 ust. 2, art. 70 ust. 1 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM;

| — | art. 4 ust. 2, art. 6 i art. 7 rozporządzenia delegowanego, a także załącznika I do tego rozporządzenia; |
| --- | --- |

—

art. 4 ust. 2, art. 6 i art. 7 rozporządzenia delegowanego, a także załącznika I do tego rozporządzenia;

| — | art. 4 rozporządzenia wykonawczego; |
| --- | --- |

—

art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

| — | obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-383/21, Banque postale / SRB, lub podobne do nich.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/35 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/35

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Crédit agricole i in. / SRB

(Sprawa T-388/21)

(2021/C 338/44)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Crédit agricole SA (Montrouge, Francja) i 48 innych skarżących (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

| — | Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:






  — | art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM; |
| --- | --- | --- |

—

Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:

—

art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM;

| — | art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego; |
| --- | --- |

—

art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego;

| — | art. 4 rozporządzenia wykonawczego |
| --- | --- |

—

art. 4 rozporządzenia wykonawczego

| — | Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/35 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/35

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BNP Paribas / SRB

(Sprawa T-397/21)

(2021/C 338/45)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

| — | Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:






  — | art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM; |
| --- | --- | --- |

—

Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:

—

art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM;

| — | art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego; |
| --- | --- |

—

art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego;

| — | art. 4 rozporządzenia wykonawczego |
| --- | --- |

—

art. 4 rozporządzenia wykonawczego

| — | Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/36 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/36

---

Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – Ryanair i Ryanair Sun / Komisja

(Sprawa T-398/21)

(2021/C 338/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia), Ryanair Sun S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: F.-C. Laprévote, E. Vahida, V. Blanc, S. Rating i I.-G Metaxas-Maranghidis, lawyers)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną w dniu 22 grudnia 2020 r. decyzji w przedmiocie pomocy państwa SA.59158 – Polska – COVID-19 – Pomoc dla LOT (1), oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną w dniu 22 grudnia 2020 r. decyzji w przedmiocie pomocy państwa SA.59158 – Polska – COVID-19 – Pomoc dla LOT (1), oraz

| — | nakazanie pozwanej pokrycia kosztów. |
| --- | --- |

—

nakazanie pozwanej pokrycia kosztów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana nieprawidłowo zastosowała Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19. W szczególności skarżąca twierdzi, że pozwana nie wykazała tego, że LOT kwalifikuje się do objęcia przewidzianą w Tymczasowych ramach pomocą na dokapitalizowanie oraz nie oceniła tego, czy oprócz tego dokapitalizowania dostępne są bardziej odpowiednie i wprowadzające mniejsze zakłócenia środki. Skarżąca twierdzi też, że pozwana przeprowadziła błędną analizę proporcjonalności kwoty dokapitalizowania, wynagrodzenia pomocy i warunków wycofania się państwa, jak również elementów pomocy dotyczących sposobu zarządzania i zapobiegania nadmiernym zakłóceniom konkurencji. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana nieprawidłowo zastosowała Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19. W szczególności skarżąca twierdzi, że pozwana nie wykazała tego, że LOT kwalifikuje się do objęcia przewidzianą w Tymczasowych ramach pomocą na dokapitalizowanie oraz nie oceniła tego, czy oprócz tego dokapitalizowania dostępne są bardziej odpowiednie i wprowadzające mniejsze zakłócenia środki. Skarżąca twierdzi też, że pozwana przeprowadziła błędną analizę proporcjonalności kwoty dokapitalizowania, wynagrodzenia pomocy i warunków wycofania się państwa, jak również elementów pomocy dotyczących sposobu zarządzania i zapobiegania nadmiernym zakłóceniom konkurencji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana nieprawidłowo zastosowała art. 107 ust. 3 b) TFUE uznając, iż postanowienie to może stanowić uzasadniającą pomoc podstawę prawną. Skarżąca twierdzi też, że pozwana nie wykazała tego, iż ta pomoc jest konieczna, odpowiednia i proporcjonalna do celu polegającego na zaradzeniu poważnym problemom polskiej gospodarki i nie zastosowała tzw. „kryterium wyważenia” czyli nie wyważyła spodziewanych pozytywnych skutków pomocy polegających na realizacji celów określonych w art. 107 ust. 3 b) TFUE z jej negatywnymi skutkami polegającymi na zakłóceniu konkurencji i wpływie na wymianę handlową między państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana nieprawidłowo zastosowała art. 107 ust. 3 b) TFUE uznając, iż postanowienie to może stanowić uzasadniającą pomoc podstawę prawną. Skarżąca twierdzi też, że pozwana nie wykazała tego, iż ta pomoc jest konieczna, odpowiednia i proporcjonalna do celu polegającego na zaradzeniu poważnym problemom polskiej gospodarki i nie zastosowała tzw. „kryterium wyważenia” czyli nie wyważyła spodziewanych pozytywnych skutków pomocy polegających na realizacji celów określonych w art. 107 ust. 3 b) TFUE z jej negatywnymi skutkami polegającymi na zakłóceniu konkurencji i wpływie na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana w zaskarżonej decyzji dopuściła się naruszenia postanowień TFUE oraz ogólnych zasad prawa unijnego, które leżą u podstaw liberalizacji unijnego transportu powietrznego począwszy od końca lat 80 (czyli niedyskryminacji i swobody świadczenia usług, mających zastosowanie do transportu powietrznego na mocy rozporządzenia nr 1008/2008 (2) – oraz swobody przedsiębiorczości). |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana w zaskarżonej decyzji dopuściła się naruszenia postanowień TFUE oraz ogólnych zasad prawa unijnego, które leżą u podstaw liberalizacji unijnego transportu powietrznego począwszy od końca lat 80 (czyli niedyskryminacji i swobody świadczenia usług, mających zastosowanie do transportu powietrznego na mocy rozporządzenia nr 1008/2008 (2) – oraz swobody przedsiębiorczości).

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana pomimo istnienia poważnych trudności nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego i dopuściła się naruszenia praw proceduralnych skarżącej. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana pomimo istnienia poważnych trudności nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego i dopuściła się naruszenia praw proceduralnych skarżącej.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia.

---

(1)  Dz.U. 2021 C 260, s. 10-11.

(2)  Regulation (EC) No 1008/2008 of the European Parliament and of the Council of 24 September 2008 on common rules for the operation of air services in the Community (Recast) (Text with EEA relevance) (OJ 2008 L 293, p. 3–20).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/37 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/37

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – KN / Parlament

(Sprawa T-401/21)

(2021/C 338/47)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: KN (przedstawiciele: adwokaci M. Casado García Hirschfeld i M. Aboudi)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, oszacowaną ex æquo et bono na kwotę 100 000 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, oszacowaną ex æquo et bono na kwotę 100 000 EUR;

| — | obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący podnosi dwa zarzuty na poparcie skargi na decyzję Parlamentu Europejskiego z dnia 28 kwietnia 2021 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2019, sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny [2020/2145(DEC)] i rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 29 kwietnia 2021 r. zawierającą uwagi, które stanowią integralną część wspomnianej decyzji.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 TFUE, art. 1 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 4 i 5 rozporządzenia 2018/1725 (1) i naruszenia zasady poufności postępowań dyscyplinarnych i informacji sądowych oraz art. 10 rozporządzenia nr 883/2013 (2). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 TFUE, art. 1 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 4 i 5 rozporządzenia 2018/1725 (1) i naruszenia zasady poufności postępowań dyscyplinarnych i informacji sądowych oraz art. 10 rozporządzenia nr 883/2013 (2).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do domniemania niewinności, zasady dobrej administracji i zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do domniemania niewinności, zasady dobrej administracji i zasady proporcjonalności.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013, L 248, s. 1).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/38 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/38

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Dexia Crédit Local / SRB

(Sprawa T-405/21)

(2021/C 338/48)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Dexia Crédit Local (Paryż, Francja) (przedstawiciele: H. Gilliams i J.-M. Gollier, avocats)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji o numerze referencyjnym SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji o numerze referencyjnym SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji;

| — | Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 69 rozporządzenia nr 806/2014 w drodze wydanej decyzji w zakresie, w jakim ustala ona odnośny poziom na 2021 r. na jedną ósmą 1,35 % pokrytych depozytów. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 69 rozporządzenia nr 806/2014 w drodze wydanej decyzji w zakresie, w jakim ustala ona odnośny poziom na 2021 r. na jedną ósmą 1,35 % pokrytych depozytów.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący bezprawności rozporządzenia delegowanego nr 2015/63:






  — | z powodu naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ obliczenie składek ex ante na SRF, po pierwsze, nie było adekwatne do celów rozporządzenia nr 806/2014, po drugie, nie uwzględnia ono tego, że skarżąca jest instytucją kredytową upłynniania portfela, która korzysta z gwarancji publicznej i w stosunku do której co do zasady nie dojdzie do skorzystania z SRF, po trzecie, czyni droższą jej uporządkowaną likwidację; |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący bezprawności rozporządzenia delegowanego nr 2015/63:

—

z powodu naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ obliczenie składek ex ante na SRF, po pierwsze, nie było adekwatne do celów rozporządzenia nr 806/2014, po drugie, nie uwzględnia ono tego, że skarżąca jest instytucją kredytową upłynniania portfela, która korzysta z gwarancji publicznej i w stosunku do której co do zasady nie dojdzie do skorzystania z SRF, po trzecie, czyni droższą jej uporządkowaną likwidację;

| — | z powodu naruszenia zasady równego traktowania, ponieważ traktuje ono w sposób identyczny instytucje upłynniające portfel objęte gwarancją publiczną i instytucje czynne. |
| --- | --- |

—

z powodu naruszenia zasady równego traktowania, ponieważ traktuje ono w sposób identyczny instytucje upłynniające portfel objęte gwarancją publiczną i instytucje czynne.

| 3. | Zarzut trzeci, pomocniczy, dotyczy naruszenia przez SRB zasad proporcjonalności i równego traktowania z tych samych powodów, co przedstawione w drugim zarzucie, ponieważ SRB nie przestrzegała tych zasad stosując wobec skarżącej bez dostosowania przepisy rozporządzenia delegowanego nr 2015/63. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, pomocniczy, dotyczy naruszenia przez SRB zasad proporcjonalności i równego traktowania z tych samych powodów, co przedstawione w drugim zarzucie, ponieważ SRB nie przestrzegała tych zasad stosując wobec skarżącej bez dostosowania przepisy rozporządzenia delegowanego nr 2015/63.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczy braku przejrzystości i braku uzasadnienia, ponieważ przedstawione informacje nie pozwalają na rzeczywiste wykonanie prawa do obrony. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczy braku przejrzystości i braku uzasadnienia, ponieważ przedstawione informacje nie pozwalają na rzeczywiste wykonanie prawa do obrony.

| 5. | Zarzut piąty dotyczy braku podstawy prawnej art. 5, 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014, ponieważ zostały one przyjęte na podstawie art. 114 TFUE, podczas gdy nie chodzi o zbliżanie prawodawstwa. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczy braku podstawy prawnej art. 5, 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014, ponieważ zostały one przyjęte na podstawie art. 114 TFUE, podczas gdy nie chodzi o zbliżanie prawodawstwa.

| 6. | Zarzut szósty dotyczy podstawy prawnej art. 5, 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014, ponieważ zostały one przyjęte na podstawie art. 114 TFUE, podczas gdy chodzi o przepisy podatkowe. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczy podstawy prawnej art. 5, 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014, ponieważ zostały one przyjęte na podstawie art. 114 TFUE, podczas gdy chodzi o przepisy podatkowe.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/39 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/39

---

Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. – Credit Suisse Group i Credit Suisse Securities (Europe) / Komisja

(Sprawa T-406/21)

(2021/C 338/49)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Credit Suisse Group AG (Zurych, Szwajcaria), Credit Suisse Securities (Europe) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci R. Wesseling i F. ten Have)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2021) 2871 z dnia 28 kwietnia 2021 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.40346 – Obligacje SSA) (zwanej dalej „decyzją”); tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d) decyzji; tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności części art. 1 lit. d) w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że wymiana informacji w zakresie ustalania cen ogranicza konkurencję ze względu na cel lub, że skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu w odniesieniu do całego okresu, o którym mowa w tym artykule; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2021) 2871 z dnia 28 kwietnia 2021 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.40346 – Obligacje SSA) (zwanej dalej „decyzją”); tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d) decyzji; tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności części art. 1 lit. d) w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że wymiana informacji w zakresie ustalania cen ogranicza konkurencję ze względu na cel lub, że skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu w odniesieniu do całego okresu, o którym mowa w tym artykule;

| — | stwierdzenie nieważności art. 2 lit. d) decyzji; tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności części art. 2 lit. d) decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 2 lit. d) decyzji; tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności części art. 2 lit. d) decyzji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania lub tytułem żądania ewentualnego odpowiednią częścią kosztów poniesionych przez skarżące. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania lub tytułem żądania ewentualnego odpowiednią częścią kosztów poniesionych przez skarżące.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 101 TFUE przez Komisję i przedstawienia przez nią niewystarczającego uzasadnienia poprzez uznanie, że skarżący uczestniczyli w zachowaniu, które zmierza do ograniczenia lub zakłócenia konkurencji. W szczególności,






  — | Komisja naruszyła art. 101 TFUE poprzez nieuwzględnienie w wystarczającym stopniu właściwego kontekstu prawnego i gospodarczego i nie spełniła ciążącego na niej obowiązku wykazania, że zachowanie rozpatrywane w decyzji ogranicza konkurencję ze względu na cel; |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 101 TFUE przez Komisję i przedstawienia przez nią niewystarczającego uzasadnienia poprzez uznanie, że skarżący uczestniczyli w zachowaniu, które zmierza do ograniczenia lub zakłócenia konkurencji. W szczególności,

—

Komisja naruszyła art. 101 TFUE poprzez nieuwzględnienie w wystarczającym stopniu właściwego kontekstu prawnego i gospodarczego i nie spełniła ciążącego na niej obowiązku wykazania, że zachowanie rozpatrywane w decyzji ogranicza konkurencję ze względu na cel;

| — | posiłkowo, Komisja naruszyła art. 101 TFUE poprzez stwierdzenie, że wymiana informacji w zakresie ustalania cen ogranicza konkurencję ze względu na cel; |
| --- | --- |

—

posiłkowo, Komisja naruszyła art. 101 TFUE poprzez stwierdzenie, że wymiana informacji w zakresie ustalania cen ogranicza konkurencję ze względu na cel;

| — | w odniesieniu do wymiany informacji w zakresie ustalania cen Komisja naruszyła prawo poprzez zastąpienie oceny, czy zachowanie ogranicza konkurencję ze względu na cel oceną, czy jako ograniczenie akcesoryjne zachowanie nie jest objęte zakresem art. 101 TFUE. |
| --- | --- |

—

w odniesieniu do wymiany informacji w zakresie ustalania cen Komisja naruszyła prawo poprzez zastąpienie oceny, czy zachowanie ogranicza konkurencję ze względu na cel oceną, czy jako ograniczenie akcesoryjne zachowanie nie jest objęte zakresem art. 101 TFUE.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Komisję art. 101 TFUE poprzez błędne zastosowanie pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia. W szczególności:






  — | Komisja nie wykazała i nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, że częsta wymiana informacji za pośrednictwem wielostronnych, ciągłych czatów, której to praktyki zaprzestano w lutym 2013 r. oraz sporadyczna, dwustronna wymiana informacji, która nastąpiła po lutym 2013 r., były częścią całościowego planu służącego realizacji wspólnego celu; |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Komisję art. 101 TFUE poprzez błędne zastosowanie pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia. W szczególności:

—

Komisja nie wykazała i nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, że częsta wymiana informacji za pośrednictwem wielostronnych, ciągłych czatów, której to praktyki zaprzestano w lutym 2013 r. oraz sporadyczna, dwustronna wymiana informacji, która nastąpiła po lutym 2013 r., były częścią całościowego planu służącego realizacji wspólnego celu;

| — | Komisja nie wykazuje i nie przedstawia wystarczającego uzasadnienia, że skarżący wiedzieli lub powinni byli wiedzieć o dwustronnej wymianie informacji pomiędzy innymi przedsiębiorstwami handlowymi począwszy od lutego 2013 r., lub mogli ją rozsądnie przewidzieć; |
| --- | --- |

—

Komisja nie wykazuje i nie przedstawia wystarczającego uzasadnienia, że skarżący wiedzieli lub powinni byli wiedzieć o dwustronnej wymianie informacji pomiędzy innymi przedsiębiorstwami handlowymi począwszy od lutego 2013 r., lub mogli ją rozsądnie przewidzieć;

| — | W decyzji nie wykazano i nie przedstawiono wystarczającego uzasadnienia decyzja, że podnoszone naruszenie było ciągłe; |
| --- | --- |

—

W decyzji nie wykazano i nie przedstawiono wystarczającego uzasadnienia decyzja, że podnoszone naruszenie było ciągłe;

| — | W decyzji nie wykazano istnienia jednolitego i ciągłego naruszenia w odniesieniu do całego okresu, o którym mowa w art. 1 lit. d) decyzji. |
| --- | --- |

—

W decyzji nie wykazano istnienia jednolitego i ciągłego naruszenia w odniesieniu do całego okresu, o którym mowa w art. 1 lit. d) decyzji.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący tego, że metodyka Komisji w zakresie grzywien narusza art. 23 rozporządzenia 1/2003 (1), wytyczne Komisji w sprawie grzywien (2) i obowiązek uzasadnienia. W szczególności:






  — | Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, aby umożliwić skarżącym ocenę, czy metodyka w zakresie grzywien jest obarczona błędem; |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący tego, że metodyka Komisji w zakresie grzywien narusza art. 23 rozporządzenia 1/2003 (1), wytyczne Komisji w sprawie grzywien (2) i obowiązek uzasadnienia. W szczególności:

—

Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, aby umożliwić skarżącym ocenę, czy metodyka w zakresie grzywien jest obarczona błędem;

| — | Komisja przyjmuje zastępczą wartość sprzedaży, która w znaczący sposób zawyża wartość sprzedaży skarżących, a zatem gospodarcze znaczenie podnoszonego naruszenia, odstępując od pojęcia „wartości sprzedaży” zawartego w wytycznych w sprawie grzywien z 2006 r.; |
| --- | --- |

—

Komisja przyjmuje zastępczą wartość sprzedaży, która w znaczący sposób zawyża wartość sprzedaży skarżących, a zatem gospodarcze znaczenie podnoszonego naruszenia, odstępując od pojęcia „wartości sprzedaży” zawartego w wytycznych w sprawie grzywien z 2006 r.;

| — | grzywna nałożona na skarżących w znaczący sposób zawyża wagę podnoszonego naruszenia; |
| --- | --- |

—

grzywna nałożona na skarżących w znaczący sposób zawyża wagę podnoszonego naruszenia;

| — | grzywna nałożona na skarżących obejmuje okres, w którym nie uczestniczyli oni w podnoszonym naruszeniu. |
| --- | --- |

—

grzywna nałożona na skarżących obejmuje okres, w którym nie uczestniczyli oni w podnoszonym naruszeniu.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

(2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2) (zwane dalej „wytycznymi w sprawie grzywien”).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/40 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/40

---

Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – PB / Komisja

(Sprawa T-407/21)

(2021/C 338/50)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: PB (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;
  i w związku z tym |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

i w związku z tym

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 maja 2021 r., doręczonej w dniu 10 maja 2021 r., w sprawie odzyskania odpowiednio (i) 4 241 507 EUR (zamówienie TACIS/2006/101–510) (kwota główna) lub 4 674 256,92 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.) oraz (ii) 1 197 055,86 EUR (zamówienie CARDS/2008/166–429) (kwota główna) lub 1 298 608,85 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.), od których należy odjąć 399 825 EUR; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 maja 2021 r., doręczonej w dniu 10 maja 2021 r., w sprawie odzyskania odpowiednio (i) 4 241 507 EUR (zamówienie TACIS/2006/101–510) (kwota główna) lub 4 674 256,92 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.) oraz (ii) 1 197 055,86 EUR (zamówienie CARDS/2008/166–429) (kwota główna) lub 1 298 608,85 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.), od których należy odjąć 399 825 EUR;

| — | nakazanie zwrotu wszelkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tej decyzji, wraz z odsetkami za zwłokę według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o 7 punktów; |
| --- | --- |

—

nakazanie zwrotu wszelkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tej decyzji, wraz z odsetkami za zwłokę według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o 7 punktów;

| — | nakazanie zapłaty 10 000 EUR tytułem odszkodowania, z zastrzeżeniem możliwości zmiany; |
| --- | --- |

—

nakazanie zapłaty 10 000 EUR tytułem odszkodowania, z zastrzeżeniem możliwości zmiany;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia finansowego, ponieważ Komisji nie przysługuje wobec skarżącego żadna wierzytelność, a w każdym razie żadna pewna wierzytelność. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia finansowego, ponieważ Komisji nie przysługuje wobec skarżącego żadna wierzytelność, a w każdym razie żadna pewna wierzytelność.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych, obowiązku staranności i zasady bezstronności, przewidzianych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżący podnosi, że w zaskarżonej decyzji, w celu uzasadnienia wszczęcia procedury odzyskania należności, Komisja wskazała, iż nie zastosował się on do noty obciążeniowej, ponaglenia i wezwania do zapłaty. Czyniąc to, pozwana nie wspomniała jednak, po pierwsze, że skarżący je zakwestionował, a po drugie, że sąd belgijski uznał się za właściwy do rozpoznania powództwa wniesionego do tego sądu przez HB w kontekście dwóch umów. Skarżący dodaje, że pozwana uchybiła również ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła powodów, które skłoniły ją w tym przypadku do podjęcia takiej decyzji. Wreszcie, skarżący uważa, że Komisja nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych elementów niniejszej sprawy. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych, obowiązku staranności i zasady bezstronności, przewidzianych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżący podnosi, że w zaskarżonej decyzji, w celu uzasadnienia wszczęcia procedury odzyskania należności, Komisja wskazała, iż nie zastosował się on do noty obciążeniowej, ponaglenia i wezwania do zapłaty. Czyniąc to, pozwana nie wspomniała jednak, po pierwsze, że skarżący je zakwestionował, a po drugie, że sąd belgijski uznał się za właściwy do rozpoznania powództwa wniesionego do tego sądu przez HB w kontekście dwóch umów. Skarżący dodaje, że pozwana uchybiła również ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła powodów, które skłoniły ją w tym przypadku do podjęcia takiej decyzji. Wreszcie, skarżący uważa, że Komisja nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych elementów niniejszej sprawy.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący braku kompetencji Komisji do wydawania decyzji stanowiących tytuł egzekucyjny, braku podstawy prawnej i oczywistego błędu w ocenie. Skarżący podnosi, że Komisja nie była uprawniona do wydania dwóch decyzji stanowiących tytuł egzekucyjny w celu odzyskania wierzytelności, którą – jak twierdzi Komisja – ma ona wobec podmiotu gospodarczego, którym zarządza skarżący i który uważa ona za odpowiedzialny solidarnie, z uwagi na brak w umowie między nimi klauzuli arbitrażowej przyznającej sądom Unii właściwość do rozstrzygania sporów powstałych między nimi w dziedzinie zobowiązań umownych. Otóż skarżący uważa, że jeżeli Komisja nie jest uprawniona do wydania dwóch decyzji dotyczących tego podmiotu gospodarczego, to nie może być również uprawniona do wydania decyzji w stosunku do niego, ponieważ podstawa jego powództwa ma charakter umowny. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący braku kompetencji Komisji do wydawania decyzji stanowiących tytuł egzekucyjny, braku podstawy prawnej i oczywistego błędu w ocenie. Skarżący podnosi, że Komisja nie była uprawniona do wydania dwóch decyzji stanowiących tytuł egzekucyjny w celu odzyskania wierzytelności, którą – jak twierdzi Komisja – ma ona wobec podmiotu gospodarczego, którym zarządza skarżący i który uważa ona za odpowiedzialny solidarnie, z uwagi na brak w umowie między nimi klauzuli arbitrażowej przyznającej sądom Unii właściwość do rozstrzygania sporów powstałych między nimi w dziedzinie zobowiązań umownych. Otóż skarżący uważa, że jeżeli Komisja nie jest uprawniona do wydania dwóch decyzji dotyczących tego podmiotu gospodarczego, to nie może być również uprawniona do wydania decyzji w stosunku do niego, ponieważ podstawa jego powództwa ma charakter umowny.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/41 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/41

---

Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – HB / Komisja

(Sprawa T-408/21)

(2021/C 338/51)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: HB (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;
  i w związku z tym |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

i w związku z tym

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 maja 2021 r., doręczonych w dniu 10 maja 2021 r., w sprawie odzyskania odpowiednio (i) 4 241 507 EUR (zamówienie TACIS/2006/101–510) (kwota główna) lub 4 674 256,92 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.) oraz (ii) 1 197 055,86 EUR (zamówienie CARDS/2008/166–429) (kwota główna) lub 1 298 608,85 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.), od których należy odjąć 399 825 EUR; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 maja 2021 r., doręczonych w dniu 10 maja 2021 r., w sprawie odzyskania odpowiednio (i) 4 241 507 EUR (zamówienie TACIS/2006/101–510) (kwota główna) lub 4 674 256,92 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.) oraz (ii) 1 197 055,86 EUR (zamówienie CARDS/2008/166–429) (kwota główna) lub 1 298 608,85 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.), od których należy odjąć 399 825 EUR;

| — | nakazanie zwrotu wszelkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tych decyzji, wraz z odsetkami za zwłokę według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o 7 punktów; |
| --- | --- |

—

nakazanie zwrotu wszelkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tych decyzji, wraz z odsetkami za zwłokę według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o 7 punktów;

| — | nakazanie zapłaty symbolicznego 1 EUR tytułem odszkodowania, z zastrzeżeniem możliwości zmiany; |
| --- | --- |

—

nakazanie zapłaty symbolicznego 1 EUR tytułem odszkodowania, z zastrzeżeniem możliwości zmiany;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji do wydania zaskarżonych decyzji, braku podstawy prawnej i naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań. Skarżąca uważa, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonych decyzji stanowiących tytuł egzekucyjny w celu odzyskania wierzytelności, którą – jak twierdzi Komisja – ma ona wobec skarżącej, z uwagi na brak w umowie między nimi klauzuli arbitrażowej przyznającej sądom Unii właściwość do rozstrzygania sporów powstałych między nimi w dziedzinie zobowiązań umownych. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji do wydania zaskarżonych decyzji, braku podstawy prawnej i naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań. Skarżąca uważa, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonych decyzji stanowiących tytuł egzekucyjny w celu odzyskania wierzytelności, którą – jak twierdzi Komisja – ma ona wobec skarżącej, z uwagi na brak w umowie między nimi klauzuli arbitrażowej przyznającej sądom Unii właściwość do rozstrzygania sporów powstałych między nimi w dziedzinie zobowiązań umownych.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia finansowego, ponieważ Komisji nie przysługuje wobec skarżącej żadna wierzytelność, a w każdym razie żadna pewna wierzytelność. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia finansowego, ponieważ Komisji nie przysługuje wobec skarżącej żadna wierzytelność, a w każdym razie żadna pewna wierzytelność.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych, obowiązku staranności i zasady bezstronności, przewidzianych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżąca podnosi, że w zaskarżonych decyzjach, w celu uzasadnienia wszczęcia procedury odzyskania należności, Komisja wskazała, iż skarżąca nie zastosowała się do noty obciążeniowej, ponaglenia i wezwania do zapłaty. Czyniąc to, pozwana nie wspomniała jednak, po pierwsze, że skarżąca je zakwestionowała, a po drugie, że sąd belgijski uznał się za właściwy do rozpoznania powództwa wniesionego do tego sądu w kontekście dwóch umów. Skarżąca dodaje, że pozwana uchybiła również ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła powodów, które skłoniły ją w tym przypadku do postąpienia w ten sposób. Wreszcie, skarżąca uważa, że Komisja nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych elementów niniejszej sprawy. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych, obowiązku staranności i zasady bezstronności, przewidzianych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżąca podnosi, że w zaskarżonych decyzjach, w celu uzasadnienia wszczęcia procedury odzyskania należności, Komisja wskazała, iż skarżąca nie zastosowała się do noty obciążeniowej, ponaglenia i wezwania do zapłaty. Czyniąc to, pozwana nie wspomniała jednak, po pierwsze, że skarżąca je zakwestionowała, a po drugie, że sąd belgijski uznał się za właściwy do rozpoznania powództwa wniesionego do tego sądu w kontekście dwóch umów. Skarżąca dodaje, że pozwana uchybiła również ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła powodów, które skłoniły ją w tym przypadku do postąpienia w ten sposób. Wreszcie, skarżąca uważa, że Komisja nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych elementów niniejszej sprawy.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/42 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/42

---

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2021 r. – Alauzun i in. / Komisja i EMA

(Sprawa T-418/21)

(2021/C 338/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Virginie Alauzun (Saint-Cannat, Francja) i 774 innych skarżących (przedstawiciel: F. Di Vizio, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska, Europejska Agencja Leków (EMA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 31 maja 2021 r. EMEA/H/C/005735/II/0030 z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i braku uzasadnienia w ramach warunkowego dopuszczenia do obrotu; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 31 maja 2021 r. EMEA/H/C/005735/II/0030 z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i braku uzasadnienia w ramach warunkowego dopuszczenia do obrotu;

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności opinii komitetu ds. produktów leczniczych stosowanych u ludzi Europejskiej Agencji Leków (EMA), wydanej w dniu 28 maja 2021 r., w której EMA zaleciła warunkowe dopuszczenie do obrotu szczepionki Comirnaty produkowanej przez BioNTech i Pfizer; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności opinii komitetu ds. produktów leczniczych stosowanych u ludzi Europejskiej Agencji Leków (EMA), wydanej w dniu 28 maja 2021 r., w której EMA zaleciła warunkowe dopuszczenie do obrotu szczepionki Comirnaty produkowanej przez BioNTech i Pfizer;

| — | obciążenie EMA i Komisji wszystkimi kosztami poniesionymi przez skarżące. |
| --- | --- |

—

obciążenie EMA i Komisji wszystkimi kosztami poniesionymi przez skarżące.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi na decyzję Komisji z dnia 31 maja 2021 r. zmieniającą warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Comirnaty – Szczepionka mRNA (ze zmodyfikowanymi nukleozydami) przeciw COVID-19”, przyznane decyzją C(2020) 9598 final, skarżące podnoszą dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i braku uzasadnienia. Skarżące podnoszą w tym względzie, że w zaskarżonych decyzjach nie wykazano, iż przedmiotowa szczepionka jest objęta zakresem stosowania art. 2 i 4 rozporządzenia nr 507/2006 (1) lub spełnia wymogi przewidziane w tych przepisach. Zdaniem skarżących rozpatrywane warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie spełnia bowiem przesłanki stanu nadzwyczajnego lub choroby zagrażającej życiu członków zainteresowanej społeczności. Skarżące dodają, że wspomniane pozwolenie nie może też opierać się na pozytywnym stosunku korzyści do ryzyka ani stanowić odpowiedzi na niezaspokojone potrzeby medyczne. Wreszcie skarżące uważają, że korzyści dla zdrowia publicznego wynikające z zaskarżonego pozwolenia nie mogą przeważyć nad ryzykiem nieodłącznie związanym z faktem, że wymagane są jeszcze dodatkowe dane. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i braku uzasadnienia. Skarżące podnoszą w tym względzie, że w zaskarżonych decyzjach nie wykazano, iż przedmiotowa szczepionka jest objęta zakresem stosowania art. 2 i 4 rozporządzenia nr 507/2006 (1) lub spełnia wymogi przewidziane w tych przepisach. Zdaniem skarżących rozpatrywane warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie spełnia bowiem przesłanki stanu nadzwyczajnego lub choroby zagrażającej życiu członków zainteresowanej społeczności. Skarżące dodają, że wspomniane pozwolenie nie może też opierać się na pozytywnym stosunku korzyści do ryzyka ani stanowić odpowiedzi na niezaspokojone potrzeby medyczne. Wreszcie skarżące uważają, że korzyści dla zdrowia publicznego wynikające z zaskarżonego pozwolenia nie mogą przeważyć nad ryzykiem nieodłącznie związanym z faktem, że wymagane są jeszcze dodatkowe dane.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych, mianowicie prawa człowieka do integralności i prawa do życia, przewidzianych odpowiednio w art. 3 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych, mianowicie prawa człowieka do integralności i prawa do życia, przewidzianych odpowiednio w art. 3 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 507/2006 z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2006, L 92, s. 6).

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/43 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/43

---

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2021 r. – Cargolux / Komisja

(Sprawa T-420/21)

(2021/C 338/53)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cargolux Airlines International SA (Cargolux) (Sandweiler, Luksemburg) (przedstawiciele: G. Goeteyn i E. Aliende Rodríguez, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności w całości pisma Komisji do Cargolux z dnia 30 kwietnia 2021 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności w całości pisma Komisji do Cargolux z dnia 30 kwietnia 2021 r.;

| — | nakazanie Unii, reprezentowanej przez Komisję, na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE, naprawienia szkody poniesionej przez Cargolux z tego względu, że Komisja nie zapłaciła kwoty należnych odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych w wykonaniu wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r., Cargolux Airlines/Komisja (T-39/11), i w konsekwencji zasądzenie zapłaty następujących kwot zgodnie z art. 266 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 340 akapit drugi TFUE:






  a) | kwoty należnych odsetek za zwłokę, to jest odsetek od kwoty 39 900 000 EUR według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego operacji refinansowania z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %), powiększonej o 3,5 %, za okres od dnia 15 lutego 2011 r. do dnia 5 lutego 2016 r., co daje kwotę 8 075 972,03 EUR, lub – w przeciwnym razie – według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą; oraz |
| --- | --- | --- |

—

nakazanie Unii, reprezentowanej przez Komisję, na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE, naprawienia szkody poniesionej przez Cargolux z tego względu, że Komisja nie zapłaciła kwoty należnych odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych w wykonaniu wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r., Cargolux Airlines/Komisja (T-39/11), i w konsekwencji zasądzenie zapłaty następujących kwot zgodnie z art. 266 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 340 akapit drugi TFUE:

a)

kwoty należnych odsetek za zwłokę, to jest odsetek od kwoty 39 900 000 EUR według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego operacji refinansowania z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %), powiększonej o 3,5 %, za okres od dnia 15 lutego 2011 r. do dnia 5 lutego 2016 r., co daje kwotę 8 075 972,03 EUR, lub – w przeciwnym razie – według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą; oraz

| b) | kwoty należnych odsetek składanych, to jest odsetek od kwoty należnych odsetek za zwłokę wskazanych w lit. a) powyżej za okres od dnia 5 lutego 2016 r. do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję kwoty dochodzonej w lit. a) powyżej [lub w przypadku oddalenia przez Sąd wniosku Cargolux o to, aby termin zapłaty należnych odsetek składanych biegł od dnia 5 lutego 2016 r. – co najmniej za okres od dnia wniesienia niniejszej skargi do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję kwoty dochodzonej w lit. a) powyżej]), według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego operacji refinansowania z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %), powiększonej o 3,5 % (lub w przeciwnym razie według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą); |
| --- | --- |

b)

kwoty należnych odsetek składanych, to jest odsetek od kwoty należnych odsetek za zwłokę wskazanych w lit. a) powyżej za okres od dnia 5 lutego 2016 r. do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję kwoty dochodzonej w lit. a) powyżej [lub w przypadku oddalenia przez Sąd wniosku Cargolux o to, aby termin zapłaty należnych odsetek składanych biegł od dnia 5 lutego 2016 r. – co najmniej za okres od dnia wniesienia niniejszej skargi do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję kwoty dochodzonej w lit. a) powyżej]), według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego operacji refinansowania z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %), powiększonej o 3,5 % (lub w przeciwnym razie według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą);

| — | obciążenie Komisji całością kosztów poniesionych przez Cargolux w niniejszym postępowaniu. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji całością kosztów poniesionych przez Cargolux w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja doręczona pismem z dnia 30 kwietnia 2021 r. narusza prawo, w związku z czym należy stwierdzić jej nieważność w całości na podstawie art. 263 TFUE. Skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, iż wniosek Cargolux z dnia 2 lutego 2021 r. o zapłatę kwoty należnych odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych jest przedawniony i niedopuszczalny. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja doręczona pismem z dnia 30 kwietnia 2021 r. narusza prawo, w związku z czym należy stwierdzić jej nieważność w całości na podstawie art. 263 TFUE. Skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, iż wniosek Cargolux z dnia 2 lutego 2021 r. o zapłatę kwoty należnych odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych jest przedawniony i niedopuszczalny.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że naruszenie przez Komisję art. 266 akapit pierwszy TFUE skutkuje tym, iż Unia w ramach odpowiedzialności pozaumownej jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Cargolux odszkodowania w wysokości kwoty należnych odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych na podstawie art. 266 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 340 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że naruszenie przez Komisję art. 266 akapit pierwszy TFUE skutkuje tym, iż Unia w ramach odpowiedzialności pozaumownej jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Cargolux odszkodowania w wysokości kwoty należnych odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych na podstawie art. 266 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 340 akapit drugi TFUE.

---

| 23.8.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/44 |
| --- | --- | --- | --- |

23.8.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/44

---

Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2021 r. – Assaad / Rada

(Sprawa T-426/21)

(2021/C 338/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nizar Assaad (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: M. Lester, barrister, G. Martin i C. Enderby Smith, solicitors)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/751 z dnia 6 maja 2021 r. (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/743 z dnia 6 maja 2021 r. (2), które zmieniają wpis 36 w Załączniku I do decyzji Rady 2013/255/WPZiB oraz wpis 36 w Załączniku II do rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. (zwane dalej „zaskarżonymi aktami”) w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący twierdzi, że od 2011 r. Rada wielokrotnie stwierdzała, że skarżący nie jest osobą, której nazwisko zostało umieszczone we wpisie 36 wykazu dotyczącego stosowanych wobec Syrii unijnych środków ograniczających. W drodze zaskarżonych aktów Rada dążyła do odwrócenia tego stanowiska, i obecnie, bez żadnego uzasadnienia lub podstawy faktycznej lub prawnej, twierdzi, że nazwisko skarżącego było faktycznie umieszczone w wykazie od 2011 r. Podniesione przez skarżącego zarzuty nieważności kwestionują diametralną zmianę stanowiska Rady w zaskarżonych aktach jako opartą na licznych błędach w ocenie; mającą bezprawnie moc wsteczną i naruszającą zasadę pewności prawa; stanowiącą nadużycie i niewłaściwe wykorzystanie uprawnień Rady; oraz sprzeczną z zasadą powagi rzeczy osądzonej.

---

(1)  Dz. U. 2021, L 160, s. 115.

(2)  Dz. U. 2021, L 160, s. 1.

---