# Publicatieblad L 330/16 d

| | ISSN 1725-2598 |
| --- | --- |
| Publicatieblad
  van de Europese Unie | L 330 |
| | |
| Uitgave in de Nederlandse taal | Wetgeving | 48e jaargang16 december 2005 |

ISSN 1725-2598

Publicatieblad

van de Europese Unie

L 330

Uitgave in de Nederlandse taal

Wetgeving

48e jaargang16 december 2005

---

| Inhoud | | I   Besluiten waarvan de publicatie voorwaarde is voor de toepassing | Bladzijde |
| --- | --- | --- | --- |
| | * | Reglement nr. 25 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van al dan niet in voertuigstoelen ingebouwde hoofdsteunen | 1 |
| | * | Reglement nr. 26 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van voertuigen wat de naar buiten uitstekende delen ervan betreft | 26 |
| | * | Reglement nr. 28 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van geluidssignaalinrichtingen en van motorvoertuigen wat hun geluidssignalen betreft | 42 |
| | * | Reglement nr. 44 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van beveiligingssystemen voor kinderen aan boord van motorvoertuigen (kinderbeveiligingssystemen) | 56 |
| | * | Reglement nr. 105 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van voor het vervoer van gevaarlijke stoffen bestemde voertuigen wat de bijzondere constructiekenmerken ervan betreft | 158 |
| | * | Reglement nr. 112 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van koplichten van motorvoertuigen met asymmetrisch dimlicht en/of groot licht en voorzien van gloeilampen | 169 |
| | * | Reglement nr. 113 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van koplichten van motorvoertuigen met symmetrisch dimlicht en/of groot licht en voorzien van gloeilampen | 214 |

Inhoud

I   Besluiten waarvan de publicatie voorwaarde is voor de toepassing

Bladzijde

*

Reglement nr. 25 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van al dan niet in voertuigstoelen ingebouwde hoofdsteunen

1

*

Reglement nr. 26 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van voertuigen wat de naar buiten uitstekende delen ervan betreft

26

*

Reglement nr. 28 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van geluidssignaalinrichtingen en van motorvoertuigen wat hun geluidssignalen betreft

42

*

Reglement nr. 44 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van beveiligingssystemen voor kinderen aan boord van motorvoertuigen (kinderbeveiligingssystemen)

56

*

Reglement nr. 105 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van voor het vervoer van gevaarlijke stoffen bestemde voertuigen wat de bijzondere constructiekenmerken ervan betreft

158

*

Reglement nr. 112 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van koplichten van motorvoertuigen met asymmetrisch dimlicht en/of groot licht en voorzien van gloeilampen

169

*

Reglement nr. 113 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van koplichten van motorvoertuigen met symmetrisch dimlicht en/of groot licht en voorzien van gloeilampen

214

| NL | Besluiten waarvan de titels mager zijn gedrukt, zijn besluiten van dagelijks beheer die in het kader van het landbouwbeleid zijn genomen en die in het algemeen een beperkte geldigheidsduur hebben.
  Besluiten waarvan de titels vet zijn gedrukt en die worden voorafgegaan door een sterretje, zijn alle andere besluiten. |
| --- | --- |

NL

Besluiten waarvan de titels mager zijn gedrukt, zijn besluiten van dagelijks beheer die in het kader van het landbouwbeleid zijn genomen en die in het algemeen een beperkte geldigheidsduur hebben.

Besluiten waarvan de titels vet zijn gedrukt en die worden voorafgegaan door een sterretje, zijn alle andere besluiten.

---

I Besluiten waarvan de publicatie voorwaarde is voor de toepassing

| 16.12.2005 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | L 330/1 |
| --- | --- | --- | --- |

16.12.2005

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

L 330/1

---

Reglement nr. 25 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van al dan niet in voertuigstoelen ingebouwde hoofdsteunen (1)

1.   TOEPASSINGSGEBIED

Dit reglement is van toepassing op hoofdsteunen die overeenkomen met een van de in punt 2.2 hieronder gedefinieerde types (2).

1.1.1.   Het is niet van toepassing op hoofdsteunen die kunnen worden aangebracht op klapstoelen en zij- of achterwaarts gerichte stoelen.

1.1.2.   Het is van toepassing op de rugleuning zelf indien deze zo is ontworpen dat ze ook als hoofdsteun fungeert, zoals gedefinieerd in punt 2.2.

2.   DEFINITIES

In dit reglement wordt verstaan onder:

„voertuigtype”: een categorie motorvoertuigen die onderling niet verschillen op essentiële punten zoals:

2.1.1.   de contouren en binnenmaten van de carrosseriedelen die de passagiersruimte vormen;

2.1.2.   het type en de afmetingen van de stoelen;

2.1.3.   het type en de afmetingen van de hoofdsteunbevestiging en van de desbetreffende delen van de voertuigstructuur bij een direct aan de voertuigstructuur bevestigde hoofdsteun;

„hoofdsteun”: een inrichting die ten doel heeft de achterwaartse verplaatsing van het hoofd van een volwassen inzittende ten opzichte van zijn bovenlichaam te beperken om bij een ongeval het risico van nekwervelletsels bij die inzittende te verkleinen;

2.2.1.   „geïntegreerde hoofdsteun”: een hoofdsteun die door het bovenste deel van de rugleuning wordt gevormd. Hoofdsteunen die aan de definities van de punten 2.2.2 en 2.2.3 beantwoorden, maar die alleen met gebruik van gereedschap of na de gedeeltelijke of volledige verwijdering van de stoelbekleding kunnen worden losgemaakt van de stoel of de voertuigstructuur, beantwoorden aan deze definitie;

2.2.2.   „verwijderbare hoofdsteun”: een hoofdsteun die bestaat uit een onderdeel dat van de stoel kan worden losgemaakt en zodanig is ontworpen dat het in de leuningstructuur kan worden geschoven en actief kan worden vastgezet;

2.2.3.   „afzonderlijke hoofdsteun”: een hoofdsteun die bestaat uit een onderdeel dat van de stoel gescheiden is en zodanig is ontworpen dat het in de voertuigstructuur kan worden geschoven en/of actief kan worden vastgezet;

2.3.   „stoeltype”: een categorie stoelen die niet verschillen op het gebied van afmetingen, frame of vulling; afwerking en kleur mogen verschillen;

2.4.   „hoofdsteuntype”: een categorie hoofdsteunen die niet verschillen op het gebied van afmetingen, frame of vulling; afwerking, kleur en bekleding mogen verschillen;

2.5.   „referentiepunt” van de stoel („H-punt”) (zie bijlage 3 bij dit reglement): de plaats, in een verticaal vlak in lengterichting ten opzichte van de stoel, van de theoretische rotatieas tussen het been en de romp van een menselijk lichaam dat wordt weergegeven door een testpop;

2.6.   „referentielijn”: een rechte lijn die, hetzij op een testpop met het gewicht en de afmetingen van een volwassen man van het 50e percentiel, hetzij op een testpop met identieke eigenschappen, door het been-bekkengewricht en het nek-borstkasgewricht loopt. Op de testpop in bijlage 3 bij dit reglement is de referentielijn voor de bepaling van het H-punt van de stoel de lijn die is aangegeven in figuur 1 van het aanhangsel van die bijlage;

2.7.   „hoofdlijn”: een rechte lijn die door het zwaartepunt van het hoofd en door het nek-borstkasgewricht loopt. Wanneer het hoofd in rust is, ligt de hoofdlijn in het verlengde van de referentielijn;

2.8.   „klapstoel”: een extra stoel voor occasioneel gebruik, die gewoonlijk dichtgeklapt is;

„verstelsysteem”: een inrichting waarmee de stoel of een gedeelte ervan kan worden versteld om een stand te verkrijgen die aan het postuur van de inzittende is aangepast.

Deze inrichting biedt met name de volgende mogelijkheden:

2.9.1.   verplaatsing in lengterichting;

2.9.2.   verstelling in de hoogte;

2.9.3.   inclinatie;

2.10.   „verplaatsingssysteem”: een inrichting waarmee een stoel of een deel ervan kan worden verplaatst of gedraaid zonder vaste tussenstand, om de toegang tot de ruimte achter de stoel te vergemakkelijken;

3.   GOEDKEURINGSAANVRAAG

3.1.   De goedkeuringsaanvraag wordt door de houder van de handelsnaam of het handelsmerk van de stoel of de hoofdsteun dan wel door zijn gemachtigde vertegenwoordiger ingediend.

De aanvraag gaat vergezeld van de hierna genoemde documenten in drievoud:

3.2.1.   een gedetailleerde beschrijving van de hoofdsteun, waarbij met name de aard van de vullingsmaterialen wordt vermeld en, in voorkomend geval, de positie en specificaties van de beugels en bevestigingsdelen voor de stoeltypes waarvoor goedkeuring van de hoofdsteun wordt aangevraagd;

Bij een verwijderbare hoofdsteun (zie de definitie in punt 2.2.2):

3.2.2.1.   een gedetailleerde beschrijving van de stoeltypes waarvoor goedkeuring van de hoofdsteun wordt aangevraagd;

3.2.2.2.   identificatiegegevens van de voertuigtypes waarvoor de in punt 3.2.2.1 genoemde stoelen zijn bestemd;

Bij een afzonderlijke hoofdsteun (zie de definitie in punt 2.2.3):

3.2.3.1.   een gedetailleerde beschrijving van de plaats waar de hoofdsteun op de structuur moet worden bevestigd;

3.2.3.2.   identificatiegegevens van het voertuigtype waarvoor de hoofdsteunen zijn bestemd;

3.2.3.3.   maattekeningen van de kenmerkende delen van de structuur en de hoofdsteun. Op deze tekeningen moet de plaats voor het goedkeuringsnummer ten opzichte van de cirkel van het goedkeuringsmerk zijn aangegeven;

3.2.4.   maattekeningen van de kenmerkende delen van de stoel en de hoofdsteun. Op deze tekeningen moet de plaats voor het goedkeuringsnummer ten opzichte van de cirkel van het goedkeuringsmerk zijn aangegeven.

Bij de voor de uitvoering van de goedkeuringstests verantwoordelijke technische dienst wordt het volgende ingediend:

3.3.1.   Bij een geïntegreerde hoofdsteun (zie de definitie in punt 2.2.1), vier complete stoelen.

Bij een verwijderbare hoofdsteun (zie de definitie in punt 2.2.2):

3.3.2.1.   twee stoelen van elk type waarvoor de hoofdsteun is bestemd;

3.3.2.2.   4 + 2N hoofdsteunen, waarbij N het aantal stoeltypes is waarop de hoofdsteun moet worden gemonteerd.

3.3.3.   Bij een afzonderlijke hoofdsteun (zie de definitie in punt 2.2.3), drie hoofdsteunen en het desbetreffende deel van de voertuigstructuur, dan wel een compleet voertuig.

De voor de uitvoering van de goedkeuringstests verantwoordelijke technische dienst kan verzoeken:

3.4.1.   specifieke delen of specifieke monsters van de gebruikte materialen te bezorgen, en/of

3.4.2.   voertuigen van de in punt 3.2.2.2 genoemde types te presenteren.

4.   MARKERINGEN

Op de ter goedkeuring ingediende inrichtingen moet:

4.1.1.   duidelijk en onuitwisbaar de handelsnaam of het handelsmerk van de aanvrager zijn aangebracht;

4.1.2.   op een plaats die op de in punt 3.2.3.3 of 3.2.4 genoemde tekeningen is aangegeven, voldoende ruimte voor het goedkeuringsmerk zijn voorzien.

4.2.   Bij een geïntegreerde of verwijderbare hoofdsteun (zie de definities in de punten 2.2.1 en 2.2.2) mogen de in de punten 4.1.1 en 4.1.2 genoemde markeringen worden aangebracht op een label dat is aangebracht op een plaats die op de in punt 3.2.4 genoemde tekeningen is aangegeven.

5.   GOEDKEURING

5.1.   Als het hoofdsteuntype waarvoor krachtens dit reglement goedkeuring wordt aangevraagd, aan de voorschriften van de punten 6 en 7 voldoet, wordt voor dat hoofdsteuntype goedkeuring verleend.

5.2.   Aan elk goedgekeurd type wordt een goedkeuringsnummer toegekend. De eerste twee cijfers (momenteel 03 voor wijzigingenreeks 03 die op 20 november 1989 in werking is getreden) geven de wijzigingenreeks aan met de recentste belangrijke technische wijzigingen die in het reglement zijn opgenomen op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde nummer niet aan een ander hoofdsteuntype toekennen.

5.3.   Van de goedkeuring of de uitbreiding of weigering van de goedkeuring van een hoofdsteuntype krachtens dit reglement wordt aan de partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, mededeling gedaan door middel van een formulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

Op elke al dan niet in een stoel ingebouwde hoofdsteun die in de punten 2.2.1, 2.2.2 en 2.2.3 is gedefinieerd en krachtens dit reglement is goedgekeurd, wordt een internationaal goedkeuringsmerk aangebracht dat bestaat uit:

5.4.1.   een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend (3);

5.4.2.   het goedkeuringsnummer; en

5.4.3.   bij een in de rugleuning ingebouwde hoofdsteun, vóór het goedkeuringsnummer, het nummer van dit reglement, de letter „R” en een liggend streepje.

5.5.   Het goedkeuringsmerk wordt aangebracht in de in punt 4.1.2 genoemde ruimte.

5.6.   Het goedkeuringsmerk moet duidelijk leesbaar en onuitwisbaar zijn.

5.7.   In bijlage 2 bij dit reglement worden voorbeelden van de opstelling van goedkeuringsmerken gegeven.

6.   ALGEMENE SPECIFICATIES

De aanwezigheid van de hoofdsteun mag geen extra gevaar opleveren voor de inzittenden van het voertuig. In het bijzonder mag hij in geen enkele gebruiksstand gevaarlijke oneffenheden of scherpe randen vertonen die het risico of de ernst van verwondingen voor de inzittenden kunnen vergroten. Delen van de hoofdsteun die zich in de hieronder gedefinieerde impactzone bevinden, moeten energie kunnen absorberen op de manier die in bijlage 6 bij dit reglement is beschreven.

6.1.1.   De impactzone is lateraal begrensd door twee verticale langsvlakken, op 70 mm aan weerszijden van het spiegelvlak van de desbetreffende stoel.

6.1.2.   De impactzone is in de hoogte begrensd tot het hoofdsteungedeelte dat zich bevindt boven het vlak loodrecht op de referentielijn R en op 635 mm afstand van het H-punt.

6.1.3.   In afwijking van bovenstaande bepalingen zijn de voorschriften inzake energieabsorptie niet van toepassing op de achterzijde van hoofdsteunen voor stoelen waarachter zich geen andere stoelen bevinden.

6.2.   De delen van de voor- en achterzijde van de hoofdsteun, met uitzondering van de delen van de achterzijde van hoofdsteunen bestemd voor stoelen waarachter zich geen andere zitplaatsen bevinden, die zich aan de buitenzijde van de hierboven gedefinieerde verticale langsvlakken bevinden, moeten zo zijn opgevuld dat het hoofd niet direct in contact kan komen met de onderdelen van de structuur die in zones die door een bol met een diameter van 165 mm kunnen worden geraakt, een krommingsstraal van ten minste 5 mm moeten hebben.

Deze onderdelen kunnen echter ook bevredigend worden geacht als ze de in bijlage 6 bij dit reglement beschreven energieabsorptietest doorstaan. Indien bovenstaande delen van de hoofdsteunen en de steunen ervan bekleed zijn met materiaal met een hardheid van minder dan 50 Shore A, zijn de voorschriften van dit punt, met uitzondering van de voorschriften van bijlage 6 bij dit reglement betreffende energieabsorptie, alleen van toepassing op de stijve delen.

6.3.   De hoofdsteun wordt zodanig aan de stoel of, in voorkomend geval, de voertuigstructuur bevestigd dat geen stijve en gevaarlijke delen uit de bekleding van de hoofdsteun, de bevestiging van de hoofdsteun of de rugleuning steken ten gevolge van de druk die tijdens de test door het hoofd wordt uitgeoefend.

De hoogte van de hoofdsteun, gemeten overeenkomstig de voorschriften van punt 7.2, moet aan de volgende specificaties voldoen:

6.4.1.   De hoogte van hoofdsteunen wordt gemeten zoals beschreven in punt 7.2.

6.4.2.   Voor niet in de hoogte verstelbare hoofdsteunen bedraagt de hoogte minstens 800 mm voor stoelen vóór en minstens 750 mm voor andere stoelen.

Voor in de hoogte verstelbare hoofdsteunen:

6.4.3.1.   bedraagt de hoogte minstens 800 mm voor stoelen vóór en minstens 750 mm voor andere stoelen; deze waarde wordt verkregen in een stand tussen de hoogste en de laagste stand;

6.4.3.2.   mag de hoogte voor geen enkele gebruiksstand minder dan 750 mm bedragen;

6.4.3.3.   bij andere stoelen dan de stoelen vóór mogen de hoofdsteunen in een stand kunnen worden geplaatst waarbij de hoogte minder dan 750 mm bedraagt, voorzover het voor de inzittende duidelijk is dat het niet de bedoeling is de hoofdsteun in deze stand te gebruiken;

6.4.3.4.   bij stoelen vóór mogen de hoofdsteunen zich automatisch verplaatsen in een stand waarbij de hoogte minder dan 750 mm bedraagt wanneer de stoel niet bezet is, voorzover ze ook automatisch terugkeren naar de gebruiksstand wanneer iemand op de stoel plaatsneemt.

6.4.4.   Om voldoende ruimte te laten tussen de hoofdsteun en het binnenoppervlak van het dak, de ruiten of andere delen van de voertuigstructuur mogen de in de punten 6.4.2 en 6.4.3.1 vermelde afmetingen minder dan 800 mm bedragen bij stoelen vóór en minder dan 750 mm bij andere stoelen; deze vrije ruimte mag echter niet meer dan 25 mm bedragen. Bij stoelen met verplaatsings- en/of verstelsystemen geldt dit voor alle zitplaatsen. In afwijking van punt 6.4.3.2 mogen deze stoelen geen enkele gebruiksstand hebben waarbij de hoogte minder dan 700 mm bedraagt.

6.4.5.   In afwijking van de in de punten 6.4.2 en 6.4.3.1 vermelde voorschriften inzake hoogte mag de hoogte van hoofdsteunen die voor centrale stoelen of zitplaatsen achter zijn ontworpen, niet minder dan 700 mm bedragen.

6.5.   Bij een in de hoogte verstelbare hoofdsteun mag de hoogte van de inrichting waar het hoofd tegen rust, gemeten zoals voorgeschreven in punt 7.2, niet minder dan 100 mm bedragen.

Bij een niet in de hoogte verstelbare hoofdsteun mag de ruimte tussen de rugleuning en de hoofdsteun niet meer dan 60 mm bedragen.

6.6.1.   De afstand tussen de laagste stand van een in de hoogte verstelbare hoofdsteun en de bovenkant van de rugleuning mag niet meer dan 25 mm bedragen.

Bij een niet in de hoogte verstelbare hoofdsteun moet het volgende gebied worden beschouwd:

6.6.2.1.   boven een vlak loodrecht op de referentielijn, op een afstand van 540 mm van het R-punt en

6.6.2.2.   tussen twee verticale langsvlakken, door een punt op een afstand van 85 mm aan weerszijden van de referentielijn.

Dit gebied mag een of meer openingen omvatten die, ongeacht hun vorm, een afstand „a” van meer dan 60 mm vertonen, gemeten overeenkomstig punt 7.5, voorzover na de aanvullende test van punt 7.4.3.4 nog steeds aan de voorschriften van punt 7.4.3.6 wordt voldaan.

6.6.3.   Bij in de hoogte verstelbare hoofdsteunen mag het deel van de inrichting dat dienst doet als hoofdsteun een of meer openingen omvatten die, ongeacht hun vorm, een afstand „a” van meer dan 60 mm vertonen, gemeten overeenkomstig punt 7.5, voorzover na de aanvullende test van punt 7.4.3.4 nog steeds aan de voorschriften van punt 7.4.3.6 wordt voldaan.

6.7.   De hoofdsteun moet voldoende breed zijn om goede steun te bieden aan het hoofd van een persoon die normaal op de stoel heeft plaatsgenomen. In de breedte, zoals gedefinieerd in punt 7.3, bestrijkt de hoofdsteun een gebied van minstens 85 mm aan weerszijden van het spiegelvlak van de stoel waarvoor de hoofdsteun is bestemd; die afstand wordt gemeten zoals voorgeschreven in punt 7.3.

6.8.   De hoofdsteun en de bevestigingen ervan moeten van dien aard zijn dat de hoofdsteun een maximale achterwaartse verplaatsing van het hoofd van minder dan 102 mm toestaat, gemeten volgens de statische procedure van punt 7.4.

6.9.   De hoofdsteun en de bevestigingen ervan moeten sterk genoeg zijn om de in punt 7.4.3.7 voorgeschreven belasting te doorstaan zonder te bezwijken.

6.10.   Bij een verstelbare hoofdsteun moet het voor de gebruiker onmogelijk zijn om de maximaal voorgeschreven gebruikshoogte te overschrijden, tenzij hij dit bij het verstellen doelbewust doet.

7.   TESTS

7.1.   Bepaling van het referentiepunt (H-punt) van de stoel waarin de hoofdsteun is ingebouwd

Dit punt wordt bepaald overeenkomstig de voorschriften van bijlage 3 bij dit reglement.

Bepaling van de hoogte van de hoofdsteun

7.2.1.   Alle lijnen worden getrokken in het spiegelvlak van de desbetreffende stoel; het snijpunt van dat vlak en de stoel bepaalt de contouren van de hoofdsteun en de rugleuning (zie bijlage 4, figuur 1, bij dit reglement).

7.2.2.   De testpop die overeenkomt met een volwassen man van het 50e percentiel of de testpop die in bijlage 3 bij dit reglement is afgebeeld, wordt in een normale houding op de stoel geplaatst. Indien de rugleuning verstelbaar is, wordt zij vergrendeld in een stand waarbij de referentielijn van de romp van de testpop 25° naar achteren helt of die hellingsgraad zo dicht mogelijk benadert.

7.2.3.   Voor de desbetreffende stoel wordt in het in punt 7.2.1 gespecificeerde vlak de projectie van de referentielijn van de in bijlage 3 afgebeelde testpop getrokken. De raaklijn S aan de bovenkant van de hoofdsteun wordt loodrecht op de referentielijn getrokken.

7.2.4.   De afstand „h” van het H-punt tot de raaklijn S geeft de hoogte weer die in acht moet worden genomen bij de toepassing van het voorschrift van punt 6.4.

Bepaling van de breedte van de hoofdsteun (zie bijlage 4, figuur 2, bij dit reglement).

7.3.1.   Het vlak S1, loodrecht op de referentielijn en op een afstand van 65 mm onder de in punt 7.2.3 gedefinieerde raaklijn S, definieert een door omtrek C begrensd deel van de hoofdsteun. In het vlak S1 wordt de richting aangegeven van de aan C rakende rechte lijnen die het snijpunt weergeven van de verticale vlakken (P en P'), parallel met het spiegelvlak van de desbetreffende stoel, en vlak S1.

7.3.2.   De afstand „L” tussen de vlakken P en P' in het vlak S1 is de breedte van de hoofdsteun waarmee rekening moet worden gehouden bij de toepassing van het voorschrift van punt 6.7.

7.3.3.   Zo nodig wordt de breedte van de hoofdsteun eveneens bepaald op een afstand van 635 mm boven het referentiepunt van de stoel; deze afstand wordt langs de referentielijn gemeten.

Bepaling van de doeltreffendheid van de inrichting

7.4.1.   De doeltreffendheid van de hoofdsteun wordt gecontroleerd aan de hand van de hieronder beschreven statische test.

Voorbereiding

7.4.2.1.   Een verstelbare hoofdsteun wordt in zijn hoogste stand geplaatst.

7.4.2.2.   Bij een bank, waarvan het volledige frame (inclusief dat van de hoofdsteunen) of een deel ervan voor meer dan een zitplaats wordt gebruikt, worden alle zitplaatsen simultaan getest.

7.4.2.3.   Stoelen of rugleuningen die verstelbaar zijn ten opzichte van een hoofdsteun die aan de voertuigstructuur is bevestigd, worden in de stand geplaatst die de technische dienst het meest ongunstig acht.

Test

7.4.3.1.   Alle lijnen worden getrokken in het verticale spiegelvlak van de desbetreffende stoel (zie bijlage 5 bij dit reglement).

7.4.3.2.   In het in punt 7.4.3.1 genoemde vlak wordt een projectie van de referentielijn R getrokken.

7.4.3.3.   De verplaatste referentielijn R1 wordt bepaald door op het deel dat de rug van de in bijlage 3 bij dit reglement vermelde testpop simuleert, een kracht met een achterwaarts moment van 37,3 daNm om het H-punt uit te oefenen.

Met behulp van een hoofdvormige bol met een diameter van 165 mm wordt een kracht met een moment van 37,3 daNm om het H-punt uitgeoefend in een rechte hoek ten opzichte van de verplaatste referentielijn R1 en op een afstand van 65 mm onder de bovenkant van de hoofdsteun, waarbij de referentielijn in de verplaatste positie R1 wordt gehandhaafd zoals bepaald in punt 7.4.3.3.

7.4.3.4.1.   Als de hierboven voorgeschreven kracht niet op een afstand van 65 mm onder de bovenkant van de hoofdsteun kan worden uitgeoefend omdat de hoofdsteun op die plaats een opening vertoont, mag deze afstand worden verkleind zodat de as van de kracht door de middellijn loopt van het frameonderdeel dat zich het dichtst bij de opening bevindt.

7.4.3.4.2.   In de in de punten 6.6.2 en 6.6.3 vermelde gevallen wordt de test herhaald door, met behulp van een bol met een diameter van 165 mm, op elke opening een kracht met de volgende kenmerken uit te oefenen:

door het zwaartepunt van het smalste deel van de opening, langs dwarsvlakken die evenwijdig zijn met de referentielijn, en met een moment van 37,3 daNm om het R-punt.

7.4.3.5.   Evenwijdig met de verplaatste referentielijn R1 wordt een raaklijn Y aan de hoofdvormige bol bepaald.

7.4.3.6.   De afstand X tussen raaklijn Y en de verplaatste referentielijn R1 wordt gemeten. Aan het voorschrift van punt 6.8 wordt geacht te zijn voldaan indien de afstand X minder dan 102 mm bedraagt.

7.4.3.7.   In gevallen waarin de in punt 7.4.3.4 voorgeschreven kracht wordt uitgeoefend op een afstand van 65 mm of minder onder de bovenkant van de hoofdsteun, en alleen in die gevallen, wordt de kracht verhoogd tot 89 daNm, tenzij de stoel of de rugleuning reeds eerder bezwijkt.

Bepaling van de afstand „a” met betrekking tot openingen in hoofdsteunen (zie bijlage 7 bij dit reglement)

7.5.1.   Met behulp van een bol met een diameter van 165 mm wordt voor elke opening de afstand „a” vastgesteld aan de voorkant van de hoofdsteun.

7.5.2.   De bol wordt, zonder kracht uit te oefenen, met de opening in aanraking gebracht op het punt waarop de bol het verst in de opening kan binnendringen.

7.5.3.   „a” is de afstand tussen de twee raakpunten van de bol met de rand van de opening en wordt in aanmerking genomen voor de beoordeling van de bepalingen van de punten 6.6.2 en 6.6.3.

8.   OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

8.1.   Elke hoofdsteun of stoel die voorzien is van een goedkeuringsmerk overeenkomstig bijlage 2 stemt overeen met het goedgekeurde hoofdsteuntype en voldoet aan de voorschriften van de punten 6 en 7.

8.2.   Om de overeenstemming van de productie te controleren, wordt van in serie geproduceerde hoofdsteunen een voldoende aantal steekproeven genomen.

8.3.   Voor de tests worden te koop aangeboden of voor de verkoop bestemde hoofdsteunen gebruikt.

8.4.   De hoofdsteunen waarvan wordt gecontroleerd of ze met het goedgekeurde type overeenstemmen, worden onderworpen aan de in punt 7 van dit reglement beschreven test.

9.   SANCTIES IN GEVAL VAN NIET-OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

9.1.   Goedgekeurde hoofdsteunen

De krachtens dit reglement verleende goedkeuring voor een hoofdsteuntype kan worden ingetrokken indien hoofdsteunen met de in punt 5.4 genoemde kenmerken de steekproeven niet doorstaan of niet met het goedgekeurde type overeenstemmen.

9.2.   Indien een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast een eerder door haar verleende goedkeuring intrekt, stelt zij de andere overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, daarvan onmiddellijk in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

10.   WIJZIGING EN UITBREIDING VAN DE GOEDKEURING VAN EEN HOOFDSTEUNTYPE

Elke wijziging van het hoofdsteuntype wordt meegedeeld aan de administratieve instantie die het hoofdsteuntype heeft goedgekeurd. Deze instantie kan dan:

10.1.1.   oordelen dat de wijzigingen waarschijnlijk geen noemenswaardig nadelig effect zullen hebben en dat de hoofdsteun in ieder geval nog steeds aan de voorschriften voldoet; of

10.1.2.   de voor de uitvoering van de tests verantwoordelijke technische dienst om een aanvullend testrapport verzoeken.

10.2.   De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, worden volgens de procedure van punt 5.3 in kennis gesteld van de bevestiging of weigering van de goedkeuring, met vermelding van de wijzigingen.

10.3.   De bevoegde instantie die de goedkeuring uitbreidt, kent aan die uitbreiding een volgnummer toe en stelt de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, daarvan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

11.   INSTRUCTIES

De fabrikant verstrekt voor elk model dat met een goedgekeurd hoofdsteuntype overeenstemt, gegevens over de types en kenmerken van de stoelen waarvoor de hoofdsteun is goedgekeurd. Bij een verstelbare hoofdsteun moeten de verstel- en/of ontgrendelingswijze duidelijk in deze instructies worden vermeld.

12.   DEFINITIEVE STOPZETTING VAN DE PRODUCTIE

Indien de houder van de goedkeuring de productie van een krachtens dit reglement goedgekeurde hoofdsteun definitief stopzet, stelt hij de instantie die de goedkeuring heeft verleend daarvan in kennis. Zodra deze instantie de kennisgeving heeft ontvangen, stelt zij de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, daarvan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

13.   OVERGANGSBEPALINGEN

13.1.   Vanaf de officiële datum van inwerkingtreding van wijzigingenreeks 04 mag een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast, niet weigeren ECE-goedkeuringen te verlenen krachtens dit reglement, zoals gewijzigd bij wijzigingenreeks 04.

13.2.   Vanaf 24 maanden na de datum van inwerkingtreding van wijzigingenreeks 04 verlenen overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, alleen een ECE-goedkeuring als het goed te keuren voertuigtype voldoet aan de voorschriften van dit reglement, zoals gewijzigd bij wijzigingenreeks 04.

13.3.   Vanaf 48 maanden na de datum van inwerkingtreding van wijzigingenreeks 04 zijn bestaande goedkeuringen die krachtens dit reglement zijn verleend, niet meer geldig, behalve bij voertuigtypes die voldoen aan de voorschriften van dit reglement, zoals gewijzigd bij wijzigingenreeks 04.

14.   NAAM EN ADRES VAN DE VOOR DE UITVOERING VAN DE GOEDKEURINGSTESTS VERANTWOORDELIJKE TECHNISCHE DIENSTEN EN VAN DE ADMINISTRATIEVE INSTANTIES

De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, delen het secretariaat van de Verenigde Naties de naam en het adres mee van de technische diensten die voor de uitvoering van de goedkeuringstests verantwoordelijk zijn en van de administratieve instanties die de goedkeuring verlenen en waaraan de in andere landen afgegeven formulieren betreffende de goedkeuring en de uitbreiding, weigering of intrekking van de goedkeuring moeten worden toegezonden.

---

(1)  Bevat wijzigingenreeks 03.

(2)  De hoofdsteunen van voertuigen van categorie M1 die aan de voorschriften van Reglement nr. 17 voldoen, hoeven niet aan de voorschriften van dit reglement te voldoen.

(3)  1 voor Duitsland, 2 voor Frankrijk, 3 voor Italië, 4 voor Nederland, 5 voor Zweden, 6 voor België, 7 voor Hongarije, 8 voor Tsjechië, 9 voor Spanje, 10 voor Joegoslavië, 11 voor het Verenigd Koninkrijk, 12 voor Oostenrijk, 13 voor Luxemburg, 14 voor Zwitserland, 15 (niet gebruikt), 16 voor Noorwegen, 17 voor Finland, 18 voor Denemarken, 19 voor Roemenië, 20 voor Polen, 21 voor Portugal, 22 voor de Russische Federatie, 23 voor Griekenland, 24 (niet gebruikt), 25 (niet gebruikt), 26 voor Slovenië en 27 voor Slowakije. De daaropvolgende nummers zullen worden toegekend aan andere landen in de chronologische volgorde waarin zij de Overeenkomst betreffende het aannemen van eenvormige goedkeuringsvoorwaarden en de wederzijdse erkenning van goedkeuring van uitrustingsstukken en onderdelen van motorrijtuigen ratificeren of tot deze overeenkomst toetreden en de aldus toegekende nummers zullen door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de overeenkomstsluitende partijen worden meegedeeld.

---

BIJLAGE 1

MEDEDELING

(Maximumformaat: A4 (210 × 297 mm))

Image

---

BIJLAGE 2

OPSTELLING VAN GOEDKEURINGSMERKEN (1)

Goedkeuringsmerk voor een geïntegreerde of verwijderbare hoofdsteun (zie de definities in de punten 2.2.1 en 2.2.2 van dit reglement).

Image

Bovenstaand goedkeuringsmerk, aangebracht op een of meer geïntegreerde of verwijderbare hoofdsteunen, geeft aan dat het hoofdsteuntype krachtens Reglement nr. 25 in Nederland is goedgekeurd (E4) onder nummer 032439. De eerste twee cijfers van het goedkeuringsnummer geven aan dat de goedkeuring is verleend volgens de voorschriften van Reglement nr. 25, wijzigingenreeks 03.

Goedkeuringsmerk voor een afzonderlijke hoofdsteun (zie de definitie in punt 2.2.3 van dit reglement.

Image

Bovenstaand goedkeuringsmerk, aangebracht op een hoofdsteun, geeft aan dat de hoofdsteun in kwestie is goedgekeurd en dat het een afzonderlijke hoofdsteun is die in Nederland is goedgekeurd (E4) onder nummer 032439. De eerste twee cijfers van het goedkeuringsnummer geven aan dat de goedkeuring is verleend volgens de voorschriften van Reglement nr. 25, wijzigingenreeks 03.

---

(1)  Het goedkeuringsnummer moet dicht bij de cirkel worden geplaatst en wel boven, onder, links of rechts van de letter „E”.

---

BIJLAGE 3

PROCEDURE VOOR HET BEPALEN VAN HET H-PUNT EN DE WERKELIJKE ROMPHOEK VOOR ZITPLAATSEN IN MOTORVOERTUIGEN

1.   DOEL

De in deze bijlage beschreven procedure wordt toegepast om de plaats van het H-punt en de werkelijke romphoek vast te stellen voor een of meer zitplaatsen in een motorvoertuig en ter verificatie van de relatie tussen gemeten gegevens en de door de voertuigfabrikant opgegeven ontwerpspecificaties (1).

2.   DEFINITIES

In deze bijlage wordt verstaan onder:

„referentiegegevens”: een of meer van de volgende kenmerken van een zitplaats:

2.1.1.   het H-punt en het R-punt en de relatie daartussen;

2.1.2.   de werkelijke romphoek en de ontwerpromphoek en de relatie daartussen.

2.2.   „driedimensionale H-puntmachine” (3-D H-machine): het toestel waarmee het H-punt en de werkelijke romphoek worden bepaald. Dit toestel wordt beschreven in aanhangsel 1 van deze bijlage.

2.3.   „H-punt”: het draaipunt van de romp en de dij van de 3-D H-machine, die overeenkomstig punt 4 op een stoel van het voertuig is geïnstalleerd. Het H-punt ligt in het midden van de middellijn van het toestel, d.w.z. tussen de vizierknoppen van het H-punt op beide flanken van de 3-D H-machine. In theorie komt het H-punt overeen met het R-punt (zie punt 3.2.2 voor toleranties). Nadat het volgens de procedure van punt 4 is vastgesteld, wordt het H-punt geacht een vast punt te zijn ten opzichte van de stoel-kussencombinatie en mee te bewegen wanneer de stoel wordt versteld.

2.4.   „R-punt” of „referentiepunt van de zitplaats”: een door een voertuigfabrikant voor iedere zitplaats gedefinieerd ontwerppunt, vastgesteld in relatie tot het driedimensionale referentiesysteem.

2.5.   „romplijn”: de middellijn van de peilstift van de 3-D H-machine met de peilstift in de achterste stand.

2.6.   „werkelijke romphoek”: de hoek tussen een verticale lijn door het H-punt en de romplijn, gemeten met behulp van de rughoekmeter op de 3-D H-machine. De werkelijke romphoek is in theorie gelijk aan de ontwerpromphoek (zie punt 3.2.2 voor toleranties).

2.7.   „ontwerpromphoek”: de hoek gemeten tussen een verticale lijn door het R-punt en de romplijn in een positie die overeenstemt met de door de voertuigfabrikant vastgestelde ontwerppositie van de rugleuning.

2.8.   „middenvlak van de inzittende” (C/LO): het middenvlak van de 3-D H-machine, geplaatst op iedere aangegeven zitplaats; het wordt voorgesteld door de coördinaat van het H-punt op de Y-as. Voor afzonderlijke stoelen valt het middenvlak van de stoel samen met het middenvlak van de inzittende. Voor andere stoelen wordt het middenvlak van de inzittende door de fabrikant aangegeven.

2.9.   „driedimensionaal referentiesysteem”: een systeem zoals beschreven in aanhangsel 2 van deze bijlage.

2.10.   „vaste merktekens”: fysieke punten (gaten, vlakken, merktekens of inkepingen) op de carrosserie van het voertuig, zoals aangegeven door de fabrikant.

2.11.   „meetstand van het voertuig”: de positie van het voertuig zoals bepaald door de coördinaten van de vaste merktekens in het driedimensionale referentiesysteem.

3.   VOORSCHRIFTEN

3.1.   Presentatie van gegevens

Voor iedere zitplaats waarvoor referentiegegevens worden gevraagd om aan te tonen dat aan de voorschriften van dit reglement is voldaan, moeten alle onderstaande gegevens of een passende selectie daaruit in de in aanhangsel 3 van deze bijlage aangegeven vorm worden ingediend:

3.1.1.   de coördinaten van het R-punt in het driedimensionale referentiesysteem;

3.1.2.   de ontwerpromphoek;

3.1.3.   de nodige gegevens om de stoel (indien verstelbaar) in de meetstand te zetten zoals beschreven in punt 4.3.

3.2.   Correlatie tussen gemeten gegevens en ontwerpspecificaties

3.2.1.   De coördinaten van het H-punt en de waarde van de werkelijke romphoek, verkregen door toepassing van de procedure van punt 4, moeten respectievelijk worden vergeleken met de coördinaten van het R-punt en de waarde van de ontwerpromphoek zoals aangegeven door de voertuigfabrikant.

3.2.2.   De relatieve posities van het R-punt en het H-punt en de relatie tussen de ontwerpromphoek en de werkelijke romphoek worden voor de desbetreffende zitplaats bevredigend geacht indien het H-punt, zoals bepaald door zijn coördinaten, in een vierkant met zijden van 50 mm ligt waarin de diagonalen van de horizontale en verticale zijden elkaar in het R-punt snijden, en indien de werkelijke romphoek niet meer dan 5° van de ontwerpromphoek afwijkt.

3.2.3.   Indien aan deze voorwaarden is voldaan, worden het R-punt en de ontwerpromphoek gebruikt om de overeenstemming met de voorschriften van dit reglement aan te tonen.

3.2.4.   Indien het H-punt of de werkelijke romphoek niet aan de voorschriften van punt 3.2.2 voldoet, moeten het H-punt en de werkelijke romphoek nog tweemaal worden bepaald (driemaal in totaal). Indien de resultaten van twee van deze drie handelingen aan de voorschriften voldoen, zijn de voorwaarden van punt 3.2.3 van toepassing.

3.2.5.   Indien de resultaten van ten minste twee van de drie in punt 3.2.4 beschreven handelingen niet aan de voorschriften van punt 3.2.2 voldoen of indien een en ander niet kan worden geverifieerd omdat de voertuigfabrikant verzuimd heeft over de positie van het R-punt of over de ontwerpromphoek informatie te verstrekken, wordt het zwaartepunt van de drie gemeten punten of het gemiddelde van de drie gemeten hoeken genomen en geacht van toepassing te zijn in alle gevallen waarin in dit reglement sprake is van het R-punt of de ontwerpromphoek.

4.   PROCEDURE VOOR HET BEPALEN VAN HET H-PUNT EN DE WERKELIJKE ROMPHOEK

4.1.   Op verzoek van de fabrikant wordt het voertuig eerst op een temperatuur van 20 ± 10 °C gebracht om het materiaal van de stoel op kamertemperatuur te brengen. Als nog nooit iemand op de te testen stoel heeft gezeten, moet een persoon of toestel van 70 tot 80 kg gedurende tweemaal 1 minuut op de stoel worden geplaatst om het zit- en rugdeel te rekken. Op verzoek van de fabrikant moeten alle stoelconstructies vóór de installatie van de 3-D H-machine gedurende minimaal 30 minuten onbelast blijven.

4.2.   Het voertuig moet zich in de in punt 2.11 bepaalde meetstand bevinden.

4.3.   Indien de stoel verstelbaar is, wordt hij eerst in de achterste normale rij- of gebruiksstand gezet, zoals aangegeven door de voertuigfabrikant, waarbij uitsluitend met de verstelling van de stoel in de lengte rekening wordt gehouden en niet met stoelbewegingen die niet dienen om de normale rij- of gebruiksstanden in te stellen. Indien de stoel op andere manieren kan worden versteld (verticaal, inclinatie, rugleuning enz.) wordt de door de voertuigfabrikant aangegeven stand ingesteld. Verende stoelen worden stevig vastgezet op een hoogte die overeenkomt met een normale door de fabrikant te specificeren rijpositie.

4.4.   Het oppervlak van de zitplaats dat met de 3-D H-machine in aanraking komt, wordt bedekt met een neteldoek van voldoende grootte en met een geschikte weefselstructuur, d.w.z. van puur katoen met 18,9 draden per cm2 en een gewicht van 0,228 kg/m2 of van gebreide of niet-geweven stof met gelijkwaardige kenmerken.

Indien de test op een stoel buiten het voertuig wordt uitgevoerd, moet de vloer waarop de stoel wordt geplaatst dezelfde essentiële kenmerken (2) hebben als de vloer van het voertuig waarin de stoel zal worden gebruikt.

4.5.   Plaats het zit- en rugdeel van de 3-D H-machine zo dat het middenvlak van de inzittende (C/LO) samenvalt met het middenvlak van de 3-D H-machine. Op verzoek van de fabrikant mag de 3-D H-machine meer naar binnen worden geschoven dan het C/LO indien de 3-D H-machine zover naar buiten komt te zitten dat de stoelrand het horizontaal plaatsen van de 3-D H-machine verhindert.

4.6.   Bevestig beide voet-onderbeencombinaties aan het zitdeel, hetzij afzonderlijk, hetzij met behulp van de T-staaf en de onderbeencombinatie. De lijn door de vizierknoppen van het H-punt moet evenwijdig aan de grond lopen en loodrecht op het middenlangsvlak van de stoel staan.

Stel de positie van voeten en benen van de 3-D H-machine als volgt in:

Aangegeven zitplaats: bestuurder en passagier aan de buitenkant vooraan

4.7.1.1.   Beide voet-beencombinaties worden voorwaarts bewogen tot de voeten op een natuurlijke manier op de vloer rusten, zo nodig tussen de bedieningspedalen in. Indien mogelijk wordt de linkervoet ongeveer even ver links van het middenvlak van de 3-D H-machine geplaatst als de rechtervoet rechts daarvan. De waterpas waarmee de stand in de dwarsrichting van de 3-D H-machine wordt gecontroleerd, wordt op horizontaal gebracht door, indien nodig, het zitdeel te herschikken of door de been-voetcombinaties naar achteren te bewegen. De lijn door de vizierknoppen van het H-punt moet loodrecht op het middenlangsvlak van de stoel worden gehouden.

4.7.1.2.   Indien het linkerbeen niet evenwijdig aan het rechterbeen kan worden gehouden en de linkervoet niet op de constructie kan steunen, wordt de linkervoet bewogen tot hij steun vindt. De lijn door de vizierknoppen moet in dezelfde stand blijven.

4.7.2.   Aangegeven zitplaats: achteraan, aan de buitenkant

Voor achterstoelen of extra stoelen worden de benen volgens de specificaties van de fabrikant geplaatst. Indien de voeten daardoor rusten op delen van de vloer met verschillende niveaus, wordt de voet die het eerst in aanraking komt met de voorste stoel als referentie gebruikt en wordt de andere voet zo geplaatst dat de waterpas die de dwarsrichting van het zitdeel van de machine aangeeft, horizontaal staat.

4.7.3.   Andere aangegeven zitplaatsen:

In het algemeen moet de procedure van punt 4.7.1 worden gevolgd, behalve dat de voeten volgens de specificaties van de voertuigfabrikant worden geplaatst.

4.8.   Breng de onderbeen- en dijgewichten aan en zet de 3-D H-machine waterpas.

Kantel het rugdeel voorwaarts tot tegen de voorpal en trek de 3-D H-machine weg van de rugleuning door middel van de T-staaf. Zet de 3-D H-machine opnieuw op de stoel volgens een van de volgende methoden:

4.9.1.   Indien de 3-D H-machine de neiging vertoont achteruit te schuiven, ga dan als volgt te werk: laat de 3-D H-machine achteruit glijden tot de T-staaf niet langer horizontaal naar voren moet worden getrokken om de beweging af te remmen, d.w.z. tot het zitdeel de rugleuning raakt. Breng het onderbeen zo nodig in de juiste stand.

4.9.2.   Indien de 3-D H-machine niet de neiging vertoont achteruit te schuiven, ga dan als volgt te werk: schuif de 3-D H-machine naar achteren door een horizontale achterwaarts gerichte kracht op de T-staaf uit te oefenen tot het zitdeel de rugleuning raakt (zie figuur 2 van aanhangsel 1 van deze bijlage).

4.10.   Oefen een kracht van 100 + 10 N uit op het rug- en zitdeel van de 3-D H-machine op het snijpunt van de heuphoekmeter en de geleiding voor de T-staaf. De kracht wordt uitgeoefend langs een lijn die vanaf bovengenoemd snijpunt naar een punt net boven de geleiding voor de dijstaaf loopt (zie figuur 2 van aanhangsel 1 van deze bijlage). Duw daarna voorzichtig het rugdeel van de machine weer tegen de rugleuning. Tijdens de rest van de procedure moet ervoor worden gezorgd dat de 3-D H-machine niet meer naar voren schuift.

4.11.   Breng het linker- en rechterbilgewicht aan en nadien afwisselend de acht rompgewichten. Houd de 3-D H-machine horizontaal.

4.12.   Kantel het rugdeel naar voren om de druk op de rugleuning weg te nemen. Schommel de 3-D H-machine driemaal zijdelings heen en weer in een hoek van 10° (5° aan weerszijden van het verticale middenvlak) om eventuele spanning tussen de 3-D H-machine en de stoel op te heffen.

Tijdens deze schommelbeweging kan de positie van de T-staaf van de 3-D H-machine gaan afwijken van de gespecificeerde horizontale en verticale posities. Daarom moet de T-staaf tijdens de schommelbeweging worden tegengehouden door een aangepaste zijdelingse kracht uit te oefenen. Het tegenhouden van de T-staaf en het schommelen van de 3-D H-machine moet voorzichtig gebeuren om te voorkomen dat er ongewild externe kracht wordt uitgeoefend in verticale, voorwaartse of achterwaartse richting.

De voeten van de 3-D H-machine hoeven in dit stadium niet te worden geblokkeerd of vastgehouden. Als de voeten van plaats veranderen, moeten zij voorlopig in die stand worden gelaten.

Zet het rugdeel opnieuw voorzichtig tegen de rugleuning aan en controleer of de twee waterpassen een horizontale stand aangeven. Indien de voeten tijdens het schommelen van de 3-D H-machine op een of andere manier zijn verschoven, moeten zij als volgt in de juiste stand worden teruggezet:

Licht de voeten beurtelings van de vloer tot de minimumhoogte waarop geen verdere beweging van de voet meer wordt verkregen. Tijdens het oplichten moeten de voeten vrij kunnen draaien; er mag geen voorwaartse of zijdelingse kracht worden uitgeoefend. Wanneer beide voeten weer zijn neergezet, moeten de hielen in contact zijn met de daartoe bestemde constructie;

controleer of de laterale waterpas horizontaal staat; indien nodig moet op de bovenkant van het rugdeel een zijwaartse kracht worden uitgeoefend die voldoende is om het zitdeel van de 3-D H-machine horizontaal op de stoel te plaatsen.

4.13.   Terwijl de T-staaf wordt vastgehouden om te voorkomen dat de 3-D H-machine op het stoelkussen naar voren glijdt, wordt als volgt te werk gegaan:

| a) | het rugdeel wordt tegen de rugleuning geplaatst; |
| --- | --- |

a)

het rugdeel wordt tegen de rugleuning geplaatst;

| b) | op de rughoekstaaf wordt ongeveer ter hoogte van het middelpunt van de rompgewichten herhaaldelijk een horizontaal naar achteren gerichte kracht van niet meer dan 25 N uitgeoefend tot de heuphoekmeter aangeeft dat het toestel na het wegvallen van de kracht stabiel blijft. Er mogen geen externe neerwaartse of zijdelingse krachten op de 3-D H-machine worden uitgeoefend. Indien een nieuwe niveau-aanpassing van de 3-D H-machine noodzakelijk is, wordt het rugdeel naar voren gekanteld, wordt de machine opnieuw horizontaal geplaatst en wordt de procedure vanaf punt 4.12 herhaald. |
| --- | --- |

b)

op de rughoekstaaf wordt ongeveer ter hoogte van het middelpunt van de rompgewichten herhaaldelijk een horizontaal naar achteren gerichte kracht van niet meer dan 25 N uitgeoefend tot de heuphoekmeter aangeeft dat het toestel na het wegvallen van de kracht stabiel blijft. Er mogen geen externe neerwaartse of zijdelingse krachten op de 3-D H-machine worden uitgeoefend. Indien een nieuwe niveau-aanpassing van de 3-D H-machine noodzakelijk is, wordt het rugdeel naar voren gekanteld, wordt de machine opnieuw horizontaal geplaatst en wordt de procedure vanaf punt 4.12 herhaald.

Voer de noodzakelijke metingen uit:

4.14.1.   De coördinaten van het H-punt worden gemeten ten opzichte van het driedimensionale referentiesysteem.

4.14.2.   De werkelijke romphoek wordt afgelezen op de rughoekmeter van de 3-D H-machine met de peilstift in de achterste stand.

4.15.   Indien de plaatsing van de 3-D H-machine moet worden overgedaan, moet de stoelconstructie vóór de nieuwe plaatsing gedurende ten minste 30 minuten onbelast blijven. De 3-D H-machine mag de stoelconstructie niet langer belasten dan nodig is voor het uitvoeren van de test.

Indien de stoelen van eenzelfde rij als gelijksoortig kunnen worden beschouwd (bank, identieke stoelen enz.), wordt slechts één H-punt en één werkelijke romphoek per stoelenrij bepaald met de in aanhangsel 1 van deze bijlage beschreven 3-D H-machine op een plaats die voor de stoelenrij representatief wordt geacht. Deze plaats is:

4.16.1.   op de voorste rij: de bestuurdersplaats;

4.16.2.   op de achterste rij of rijen: een plaats aan de buitenkant.

---

(1)  Voor iedere zitplaats, met uitzondering van de stoelen vóór, waarvoor het H-punt niet kan worden bepaald met behulp van de „driedimensionale H-puntmachine” of de bijbehorende procedures, kan de bevoegde instantie bepalen dat het door de fabrikant opgegeven R-punt als referentiepunt mag worden genomen.

(2)  Kantelhoek, hoogteverschil met de stoelbevestiging, oppervlaktestructuur enz.

Aanhangsel 1

BESCHRIJVING VAN DE DRIEDIMENSIONALE H-PUNTMACHINE (1)

(3-D H-machine)

| 1. | RUG- EN ZITDEEL
  Het rug- en zitdeel zijn vervaardigd van versterkte kunststof en metaal; zij simuleren de menselijke romp en dijen en zijn scharnierend verbonden in het H-punt. Op de in het H-punt scharnierende peilstift wordt een graadboog bevestigd om de werkelijke romphoek te meten. Een aan het zitdeel bevestigde verstelbare dijstaaf vormt de middellijn van de dijen en de basislijn voor de heuphoekmeter. |
| --- | --- |

1.

RUG- EN ZITDEEL

Het rug- en zitdeel zijn vervaardigd van versterkte kunststof en metaal; zij simuleren de menselijke romp en dijen en zijn scharnierend verbonden in het H-punt. Op de in het H-punt scharnierende peilstift wordt een graadboog bevestigd om de werkelijke romphoek te meten. Een aan het zitdeel bevestigde verstelbare dijstaaf vormt de middellijn van de dijen en de basislijn voor de heuphoekmeter.

| 2. | LICHAAMS- EN BEENELEMENTEN
  De onderbeenelementen zijn met het zitdeel verbonden door middel van de T-staaf tussen de knieën, die een zijdelings uitsteeksel is van de verstelbare dijstaaf. Er worden graadbogen in de onderbeenelementen ingebouwd om de kniehoek te meten. De schoen-voetcombinaties worden voorzien van een schaalverdeling om de voethoek te meten. Met behulp van twee waterpassen wordt het toestel in de ruimte georiënteerd. Op de respectieve zwaartepunten van de elementen worden gewichten aangebracht om een stoelindruk te verkrijgen die overeenstemt met die van een mannelijk persoon van 76 kg. Er moet worden nagegaan of alle gewrichten van de 3-D H-machine vrij kunnen bewegen zonder merkbare wrijving. |
| --- | --- |

2.

LICHAAMS- EN BEENELEMENTEN

De onderbeenelementen zijn met het zitdeel verbonden door middel van de T-staaf tussen de knieën, die een zijdelings uitsteeksel is van de verstelbare dijstaaf. Er worden graadbogen in de onderbeenelementen ingebouwd om de kniehoek te meten. De schoen-voetcombinaties worden voorzien van een schaalverdeling om de voethoek te meten. Met behulp van twee waterpassen wordt het toestel in de ruimte georiënteerd. Op de respectieve zwaartepunten van de elementen worden gewichten aangebracht om een stoelindruk te verkrijgen die overeenstemt met die van een mannelijk persoon van 76 kg. Er moet worden nagegaan of alle gewrichten van de 3-D H-machine vrij kunnen bewegen zonder merkbare wrijving.

De machine komt overeen met de machine die wordt beschreven in ISO-norm 6549-1980.

Image

Image

---

(1)  Voor nadere gegevens over de bouw van de 3-D H-machine wordt verwezen naar de Society of Automotive Engineers (SAE), 400 Commonwealth Drive, Warrendale, Pennsylvania 15096, Verenigde Staten van Amerika.

Aanhangsel 2

DRIEDIMENSIONAAL REFERENTIESYSTEEM

| 1. | Het driedimensionale referentiesysteem bestaat uit drie loodrecht op elkaar staande vlakken die door de voertuigfabrikant worden vastgesteld (zie figuur) (1). |
| --- | --- |

1.

Het driedimensionale referentiesysteem bestaat uit drie loodrecht op elkaar staande vlakken die door de voertuigfabrikant worden vastgesteld (zie figuur) (1).

| 2. | Het voertuig wordt in de meetstand gebracht door het zo op het grondvlak te plaatsen dat de coördinaten van de vaste merktekens overeenstemmen met de door de fabrikant opgegeven waarden. |
| --- | --- |

2.

Het voertuig wordt in de meetstand gebracht door het zo op het grondvlak te plaatsen dat de coördinaten van de vaste merktekens overeenstemmen met de door de fabrikant opgegeven waarden.

| 3. | De coördinaten van het R-punt en het H-punt worden vastgesteld ten opzichte van de door de voertuigfabrikant gedefinieerde vaste merktekens. |
| --- | --- |

3.

De coördinaten van het R-punt en het H-punt worden vastgesteld ten opzichte van de door de voertuigfabrikant gedefinieerde vaste merktekens.

Image

---

(1)  Het referentiesysteem stemt overeen met ISO-norm 4130:1978.

Aanhangsel 3

REFERENTIEGEGEVENS VOOR DE ZITPLAATSEN

1.   CODERING VAN DE REFERENTIEGEGEVENS

Voor iedere zitplaats wordt een lijst van referentiegegevens opgesteld. De zitplaatsen worden geïdentificeerd aan de hand van een code met twee posities. De eerste positie is een Arabisch cijfer en geeft de zitplaatsrij aan, waarbij wordt geteld van de voorkant naar de achterkant van het voertuig. De tweede positie is een hoofdletter die de positie van de zitplaats in de rij aangeeft, gezien in de richting van de voorwaartse beweging van het voertuig; de volgende letters moeten worden gebruikt:

| L | = | links |
| --- | --- | --- |
| C | = | midden |
| R | = | rechts |

L

=

links

C

=

midden

R

=

rechts

2.   BESCHRIJVING VAN DE MEETSTAND VAN HET VOERTUIG

2.1.   Coördinaten van de vaste merktekens

X ...

Y ...

Z ...

3.   LIJST VAN REFERENTIEGEGEVENS

Zitplaats: ...

3.1.1.   Coördinaten van het R-punt

X ...

Y ...

Z ...

3.1.2.   Ontwerpromphoek: ...

3.1.3.   Specificaties voor het verstellen van de stoel (1)

horizontaal: ...

verticaal: ...

inclinatie: ...

romphoek: ...

Opmerking: vermeld de referentiegegevens voor de andere zitplaatsen onder de punten 3.2, 3.3 enz.

---

(1)  Doorhalen wat niet van toepassing is.

---

BIJLAGE 4

BEPALING VAN DE HOOGTE EN BREEDTE VAN DE HOOFDSTEUN

Image

Image

---

BIJLAGE 5

TIJDENS DE TESTS GETROKKEN LIJNEN EN UITGEVOERDE METINGEN

Image

---

BIJLAGE 6

TESTPROCEDURE VOOR HET CONTROLEREN VAN DE ENERGIEABSORPTIE

1.   INSTALLATIE, TESTAPPARATUUR, REGISTRATIEAPPARATUUR EN TESTPROCEDURE

1.1.   Installatie

De met een energieabsorberend materiaal beklede hoofdsteun wordt gemonteerd en getest op de stoel of op het deel van de voertuigstructuur waarin hij wordt geïnstalleerd. Het structuuronderdeel wordt stevig op de testbank bevestigd zodat het bij de impact op zijn plaats blijft en de basis waarop het rust moet ongeveer horizontaal zijn, tenzij er bijzondere specificaties zijn waarvoor redenen worden aangevoerd. Bij een verstelbare rugleuning moet deze met bouten worden vastgezet in de in punt 7.2.2 van dit reglement beschreven stand.

De hoofdsteun wordt op de rugleuning gemonteerd zoals in het voertuig. Afzonderlijke hoofdsteunen moeten worden bevestigd aan het deel van de voertuigstructuur waaraan ze normaal worden bevestigd.

Indien de hoofdsteun verstelbaar is, wordt hij met de verstelsystemen in de meest ongunstige stand geplaatst.

1.2.   Testapparatuur

1.2.1.   De apparatuur bestaat uit een slinger met een gelagerd scharnierpunt (kogellagers) en een gereduceerde massa (1) van 6,8 kg in het slagmiddelpunt van de slinger. Het onderste uiteinde van de slinger bestaat uit een stijf hoofdvormig botslichaam met een diameter van 165 mm, waarvan het middelpunt samenvalt met het slagmiddelpunt van de slinger.

1.2.2.   Het hoofdvormige botslichaam wordt uitgerust met twee versnellingsmeters en een snelheidsmeter, die waarden in de richting van de botsing kunnen meten.

1.3.   Registratieapparatuur

Met de registratieapparatuur moet de volgende meetnauwkeurigheid kunnen worden bereikt:

1.3.1.   Versnelling:

nauwkeurigheid = ± 5 % van de werkelijke waarde;

frequentieklasse van de meetketting: CFC 600 overeenkomstig de kenmerken van ISO-norm 6487 (1987);

dwarsgevoeligheid: ≤ 5 % van de laagste schaalwaarde.

1.3.2.   Snelheid:

nauwkeurigheid = ± 2,5 % van de werkelijke waarde;

gevoeligheid = 0,5 km/h.

1.3.3.   Tijdopname

met de instrumenten moet de handeling kunnen worden geregistreerd tijdens de gehele duur en de afgelezen waarden moeten tot op een duizendste van een seconde nauwkeurig zijn;

het begin van de botsing op het moment van het eerste contact van de hoofdvormige bol met het te testen voorwerp moet zijn aangeduid op de registraties die bij de analyse van de test worden gebruikt.

1.4.   Testprocedure

Met de hoofdsteun geïnstalleerd en ingesteld zoals aangegeven in punt 1.1 van deze bijlage worden de botsingen uitgevoerd op punten die door het laboratorium zijn geselecteerd in het in punt 6.1 van dit reglement gedefinieerde gebied en eventueel buiten het in punt 6.2 van dit reglement gedefinieerde gebied op oppervlakken met een krommingsstraal van minder dan 5 mm.

1.4.1.1.   De richting van de botsing tegen de achterkant van de hoofdsteun, van achter naar voor, bevindt zich in een langsvlak, in een hoek van 45° ten opzichte van de verticale as.

1.4.1.2.   De richting van de botsing tegen de voorkant van de hoofdsteun, van voor naar achter, is horizontaal en bevindt zich in een langsvlak.

1.4.1.3.   De voorste en achterste zones worden begrensd door het horizontale raakvlak aan de bovenkant van de hoofdsteun, zoals bepaald in punt 7.2 van dit reglement.

1.4.2.   Het hoofdvormige botslichaam raakt het te testen voorwerp met een snelheid van 24,1 km/h; deze snelheid wordt bereikt met de voortstuwingsenergie van de inrichting zelf of met behulp van een aanvullende voortstuwingsinrichting.

2.   RESULTATEN

Bij tests die volgens bovenstaande procedure worden uitgevoerd, mag de vertraging van het hoofdvormige botslichaam niet langer dan 3 milliseconden meer dan 80 g bedragen. Als vertragingwaarde geldt het gemiddelde van de op de twee vertragingsmeters afgelezen waarden.

3.   GELIJKWAARDIGE PROCEDURES

3.1.   Gelijkwaardige procedures zijn toegestaan op voorwaarde dat de in punt 2 vereiste resultaten kunnen worden verkregen; met name mogen onderdelen van de testapparatuur anders georiënteerd zijn zolang de relatieve hoeken tussen de hoofdsteun en de botsrichting worden nageleefd.

3.2.   De persoon die een andere dan de in punt 1 voorgeschreven testprocedure gebruikt, is verantwoordelijk voor het aantonen van de gelijkwaardigheid ervan.

---

(1)  De verhouding tussen de gereduceerde massa „mr” van de slinger en de totale massa „m” van de slinger op een afstand „a” tussen het slagmiddelpunt en de draaias en op een afstand „l” tussen het zwaartepunt en de draaias wordt uitgedrukt door de formule mr = m (l/a).

---

BIJLAGE 7

BEPALING VAN DE AFSTAND „A” MET BETREKKING TOT OPENINGEN IN HOOFDSTEUNEN

(zie de punten 6.6.2 en 6.6.3 van dit reglement)

Image

Image

---

| 16.12.2005 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | L 330/26 |
| --- | --- | --- | --- |

16.12.2005

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

L 330/26

---

Reglement nr. 26 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van voertuigen wat de naar buiten uitstekende delen ervan betreft

1.   DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED

1.1.   Dit reglement is van toepassing op de naar buiten uitstekende delen van voertuigen van categorie M1 (1). Het is niet van toepassing op buitenspiegels of kogels van trekinrichtingen.

1.2.   Doel van dit reglement is het risico of de ernst van lichamelijk letsel voor een persoon die bij een botsing door de carrosserie van een voertuig wordt getroffen of geraakt, te beperken. Dit geldt zowel voor stilstaande als rijdende voertuigen.

2.   DEFINITIES

In dit reglement wordt verstaan onder:

2.1.   „Goedkeuring van een voertuig”: de goedkeuring van een voertuigtype wat de naar buiten uitstekende delen ervan betreft.

2.2.   „Voertuigtype”: een categorie motorvoertuigen die onderling niet verschillen op essentiële punten zoals de vorm of de materialen van het buitenoppervlak.

2.3.   „Buitenoppervlak”: de buitenkant van het voertuig, met inbegrip van de motorkap, het kofferdeksel, de deuren, de spatborden, het dak, de verlichtings- en lichtsignaalinrichtingen en de zichtbare versterkingselementen.

2.4.   „Vloerlijn”: de lijn die als volgt wordt bepaald:

Rondom een beladen voertuig wordt een kegel met verticale as, een willekeurige hoogte en een halve hoek van 30° zo verplaatst dat deze zo laag mogelijk in aanraking blijft met het buitenoppervlak van het voertuig. De vloerlijn is de meetkundige lijn tussen de raakpunten. Bij het bepalen van de vloerlijn wordt geen rekening gehouden met de steunpunten voor de krik, de uitlaatpijpen en de wielen. Wat de openingen van de wielkasten betreft wordt ervan uitgegaan dat deze zijn gedicht met een denkbeeldig vlak dat in het verlengde ligt van het aangrenzende buitenoppervlak. Aan de voor- en achterkant van het voertuig wordt bij het bepalen van de vloerlijn rekening gehouden met de bumper. De vloerlijn loopt, al naar gelang het voertuigtype, langs de buitenkant van de bumper of langs de carrosseriebeplating onder de bumper. Bij twee of meer gelijktijdige contactpunten wordt voor de bepaling van de vloerlijn uitgegaan van het laagst gelegen contactpunt.

2.5.   „Afrondingsstraal”: de straal van een cirkelboog die de ronding van het desbetreffende onderdeel zo dicht mogelijk benadert.

2.6.   „Beladen voertuig”: het tot zijn technisch toelaatbare maximummassa beladen voertuig. Voertuigen met hydropneumatische, hydraulische of pneumatische vering of met een inrichting voor automatische niveauregeling naar gelang van de belading worden getest onder de meest ongunstige, normale rijomstandigheden, zoals aangegeven door de fabrikant.

„De uiterste buitenrand” van een voertuig: met betrekking tot de zijkanten, het vlak dat evenwijdig loopt aan het middenlangsvlak van het voertuig en raakt aan de zijdelingse buitenrand ervan; met betrekking tot de voor- en achterkant, het verticale dwarsvlak dat raakt aan de voorste en achterste buitenrand van het voertuig, ongeacht het uitsteken van:

2.7.1.   banden in de omgeving van het punt waar deze de grond raken, en aansluitingen voor bandendrukmeters;

2.7.2.   antislipinrichtingen op de wielen;

2.7.3.   achteruitkijkspiegels;

2.7.4.   zijdelings geplaatste richtingaanwijzers, markeringslichten, zijdelings geplaatste breedte- en achterlichten en parkeerlichten;

2.7.5.   aan de voor- en achterkant: uitsteeksels aan bumpers, kogels van trekinrichtingen en uitlaatpijpen.

2.8.   „De afmeting van een uitsteeksel” van een op een paneel gemonteerd onderdeel: de afmeting bepaald volgens de methode beschreven in punt 2 van bijlage 3 bij dit reglement.

2.9.   „De nominale lijn van een paneel”: de lijn die loopt door de twee punten gevormd door de plaats die door het middelpunt van een bol wordt ingenomen wanneer het oppervlak hiervan zijn eerste en laatste contact maakt met een onderdeel bij toepassing van de meetmethoden beschreven in punt 2.2 van bijlage 3 bij dit reglement.

3.   GOEDKEURINGSAANVRAAG

Aanvraag om goedkeuring van een voertuigtype wat de naar buiten uitstekende delen ervan betreft

3.1.1.   De aanvraag om goedkeuring van een voertuigtype wat de naar buiten uitstekende delen ervan betreft wordt door de voertuigfabrikant of door zijn gemachtigde vertegenwoordiger ingediend.

De aanvraag gaat vergezeld van de hierna genoemde documenten en gegevens in drievoud:

3.1.2.1.   foto's van de voorkant, de achterkant en de zijkanten van het voertuig, die onder een hoek van 30° tot 45° ten opzichte van het verticale middenlangsvlak van het voertuig zijn genomen;

3.1.2.2.   maattekeningen van de bumpers en eventueel:

3.1.2.3.   tekeningen van bepaalde naar buiten uitstekende delen en eventueel van bepaalde delen van het buitenoppervlak, zoals bedoeld in punt 6.9.1.

3.1.3.   Een voor het goed te keuren type representatief voertuig wordt ter beschikking gesteld van de technische dienst die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de goedkeuringstests. Op verzoek van voornoemde technische dienst moeten ook bepaalde onderdelen en bepaalde monsters van de gebruikte materialen worden ingediend.

Typegoedkeuringsaanvraag voor bagagerekken, skihouders en radio-ontvangst- of zendantennes als technische eenheid

3.2.1.   Typegoedkeuringsaanvragen voor bagagerekken, skihouders en radio-ontvangst- of zendantennes als technische eenheid moeten door de voertuigfabrikant, de fabrikant van deze technische eenheden of hun gemachtigde vertegenwoordiger worden ingediend.

Voor elk type inrichting die in punt 3.2.1 wordt genoemd, moet de aanvraag vergezeld gaan van:

3.2.2.1.   documenten in drievoud met de beschrijving van de technische kenmerken van de technische eenheid, alsmede de montagevoorschriften die bij elke ten verkoop aangeboden technische eenheid moeten worden meegeleverd;

3.2.2.2.   een exemplaar van het type technische eenheid. Als de bevoegde instantie het nodig acht, kan zij een extra exemplaar vragen.

4.   GOEDKEURING

Goedkeuring van een voertuigtype wat de naar buiten uitstekende delen ervan betreft

4.1.1.   Als het voertuigtype waarvoor krachtens dit reglement goedkeuring wordt aangevraagd, aan de voorschriften van de punten 5 en 6 voldoet, wordt voor dat voertuigtype goedkeuring verleend.

4.1.2.   Aan elk goedgekeurd voertuigtype wordt een goedkeuringsnummer toegekend. De eerste twee cijfers (momenteel 02 voor wijzigingenreeks 02 die op 13 december 1996 in werking is getreden) geven de wijzigingenreeks aan met de recentste belangrijke technische wijzigingen die in het reglement zijn opgenomen op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde nummer niet aan een ander voertuigtype toekennen.

4.1.3.   Van de goedkeuring, de uitbreiding, weigering of intrekking van de goedkeuring of de definitieve stopzetting van de productie van een voertuigtype krachtens dit reglement wordt aan de partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, mededeling gedaan door middel van een formulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

Op elk voertuig dat overeenstemt met een voertuigtype waaraan krachtens dit reglement goedkeuring is verleend, wordt op een opvallende en makkelijk bereikbare plaats die op het goedkeuringsformulier is gespecificeerd, een internationaal goedkeuringsmerk aangebracht. Dit merk bestaat uit:

4.1.4.1.   een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend;

4.1.4.2.   het nummer van dit reglement, gevolgd door de letter „R”, een liggend streepje en het goedkeuringsnummer, rechts van de in punt 4.1.4.1 genoemde cirkel.

4.1.5.   Indien het voertuig overeenstemt met een voertuigtype dat op basis van een of meer aan de overeenkomst gehechte reglementen is goedgekeurd in het land dat de goedkeuring krachtens dit reglement heeft verleend, hoeft het in punt 4.1.4.1 bedoelde symbool niet te worden herhaald; in dat geval worden de aanvullende nummers en symbolen van alle reglementen op basis waarvan goedkeuring is verleend in het land dat de goedkeuring krachtens dit reglement heeft verleend, in verticale kolommen rechts van het in punt 4.1.4.1 bedoelde symbool vermeld.

4.1.6.   Het goedkeuringsmerk moet duidelijk leesbaar en onuitwisbaar zijn.

4.1.7.   Het goedkeuringsmerk wordt dicht bij of op het door de fabrikant aangebrachte gegevensplaatje van het voertuig aangebracht.

4.1.8.   In bijlage 2 bij dit reglement worden voorbeelden van de opstelling van goedkeuringsmerken gegeven.

4.1.9.   Voordat typegoedkeuring wordt verleend, gaat de bevoegde instantie na of er afdoende maatregelen zijn genomen om een doeltreffende controle van de overeenstemming van de productie te waarborgen.

Goedkeuring van bagagerekken, skihouders en radio-ontvangst- of zendantennes als technische eenheid

4.2.1.   Als het type technische eenheid waarvoor krachtens dit reglement goedkeuring wordt aangevraagd, aan de voorschriften van de punten 6.16, 6.17 en 6.18 voldoet, wordt voor dat type technische eenheid goedkeuring verleend.

4.2.2.   Aan elk goedgekeurd type technische eenheid wordt een goedkeuringsnummer toegekend. De eerste twee cijfers (momenteel 02 voor wijzigingenreeks 02 die op 13 december 1996 in werking is getreden) geven de wijzigingenreeks aan met de recentste belangrijke technische wijzigingen die in het reglement zijn opgenomen op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde nummer niet aan een ander type technische eenheid toekennen.

4.2.3.   Van de goedkeuring, de uitbreiding, weigering of intrekking van de goedkeuring of de definitieve stopzetting van de productie van een type technische eenheid krachtens dit reglement wordt aan de partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, mededeling gedaan door middel van een formulier volgens het model in bijlage 4 bij dit reglement.

Op elke technische eenheid die overeenstemt met een type waarvoor krachtens dit reglement goedkeuring is verleend, wordt op een opvallende en gemakkelijk bereikbare plaats die op het goedkeuringsformulier is gespecificeerd, een internationaal goedkeuringsmerk aangebracht dat bestaat uit:

4.2.4.1.   een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend (2);

4.2.4.2.   het nummer van dit reglement, gevolgd door de letter „R”, een liggend streepje en het goedkeuringsnummer, rechts van de in punt 4.2.4.1 genoemde cirkel.

4.2.5.   Het goedkeuringsmerk moet duidelijk leesbaar en onuitwisbaar zijn.

4.2.6.   Het goedkeuringsmerk wordt dicht bij of op het door de fabrikant aangebrachte gegevensplaatje van de technische eenheid aangebracht.

4.2.7.   In bijlage 2 bij dit reglement worden voorbeelden van de opstelling van goedkeuringsmerken gegeven.

4.2.8.   Voordat typegoedkeuring wordt verleend, gaat de bevoegde instantie na of er afdoende maatregelen zijn genomen om een doeltreffende controle van de overeenstemming van de productie te waarborgen.

5.   ALGEMENE VOORSCHRIFTEN

De bepalingen van dit reglement zijn niet van toepassing op delen van het buitenoppervlak die, wanneer het voertuig beladen is en alle deuren, ramen, kleppen enz. dicht zijn:

5.1.1.   op meer dan 2 m hoogte, of

5.1.2.   onder de vloerlijn, of

5.1.3.   zo zijn gelegen dat zij zowel in rusttoestand als in werking niet kunnen worden geraakt door een bol met een diameter van 100 mm.

5.2.   Het buitenoppervlak van de voertuigen mag geen puntige of snijdende delen bevatten, noch naar buiten uitstekende delen die door hun vorm, afmetingen, richting of hardheid het risico of de ernst van lichamelijk letsel voor een persoon die bij een botsing door het buitenoppervlak wordt getroffen of geraakt, kunnen vergroten.

5.3.   Het buitenoppervlak van de voertuigen mag geen naar buiten uitstekende delen bevatten waaraan voetgangers, fietsers of motorrijders kunnen blijven haken.

5.4.   De afrondingsstraal van uitstekende delen van het buitenoppervlak moet ten minste 2,5 mm bedragen. Dit voorschrift geldt niet voor delen van het buitenoppervlak die minder dan 5 mm uitsteken; de naar buiten gerichte hoeken van deze delen moeten echter gebroken zijn, tenzij zij minder dan 1,5 mm uitsteken.

5.5.   Uitstekende delen van het buitenoppervlak die gemaakt zijn van een materiaal met een hardheid van maximaal 60 shore A, mogen een afrondingsstraal van minder dan 2,5 mm hebben.

Bij het meten van de hardheid moet het onderdeel op het voertuig zijn bevestigd. Indien hardheidsmeting volgens de shore A-methode onmogelijk is, moet de beoordeling geschieden door metingen volgens een vergelijkbare methode.

5.6.   De voorschriften van de bovenstaande punten 5.1 t/m 5.5 zijn na de bijzondere voorschriften van onderstaand punt 6 van toepassing, tenzij in deze bijzondere voorschriften uitdrukkelijk anders is bepaald.

6.   BIJZONDERE VOORSCHRIFTEN

6.1.   Versieringen

6.1.1.   Versieringen die meer dan 10 mm buiten hun steunvlak uitsteken moeten naar binnen schuiven, afbreken of verbuigen onder een kracht van 10 daN die in iedere richting op het meest uitstekende punt wordt uitgeoefend, in een vlak dat nagenoeg evenwijdig loopt aan het vlak waarop zij zijn gemonteerd. Deze bepalingen zijn niet van toepassing op versieringen op radiatorroosters; hierop zijn uitsluitend de algemene voorschriften van punt 5 van toepassing. Voor het uitoefenen van de kracht van 10 daN moet een doorn met afgeplat uiteinde met een diameter van ten hoogste 50 mm worden gebruikt. Indien dit niet mogelijk is, mag een gelijkwaardige methode worden toegepast. Nadat de versieringen naar binnen zijn geschoven, zijn afgebroken of zijn verbogen, mogen de overblijvende uitsteeksels niet meer dan 10 mm uitsteken. Deze uitstekende delen moeten in ieder geval voldoen aan de bepalingen van punt 5.2. Is de versiering op een steun gemonteerd, dan wordt deze laatste beschouwd als behorend tot de versiering en niet tot het steunvlak.

6.1.2.   Beschermstrips of beschermende delen die zich op het buitenoppervlak bevinden, vallen niet onder de voorschriften van punt 6.1.1; zij moeten evenwel stevig op het voertuig zijn aangebracht.

6.2.   Koplampen

6.2.1.   Uitstekende kappen en randen aan koplampen zijn toegestaan, mits zij niet meer dan 30 mm uitsteken ten opzichte van het transparante buitenoppervlak van de koplamp en hun afrondingsstraal op geen enkel punt minder dan 2,5 mm bedraagt. Indien een koplamp achter een extra transparant oppervlak is aangebracht, wordt het uitstekende gedeelte gemeten ten opzichte van het buitenste transparante oppervlak. Het uitstekende gedeelte wordt gemeten volgens de in punt 3 van bijlage 3 bij dit reglement beschreven methode.

6.2.2.   Inklapbare koplampen moeten zowel in de bedrijfsstand als in de ingeklapte stand voldoen aan de bepalingen van punt 6.2.1 hierboven.

6.2.3.   De bepalingen van punt 6.2.1 zijn niet van toepassing op koplampen die in de carrosserie verzonken zijn of daardoor worden „overdekt”, indien de carrosserie voldoet aan de voorschriften van punt 6.9.1.

6.3.   Roosters en ruimten tussen delen

6.3.1.   De voorschriften van punt 5.4 zijn niet van toepassing op ruimten tussen vaste of beweeglijke delen, met inbegrip van de delen van de luchtin - of luchtuitlaatroosters en van het sierrooster, mits de afstand tussen twee opeenvolgende delen niet meer dan 40 mm bedraagt. Wanneer deze afstand tussen 40 mm en 25 mm ligt, moeten de afrondingsstralen ten minste 1 mm bedragen. Wanneer de afstand tussen twee opeenvolgende delen gelijk aan of kleiner dan 25 mm is, moeten de afrondingsstralen van de buitenvlakken van de delen ten minste 0,5 mm bedragen. De afstand tussen opeenvolgende delen van roosters en ruimten wordt volgens de in punt 4 van bijlage 3 bij dit reglement beschreven methode bepaald.

6.3.2.   De aansluiting van het voorvlak aan de zijvlakken van elk deel dat een rooster of een ruimte vormt, moet afgerond zijn.

6.4.   Ruitenwissers

6.4.1.   De ruitenwisserarmen moeten zo zijn aangebracht dat de as van de wisserarmhouder wordt bedekt door een afschermkap met een afrondingsstraal die voldoet aan het voorschrift van punt 5.4, en met een minimumoppervlakte van 150 mm2. Bij afgeronde kappen moeten deze een geprojecteerd oppervlak hebben van ten minste 150 mm2, gemeten op ten hoogste 6,5 mm van het verst uitstekende punt. Ook achterruitwissers en koplampwissers moeten aan deze eisen voldoen.

6.4.2.   Punt 5.4 is niet van toepassing op de wisserbladen noch op enig deel van de wisserbladhouder. Deze onderdelen mogen echter geen scherpe hoeken en geen puntige of snijdende delen bezitten.

6.5.   Bumpers

6.5.1.   De uiteinden van de bumpers moeten naar het buitenoppervlak zijn omgebogen om het gevaar voor haken te minimaliseren. Aan deze eis wordt geacht te zijn voldaan, indien de bumper in de carrosserie is verzonken of geïntegreerd of indien het uiteinde van de bumper zodanig is omgebogen dat dit niet kan worden geraakt door een bol met een diameter van 100 mm en de ruimte tussen het uiteinde van de bumper en de direct daartegenover liggende carrosseriegedeelten niet meer dan 20 mm bedraagt.

6.5.2.   Indien de bumperlijn die overeenkomt met de contour van de verticale projectie van het voertuig zich op een stijf oppervlak bevindt, moet dat oppervlak een minimumafrondingsstraal van 5 mm hebben op alle punten die vanaf de contourlijn tot 20 mm naar binnen liggen, en een minimumafrondingsstraal van 2,5 mm in alle andere gevallen. Dit voorschrift geldt voor dat deel van de zone vanaf de contourlijn tot 20 mm naar binnen, dat zich bevindt tussen en vóór (of achter bij de achterbumper) de raakpunten met de contourlijn van twee verticale vlakken die met het middenlangsvlak van het voertuig een hoek van 15° vormen (zie fig. 1).

Image

6.5.3.   Het voorschrift van punt 6.5.2 geldt niet voor bumperdelen en daarop aangebrachte onderdelen, voorzover deze een uitsteeksel of uitsparing van minder dan 5 mm vormen, zoals afdekstrips of koplampsproeiers; de naar buiten gerichte hoeken van deze delen moeten echter zijn afgerond, tenzij zij minder dan 1,5 mm uitsteken.

6.6.   Handgrepen, scharnieren en drukknoppen van deuren, bagageruimten en kleppen; brandstoftankdoppen en -kleppen

6.6.1.   Deze delen mogen niet meer dan 40 mm uitsteken bij handgrepen van zijdeuren en niet meer dan 30 mm in alle andere gevallen.

Indien handgrepen van zijdeuren van het draaitype zijn, moeten zij aan de volgende eisen voldoen:

6.6.2.1.   Bij handgrepen die evenwijdig aan het deurvlak draaien, moet het open uiteinde van de handgreep naar achteren zijn gericht. Dit uiteinde moet bovendien teruggebogen zijn in de richting van het deurvlak en binnen een beschermkap of in een uitsparing zijn bevestigd.

6.6.2.2.   Handgrepen die naar buiten scharnieren in een richting die niet evenwijdig is aan het deurvlak, moeten in gesloten stand zijn omgeven door een beschermkap of in een uitsparing zijn aangebracht. Het open uiteinde moet naar achteren of naar beneden zijn gericht.

Handgrepen die aan deze laatste eis niet voldoen, kunnen toch worden goedgekeurd indien

| a) | ze een onafhankelijk terugveersysteem bezitten, |
| --- | --- |

a)

ze een onafhankelijk terugveersysteem bezitten,

| b) | ze niet meer dan 15 mm uitsteken, wanneer dit terugveersysteem weigert, |
| --- | --- |

b)

ze niet meer dan 15 mm uitsteken, wanneer dit terugveersysteem weigert,

| c) | zij in geopende toestand voldoen aan de bepalingen van punt 5.4,
  en |
| --- | --- |

c)

zij in geopende toestand voldoen aan de bepalingen van punt 5.4,

en

| d) | het eindoppervlak gemeten op ten hoogste 6,5 mm afstand van het verst naar buiten uitstekende punt ten minste 150 mm2 bedraagt. |
| --- | --- |

d)

het eindoppervlak gemeten op ten hoogste 6,5 mm afstand van het verst naar buiten uitstekende punt ten minste 150 mm2 bedraagt.

6.7.   Wielen, wielmoeren, naafdoppen en wieldoppen

6.7.1.   De voorschriften van punt 5.4 zijn niet van toepassing op deze delen.

6.7.2.   Wielen, wielmoeren, naafdoppen en sierschijven mogen geen puntige of scherpe uitsteeksels vertonen die buiten het buitenste vlak van de wielvelg uitsteken. Vleugelmoeren mogen niet worden gebruikt.

6.7.3.   Wanneer een voertuig rechtuit rijdt mag, met uitzondering van de banden, geen enkel deel van de wielen gelegen boven het horizontale vlak door de draaiingsas ervan, uitsteken buiten de verticale projectie van het buitenoppervlak of de buitenconstructie op een horizontaal vlak. Indien zulks evenwel uit functioneel oogpunt nodig is, mogen wieldoppen die de moeren van wielen en naven bedekken, buiten de verticale projectie van het buitenoppervlak of de buitenconstructie uitsteken, mits het vlak van het uitstekende deel een afrondingsstraal van ten minste 30 mm heeft en de afstand waarover het desbetreffende deel buiten de verticale projectie van het buitenoppervlak of de buitenconstructie uitsteekt, in geen geval meer dan 30 mm bedraagt.

6.8.   Randen van plaatstaal

6.8.1.   Randen van plaatstaal, zoals de randen van goten en de rails van schuifdeuren, zijn toegestaan op voorwaarde dat zij zijn omgebogen of zijn voorzien van een afscherming die aan de relevante voorschriften van dit reglement voldoen. Een onbeschermde rand wordt als teruggevouwen beschouwd, indien deze over een hoek van 180° is teruggebogen of indien deze zodanig in de richting van de carrosserie is teruggebogen dat de rand niet in aanraking kan komen met een bol met een diameter van 100 mm.

6.9.   Carrosseriepanelen

6.9.1.   De afrondingsstraal van vouwen in carrosseriepanelen mag minder dan 2,5 mm bedragen, mits zij niet kleiner is dan 1/10 van de hoogte H van het uitstekende deel, gemeten volgens de in bijlage 3, punt 1, beschreven methode.

6.10.   Aan de zijkanten aangebrachte lucht - en regendeflectoren

6.10.1.   De randen van aan de zijkanten aangebrachte deflectoren die naar buiten kunnen worden gericht, moeten een afrondingsstraal van ten minste 1 mm hebben.

6.11.   Steunpunten voor de krik en de uitlaatpijpen

6.11.1.   De steunpunten voor de krik en de uitlaatpijpen mogen niet meer dan 10 mm uitsteken buiten de verticale projectie van de vloerlijn die zich verticaal daarboven bevindt. Als uitzondering op deze eis mag een uitlaatpijp meer dan 10 mm buiten de verticale projectie van de vloerlijn uitsteken, indien deze pijp aan het uiteinde afgeronde kanten heeft met een minimumafrondingsstraal van 2,5 mm.

6.12.   Luchtinlaat- en uitlaatkleppen

6.12.1.   Luchtinlaat- en uitlaatkleppen moeten in alle gebruiksstanden voldoen aan de voorschriften van de punten 5.2, 5.3 en 5.4.

6.13.   Dak

6.13.1.   Daken die kunnen opengaan, worden alleen beschouwd in gesloten stand.

Cabriolets worden gecontroleerd met de kap zowel neergeslagen als opstaand.

6.13.2.1.   Bij een voertuig met neergeslagen kap wordt geen onderzoek ingesteld binnen een denkbeeldig oppervlak gevormd door de kap in opstaande positie.

6.13.2.2.   Indien een losse hoes over de neergeslagen kap van het voertuig tot de standaarduitrusting behoort, wordt het onderzoek verricht met de aangebrachte hoes.

6.14.   Ramen

Ramen die ten opzichte van het buitenoppervlak van het voertuig naar buiten scharnieren, moeten in alle gebruiksstanden aan de volgende voorwaarden voldoen:

6.14.1.1.   er mogen geen naar voren gerichte scherpe kanten aanwezig zijn;

6.14.1.2.   geen enkel raamgedeelte mag buiten de uiterste buitenrand van het voertuig uitsteken.

6.15.   Kentekenplaatsteunen

6.15.1.   Kentekenplaatsteunen die door de voertuigfabrikant worden meegeleverd, moeten voldoen aan de voorschriften van punt 5.4 van dit reglement, indien deze geraakt kunnen worden door een bol met een diameter van 100 mm wanneer de kentekenplaat overeenkomstig de aanwijzingen van de voertuigfabrikant is aangebracht.

6.16.   Bagagerekken en skihouders

6.16.1.   Bagagerekken en skihouders moeten zo op het voertuig zijn bevestigd dat zij in ten minste één richting zijn geblokkeerd en dat overbrenging van horizontale krachten die niet kleiner zijn dan het door de fabrikant opgegeven maximale verticale draagvermogen, in de lengte- en dwarsrichting mogelijk is. Bij de beproeving van een bagagerek of skihouder, bevestigd overeenkomstig de instructies van de fabrikant, mogen de krachten niet als puntlast worden aangebracht.

6.16.2.   Oppervlakken die na het aanbrengen van het rek of de houder kunnen worden geraakt door een bol met een diameter van 165 mm, mogen geen delen hebben met een afrondingsstraal van minder dan 2,5 mm, tenzij de bepalingen van punt 6.3 van toepassing zijn.

6.16.3.   Verbindingsdelen zoals schroeven die zonder gebruik van gereedschap kunnen worden vast- of losgedraaid, mogen niet meer dan 40 mm buiten de in punt 6.16.2 genoemde oppervlakken uitsteken. Het uitsteeksel wordt gemeten volgens de in bijlage 3, punt 2, beschreven methode, terwijl een bol met een diameter van 165 mm moet worden gebruikt wanneer de methode van punt 2.2 wordt toegepast.

6.17.   Radio-ontvangst- en/of zendantennes

6.17.1.   Radio-ontvangst- en/of zendantennes moeten zo op het voertuig zijn aangebracht dat, indien het vrije uiteinde in een van de door de fabrikant aangegeven mogelijke gebruiksstanden minder dan 2 m van het wegdek is verwijderd, het vrije uiteinde binnen een zone ligt die wordt begrensd door verticale vlakken op een binnenwaarts gemeten afstand van 10 cm van de in punt 2.7 bedoelde uiterste buitenrand van het voertuig.

6.17.2.   De antenne moet bovendien zo op het voertuig zijn aangebracht en het vrije uiteinde moet zo nodig zodanig worden geleid dat de antenne niet gedeeltelijk buiten de in punt 2.7 bedoelde uiterste buitenrand van het voertuig uitsteekt.

6.17.3.   De schacht van de antenne mag een afrondingsstraal van minder dan 2,5 mm hebben. Op het vrije uiteinde van de antenne moet evenwel een vast aangebracht dopje worden aangebracht, waarvan de afrondingsstraal ten minste 2,5 mm bedraagt.

6.17.4.   De voet van de antenne mag niet meer dan 30 mm uitsteken, waarbij deze afstand volgens de in bijlage 3, punt 2, beschreven methode wordt gemeten. Bij antennes met versterkers in de voet mag deze maat 40 mm bedragen.

6.18.   Montagevoorschriften

6.18.1.   Bagagerekken, skihouders en radio-ontvangst- en/of zendantennes mogen, wanneer zij als technische eenheden zijn goedgekeurd, slechts te koop aangeboden, verkocht of gekocht worden, indien zij vergezeld gaan van montagevoorschriften. Deze moeten voldoende gegevens bevatten om de goedgekeurde onderdelen zo op het voertuig te kunnen bevestigen dat aan de desbetreffende bepalingen van de punten 5 en 6 kan worden voldaan. Met name moet voor telescopische antennes worden aangegeven welke gebruiksstanden zijn toegestaan.

7.   WIJZIGINGEN VAN HET VOERTUIGTYPE EN UITBREIDING VAN DE GOEDKEURING

Elke wijziging van het voertuigtype wordt meegedeeld aan de administratieve instantie die dat voertuigtype heeft goedgekeurd. Deze instantie kan dan:

7.1.1.   oordelen dat de wijzigingen waarschijnlijk geen noemenswaardig nadelig effect zullen hebben

7.1.2.   of de technische dienst die de tests uitvoert, om een aanvullend rapport verzoeken.

7.2.   De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, worden volgens de procedure van punt 4.3 in kennis gesteld van de bevestiging of weigering van de goedkeuring, met vermelding van de wijzigingen.

7.3.   De bevoegde instantie die de goedkeuring uitbreidt, kent aan die uitbreiding een volgnummer toe en stelt de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, hiervan in kennis door middel van een inlichtingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

8.   OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

8.1.   Een krachtens dit reglement goedgekeurd voertuig (goedgekeurde technische eenheid) moet zo worden gebouwd dat het (zij) overeenstemt met het goedgekeurde type; hiertoe moet het (zij) voldoen aan de voorschriften van de punten 5 en 6.

8.2.   Om na te gaan of aan de voorschriften van punt 8.1 is voldaan, zullen passende controles van de productie worden uitgevoerd.

De houder van de goedkeuring moet met name:

8.3.1.   garanderen dat er procedures voor de doeltreffende controle van de productkwaliteit bestaan;

8.3.2.   toegang hebben tot de controleapparatuur die nodig is om de overeenstemming met elk goedgekeurd type te kunnen verifiëren;

8.3.3.   ervoor zorgen dat de testresultaten worden geregistreerd en dat de desbetreffende documenten beschikbaar blijven gedurende een periode die in overleg met de administratieve instantie wordt vastgesteld;

8.3.4.   de resultaten van elk type test analyseren om de bestendigheid van de productkenmerken te verifiëren en te waarborgen, weliswaar rekening houdend met afwijkingen die inherent zijn aan een industrieel productieproces;

8.3.5.   erop toezien dat voor elk producttype de in bijlage 3 bij dit reglement voorgeschreven tests worden uitgevoerd;

8.3.6.   ervoor zorgen dat, als bij het desbetreffende type test monsters of testobjecten niet in overeenstemming blijken te zijn, opnieuw monsters worden genomen en tests worden uitgevoerd. Alle nodige maatregelen moeten worden genomen om de overeenstemming van de desbetreffende productie te herstellen.

De bevoegde instantie die de typegoedkeuring heeft verleend, kan op elk tijdstip de in elke productie-eenheid toegepaste methoden voor de controle van de overeenstemming verifiëren.

8.4.1.   Bij elke inspectie moeten de gegevens die tijdens de tests en productiecontroles zijn geregistreerd, aan de bezoekende inspecteur worden meegedeeld.

8.4.2.   De inspecteur kan willekeurig kiezen welke monsters in het laboratorium van de fabrikant moeten worden getest. Het minimumaantal monsters kan worden bepaald op basis van de resultaten van de controles die de fabrikant zelf heeft uitgevoerd.

8.4.3.   Als de kwaliteit niet bevredigend lijkt of als het nodig blijkt de geldigheid van de overeenkomstig punt 8.4.2 uitgevoerde tests te controleren, verzamelt de inspecteur monsters die worden toegezonden aan de technische dienst die de typegoedkeuringstests heeft uitgevoerd.

8.4.4.   De bevoegde instantie mag alle in dit reglement voorgeschreven tests uitvoeren.

8.4.5.   Normaliter vinden de door de bevoegde instantie toegestane inspecties om de twee jaar plaats. Indien bij een van deze inspecties negatieve resultaten aan het licht komen, moet de bevoegde instantie ervoor zorgen dat alle nodige maatregelen worden genomen om de overeenstemming van de productie zo snel mogelijk te herstellen.

9.   SANCTIES IN GEVAL VAN NIET-OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

9.1.   De krachtens dit reglement voor een voertuigtype verleende goedkeuring kan worden ingetrokken indien niet aan het voorschrift van punt 8.1 is voldaan.

9.2.   Indien een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast een eerder verleende goedkeuring intrekt, stelt zij de andere overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen daarvan onmiddellijk in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

10.   DEFINITIEVE STOPZETTING VAN DE PRODUCTIE

Indien de houder van de goedkeuring de productie van een krachtens dit reglement goedgekeurd type definitief stopzet, stelt hij de instantie die de goedkeuring heeft verleend daarvan in kennis. Zodra deze instantie de kennisgeving heeft ontvangen, stelt zij de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen daarvan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

11.   NAAM EN ADRES VAN DE TECHNISCHE DIENSTEN DIE GOEDKEURINGSTESTS UITVOEREN EN VAN DE ADMINISTRATIEVE INSTANTIES

De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, delen het secretariaat van de Verenigde Naties de naam en het adres mee van de technische diensten die goedkeuringstests uitvoeren en van de administratieve instanties die goedkeuring verlenen en waaraan de in andere landen afgegeven formulieren betreffende de goedkeuring en de uitbreiding, weigering of intrekking van de goedkeuring moeten worden toegezonden.

---

(1)  Zoals gedefinieerd in bijlage 7 bij de Geconsolideerde resolutie betreffende de constructie van voertuigen (R.E.3) (document TRANS/SC1/WP29/78/Amend.3).

(2)  1 voor Duitsland, 2 voor Frankrijk, 3 voor Italië, 4 voor Nederland, 5 voor Zweden, 6 voor België, 7 voor Hongarije, 8 voor de Tsjechische Republiek, 9 voor Spanje, 10 voor Joegoslavië, 11 voor het Verenigd Koninkrijk, 12 voor Oostenrijk, 13 voor Luxemburg, 14 voor Zwitserland, 15 (niet gebruikt), 16 voor Noorwegen, 17 voor Finland, 18 voor Denemarken, 19 voor Roemenië, 20 voor Polen, 21 voor Portugal, 22 voor de Russische Federatie, 23 voor Griekenland, 24 voor Ierland, 25 voor Kroatië, 26 voor Slovenië, 27 voor Slowakije, 28 voor Wit-Rusland, 29 voor Estland, 30 (niet gebruikt), 31 voor Bosnië en Herzegovina, 32 voor Letland, 33 (niet gebruikt), 34 voor Bulgarije, 35-36 (niet gebruikt), 37 voor Turkije, 38-39 (niet gebruikt), 40 voor de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, 41 (niet gebruikt), 42 voor de Europese Gemeenschap (goedkeuring wordt verleend door de lidstaten door middel van hun respectieve ECE-symbool), 43 voor Japan, 44 (niet gebruikt), 45 voor Australië en 46 voor Oekraïne. De daaropvolgende nummers zullen worden toegekend aan andere landen in de chronologische volgorde waarin zij de Overeenkomst betreffende het aannemen van eenvormige technische voorschriften die van toepassing zijn op voertuigen op wielen, uitrustingsstukken en onderdelen die in een voertuig op wielen kunnen worden gemonteerd of gebruikt en de voorwaarden voor wederzijdse erkenning van overeenkomstig deze voorschriften verleende goedkeuringen ratificeren of tot deze overeenkomst toetreden en de aldus toegekende nummers zullen door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de overeenkomstsluitende partijen worden meegedeeld.

---

BIJLAGE 1

MEDEDELING

(maximumformaat: A4 (210 × 297 mm))

Image

---

BIJLAGE 2

OPSTELLING VAN GOEDKEURINGSMERKEN

Model A

(zie de punten 4.1.4 en 4.2.4 van dit reglement)

Image

Bovenstaand goedkeuringsmerk, aangebracht op een voertuig, geeft aan dat het voertuigtype in kwestie in Nederland (E4) krachtens Reglement nr. 26 is goedgekeurd onder nummer 022439. De eerste twee cijfers van het goedkeuringsnummer geven aan dat, op de datum waarop de goedkeuring is verleend, Reglement nr. 26 al wijzigingenreeks 02 bevatte.

Model B

(zie punt 4.1.5 van dit reglement)

Image

Bovenstaand goedkeuringsmerk, aangebracht op een voertuig, geeft aan dat het voertuigtype in kwestie in Nederland (E4) krachtens de Reglementen nrs. 26 en 24 is goedgekeurd (1). De eerste twee cijfers van de goedkeuringsnummers geven aan dat, op de datum waarop deze goedkeuringen zijn verleend, Reglement nr. 26 wijzigingenreeks 02 en Reglement nr. 24 al wijzigingenreeks 03 bevatte.

---

(1)  Het tweede nummer dient alleen ter illustratie.

---

BIJLAGE 3

METHODEN VOOR HET BEPALEN VAN DE AFMETINGEN VAN UITSTEKENDE DELEN EN OPENINGEN

1.   METHODE VOOR HET METEN VAN DE UITSTEKENDE VOUWEN IN CAROSSERIEPANELEN

1.1.   De hoogte H van een uitstekend deel wordt grafisch bepaald ten opzichte van de omtrek van een cirkel met een diameter van 165 mm, inwendig rakend aan de contour van het buitenoppervlak dat moet worden gecontroleerd.

1.2.   De hoogte H is de maximumwaarde van de afstand, gemeten op een rechte door het midden van de cirkel met een diameter van 165 mm, tussen de omtrek van die cirkel en de contour van het uitstekende deel (zie fig. 1).

1.3.   Wanneer het uitstekende deel zo gevormd is dat een deel van de contour van het buitenoppervlak van het desbetreffende deel uitwendig niet kan worden geraakt door een cirkel met een diameter van 100 mm, wordt de omtrek van het oppervlak op die plaats verondersteld samen te vallen met het gedeelte van de omtrek van de cirkel met een diameter van 100 mm tussen de raakpunten daarvan met de contour (zie fig. 2).

1.4.   Schema's in doorsnede van het buitenoppervlak van de desbetreffende delen moeten door de fabrikant worden verstrekt om de hoogte van de uitstekende delen volgens de bovenstaande methode te kunnen bepalen.

| | |
| --- | --- |

Image

Image

2.   METHODE VOOR HET BEPALEN VAN DE AFMETING VAN HET UITSTEKENDE GEDEELTE VAN EEN OP HET BUITENOPPERVLAK AANGEBRACHT ONDERDEEL

2.1.   De afmeting van het uitstekende gedeelte van een onderdeel dat op een convex paneel is gemonteerd, kan hetzij direct door meting, hetzij aan de hand van een tekening van een daartoe geschikte doorsnede van het onderdeel in gemonteerde toestand worden vastgesteld.

2.2.   Indien de afmeting van het uitstekende gedeelte van een onderdeel dat op een niet-convex paneel is gemonteerd niet rechtstreeks door meting kan worden bepaald, moet dit gebeuren aan de hand van de maximale verplaatsing van het middelpunt van een bol met een diameter van 100 mm ten opzichte van de nominale lijn van het paneel, wanneer de bol in voortdurende aanraking met dat onderdeel wordt voortbewogen. Figuur 3 geeft een voorbeeld van de toepassing van deze methode.

3.   METHODE VOOR HET BEPALEN VAN HET UITSTEKENDE GEDEELTE VAN AFSCHERMKAPPEN EN RANDEN VAN KOPLAMPEN

3.1.   Het ten opzichte van het buitenoppervlak uitstekende gedeelte van de koplamp wordt in horizontale richting vanuit het contactpunt van een bol met een diameter van 100 mm gemeten, zoals weergegeven in figuur 4.

4.   METHODE VOOR HET BEPALEN VAN DE AFMETING VAN EEN OPENING OF AFSTAND TUSSEN DE DELEN VAN EEN ROOSTER

4.1.   De afmeting van een opening of ruimte tussen de delen van een rooster wordt bepaald door de afstand tussen twee door de contactpunten van de bol lopende vlakken die loodrecht staan op de verbindingslijn tussen de contactpunten. De figuren 5 en 6 geven voorbeelden van de toepassing van deze methode.

| | |
| --- | --- |
| | |

Image

Image

Image

Image

---

BIJLAGE 4

MEDEDELING

(maximumformaat: A4 (210 × 297 mm))

Image

---

| 16.12.2005 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | L 330/42 |
| --- | --- | --- | --- |

16.12.2005

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

L 330/42

---

Reglement nr. 28 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van geluidssignaalinrichtingen en van motorvoertuigen wat hun geluidssignalen betreft

1.   TOEPASSINGSGEBIED

Dit reglement is van toepassing op:

1.1.   geluidssignaalinrichtingen (1) met gelijkstroom, wisselstroom of perslucht, bedoeld om te worden gemonteerd op motorvoertuigen van de categorieën L3 tot L5, M en N, met uitzondering van bromfietsen (de categorieën L1 en L2) (2);

1.2.   de geluidssignalen (3) van motorvoertuigen, met uitzondering van motorfietsen.

I.   GELUIDSSIGNAALINRICHTINGEN

2.   DEFINITIES

In dit reglement wordt onder geluidssignaalinrichtingen van verschillende „typen” verstaan: inrichtingen die essentieel van elkaar verschillen op punten zoals:

2.1.   handelsnaam of –merk;

2.2.   werkingsprincipes;

2.3.   type voeding (gelijk- of wisselstroom);

2.4.   uitwendige vorm van het huis;

2.5.   vorm en afmetingen van het membraan of de membranen;

2.6.   vorm of soort van de geluidsopening(en);

2.7.   nominale geluidsfrequentie(s);

2.8.   nominale voedingsspanning;

2.9.   nominale werkdruk bij inrichtingen die rechtstreeks door een externe bron van perslucht worden gevoed.

De geluidssignaalinrichting is hoofdzakelijk bedoeld voor:

2.10.1.   motorfietsen met een vermogen van maximaal 7 kW (klasse I);

2.10.2.   voertuigen van de categorieën M en N en motorfietsen met een vermogen van meer dan 7 kW (klasse II).

3.   GOEDKEURINGSAANVRAAG

De goedkeuringsaanvraag voor een type geluidssignaalinrichting wordt door de houder van de handelsnaam of het handelsmerk dan wel door zijn gemachtigde vertegenwoordiger ingediend.

De aanvraag gaat vergezeld van de hierna genoemde documenten in drievoud en van de volgende nadere gegevens:

3.2.1.   een beschrijving van het type geluidssignaalinrichting, met bijzondere aandacht voor de in punt 2 genoemde verschilpunten;

3.2.2.   een tekening waarop onder meer een dwarsdoorsnede van de signaalinrichting te zien is;

3.2.3.   een lijst van de onderdelen die bij de fabricage zijn gebruikt, inclusief identificatie van die onderdelen, met opgave van de gebruikte materialen;

3.2.4.   gedetailleerde tekeningen van alle onderdelen die bij de fabricage zijn gebruikt. Op deze tekeningen moet de plaats voor het goedkeuringsnummer ten opzichte van de cirkel van het goedkeuringsmerk zijn aangegeven.

3.3.   De goedkeuringsaanvraag gaat bovendien vergezeld van twee monsters van het type signaalinrichting.

3.4.   Voordat typegoedkeuring wordt verleend, gaat de bevoegde instantie na of er afdoende maatregelen zijn genomen om een doeltreffende controle van de overeenstemming van de productie te waarborgen.

4.   MARKERINGEN

4.1.   Op de ter goedkeuring ingediende monsters van de geluidssignaalinrichtingen moet de handelsnaam of het handelsmerk van de fabrikant zijn aangebracht; deze markering moet goed leesbaar en onuitwisbaar zijn.

4.2.   Op elk monster moet voldoende ruimte voor het goedkeuringsmerk zijn voorzien; deze ruimte moet op de in punt 3.2.2 bedoelde tekening zijn aangegeven.

5.   GOEDKEURING

5.1.   Als de ter goedkeuring ingediende monsters aan de voorschriften van de punten 6 en 7 voldoen, wordt voor dit type signaalinrichting goedkeuring verleend.

5.2.   Aan elk goedgekeurd type wordt een goedkeuringsnummer toegekend. De eerste twee cijfers (momenteel 00 voor het reglement in de originele versie) geven de wijzigingenreeks aan met de recentste belangrijke technische wijzigingen die in het reglement zijn opgenomen op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde nummer niet aan een ander type geluidssignaalinrichting toekennen.

5.3.   Aan typen signaalinrichtingen die alleen verschillen op het gebied van nominale spanning, nominale frequentie(s) of, voor de in punt 2.9 genoemde inrichtingen, nominale werkdruk, mag hetzelfde goedkeuringsnummer worden toegekend.

5.4.   Van de goedkeuring, de weigering, uitbreiding of intrekking van de goedkeuring of de definitieve stopzetting van de productie van een type signaalinrichting krachtens dit reglement wordt aan de partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, mededeling gedaan door middel van een formulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement en van tekeningen van de geluidssignaalinrichting (door de aanvrager ingediend) in maximumformaat A4 (210 × 297 mm) of tot dat formaat gevouwen en op schaal 1:1.

Op elke geluidssignaalinrichting die overeenstemt met een krachtens dit reglement goedgekeurd type, wordt op een opvallende en makkelijk bereikbare plaats die op het goedkeuringsformulier is aangegeven, een internationaal goedkeuringsmerk aangebracht dat bestaat uit:

5.5.1.   een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend (4);

5.5.2.   een goedkeuringsnummer;

5.5.3.   een aanvullend symbool in de vorm van een getal in Romeinse cijfers dat aangeeft tot welke klasse de geluidssignaalinrichting behoort.

5.6.   Het goedkeuringsmerk en het aanvullende symbool moeten goed leesbaar en onuitwisbaar zijn.

5.7.   In bijlage 3, punt 1, bij dit reglement wordt een voorbeeld van de opstelling van het goedkeuringsmerk gegeven.

6.   SPECIFICATIES

6.1.   Algemene specificaties

6.1.1.   De geluidssignaalinrichting moet een vaste en gelijkmatige toon voortbrengen; het geluidsspectrum mag tijdens de werking niet merkbaar variëren.

Bij signaalinrichtingen die met wisselstroom worden gevoed, geldt dit voorschrift alleen bij constante snelheid van de generator in de in punt 6.2.3.2 aangegeven reeks.

6.1.2.   De signaalinrichting moet, wat de akoestische (geluidsspectrum en geluidsdrukniveau) en mechanische kenmerken betreft, de volgende tests in de aangegeven volgorde doorstaan.

6.2.   Meting van de geluidskenmerken

6.2.1.   De signaalinrichting moet bij voorkeur in een echovrije omgeving worden getest. Als alternatief kunnen de tests ook in een semi-echovrije kamer of in open lucht plaatsvinden (5). In dat geval moeten voorzorgsmaatregelen worden getroffen om terugkaatsing van de grond in het meetgebied te voorkomen (bijvoorbeeld door een reeks absorberende schermen op te stellen). Ook moet worden gecontroleerd of de sferische divergentie tot op 1 dB in acht wordt genomen in een hemisfeer met een straal van ten minste 5 m tot de te meten maximumfrequentie, met name in de meetrichting en ter hoogte van de inrichting en de microfoon.

Het omgevingsgeluid moet ten minste 10 dB zwakker zijn dan het te meten geluidsdrukniveau.

De te testen inrichting en de microfoon moeten zich op dezelfde hoogte tussen 1,15 en 1,25 m boven de grond bevinden. De as van de maximumgevoeligheid van de microfoon moet samenvallen met de richting waarin het geluidsniveau van de signaalinrichting maximaal is.

De microfoon moet zodanig worden opgesteld dat het membraan zich op een afstand van 2 ± 0,01 m bevindt van het vlak van de geluidsopening van de inrichting. Bij signaalinrichtingen met verschillende openingen wordt de afstand bepaald tot het vlak van de opening die zich het dichtst bij de microfoon bevindt.

6.2.2.   De geluidsdrukniveaus worden gemeten met een precisiegeluidsniveaumeter van klasse 1 overeenkomstig de specificaties van IEC-publicatie nr. 651, eerste editie (1979). Bij alle metingen wordt de tijdconstante F gebruikt. Voor de meting van het totale geluidsdrukniveau wordt gebruikgemaakt van de A-filtercurve. Voor de meting van het spectrum van het voortgebrachte geluid wordt gebruikgemaakt van de Fourier-transformatie van het akoestische signaal. Als variant kunnen tertsbandfilters worden gebruikt overeenkomstig de specificaties van IEC-publicatie nr. 225, eerste editie (1966).

In dat geval wordt het geluidsdrukniveau in de octaafband met middenfrequentie 2 500 Hz bepaald door de kwadratische gemiddelden van de geluidsdrukken in de tertsoctaafbanden met middenfrequenties 2 000, 2 500 en 3 150 Hz op te tellen.

In elk geval wordt alleen de Fourier-transformatiemethode als referentiemethode beschouwd.

De geluidssignaalinrichting wordt naar gelang het geval voorzien van stroom met de volgende testspanning:

6.2.3.1.   bij geluidssignaalinrichtingen die met gelijkstroom worden gevoed, 13/12 van de nominale spanning, gemeten aan de klem van de elektrische energiebron;

6.2.3.2.   bij geluidssignaalinrichtingen die met wisselstroom worden gevoed, wordt de stroom geleverd door een elektrische generator van het type dat normaliter met dit type signaalinrichting wordt gebruikt. De akoestische kenmerken van de signaalinrichting worden geregistreerd bij snelheden van de elektrische generator die overeenkomen met 50, 75 en 100 % van de door de fabrikant van de generator opgegeven maximumsnelheid bij continu bedrijf. Tijdens de test mag de elektrische generator op geen enkele andere wijze elektrisch worden belast. De in punt 6.3 beschreven duurzaamheidstest wordt verricht bij een door de fabrikant van de apparatuur opgegeven snelheid die uit de bovengenoemde reeks wordt gekozen.

6.2.4.   Indien voor de test van een geluidssignaalinrichting die met gelijkstroom werkt een gelijkgerichte stroombron wordt gebruikt, mag de wisselstroomcomponent van de spanning aan de klemmen, die tijdens de werking van de signaalinrichting van piek tot piek wordt gemeten, niet meer dan 0,1 V bedragen.

6.2.5.   Bij geluidssignaalinrichtingen die met gelijkstroom worden gevoed, moet de weerstand van de aansluitsnoeren, uitgedrukt in ohm, met inbegrip van klemmen en contacten, (0,10/12) x nominale spanning in volt zo dicht mogelijk benaderen.

6.2.6.   De signaalinrichting wordt met de door de fabrikant opgegeven uitrusting vast bevestigd op een steun waarvan de massa ten minste tienmaal die van de geteste signaalinrichting bedraagt, met een minimum van 30 kg. Bovendien moeten maatregelen worden getroffen om te garanderen dat weerkaatsingen tegen de wanden van de steun en trillingen van de steun zelf geen merkbare invloed hebben op de meetresultaten.

Onder de hierboven beschreven omstandigheden mag het A-gewogen geluidsniveau de volgende waarden niet overschrijden:

| a) | 115 dB(A) voor geluidssignaalinrichtingen die voornamelijk bestemd zijn voor motorfietsen met een vermogen van ten hoogste 7 kW; |
| --- | --- |

a)

115 dB(A) voor geluidssignaalinrichtingen die voornamelijk bestemd zijn voor motorfietsen met een vermogen van ten hoogste 7 kW;

| b) | 118 dB(A) voor geluidssignaalinrichtingen die voornamelijk bestemd zijn voor voertuigen van de categorieën M en N en motorfietsen met een vermogen van meer dan 7 kW. |
| --- | --- |

b)

118 dB(A) voor geluidssignaalinrichtingen die voornamelijk bestemd zijn voor voertuigen van de categorieën M en N en motorfietsen met een vermogen van meer dan 7 kW.

6.2.7.1.   Bovendien moet het geluidsdrukniveau in het frequentiegebied van 1 800 tot 3 550 Hz hoger zijn dan dat van elke component met een frequentie hoger dan 3 550 Hz en in elk geval gelijk aan of hoger dan:

| a) | 95 dB(A) voor geluidssignaalinrichtingen die voornamelijk bestemd zijn voor motorfietsen met een vermogen van ten hoogste 7 kW; |
| --- | --- |

a)

95 dB(A) voor geluidssignaalinrichtingen die voornamelijk bestemd zijn voor motorfietsen met een vermogen van ten hoogste 7 kW;

| b) | 105 dB(A) voor geluidssignaalinrichtingen die voornamelijk bestemd zijn voor voertuigen van de categorieën M en N en motorfietsen met een vermogen van meer dan 7 kW. |
| --- | --- |

b)

105 dB(A) voor geluidssignaalinrichtingen die voornamelijk bestemd zijn voor voertuigen van de categorieën M en N en motorfietsen met een vermogen van meer dan 7 kW.

6.2.7.2.   Geluidssignaalinrichtingen die aan de onder b) vermelde geluidskenmerken voldoen, mogen worden gebruikt op de onder a) vermelde voertuigen.

6.2.8.   De bovengenoemde specificaties gelden eveneens voor inrichtingen die aan de duurzaamheidstest van punt 6.3 worden onderworpen. De voedingsspanning varieert hierbij tussen 115 en 95 % van de nominale spanning voor geluidssignaalinrichtingen die met gelijkstroom worden gevoed of, voor geluidssignaalinrichtingen die met wisselstroom worden gevoed, tussen 50 en 100 % van de door de fabrikant van de generator opgegeven maximumsnelheid van de generator bij continu bedrijf.

6.2.9.   Het tijdsverloop tussen het ogenblik van inwerkingstelling en het ogenblik waarop het geluid de in punt 6.2.7 voorgeschreven minimumwaarde bereikt, mag niet groter zijn dan 0,2 s, gemeten bij een omgevingstemperatuur van 20 ± 5 °C. Dit geldt onder andere voor pneumatisch of elektropneumatisch werkende signaalinrichtingen.

6.2.10.   Pneumatisch of elektropneumatisch werkende signaalinrichtingen moeten, onder de door de fabrikant voor deze toestellen vastgestelde voedingsvoorwaarden, aan dezelfde akoestische voorschriften voldoen als die welke voor elektrisch werkende geluidssignaalinrichtingen gelden.

6.3.   Duurzaamheidstest

6.3.1.   Onder de nominale spanning en met de in de punten 6.2.3 tot en met 6.2.5 aangegeven weerstand van de aansluitsnoeren wordt de geluidssignaalinrichting respectievelijk:

10 000 maal achtereen in werking gesteld bij geluidssignaalinrichtingen die voornamelijk bestemd zijn voor motorfietsen met een vermogen van ten hoogste 7 kW;

50 000 maal achtereen in werking gesteld bij geluidssignaalinrichtingen die voornamelijk bestemd zijn voor voertuigen van de categorieën M en N en motorfietsen met een vermogen van meer dan 7 kW, telkens gedurende 1 seconde met tussenpozen van 4 seconden. Tijdens de test wordt de geluidssignaalinrichting geventileerd met een luchtstroom met een snelheid van ongeveer 10 m/s.

6.3.2.   Indien de test in een echovrije kamer plaatsvindt, moet deze groot genoeg zijn voor een normale afvoer van de door de signaalinrichting tijdens de test geproduceerde warmte.

6.3.3.   De omgevingstemperatuur in de testkamer moet tussen +15 en +30 °C liggen.

6.3.4.   Indien de kenmerken van het geluidsniveau na de helft van het voorgeschreven aantal inbedrijfstellingen niet meer dezelfde zijn als vóór de test, mag de geluidssignaalinrichting worden bijgesteld. Na het voorgeschreven aantal inbedrijfstellingen moet de geluidssignaalinrichting, eventueel na opnieuw bijstellen, de in punt 6.2 beschreven test doorstaan.

6.3.5.   Elektropneumatisch werkende geluidssignaalinrichtingen mogen om de 10 000 inbedrijfstellingen worden gesmeerd met de door de fabrikant aanbevolen olie.

7.   WIJZIGING VAN HET TYPE GELUIDSSIGNAALINRICHTING EN UITBREIDING VAN DE GOEDKEURING

Elke wijziging van het type geluidssignaalinrichting wordt meegedeeld aan de administratieve instantie die dat type geluidssignaalinrichting heeft goedgekeurd. Deze instantie kan dan:

7.1.1.   oordelen dat de wijzigingen waarschijnlijk geen noemenswaardig nadelig effect zullen hebben;

7.l.2.   of de voor de tests verantwoordelijke technische dienst om een nieuw rapport verzoeken.

7.2.   De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, worden volgens de procedure van punt 5.4 in kennis gesteld van de bevestiging of weigering van de goedkeuring, met vermelding van de wijzigingen.

7.3.   De bevoegde instantie die de goedkeuring uitbreidt, kent een volgnummer toe aan elk mededelingenformulier dat voor een dergelijke uitbreiding wordt opgesteld.

8.   OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

Voor de controle van de overeenstemming van de productie gelden de procedures van aanhangsel 2 van de overeenkomst (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), met inachtneming van de volgende voorschriften:

8.1.   Krachtens dit reglement goedgekeurde geluidssignaalinrichtingen moeten zodanig zijn vervaardigd dat zij met het goedgekeurde type overeenstemmen en aan de voorschriften van punt 6 voldoen.

8.2.   De instantie die de typegoedkeuring heeft verleend, kan op elk tijdstip de in elke productie-eenheid toegepaste methoden voor de controle van de overeenstemming verifiëren. Deze verificaties vinden gewoonlijk om de twee jaar plaats.

De houder van de goedkeuring moet met name:

8.3.1.   ervoor zorgen dat er procedures bestaan om de kwaliteit van de producten op effectieve wijze te controleren;

8.3.2.   toegang hebben tot de apparatuur die nodig is om de overeenstemming met elk goedgekeurd type te controleren;

8.3.3.   ervoor zorgen dat de testresultaten worden geregistreerd en dat de bijgevoegde documenten beschikbaar blijven gedurende een periode die in overleg met de administratieve instantie wordt vastgesteld;

8.3.4.   de resultaten van elk type test analyseren om de stabiliteit van de productkenmerken, rekening houdend met de bij industriële productie toegestane variaties, te verifiëren en te garanderen;

8.3.5.   zorgen dat voor elk type geluidssignaalinrichting voldoende controles worden uitgevoerd, zodat kan worden gegarandeerd dat alle geluidssignaalinrichtingen in productie overeenstemmen met de specificaties van de geluidssignaalinrichting die met het oog op de typegoedkeuring is ingediend;

8.3.6.   ervoor zorgen dat, als bij het desbetreffende type test monsters of testobjecten niet in overeenstemming blijken te zijn, opnieuw monsters worden genomen en een nieuwe test wordt uitgevoerd. Alle nodige maatregelen moeten worden genomen om de overeenstemming van de productie te herstellen.

De bevoegde instantie die de typegoedkeuring heeft verleend, kan op elk tijdstip de in elke productie-eenheid toegepaste methoden voor de controle van de overeenstemming verifiëren.

8.4.1.   Bij elke inspectie moeten de gegevens die tijdens de tests en productiecontroles zijn geregistreerd, aan de bezoekende inspecteur worden meegedeeld.

8.4.2.   De inspecteur kan willekeurig kiezen welke monsters in het laboratorium van de fabrikant zullen worden getest. Het minimumaantal monsters kan worden bepaald op basis van de resultaten van de controles die de fabrikant zelf heeft uitgevoerd.

8.4.3.   Als de kwaliteit niet bevredigend blijkt of als het nodig lijkt de geldigheid van de overeenkomstig punt 8.4.2 uitgevoerde tests te controleren, verzamelt de inspecteur monsters die worden toegezonden aan de technische dienst die de typegoedkeuringstests heeft uitgevoerd.

8.4.4.   De bevoegde instantie mag alle in dit reglement voorgeschreven tests uitvoeren.

8.4.5.   Normaliter vinden de door de bevoegde instantie toegestane inspecties om het jaar plaats. Indien bij een van deze inspecties negatieve resultaten aan het licht komen, moet de bevoegde instantie ervoor zorgen dat alle nodige maatregelen worden genomen om de overeenstemming van de productie zo snel mogelijk te herstellen.

9.   SANCTIES IN GEVAL VAN NIET-OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

9.1.   De krachtens dit reglement verleende goedkeuring voor een type geluidssignaalinrichting kan worden ingetrokken indien niet aan de in punt 8.1 genoemde voorwaarden is voldaan of indien de geluidssignaalinrichting de in punt 8.2 bedoelde controles niet doorstaat.

9.2.   Indien een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast een eerder door haar verleende goedkeuring intrekt, stelt zij de andere overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, daarvan onmiddellijk in kennis door middel van een kopie van het goedkeuringsformulier met aan het einde in grote letters de gedateerde en ondertekende vermelding „GOEDKEURING INGETROKKEN”.

10.   STOPZETTING VAN DE PRODUCTIE

Indien de houder van een krachtens dit reglement verleende goedkeuring de productie van een goedgekeurd type geluidssignaalinrichting stopzet, stelt hij de instantie die de goedkeuring heeft verleend daarvan in kennis. Zodra deze instantie de kennisgeving heeft ontvangen, stelt zij de andere overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, daarvan in kennis door middel van een kopie van het goedkeuringsformulier met aan het einde in grote letters de gedateerde en ondertekende vermelding „PRODUCTIE STOPGEZET”.

II.   GELUIDSSIGNALEN VAN MOTORVOERTUIGEN

11.   DEFINITIES

In dit reglement wordt verstaan onder:

11.1.   „goedkeuring van het motorvoertuig”: goedkeuring van een voertuigtype wat zijn geluidssignaal betreft;

„voertuigtype”: voertuigen die niet essentieel van elkaar verschillen op punten zoals:

11.2.1.   aantal en type(n) signaalinrichtingen die op het voertuig zijn gemonteerd;

11.2.2.   de middelen waarmee de signaalinrichtingen aan het voertuig zijn bevestigd;

11.2.3.   de plaats van de signaalinrichtingen op het voertuig;

11.2.4.   de stijfheid van de structuurdelen waarop de signaalinrichting(en) is (zijn) gemonteerd;

11.2.5.   de vorm en materialen van de carrosserie aan de voorzijde van het voertuig, die het niveau van het door de signaalinrichting(en) voortgebrachte geluid kunnen beïnvloeden en een maskerend effect kunnen hebben.

12.   GOEDKEURINGSAANVRAAG

12.1.   De aanvraag om goedkeuring van een voertuigtype wat zijn geluidssignalen betreft wordt door de voertuigfabrikant of door zijn gemachtigde vertegenwoordiger ingediend.

De aanvraag gaat vergezeld van de hierna genoemde documenten in drievoud en van de volgende nadere gegevens:

12.2.1.   een beschrijving van het voertuigtype met betrekking tot de in punt 11.2 vermelde items;

12.2.2.   een lijst van de onderdelen die nodig zijn voor de identificatie van de signaalinrichting(en) die op het voertuig kan (kunnen) worden gemonteerd;

12.2.3.   tekeningen waarop de plaats van de signaalinrichting(en) en de bijbehorende bevestigingsmiddelen op het voertuig is aangegeven.

12.3.   Een voertuig dat representatief is voor het goed te keuren voertuigtype, wordt ingediend bij de technische dienst die verantwoordelijk is voor de goedkeuringstests.

13.   GOEDKEURING

13.1.   Als het voertuigtype waarvoor krachtens dit reglement goedkeuring wordt aangevraagd, aan de voorschriften van de punten 14 en 15 voldoet, wordt voor dit voertuigtype goedkeuring verleend.

13.2.   Aan elk goedgekeurd type wordt een goedkeuringsnummer toegekend. De eerste twee cijfers (momenteel 00 voor het reglement in de originele versie) geven de wijzigingenreeks aan met de recentste belangrijke technische wijzigingen die in het reglement zijn opgenomen op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde nummer niet aan een ander voertuigtype toekennen.

13.3.   Van de goedkeuring, de weigering, uitbreiding of intrekking van de goedkeuring of de definitieve stopzetting van de productie van een voertuigtype krachtens dit reglement wordt aan de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, mededeling gedaan door middel van een formulier volgens het model in bijlage 2 bij dit reglement en van tekeningen (door de aanvrager ingediend) in maximumformaat A4 (210 × 297 mm) of tot dat formaat gevouwen en op een passende schaal.

Op elk voertuig dat overeenstemt met een krachtens dit reglement goedgekeurd voertuigtype, wordt op een opvallende en makkelijk bereikbare plaats die op het goedkeuringsformulier is aangegeven, een internationaal goedkeuringsmerk aangebracht dat bestaat uit:

13.4.1.   een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend (6);

13.4.2.   het nummer van dit reglement rechts van de in punt 13.4.1 bedoelde cirkel.

13.5.   Indien het voertuig overeenstemt met een voertuigtype dat op basis van een of meer andere, aan de overeenkomst gehechte reglementen is goedgekeurd in het land dat de goedkeuring krachtens dit reglement heeft verleend, hoeft het in punt 13.4 bedoelde symbool niet te worden herhaald; in dat geval worden de aanvullende nummers en symbolen van alle reglementen op basis waarvan goedkeuring is verleend in het land dat de goedkeuring krachtens dit reglement heeft verleend, in verticale kolommen rechts van het in punt 13.4 bedoelde symbool vermeld.

13.6.   Het goedkeuringsmerk moet goed leesbaar en onuitwisbaar zijn.

13.7.   Het goedkeuringsmerk wordt dicht bij of op het plaatje met de voertuigkenmerken aangebracht.

13.8.   In bijlage 3, punt II, bij dit reglement wordt een voorbeeld van de opstelling van het goedkeuringsmerk gegeven.

13.9.   Voordat typegoedkeuring wordt verleend, gaat de bevoegde instantie na of er afdoende maatregelen zijn genomen om een doeltreffende controle van de overeenstemming van de productie te waarborgen.

14.   SPECIFICATIES

Het voertuig moet aan de volgende specificaties beantwoorden:

14.1.   De geluidssignaalinrichtingen (of -systemen) die op het voertuig zijn gemonteerd, moeten van een type zijn dat krachtens dit reglement is goedgekeurd.

Geluidssignaalinrichtingen van klasse II die krachtens dit reglement in zijn originele versie zijn goedgekeurd, waardoor het symbool II niet in het goedkeuringsmerk staat, mogen nog altijd worden gemonteerd op voertuigtypen waarvoor goedkeuring krachtens dit reglement is aangevraagd.

14.2.   De testspanning moet overeenstemmen met punt 6.2.3 van het reglement.

14.3.   De geluidsdrukniveaus worden gemeten onder de omstandigheden die in punt 6.2.2 van dit reglement zijn beschreven.

14.4.   Het A-gewogen geluidsdrukniveau dat door de op het voertuig gemonteerde signaalinrichting wordt voortgebracht, wordt gemeten op een afstand van 7 m vóór het voertuig, dat daartoe op een open terrein (7) met een zo effen mogelijke bodem wordt geplaatst; indien het met gelijkstroom gevoede inrichtingen betreft, mag de motor hierbij niet draaien.

14.5.   De microfoon van het meettoestel moet ongeveer in het middenlangsvlak van het voertuig zijn opgesteld.

14.6.   Het geluidsdrukniveau van het achtergrondgeluid en dat van het door de wind veroorzaakte geluid moeten ten minste 10 dB(A) lager zijn dan het te meten geluid.

14.7.   Het maximale geluidsdrukniveau wordt gezocht in een segment dat tussen 0,5 en 1,5 m boven de grond is gelegen.

14.8.   Bij meting onder de in de punten 14.2 tot en met 14.7 beschreven omstandigheden moet het maximale geluidsdrukniveau (14.7) van het geluidssignaal:

| a) | ten minste gelijk zijn aan 83 dB(A) en ten hoogste gelijk zijn aan 112 dB(A) voor signalen van motorfietsen met een vermogen van ten hoogste 7 kW; |
| --- | --- |

a)

ten minste gelijk zijn aan 83 dB(A) en ten hoogste gelijk zijn aan 112 dB(A) voor signalen van motorfietsen met een vermogen van ten hoogste 7 kW;

| b) | ten minste gelijk zijn aan 93 dB en ten hoogste gelijk zijn aan 112 dB(A) voor signalen van voertuigen van de categorieën M en N (6) en motorfietsen met een vermogen van meer dan 7 kW. |
| --- | --- |

b)

ten minste gelijk zijn aan 93 dB en ten hoogste gelijk zijn aan 112 dB(A) voor signalen van voertuigen van de categorieën M en N (6) en motorfietsen met een vermogen van meer dan 7 kW.

15.   WIJZIGINGEN VAN HET VOERTUIGTYPE EN UITBREIDING VAN DE GOEDKEURING

Elke wijziging van het voertuigtype wordt meegedeeld aan de administratieve instantie die dat voertuigtype heeft goedgekeurd. Deze instantie kan dan:

15.1.1.   oordelen dat de wijzigingen waarschijnlijk geen noemenswaardig nadelig effect zullen hebben en dat het voertuig in ieder geval nog steeds aan de voorschriften voldoet; of

15.1.2.   de voor de tests verantwoordelijke technische dienst om een nieuw rapport verzoeken.

15.2.   De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, worden volgens de procedure van punt 13.3 in kennis gesteld van de bevestiging of weigering van de goedkeuring, met vermelding van de wijzigingen.

15.3.   De bevoegde instantie die de goedkeuring uitbreidt, kent een volgnummer toe aan elk mededelingenformulier dat voor een dergelijke uitbreiding wordt opgesteld.

16.   OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

Voor de controle van de overeenstemming van de productie gelden de procedures van aanhangsel 2 van de overeenkomst (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), met inachtneming van de volgende voorschriften:

16.1.   Een krachtens dit reglement goedgekeurd voertuig moet zodanig zijn vervaardigd dat het met het goedgekeurde type overeenstemt en aan de voorschriften van punt 14 voldoet.

16.2.   De instantie die de typegoedkeuring heeft verleend, kan op elk tijdstip de in elke productie-eenheid toegepaste methoden voor de controle van de overeenstemming verifiëren. Deze verificaties vinden gewoonlijk om de twee jaar plaats.

De houder van de goedkeuring moet met name:

16.3.1.   ervoor zorgen dat er procedures bestaan om de kwaliteit van de voertuigen op effectieve wijze te controleren wat alle aspecten van de overeenstemming met de voorschriften van punt 14 betreft;

16.3.2.   zorgen dat voor elk type voertuig voldoende controles van het aantal en het soort geluidssignaalinrichtingen worden uitgevoerd, zodat kan worden gegarandeerd dat alle voertuigen in productie overeenstemmen met de specificaties van het voertuig dat met het oog op de typegoedkeuring is ingediend;

16.3.3.   ervoor zorgen dat, indien uit de overeenkomstig punt 16.3.2 uitgevoerde controles blijkt dat een of meer voertuigen niet aan de voorschriften van punt 14 voldoen, alle nodige maatregelen worden genomen om de overeenstemming van de productie te herstellen.

16.4.   De bevoegde instantie die de typegoedkeuring heeft verleend, kan op elk tijdstip de in elke productie-eenheid toegepaste methoden voor de controle van de overeenstemming verifiëren. De instantie kan ook steekproefsgewijze controles van in serie vervaardigde voertuigen uitvoeren om na te gaan of de voorschriften van punt 14 zijn nageleefd.

16.5.   Wanneer de in punt 16.4 bedoelde verificaties en controles onbevredigende resultaten opleveren, zorgt de bevoegde instantie ervoor dat alle nodige maatregelen worden genomen om de overeenstemming van de productie zo snel mogelijk te herstellen.

17.   SANCTIES IN GEVAL VAN NIET-OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

17.1.   De krachtens dit reglement verleende goedkeuring voor een voertuigtype kan worden ingetrokken indien niet aan de in punt 16.1 genoemde voorwaarden is voldaan of indien het voertuig de in punt 16.2 bedoelde controles niet doorstaat.

17.2.   Indien een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast een eerder door haar verleende goedkeuring intrekt, stelt zij de andere overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, daarvan onmiddellijk in kennis door middel van een kopie van het goedkeuringsformulier met aan het einde in grote letters de gedateerde en ondertekende vermelding „GOEDKEURING INGETROKKEN”.

18.   NAAM EN ADRES VAN DE VOOR DE UITVOERING VAN DE GOEDKEURINGSTESTS VERANTWOORDELIJKE TECHNISCHE DIENSTEN EN VAN DE ADMINISTRATIEVE INSTANTIES

De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, delen het secretariaat van de Verenigde Naties de naam en het adres mee van de technische diensten die voor de uitvoering van de goedkeuringstests verantwoordelijk zijn en van de administratieve instanties die de goedkeuring verlenen en waaraan de in andere landen afgegeven formulieren betreffende de goedkeuring of de weigering of intrekking van de goedkeuring moeten worden toegezonden.

---

(1)  Een inrichting met verschillende geluidsopeningen die door één enkel aandrijfelement worden geactiveerd, wordt beschouwd als één geluidssignaalinrichting.

(2)  Zoals gedefinieerd in de Geconsolideerde resolutie (R.E.3).

(3)  Een geluidssignaalinrichting die uit verschillende elementen bestaat die elk een geluidssignaal voortbrengen en tegelijkertijd in werking worden gesteld door middel van één enkel bedieningsorgaan, wordt beschouwd als één enkele geluidssignaalinrichting.

(4)  1 voor Duitsland, 2 voor Frankrijk, 3 voor Italië, 4 voor Nederland, 5 voor Zweden, 6 voor België, 7 voor Hongarije, 8 voor Tsjechië, 9 voor Spanje, 10 voor Joegoslavië, 11 voor het Verenigd Koninkrijk, 12 voor Oostenrijk, 13 voor Luxemburg, 14 voor Zwitserland, 15 (niet gebruikt), 16 voor Noorwegen, 17 voor Finland, 18 voor Denemarken, 19 voor Roemenië, 20 voor Polen, 21 voor Portugal, 22 voor de Russische Federatie, 23 voor Griekenland, 24 (niet gebruikt), 25 voor Kroatië, 26 voor Slovenië, 27 voor Slowakije, 28 voor Wit-Rusland, 29 voor Estland, 30 (niet gebruikt), 31 voor Bosnië en Herzegovina, 32 voor Letland, 33 (niet gebruikt), 34 voor Bulgarije, 35-36 (niet gebruikt), 37 voor Turkije, 38-39 (niet gebruikt), 40 voor de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, 41 (niet gebruikt), 42 voor de Europese Gemeenschap (goedkeuring wordt verleend door de lidstaten door middel van hun respectieve ECE-symbool), 43 voor Japan, 44 (niet gebruikt), 45 voor Australië, 46 voor Oekraïne en 47 voor Zuid-Afrika. De daaropvolgende nummers zullen worden toegekend aan andere landen in de chronologische volgorde waarin zij de Overeenkomst betreffende het aannemen van eenvormige technische voorschriften die van toepassing zijn op voertuigen op wielen, uitrustingsstukken en onderdelen die in een voertuig op wielen kunnen worden gemonteerd of gebruikt en de voorwaarden voor wederzijdse erkenning van overeenkomstig deze voorschriften verleende goedkeuringen ratificeren of tot deze overeenkomst toetreden en de aldus toegekende nummers zullen door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de overeenkomstsluitende partijen worden meegedeeld.

(5)  Het terrein mag bijvoorbeeld een open ruimte met een straal van 50 meter zijn, waarvan het middengedeelte in een straal van ten minste 20 meter nagenoeg horizontaal is en waarvan het oppervlak van beton, asfalt of een soortgelijk materiaal is en niet bedekt is met poedersneeuw, hoog onkruid, losse grond of sintels. De metingen moeten plaatsvinden op een heldere dag. Behalve de waarnemer die het instrument afleest, mag niemand in de buurt van de geluidssignaalinrichting of de microfoon blijven, aangezien toeschouwers die zich in de nabijheid bevinden de resultaten van het instrument aanzienlijk kunnen beïnvloeden. Pieken die geen verband lijken te houden met het algemene geluidsniveau, worden buiten beschouwing gelaten in het resultaat.

(6)  Zie punt 5.5.1, voetnoot 1.

(7)  Zie punt 6.2.1, voetnoot 2.

---

BIJLAGE 1

(maximumformaat: A4 (210 × 297 mm))

Image

---

BIJLAGE 2

(maximumformaat: A4 (210 × 297 mm))

Image

---

BIJLAGE 3

I.   OPSTELLING VAN HET GOEDKEURINGSMERK VAN DE GELUIDSSIGNAALINRICHTING

(zie punt 5.5 van dit reglement)

Image

Bovenstaand goedkeuringsmerk, aangebracht op een geluidssignaalinrichting, geeft aan dat deze geluidssignaalinrichting van klasse I in Nederland is goedgekeurd (E4) onder nummer 002439. De eerste twee cijfers van het goedkeuringsnummer geven aan dat de goedkeuring is verleend volgens de voorschriften van Reglement nr. 28 in zijn oorspronkelijke versie.

Opmerking

Het goedkeuringsnummer moet dicht bij de cirkel worden geplaatst en wel boven, onder, links of rechts van de letter „E”. De cijfers van het goedkeuringsnummer moeten aan dezelfde zijde van de letter „E” staan en in dezelfde richting wijzen. Het gebruik van Romeinse cijfers als goedkeuringsnummers moet worden vermeden om verwarring met andere symbolen te voorkomen.

II.   OPSTELLING VAN HET GOEDKEURINGSMERK VAN EEN VOERTUIG WAT ZIJN GELUIDSSIGNALEN BETREFT

(zie punt 13.4 van dit reglement)

Model A

Image

Bovenstaand goedkeuringsmerk, aangebracht op een voertuig, geeft aan dat dit voertuigtype wat zijn geluidssignalen betreft in Nederland (E4) is goedgekeurd krachtens Reglement nr. 28.

Model B

Image

Bovenstaand goedkeuringsmerk, aangebracht op een voertuig, geeft aan dat dit voertuigtype wat zijn geluidssignalen en de verontreinigende emissies van de dieselmotor betreft in Nederland (E4) is goedgekeurd krachtens de Reglementen nrs. 28 en 24. Bij laatstgenoemd reglement is de gecorrigeerde waarde van de absorptiefactor 1,30 m–1.

---

| 16.12.2005 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | L 330/56 |
| --- | --- | --- | --- |

16.12.2005

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

L 330/56

---

Reglement nr. 44 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van beveiligingssystemen voor kinderen aan boord van motorvoertuigen („kinderbeveiligingssystemen”)

1.   TOEPASSINGSGEBIED

1.1.   Dit reglement is van toepassing op kinderbeveiligingssystemen die geschikt zijn voor installatie in motorvoertuigen met drie of meer wielen en die niet bedoeld zijn om met klapstoelen of zijwaarts gerichte stoelen te worden gebruikt.

2.   DEFINITIES

In dit reglement wordt verstaan onder:

Kinderbeveiligingssysteem („beveiligingssysteem”): een geheel van onderdelen, bestaande uit een combinatie van riemen of flexibele componenten met een sluiting, verstelinrichtingen en bevestigingsonderdelen, soms tevens voorzien van een aanvullende inrichting zoals een reiswieg, kinderdraagmandje, stoeltje en/of botsingsscherm, dat aan een motorvoertuig kan worden bevestigd. Het is zo ontworpen dat de kans op verwonding van de gebruiker bij een botsing of een abrupte vertraging van het voertuig wordt verminderd doordat het de bewegingsmogelijkheden voor het lichaam van de gebruiker beperkt.

Kinderbeveiligingssystemen worden ingedeeld in vijf „massagroepen”:

2.1.1.1.   groep 0 voor kinderen met een massa van minder dan 10 kg;

2.1.1.2.   groep 0+ voor kinderen met een massa van minder dan 13 kg;

2.1.1.3.   groep I voor kinderen met een massa van 9 kg tot 18 kg;

2.1.1.4.   groep II voor kinderen met een massa van 15 kg tot 25 kg;

2.1.1.5.   groep III voor kinderen met een massa van 22 kg tot 36 kg.

Kinderbeveiligingssystemen worden ingedeeld in vier „categorieën”:

2.1.2.1.   de categorie „universeel” voor gebruik als bedoeld in de punten 6.1.1 en 6.1.3.1 op de meeste zitplaatsen en in het bijzonder die welke op grond van bijlage 13 — aanhangsel 2 van de Geconsolideerde Resolutie betreffende de constructie van voertuigen (R.E.3) compatibel worden geacht met een dergelijke categorie kinderbeveiligingssystemen;

2.1.2.2.   de categorie „beperkt” voor gebruik als bedoeld in de punten 6.1.1 en 6.1.3.1 op aangewezen zitplaatsen van bepaalde voertuigtypes overeenkomstig de opgave van de fabrikant van het voertuig of het kinderbeveiligingssysteem;

2.1.2.3.   de categorie „semi-universeel” voor gebruik als bedoeld in de punten 6.1.1 en 6.1.3.2;

de categorie „voertuigspecifiek” voor gebruik:

2.1.2.4.1.   hetzij in specifieke voertuigtypes overeenkomstig de punten 6.1.2 en 6.1.3.3, hetzij

2.1.2.4.2.   als „ingebouwd” kinderbeveiligingssysteem.

Kinderbeveiligingssystemen worden ingedeeld in twee klassen:

integrale beveiligingssystemen, die bestaan uit een combinatie van riemen of flexibele componenten met een sluiting, verstelinrichtingen en bevestigingsonderdelen, soms tevens voorzien van een zitje en/of botsingsscherm, en met één of meer eigen geïntegreerde riemen kunnen worden bevestigd;

niet-integrale beveiligingssystemen, die kunnen bestaan uit een gedeeltelijke beveiliging die bij gecombineerd gebruik met een gordel voor volwassenen die om het lichaam van het kind heen gaat of waarmee het systeem waarin het kind wordt geplaatst, wordt bevestigd, een volledig kinderbeveiligingssysteem vormt;

2.1.3.1.   „partieel beveiligingssysteem”: een inrichting, zoals een verhogingskussen, die slechts een compleet kinderbeveiligingssysteem vormt bij gebruik in combinatie met een veiligheidsgordel voor volwassenen die om het lichaam van het kind heen gaat of waarmee het systeem waarin het kind wordt geplaatst, wordt bevestigd;

2.1.3.2.   „verhogingskussen”: een stevig kussen dat in combinatie met een veiligheidsgordel voor volwassen kan worden gebruikt;

2.1.3.3.   „schouderafstelriem”: een riem die de schouderriem van een veiligheidsgordel voor volwassenen op een voor het kind geschikte plaats houdt en waarbij het effectieve punt waar de schouderriem van richting verandert, kan worden geregeld met behulp van een inrichting die langs de riem op en neer kan worden bewogen totdat dit punt zich ter hoogte van de schouder van de drager bevindt, waarna de inrichting in deze positie kan worden vergrendeld. Deze riem is niet bestemd om een significant deel van de dynamische belasting te dragen.

2.2.   „kinderzitje”: een kinderbeveiligingssysteem met een geïntegreerd stoeltje waarin het kind op zijn plaats wordt gehouden;

2.3.   „gordel”: een kinderbeveiligingssysteem bestaande uit een combinatie van riemen met een sluiting, verstelinrichtingen en bevestigingselementen;

„stoeltje”: een constructie die een onderdeel van een kinderbeveiligingssysteem vormt en plaats biedt aan een kind in zittende positie;

2.4.1.   „reiswieg”: een beveiligingssysteem dat plaats biedt aan een kind dat in liggende positie op zijn plaats wordt gehouden, waarbij de ruggengraat van het kind loodrecht op het middenlangsvlak van het voertuig staat. Het is zo ontworpen dat de krachten bij een botsing over het hoofd en het lichaam van het kind, de ledematen uitgezonderd, worden verdeeld;

2.4.2.   „beveiligingssysteem voor reiswiegen”: een inrichting waarmee een reiswieg aan de structuur van het voertuig wordt vastgemaakt;

2.4.3.   „kinderdraagmandje”: een beveiligingssysteem dat bestemd is voor een kind in een naar achteren gerichte, half-liggende positie. Het is zo ontworpen dat de krachten bij een frontale botsing over het hoofd en het lichaam van het kind, de ledematen uitgezonderd, worden verdeeld;

2.5.   „stoelonderstel”: dat deel van een kinderbeveiligingssysteem waarmee het stoeltje in een hogere positie kan worden gebracht;

2.6.   „steun”: dat deel van een kinderbeveiligingssysteem waarmee het kind binnen het kinderbeveiligingssysteem in een hogere positie kan worden gebracht;

2.7.   „botsingsscherm”: een vóór het kind aangebrachte inrichting die zo is ontworpen dat de krachten bij een frontale botsing over het grootste deel van de lengte van het lichaam van het kind worden verdeeld;

„riem”: een buigzaam onderdeel dat bestemd is voor de overdracht van krachten;

2.8.1.   „heupriem”: een riem die, hetzij in de vorm van een complete gordel, hetzij in de vorm van een onderdeel van een dergelijke gordel, over het bekken van het kind loopt en dit op zijn plaats houdt;

2.8.2.   „schouderriem”: dat deel van een gordel dat het bovenlichaam van het kind op zijn plaats houdt;

2.8.3.   „kruisriem”: een riem bestaande uit één of meer stukken die aan het kinderbeveiligingssysteem en de heupriem wordt vastgemaakt en die tussen de dijen van het kind doorloopt. Hij is ontworpen om te voorkomen dat het kind in normale rijomstandigheden onder de heupgordel doorglijdt en dat de heupgordel bij een botsing van het bekken naar boven schuift;

2.8.4.   „fixeerriem”: een riem die een onderdeel van de gordel vormt en die uitsluitend het lichaam van het kind op zijn plaats houdt;

2.8.5.   „bevestigingsriem”: een riem waarmee het kinderbeveiligingssysteem aan de structuur van het voertuig wordt vastgemaakt en die deel kan uitmaken van het stoelbevestigingssysteem;

2.8.6.   „harnasgordel”: een gordel bestaande uit een heupgordel, schouderriemen en eventueel een kruisriem;

2.8.7.   „Y-vormige gordel”: een gordel bestaande uit een riem die tussen de benen van het kind wordt geleid en een riem voor elke schouder;

„sluiting”: een snel los te maken inrichting waarmee het kind door het beveiligingssysteem of het beveiligingssysteem door de structuur van het voertuig op zijn plaats kan worden gehouden. De sluiting mag tevens verstelinrichting zijn;

2.9.1.   „omsloten ontgrendelingsknop”: een ontgrendelingsknop waarbij de sluiting niet met een bol met een diameter van 40 mm kan worden geopend;

2.9.2.   „niet-omsloten ontgrendelingsknop”: een ontgrendelingsknop waarbij de sluiting met een bol met een diameter van 40 mm kan worden geopend;

„verstelinrichting”: een inrichting voor de aanpassing van het beveiligingssysteem of de bevestigingselementen aan de lichaamsbouw van de gebruiker, de configuratie van het voertuig of beide. De verstelinrichting is hetzij een onderdeel van de sluiting, hetzij een oprolmechanisme of een ander deel van de veiligheidsgordel;

2.10.1.   „snelversteller”: een verstelinrichting die met één soepele beweging van de hand kan worden bediend;

2.10.2.   „direct op het kinderbeveiligingssysteem gemonteerde verstelinrichting”: een verstelinrichting voor een integrale harnasgordel die direct op het beveiligingssysteem voor kinderen wordt gemonteerd, in tegenstelling tot verstelinrichtingen die in de te verstellen riemen zijn opgenomen;

2.11.   „bevestigingselementen”: de delen van het kinderbeveiligingssysteem, met inbegrip van het bevestigingsmateriaal, waarmee het kinderbeveiligingssysteem hetzij direct, hetzij indirect via de voertuigstoel stevig aan de voertuigstructuur kan worden vastgemaakt;

2.12.   „energieabsorberende voorziening”: een voorziening die onafhankelijk van de riem of in combinatie daarmee, de energie moet opnemen en die deel uitmaakt van een kinderbeveiligingssysteem;

„oprolmechanisme”: een inrichting waarin de riem van een kinderbeveiligingssysteem geheel of gedeeltelijk kan worden opgerold. Deze term dekt de volgende inrichtingen:

2.13.1.   „oprolmechanisme met automatische vergrendeling”: een oprolmechanisme waarbij de riem tot op de gewenste lengte kan worden afgerold en automatisch aan de lichaamsbouw van de gebruiker wordt aangepast wanneer de gordel is vastgemaakt. De riem kan niet verder worden afgerold zonder bewust ingrijpen van de gebruiker;

„oprolmechanisme met noodvergrendeling”: een oprolmechanisme dat in normale rijomstandigheden de bewegingsvrijheid van de gebruiker niet beperkt. Het oprolmechanisme omvat lengteverstelinrichtingen die de riem automatisch aan de lichaamsbouw van de gebruiker aanpassen, alsmede een vergrendelingsmechanisme dat in noodgevallen in werking wordt gesteld door:

2.13.2.1.   de vertraging van het voertuig, de afwikkeling van de riem van het oprolmechanisme of enig ander automatisch middel (enkelvoudige gevoeligheid); of

2.13.2.2.   een combinatie van deze middelen (meervoudige gevoeligheid);

„bevestigingspunten”: de delen van de voertuigstructuur of de stoelstructuur waaraan het kinderbeveiligingssysteem wordt bevestigd;

2.14.1.   „extra bevestigingspunt”: een deel van de structuur van het voertuig of de stoel of enig ander deel van het voertuig waaraan het kinderbeveiligingssysteem moet worden bevestigd en die een aanvulling vormt op de bevestigingspunten die zijn goedgekeurd krachtens Reglement nr. 14;

2.15.   „naar voren gericht”: met de voorkant in de normale rijrichting van het voertuig;

2.16.   „naar achteren gericht”: met de voorkant in de richting tegenovergesteld aan de normale rijrichting van het voertuig;

2.17.   „half-liggende positie”: een bijzondere stand van het stoeltje waarin het kind achterover leunt;

2.18.   „liggende/horizontale positie”: een houding waarin ten minste het hoofd en het lichaam van het kind, de ledematen uitgezonderd, zich in een horizontaal vlak bevinden wanneer het kind in het beveiligingssysteem rust;

„type kinderbeveiligingssysteem”: kinderbeveiligingssystemen die onderling niet verschillen op essentiële punten zoals:

2.19.1.   de categorie en de massagroep(en), alsmede de positie en oriëntatie (als gedefinieerd in de punten 2.15 en 2.16) waarvoor het beveiligingssysteem is bestemd;

2.19.2.   de geometrie van het kinderbeveiligingssysteem;

2.19.3.   afmetingen, massa, materiaal en kleur van:

| | de stoel; |
| --- | --- |

de stoel;

| | de stoffering;
  en |
| --- | --- |

de stoffering;

en

| | het botsingsscherm; |
| --- | --- |

het botsingsscherm;

2.19.4.   materiaal, weefsel, afmetingen en kleur van de riemen;

2.19.5.   de niet-buigzame delen (sluiting, bevestigingselementen enz.).

„stoel”: een constructie die al dan niet integrerend deel uitmaakt van de voertuigstructuur, inclusief bekleding, en die bestemd is om zitplaats te bieden aan één volwassene. In dit verband:

2.20.1.   betekent „groep zitplaatsen” hetzij een zitbank, hetzij een aantal naast elkaar geplaatste afzonderlijke stoelen (zo bevestigd dat de voorste bevestigingen van één der stoelen op één lijn staan met de voorste of achterste bevestigingen van een andere stoel of op een lijn die daar tussendoor loopt) die plaats bieden aan één of meer volwassenen;

2.20.2.   betekent „zitbank” een constructie, compleet met bekleding, die plaats biedt aan meer dan één volwassene;

2.20.3.   betekent „zitplaatsen vóór” de groep zitplaatsen die zich het meest vooraan in de passagiersruimte bevindt, d.w.z. dat zich daarvoor geen andere zitplaatsen meer bevinden;

2.20.4.   betekent „zitplaatsen achter” vaste, naar voren gerichte zitplaatsen die zich achter een andere groep zitplaatsen bevinden;

„verstelsysteem”: de complete inrichting waarmee de stoel of een gedeelte daarvan kan worden versteld om een stand te verkrijgen die aan de lichaamsbouw van de volwassen inzittende is aangepast. Hiermee is met name mogelijk:

2.21.1.   een verplaatsing in de lengterichting, en/of

2.21.2.   een verplaatsing in de hoogte, en/of

2.21.3.   inclinatie.

2.22.   „stoelbevestiging”: het systeem waarmee de stoel voor volwassenen aan de voertuigstructuur is bevestigd, met inbegrip van de desbetreffende delen van de voertuigstructuur;

„stoeltype”: een categorie van stoelen voor volwassenen, die onderling niet verschillen op essentiële punten zoals:

2.23.1.   de vorm, de afmetingen en het materiaal van de stoelstructuur,

2.23.2.   het type en de afmetingen van de verstel- en de vergrendelingssystemen van de rugleuning, en

2.23.3.   het type en de afmetingen van de bevestiging van de veiligheidsgordel voor volwassenen op de stoel, de stoelbevestiging en de desbetreffende delen van de voertuigstructuur.

2.24.   „wegklapsysteem”: een voorziening waarmee een hoekverdraaiing of een verplaatsing in de lengterichting, zonder vaste tussenstand, van de stoel voor volwassenen of een gedeelte daarvan mogelijk is, om het in- en uitstappen van de passagiers en het in- en uitladen van voorwerpen te vergemakkelijken;

2.25.   „vergrendelingssysteem”: een inrichting waarmee de stoel voor volwassenen en de delen ervan in de gebruiksstand worden vergrendeld;

„blokkeerinrichting”: een inrichting die verhindert dat een deel van de riem van een veiligheidsgordel voor volwassen ten opzichte van een ander deel van de riem van dezelfde gordel kan bewegen. Het begrip dekt de volgende klassen:

2.26.1.   „inrichting van klasse A”: een inrichting die verhindert dat het kind de riem uit het oprolmechanisme trekt zodat de heupsectie van de gordel langer wordt wanneer de gordel voor volwassenen direct wordt gebruikt om het kind op zijn plaats te houden. Als deze inrichting bij beveiligingssystemen van groep I wordt geleverd, moet de inrichting aan de eisen van punt 6.2.9 beantwoorden.

2.26.2.   „inrichting van klasse B”: een inrichting die een aangebrachte spanning in de heupsectie van een veiligheidsgordel voor volwassenen handhaaft wanneer de gordel voor volwassenen wordt gebruikt om het kinderbeveiligingssysteem vast te maken. Deze inrichting moet verhinderen dat de riem uit het oprolmechanisme glijdt waardoor de spanning zou verminderen en het kinderbeveiligingssysteem in een niet-optimale positie terecht zou komen.

2.27.   „beveiligingssysteem voor gehandicapte kinderen”: een kinderbeveiligingssysteem dat speciaal is ontworpen voor kinderen met bijzondere behoeften die het gevolg zijn van een fysieke of mentale handicap; deze inrichting mag voorzien zijn van aanvullende voorzieningen die de mobiliteit van delen van het lichaam van het kind beperken, maar ze moet ten minste zijn uitgerust met een basisbeveiligingssysteem dat aan de voorschriften van dit reglement voldoet.

3.   GOEDKEURINGSAANVRAAG

3.1.   De aanvraag tot goedkeuring van een type kinderbeveiligingssysteem moet door de houder van het handelsmerk of door zijn gemachtigde vertegenwoordiger worden ingediend.

De goedkeuringsaanvraag voor elk type kinderbeveiligingssysteem gaat vergezeld van:

3.2.1.   een technische beschrijving van het kinderbeveiligingssysteem, met opgave van de gebruikte riemen en andere materialen, en tekeningen van de onderdelen van het kinderbeveiligingssysteem; in het geval van oprolmechanismen, installatie-instructies voor deze oprolmechanismen en de sensoren ervan; een verklaring betreffende toxiciteit (punt 6.1.5) en ontvlambaarheid (punt 6.1.6); op deze tekeningen moet de plaats van het goedkeuringsnummer en de aanvullende symbolen bij de cirkel van het goedkeuringsmerk zijn aangegeven. In de beschrijving moet de kleur van het ter goedkeuring ingediende model worden vermeld;

3.2.2.   vier monsters van het kinderbeveiligingssysteem;

3.2.3.   een stuk van 10 meter van elke categorie riem die in het kinderbeveiligingssysteem wordt gebruikt; en

3.2.4.   op verzoek van de voor de uitvoering van de tests verantwoordelijke technische dienst worden bijkomende monsters verstrekt;

3.2.5.   instructies en verpakkingsgegevens overeenkomstig punt 14 hieronder;

3.2.6.   in het geval van reiswiegen: als het beveiligingssysteem voor reiswiegen in combinatie met een aantal reiswiegtypen kan worden gebruikt, verstrekt de fabrikant van het beveiligingssysteem daarvan een lijst.

3.3.   Wanneer een goedgekeurde veiligheidsgordel voor volwassenen wordt gebruikt om het kinderbeveiligingssysteem vast te zetten, moet in de aanvraag worden vermeld welke categorie van veiligheidsgordels voor volwassenen moet worden gebruikt, bv. statische heupgordels.

3.4.   Vooraleer typegoedkeuring wordt verleend, gaat de bevoegde instantie na of er afdoende maatregelen zijn genomen om een doeltreffende controle van de overeenstemming van de productie te waarborgen.

4.   MERKTEKENS

4.1.   Op de monsters die overeenkomstig de punten 3.2.2 en 3.2.3 ter goedkeuring worden ingediend, moet een duidelijk en onuitwisbaar merkteken met de naam van de fabrikant, zijn initialen of zijn handelsmerk zijn aangebracht.

4.2.   Op een van de plastic onderdelen van het kinderbeveiligingssysteem (zoals de schaal, het botsingsscherm of het verhogingskussen), met uitzondering van de gordel(s) of het harnas, moet duidelijk (en onuitwisbaar) het productiejaar zijn aangebracht.

4.3.   Als het beveiligingssysteem in combinatie met een veiligheidsgordel voor volwassenen moet worden gebruikt, moet aan de hand van een permanent aan het beveiligingssysteem gehechte tekening duidelijk worden aangegeven hoe de riemen moeten lopen. Als het beveiligingssysteem door de veiligheidsgordel voor volwassenen op zijn plaats wordt gehouden, moet het traject van de riemen duidelijk op het product zijn aangegeven aan de hand van kleurcodes. Het traject dat de veiligheidsgordel moet volgen als het systeem naar voren gericht wordt geïnstalleerd, is in het rood aangegeven; als het systeem naar achteren gericht wordt geïnstalleerd, in het blauw. Dezelfde kleuren moeten ook worden gebruikt op de etiketten op het systeem met de gebruiksaanwijzingen.

De afzonderlijke trajecten voor het heup- en het schoudergedeelte van de veiligheidsgordel worden door middel van kleurcodes en/of tekst aangegeven.

De in dit punt gedefinieerde merktekens moeten zichtbaar zijn wanneer het beveiligingssysteem in het voertuig is gemonteerd. Voor systemen van groep 0 moeten deze merktekens ook zichtbaar zijn met het kind in het beveiligingssysteem.

4.4.   Naar achteren gerichte kinderbeveiligingssystemen moeten voorzien zijn van een permanent etiket dat zichtbaar is als het systeem gemonteerd is en voorzien is van het opschrift: „GEVAAR – Niet gebruiken op zitplaatsen met airbags”; dit etiket moet zijn opgesteld in de taal (talen) van het land waar het systeem wordt verkocht.

4.5.   Naar achteren gerichte beveiligingssystemen moeten op de zichtbare zijde en in de onmiddellijke nabijheid van de plaats waar het hoofd van het kind binnen het beveiligingssysteem rust, voorzien zijn van het volgende permanente etiket (de weergegeven tekstinformatie geldt als minimum).

Dit etiket moet zijn opgesteld in de taal (talen) van het land waar het systeem wordt verkocht.

Minimumafmetingen etiket: 60 × 120 mm.

Image

4.6.   In het geval van kinderbeveiligingssystemen die zowel naar voren als naar achteren gericht kunnen worden gebruikt, moet de volgende tekst worden toegevoegd:

„Belangrijk — niet naar voren gericht gebruiken vooraleer het kind meer dan weegt... (naar instructies verwijzen)”

4.7.   In het geval van kinderbeveiligingssystemen met alternatieve trajecten voor de gordel moeten de alternatieve dragende contactpunten tussen het kinderbeveiligingssysteem en de veiligheidsgordel voor volwassenen permanent worden gemarkeerd. Dit merkteken geeft aan dat het om het alternatieve traject voor de gordel gaat en moet aan de bovengenoemde coderingseisen voor naar voren en naar achteren gerichte stoelen voldoen.

4.8.   Als het kinderbeveiligingssysteem in alternatieve dragende contactpunten voorziet, moet het in punt 4.3 vereiste merkteken een indicatie bevatten dat het alternatieve traject voor de gordel in de instructies is beschreven.

5.   GOEDKEURING

5.1.   Alvorens goedkeuring kan worden verleend, moet elk monster dat overeenkomstig de punten 3.2.2 en 3.2.3 wordt ingediend, in elk opzicht aan de specificaties van de punten 6 tot en met 8 van dit reglement voldoen.

5.2.   Aan elk goedgekeurd type wordt een goedkeuringsnummer toegekend. De eerste twee cijfers (momenteel 03 voor wijzigingenreeks 03 die op 12 september 1995 in werking is getreden) geven de wijzigingenreeks aan met de recentste belangrijke technische wijzigingen die in het reglement zijn opgenomen op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde nummer niet toekennen aan een ander type kinderbeveiligingssysteem dat onder dit reglement valt.

5.3.   Van de goedkeuring of de uitbreiding of weigering van de goedkeuring van een kinderbeveiligingssysteem krachtens dit reglement wordt aan de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, mededeling gedaan door middel van een formulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

Behalve de in punt 4 voorgeschreven merktekens worden ook de volgende gegevens op een geschikte plaats aangebracht op elk kinderbeveiligingssysteem dat overeenstemt met een krachtens dit reglement goedgekeurd type:

een internationaal goedkeuringsmerk dat bestaat uit:

5.4.1.1.   een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend; (1)

5.4.1.2.   een goedkeuringsnummer;

de volgende aanvullende symbolen:

5.4.2.1.   de woorden „universeel”, „beperkt”, „semi-universeel” of „voertuigspecifiek”, afhankelijk van de categorie van het beveiligingssysteem;

5.4.2.2.   de massa waarvoor het kinderbeveiligingssysteem is ontworpen, namelijk 0-10 kg; 0-13 kg; 9-18 kg; 15-25 kg; 22-36 kg; 0-18 kg; 9-25 kg; 15-36 kg; 0-25 kg; 9-36 kg; 0-36 kg;

5.4.2.3.   het symbool „Y” in het geval van een systeem met een kruisriem, overeenkomstig de voorschriften van supplement 3 op wijzigingenreeks 02 bij het reglement;

5.4.2.4.   het symbool „S” in het geval van een „beveiligingssysteem voor gehandicapte kinderen”.

5.5.   In bijlage 2 bij dit reglement wordt een voorbeeld gegeven van de opstelling van het goedkeuringsmerk.

5.6.   De in punt 5.4 bedoelde gegevens moeten duidelijk leesbaar en onuitwisbaar zijn en kunnen hetzij door middel van een etiket, hetzij door het rechtstreeks aanbrengen van een merkteken, worden aangebracht. Het etiket of het merkteken moet bestand zijn tegen slijtage.

5.7.   De in punt 5.6 vermelde etiketten worden verstrekt door de instantie die de goedkeuring heeft verleend of, indien deze instantie hiervoor toestemming verleent, door de fabrikant.

6.   ALGEMENE SPECIFICATIES

6.1.   Plaatsing en bevestiging in het voertuig

6.1.1.   Het gebruik van kinderbeveiligingssystemen van de categorieën „universeel”, „semi-universeel” en „beperkt” is toegestaan op de zitplaatsen vóór en de zitplaatsen achter indien deze beveiligingssystemen overeenkomstig de instructies van de fabrikant worden aangebracht.

6.1.2.   Het gebruik van kinderbeveiligingssystemen van de categorie „voertuigspecifiek” is toegestaan op alle zitplaatsen en tevens in de bagageruimte indien deze beveiligingssystemen overeenkomstig de instructies van de fabrikant worden aangebracht. Naar achteren gerichte beveiligingssystemen moeten zo zijn ontworpen dat zij steun bieden aan het hoofd van het kind wanneer het systeem gebruiksklaar is. Dit moet worden bepaald aan de hand van een lijn die loodrecht op de rugleuning staat en door de ooglijn loopt, waarbij het snijpunt minstens 40 mm onder het begin van de straal van de hoofdsteun moet liggen.

Het kinderbeveiligingssysteem moet, afhankelijk van de categorie waartoe het behoort, aan de voertuigstructuur of aan de stoelstructuur worden vastgemaakt:

6.1.3.1.   voor de categorieën „universeel” en „beperkt”: uitsluitend door middel van een veiligheidsgordel voor volwassenen (met of zonder oprolmechanisme) die aan de voorschriften van Reglement nr. 16 (of gelijkwaardige voorschriften) voldoet en die is vastgemaakt aan bevestigingspunten die aan de voorschriften van Reglement nr. 14 (of gelijkwaardige voorschriften) voldoen;

6.1.3.2.   voor de categorie „semi-universeel”: door middel van de bevestigingspunten onder als voorgeschreven in Reglement nr. 14 en extra bevestigingspunten die in overeenstemming zijn met de aanbevelingen van bijlage 11 bij dit reglement;

6.1.3.3.   voor de categorie „voertuigspecifiek”: door middel van de door de fabrikant van het voertuig of de fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem ontworpen bevestigingen;

6.1.3.4.   Indien voor de bevestiging van de riemen waarmee het kind of het kinderbeveiligingssysteem op zijn plaats wordt gehouden, bevestigingspunten worden gebruikt waarop al een of meer veiligheidsgordels voor volwassenen zijn gemonteerd, moet de technische dienst controleren of:

| | de effectieve bevestigingspunten van de gordel voor volwassenen voldoen aan de voorschriften van Reglement nr. 14 of gelijkwaardige voorschriften; |
| --- | --- |

de effectieve bevestigingspunten van de gordel voor volwassenen voldoen aan de voorschriften van Reglement nr. 14 of gelijkwaardige voorschriften;

| | de doeltreffende werking van de ene voorziening niet verstoord wordt door de andere; |
| --- | --- |

de doeltreffende werking van de ene voorziening niet verstoord wordt door de andere;

| | de sluiting van de voorziening voor volwassenen niet kan worden verwisseld met die van de aanvullende voorziening. |
| --- | --- |

de sluiting van de voorziening voor volwassenen niet kan worden verwisseld met die van de aanvullende voorziening.

Op kinderbeveiligingssystemen waarbij gebruik wordt gemaakt van stangen of andere inrichtingen die aan de overeenkomstig Reglement nr. 14 goedgekeurde bevestigingspunten worden bevestigd waardoor de plaats van het effectieve bevestigingspunt buiten het in Reglement nr. 14 voorgeschreven gebied komt te liggen, zijn de volgende punten van toepassing:

| | dergelijke voorzieningen kunnen enkel als semi-universeel of voertuigspecifiek systeem worden goedgekeurd; |
| --- | --- |

dergelijke voorzieningen kunnen enkel als semi-universeel of voertuigspecifiek systeem worden goedgekeurd;

| | de technische dienst moet de voorschriften van bijlage 11 bij dit reglement toepassen op de stang en de bevestiging daarvan; |
| --- | --- |

de technische dienst moet de voorschriften van bijlage 11 bij dit reglement toepassen op de stang en de bevestiging daarvan;

| | voor de dynamische test wordt ook de stang aangebracht en wordt de belasting op het midden van de stang uitgeoefend waarbij deze, voorzover verstelbaar, zo ver mogelijk wordt uitgetrokken; |
| --- | --- |

voor de dynamische test wordt ook de stang aangebracht en wordt de belasting op het midden van de stang uitgeoefend waarbij deze, voorzover verstelbaar, zo ver mogelijk wordt uitgetrokken;

| | de effectieve positie en werking van de bevestigingspunten voor de gordels voor volwassenen waar de stang eventueel aan bevestigd is, mogen niet negatief worden beïnvloed. |
| --- | --- |

de effectieve positie en werking van de bevestigingspunten voor de gordels voor volwassenen waar de stang eventueel aan bevestigd is, mogen niet negatief worden beïnvloed.

6.1.4.   Een verhogingskussen dient hetzij met een veiligheidsgordel voor volwassenen, waarbij gebruik wordt gemaakt van de test zoals gespecificeerd in punt 8.1.4, hetzij met andere middelen te worden bevestigd.

6.1.5.   De fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem moet schriftelijk verklaren dat de toxiciteit van de voor het beveiligingssysteem gebruikte materialen die zich binnen het bereik van het kind bevinden, in overeenstemming is met de desbetreffende onderdelen van de CEN-norm inzake de veiligheid van speelgoed, deel 3 (juni 1982). Om de juistheid van deze verklaring te controleren, mag de keuringsinstantie naar eigen inzicht tests uitvoeren. Dit punt is niet van toepassing op beveiligingssystemen van de groepen II en III.

6.1.6.   De fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem moet schriftelijk verklaren dat de ontvlambaarheid van de voor het beveiligingssysteem gebruikte materialen in overeenstemming is met de desbetreffende punten van de Geconsolideerde Resolutie van de ECE betreffende de constructie van voertuigen (R.E.3) (doc. TRANS/SC1/WP29/78, punt 1.42). Om de juistheid van deze verklaring te controleren, mag de keuringsinstantie naar eigen inzicht tests uitvoeren.

6.1.7.   In het geval van naar achteren gerichte kinderbeveiligingssystemen die op het dashboard van het voertuig steunen, wordt de stijfheid van het dashboard ten behoeve van de goedkeuring op basis van dit reglement geacht voldoende te zijn.

6.1.8.   Bij „universele” kinderbeveiligingssystemen moet het punt tussen het kinderbeveiligingssysteem en de veiligheidsgordel voor volwassenen dat het zwaarst wordt belast, zich op minstens 150 mm van de Cr-as bevinden, gemeten met het kinderbeveiligingssysteem op de dynamische testbank. Dit geldt voor elke configuratie van de verstelinrichting. Bijkomende alternatieve gordeltrajecten zijn toegestaan. Als er een alternatief traject voor de gordel bestaat, moet de fabrikant daar in de gebruiksaanwijzingen specifiek naar verwijzen, zoals vereist in punt 14. Als het beveiligingssysteem wordt getest met een of meer alternatieve gordeltrajecten, moet het aan alle voorschriften van het reglement voldoen, met uitzondering van dit punt.

6.1.9.   De maximumlengte van de veiligheidsgordel die mag worden gebruikt om een kinderbeveiligingssysteem van de categorie „universeel” op de dynamische testbank te bevestigen, is gedefinieerd in bijlage 13 bij dit reglement.

Om de overeenstemming met dit voorschrift te controleren, moet het kinderbeveiligingssysteem op de testbank worden bevestigd met behulp van de in bijlage 13 beschreven standaardveiligheidsgordel. De dummy moet alleen in het beveiligingssysteem worden aangebracht indien dit systeem zo is ontworpen dat de gebruikte lengte van de gordel hierdoor toeneemt. Wanneer het kinderbeveiligingssysteem is geïnstalleerd, mag de spanning in de gordel uitsluitend door het standaardoprolmechanisme worden veroorzaakt, voorzover dat aanwezig is. Indien de gordel met oprolmechanisme wordt gebruikt, moet aan deze voorwaarde zijn voldaan terwijl er nog minstens 150 mm riem op de rol zit.

6.1.10.   Kinderbeveiligingssystemen van de groepen 0 en 0+ mogen niet naar voren gericht worden gebruikt.

6.2.   Configuratie

De configuratie van het beveiligingssysteem moet zodanig zijn dat:

6.2.1.1.   het beveiligingssysteem in elke stand van het beveiligingssysteem de verlangde bescherming biedt; bij „beveiligingssystemen voor gehandicapte kinderen” dient het basisbeveiligingssysteem de gewenste bescherming te bieden in elke stand van het beveiligingssysteem zonder dat de eventueel aanwezige aanvullende mobiliteitsbeperkende voorzieningen hoeven te worden gebruikt;

6.2.1.2.   het kind op eenvoudige en snelle wijze kan worden aangebracht en verwijderd; in het geval van een kinderbeveiligingssysteem waarin het kind wordt vastgehouden door middel van een harnasgordel of een Y-vormige gordel zonder oprolmechanisme moet elke schouder- of heupriem ten opzichte van de andere kunnen bewegen tijdens de in punt 7.2.1.4 beschreven procedure.

In deze gevallen mag de gordel van het kinderbeveiligingssysteem ontworpen zijn met twee of meer verbindingsdelen. Bij „beveiligingssystemen voor gehandicapte kinderen” wordt geaccepteerd dat de aanvullende mobiliteitsbeperkende voorzieningen een ongunstig effect hebben op de snelheid waarmee het kind kan worden geïnstalleerd en verwijderd. Deze aanvullende voorzieningen moeten niettemin zo zijn ontworpen dat zij zo snel mogelijk kunnen worden losgemaakt;

6.2.1.3.   het beveiligingssysteem, voorzover mogelijk, in half-liggende positie kan worden gebracht zonder dat de lengte van de riemen manueel moet worden aangepast. Het beveiligingssysteem kan alleen in half-liggende positie worden gebracht door middel van een bewuste beweging van de hand;

6.2.1.4.   beveiligingssystemen van de groepen 0, 0+ en I moeten het kind in een zodanige positie houden dat ook wanneer het kind slaapt de nodige bescherming wordt geboden;

6.2.1.5.   Om te voorkomen dat het kind ten gevolge van een botsing of bewegingen onder de gordel door glijdt („submarining”), is op alle naar voren gerichte kinderbeveiligingssystemen van groep I met een harnasgordel een kruisriem verplicht. Met de kruisriem op zijn plaats en, voorzover verstelbaar, in de langste stand, mag de heupriem bij de dummy's van 9 kg en 15 kg nooit hoger dan het bekken kunnen liggen.

6.2.2.   Bij alle beveiligingssystemen van de groepen I, II en III met heupriem moet de heupriem zo worden geleid dat de door de heupriem uitgeoefende krachten via het bekken worden overgedragen.

6.2.3.   Alle riemen van het beveiligingssysteem moeten zo zijn geplaatst dat zij bij normaal gebruik geen ongemak of gevaar voor de gebruiker opleveren. De afstand tussen de schouderriemen ter hoogte van de hals moet minstens gelijk zijn aan de diameter van de hals van de desbetreffende testpop.

Het beveiligingssysteem mag geen te grote krachten uitoefenen op de weke delen van het lichaam van het kind (buik, kruis enz.). Het ontwerp moet zodanig zijn dat bij een botsing de kruin van het hoofd niet kan worden samengedrukt.

6.2.4.1.   Y-vormige gordels mogen enkel in naar achteren gerichte kinderbeveiligingssystemen worden gebruikt.

Het kinderbeveiligingssysteem moet zodanig zijn ontworpen en worden geïnstalleerd dat:

6.2.5.1.   het risico van verwonding van het kind of van andere inzittenden van het voertuig door scherpe randen of uitstekende delen (bijvoorbeeld zoals gedefinieerd in Reglement nr. 21) zo klein mogelijk is;

6.2.5.2.   het beveiligingssysteem geen scherpe randen of uitstekende delen vertoont die de bekleding van de stoelen van het voertuig of de kleding van de inzittenden kunnen beschadigen;

6.2.5.3.   de weke delen van het lichaam van het kind (buik, kruis enz.) niet worden blootgesteld aan eventuele extra inertiekrachten die door het beveiligingssysteem worden veroorzaakt;

6.2.5.4.   de niet-buigzame delen van het beveiligingssysteem op die punten waarop zij in aanraking komen met de riemen geen scherpe randen vertonen die slijtage van de riemen veroorzaken.

6.2.6.   Onderdelen die van het beveiligingssysteem kunnen worden gescheiden om onderdelen te kunnen bevestigen of losmaken, moeten zo zijn ontworpen dat het risico van onjuiste montage en onjuist gebruik zo veel mogelijk wordt voorkomen. Beveiligingssystemen voor gehandicapte kinderen mogen zijn uitgerust met aanvullende mobiliteitsbeperkende voorzieningen; deze dienen zo te zijn ontworpen dat onjuiste montage onmogelijk is en dat de manier waarop deze kunnen worden ontgrendeld en bediend in een noodsituatie onmiddellijk duidelijk is voor hulpverleners.

6.2.7.   Indien een kinderbeveiligingssysteem dat voor groep I, groep II of de groepen I en II is bestemd, over een rugleuning beschikt, mag de hoogte aan de binnenzijde hiervan, als aangegeven in de figuur van bijlage 12, niet minder dan 500 mm bedragen.

6.2.8.   Alleen oprolmechanismen met automatische vergrendeling of met noodvergrendeling mogen worden gebruikt.

6.2.9.   Bij inrichtingen die voor gebruik in groep I zijn bestemd, moet het voor het kind, nadat het in het kinderbeveiligingssysteem is geïnstalleerd, onmogelijk zijn op eenvoudige wijze het deel van het systeem waarmee het bekken op zijn plaats wordt gehouden, losser te maken; hiertoe dienende inrichtingen moeten permanent aan het kinderbeveiligingssysteem zijn bevestigd.

6.2.10.   Een kinderbeveiligingssysteem mag voor gebruik door meer dan één massagroep en/of door meer dan één kind zijn bestemd, op voorwaarde dat het aan de voor elk van de betrokken groepen gestelde eisen voldoet. Een kinderbeveiligingssysteem van de categorie „universeel” moet voor alle massagroepen waarvoor het is goedgekeurd aan de voor deze categorie gestelde eisen voldoen.

6.2.11.   Kinderbeveiligingssystemen met oprolmechanisme

Bij kinderbeveiligingssystemen met oprolmechanisme moet het oprolmechanisme aan de voorschriften van punt 7.2.3 voldoen.

6.2.12.   Bij verhogingskussens moet het gemak waarmee de riemen en de lip van de veiligheidsgordel voor volwassenen door de bevestigingspunten kan worden geleid, worden onderzocht. Dit geldt in het bijzonder voor verhogingskussen die zijn bestemd voor de zitplaatsen vóór van personenauto's, die soms van lange halfstijve stangen zijn voorzien. Het vaste deel van de sluiting mag niet door de bevestigingspunten van het verhogingskussen kunnen glippen of een ligging van de gordel mogelijk maken die totaal afwijkt van die op de testtrolley.

6.2.13.   Indien het kinderbeveiligingssysteem voor meer dan één kind is bestemd, moet elke inrichting volledig onafhankelijk zijn wat de overdracht van de belastingkrachten en de verstelmogelijkheden betreft.

6.2.14.   Kinderbeveiligingssystemen met opblaasbare elementen moeten zo zijn ontworpen dat de gebruiksomstandigheden (druk, temperatuur, vochtigheid) geen invloed hebben op de mogelijkheid om aan de voorschriften van dit reglement te voldoen.

7.   BIJZONDERE SPECIFICATIES

7.1.   Voorschriften voor het geassembleerde beveiligingssysteem

7.1.1.   Corrosiebestendigheid

7.1.1.1.   Het complete kinderbeveiligingssysteem of de delen daarvan die vatbaar zijn voor corrosie, moeten aan de in punt 8.1.1. gespecificeerde corrosietest worden onderworpen.

7.1.1.2.   Na afloop van de in de punten 8.1.1.1 en 8.1.1.2 beschreven corrosietest mag een deskundige waarnemer met het blote oog geen tekenen van verslechtering, waardoor de goede werking van de inrichting zou kunnen worden geschaad, noch aanmerkelijke tekenen van corrosie kunnen waarnemen.

7.1.2.   Energieabsorptie

7.1.2.1.   Bij alle systemen met rugleuning moeten de inwendige oppervlakken, als gedefinieerd in bijlage 18 bij dit reglement, bekleed zijn met materiaal waarmee de maximumversnelling minder dan 60 g bedraagt wanneer deze wordt gemeten overeenkomstig bijlage 17 bij dit reglement. Dit voorschrift geldt ook voor die delen van botsingsschermen waartegen het hoofd terecht kan komen.

7.1.3.   Kanteltest

7.1.3.1.   Het kinderbeveiligingssysteem moet worden getest op de in punt 8.1.2 beschreven wijze; de testpop mag daarbij niet uit de inrichting vallen en het hoofd van de testpop mag zich, met de teststoel ondersteboven, niet meer dan 300 mm in verticale richting verplaatsen ten opzichte van de teststoel.

7.1.4.   Dynamische test

7.1.4.1.   Algemeen

Het kinderbeveiligingssysteem moet overeenkomstig punt 8.1.3 aan een dynamische test worden onderworpen.

7.1.4.1.1.   Kinderbeveiligingssystemen van de categorieën „universeel”, „beperkt” en „semi-universeel” moeten overeenkomstig punt 8.1.3.1 worden getest op de testtrolley met behulp van de in bijlage 6 beschreven teststoel.

Kinderbeveiligingssystemen van de categorie „voertuigspecifiek” moeten worden getest samen met elk voertuigmodel waarvoor het kinderbeveiligingssysteem is bestemd. De met de uitvoering van de test belaste technische dienst mag het aantal geteste voertuigmodellen verminderen indien zij niet wezenlijk van elkaar verschillen wat de in punt 7.1.4.1.2.3 genoemde aspecten betreft. Het kinderbeveiligingssysteem mag op een van de volgende manieren worden getest:

7.1.4.1.2.1.   op een compleet voertuig, zoals voorgeschreven in punt 8.1.3.3;

7.1.4.1.2.2.   in een voertuigcarrosserie op de testtrolley, zoals voorgeschreven in punt 8.1.3.2; of

7.1.4.1.2.3.   op voldoende delen van de voertuigcarrosserie om representatief te zijn voor de voertuigstructuur en de impactzones. Indien het kinderbeveiligingssysteem voor gebruik op een van de zitplaatsen achter is bestemd, moeten hierin de rugleuning van de zitplaats vóór, de zitplaats achter, de vloerkuip, de B- en de C-stijlen en het dak zijn begrepen. Indien het kinderbeveiligingssysteem voor gebruik op de zitplaats vóór is bestemd, moeten deze delen het dashboard, de A-stijlen, de voorruit, de eventueel op de grond of op een console geïnstalleerde hendels en knoppen, de zitplaats vóór, de vloerkuip en het dak omvatten. Indien het kinderbeveiligingssysteem voor gebruik in combinatie met de veiligheidsgordel voor volwassenen is bestemd, moeten deze delen tevens de gebruikte veiligheidsgordels voor volwassenen omvatten. De met de uitvoering van de test belaste technische dienst mag toestemming verlenen om bepaalde delen weg te laten indien deze overbodig worden geacht. De test wordt op de in punt 8.1.3.2 beschreven wijze uitgevoerd.

7.1.4.1.3.   De dynamische test wordt uitgevoerd met kinderbeveiligingssystemen die nog niet eerder zijn belast.

7.1.4.1.4.   Gedurende de dynamische tests mag geen van de delen van het kinderbeveiligingssysteem waarmee het kind feitelijk op zijn plaats wordt gehouden, breken en mag geen van de sluitingen, vergrendelingssystemen of verstelsystemen los raken.

7.1.4.1.5.   Bij een „niet-integraal” beveiligingssysteem moet de gebruikte veiligheidsgordel bestaan uit de in bijlage 13 bij dit reglement voorgeschreven standaardgordel en de bevestigingspunten ervan. Dit geldt niet in het geval van goedkeuring van een „voertuigspecifiek” type, waarbij de gordel van het voertuig moet worden gebruikt.

7.1.4.1.6.   Indien een „voertuigspecifiek” kinderbeveiligingssysteem is geïnstalleerd in een ruimte achter de laatste rij naar voren gerichte stoelen voor volwassenen (bijvoorbeeld in de bagageruimte), moet één test met de grootste dummy('s) worden uitgevoerd op een compleet voertuig overeenkomstig punt 8.1.3.3.3. De overige tests, die met betrekking tot de overeenstemming van de productie inbegrepen, mogen, indien de fabrikant dit wenst, worden uitgevoerd op de in punt 8.1.3.2 voorgeschreven wijze.

7.1.4.1.7.   Bij een beveiligingssysteem voor gehandicapte kinderen moet elke dynamische test voor elke massagroep twee keer worden uitgevoerd: de eerste keer met gebruik van de basisvoorziening voor mobiliteitsbeperking en de tweede keer met gebruik van alle mobiliteitsbeperkende inrichtingen. Bij deze tests moet bijzondere aandacht worden geschonken aan de voorschriften van de punten 6.2.3 en 6.2.4.

7.1.4.1.8.   Tijdens de dynamische test mag de standaardveiligheidsgordel die wordt gebruikt om het kinderbeveiligingssysteem vast te maken, niet loskomen van eventuele geleidings- of blokkeringsinrichtingen die voor de desbetreffende test worden gebruikt.

7.1.4.2.   Versnelling van de borstkas (2)

7.1.4.2.1.   De resulterende versnelling van de borstkas mag niet hoger zijn 55 g behalve voor periodes die samen niet langer duren dan 3 ms.

7.1.4.2.2.   De verticale component van de versnelling van de buik in de richting van het hoofd mag niet hoger zijn dat 30 g behalve voor periodes die samen niet langer duren dan 3 ms.

7.1.4.3.   Indrukking van de buik (3)

7.1.4.3.1.   Bij de in bijlage 8, aanhangsel 1, punt 5.3, beschreven verificatie mag geen van de delen van het kinderbeveiligingssysteem zichtbare indrukken in de boetseerklei van de buik hebben veroorzaakt.

7.1.4.4.   Verplaatsing van de testpop

Kinderbeveiligingssystemen van de categorieën „universeel”, „beperkt” en „semi-universeel”:

7.1.4.4.1.1.   Naar voren gerichte kinderbeveiligingssystemen: het hoofd van de testpop mag niet voorbij de vlakken BA en DA, als gedefinieerd in figuur 1, komen.

Image

Naar achteren gerichte kinderbeveiligingssystemen:

7.1.4.4.1.2.1.   Kinderbeveiligingssystemen die op het dashboard steunen: het hoofd van de testpop mag niet voorbij de vlakken AD en DCr, als gedefinieerd in figuur 2, komen.

Image

7.1.4.4.1.2.2.   Kinderbeveiligingssystemen van groep 0 die niet op het dashboard steunen, en reiswiegen: het hoofd van de testpop mag niet voorbij de vlakken AB, AD en DE, als gedefinieerd in figuur 3, komen.

Image

7.1.4.4.1.2.3.   Niet tot groep 0 behorende kinderbeveiligingssystemen die niet op het dashboard steunen:

Het hoofd van de testpop mag niet voorbij de vlakken FD, FG en DE, als gedefinieerd in figuur 4, komen.

Als er contact is tussen het kinderbeveiligingssysteem en de stang van 100 mm diameter en aan alle prestatiecriteria is voldaan, moet er nog één dynamische test (frontale botsing) worden uitgevoerd met de zwaarste dummy die voor een dergelijk kinderbeveiligingssysteem is bedoeld en zonder de stang van 100 mm diameter; voor deze test moet aan alle criteria worden voldaan, met uitzondering van de voorwaartse verplaatsing.

Image

7.1.4.4.2.   Kinderbeveiligingssystemen van de categorie „voertuigspecifiek”: bij tests in een compleet voertuig of een voertuigcarrosserie mag het hoofd met geen enkel voertuigonderdeel in aanraking komen. Indien dit toch gebeurt, moet de snelheid waarmee het hoofd het contactoppervlak raakt minder dan 24 km/h bedragen en moet het contactoppervlak voldoen aan de voorschriften inzake energieabsorptie die zijn opgenomen in Reglement nr. 21, bijlage 4. Bij tests met complete voertuigen moeten de testpoppen na de test zonder gebruik van gereedschap uit het kinderbeveiligingssysteem kunnen worden gehaald.

Temperatuurweerstand

7.1.5.1.   Sluitingen, oprolmechanismen, verstelinrichtingen en blokkeerinrichtingen die door temperatuur kunnen worden beïnvloed, moeten aan de in punt 8.2.8 beschreven temperatuurtest worden onderworpen.

7.1.5.2.   Na afloop van de in punt 8.2.8.1 beschreven temperatuurtest mag een deskundige waarnemer met het blote oog geen tekenen van verslechtering kunnen waarnemen waardoor de goede werking van het kinderbeveiligingssysteem zou kunnen worden geschaad.

7.2.   Voorschriften voor afzonderlijke onderdelen van het beveiligingssysteem

7.2.1.   Sluiting

7.2.1.1.   De sluiting moet zo zijn ontworpen dat elke mogelijkheid van verkeerd gebruik is uitgesloten. Dat betekent onder meer dat de sluiting niet in half gesloten toestand mag kunnen blijven; het moet onmogelijk zijn de delen van de sluiting bij het vergrendelen van de sluiting per ongeluk te verwisselen; de sluiting mag alleen vergrendeld kunnen worden als alle delen zijn vastgeklikt. Overal waar de sluiting in aanraking komt met het kind, mag deze niet smaller zijn dan de minimumbreedte van de riem als gespecificeerd in punt 7.2.4.1.1. Dit punt geldt niet voor gordels die al zijn goedgekeurd op basis van ECE-Reglement nr. 16 of een andere equivalente vigerende norm. In het geval van beveiligingssystemen voor gehandicapte kinderen hoeft alleen de sluiting van de basisvoorziening voor mobiliteitsbeperking aan de voorschriften van de punten 7.2.1.1 tot en met 7.2.1.9 te voldoen.

7.2.1.2.   Zelfs wanneer de sluiting onbelast is, moet ze in elke stand vergrendeld blijven. Ze moet gemakkelijk te bedienen en te hanteren zijn. Ze moet kunnen worden ontgrendeld door een knop of een soortgelijke voorziening in te drukken. Het oppervlak waarop moet worden gedrukt, moet in de stand van de feitelijke ontgrendeling van de knop bij omsloten inrichtingen een oppervlakte van minstens 4,5 cm2en een breedte van minstens 15 mm hebben; bij niet-omsloten knoppen is dat een oppervlakte van minstens 2,5 cm2 en een breedte van minstens 10 mm. De breedte moet de kleinste van de twee afmetingen van de voorgeschreven oppervlakte zijn en in een rechte hoek op de beweging van de ontgrendelingsknop worden gemeten.

7.2.1.3.   Het oppervlak dat moet worden ingedrukt om de sluiting te ontgrendelen, moet rood gekleurd zijn. Geen enkel ander deel van de sluiting mag deze kleur hebben.

Het moet mogelijk zijn het kind uit het beveiligingssysteem te halen door een enkele handeling aan een enkele sluiting. Bij beveiligingssystemen van de groepen 0 en 0+ is het toegestaan dat het kind samen met een inrichting zoals een kinderdraagmandje/reiswieg/bevestigingssysteem voor reiswiegen uit het voertuig wordt gehaald, als voor het losmaken van het kinderbeveiligingssysteem ten hoogste twee sluitingen hoeven te worden ontgrendeld.

7.2.1.4.1.   Een verbinding tussen de schouderriemen van een harnasgordel door middel van een clip wordt geacht niet in overeenstemming te zijn met het voorschrift van een enkele handeling als bedoeld in punt 7.2.1.4.

7.2.1.5.   Voor de groepen II en III moet de sluiting zo worden geplaatst dat het kind deze kan bereiken. Bovendien moet ze bij alle groepen zo worden geplaatst dat het doel en de bedieningswijze in een noodsituatie onmiddellijk duidelijk zijn voor hulpverleners.

7.2.1.6.   Na opening van de sluiting moet het kind onafhankelijk van het „stoeltje”, „stoelonderstel” of „botsingsscherm”, voorzover aanwezig, kunnen worden verwijderd en als het systeem over een kruisriem beschikt, moet deze met dezelfde sluiting worden losgemaakt.

7.2.1.7.   De sluiting moet bestand zijn tegen de omstandigheden van de temperatuurtest van punt 8.2.8.1 en tegen intensief gebruik en moet, vóór de in punt 8.1.3 voorgeschreven dynamische test, onder normale gebruiksomstandigheden 5 000 ± 5 keer worden geopend en gesloten.

De sluiting moet aan de volgende openingstests worden onderworpen:

7.2.1.8.1.   Test onder belasting

7.2.1.8.1.1.   Voor deze test moet een kinderbeveiligingssysteem worden gebruikt dat al aan de dynamische test van punt 8.1.3 is onderworpen.

7.2.1.8.1.2.   De kracht die nodig is om tijdens de test van punt 8.2.1.1 de sluiting te ontgrendelen, mag niet meer dan 80 N bedragen.

7.2.1.8.2.   Test in onbelaste toestand

7.2.1.8.2.1.   Voor deze test moet een nog niet eerder belaste sluiting worden gebruikt. De kracht die nodig is om de sluiting in onbelaste toestand los te maken tijdens de test van punt 8.2.1.2 moet tussen 40 en 80 N liggen.

7.2.1.9.   Sterkte

7.2.1.9.1.   Tijdens de test van punt 8.2.1.3.2 mag geen enkel deel van de sluiting of de direct daarmee verbonden riemen of verstelinrichtingen breken of losraken.

7.2.1.9.2.   Een harnassluiting voor de massagroepen 0 en 0+ moet bestand zijn tegen een kracht van 4 000 N.

7.2.1.9.3.   Een harnassluiting voor de massagroepen I en hoger moet bestand zijn tegen een kracht van 10 000 N.

7.2.1.9.4.   De bevoegde instantie mag de test van de sterkte van de sluiting achterwege laten als reeds beschikbare gegevens deze test overbodig maken.

7.2.2.   Verstelinrichting

7.2.2.1.   Het verstelbereik moet groot genoeg zijn om het kinderbeveiligingssysteem voor de gehele massagroep waarvoor het is bestemd, correct af te stellen en om een goede installatie in alle gespecificeerde voertuigmodellen mogelijk te maken.

7.2.2.2.   Alle verstelinrichtingen moeten van het type „snelversteller” zijn, behalve de verstelinrichtingen die alleen voor de oorspronkelijke installatie van het beveiligingssysteem in het voertuig worden gebruikt: deze mogen ook van een ander type zijn.

7.2.2.3.   „Snelverstellers” moeten gemakkelijk bereikbaar zijn wanneer het kinderbeveiligingssysteem op de juiste wijze is geïnstalleerd en het kind of de testpop erin is geplaatst.

7.2.2.4.   Een „snelversteller” moet gemakkelijk aan de lichaamsbouw van het kind kunnen worden aangepast. In het bijzonder mag de kracht die nodig is voor de bediening van een manuele verstelinrichting bij de uitvoering van de in punt 8.2.2.1 beschreven test niet groter zijn dan 50 N.

Twee exemplaren van de verstelinrichtingen van het kinderbeveiligingssysteem moeten worden getest overeenkomstig de voorschriften van de temperatuurtest in de punten 8.2.8.1 en 8.2.3.

7.2.2.5.1.   Per verstelinrichting mag de riem niet meer dan 25 mm verschuiven; voor alle verstelinrichtingen niet meer dan 40 mm.

7.2.2.6.   De inrichting mag tijdens de in punt 8.2.2.1 voorgeschreven test niet breken of losraken.

7.2.2.7.   Een direct op het kinderbeveiligingssysteem gemonteerde verstelinrichting moet bestand zijn tegen intensief gebruik en moet vóór de in punt 8.1.3 voorgeschreven dynamische test worden onderworpen aan een test bestaande uit 5 000 ± 5 cycli als gedefinieerd in punt 8.2.7.

7.2.3.   Oprolmechanismen

7.2.3.1.   Oprolmechanismen met automatische vergrendeling

7.2.3.1.1.   De riem van een veiligheidsgordel die met een oprolmechanisme met automatische vergrendeling is uitgerust, mag niet meer dan 30 mm afrollen tussen de vergrendelingsstanden van het oprolmechanisme. Na een achterwaartse beweging van de gebruiker moet de gordel in zijn oorspronkelijke stand blijven of, na een voorwaartse beweging van de gebruiker, automatisch in deze stand terugkeren.

7.2.3.1.2.   Als het oprolmechanisme deel uitmaakt van een heupgordel, moet de voor het oprollen van de riem benodigde kracht minstens 7 N bedragen, gemeten aan de vrije lengte tussen de testpop en het oprolmechanisme zoals voorgeschreven in punt 8.2.4.1. Indien het oprolmechanisme deel uitmaakt van een over de borst lopende riem, mag de voor het oprollen benodigde kracht niet minder dan 2 N en niet meer dan 7 N bedragen, indien deze op soortgelijke wijze wordt gemeten. Als de riem over een riemgeleider of oprolas loopt, moet de voor het oprollen benodigde kracht worden gemeten aan de vrije lengte tussen de testpop en de riemgeleider of oprolas. Indien het geheel een met de hand bediend of automatisch mechanisme omvat dat het volledig afrollen van de gordel moet voorkomen, mag dit mechanisme tijdens deze metingen niet werken.

7.2.3.1.3.   De riem moet 5 000 keer uit het oprolmechanisme worden getrokken en weer worden opgerold in de in punt 8.2.4.2 beschreven omstandigheden. Vervolgens moet het oprolmechanisme aan de omstandigheden van de temperatuurtest van punt 8.2.8.1, de corrosietest van punt 8.1.1 en de stofbestendigheidstest van punt 8.2.4.5 worden onderworpen. Daarna moet de riem nogmaals 5 000 keer uit het oprolmechanisme worden getrokken en weer worden opgerold. Na afloop van bovenvermelde tests moet het oprolmechanisme nog steeds correct functioneren en aan de voorschriften van de punten 7.2.3.1.1 en 7.2.3.1.2 voldoen.

7.2.3.2.   Oprolmechanisme met noodvergrendeling

Als een oprolmechanisme met noodvergrendeling overeenkomstig punt 8.2.4.3 wordt getest, moet het aan onderstaande voorschriften voldoen:

7.2.3.2.1.1.   De vergrendeling moet hebben plaatsgevonden als de vertraging van het voertuig 0,45 g bereikt.

7.2.3.2.1.2.   Het oprolmechanisme mag niet vergrendelen bij een in de uittrekrichting van de riem gemeten versnelling van minder dan 0,8 g.

7.2.3.2.1.3.   Het oprolmechanisme mag niet vergrendelen wanneer de sensor, in ongeacht welke richting ten opzichte van de door de fabrikant gespecificeerde installatiepositie, wordt gekanteld in een hoek van 12° of minder.

7.2.3.2.1.4.   Het moet vergrendelen wanneer de sensor, in ongeacht welke richting ten opzichte van de door de fabrikant gespecificeerde installatiepositie, wordt gekanteld in een hoek van meer dan 27°.

7.2.3.2.2.   Als de werking van een oprolmechanisme afhangt van een extern signaal of een externe energiebron, moet het oprolmechanisme zo zijn ontworpen dat het automatisch vergrendelt bij storing of onderbreking van dat signaal of die energiebron.

7.2.3.2.3.   Een oprolmechanisme met noodvergrendeling met meervoudige gevoeligheid moet aan bovenstaande voorschriften voldoen. Indien een van de gevoeligheden de uittrekking van de riem is, dient bovendien vergrendeling op te treden indien de in de uittrekrichting gemeten versnelling van de riem 1,5 g bedraagt.

7.2.3.2.4.   Bij de in de punten 7.2.3.2.1.1 en 7.2.3.2.3 bedoelde tests mag de lengte van de riem die kan worden afgerold voordat het oprolmechanisme vergrendelt, niet meer bedragen dan 50 mm, te rekenen vanaf de in punt 8.2.4.3.1 opgegeven lengte. Bij de in punt 7.2.3.2.1.2 bedoelde test mag geen vergrendeling optreden voordat, te rekenen vanaf de in punt 8.2.4.3.1 opgegeven lengte, 50 mm riem is afgewikkeld.

7.2.3.2.5.   Als het oprolmechanisme deel uitmaakt van een heupgordel, moet de voor het oprollen van de riem benodigde kracht minstens 7 N bedragen, gemeten aan de vrije lengte tussen de testpop en het oprolmechanisme zoals voorgeschreven in punt 8.2.4.1. Indien het oprolmechanisme deel uitmaakt van een over de borst lopende riem, mag de voor het oprollen benodigde kracht niet minder dan 2 N en niet meer dan 7 N bedragen, indien deze op soortgelijke wijze wordt gemeten. Als de riem over een riemgeleider of oprolas loopt, moet de voor het oprollen benodigde kracht worden gemeten aan de vrije lengte tussen de testpop en de riemgeleider of oprolas. Indien het geheel een met de hand bediend of automatisch mechanisme omvat dat het volledig afrollen van de gordel moet voorkomen, mag dit mechanisme tijdens deze metingen niet werken.

7.2.3.2.6.   De riem moet 40 000 keer uit het oprolmechanisme worden getrokken en weer worden opgerold in de in punt 8.2.4.2 beschreven omstandigheden. Vervolgens moet het oprolmechanisme aan de omstandigheden van de temperatuurtest van punt 8.2.8.1, de corrosietest van punt 8.1.1 en de stofbestendigheidstest van punt 8.2.4.5 worden onderworpen. Daarna moet de riem nog 5 000 keer uit het oprolmechanisme worden getrokken en weer worden opgerold (45 000 keer in totaal dus). Na afloop van bovenvermelde tests moet het oprolmechanisme nog steeds correct functioneren en aan de voorschriften van de punten 7.2.3.2.1 en 7.2.3.2.5 voldoen.

7.2.4.   Riemen

7.2.4.1.   Breedte

7.2.4.1.1.   De minimumbreedte ter hoogte van de riemen van het kinderbeveiligingssysteem die met de dummy in aanraking komen, bedraagt 25 mm voor de groepen 0, 0+ en I en 38 mm voor de groepen II en III. De breedte wordt gemeten tijdens de in punt 8.2.5.1 voorgeschreven test van de riemsterkte, zonder de machine te stoppen en bij een belasting die gelijk is aan 75 % van de breukbelasting van de riem.

7.2.4.2.   Sterkte na blootstelling aan kameromstandigheden

7.2.4.2.1.   Voor twee monsters van de riem die overeenkomstig punt 8.2.5.2.1 zijn behandeld, wordt de breukbelasting van de riem bepaald op de in punt 8.2.5.1.2 beschreven wijze.

7.2.4.2.2.   Het verschil tussen de breukbelasting van beide monsters mag niet meer dan 10 % van de grootste gemeten breukbelasting bedragen.

7.2.4.3.   Sterkte na blootstelling aan bijzondere omstandigheden

7.2.4.3.1.   Voor twee riemen die op een van de in punt 8.2.5.2 beschreven manieren zijn behandeld (met uitzondering van punt 8.2.5.2.1), mag de breukbelasting van de riem niet minder bedragen dan 75 % van de gemiddelde belasting die tijdens de in punt 8.2.5.1 bedoelde test is vastgesteld.

7.2.4.3.2.   Bovendien mag de breukbelasting niet minder bedragen dan 3,6 kN voor beveiligingssystemen van de groepen 0, 0+ en I, niet minder dan 5 kN voor die van groep II en niet minder dan 7,2 kN voor die van groep III.

7.2.4.3.3.   De bevoegde instantie mag een of meer van deze tests achterwege laten indien de samenstelling van het gebruikte materiaal of de reeds beschikbare gegevens deze test(s) overbodig maken.

7.2.4.3.4.   De in punt 8.2.5.2.6 gedefinieerde schuurprocedure van type 1 is alleen nodig indien het resultaat van de in punt 8.2.3 gedefinieerde microslipproef hoger is dan 50 % van de in punt 7.2.2.5.1 gegeven grenswaarde.

7.2.4.4.   Het dient onmogelijk te zijn om de volledige riem door een van de verstelinrichtingen, sluitingen of bevestigingspunten te trekken.

7.2.5.   Blokkeerinrichting

7.2.5.1.   De blokkeerinrichting moet permanent aan het kinderbeveiligingssysteem zijn bevestigd.

7.2.5.2.   De blokkeerinrichting mag de duurzaamheid van de gordel voor volwassenen niet beïnvloeden en moet aan de omstandigheden van de temperatuurtest van punt 8.2.8.1 worden onderworpen.

7.2.5.3.   De blokkeerinrichting mag niet verhinderen dat het kind snel kan worden losgemaakt.

7.2.5.4.   Inrichtingen van klasse A

De riem mag na de test van punt 8.2.6.1 niet meer dan 25 mm verschuiven.

7.2.5.5.   Inrichtingen van klasse B

De riem mag na de test van punt 8.2.6.2 niet meer dan 25 mm verschuiven.

8.   BESCHRIJVING VAN DE TESTS (4)

8.1.   Testen van het geassembleerde beveiligingssysteem

8.1.1.   Corrosie

8.1.1.1.   De metalen delen van het kinderbeveiligingssysteem worden in een testruimte geplaatst zoals aangegeven in bijlage 4. Indien het kinderbeveiligingssysteem een oprolmechanisme bevat, moet de riem over de gehele lengte minus 100 ± 3 mm worden afgerold. Behalve voor korte onderbrekingen die noodzakelijk kunnen blijken, bijvoorbeeld om de zoutoplossing te controleren en aan te vullen, moet de corrosietest zonder onderbreking gedurende 50 ± 0,5 uur worden voortgezet.

8.1.1.2.   Na afloop van de corrosietest worden de metalen delen van het kinderbeveiligingssysteem voorzichtig gewassen of ondergedompeld in helder stromend water van hoogstens 38 °C om eventuele zoutafzetting te verwijderen en vervolgens gedurende 24 ± 1 uur bij een kamertemperatuur van 18 tot 25 °C gedroogd alvorens overeenkomstig punt 7.1.1.2 te worden onderzocht.

8.1.2.   Kanteltest

8.1.2.1.   De testpop moet in het beveiligingssysteem worden geplaatst, dat overeenkomstig dit reglement en de aanwijzingen van de fabrikant is geïnstalleerd met inachtneming van de in punt 8.1.3.6 gespecificeerde standaardspeling.

8.1.2.2.   Het beveiligingssysteem wordt aan de teststoel of de voertuigstoel bevestigd. De gehele stoel moet over een hoek van 360 °C om een horizontale as in het middenlangsvlak van de stoel worden gedraaid met een snelheid van 2-5 graden/seconde. Bij deze test mogen voor gebruik in specifieke auto's bestemde systemen worden bevestigd aan de in bijlage 6 beschreven teststoel.

8.1.2.3.   Deze test wordt nogmaals uitgevoerd, maar nu in tegenovergestelde draairichting, nadat de testpop (indien nodig) in de oorspronkelijke positie is teruggezet. Met de rotatieas in het horizontale vlak en onder een hoek van 90° ten opzichte van de bij de vorige twee tests gekozen rotatieas wordt de procedure in beide draairichtingen herhaald.

8.1.2.4.   Deze tests worden zowel met de grootste als met de kleinste testpop van de groep of groepen waarvoor het beveiligingssysteem is bestemd, uitgevoerd.

8.1.3.   Dynamische tests

8.1.3.1.   Test op de trolley en de teststoel

8.1.3.1.1.   Naar voren gericht

8.1.3.1.1.1.   De voor de dynamische test gebruikte trolley en teststoel moeten aan de voorschriften van bijlage 6 bij dit reglement voldoen en de installatieprocedure voor de dynamische crashtest moet overeenkomstig bijlage 21 worden uitgevoerd.

8.1.3.1.1.2.   De trolley moet tijdens de vertraging horizontaal blijven.

8.1.3.1.1.3.   De vertraging van de trolley wordt verkregen door gebruik te maken van het in bijlage 6 bij dit reglement voorgeschreven toestel of een andere inrichting waarmee gelijkwaardige resultaten worden verkregen. Met deze apparatuur moeten de in punt 8.1.3.4 en bijlage 7 bij dit reglement beschreven prestaties kunnen worden bereikt.

Te meten:

8.1.3.1.1.4.1.   de snelheid van de trolley onmiddellijk voor de botsing;

8.1.3.1.1.4.2.   de remafstand;

8.1.3.1.1.4.3.   de verplaatsing van het hoofd van de testpop in het verticale en het horizontale vlak voor de groepen I, II en III en de verplaatsing van de testpop, de ledematen buiten beschouwing gelaten, voor de groepen 0 en 0+;

8.1.3.1.1.4.4.   de versnelling van de borst in drie onderling loodrechte richtingen, behalve bij de neonaat-testpop;

8.1.3.1.1.4.5.   eventuele zichtbare indrukken in de boetseerklei van de buik (zie punt 7.1.4.3.1), behalve bij de neonaat-testpop.

8.1.3.1.1.5.   Na de botsing moet het kinderbeveiligingssysteem met het blote oog op eventuele defecten of breuk worden gecontroleerd zonder de sluiting los te maken.

8.1.3.1.2.   Naar achteren gericht

8.1.3.1.2.1.   De teststoel moet 180° worden gedraaid voor de botstest aan de achterzijde.

8.1.3.1.2.2.   Bij het testen van een naar achteren gericht kinderbeveiligingssysteem dat bestemd is voor gebruik op de zitplaats vóór, wordt het dashboard van het voertuig gerepresenteerd door een niet-buigzame stang die op zodanige wijze aan de trolley wordt bevestigd dat alle energie door het kinderbeveiligingssysteem wordt geabsorbeerd.

8.1.3.1.2.3.   De vertraging dient in overeenstemming te zijn met de in punt 8.1.3.4 bepaalde voorschriften.

8.1.3.1.2.4.   De te verrichten metingen zijn dezelfde als die van de punten 8.1.3.1.1.4 tot en met 8.1.3.1.1.4.5.

8.1.3.1.2.5.   Na de botsing moet het kinderbeveiligingssysteem met het blote oog op eventuele defecten of breuk worden gecontroleerd zonder de sluiting los te maken.

8.1.3.2.   Test op de trolley en de voertuigcarrosserie

8.1.3.2.1.   Naar voren gericht

8.1.3.2.1.1.   De manier waarop het voertuig tijdens de test wordt vastgezet, mag geen versterking van de stoelbevestigingen, de bevestigingspunten van de veiligheidsgordels voor volwassenen en eventuele andere bevestigingspunten die nodig zijn om het kinderbeveiligingssysteem te monteren tot gevolg hebben en evenmin de normale vervorming van de structuur beperken. In het voertuig mag geen enkel deel aanwezig zijn waardoor de beweging van de testpop wordt beperkt zodat de belasting die tijdens de test op het beveiligingssysteem wordt uitgeoefend, vermindert. De delen van de structuur die zijn weggenomen, mogen worden vervangen door delen met een gelijkwaardige sterkte op voorwaarde dat zij de beweging van de testpop niet belemmeren.

8.1.3.2.1.2.   Een bevestigingsinrichting wordt als bevredigend beschouwd indien ze geen invloed uitoefent op een oppervlak dat de volledige breedte van de structuur beslaat en indien het voertuig of de structuur vooraan op een afstand van minstens 500 mm van de bevestiging van het beveiligingssysteem is geblokkeerd of vastgezet. De structuur wordt achteraan op voldoende afstand achter de bevestigingen vastgezet zodat aan alle voorschriften van punt 8.1.3.2.1.1 is voldaan.

8.1.3.2.1.3.   De voertuigstoel en het kinderbeveiligingssysteem worden gemonteerd en in een stand geplaatst die door de voor de uitvoering van de goedkeuringstests verantwoordelijke technische dienst zo is gekozen dat, wat de sterkte betreft, de meest ongunstige omstandigheden worden gecreëerd waarin de testpop in het voertuig kan worden geïnstalleerd. De stand van de rugleuning en het kinderbeveiligingssysteem moeten in het testrapport worden vermeld. Indien de rugleuning van de voertuigstoel verstelbaar is, moet deze worden vergrendeld zoals voorgeschreven door de fabrikant of, indien dergelijke voorschriften ontbreken, op zodanige wijze dat de feitelijke hoek die de rugleuning maakt zo dicht mogelijk 25° benadert.

8.1.3.2.1.4.   Tenzij de montage- en gebruiksinstructies anders voorschrijven, moet de stoel vóór in de meest naar voren gelegen normale gebruiksstand worden gebracht voor kinderbeveiligingssystemen die bestemd zijn voor gebruik op de zitplaats vóór, en in de meest naar achteren gelegen normale gebruiksstand voor kinderbeveiligingssystemen die bestemd zijn voor gebruik op een zitplaats achter.

8.1.3.2.1.5.   De vertraging dient in overeenstemming te zijn met de in punt 8.1.3.4 bepaalde voorschriften. Als teststoel wordt de werkelijke stoel van het voertuig gebruikt.

Te meten:

8.1.3.2.1.6.1.   de snelheid van de trolley onmiddellijk voor de botsing;

8.1.3.2.1.6.2.   de remafstand;

8.1.3.2.1.6.3.   elk contact van het hoofd van de testpop met het interieur van de voertuigcarrosserie;

8.1.3.2.1.6.4.   de vertraging van de borst in drie onderling loodrechte richtingen, behalve bij de neonaat-testpop;

8.1.3.2.1.6.5.   eventuele zichtbare indrukken in de boetseerklei van de buik (zie punt 7.1.4.3.1), behalve bij de neonaat-testpop.

8.1.3.2.1.7.   Na de botsing moet het kinderbeveiligingssysteem met het blote oog op eventuele defecten worden gecontroleerd zonder de sluiting los te maken.

8.1.3.2.2.   Naar achteren gericht

8.1.3.2.2.1.   Voor botstests aan de achterzijde moet de voertuigcarrosserie 180° worden gedraaid op de testtrolley.

8.1.3.2.2.2.   De voorschriften zijn gelijk aan die voor frontale botsing.

8.1.3.3.   Test met het complete voertuig

8.1.3.3.1.   De vertraging moet in overeenstemming zijn met de voorschriften van punt 8.1.3.4.

8.1.3.3.2.   De procedure voor frontale botstests is beschreven in bijlage 9 bij dit reglement.

8.1.3.3.3.   De procedure voor botstests aan de achterzijde is beschreven in bijlage 10 bij dit reglement.

Te meten:

8.1.3.3.4.1.   de snelheid van het voertuig/botslichaam onmiddellijk voor de botsing;

8.1.3.3.4.2.   elk contact van het hoofd van de testpop (in het geval van groep 0: de testpop, de ledematen buiten beschouwing gelaten) met het interieur van het voertuig;

8.1.3.3.4.3.   de versnelling van de borst in drie onderling loodrechte richtingen, behalve bij de neonaat-testpop;

8.1.3.3.4.4.   eventuele zichtbare indrukken in de boetseerklei van de buik (zie punt 7.1.4.3.1), behalve bij de neonaat-testpop.

8.1.3.3.5.   Indien de rugleuning van de stoelen vóór verstelbaar is, moet deze worden vergrendeld zoals voorgeschreven door de fabrikant of, indien dergelijke voorschriften ontbreken, op zodanige wijze dat de feitelijke hoek die de rugleuning maakt zo dicht mogelijk 25° benadert.

8.1.3.3.6.   Na de botsing moet het kinderbeveiligingssysteem met het blote oog op eventuele defecten of breuk worden gecontroleerd zonder de sluiting los te maken.

8.1.3.4.   De onderstaande tabel geeft een overzicht van de voorwaarden voor de dynamische test:

| | | FRONTALE BOTSING | BOTSING VAN ACHTEREN |
| --- | --- | --- | --- |
| Test | Beveiligingssysteem | Snelheid (km/h) | Testpuls | Remafstand tijdens de test (mm) | Snelheid (km/h) | Testpuls | Remafstand tijdens de test (mm) |
| Trolley met teststoel | Naar voren gericht, stoelen vóór en achter, universeel, semi-universeel of beperkt (5) | 50+0
  –2 | 1 | 650±50 | — | — | — |
| Naar achteren gericht, stoelen vóór en achter, universeel, semi-universeel of beperkt (6) | 50+0
  –2 | 1 | 650±50 | 30+2
  –0 | 2 | 275±25 |
| Voertuigcarrosserie op trolley | Naar voren gericht (5) | 50+0
  –2 | 1 of 3 | 650±50 | — | — | — |
| Naar achteren gericht (6) | 50+2
  –2 | 1 of 3 | 650±50 | 30+2
  –0 | 2 or 4 | 275±25 |
| Compleet voertuig tegen hindernis | Naar voren gericht | 50+0
  –2 | 3 | Onbepaald | — | — | — |
| Naar achteren gericht | 50+0
  –2 | 3 | Onbepaald | 30+2
  –0 | 4 | Onbepaald |
| OPMERKING: Alle beveiligingssystemen van de groepen 0 en 0+ moeten worden getest onder de omstandigheden die gelden voor naar achteren gericht gebruik bij een frontale botsing en een botsing van achteren.

  Legenda:

  Testpuls nr. 1: Zoals voorgeschreven in bijlage 7 — frontale botsing.
  Testpuls nr. 2: Zoals voorgeschreven in bijlage 7 — botsing van achteren.
  Testpuls nr. 3: Vertragingspuls van voertuig dat frontale botsing ondergaat.
  Testpuls nr. 4: Vertragingspuls van voertuig dat botsing van achteren ondergaat. |

FRONTALE BOTSING

BOTSING VAN ACHTEREN

Test

Beveiligingssysteem

Snelheid (km/h)

Testpuls

Remafstand tijdens de test (mm)

Snelheid (km/h)

Testpuls

Remafstand tijdens de test (mm)

Trolley met teststoel

Naar voren gericht, stoelen vóór en achter, universeel, semi-universeel of beperkt (5)

50+0

–2

1

650±50

—

—

—

Naar achteren gericht, stoelen vóór en achter, universeel, semi-universeel of beperkt (6)

50+0

–2

1

650±50

30+2

–0

2

275±25

Voertuigcarrosserie op trolley

Naar voren gericht (5)

50+0

–2

1 of 3

650±50

—

—

—

Naar achteren gericht (6)

50+2

–2

1 of 3

650±50

30+2

–0

2 or 4

275±25

Compleet voertuig tegen hindernis

Naar voren gericht

50+0

–2

3

Onbepaald

—

—

—

Naar achteren gericht

50+0

–2

3

Onbepaald

30+2

–0

4

Onbepaald

OPMERKING: Alle beveiligingssystemen van de groepen 0 en 0+ moeten worden getest onder de omstandigheden die gelden voor naar achteren gericht gebruik bij een frontale botsing en een botsing van achteren.

Legenda:

Testpuls nr. 1: Zoals voorgeschreven in bijlage 7 — frontale botsing.

Testpuls nr. 2: Zoals voorgeschreven in bijlage 7 — botsing van achteren.

Testpuls nr. 3: Vertragingspuls van voertuig dat frontale botsing ondergaat.

Testpuls nr. 4: Vertragingspuls van voertuig dat botsing van achteren ondergaat.

Kinderbeveiligingssystemen waarbij extra bevestigingspunten worden gebruikt

8.1.3.5.1.   In het geval van kinderbeveiligingssystemen die bestemd zijn voor gebruik als bedoeld in punt 2.1.2.3 en waarbij extra bevestigingspunten worden gebruikt, zijn de voorschriften voor een frontale botstest overeenkomstig punt 8.1.3.4 als volgt:

8.1.3.5.2.   Voor inrichtingen met korte bevestigingsriemen bovenaan, die bijvoorbeeld bestemd zijn om aan de hoedenplank te worden bevestigd, moet de configuratie van de bovenste bevestigingspunten op de testtrolley voldoen aan de voorschriften van bijlage 6, aanhangsel 3.

8.1.3.5.3.   Voor inrichtingen met lange bevestigingsriemen bovenaan, bijvoorbeeld als er geen stijve hoedenplank is en de bovenste bevestigingsriemen aan de vloer van het voertuig worden bevestigd, moet de configuratie van de bevestigingspunten op de testtrolley voldoen aan de voorschriften van bijlage 6, aanhangsel 3.

8.1.3.5.4.   Bij inrichtingen die bestemd zijn voor gebruik in beide configuraties, moeten de in de punten 8.1.3.5.2 en 8.1.3.5.3 voorgeschreven tests worden uitgevoerd, met die uitzondering dat in het geval van de test overeenkomstig het bepaalde in punt 8.1.3.5.3 alleen de zwaardere testpop moet worden gebruikt.

8.1.3.5.5.   Bij naar achteren gerichte systemen moet de configuratie van de onderste bevestigingspunten op de testtrolley voldoen aan de voorschriften van bijlage 6, aanhangsel 3.

8.1.3.6.   Testpoppen

8.1.3.6.1.   Het kinderbeveiligingssysteem en de testpoppen moeten volgens de voorschriften van punt 8.1.3.6.3 worden geïnstalleerd.

8.1.3.6.2.   Het kinderbeveiligingssysteem moet worden getest met behulp van de in bijlage 8 bij dit reglement voorgeschreven testpoppen.

Installatie van de testpop

8.1.3.6.3.1.   De testpop moet zo worden geplaatst dat de vrije ruimte zich tussen de achterkant van de testpop en het beveiligingssysteem bevindt. Bij reiswiegen wordt de testpop in een gestrekte horizontale positie gebracht, zo dicht mogelijk bij de hartlijn van de reiswieg.

8.1.3.6.3.2.   Plaats het stoeltje op de teststoel.

Plaats de testpop in het stoeltje.

Plaats tussen de testpop en de rugleuning van het stoeltje een scharnierende plank of een soortgelijk flexibel voorwerp met een dikte van 2,5 cm, een breedte van 6 cm en een lengte die gelijk is aan de schouderhoogte (zittend, bijlage 8) minus de hoogte tot het centrum van de heup (zittend, bijlage 8, hoogte tot de knieholte plus helft van de dijhoogte, zittend) van de testpopgrootte die wordt getest. De plank moet zo nauwkeurig mogelijk de welving van het stoeltje volgen en de onderzijde van de plank moet zich ter hoogte van het heupgewricht van de testpop bevinden.

Verstel de gordel volgens de aanwijzingen van de fabrikant, maar zorg ervoor dat de spanning in de riem 250 ± 25 N hoger is dan de voor het verstellen benodigde kracht en dat de riem bij de verstelinrichting een hoek van 45 ± 5° dan wel de door de fabrikant voorgeschreven hoek maakt.

Voltooi de installatie van het stoeltje op de teststoel overeenkomstig bijlage 21 bij dit reglement.

Verwijder het flexibele voorwerp.

Dit is alleen van toepassing op harnasbeveiligingssystemen en beveiligingssystemen waarbij het kind door de driepuntsgordel voor volwassenen wordt beschermd en waarbij een blokkeerinrichting wordt gebruikt; het is niet van toepassing op kinderbeveiligingsriemen die rechtstreeks met een oprolmechanisme zijn verbonden.

8.1.3.6.3.3.   Het middenlangsvlak van de dummy moet zich halverwege de twee onderste gordelbevestigingspunten bevinden, zij het dat tevens rekening moet worden gehouden met punt 8.1.3.2.1.3. Bij het testen van verhogingskussens met de testpop die een kind van 10 jaar voorstelt, moet het middenlangsvlak van de testpop 75 ± 5 mm links of rechts van het midden tussen de twee onderste gordelbevestigingspunten liggen.

8.1.3.6.3.4.   Bij inrichtingen waarbij een standaardgordel moet worden gebruikt, mag de schouderriem vóór de dynamische test aan de testpop worden bevestigd met behulp van een voldoende lang en breed stuk lichtgewicht plakband. Bij naar achteren gerichte beveiligingssystemen mag het hoofd van de testpop met behulp van een voldoende lang en breed stuk lichtgewicht plakband aan de rugleuning van het beveiligingssysteem worden bevestigd. Bij naar achteren gerichte systemen mag een stuk lichtgewicht plakband worden gebruikt om het hoofd van de dummy aan de 100 mm lange stang of de achterkant van het beveiligingssysteem vast te maken tijdens de versnelling van de slede.

8.1.3.7.   Te gebruiken categorie testpop

| Systeem van groep 0: | test met de neonaat-testpop en een testpop van 9 kg; |
| --- | --- |

Systeem van groep 0:

test met de neonaat-testpop en een testpop van 9 kg;

| Systeem van groep 0+: | test met de neonaat-testpop en een testpop van 11 kg; |
| --- | --- |

Systeem van groep 0+:

test met de neonaat-testpop en een testpop van 11 kg;

| Systeem van groep I: | tests met een testpop van 9 en 15 kg; |
| --- | --- |

Systeem van groep I:

tests met een testpop van 9 en 15 kg;

| Systeem van groep II: | tests met een testpop van 15 en 22 kg; |
| --- | --- |

Systeem van groep II:

tests met een testpop van 15 en 22 kg;

| Systeem van groep III: | tests met een testpop van 22 en 32 kg. |
| --- | --- |

Systeem van groep III:

tests met een testpop van 22 en 32 kg.

8.1.3.7.6.   Indien het kinderbeveiligingssysteem geschikt is voor twee of meer massagroepen, moeten de tests worden uitgevoerd met de lichtste en de zwaarste testpop die hierboven voor de desbetreffende groepen zijn gespecificeerd. Indien de configuratie van de inrichting voor de ene massagroep evenwel sterkt afwijkt van die voor de andere, bijvoorbeeld wanneer de configuratie of de lengte van de harnasgordel moet worden aangepast, kan de met de uitvoering van de tests belaste instantie, indien zij dit nodig acht, een extra test doen met een testpop met een tussenliggende massa.

8.1.3.7.7.   Indien het kinderbeveiligingssysteem voor twee of meer kinderen is ontworpen, moet één test worden uitgevoerd met de zwaarste testpoppen op alle zitplaatsen. Met de lichtste en de zwaarste hierboven gespecificeerde testpoppen moet een tweede test worden gedaan. Voor de tests wordt de teststoel gebruikt zoals te zien is in bijlage 6, aanhangsel 3, figuur 3. De met de uitvoering van de tests belaste instantie mag, indien zij dit nodig acht, een derde test doen met een willekeurige combinatie van testpoppen en lege zitplaatsen.

8.1.4.   Beveiligingssysteem van verhogingskussens

Plaats een katoenen doek op de zitting van de testbank. Plaats het verhogingskussen op de testbank, plaats het testblok in de vorm van de onderzijde van de romp zoals beschreven in bijlage 22, figuur 1, op de zitting, monteer de driepuntsveiligheidsgordel voor volwassenen en span aan zoals voorgeschreven in bijlage 21. Oefen met een rond het kussen aangebracht stuk riem van 25 mm breed of iets soortgelijks een belasting van 250 ± 5 N uit in de richting van pijl A (zie bijlage 22, figuur 2), in het verlengde van de zitting van de testbank.

8.2.   Testen van afzonderlijke onderdelen

8.2.1.   Sluiting

Opening onder belasting

8.2.1.1.1.   Voor deze test moet een kinderbeveiligingssysteem worden gebruikt dat reeds aan de dynamische test van punt 8.1.3 is onderworpen.

8.2.1.1.2.   Het kinderbeveiligingssysteem wordt van de testtrolley of uit het voertuig verwijderd zonder de sluiting te openen. Via de met de sluiting verbonden riem wordt de sluiting belast met een directe trekkracht, zodat op alle riemen een kracht van 80/n daN wordt uitgeoefend; „n” is het aantal riemen dat met de sluiting is verbonden wanneer deze vergrendeld is; als de sluiting met een niet-buigzaam deel is verbonden, zijn het er minimaal twee. Bij het uitoefenen van de kracht moet rekening worden gehouden met de hoek tussen de sluiting en het niet-buigzame deel tijdens de dynamische test.

8.2.1.1.3.   Met een snelheid van 400 ± 20 mm/min wordt op het geometrische middelpunt van de ontgrendelingsknop van de sluiting een belasting uitgeoefend langs een vaste as die evenwijdig loopt aan de aanvankelijke bewegingsrichting van de knop. Het geometrische middelpunt is dat deel van het oppervlak van de sluiting waarop de ontgrendelingskracht moet worden uitgeoefend. Bij het uitoefenen van de openingskracht moet de sluiting op een stijve steun zijn vastgezet.

8.2.1.1.4.   De openingskracht moet worden uitgeoefend met gebruikmaking van een dynamometer of een soortgelijke inrichting die op de gangbare wijze en in de normale richting wordt gebruikt. Het uiteinde dat contact maakt met de sluiting dient een gepolijste metalen halve bol te zijn met een straal van 2,5 ± 0,1 mm.

8.2.1.1.5.   De openingskracht moet worden gemeten en eventuele defecten moeten worden genoteerd.

8.2.1.2.   Opening in onbelaste toestand

8.2.1.2.1.   Een complete sluiting die nog niet eerder is belast, wordt vastgezet en in onbelaste toestand gebracht.

8.2.1.2.2.   De openingskracht moet worden gemeten volgens de in de punten 8.2.1.1.3 en 8.2.1.1.4 voorgeschreven methode.

8.2.1.2.3.   De openingskracht moet worden gemeten.

8.2.1.3.   Sterktetest

8.2.1.3.1.   Voor de sterktetest moeten twee exemplaren worden gebruikt. Alle verstelinrichtingen, behalve die welke direct op het kinderbeveiligingssysteem zijn gemonteerd, maken deel uit van de testopstelling.

8.2.1.3.2.   In bijlage 20 wordt een typische inrichting voor het testen van de sterkte van de sluiting getoond. De sluiting wordt op de bovenste ronde plaat (A) binnen de uitsparing geplaatst. Alle ermee verbonden riemen hebben een lengte van minstens 250 mm en lopen van de bovenste plaat naar beneden ten opzichte van hun bevestiging aan de sluiting. De vrije einden van de riemen worden dan om de onderste ronde plaat (B) gewikkeld tot ze aan de opening in het midden weer naar buiten komen. Alle riemen tussen A en B moeten verticaal lopen. De ronde klemplaat (C) wordt licht vastgeklemd tegen de onderkant van B, zodat enige beweging van de riemen nog steeds mogelijk is. Met een kleine kracht aan de trekmachine worden de riemen aangespannen en tussen B en C doorgetrokken tot alle riemen in hun respectieve posities strak staan. Tijdens deze operatie en gedurende de test zelf mag de sluiting geen contact meer maken met plaat A of andere bij plaat A aangebrachte delen. B en C worden vervolgens stevig samengeklemd en de trekkracht wordt opgevoerd door de riemen aan te spannen met een snelheid van 100 ± 20 mm/min tot de voorgeschreven waarden zijn bereikt.

8.2.2.   Verstelsysteem

8.2.2.1.   Verstelgemak

8.2.2.1.1.   Bij de test van een handbediende verstelinrichting wordt de riem gelijkmatig uit de verstelinrichting getrokken bij een snelheid van 100 ± 20 mm/min, rekening houdend met de normale gebruiksomstandigheden; nadat de eerste 25 ± 5 mm van de riem zijn uitgetrokken, wordt de maximumbelasting tot op 1 N nauwkeurig gemeten.

8.2.2.1.2.   De test wordt uitgevoerd in de twee richtingen waarin de riem door de verstelinrichting kan bewegen, waarbij de riem vóór de meting tien cycli moet hebben doorlopen.

8.2.3.   Microsliptest (zie bijlage 5, figuur 3)

8.2.3.1.   De delen of systemen die aan de microsliptest worden onderworpen, moeten vóór de test gedurende minstens 24 uur worden bewaard bij een temperatuur van 20 ± 5 °C en een relatieve vochtigheid van 65 ± 5 %. De test moet worden verricht bij een temperatuur tussen 15 en 30 °C.

8.2.3.2.   Het vrije uiteinde van de riem moet op dezelfde wijze worden geconfigureerd als bij gebruik van het systeem in het voertuig en het mag niet aan enig ander deel worden bevestigd.

8.2.3.3.   De verstelinrichting wordt op een verticaal stuk riem aangebracht, met aan een van de uiteinden een gewicht van 50 ± 0,5 N (in een geleider die voorkomt dat dit gewicht heen en weer kan bewegen en dat de riem verdraait). Het vrije uiteinde van de riem dat uit de verstelinrichting komt, wordt net als in het voertuig loodrecht boven of onder de verstelinrichting vastgezet. Het andere uiteinde wordt over een afbuigrol gevoerd waarvan de horizontale as parallel loopt met het deel van de riem dat het gewicht draagt, terwijl het deel van de riem dat over de rol wordt gevoerd horizontaal loopt.

8.2.3.4.   De te testen inrichting moet zo worden geconfigureerd dat het middelpunt zich, in de hoogste stand, 300 ± 5 mm boven het steunvlak bevindt, terwijl de afstand van de belasting van 50 N tot dit steunvlak dan 100 ± 5 mm bedraagt.

8.2.3.5.   Vóór de test moeten 20 ± 2 voorbereidingscycli worden doorlopen, waarna in een tempo van 30 ± 10 cycli per minuut 1 000 ± 5 cycli moeten worden uitgevoerd met een totale amplitude van 300 ± 20 mm of de in 8.2.5.2.6.2. gespecificeerde amplitude. De belasting van 50 N wordt uitsluitend aangebracht gedurende het tijdsbestek dat overeenstemt met een verplaatsing van 100 ± 20 mm per halve periode. De microslip wordt gemeten ten opzichte van de positie na afloop van de twintig voorbereidingscycli.

8.2.4.   Oprolmechanisme

8.2.4.1.   Voor het af- en oprollen benodigde kracht

8.2.4.1.1.   De voor het af- en oprollen benodigde kracht wordt gemeten wanneer de veiligheidsgordel op een testpop is gemonteerd, zoals bij de dynamische test van punt 8.1.3. De riemspanning wordt zo dicht mogelijk bij het raakpunt met de testpop (maar juist vóór dit punt) gemeten terwijl de riem met een snelheid van ongeveer 0,6 m/min. wordt af- en opgerold.

Duurzaamheid van het oprolmechanisme

8.2.4.2.1.   De riem moet het voorgeschreven aantal keren worden op- en afgerold, in een tempo van hoogstens 30 keer per minuut. Bij oprolmechanismen met noodvergrendeling wordt na vijf cycli telkens een sterkere ruk aan de riem gegeven, zodat het oprolmechanisme vergrendelt. Eenzelfde aantal rukken moet worden gegeven in vijf verschillende standen, namelijk wanneer 90, 80, 75, 70 en 65 % van de totale lengte van de riem nog op het oprolmechanisme is gerold. Wanneer de te testen riem evenwel meer dan 900 mm lang is, hebben deze percentages betrekking op de laatste 900 mm van de riem die nog op het oprolmechanisme is gerold.

8.2.4.3.   Vergrendeling van oprolmechanismen met noodvergrendeling

8.2.4.3.1.   De vergrendeling van het oprolmechanisme wordt één keer getest met nog 300 ± 3 mm riem op het oprolmechanisme gerold.

8.2.4.3.2.   Bij een oprolmechanisme dat in werking wordt gesteld door beweging van de riem, vindt het afrollen plaats in de richting waarin dit normaal plaatsvindt wanneer het oprolmechanisme in een voertuig is geïnstalleerd.

8.2.4.3.3.   Als de oprolmechanismen worden getest op gevoeligheid voor de versnelling van het voertuig, worden de tests uitgevoerd wanneer de riem wordt afgerold in twee loodrecht op elkaar staande asrichtingen, die horizontaal zijn als de oprolmechanismen in een voertuig worden geïnstalleerd overeenkomstig de voorschriften van de fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem. Wanneer deze positie niet is gespecificeerd, zal de met de uitvoering van de tests belaste instantie de fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem raadplegen. Een van de testrichtingen wordt door de technische dienst die de goedkeuringstests uitvoert zodanig gekozen dat de omstandigheden voor de inwerkingstelling van het vergrendelingsmechanisme het ongunstigst zijn.

8.2.4.3.4.   De gebruikte apparatuur moet zodanig zijn gebouwd dat de voorgeschreven versnelling wordt bereikt met een gemiddelde toename van de versnelling van minstens 25 g/s (7).

8.2.4.3.5.   Om te controleren of aan de voorschriften van de punten 7.2.3.2.1.3 en 7.2.3.2.1.4 is voldaan, wordt het oprolmechanisme gemonteerd op een horizontale tafel die vervolgens met een snelheid van hoogstens 2° per seconde wordt gekanteld tot vergrendeling plaatsvindt. Om te garanderen dat aan de voorschriften is voldaan, wordt de test herhaald, waarbij de tafel in andere richtingen wordt gekanteld.

8.2.4.4.   Corrosietest

8.2.4.4.1.   De corrosietest is beschreven in punt 8.1.1.

8.2.4.5.   Stofbestendigheidstest

8.2.4.5.1.   Het oprolmechanisme wordt overeenkomstig bijlage 3 bij dit reglement in een testruimte geplaatst. Het wordt vastgezet in ongeveer dezelfde richting als wanneer het in het voertuig is gemonteerd. De testruimte moet stof bevatten dat voldoet aan de bepalingen van punt 8.2.4.5.2. De riem wordt over een lengte van 500 mm uit het oprolmechanisme getrokken en in deze uitgetrokken toestand gehouden, maar telkens als het stof wordt opgeblazen, wordt de riem binnen een of twee minuten 10 keer volledig af- en opgerold. Gedurende een periode van 5 uur wordt het stof om de 20 minuten 5 seconden lang opgeblazen door middel van vocht- en olievrije perslucht die met een druk van 5,5 ± 0,5 bar door een opening met een diameter van 1,5 ± 0,1 mm wordt geperst.

8.2.4.5.2.   Het stof dat gebruikt wordt voor de in punt 8.2.4.5.1 beschreven test bestaat uit ongeveer 1 kg droog kwartsstof. De korrelgrootte moet zodanig zijn dat:

| a) | 99 tot 100 % van het stof door een zeef met een maaswijdte van 150 μm en een draaddikte van 104 μm passeert; |
| --- | --- |

a)

99 tot 100 % van het stof door een zeef met een maaswijdte van 150 μm en een draaddikte van 104 μm passeert;

| b) | 76 tot 86 % van het stof door een zeef met een maaswijdte van 105 μm en een draaddikte van 64 μm passeert; |
| --- | --- |

b)

76 tot 86 % van het stof door een zeef met een maaswijdte van 105 μm en een draaddikte van 64 μm passeert;

| c) | 60 tot 70 % van het stof door een zeef met een maaswijdte van 75 μm en een draaddikte van 52 μm passeert. |
| --- | --- |

c)

60 tot 70 % van het stof door een zeef met een maaswijdte van 75 μm en een draaddikte van 52 μm passeert.

8.2.5.   Statische riemtest

8.2.5.1.   Sterkte van de riemen

8.2.5.1.1.   Elke test moet worden verricht op twee nieuwe riemmonsters, die zijn behandeld overeenkomstig de bepalingen van punt 7.2.4.

8.2.5.1.2.   Elke riem moet tussen de klauwen van een trektestmachine worden geklemd. De klauwen moeten zo zijn ontworpen dat een breuk van de riem ter hoogte of in de nabijheid van deze klauwen wordt vermeden. De verplaatsingssnelheid moet 100 ± 20 mm/min bedragen. De vrije lengte van het monster tussen de klauwen van de machine moet aan het begin van de test 200 ± 40 mm bedragen.

8.2.5.1.3.   De trekkracht wordt opgevoerd tot de riem breekt; de waarde waarbij dit gebeurt wordt genoteerd.

8.2.5.1.4.   Als de riem slipt of afbreekt ter hoogte van een van de klauwen of op een afstand van minder dan 10 mm daarvan, is de test ongeldig en wordt op een ander monster een nieuwe test verricht.

De van de in punt 3.2.3 vermelde riemen gesneden monsters worden op de volgende wijze behandeld:

8.2.5.2.1.   Blootstelling aan kameromstandigheden

8.2.5.2.1.1.   De riem wordt gedurende 24 ± 1 uur bewaard bij een temperatuur van 23 ± 5°C en een relatieve luchtvochtigheid van 50 ± 10 %. Als de test niet onmiddellijk na deze behandeling wordt uitgevoerd, wordt het monster in een hermetisch afgesloten recipiënt geplaatst tot met de test wordt begonnen. Binnen 5 minuten nadat de riem uit de bovengenoemde atmosfeer of uit de recipiënt is genomen, moet de breukbelasting worden bepaald.

8.2.5.2.2.   Blootstelling aan licht

8.2.5.2.2.1.   De voorschriften van ISO-aanbeveling 105-BO2 (1978) zijn van toepassing. De riem wordt aan licht blootgesteld gedurende de tijd die nodig is om een verkleuring van standaardblauw type nr. 7 te krijgen die gelijk is aan kleurtype nr. 4 van de grijsschaal.

8.2.5.2.2.2.   Na de blootstelling aan licht wordt de riem gedurende minstens 24 uur bij een temperatuur van 23 ± 5 °C en een relatieve luchtvochtigheid van 50 ± 10 % bewaard. Binnen vijf minuten nadat de riem uit de behandelingsinstallatie is genomen, moet de breukbelasting worden bepaald.

8.2.5.2.3.   Blootstelling aan koude

8.2.5.2.3.1.   De riem wordt gedurende minstens 24 uur bewaard bij een temperatuur van 23 ± 5 °C en een relatieve luchtvochtigheid van 50 ± 10 %.

8.2.5.2.3.2.   Vervolgens wordt de riem 90 ± 5 minuten op een vlak oppervlak geplaatst in een koelruimte met een temperatuur van –30 ± 5 °C. Vervolgens wordt de riem gevouwen en op de vouw wordt een gewicht van 2 ± 0,2 kg geplaatst dat van tevoren tot een temperatuur van –30 ± 5 °C is afgekoeld. Nadat de riem gedurende 30 ± 5 minuten in dezelfde koelruimte onder belasting is gehouden, wordt het gewicht verwijderd en wordt, binnen vijf minuten na het verwijderen van de riem uit de koelruimte, de breukbelasting gemeten.

8.2.5.2.4.   Blootstelling aan hitte

8.2.5.2.4.1.   De riem wordt gedurende 180 ± 10 minuten bewaard in een verwarmde ruimte bij een temperatuur van 60 ± 5 °C en een relatieve luchtvochtigheid van 65 ± 5 %.

8.2.5.2.4.2.   Binnen 5 minuten nadat het monster uit de verwarmde ruimte is verwijderd, moet de breukbelasting worden bepaald.

8.2.5.2.5.   Blootstelling aan water

8.2.5.2.5.1.   De riem moet 180 ± 10 minuten lang volledig ondergedompeld blijven in gedestilleerd water met een temperatuur van 20 ± 5 °C, waaraan sporen van een bevochtigingsmiddel zijn toegevoegd. Hiervoor mag elk bevochtigingsmiddel worden gebruikt dat geschikt is voor de geteste vezel.

8.2.5.2.5.2.   Binnen 10 minuten nadat het monster uit het water is verwijderd, moet de breukbelasting worden bepaald.

8.2.5.2.6.   Blootstelling aan schuring

8.2.5.2.6.1.   De delen of inrichtingen die aan de schuurtest worden onderworpen, moeten vóór de test gedurende minstens 24 uur worden bewaard bij een temperatuur van 23 ± 5 °C en een relatieve vochtigheid van 50 ± 10 %. De test wordt uitgevoerd bij een kamertemperatuur tussen 15 en 30 °C.

8.2.5.2.6.2.   In de onderstaande tabel zijn de algemene voorwaarden voor elke test vermeld:

| | Belasting (N) | Cycli per minuut | Cycli (aantal) |
| --- | --- | --- | --- |
| Procedure van type 1 | 10 ± 0,1 | 30 ± 10 | 1 000 ± 5 |
| Procedure van type 2 | 5 ± 0,05 | 30 ± 10 | 5 000 ± 5 |

Belasting (N)

Cycli per minuut

Cycli (aantal)

Procedure van type 1

10 ± 0,1

30 ± 10

1 000 ± 5

Procedure van type 2

5 ± 0,05

30 ± 10

5 000 ± 5

Als de riem niet lang genoeg is om over een verplaatsing van 300 mm te testen, mag de test ook over een kleinere lengte worden uitgevoerd, op voorwaarde dat deze minstens 100 mm bedraagt.

8.2.5.2.6.3.   Bijzondere testvoorwaarden

8.2.5.2.6.3.1.   Procedure van type 1: als de riem door een snelversteller loopt. De belasting van 10 N wordt verticaal en permanent op een van de riemen aangebracht. De andere riem, die zich in horizontale positie bevindt, wordt vastgemaakt aan een inrichting die de riem voor- en achterwaarts doet bewegen. De verstelinrichting wordt zo geplaatst dat de horizontale riem belast blijft (zie bijlage 5, figuur 1, bij dit reglement).

8.2.5.2.6.3.2.   Procedure van type 2: als de riem door een niet-buigzaam deel loopt en hierbij van richting verandert. De hoeken die beide delen van de riem maken moeten tijdens deze test in overeenstemming zijn met bijlage 5, figuur 2. De belasting van 5 N wordt permanent aangebracht. Als de riem door een niet-buigzaam deel loopt en hierbij meer dan eenmaal van richting verandert, mag de belasting van 5 N zodanig worden verhoogd dat de riem doorheen dat niet-buigzame deel de voorgeschreven verplaatsing van 300 mm bereikt.

8.2.6.   Blokkeerinrichtingen

8.2.6.1.   Inrichtingen van klasse A

Het kinderbeveiligingssysteem en de grootste testpop waarvoor het kinderbeveiligingssysteem is bestemd, moeten op de in figuur 5 aangegeven wijze worden opgesteld. Er moet een gordel worden gebruikt die beantwoordt aan de voorschriften van bijlage 13 bij dit reglement. De blokkeerinrichting moet volledig geactiveerd zijn en er moet een merkteken worden aangebracht op de gordel waar deze de blokkeerinrichting ingaat. De krachtmeters moeten via een D-ring aan de gordel worden bevestigd en gedurende minstens één seconde moet een kracht worden uitgeoefend die gelijk is aan tweemaal (± 5 %) de massa van de zwaarste dummy van groep I. De laagste stand moet worden gebruikt voor blokkeerinrichtingen in positie A en de hoogste stand voor blokkeerinrichtingen in positie B. De kracht wordt nog 9 keer aangebracht. Waar de gordel de blokkeerinrichting ingaat, wordt een nieuw merkteken aangebracht en de afstand tussen beide merktekens wordt gemeten. Het oprolmechanisme moet tijdens deze test ontgrendeld zijn.

Image

8.2.6.2.   Inrichtingen van klasse B

Het kinderbeveiligingssysteem wordt stevig vastgezet en de gordel, zoals gespecificeerd in bijlage 13 bij dit reglement, wordt tussen de blokkeerinrichting en het onderstel gevoerd volgens het in de aanwijzingen van de fabrikant beschreven traject. De gordel wordt door de testopstelling geleid op de in figuur 6 aangegeven wijze en vastgemaakt aan een gewicht met een massa van 5,25 ± 0,05 kg. Tussen het gewicht en het punt waar de gordel het onderstel verlaat, moet zich een stuk riem met een vrije lengte van 650 ± 40 mm bevinden. De blokkeerinrichting moet volledig geactiveerd zijn en er moet een merkteken worden aangebracht op de gordel waar deze de blokkeerinrichting ingaat. Het gewicht wordt opgetild en losgelaten zodat het een vrije val over een afstand van 25 ± 1 mm maakt. Deze procedure wordt 100 ± 2 keer herhaald in een tempo van 60 ± 2 cycli per minuut om de schokbewegingen van een kinderbeveiligingssysteem in een auto te simuleren. Waar de gordel de blokkeerinrichting ingaat, wordt een nieuw merkteken aangebracht en de afstand tussen beide merktekens wordt gemeten. De blokkeerinrichting moet de volledige breedte van de gordel bestrijken met de dummy van 15 kg op zijn plaats. Deze test moet worden uitgevoerd met de gordelhoeken die ook tijdens normaal gebruik voorkomen. Het vrije uiteinde van de heupgordel moet worden vastgemaakt. Tijdens de test moet het kinderbeveiligingssysteem stevig bevestigd zijn aan de testbank die bij de kanteltest of de dynamische test is gebruikt. De riem van de belasting kan aan de gesimuleerde sluiting worden vastgemaakt.

Image

8.2.7.   Voorbehandeling van direct op het kinderbeveiligingssysteem gemonteerde verstelsystemen

Installeer de grootste dummy waarvoor het beveiligingssysteem is bestemd, op dezelfde wijze als voor de dynamische test, met de in punt 8.1.3.6 gespecificeerde standaardspeling. Breng een referentielijn aan op de riemen op de plaats waar het vrije uiteinde van de gordel het verstelsysteem binnengaat.

Verwijder de dummy en plaats het beveiligingssysteem in de in bijlage 19, figuur 1, getoonde opstelling.

De gordel moet over een totale afstand van niet minder dan 150 mm per cyclus door de verstelinrichting worden getrokken. Deze beweging moet zodanig zijn dat minstens 100 mm gordel van de referentielijn in de richting van het vrije uiteinde van de gordel en ongeveer 50 mm gordel van de referentielijn in de richting van de geïntegreerde harnasgordel, door de verstelinrichting worden getrokken.

Indien de lengte van de gordel van de referentielijn tot het vrije uiteinde van de gordel onvoldoende is voor de hierboven beschreven beweging, moet de beweging van 150 mm door de verstelinrichting worden verkregen uitgaande van de volledig uitgetrokken stand van de harnasgordel.

De cyclusfrequentie bedraagt 10 ± 1 cycli/minuut, met een snelheid op „B” van 150 ± 10 mm/sec.

Temperatuurtest

8.2.8.1.   De in punt 7.1.5.1 genoemde onderdelen worden voor een doorlopende periode van minstens 24 uur in een omgeving boven een wateroppervlak in een gesloten ruimte geplaatst (de temperatuur van de omgeving bedraagt minstens 80 °C) en vervolgens afgekoeld in een omgeving met een temperatuur van hoogstens 23 °C. Onmiddellijk na de afkoelingsperiode moeten drie opeenvolgende cycli van 24 uur volgen, elk bestaande uit deze opeenvolgende fasen:

| i) | een omgeving met een temperatuur van minstens 100 °C voor een doorlopende periode van 6 uur, te bereiken binnen 80 minuten na het begin van de cyclus; gevolgd door |
| --- | --- |

i)

een omgeving met een temperatuur van minstens 100 °C voor een doorlopende periode van 6 uur, te bereiken binnen 80 minuten na het begin van de cyclus; gevolgd door

| ii) | een omgeving met een temperatuur van hoogstens 0 °C voor een doorlopende periode van 6 uur, te bereiken binnen 90 minuten; gevolgd door |
| --- | --- |

ii)

een omgeving met een temperatuur van hoogstens 0 °C voor een doorlopende periode van 6 uur, te bereiken binnen 90 minuten; gevolgd door

| iii) | een omgeving met een temperatuur van hoogstens 23 °C voor de rest van de 24 uur durende cyclus. |
| --- | --- |

iii)

een omgeving met een temperatuur van hoogstens 23 °C voor de rest van de 24 uur durende cyclus.

8.3.   Certificatie van het testbankkussen

8.3.1.   Het kussen van de testbank moet worden gecertificeerd om de beginwaarden van de indrukking en de piekvertraging tijdens een botsing te bepalen wanneer het nieuw is en vervolgens na elke 50 dynamische tests of minstens één keer per maand, afhankelijk van wat het eerst komt, of vóór elke test als de testopstelling vaak wordt gebruikt.

8.3.2.   De certificatie- en meetprocedures moeten overeenkomen met die van de meest recente versie van ISO 6487; de meetapparatuur moet beantwoorden aan de specificatie van een datakanaal met kanaalfrequentieklasse (CFC) 60.

Voer met de in bijlage 17 bij dit reglement beschreven testapparatuur drie tests uit op 150 ± 5 mm van de voorrand van het kussen op de hartlijn en op 150 ± 5 mm van de hartlijn in beide richtingen.

Plaats de inrichting verticaal op een vlak en niet-buigzaam oppervlak. Laat de botsmassa zakken tot deze het oppervlak raakt en zet de indrukkingsmeter in de nulstand. Plaats de inrichting verticaal boven het testpunt, breng de massa op een hoogte van 500 ± 5 mm en laat deze een vrije val maken zodat de zitting wordt getroffen. Registreer de indrukking en de vertragingskromme.

8.3.3.   De genoteerde piekwaarden mogen niet meer dan 15 % van de oorspronkelijke waarden afwijken.

8.4.   Ultrasnelle film en video

8.4.1.   Om het gedrag en de verplaatsing van de testpop te bepalen, worden alle dynamische tests op film of video vastgelegd met een beeldfrequentie van minstens 400 beelden per seconde.

8.4.2.   Op de trolley of de voertuigstructuur worden geschikte kalibreringsmerktekens aangebracht zodat de verplaatsing van de testpop kan worden bepaald.

8.5.   Elektrische metingen

De meetmethodes moeten voldoen aan de meest recente uitgave van ISO 6487. De kanaalfrequentieklassen zijn als volgt:

| Aard van de meting | CFC (Hz) |
| --- | --- |
| Belasting gordel | 60 |
| Versnelling hoofdvorm | 1 000 |
| Versnelling borst | 180 |
| Versnelling trolley | 60 |

Aard van de meting

CFC (Hz)

Belasting gordel

60

Versnelling hoofdvorm

1 000

Versnelling borst

180

Versnelling trolley

60

De bemonsteringsfrequentie moet minstens 8 keer de FH bedragen (d.w.z. bij installaties met klasse 1 000-voorbemonsteringsfilters komt dit overeen met een minimumbemonsteringsfrequentie van ongeveer 8 000 bemonsteringen per seconde per kanaal).

9.   TESTRAPPORT

9.1.   In het testrapport moeten de resultaten van alle tests en metingen worden opgenomen, alsmede de snelheid van de trolley, de plaats van de sluiting tijdens de test voorzover deze kan variëren, en eventuele defecten of breuk.

9.2.   Indien niet aan alle voorschriften betreffende de bevestigingspunten van bijlage 6, aanhangsel 3, bij dit reglement is voldaan, moet in het testrapport worden beschreven hoe het kinderbeveiligingssysteem is geïnstalleerd en moeten de belangrijke hoeken en afmetingen worden gespecificeerd.

9.3.   Wanneer het kinderbeveiligingssysteem in een voertuig of voertuigstructuur wordt getest, moet in het testrapport worden gespecificeerd hoe de voertuigstructuur aan de trolley is bevestigd, wat de positie van het kinderbeveiligingssysteem en de voertuigstoel is en welke hoek de rugleuning van de voertuigstoel maakt.

10.   WIJZIGINGEN EN UITBREIDING VAN DE GOEDKEURING VAN EEN TYPE KINDERBEVEILIGINGSSYSTEEM

Elke wijziging van een kinderbeveiligingssysteem wordt meegedeeld aan de administratieve instantie die het kinderbeveiligingssysteem heeft goedgekeurd. Deze instantie kan dan:

10.1.1.   oordelen dat de wijzigingen waarschijnlijk geen noemenswaardig nadelig effect zullen hebben en dat het kinderbeveiligingssysteem in ieder geval nog steeds aan de voorschriften voldoet; of

10.1.2.   de voor de uitvoering van de tests verantwoordelijke technische dienst om een aanvullend testrapport verzoeken.

10.2.   De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, worden volgens de procedure van punt 5.3 in kennis gesteld van de bevestiging of weigering van de goedkeuring, met vermelding van de wijzigingen.

10.3.   De bevoegde instantie die de goedkeuring uitbreidt, kent aan die uitbreiding een volgnummer toe en stelt de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, hiervan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

11.   OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

Voor de controle van de overeenstemming van de productie gelden de procedures van aanhangsel 2 van de overeenkomst (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), met inachtneming van de volgende bepalingen:

11.1.   Krachtens dit reglement goedgekeurde kinderbeveiligingssystemen moeten zo zijn vervaardigd dat ze overeenstemmen met het goedgekeurde type; hiertoe moeten ze voldoen aan de voorschriften van de punten 6 tot en met 8.

11.2.   De in bijlage 16 bij dit reglement vermelde minimumvoorschriften voor de controle van de overeenstemming van de productie moeten worden nageleefd.

11.3.   De instantie die de typegoedkeuring heeft verleend, kan op elk tijdstip de in elke productie-eenheid toegepaste methoden voor de controle van de overeenstemming verifiëren. Deze verificaties vinden gewoonlijk tweemaal per jaar plaats.

12.   SANCTIES IN GEVAL VAN NIET-OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

12.1.   De krachtens dit reglement verleende goedkeuring voor een kinderbeveiligingssysteem kan worden ingetrokken als een kinderbeveiligingssysteem met de in punt 5.4 genoemde kenmerken de in punt 11 beschreven willekeurige controles niet heeft doorstaan of niet met het goedgekeurde type overeenstemt.

12.2.   Indien een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast een eerder verleende goedkeuring intrekt, stelt zij de andere overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen daarvan onmiddellijk in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

13.   DEFINITIEVE STOPZETTING VAN DE PRODUCTIE

13.1.   Indien de houder van de goedkeuring de productie van een specifiek type kinderbeveiligingssysteem krachtens dit reglement definitief stopzet, stelt hij de instantie die de goedkeuring heeft verleend daarvan in kennis. Zodra deze instantie de kennisgeving heeft ontvangen, stelt zij de andere overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen daarvan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

14.   INSTRUCTIES

14.1.   Elk kinderbeveiligingssysteem moet vergezeld gaan van de volgende instructies in de taal van het land waar het systeem wordt verkocht:

In de installatie-instructies moeten de volgende punten worden behandeld:

14.2.1.   Voor kinderbeveiligingssystemen van de categorie „universeel” moet de koper in de winkel het volgende label duidelijk kunnen zien zonder de verpakking te verwijderen:

1.

| 1. | Dit „universele” kinderbeveiligingssysteem is goedgekeurd krachtens Reglement nr. 44, wijzigingenreeks 03, voor algemeen gebruik in voertuigen en past op de meeste, maar niet op alle autostoelen. |
| --- | --- |

Dit „universele” kinderbeveiligingssysteem is goedgekeurd krachtens Reglement nr. 44, wijzigingenreeks 03, voor algemeen gebruik in voertuigen en past op de meeste, maar niet op alle autostoelen.

| 2. | Het systeem kan waarschijnlijk op correcte wijze worden geïnstalleerd als de voertuigfabrikant in de gebruiksaanwijzingen bij het voertuig verklaart dat het voertuig met een „universeel” kinderbeveiligingssysteem voor deze leeftijdsgroep kan worden uitgerust. |
| --- | --- |

2.

Het systeem kan waarschijnlijk op correcte wijze worden geïnstalleerd als de voertuigfabrikant in de gebruiksaanwijzingen bij het voertuig verklaart dat het voertuig met een „universeel” kinderbeveiligingssysteem voor deze leeftijdsgroep kan worden uitgerust.

| 3. | Om het label „universeel” te krijgen, heeft dit kinderbeveiligingssysteem aan strengere voorwaarden moeten voldoen dan eerdere modellen die niet van dit label zijn voorzien. |
| --- | --- |

3.

Om het label „universeel” te krijgen, heeft dit kinderbeveiligingssysteem aan strengere voorwaarden moeten voldoen dan eerdere modellen die niet van dit label zijn voorzien.

| 4. | Raadpleeg bij twijfel de fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem of de verkoper. |
| --- | --- |

4.

Raadpleeg bij twijfel de fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem of de verkoper.

14.2.2.   Voor kinderbeveiligingssystemen van de categorieën „beperkt” en „semi-universeel” moet de koper in de winkel de volgende informatie duidelijk kunnen zien zonder de verpakking te verwijderen:

Dit kinderbeveiligingssysteem is bestemd voor „beperkt/semi-universeel” gebruik en kan op de volgende zitplaatsen van de volgende voertuigen worden geïnstalleerd:







  Formula

| | | |
| --- | --- | --- |

Formula

Formula

14.2.3.   Voor kinderbeveiligingssystemen van de categorie „voertuigspecifiek” moet de koper in de winkel duidelijk, en zonder de verpakking te verwijderen, kunnen zien voor welk voertuig het systeem bestemd is:

14.2.4.   Als het systeem met een veiligheidsgordel voor volwassenen werkt, moet de koper in de winkel ook de volgende tekst duidelijk kunnen zien zonder de verpakking te verwijderen:

„Alleen geschikt als de goedgekeurde voertuigen uitgerust zijn met heupgordels/driepuntsgordels/statische gordels/veiligheidsgordels met oprolmechanisme, goedgekeurd krachtens VN/ECE-Reglement nr. 16 of een andere gelijkwaardige norm.” (Doorhalen wat niet van toepassing is.)

In het geval van beveiligingssystemen voor reiswiegen moet worden vermeld voor welke reiswiegen het systeem bestemd is.

14.2.5.   De fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem moet op de verpakking vermelden naar welk adres de klant kan schrijven voor meer informatie over de installatie van het kinderbeveiligingssysteem in specifieke voertuigen.

14.2.6.   De installatiewijze, geïllustreerd door foto's en/of duidelijke tekeningen.

14.2.7.   De gebruiker moet erop worden gewezen dat de niet-buigzame delen en de plastic onderdelen van een kinderbeveiligingssysteem zo moeten worden geplaatst en gemonteerd dat ze bij normaal gebruik van het voertuig niet vast komen te zitten tussen een verstelbare stoel of in een deur van het voertuig.

14.2.8.   De gebruiker moet erop worden gewezen dat reiswiegen loodrecht op de lengteas van het voertuig moeten worden geïnstalleerd.

14.2.9.   In het geval van naar achteren gerichte systemen moet de klant erop worden gewezen dat deze niet op zitplaatsen met een airbag mogen worden gebruikt. De koper moet deze informatie in de winkel duidelijk kunnen zien zonder de verpakking te verwijderen.

14.2.10.   Voor beveiligingssystemen voor gehandicapte kinderen moet de koper in de winkel de volgende informatie duidelijk kunnen zien zonder de verpakking te verwijderen:

Dit beveiligingssysteem voor gehandicapte kinderen is ontworpen om kinderen die moeilijk in een gewone stoel kunnen zitten, extra steun te geven. Raadpleeg altijd uw arts om te zien of dit beveiligingssysteem geschikt is voor uw kind.

In de gebruiksaanwijzingen moeten de volgende punten worden behandeld:

14.3.1.   de massagroepen waarvoor het systeem bestemd is;

14.3.2.   als het systeem in combinatie met een veiligheidsgordel voor volwassenen wordt gebruikt, moet de volgende tekst worden vermeld: Alleen geschikt voor gebruik in de genoemde voertuigen, uitgerust met heupgordels/driepuntsgordels/statische gordels/veiligheidsgordels met oprolmechanisme, goedgekeurd krachtens VN/ECE-Reglement nr. 16 of een andere gelijkwaardige norm. (Doorhalen wat niet van toepassing is.);

14.3.3.   het gebruik moet worden geïllustreerd door foto's en/of duidelijke tekeningen. In het geval van stoelen die zowel naar voren gericht als naar achteren gericht kunnen worden gebruikt, moet er duidelijk op worden gewezen dat het beveiligingssysteem naar achteren gericht moet worden gebruikt tot de massa van het kind een bepaalde drempel overschrijdt of tot een ander afmetingscriterium wordt overschreden;

14.3.4.   de werking van de sluiting en de verstelinrichtingen moet duidelijk worden uitgelegd;

14.3.5.   als aanbeveling moet worden vermeld dat de riemen die het beveiligingssysteem met het voertuig verbinden, aangespannen moeten zijn, dat de riemen die het kind op zijn plaats houden, aan de lichaamsbouw van het kind moeten zijn aangepast, en dat de riemen niet verdraaid mogen worden;

14.3.6.   de fabrikant moet wijzen op het belang de heupgordel laag te dragen, zodat het bekken niet kan bewegen;

14.3.7.   de fabrikant moet de gebruiker adviseren het systeem te vernieuwen als het tijdens een ongeval aan hevige schokken is blootgesteld;

14.3.8.   de fabrikant moet schoonmaakinstructies geven;

14.3.9.   de fabrikant moet de gebruiker erop wijzen dat het gevaarlijk is het systeem te wijzigen of uit te breiden zonder de goedkeuring van de bevoegde instantie, en dat het gevaarlijk is de installatie-instructies van de fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem niet nauwgezet te volgen;

14.3.10.   als de stoel niet met een stoffen bekleding wordt geleverd, moet de fabrikant de gebruiker adviseren de stoel tegen zonlicht te beschutten zodat het kind zich er niet aan kan verbranden;

14.3.11.   de fabrikant moet de gebruiker adviseren een kind niet onbewaakt in het kinderbeveiligingssysteem achter te laten;

14.3.12.   de fabrikant moet de gebruiker adviseren bagage of andere voorwerpen die de inzittenden bij een ongeval kunnen verwonden, goed vast te maken;

14.3.13.   bijkomende aanbevelingen:

| a) | het kinderbeveiligingssysteem mag niet zonder bekleding worden gebruikt; |
| --- | --- |

a)

het kinderbeveiligingssysteem mag niet zonder bekleding worden gebruikt;

| b) | de bekleding mag alleen worden vervangen door een door de fabrikant aanbevolen exemplaar, aangezien de bekleding een integrerend deel van het beveiligingssysteem vormt; |
| --- | --- |

b)

de bekleding mag alleen worden vervangen door een door de fabrikant aanbevolen exemplaar, aangezien de bekleding een integrerend deel van het beveiligingssysteem vormt;

14.3.14.   een tekst of tekening moet de gebruiker duidelijk maken welke posities van de sluiting van de veiligheidsgordel voor volwassenen slecht zijn voor de dragende contactpunten op het beveiligingssysteem. De gebruiker moet worden geadviseerd bij twijfel hierover de fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem te raadplegen;

14.3.15.   als het kinderbeveiligingssysteem een alternatief dragend contactpunt heeft, moet het gebruik ervan duidelijk worden beschreven. De gebruiker moet weten hoe hij kan beoordelen of dit alternatief traject geschikt is. De gebruiker moet worden geadviseerd bij twijfel hierover de fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem te raadplegen. De fabrikant moet de gebruiker duidelijk adviseren eerst te proberen om het kinderbeveiligingssysteem, op zitplaatsen die in de gebruiksaanwijzing van het voertuig het label „universeel” krijgen, met het gewone traject voor de gordel te installeren;

14.3.16.   de fabrikant moet ervoor zorgen dat de instructies op het kinderbeveiligingssysteem kunnen worden bewaard zolang dit wordt gebruikt, of in de handleiding van het voertuig in het geval van ingebouwde beveiligingssystemen;

14.3.17.   de fabrikant moet uitdrukkelijk waarschuwen geen andere dragende contactpunten te gebruiken dan die welke in de instructies zijn beschreven en op het kinderbeveiligingssysteem zijn aangegeven.

15.   NAAM EN ADRES VAN DE VOOR DE GOEDKEURINGSTESTS VERANTWOORDELIJKE TECHNISCHE DIENSTEN EN VAN DE ADMINISTRATIEVE INSTANTIES

15.1.   De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, delen het secretariaat van de Verenigde Naties de naam en het adres mee van de technische diensten die voor de uitvoering van goedkeuringstests verantwoordelijk zijn en van de administratieve instanties die goedkeuring verlenen en waaraan de in andere landen afgegeven formulieren betreffende de goedkeuring en de uitbreiding, weigering of intrekking van de goedkeuring moeten worden toegezonden.

---

(1)  1 voor Duitsland, 2 voor Frankrijk, 3 voor Italië, 4 voor Nederland, 5 voor Zweden, 6 voor België, 7 voor Hongarije, 8 voor Tsjechië, 9 voor Spanje, 10 voor Joegoslavië, 11 voor het Verenigd Koninkrijk, 12 voor Oostenrijk, 13 voor Luxemburg, 14 voor Zwitserland, 15 (niet gebruikt), 16 voor Noorwegen, 17 voor Finland, 18 voor Denemarken, 19 voor Roemenië, 20 voor Polen, 21 voor Portugal, 22 voor Rusland, 23 voor Griekenland, 24 voor Ierland, 25 voor Kroatië, 26 voor Slovenië, 27 voor Slowakije, 28 voor Belarus, 29 voor Estland, 30 (niet gebruikt), 31 voor Bosnië en Herzegovina, 32 voor Letland, 33 (niet gebruikt), 34 voor Bulgarije, 35 (niet gebruikt), 36 voor Litouwen, 37 voor Turkije, 38 (niet gebruikt), 39 voor Azerbeidzjan, 40 voor de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, 41 (niet gebruikt), 42 voor de Europese Gemeenschap (goedkeuring wordt verleend door de lidstaten door middel van hun respectieve ECE-symbool), 43 voor Japan, 44 (niet gebruikt), 45 voor Australië, 46 voor Oekraïne, 47 voor Zuid-Afrika en 48 voor Nieuw-Zeeland. De daaropvolgende nummers zullen worden toegekend aan andere landen in de chronologische volgorde waarin zij de Overeenkomst betreffende het aannemen van eenvormige technische voorschriften die van toepassing zijn op voertuigen op wielen, uitrustingsstukken en onderdelen die in een voertuig op wielen kunnen worden gemonteerd of gebruikt en de voorwaarden voor wederzijdse erkenning van overeenkomstig deze voorschriften verleende goedkeuringen ratificeren of tot deze overeenkomst toetreden en de aldus toegekende nummers zullen door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de overeenkomstsluitende partijen worden meegedeeld.

(2)  De grenswaarden voor de versnelling van de borstkas zijn niet van toepassing bij het gebruik van de neonaat-testpop, aangezien deze niet van meetapparatuur is voorzien.

(3)  De neonaat-testpop is niet van een buiktussenstuk voorzien. Daarom kan alleen een subjectieve indruk van de indrukking van de buik worden verkregen.

(4)  Tenzij anders vermeld gelden de toleranties inzake afmetingen niet voor grenswaarden.

| Bereik afmetingen (mm) | Minder dan 6 | Van 6 tot 30 | Van 30 tot 120 | Van 120 tot 315 | Van 315 tot 1 000 | Meer dan 1 000 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Tolerantie (mm) | ± 0,5 | ± 1 | ± 1,5 | ± 2 | ± 3 | ± 4 |

Bereik afmetingen (mm)

Minder dan 6

Van 6 tot 30

Van 30 tot 120

Van 120 tot 315

Van 315 tot 1 000

Meer dan 1 000

Tolerantie (mm)

± 0,5

± 1

± 1,5

± 2

± 3

± 4

Tenzij anders vermeld bedragen de hoektoleranties ± 1.

(5)  Tijdens de kalibrering moet de remafstand 650 ± 30 mm bedragen.

(6)  Tijdens de kalibrering moet de remafstand 275 ± 20 mm bedragen.

OPMERKING: Alle beveiligingssystemen van de groepen 0 en 0+ moeten worden getest onder de omstandigheden die gelden voor naar achteren gericht gebruik bij een frontale botsing en een botsing van achteren.

Legenda:

Testpuls nr. 1: Zoals voorgeschreven in bijlage 7 — frontale botsing.

Testpuls nr. 2: Zoals voorgeschreven in bijlage 7 — botsing van achteren.

Testpuls nr. 3: Vertragingspuls van voertuig dat frontale botsing ondergaat.

Testpuls nr. 4: Vertragingspuls van voertuig dat botsing van achteren ondergaat.

(7)  g = 9,81 m/s2.

---

BIJLAGE 1

MEDEDELING

(Maximumformaat: A4 (210 × 297 mm))

Image

---

BIJLAGE 2

OPSTELLING VAN GOEDKEURINGSMERKEN

Image

Het kinderbeveiligingssysteem met bovenstaand goedkeuringsmerk is een systeem dat in elk voertuig kan worden geïnstalleerd; het is bruikbaar voor de massagroep van 9 tot 36 kg (groepen I tot en met III); het is in Nederland (E4) goedgekeurd onder nummer 032439. Het goedkeuringsnummer geeft aan dat de goedkeuring is verleend volgens de voorschriften van het Reglement betreffende de goedkeuring van beveiligingssystemen voor kinderen aan boord van motorvoertuigen („kinderbeveiligingssystemen”), wijzigingenreeks 03.

Image

Het kinderbeveiligingssysteem met bovenstaand goedkeuringsmerk is een systeem dat niet in elk voertuig kan worden geïnstalleerd; het is bruikbaar voor de massagroep van 9 tot 25 kg (groepen I en II); het is in Nederland (E4) goedgekeurd onder nummer 032439. Het goedkeuringsnummer geeft aan dat de goedkeuring is verleend volgens de voorschriften van het Reglement betreffende de goedkeuring van beveiligingssystemen voor kinderen aan boord van motorvoertuigen („kinderbeveiligingssystemen”), wijzigingenreeks 03. Het symbool Y geeft aan dat het systeem een kruisriem omvat.

Opmerking: Het goedkeuringsnummer en de aanvullende symbolen moeten dicht bij de cirkel en hetzij boven of onder de letter „E”, hetzij links of rechts van die letter worden geplaatst. De cijfers van het goedkeuringsnummer moeten aan dezelfde zijde van de letter „E” staan en in dezelfde richting wijzen. De aanvullende symbolen moeten zich diametraal tegenover het goedkeuringsnummer bevinden. Het gebruik van Romeinse cijfers als goedkeuringsnummers moet worden vermeden om verwarring met andere symbolen te voorkomen.

---

BIJLAGE 3

OPSTELLING VAN DE APPARATUUR VOOR DE STOFBESTENDIGHEIDSTEST

(afmetingen in mm)

Image

Image

---

BIJLAGE 4

CORROSIETEST

1.   TESTAPPARATUUR

1.1.   De apparatuur bestaat uit een nevelkamer, een reservoir met een zoutoplossing, een goed geconditioneerde persluchtvoorziening, een of meer verstuivers, steunen voor de monsters, verwarmingsapparatuur voor de ruimte en de noodzakelijke regelapparatuur. De afmetingen en constructiedetails van de apparatuur kunnen vrij worden gekozen, voorzover aan de testvoorwaarden wordt voldaan.

1.2.   Het is belangrijk erop toe te zien dat de druppels zoutoplossing die zich op het plafond of de overkapping van de ruimte verzamelen, niet op de monsters kunnen vallen.

1.3.   Druppels zoutoplossing die van de monsters druipen, mogen niet naar het reservoir worden teruggeleid om opnieuw te worden verstoven.

1.4.   De apparatuur mag niet bestaan uit materialen die van invloed zijn op het corroderend vermogen van de nevel.

2.   POSITIE VAN DE MONSTERS IN DE NEVELKAMER

2.1.   De monsters, met uitzondering van de oprolmechanismen, moeten worden opgesteld of opgehangen onder een hoek van 15 tot 30° ten opzichte van de verticaal en het grootste te testen oppervlak moet bij voorkeur evenwijdig zijn aan de hoofdrichting van de horizontale nevelstroom in de kamer.

2.2.   De oprolmechanismen moeten zodanig worden opgesteld of opgehangen dat de assen waaromheen de riem wordt opgerold, een rechte hoek vormen ten opzichte van de hoofdrichting van de horizontale nevelstroom in de kamer. Ook de opening waardoor de riem in het oprolmechanisme schuift, moet zich loodrecht op deze hoofdrichting van de nevelstroom bevinden.

2.3.   Elk monster moet zo worden geplaatst dat de nevel zich vrij op alle monsters kan afzetten.

2.4.   Elk monster moet zo worden geplaatst dat de zoutoplossing niet van het ene op het andere monster kan druppelen.

3.   ZOUTOPLOSSING

3.1.   De zoutoplossing moet worden bereid door 5 ± 1 gewichtsdelen natriumchloride op te lossen in 95 delen gedestilleerd water. Het gebruikte zout moet natriumchloride zijn dat nagenoeg vrij is van nikkel en koper en dat in droge toestand niet meer dan 0,1 % natriumjodide en in totaal niet meer dan 0,3 % verontreinigingen bevat.

3.2.   De zoutoplossing moet van dien aard zijn dat bij verstuiving bij 35 °C de pH-waarde van de verzamelde oplossing tussen 6,5 en 7,2 ligt.

4.   PERSLUCHT

4.1.   De perslucht die naar de sproeier(s) wordt geleid voor het verstuiven van de zoutoplossing moet vrij zijn van olie en verontreinigingen en constant op een druk tussen 70 en 170 kN/m2 worden gehouden.

5.   OMSTANDIGHEDEN IN DE NEVELKAMER

5.1.   Het gedeelte van de nevelkamer waarin de monsters aan verstuiving worden blootgesteld, moet op een temperatuur van 35 ± 5 °C worden gehouden. In het verstuivingsgedeelte moeten minstens twee schone nevelvangers worden geplaatst zodat geen druppels zoutoplossing worden opgevangen die afkomstig zijn van de monsters of een andere bron. De nevelvangers worden dicht bij de te testen monsters geplaatst, één zo dicht mogelijk bij een sproeier en één zo ver mogelijk van alle sproeiers verwijderd. De verstuiving moet zodanig zijn dat voor elke 80 cm2 van het horizontale opvangoppervlak per nevelvanger gemiddeld tussen 1,0 en 2,0 ml zoutoplossing per uur wordt opgevangen, gemeten over een periode van minstens 16 uur.

5.2.   De verstuiver(s) moet(en) zo worden gericht of geleid dat het verstoven materiaal de monsters niet rechtstreeks treft.

---

BIJLAGE 5

SCHUUR- EN MICROSLIPTEST

Voorbeeld a

Image

Voorbeeld b

Image

Voorbeelden van testopstellingen afhankelijk van het type verstelinrichting.

Image

Image

Image

De belasting van 50 N die op de testinrichting wordt uitgeoefend, moet zodanig verticaal zijn gericht dat het gewicht niet schommelt en de riem niet verdraait.

De verbindingsinrichting moet op dezelfde wijze als in het voertuig aan het gewicht van 50 N zijn vastgemaakt.

---

BIJLAGE 6

BESCHRIJVING VAN DE TROLLEY

1.   TROLLEY

1.1.   Voor de tests van veiligheidsgordels moet de trolley, waarop uitsluitend de stoel is bevestigd, een massa van 400 ± 20 kg hebben. Voor de tests van beveiligingssystemen moet de trolley, met de daaraan bevestigde voertuigstructuur, een massa van 800 kg hebben. Indien nodig wordt de totale massa van de trolley en de voertuigstructuur echter met telkens 200 kg verhoogd. De totale massa mag in geen geval meer dan ± 40 kg van de nominale waarde verschillen.

2.   KALIBRERINGSSCHERM

2.1.   Op de trolley wordt een kalibreringsscherm bevestigd waarop een duidelijke lijn is aangebracht die de bewegingsgrens aangeeft, zodat aan de hand van een fotografische registratie kan worden nagegaan of aan de criteria voor de voorwaartse beweging is voldaan.

3.   STOEL

De stoel moet als volgt zijn geconstrueerd:

3.1.1.   Een stijve, vaste rugleuning waarvan de afmetingen in aanhangsel 1 van deze bijlage staan. Het onderste en bovenste gedeelte zijn gemaakt van een buis met een diameter van 20 mm.

3.1.2.   Een stijve zitting waarvan de afmetingen in aanhangsel 1 van deze bijlage staan. De achterzijde van de zitting is gemaakt van een stijve metalen plaat met een bovenrand die gemaakt is van een buis met een diameter van 20 mm. Het voorste gedeelte van de zitting is eveneens gemaakt van een buis met een diameter van 20 mm.

3.1.3.   Om de bevestigingspunten toegankelijk te maken, worden aan de achterzijde van het kussen van de stoel openingen gemaakt, zoals voorgeschreven in aanhangsel 1 van deze bijlage.

3.1.4.   De stoel moet 800 mm breed zijn.

3.1.5.   De rugleuning en de zitting moeten bekleed zijn met polyurethaanschuim waarvan de eigenschappen in tabel 1 zijn vermeld. De afmetingen van het kussen staan in aanhangsel 1 van deze bijlage.

Tabel 1:

| Soortelijke massa volgens ISO 485 (kg/m3) | 43 |
| --- | --- |
| Draagsterkte volgens ISO 2 439B (N) | |
| | p –25 % |

Soortelijke massa volgens ISO 485 (kg/m3)

43

Draagsterkte volgens ISO 2 439B (N)

p –25 %

125

| | p –40 % |
| --- | --- |

p –40 %

155

Draagsterktefactor volgens ISO 3386 (kPa)

4

Rek bij breuk volgens ISO 1798 (%)

180

Breuksterkte volgens ISO 1798 (kPa)

100

Compressie volgens ISO 1856 (%)

3

3.1.6.   Het polyurethaanschuim moet worden bekleed met een zonwerende stof van polyacrylaatvezel, waarvan de eigenschappen in tabel 2 zijn vermeld.

Tabel 2:

| Soortelijke massa (g/m2) | 290 |
| --- | --- |
| Breuksterkte volgens DIN 53 587 op een testmonster met een breedte van 50 mm: | |
| | in de lengte (kg): |

Soortelijke massa (g/m2)

290

Breuksterkte volgens DIN 53 587 op een testmonster met een breedte van 50 mm:

in de lengte (kg):

120

| | in de breedte (kg): |
| --- | --- |

in de breedte (kg):

80

Bekleding van de stoel en de rugleuning (1)

3.1.7.1.   De zitting van polyurethaanschuim wordt op zodanige wijze (zie figuur 1 van aanhangsel 1 van deze bijlage) vervaardigd uit een vierkant blok (800 × 575 × 135 mm) dat de vorm lijkt op die van de in figuur 2 van aanhangsel 1 van deze bijlage gespecificeerde aluminium bodemplaat.

3.1.7.2.   In de bodemplaat worden zes gaten geboord zodat deze met bouten aan de trolley kan worden bevestigd. De gaten worden in de lange zijde van de plaat geboord, drie aan elke kant. De exacte plaats is afhankelijk van de bouw van de trolley. Door de gaten worden zes bouten gestoken. Aanbevolen wordt de bouten met een geschikte lijm aan de plaat te lijmen. Daarna worden de bouten met moeren vastgezet.

3.1.7.3.   Het bekledingsmateriaal (1 250 × 1 200 mm, zie figuur 3 van aanhangsel 1 van deze bijlage) wordt zo over de breedte afgeknipt dat de uiteinden van het bekledingsmateriaal elkaar niet kunnen overlappen. Er moet een ruimte van ongeveer 100 mm tussen de uiteinden van het bekledingsmateriaal worden gelaten. Daarom moet het materiaal op ongeveer 1 200 mm worden afgesneden.

3.1.7.4.   Op het bekledingsmateriaal worden over de breedte twee lijnen aangebracht op een afstand van 375 mm van de hartlijn van het bekledingsmateriaal (zie figuur 3 van aanhangsel 1 van deze bijlage).

3.1.7.5.   De zitting van polyurethaanschuim wordt omgekeerd op het bekledingsmateriaal gelegd en daarop de aluminium bodemplaat.

3.1.7.6.   Het bekledingsmateriaal wordt aan beide zijden uitgerekt tot de markeringslijnen samenvallen met de randen van de aluminium bodemplaat. Ter hoogte van de bouten wordt een kleine insnijding gemaakt en het bekledingsmateriaal wordt over de bouten getrokken.

3.1.7.7.   Ter hoogte van de inkepingen in de bodemplaat en het polyurethaanschuim wordt een insnijding in het bekledingsmateriaal gemaakt.

3.1.7.8.   Het bekledingsmateriaal wordt met flexibele lijm vastgelijmd aan de aluminium plaat. De moeren moeten voor het verlijmen worden verwijderd.

3.1.7.9.   De zijflappen worden op de plaat gevouwen en eveneens vastgelijmd.

3.1.7.10.   De flappen in de inkepingen worden naar binnen gevouwen en met stevig plakband vastgezet.

3.1.7.11.   De flexibele lijm moet minstens 12 uur drogen.

3.1.7.12.   Het kussen van de rugleuning wordt op dezelfde wijze als de zitting bekleed, met dien verstande dat de markeringslijnen op het bekledingsmateriaal (1 250 × 850 mm) op een afstand van 320 mm van de hartlijn van het materiaal worden aangebracht.

3.1.8.   Lijn Cr valt samen met de snijlijn van het bovenvlak van de zitting en de voorzijde van de rugleuning van de stoel.

Test van naar achteren gerichte kinderbeveiligingssystemen

3.2.1.   Op de trolley wordt een speciaal frame bevestigd waarmee het kinderbeveiligingssysteem op de in figuur 1 aangegeven wijze wordt ondersteund.

3.2.2.   Een stalen buis wordt stevig aan de trolley bevestigd zodat de verplaatsing bij een horizontale belasting van 5 000 ± 50 N op het midden van de buis niet meer dan 2 mm bedraagt.

3.2.3.   De afmetingen van de buis zijn 500 × 100 × 90 mm.

Image

4.   STOPINRICHTING

4.1.   De stoprinrichting bestaat uit twee identieke en evenwijdig gemonteerde schokdempers.

Voor elke stijging van de nominale massa met 200 kg moet indien nodig een extra schokdemper worden gebruikt. Iedere schokdemper bestaat uit:

4.2.1.   een omhulsel dat wordt gevormd door een stalen buis;

4.2.2.   een energieabsorberende polyurethaanbuis;

4.2.3.   een olijfvormige knop van gepolijst staal die in de schokdemper doordringt; en

4.2.4.   een stang en een stootplaat.

4.3.   De afmetingen van de verschillende onderdelen van deze schokdemper zijn aangegeven op de figuur in aanhangsel 2 van deze bijlage.

4.4.   De kenmerken van het absorberende materiaal zijn in tabel 3 en tabel 4 bij deze bijlage vermeld.

4.5.   De stopinrichting moet minstens 12 uur in een omgeving met een temperatuur tussen 15 en 25 °C worden bewaard alvorens ze voor de in bijlage 7 bij dit reglement beschreven kalibreringstests wordt gebruikt. Voor elk soort test moet de stopinrichting aan de voorschriften van bijlage 7, aanhangsels 1 en 2, voldoen. In het geval van een dynamische test van een kinderbeveiligingssysteem moet de stopinrichting gedurende minstens 12 uur op dezelfde temperatuur (± 2 °C) worden gehouden als die waarbij de kalibreringstest wordt uitgevoerd. Een andere inrichting die gelijkwaardige resultaten oplevert, mag worden gebruikt.

Tabel 3

KENMERKEN VAN ABSORBEREND MATERIAAL „A”

(Methode ASTM D 735, tenzij anders vermeld)

| Shorehardheid A: | 95 ± 2 bij een temperatuur van 20 ± 5 °C |
| --- | --- |
| Breuksterkte: | Ro 350 kg/cm2 |
| Minimumrek: | Ao 400 % |
| Module | bij 100 % rek: | 110 kg/cm2 |
| bij 300 % rek: | 240 kg/cm2 |
| Brosheid in koude toestand (methode ASTM D 736): | 5 uur bij –55 °C |
| Compressie (methode B): | 22 uur bij 70 °C 45 % |
| Dichtheid bij 25 °C: | 1,05 tot 1,10 |
| Veroudering aan de lucht (methode ASTM D 573): | 70 uur bij 100 °C:






  — | shorehardheid: maximumvariatie ± 3 |

Shorehardheid A:

95 ± 2 bij een temperatuur van 20 ± 5 °C

Breuksterkte:

Ro 350 kg/cm2

Minimumrek:

Ao 400 %

Module

bij 100 % rek:

110 kg/cm2

bij 300 % rek:

240 kg/cm2

Brosheid in koude toestand (methode ASTM D 736):

5 uur bij –55 °C

Compressie (methode B):

22 uur bij 70 °C 45 %

Dichtheid bij 25 °C:

1,05 tot 1,10

Veroudering aan de lucht (methode ASTM D 573):

70 uur bij 100 °C:

—

shorehardheid: maximumvariatie ± 3

| — | breuksterkte: vermindering < 10 % van Ro |
| --- | --- |

—

breuksterkte: vermindering < 10 % van Ro

| — | rek: vermindering < 10 % van Ao |
| --- | --- |

—

rek: vermindering < 10 % van Ao

| — | massa: vermindering < 1 % |
| --- | --- |

—

massa: vermindering < 1 %

Onderdompeling in olie (methode ASTM nr. 1 olie):

70 uur bij 100 °C:

| — | shorehardheid: maximumvariatie ± 4 |
| --- | --- |

—

shorehardheid: maximumvariatie ± 4

| — | breuksterkte: vermindering < 15 % van Ro |
| --- | --- |

—

breuksterkte: vermindering < 15 % van Ro

| — | rek: vermindering < 10 % van Ao |
| --- | --- |

—

rek: vermindering < 10 % van Ao

| — | volume: zwellen < 5 % |
| --- | --- |

—

volume: zwellen < 5 %

Onderdompeling in olie (methode ASTM nr. 3 olie):

70 uur bij 100 °C:

| — | breuksterkte: vermindering < 15 % van Ro |
| --- | --- |

—

breuksterkte: vermindering < 15 % van Ro

| — | rek: vermindering < 15 % van Ao |
| --- | --- |

—

rek: vermindering < 15 % van Ao

| — | volume: zwellen < 20 % |
| --- | --- |

—

volume: zwellen < 20 %

Onderdompeling in gedestilleerd water:

breuksterkte: vermindering < 35 % van Ro

1 week bij 70 °C:

rek: toename < 20 % van Ao

Tabel 4

KENMERKEN VAN ABSORBEREND MATERIAAL „B”

(Methode ASTM 2000 (1980), tenzij anders vermeld)

| Shorehardheid A: | 88 ± 2 bij een temperatuur van 20 ± 5 °C |
| --- | --- |
| Breuksterkte: | Ro 300 kg/cm2 |
| Minimumrek: | Ao 400 % |
| Module | bij 100 % rek: | 70 kg/cm2 |
| bij 300 %:rek: | 130 kg/cm2 |
| Brosheid in koude toestand (methode ASTM D 736): | 5 uur bij –55 °C |
| Compressie (methode B): | 22 uur bij 70 °C 45 % |
| Dichtheid bij 25 °C: | 1,08 tot 1,12 |
| Veroudering aan de lucht (methode ASTM D 573 (1981)): | 70 uur bij 100 °C:






  — | shorehardheid: maximumvariatie ± 3 |

Shorehardheid A:

88 ± 2 bij een temperatuur van 20 ± 5 °C

Breuksterkte:

Ro 300 kg/cm2

Minimumrek:

Ao 400 %

Module

bij 100 % rek:

70 kg/cm2

bij 300 %:rek:

130 kg/cm2

Brosheid in koude toestand (methode ASTM D 736):

5 uur bij –55 °C

Compressie (methode B):

22 uur bij 70 °C 45 %

Dichtheid bij 25 °C:

1,08 tot 1,12

Veroudering aan de lucht (methode ASTM D 573 (1981)):

70 uur bij 100 °C:

—

shorehardheid: maximumvariatie ± 3

| — | breuksterkte: vermindering < 10 % van Ro |
| --- | --- |

—

breuksterkte: vermindering < 10 % van Ro

| — | rek: vermindering < 10 % van Ao |
| --- | --- |

—

rek: vermindering < 10 % van Ao

| — | massa: vermindering < 1 % |
| --- | --- |

—

massa: vermindering < 1 %

Onderdompeling in olie (methode ASTM D 471 (1979) nr. 1 olie):

70 uur bij 100 °C:

| — | shorehardheid: maximumvariatie ± 4 |
| --- | --- |

—

shorehardheid: maximumvariatie ± 4

| — | breuksterkte: vermindering < 15 % van Ro |
| --- | --- |

—

breuksterkte: vermindering < 15 % van Ro

| — | rek: vermindering < 10 % van Ao |
| --- | --- |

—

rek: vermindering < 10 % van Ao

| — | volume: zwellen < 5 % |
| --- | --- |

—

volume: zwellen < 5 %

Onderdompeling in olie (methode ASTM D 471 (1979) nr. 3 olie):

70 uur bij 100 °C:

| — | breuksterkte: vermindering < 15 % van Ro |
| --- | --- |

—

breuksterkte: vermindering < 15 % van Ro

| — | rek: vermindering < 15 % van Ao |
| --- | --- |

—

rek: vermindering < 15 % van Ao

| — | volume: zwellen < 20 % |
| --- | --- |

—

volume: zwellen < 20 %

Onderdompeling in gedestilleerd water:

breuksterkte: vermindering < 35 % van Ro

1 week bij 70 °C:

rek: toename < 20 % van Ao

---

(1)  De details van de in dit proces gebruikte materialen zijn verkrijgbaar bij TNO (onderzoeksinstituut voor wegtransportmiddelen), Schoemakerstraat 97, 2628 VK Delft, Nederland.

BIJLAGE 6

Aanhangsel 1

Image

Image

Image

Image

Aanhangsel 2

Stopinrichting

afmetingen frontale botsing (in mm)

Image

Image

Image

Image

Image

Stopinrichting (geassembleerd)

Botsing van achteren

Image

Stopinrichting: polyurethaanbuis

Botsing van achteren

Image

Aanhangsel 3

OPSTELLING EN GEBRUIK VAN DE BEVESTIGINGEN OP DE TESTTROLLEY

1.   De bevestigingen moeten overeenkomstig de onderstaande figuur worden opgesteld.

Bij kinderbeveiligingssystemen van de categorieën „universeel” en „beperkt” worden de volgende bevestigingspunten gebruikt:

2.1.   Voor kinderbeveiligingssystemen die goedgekeurd zijn voor gebruik met heupgordels: de punten A en B;

2.2.   Voor kinderbeveiligingssystemen die goedgekeurd zijn voor gebruik met heupgordels en diagonale gordels: de punten A, B0 en C.

3.   De bevestigingen A, B en D worden gebruikt voor kinderbeveiligingssystemen van de categorie „semi-universeel” met slechts één extra bevestiging bovenaan.

4.   De bevestigingen A, B, E en F worden gebruikt voor kinderbeveiligingssystemen van de categorie „semi-universeel” met twee extra bevestigingen bovenaan.

5.   De bevestigingspunten R1, R2, R3, R4 en R5 zijn de extra bevestigingspunten voor naar achteren gerichte kinderbeveiligingssystemen van de categorie „semi-universeel” met één of meer extra bevestigingen (zie punt 8.1.3.5.3).

6.   Behalve in het geval van punt C (dat de positie van de deurstijlgeleider weergeeft), geven de punten, die overeenkomen met de plaats van de bevestigingen, aan waar de uiteinden van de gordel met de trolley of eventueel met de krachtomvormer moeten worden verbonden. De structuur die de bevestigingen draagt, moet stijf zijn. De verplaatsing van de bovenste bevestigingen mag niet meer dan 0,2 mm in de lengterichting bedragen als hierop een belasting van 980 N in deze richting wordt uitgeoefend. De trolley moet zodanig zijn vervaardigd dat de delen die de bevestigingen dragen, tijdens de test geen enkele blijvende vervorming ondergaan.

7.   Voor reiswiegen van groep 0 mogen ook de punten A1 en/of B1 worden gebruikt, zoals gespecificeerd door de fabrikant van het beveiligingssysteem. A1 en B1 bevinden zich op een dwarslijn door R1 op een afstand van 350 mm van R1.

8.   Voor het testen van kinderbeveiligingssystemen van de categorieën „universeel” en „beperkt” moet een standaardgordel met oprolmechanisme als gespecificeerd in bijlage 13 aan de teststoel worden bevestigd.

Image

Image

---

BIJLAGE 7

VERTRAGINGSCURVE VAN DE TROLLEY ALS FUNCTIE VAN DE TIJD

1.   De vertragingscurve van de trolley die voor het testen van kinderbeveiligingssystemen overeenkomstig punt 8.1.3.1. van dit reglement tot een totale massa van 455 ± 20 kg en voor het testen van kinderbeveiligingssystemen overeenkomstig punt 8.1.3.2. van dit reglement tot een totale massa van 910 ± 40 kg met inerte massa is beladen, waarbij de nominale massa van de trolley en de voertuigstructuur 800 kg bedraagt, moet zich bij een frontale botsing binnen het in aanhangsel 1 van deze bijlage en bij een botsing van achteren binnen het in aanhangsel 2 van deze bijlage weergegeven gearceerde gebied bevinden.

2.   Indien nodig kan de nominale massa van de trolley en de daarmee verbonden voertuigstructuur voor elke toename van 200 kg worden verhoogd met een extra inerte massa van 28 kg. De totale massa van de trolley, de voertuigstructuur en de inerte massa's mag in geen geval meer dan ± 40 kg verschillen van de nominale massa voor de kalibreringstests. Tijdens de kalibrering van de stopinrichting moet de remafstand bij een frontale botsing 650 ± 30 mm en bij een botsing van achteren 275 ± 20 mm bedragen.

3.   De kalibrerings- en meetprocedures moeten aan de in ISO-norm 6487 (1980) vastgestelde procedures voldoen; de meetapparatuur moet beantwoorden aan de specificatie van een datakanaal met kanaalfrequentieklasse (CFC) 60.

Aanhangsel 1

Vertragingscurves van de trolley als functie van de tijd

(curve voor het kalibreren van de stopinrichting)

Botsing van achteren

Image

Aanhangsel 2

Vertragingscurves van de trolley als functie van de tijd

(curve voor het kalibreren van de stopinrichting)

Botsing van achteren

Image

---

BIJLAGE 8

BESCHRIJVING VAN DE TESTPOPPEN

1.   ALGEMEEN

1.1.   De in dit reglement voorgeschreven testpoppen zijn beschreven in de aanhangsels 1 tot en met 3 van deze bijlage en in technische tekeningen van TNO (onderzoeksinstituut voor wegtransportmiddelen), Schoemakerstraat 97, 2628 VK Delft, Nederland.

Alternatieve testpoppen mogen worden gebruikt, op voorwaarde dat:

1.2.1.   tot tevredenheid van de bevoegde instantie kan worden aangetoond dat zij equivalent zijn, en

1.2.2.   in het testrapport en in het in bijlage 1 bij dit reglement beschreven mededelingenformulier wordt vermeld dat alternatieve testpoppen zijn gebruikt.

Aanhangsel 1

BESCHRIJVING VAN DE TESTPOPPEN VAN 9 MAANDEN EN 3, 6 EN 10 JAAR

1.   ALGEMEEN

1.1.   De afmetingen en massa's van de hieronder beschreven testpoppen zijn gebaseerd op de 50-percentielwaarde van de antropometrische gegevens van kinderen in de leeftijd van respectievelijk 9 maanden, 3 jaar, 6 jaar en 10 jaar.

1.2.   De testpoppen bestaan uit een skelet van metaal en polyester en lichaamsdelen van gegoten polyurethaan.

1.3.   Zie figuur 9 voor een explosietekening van de testpop.

2.   CONSTRUCTIE

2.1.   Hoofd

2.1.1.   Het hoofd is gemaakt van polyurethaan versterkt met metalen strips. In het hoofd kan op een blok van polyamide in het zwaartepunt meetapparatuur worden geplaatst.

2.2.   Wervelkolom

Halswervels

2.2.1.1.   De hals bestaat uit vijf ringen van polyurethaan met een kern van polyamide elementen. Het atlas-asblok is van polyamide.

Lendewervels

2.2.2.1.   De vijf lendewervels zijn van polyamide.

2.3.   Borst

2.3.1.   Het skelet van de borst bestaat uit een frame van metalen buizen waaraan de armgewrichten zijn bevestigd. De ruggengraat bestaat uit een staalkabel met vier van schroefdraad voorziene uiteinden.

2.3.2.   Het skelet is voorzien van een laagje polyurethaan. In de borstholte kan meetapparatuur worden geplaatst.

2.4.   Ledematen

2.4.1.   De armen en benen zijn eveneens gemaakt van polyurethaan, versterkt met metalen elementen in de vorm van vierkante buizen, strips en platen. De knieën en ellebogen zijn voorzien van verstelbare scharniergewrichten. De gewrichten van de bovenarm en het bovenbeen bestaan uit verstelbare kogelgewrichten.

2.5.   Bekken

2.5.1.   Het bekken is vervaardigd uit met glasvezel versterkt polyester dat eveneens van een laagje polyurethaan is voorzien.

2.5.2.   De vorm van de bovenkant van het bekken, die belangrijk is voor het bepalen van de gevoeligheid voor belasting van de buik, lijkt zo veel mogelijk op de vorm van het bekken van een kind.

2.5.3.   De heupgewrichten bevinden zich net onder het bekken.

2.6.   Assemblage van de testpop

Hals - borst - bekken

2.6.1.1.   De lendewervels en het bekken worden over de staalkabel geschoven en aangespannen met behulp van een moer. De halswervels worden op dezelfde manier gemonteerd en afgesteld. Aangezien de staalkabel niet vrij door de borst mag bewegen, moet het onmogelijk zijn om de spanning van de lendewervels in te stellen vanaf de hals of andersom.

Hoofd - hals

2.6.2.1.   Het hoofd kan met behulp van een bout en moer door het atlas-asblok worden bevestigd en afgesteld.

Romp - ledematen

2.6.3.1.   De armen en benen kunnen aan de romp bevestigd en afgesteld worden met behulp van kogelgewrichten.

2.6.3.2.   De kogels van de armgewrichten zijn aan de romp bevestigd; die van de beengewrichten aan de benen.

3.   BELANGRIJKSTE EIGENSCHAPPEN

3.1.   Massa

Tabel 1

| Onderdeel | Massa in kg per leeftijdsgroep |
| --- | --- |
| 9 maanden | 3 jaar | 6 jaar | 10 jaar |
| Hoofd + | 2,20 | ± 0,10 | 2,70 | ± 0,10 | 3,45 | ± 0,10 | 3,60 | ± 0,10 |
| Romp | 3,40 | ± 0,10 | 5,80 | ± 0,15 | 8,45 | ± 0,20 | 12,30 | ± 0,30 |
| Boven | 0,70 | ± 0,05 | 1,10 | ± 0,05 | 1,85 | ± 0,10 | 2,00 | ± 0,10 |
| Onder | 0,45 | ± 0,05 | 0,70 | ± 0,05 | 1,15 | ± 0,05 | 1,60 | ± 0,10 |
| Boven | 1,40 | ± 0,05 | 3,00 | ± 0,10 | 4,10 | ± 0,15 | 7,50 | ± 0,15 |
| Onder | 0,85 | ± 0,05 | 1,70 | ± 0,10 | 3,00 | ± 0,10 | 5,00 | ± 0,15 |
| Totaal | 9,00 | ± 0,20 | 15,00 | ± 0,30 | 22,00 | ± 0,50 | 32,00 | ± 0,70 |

Onderdeel

Massa in kg per leeftijdsgroep

9 maanden

3 jaar

6 jaar

10 jaar

Hoofd +

2,20

± 0,10

2,70

± 0,10

3,45

± 0,10

3,60

± 0,10

Romp

3,40

± 0,10

5,80

± 0,15

8,45

± 0,20

12,30

± 0,30

Boven

0,70

± 0,05

1,10

± 0,05

1,85

± 0,10

2,00

± 0,10

Onder

0,45

± 0,05

0,70

± 0,05

1,15

± 0,05

1,60

± 0,10

Boven

1,40

± 0,05

3,00

± 0,10

4,10

± 0,15

7,50

± 0,15

Onder

0,85

± 0,05

1,70

± 0,10

3,00

± 0,10

5,00

± 0,15

Totaal

9,00

± 0,20

15,00

± 0,30

22,00

± 0,50

32,00

± 0,70

3.2.   Belangrijkste afmetingen

3.2.1.   Zie tabel 2 voor de belangrijkste afmetingen op basis van figuur 1 van deze bijlage.

Image

Tabel 2

| Nr. | Afmetingen | Afmetingen in mm per leeftijdsgroep |
| --- | --- | --- |
| 9 maanden | 3 jaar | 6 jaar | 10 jaar |
| 1 | Achterzijde bil tot voorzijde knie | 195 | 334 | 378 | 456 |
| 2 | Achterzijde bil tot knieholte, zittend | 145 | 262 | 312 | 376 |
| 3 | Zwaartepunt tot zitvlak | 180 | 190 | 190 | 200 |
| 4 | Borstomtrek | 440 | 510 | 580 | 660 |
| 5 | Borstdiepte | 102 | 125 | 135 | 142 |
| 6 | Afstand tussen schouderbladen | 170 | 215 | 250 | 295 |
| 7 | Breedte hoofd | 125 | 137 | 141 | 141 |
| 8 | Lengte hoofd | 166 | 174 | 175 | 181 |
| 9 | Heupomtrek, zittend | 510 | 590 | 668 | 780 |
| 10 | Heupomtrek, staand (niet afgebeeld) | 470 | 550 | 628 | 740 |
| 11 | Heupdiepte, zittend | 125 | 147 | 168 | 180 |
| 12 | Heupbreedte, zittend | 166 | 206 | 229 | 255 |
| 13 | Breedte hals | 60 | 71 | 79 | 89 |
| 14 | Zitvlak tot elleboog | 135 | 153 | 155 | 186 |
| 15 | Schouderbreedte | 216 | 249 | 295 | 345 |
| 16 | Ooghoogte, zittend | 350 | 460 | 536 | 625 |
| 17 | Hoogte, zittend | 450 | 560 | 636 | 725 |
| 18 | Schouderhoogte, zittend | 280 | 335 | 403 | 483 |
| 19 | Voetzool tot knieholte, zittend | 125 | 205 | 283 | 355 |
| 20 | Lichaamslengte (niet afgebeeld) | 708 | 980 | 1 166 | 1 376 |
| 21 | Dijhoogte, zittend | 70 | 85 | 95 | 106 |

Nr.

Afmetingen

Afmetingen in mm per leeftijdsgroep

9 maanden

3 jaar

6 jaar

10 jaar

1

Achterzijde bil tot voorzijde knie

195

334

378

456

2

Achterzijde bil tot knieholte, zittend

145

262

312

376

3

Zwaartepunt tot zitvlak

180

190

190

200

4

Borstomtrek

440

510

580

660

5

Borstdiepte

102

125

135

142

6

Afstand tussen schouderbladen

170

215

250

295

7

Breedte hoofd

125

137

141

141

8

Lengte hoofd

166

174

175

181

9

Heupomtrek, zittend

510

590

668

780

10

Heupomtrek, staand (niet afgebeeld)

470

550

628

740

11

Heupdiepte, zittend

125

147

168

180

12

Heupbreedte, zittend

166

206

229

255

13

Breedte hals

60

71

79

89

14

Zitvlak tot elleboog

135

153

155

186

15

Schouderbreedte

216

249

295

345

16

Ooghoogte, zittend

350

460

536

625

17

Hoogte, zittend

450

560

636

725

18

Schouderhoogte, zittend

280

335

403

483

19

Voetzool tot knieholte, zittend

125

205

283

355

20

Lichaamslengte (niet afgebeeld)

708

980

1 166

1 376

21

Dijhoogte, zittend

70

85

95

106

4.   AFSTELLING VAN DE GEWRICHTEN

4.1.   Algemeen

4.1.1.   Om met de testpoppen reproduceerbare resultaten te bereiken, is het belangrijk dat de wrijving in de verschillende gewrichten, de spanning in de hals- en lendekabels, en de stijfheid van het buiktussenstuk worden gespecificeerd en afgesteld.

4.2.   Afstelling van de halskabel

4.2.1.   Leg de romp achterover op een horizontaal vlak.

4.2.2.   Monteer de complete hals zonder hoofd.

4.2.3.   Draai de spanmoer op het atlas-asblok vast.

4.2.4.   Steek een passende staaf of bout door het atlas-asblok.

4.2.5.   Draai de spanmoer los totdat het atlas-asblok 10 ± 1 mm gezakt is bij een neerwaartse belasting van 50 N op de door het atlas-asblok gestoken staaf of bout (zie figuur 2).

Image

4.3.   Atlas-asgewricht

4.3.1.   Leg de romp achterover op een horizontaal vlak.

4.3.2.   Monteer het geheel van hals en hoofd.

4.3.3.   Draai de bout en de stelmoer door het hoofd en het atlas-asblok vast en houd daarbij het hoofd horizontaal.

4.3.4.   Draai de stelmoer los totdat het hoofd in beweging komt (zie figuur 3).

Image

4.4.   Heupgewricht

4.4.1.   Leg het bekken voorover op een horizontaal vlak.

4.4.2.   Monteer het bovenbeen zonder het onderbeen.

4.4.3.   Draai de stelmoer vast en houd daarbij het bovenbeen horizontaal.

4.4.4.   Draai de stelmoer los totdat het bovenbeen in beweging komt.

4.4.5.   Het heupgewricht moet in het begin vaak worden gecontroleerd vanwege inloopproblemen (zie figuur 4).

Image

4.5.   Kniegewricht

4.5.1.   Leg het bovenbeen horizontaal.

4.5.2.   Monteer het onderbeen.

4.5.3.   Draai de stelmoer van het kniegewricht vast en houd daarbij het onderbeen horizontaal.

4.5.4.   Draai de stelmoer los totdat het onderbeen in beweging komt (zie figuur 5).

Image

4.6.   Schoudergewricht

4.6.1.   Zet de romp rechtop.

4.6.2.   Monteer de bovenarm zonder de onderarm.

4.6.3.   Draai de stelmoeren van de schouder vast en houd daarbij de bovenarm horizontaal.

4.6.4.   Draai de stelmoeren los totdat de bovenarm in beweging komt (zie figuur 6).

Image

4.6.5.   De schoudergewrichten moeten in het begin vaak worden gecontroleerd vanwege inloopproblemen.

4.7.   Ellebooggewricht

4.7.1.   Plaats de bovenarm verticaal.

4.7.2.   Monteer de onderarm.

4.7.3.   Draai de stelmoer van de elleboog vast en houd daarbij de onderarm horizontaal.

4.7.4.   Draai de stelmoer los totdat de onderarm in beweging komt (zie figuur 7).

Image

4.8.   Lendekabel

4.8.1.   Monteer het bovenste deel van de romp, de lendewervels, het onderste deel van de romp, het buiktussenstuk, de kabel en de veer.

4.8.2.   Draai de stelmoer van de kabel in het onderste deel van de romp vast totdat de veer tot 2/3 van de lengte in onbelaste toestand is samengedrukt (zie figuur 8).

Image

4.9.   Kalibrering van het buiktussenstuk

Algemeen

4.9.1.1.   De test wordt uitgevoerd met een geschikte machine waarmee een drukkracht kan worden uitgeoefend.

4.9.2.   Plaats het buiktussenstuk op een stijf blok met dezelfde lengte en breedte als de lumbale wervelkolom. Dit blok moet minstens tweemaal zo dik zijn als de lumbale wervelkolom (zie figuur 9).

Image

4.9.3.   Aanvankelijk wordt een kracht van 20 N uitgeoefend.

4.9.4.   Vervolgens wordt een constante kracht van 50 N uitgeoefend.

4.9.5.   Na 2 minuten moet de doorbuiging van het buiktussenstuk als volgt zijn:

| bij de | 9 maanden-testpop: | 11,5 ± 2,0 mm |
| --- | --- | --- |
| | 3 jaar-testpop: | 11,5 ± 2,0 mm |
| | 6 jaar-testpop: | 13,0 ± 2,0 mm |
| | 10 jaar-testpop: | 13,0 ± 2,0 mm |

bij de

9 maanden-testpop:

11,5 ± 2,0 mm

3 jaar-testpop:

11,5 ± 2,0 mm

6 jaar-testpop:

13,0 ± 2,0 mm

10 jaar-testpop:

13,0 ± 2,0 mm

5.   INSTRUMENTEN

5.1.   Algemeen

5.1.1.   De kalibrerings- en meetprocedures moeten voldoen aan de internationale norm ISO 6487 (1980).

5.2.   Installatie van de versnellingsmeter in de borst

De versnellingsmeter wordt gemonteerd in de beschermde holte in de borst.

5.3.   Registratie van de indrukking van de buik

5.3.1.   Met dun plakband wordt een monster boetseerklei verticaal tegen de voorzijde van de lendewervels bevestigd.

5.3.2.   Doorbuiging van de boetseerklei betekent niet noodzakelijk dat het buiktussenstuk is ingedrukt.

5.3.3.   De monsters boetseerklei moeten dezelfde lengte en breedte hebben als de lumbale wervelkolom; ze moeten 25 ± 2 mm dik zijn.

5.3.4.   Er mag uitsluitend gebruik worden gemaakt van de met de testpoppen meegeleverde boetseerklei.

5.3.5.   De temperatuur van de boetseerklei tijdens de test moet 30 ± 5 °C bedragen.

Aanhangsel 2

BESCHRIJVING VAN DE NEONAAT-TESTPOP

De testpop bestaat uit een hoofd, een romp, armen en benen die samen één geheel vormen. De romp, armen en benen zijn uit één stuk vervaardigd van met pvc bekleed sorbothaan met een stalen veer als ruggengraat. Het hoofd is van polyurethaanschuim met een huid van pvc; het is permanent aan de romp bevestigd. De testpop is voorzien van nauwsluitende kleding van elastisch katoen/polyester.

De afmetingen en massaverdeling van de testpop zijn gelijk aan de 50-percentielwaarde van neonaten en staan vermeld in de tabellen 1 en 2 en in figuur 1.

Tabel 1

Belangrijkste afmetingen van de neonaat-testpop

| Afmeting | mm |
| --- | --- |
| A | Stuit - kruin | 345 |
| B | Stuit - voetzool (met gestrekt been) | 250 |
| C | Breedte hoofd | 105 |
| D | Diepte hoofd | 125 |
| E | Schouderbreedte | 150 |
| F | Borstbreedte | 105 |
| G | Borstdiepte | 100 |
| H | Heupbreedte | 105 |
| I | Zwaartepunt - kruin | 235 |

Afmeting

mm

A

Stuit - kruin

345

B

Stuit - voetzool (met gestrekt been)

250

C

Breedte hoofd

105

D

Diepte hoofd

125

E

Schouderbreedte

150

F

Borstbreedte

105

G

Borstdiepte

100

H

Heupbreedte

105

I

Zwaartepunt - kruin

235

Tabel 2

Massaverdeling van de neonaat-testpop (1)

| Hoofd en hals | 0,7 kg |
| --- | --- |
| Romp | 1,1 kg |
| Armen | 0,5 kg |
| Benen | 1,1 kg |
| Totale massa | 3,4 kg |

Hoofd en hals

0,7 kg

Romp

1,1 kg

Armen

0,5 kg

Benen

1,1 kg

Totale massa

3,4 kg

Kalibrering van de neonaat-testpop

1.   STIJFHEID VAN DE SCHOUDER

1.1.   Leg de testpop achterover op een horizontaal oppervlak en houd de romp aan één zijde tegen om te voorkomen dat ze beweegt (figuur 2).

1.2.   Oefen een horizontale kracht van 150 N uit op een plunjer met een vlakke kop en een diameter van 40 mm in een richting die loodrecht op de lengteas van de testpop staat. De as van de plunjer moet door het midden van de schouder van de testpop lopen, dicht bij punt A van de schouder (zie figuur 2). De zijdelingse verplaatsing van de plunjer ten opzichte van het punt waar deze de arm het eerst raakt, moet 30 tot 50 mm bedragen.

1.3.   Herhaal deze procedure met de andere schouder, waarbij de steun aan de andere zijde wordt aangebracht.

2.   STIJFHEID VAN HET BEENGEWRICHT

2.1.   Leg de testpop achterover op een horizontaal oppervlak (figuur 3) en bind beide onderbenen samen zodat de binnenkanten van de knieën elkaar raken.

Image

2.2.   Oefen met een plunjer met een vlakke kop van 35 mm × 95 mm een verticale kracht uit op de knieën, met de hartlijn van de plunjer boven het hoogste punt van de knieën.

2.3.   Voer de kracht op de plunjer op zodat de heupen doorbuigen totdat de kop van de plunjer zich 85 mm boven het steunvlak bevindt. Deze kracht moet tussen 30 en 70 N liggen. Zorg ervoor dat de onderbenen tijdens de test geen contact maken met enig oppervlak.

3.   TEMPERATUUR

De kalibrering moet bij een temperatuur tussen 15 en 30 °C gebeuren.

Image

Image

---

(1)  De huid van pvc moet 1 ± 0,5 mm dik zijn.

De relatieve dichtheid moet 0,865 ± 0,1 bedragen.

Aanhangsel 3

BESCHRIJVING VAN DE 18 MAANDEN-TESTPOP

1.   ALGEMEEN

1.1.   De afmetingen en massa's van de testpop zijn gebaseerd op de 50-percentielwaarde van de antropometrische gegevens van kinderen in de leeftijd van 18 maanden.

2.   CONSTRUCTIE

2.1.   Hoofd

2.1.1.   Het hoofd bestaat uit een van een huid voorziene halfstijve plastic schedel. De schedel heeft een holte waarin (desgewenst) meetapparatuur kan worden geplaatst.

2.2.   Hals

2.2.1.   De hals bestaat uit drie delen:

2.2.2.   een staaf van massief rubber,

2.2.3.   een verstelbaar achterhoofdsgewricht aan het uiteinde van de rubberen staaf, dat om zijn laterale as kan draaien bij instelbare wrijving,

2.2.4.   een niet-verstelbaar kogelgewricht aan de basis van de hals.

2.3.   Romp

2.3.1.   De romp bestaat uit een plastic skelet bekleed met een vlees/huid-systeem. In de voorkant van de romp zit een holte waarin een schuimvulling kan worden aangebracht om de borstkas de juiste stijfheid te geven. In de achterkant van de romp zit een holte waarin meetapparatuur kan worden aangebracht.

2.4.   Buik

2.4.1.   De buik van de dummy is een vervormbaar element uit één stuk dat in de opening tussen borstkas en bekken wordt aangebracht.

2.5.   Lumbale wervelkolom

2.5.1.   De lumbale wervelkolom bestaat uit een rubberen staaf die tussen het skelet van de borstkas en het bekken wordt aangebracht. De stijfheid van de lumbale wervelkolom wordt vooraf ingesteld met behulp van een metalen kabel die door de holle kern van de rubberen staaf loopt.

2.6.   Bekken

2.6.1.   Het bekken bestaat uit halfstijf plastic dat naar de vorm van het bekken van een kind is gemodelleerd. Het is bekleed met een vlees/huid-systeem dat het zachte weefsel en de huid rond het bekken en de billen nabootst.

2.7.   Heupgewricht

2.7.1.   De heupgewrichten worden verbonden met de onderkant van het bekken. Door gebruik te maken van een cardangewricht is een draaiing om de laterale as, evenals om een as loodrecht op de laterale as mogelijk. Voor beide asrichtingen kan de wrijving worden ingesteld.

2.8.   Kniegewricht

2.8.1.   De kniegewrichten maken buiging en strekking van de onderbenen mogelijk bij instelbare wrijving.

2.9.   Schoudergewricht

2.9.1.   Het schoudergewricht is aan het skelet van de borstkas bevestigd. De arm kan dankzij een klikmechanisme in twee basisposities worden ingesteld.

2.10.   Ellebooggewricht

2.10.1.   De ellebooggewrichten maken buiging en strekking van de onderarmen mogelijk. De onderarm kan dankzij een klikmechanisme in twee basisposities worden ingesteld.

2.11.   Assemblage van de testpop

2.11.1.   De ruggengraatkabel wordt in de lumbale wervelkolom gemonteerd.

2.11.2.   De lumbale wervelkolom wordt in het skelet gemonteerd tussen het bekken en de wervelkolom van de borstkas.

2.11.3.   Het buiktussenstuk wordt tussen borstkas en bekken aangebracht.

2.11.4.   De hals wordt boven op de borstkas gemonteerd.

2.11.5.   Het hoofd wordt met behulp van de bevestigingsplaat boven op de hals gemonteerd.

2.11.6.   De armen en benen worden gemonteerd.

3.   BELANGRIJKSTE EIGENSCHAPPEN

3.1.   Massa

Tabel 1:

massaverdeling van de 18 maanden-testpop

| Onderdeel | Massa (kg) |
| --- | --- |
| Hoofd en hals | 2,73 |
| Romp | 5,06 |
| Bovenarm | 0,27 |
| Onderarm | 0,25 |
| Bovenbeen | 0,61 |
| Onderbeen | 0,48 |
| Totale massa | 11,01 |

Onderdeel

Massa (kg)

Hoofd en hals

2,73

Romp

5,06

Bovenarm

0,27

Onderarm

0,25

Bovenbeen

0,61

Onderbeen

0,48

Totale massa

11,01

3.2.   Belangrijkste afmetingen

3.2.1.   Zie tabel 2 voor de belangrijkste afmetingen op basis van figuur 1 van deze bijlage (zie onder).

Tabel 2

| Nr. | Afmeting | (mm) |
| --- | --- | --- |
| 1 | Achterzijde bil tot voorzijde knie | 239 |
| 2 | Achterzijde bil tot knieholte, zittend | 201 |
| 3 | Zwaartepunt tot zitvlak | 193 |
| 4 | Borstomtrek | 474 |
| 5 | Borstdiepte | 113 |

Nr.

Afmeting

(mm)

1

Achterzijde bil tot voorzijde knie

239

2

Achterzijde bil tot knieholte, zittend

201

3

Zwaartepunt tot zitvlak

193

4

Borstomtrek

474

5

Borstdiepte

113

Image

| Nr. | Afmeting | (mm) |
| --- | --- | --- |
| 7 | Breedte hoofd | 124 |
| 8 | Lengte hoofd | 160 |
| 9 | Heupomtrek, zittend | 510 |
| 10 | Heupomtrek, staand (niet afgebeeld) | 471 |
| 11 | Heupdiepte, zittend | 125 |
| 12 | Heupbreedte, zittend | 174 |
| 14 | Zitvlak tot elleboog | 125 |
| 15 | Schouderbreedte | 224 |
| 17 | Hoogte, zittend | 495 (1) |
| 18 | Schouderhoogte, zittend | 305 |
| 19 | Voetzool tot knieholte, zittend | 173 |
| 20 | Lichaamslengte (niet afgebeeld) | 820 (1) |
| 21 | Dijhoogte, zittend | 66 |

Nr.

Afmeting

(mm)

7

Breedte hoofd

124

8

Lengte hoofd

160

9

Heupomtrek, zittend

510

10

Heupomtrek, staand (niet afgebeeld)

471

11

Heupdiepte, zittend

125

12

Heupbreedte, zittend

174

14

Zitvlak tot elleboog

125

15

Schouderbreedte

224

17

Hoogte, zittend

495 (1)

18

Schouderhoogte, zittend

305

19

Voetzool tot knieholte, zittend

173

20

Lichaamslengte (niet afgebeeld)

820 (1)

21

Dijhoogte, zittend

66

4.   AFSTELLING VAN DE GEWRICHTEN

4.1.   Algemeen

4.1.1.   Om met de testpoppen reproduceerbare resultaten te bereiken, is het belangrijk dat de wrijving in de verschillende gewrichten, de spanning in de lumbale wervelkolom, en de stijfheid van het buiktussenstuk worden afgesteld.

Vóór deze procedures moet worden nagegaan of geen van de onderdelen beschadigd is.

4.2.   Lumbale wervelkolom

4.2.1.   De lumbale wervelkolom wordt gekalibreerd alvorens ze in de dummy wordt gemonteerd.

4.2.2.   Monteer de onderste bevestigingsplaat van de lumbale wervelkolom zo op een testbank dat de voorzijde van de lumbale wervelkolom zich onderaan bevindt (figuur 2).

Image

4.2.3.   Oefen een neerwaartse kracht van 250 N uit op de bovenste bevestigingsplaat. De daaruit voortvloeiende verplaatsing moet 1 à 2 seconden nadat de kracht is aangebracht worden geregistreerd en moet tussen 9 en 12 mm te liggen.

4.3.   Buik

4.3.1.   Plaats het buiktussenstuk op een stijf blok met dezelfde lengte en breedte als de lumbale wervelkolom. Dit blok moet minstens tweemaal zo dik zijn als de lumbale wervelkolom (figuur 3).

Image

4.3.2.   Aanvankelijk wordt een kracht van 20 N uitgeoefend.

4.3.3.   Vervolgens wordt een constante kracht van 50 N uitgeoefend.

4.3.4.   Na 2 minuten moet de doorbuiging van het buiktussenstuk 12 ± 2 mm bedragen.

4.4.   Afstelling van de hals

4.4.1.   Monteer de volledige hals, bestaande uit een rubberen staaf, kogelgewricht en achterhoofdsgewricht, tegen een verticaal oppervlak zodat de voorkant naar beneden wijst (figuur 4).

Image

4.4.2.   Oefen een verticale kracht van 100 N uit op de as van het achterhoofdsgewricht. Het achterhoofdsgewricht mag niet meer dan 22 ± 2 mm naar beneden verschuiven.

4.5.   Achterhoofdsgewricht

4.5.1.   Monteer het geheel van hals en hoofd.

4.5.2.   Leg de romp achterover op een horizontaal vlak.

4.5.3.   Draai de bout en de stelmoer door het hoofd en het achterhoofdsgewricht vast met behulp van een momentsleutel totdat het hoofd niet langer kan bewegen onder invloed van de zwaartekracht.

4.6.   Heup

4.6.1.   Bevestig het bovenbeen zonder het onderbeen aan het bekken.

4.6.2.   Leg het bovenbeen horizontaal.

4.6.3.   Voer de wrijving op de laterale as op totdat het been niet langer kan bewegen onder invloed van de zwaartekracht.

4.6.4.   Leg het bovenbeen horizontaal, in de richting van de laterale as.

4.6.5.   Voer de wrijving op het cardangewricht op totdat het bovenbeen niet langer kan bewegen onder invloed van de zwaartekracht.

4.7.   Knie

4.7.1.   Bevestig het onderbeen aan het bovenbeen.

4.7.2.   Leg boven- en onderbeen horizontaal, terwijl het bovenbeen wordt ondersteund.

4.7.3.   Draai de stelmoer van de knie vast totdat het onderbeen niet langer kan bewegen onder invloed van de zwaartekracht.

4.8.   Schouders

4.8.1.   Houd de onderarm gestrekt en plaats de bovenarm in de hoogste stand waarin deze vastklikt.

4.8.2.   Het klikmechanisme in de schouder moet worden gerepareerd of vervangen als de arm niet meer in deze stand blijft staan.

4.9.   Elleboog

4.9.1.   Plaats de bovenarm in de laagste stand waarin deze vastklikt en de onderarm in de hoogste stand waarin deze vastklikt.

4.9.2.   Het klikmechanisme in de elleboog moet worden gerepareerd of vervangen als de onderarm niet meer in deze stand blijft staan.

5.   INSTRUMENTEN

5.1.   Algemeen

5.1.1.   Hoewel voorzieningen zijn getroffen om de 18 maanden-testpop met een aantal opnemers uit te rusten, is deze standaard voorzien van een aantal vervangingsonderdelen met hetzelfde formaat en dezelfde massa.

5.1.2.   De kalibrerings- en meetprocedures moeten voldoen aan de internationale norm ISO 6487:1980.

5.2.   Installatie van de versnellingsmeter in de borst

5.2.1.   De versnellingsmeter wordt gemonteerd in de holte in de borst. Dit gebeurt via de achterzijde van de dummy.

5.3.   Registratie van de indrukking van de buik

5.3.1.   Of de buik al dan niet wordt ingedrukt, moet worden beoordeeld met behulp van ultrasnelle fotografie.

---

(1)  De billen, de rug en het hoofd van de testpop rusten tegen een verticaal oppervlak.

---

BIJLAGE 9

TESTPROCEDURE VOOR FRONTALE BOTSING TEGEN EEN HINDERNIS

1.   OPSTELLING, WERKWIJZE EN MEETAPPARATUUR

1.1.   Testterrein

Het testterrein moet plaats bieden voor de aanloopbaan, de hindernis en de voor de test benodigde installaties. Minstens de laatste 5 m van de aanloopbaan vóór de hindernis moeten horizontaal, vlak en effen zijn.

1.2.   Hindernis

De hindernis is een blok gewapend beton dat aan de voorzijde minstens 3 m breed is en dat minstens 1,5 m hoog is. Dit blok moet zo dik zijn dat het minstens 70 ton weegt. De voorzijde moet verticaal zijn, loodrecht op de as van de aanloopbaan staan en bedekt zijn met een in goede staat verkerende laag multiplex van 20 ± 1 mm dikte. De hindernis moet ofwel in de grond verankerd zijn of op de grond geplaatst zijn en moet eventueel met extra voorzieningen zo goed mogelijk op zijn plaats worden gehouden. Het is ook toegestaan een hindernis met andere eigenschappen te gebruiken, mits deze minstens even overtuigende resultaten oplevert.

1.3.   Aandrijving van het voertuig

Op het moment van de botsing mag de beweging van het voertuig niet meer beïnvloed worden door extra stuur- of aandrijvingsinrichtingen. De tot het moment van de botsing gevolgde baan moet loodrecht staan op de wand van het betonblok; de zijdelingse verschuiving van de verticale middellijn van de voorzijde van het voertuig ten opzichte van de verticale middellijn van de betonwand mag maximaal ± 30 cm bedragen.

1.4.   Toestand van het voertuig

1.4.1.   Het testvoertuig moet ofwel voorzien zijn van alle normale onderdelen en uitrusting die bij een onbeladen voertuig in rijklare toestand horen of in een zodanige staat verkeren dat aan deze eis is voldaan voor de onderdelen en uitrusting die een invloed hebben op de passagiersruimte en de gewichtsverdeling van het volledige voertuig in rijklare toestand.

1.4.2.   Indien het voertuig door externe middelen wordt aangedreven, moet de brandstofinstallatie voor minstens 90 % gevuld zijn met brandstof of een niet-ontvlambare vloeistof met een dichtheid en een viscositeit die die van de normaal gebruikte brandstof benaderen. Alle andere systemen (remvloeistofreservoirs, radiator enz.) moeten leeg zijn.

1.4.3.   Indien het voertuig door de eigen motor wordt aangedreven, moet de brandstoftank voor minstens 90 % gevuld zijn. Alle overige vloeistofreservoirs moeten volledig gevuld zijn.

1.4.4.   Op verzoek van de fabrikant mag de voor de uitvoering van de tests verantwoordelijke technische dienst toestaan dat voor de tests van dit reglement gebruik wordt gemaakt van een voertuig dat wordt gebruikt voor tests die door andere reglementen zijn voorgeschreven (inclusief tests die van invloed kunnen zijn op de structuur).

1.5.   Botssnelheid

De botssnelheid moet 50 +0/-2 km/h bedragen. Indien de test echter met een hogere botssnelheid is uitgevoerd en het voertuig aan de gestelde eisen voldoet, wordt de test als geslaagd beschouwd.

1.6.   Meetinstrumenten

Het instrument dat wordt gebruikt om de in punt 1.5 bedoelde snelheid te registreren, moet tot op 1 % nauwkeurig zijn.

---

BIJLAGE 10

TESTPROCEDURE VOOR BOTSING VAN ACHTEREN

1.   OPSTELLING, WERKWIJZE EN MEETAPPARATUUR

1.1.   Testterrein

Het testterrein moet plaats bieden voor het aandrijfsysteem van het botslichaam en berekend zijn op de verplaatsing van het getroffen voertuig na de botsing en op de installatie van de testapparatuur. Het gedeelte waar de botsing en de verplaatsing plaatsvinden, moet horizontaal zijn. (De over een willekeurig tracé van 1 meter gemeten helling moet minder dan 3 % bedragen).

1.2.   Botslichaam

1.2.1.   Het botslichaam moet van staal zijn en een stijve constructie hebben.

1.2.2.   Het stootvlak moet vlak, minstens 2 500 mm breed en 800 mm hoog zijn. De randen moeten zijn afgerond met een kromtestraal tussen 40 en 50 mm. Het stootvlak moet bekleed zijn met een laag multiplex van 20 ± 1 mm dikte.

Op het moment van de botsing moet aan de volgende voorschriften zijn voldaan:

1.2.3.1.   het stootvlak moet verticaal zijn en loodrecht staan op het middenlangsvlak van het getroffen voertuig;

1.2.3.2.   de bewegingsrichting van het botslichaam moet nagenoeg horizontaal en evenwijdig aan het middenlangsvlak van het getroffen voertuig zijn;

1.2.3.3.   de zijdelingse verschuiving van de verticale middellijn van het stootvlak ten opzichte van het middenlangsvlak van het getroffen voertuig mag maximaal 300 mm bedragen. Het stootvlak moet de totale breedte van het getroffen voertuig beslaan;

1.2.3.4.   de vrije hoogte van de onderrand van het stootvlak moet 175 ± 25 mm bedragen.

1.3.   Aandrijving van het botslichaam

Het botslichaam kan op een onderstel (bewegende slede) zijn bevestigd of deel uitmaken van een slinger.

1.4.   Wanneer een bewegende slede wordt gebruikt, zijn de volgende bijzondere voorschriften van toepassing:

1.4.1.   Indien het botslichaam op een onderstel (bewegende slede) is bevestigd met behulp van een bevestigingselement, moet dit element stijf zijn en mag het niet door de botsing kunnen worden vervormd; het onderstel moet op het moment van de botsing vrij kunnen bewegen en mag niet langer door de aandrijfinrichting worden voortbewogen.

1.4.2.   De gecombineerde massa van onderstel en botslichaam moet 1 100 ± 20 kg bedragen.

1.5.   Wanneer een slinger wordt gebruikt, zijn de volgende bijzondere voorschriften van toepassing:

1.5.1.   De afstand tussen het middelpunt van het stootvlak en de draaiingsas van de slinger moet minstens 5 m bedragen.

1.5.2.   Het botslichaam moet vrij worden opgehangen aan stijve armen die stijf aan het botslichaam zijn bevestigd. Bij de botsing mag nagenoeg geen vervorming van de aldus geconstrueerde slinger optreden.

1.5.3.   In de slinger moet een stopinrichting zijn ingebouwd die moet voorkomen dat het botslichaam het testvoertuig nogmaals treft.

1.5.4.   Op het ogenblik van de botsing moet de snelheid van het slagmiddelpunt van de slinger tussen 30 en 32 km/h bedragen.

1.5.5.   De gereduceerde massa „mr” in het slagmiddelpunt van de slinger wordt aan de hand van de volgende formule gedefinieerd als een functie van de totale massa „m”, de afstand „a” (1) tussen het slagmiddelpunt en de draaiingsas, en de afstand „l” tussen het zwaartepunt en de draaiingsas:

mr..m.(l/a)

1.5.6.   De gereduceerde massa „mr” moet 1 100 ± 20 kg bedragen.

1.6.   Algemene voorschriften voor de massa en snelheid van het botslichaam

Indien de test met een hogere botssnelheid dan die van punt 1.5.4 en/of met een grotere massa dan die van de punten 1.5.3 of 1.5.6 is uitgevoerd, en het voertuig aan de gestelde eisen voldoet, wordt de test als geslaagd beschouwd.

1.7.   Toestand van het voertuig tijdens de test

Het testvoertuig moet ofwel voorzien zijn van alle normale onderdelen en uitrusting die bij een onbeladen voertuig in rijklare toestand horen of in een zodanige toestand verkeren dat aan deze eis is voldaan voorzover het de massaverdeling van het voertuig als geheel betreft.

1.8.   Het complete voertuig waarin het kinderbeveiligingssysteem overeenkomstig de montage-instructies is aangebracht, moet op een hard, vlak en horizontaal oppervlak worden geplaatst met geloste handrem en in vrijloop geschakeld. Bij dezelfde botstest mag meer dan één kinderbeveiligingssysteem worden getest.

---

(1)  Afstand „a” is gelijk aan de lengte van de synchrone slinger.

---

BIJLAGE 11

EXTRA BEVESTIGINGEN VOOR DE MONTAGE VAN KINDERBEVEILIGINGSSYSTEMEN VAN DE CATEGORIE SEMI-UNIVERSEEL IN MOTORVOERTUIGEN

1.   Deze bijlage is uitsluitend van toepassing op de extra bevestigingen voor de montage van kinderbeveiligingssystemen van de categorie „semi-universeel” en op stangen en andere speciale onderdelen die nodig zijn om kinderbeveiligingssystemen aan de carrosserie te bevestigen, ongeacht of al dan niet gebruik wordt gemaakt van de in Reglement nr. 14 voorgeschreven bevestigingen.

2.   De bevestigingen worden door de fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem bepaald en de bijzonderheden worden ter goedkeuring voorgelegd aan de met de uitvoering van de tests belaste technische dienst.

De technische dienst kan rekening houden met de door de voertuigfabrikant verstrekte informatie.

3.   De fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem levert de voor de montage van de bevestigingen vereiste onderdelen, alsmede een specifieke tekening voor elk voertuig waarop hun exacte locatie staat aangegeven.

4.   In de aanbevelingen voor regeringen die voornemens zijn specifieke voorschriften voor de bevestiging van kinderbeveiligingssystemen in personenauto's op te stellen, moet de fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem vermelden of de bevestigingspunten die nodig zijn om het kinderbeveiligingssysteem aan de voertuigstructuur te bevestigen, in overeenstemming zijn met de voorschriften inzake positie en sterkte van punt 3 en volgende (1).

---

(1)  Zie tekst van punt 1.13 en van bijlage 10 bij de Geconsolideerde resolutie betreffende de constructie van voertuigen (R.E.3) (TRANS/WP.29/78/Rev.1).

---

BIJLAGE 12

Image

---

BIJLAGE 13

STANDAARDVEILIGHEIDSGORDEL

1.   De veiligheidsgordel voor de dynamische test en voor de controle van de maximumlengte moet een van de twee in figuur 1 getoonde configuraties hebben. Het gaat om een driepuntsgordel met oprolmechanisme en een statische tweepuntsgordel.

2.   De driepuntsgordel met oprolmechanisme bestaat uit de volgende niet-buigzame delen:

een oprolmechanisme (R), een deurstijlgeleider (P), twee bevestigingsplaatjes (A1 en A2, zie figuur 2) en een middenplaatje (C, zie figuur 3). Het oprolmechanisme moet wat oprolkracht betreft voldoen aan de voorschriften van Reglement nr. 16. De diameter van de oprolspoel bedraagt 33 ± 0,5 mm.

3.   De driepuntsgordel moet als volgt op de in bijlage 6, aanhangsels 1 en 4, beschreven teststoel worden bevestigd:

Gordelbevestigingsplaatje A1 moet worden bevestigd aan bevestigingspunt B0 op de trolley (buitenzijde).

Gordelbevestigingsplaatje A2 moet worden bevestigd aan bevestigingspunt A op de trolley (binnenzijde).

Deurstijlgeleider P moet worden bevestigd aan bevestigingspunt C op de trolley.

Oprolmechanisme R moet worden bevestigd aan bevestigingspunt Re op de trolley.

Afstand X in figuur 1 bedraagt 200 ± 5 mm. Voor kinderbeveiligingssystemen van de categorieën „universeel” en „semi-universeel” bedraagt afstand P-A1 2 220 ± 5 mm, wanneer deze parallel aan de hartlijn van de riem wordt gemeten met nog 150 ± 5 mm riem op de spoel van het oprolmechanisme. Voor kinderbeveiligingssystemen van de categorie „beperkt” bedraagt afstand P-A1 minstens 2 220 ± 5 mm, wanneer deze parallel aan de hartlijn van de riem wordt gemeten met nog 150 ± 5 mm riem op de spoel van het oprolmechanisme.

4.   Voorschriften waaraan de riem van de gordel moet voldoen:

| Materiaal | : | polyester spinnblack |
| --- | --- | --- |
| — breedte | : | 48 ± 2 mm bij 10 000 N |
| — dikte | : | 1,0 ± 0,2 mm |
| — rek | : | 8 ± 2 % bij 10 000 N |

Materiaal

:

polyester spinnblack

— breedte

:

48 ± 2 mm bij 10 000 N

— dikte

:

1,0 ± 0,2 mm

— rek

:

8 ± 2 % bij 10 000 N

5.   De in figuur 1 getoonde statische tweepuntsgordel bestaat uit twee standaardbevestigingsplaatjes als getoond in figuur 2 en een riem die aan de voorschriften van punt 4 hierboven beantwoordt.

6.   De bevestigingsplaatjes van de tweepuntsgordel moeten worden vastgemaakt aan de bevestigingspunten A en B op de trolley. Afstand Y in figuur 1 bedraagt 1 300 ± 5 mm. Dit is de maximumlengte waarbij „universele” kinderbeveiligingssystemen met tweepuntsgordels kunnen worden goedgekeurd (zie punt 6.1.9).

Image

Image

Image

Image

---

BIJLAGE 14

(niet gebruikt – zie bijlage 8, aanhangsel 2, voor de tekst van de vroegere bijlage 14)

---

BIJLAGE 15

TOELICHTING

Deze is bedoeld als handleiding voor de technische diensten die met de uitvoering van de tests zijn belast.

| Punt 2.10.1 | Een snelversteller kan ook een inrichting met een as en een veer zijn, vergelijkbaar met een oprolmechanisme met manuele ontgrendeling. De snelversteller moet worden getest volgens de voorschriften van de punten 7.2.2.5 en 7.2.3.1.3. |
| --- | --- |
| Punt 2.19.2 | Semi-universele beveiligingssystemen die bestemd zijn om op een van de zitplaatsen achter van zowel een berline als een break te worden gemonteerd en waarbij de complete gordel identiek is, worden als één „"type”" beschouwd. |
| Punt 2.19.3 | Bij de beantwoording van de vraag of er sprake is van een nieuw type moet worden gelet op de betekenis van wijzigingen in de afmetingen en/of de massa van de stoel, de stoffering of het botsingsscherm en de energieabsorberende eigenschappen of kleur van het materiaal. |
| Punten 2.19.4. en 2.19.5 | Deze punten zijn niet van toepassing als de veiligheidsgordels die nodig zijn om het kinderbeveiligingssysteem vast te zetten of het kind daarin op zijn plaats te houden, afzonderlijk zijn goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 16. |
| Punt 6.1.2 | In het geval van naar achteren gerichte kinderbeveiligingssystemen verzekert men zich van de correcte positie van de bovenzijde van het systeem ten opzichte van het hoofd van de dummy door de grootste dummy te installeren waarvoor het systeem is ontworpen, in de meest achteroverleunende positie en zodanig dat de horizontale lijn op ooghoogte onder de bovenste rand van de stoel loopt. |
| Punt 6.1.8 | De voorgeschreven afstand van 150 mm geldt ook voor reiswiegen, tenzij een speciale inrichting wordt gebruikt om de reiswieg en de veiligheidsgordel met elkaar te verbinden. |
| Punt 6.2.4 | De grens van de aanvaardbare beweging van de schoudergordel is dat de onderrand van de schoudersectie van de standaardveiligheidsgordel niet lager komt dan de elleboog van de dummy wanneer de dummy maximaal uitwijkt. |
| Punt 6.2.9 | Ook van toepassing op systemen die van een dergelijke blokkeerinrichting zijn voorzien, ook al is dat niet verplicht voor de groep waartoe ze behoren. De test wordt bijgevolg uitgevoerd op een systeem dat alleen voor groep 2 is bestemd, maar met de voorgeschreven kracht, namelijk twee keer de massa van de dummy van groep 1. |
| Punt 7.1.2.1 en de bijlagen 17 en 18 | Hetzij het energieabsorberende materiaal, hetzij de volledige structuur van het kinderbeveiligingssysteem kan worden getest om na te gaan of aan de voorschriften van de bijlagen 17 en 18 is voldaan als de structuur niet homogeen is, en als de prestaties van de structuur van het kinderbeveiligingssysteem kunnen variëren, stelt de testorganisatie de minimumeisen vast. Het energieabsorberende materiaal kan het geheel of een deel van het omhulsel van het kinderbeveiligingssysteem uitmaken. |
| Punt 7.1.3 | Voor de kanteltest worden dezelfde installatieprocedure en parameters gebruikt als voor de dynamische test. |
| Punt 7.1.3.1 | De opstelling mag tijdens het kantelen niet geblokkeerd worden. |
| Punt 7.1.4.2.2 | De tekst in dit punt verwijst naar versnellingen die vertaald worden in trekkrachten in de ruggengraat van de dummy. |
| Punt 7.1.4.3.1 | "Zichtbare indrukken in de boetseerklei" betekent dat het buiktussenstuk (onder druk van het beveiligingssysteem) in de klei dringt; het buigen van de klei zonder samendrukking in horizontale richting, zoals bijvoorbeeld door het buigen van de ruggengraat, valt hier niet onder. Zie ook de interpretatie van punt 6.2.4. |
| Punt 7.2.1.5 | Aan het eerste voorschrift wordt geacht te zijn voldaan als de hand van de dummy bij de sluiting kan worden gebracht. |
| Punt 7.2.2.1 | Deze bepaling moet ervoor zorgen dat afzonderlijk goedgekeurde schouderafstelriemen gemakkelijk kunnen worden vastgemaakt. |
| Punt 7.2.4.1.1 | Hiervoor zijn twee riemen nodig. Eerst wordt de breukbelasting van de eerste riem gemeten. Vervolgens wordt de breedte van de tweede riem gemeten bij 75 % van deze belasting. |
| Punt 7.2.4.4 | Demonteerbare of afschuifbare voorwerpen die door een ongeoefende gebruiker waarschijnlijk verkeerd worden gemonteerd, waardoor ze gevaar kunnen opleveren, zijn niet toegestaan. |
| Punt 8.1.2.2 | „"Aan de stoel bevestigd”" betekent bevestigd aan de in bijlage 6 bedoelde teststoel. „"Specifieke systemen mogen”" betekent dat een „"voertuigspecifiek”" beveiligingssysteem in de regel aan de kanteltest wordt onderworpen wanneer het aan de teststoel is bevestigd, maar dat het testen op de voertuigstoel is toegestaan. |
| Punt 8.2.2.1.1 | Met „"rekening houdend met de normale gebruiksomstandigheden”" wordt bedoeld dat deze test moet worden uitgevoerd terwijl het kinderbeveiligingssysteem op de teststoel of de voertuigstoel is gemonteerd, maar zonder de dummy.
  De dummy wordt enkel gebruikt om de verstelinrichting op zijn plaats te brengen. Eerst worden de riemen overeenkomstig punt 8.1.3.6.3.2 of punt 8.1.3.6.3.3 versteld (afhankelijk van het geval). Nadat de dummy is verwijderd, kan de test beginnen. |
| Punt 8.2.5.2.6 | Dit punt geldt niet voor schouderafstelriemen die overeenkomstig dit reglement afzonderlijk worden goedgekeurd. |

Punt 2.10.1

Een snelversteller kan ook een inrichting met een as en een veer zijn, vergelijkbaar met een oprolmechanisme met manuele ontgrendeling. De snelversteller moet worden getest volgens de voorschriften van de punten 7.2.2.5 en 7.2.3.1.3.

Punt 2.19.2

Semi-universele beveiligingssystemen die bestemd zijn om op een van de zitplaatsen achter van zowel een berline als een break te worden gemonteerd en waarbij de complete gordel identiek is, worden als één „"type”" beschouwd.

Punt 2.19.3

Bij de beantwoording van de vraag of er sprake is van een nieuw type moet worden gelet op de betekenis van wijzigingen in de afmetingen en/of de massa van de stoel, de stoffering of het botsingsscherm en de energieabsorberende eigenschappen of kleur van het materiaal.

Punten 2.19.4. en 2.19.5

Deze punten zijn niet van toepassing als de veiligheidsgordels die nodig zijn om het kinderbeveiligingssysteem vast te zetten of het kind daarin op zijn plaats te houden, afzonderlijk zijn goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 16.

Punt 6.1.2

In het geval van naar achteren gerichte kinderbeveiligingssystemen verzekert men zich van de correcte positie van de bovenzijde van het systeem ten opzichte van het hoofd van de dummy door de grootste dummy te installeren waarvoor het systeem is ontworpen, in de meest achteroverleunende positie en zodanig dat de horizontale lijn op ooghoogte onder de bovenste rand van de stoel loopt.

Punt 6.1.8

De voorgeschreven afstand van 150 mm geldt ook voor reiswiegen, tenzij een speciale inrichting wordt gebruikt om de reiswieg en de veiligheidsgordel met elkaar te verbinden.

Punt 6.2.4

De grens van de aanvaardbare beweging van de schoudergordel is dat de onderrand van de schoudersectie van de standaardveiligheidsgordel niet lager komt dan de elleboog van de dummy wanneer de dummy maximaal uitwijkt.

Punt 6.2.9

Ook van toepassing op systemen die van een dergelijke blokkeerinrichting zijn voorzien, ook al is dat niet verplicht voor de groep waartoe ze behoren. De test wordt bijgevolg uitgevoerd op een systeem dat alleen voor groep 2 is bestemd, maar met de voorgeschreven kracht, namelijk twee keer de massa van de dummy van groep 1.

Punt 7.1.2.1 en de bijlagen 17 en 18

Hetzij het energieabsorberende materiaal, hetzij de volledige structuur van het kinderbeveiligingssysteem kan worden getest om na te gaan of aan de voorschriften van de bijlagen 17 en 18 is voldaan als de structuur niet homogeen is, en als de prestaties van de structuur van het kinderbeveiligingssysteem kunnen variëren, stelt de testorganisatie de minimumeisen vast. Het energieabsorberende materiaal kan het geheel of een deel van het omhulsel van het kinderbeveiligingssysteem uitmaken.

Punt 7.1.3

Voor de kanteltest worden dezelfde installatieprocedure en parameters gebruikt als voor de dynamische test.

Punt 7.1.3.1

De opstelling mag tijdens het kantelen niet geblokkeerd worden.

Punt 7.1.4.2.2

De tekst in dit punt verwijst naar versnellingen die vertaald worden in trekkrachten in de ruggengraat van de dummy.

Punt 7.1.4.3.1

"Zichtbare indrukken in de boetseerklei" betekent dat het buiktussenstuk (onder druk van het beveiligingssysteem) in de klei dringt; het buigen van de klei zonder samendrukking in horizontale richting, zoals bijvoorbeeld door het buigen van de ruggengraat, valt hier niet onder. Zie ook de interpretatie van punt 6.2.4.

Punt 7.2.1.5

Aan het eerste voorschrift wordt geacht te zijn voldaan als de hand van de dummy bij de sluiting kan worden gebracht.

Punt 7.2.2.1

Deze bepaling moet ervoor zorgen dat afzonderlijk goedgekeurde schouderafstelriemen gemakkelijk kunnen worden vastgemaakt.

Punt 7.2.4.1.1

Hiervoor zijn twee riemen nodig. Eerst wordt de breukbelasting van de eerste riem gemeten. Vervolgens wordt de breedte van de tweede riem gemeten bij 75 % van deze belasting.

Punt 7.2.4.4

Demonteerbare of afschuifbare voorwerpen die door een ongeoefende gebruiker waarschijnlijk verkeerd worden gemonteerd, waardoor ze gevaar kunnen opleveren, zijn niet toegestaan.

Punt 8.1.2.2

„"Aan de stoel bevestigd”" betekent bevestigd aan de in bijlage 6 bedoelde teststoel. „"Specifieke systemen mogen”" betekent dat een „"voertuigspecifiek”" beveiligingssysteem in de regel aan de kanteltest wordt onderworpen wanneer het aan de teststoel is bevestigd, maar dat het testen op de voertuigstoel is toegestaan.

Punt 8.2.2.1.1

Met „"rekening houdend met de normale gebruiksomstandigheden”" wordt bedoeld dat deze test moet worden uitgevoerd terwijl het kinderbeveiligingssysteem op de teststoel of de voertuigstoel is gemonteerd, maar zonder de dummy.

De dummy wordt enkel gebruikt om de verstelinrichting op zijn plaats te brengen. Eerst worden de riemen overeenkomstig punt 8.1.3.6.3.2 of punt 8.1.3.6.3.3 versteld (afhankelijk van het geval). Nadat de dummy is verwijderd, kan de test beginnen.

Punt 8.2.5.2.6

Dit punt geldt niet voor schouderafstelriemen die overeenkomstig dit reglement afzonderlijk worden goedgekeurd.

---

BIJLAGE 16

CONTROLE VAN DE OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

1.   TESTS

Kinderbeveiligingssystemen moeten op aantoonbare wijze voldoen aan de voorschriften die aan de volgende tests ten grondslag liggen:

1.1.   Controle van de vergrendelingsdrempel en de duurzaamheid van oprolmechanismen met noodvergrendeling

Overeenkomstig de voorschriften van punt 8.2.4.3 in de meest ongunstige richting, nadat de in de punten 8.2.4.2, 8.2.4.4 en 8.2.4.5 gespecificeerde duurzaamheidstests zijn uitgevoerd, zoals bepaald in punt 7.2.3.2.6.

1.2.   Controle van de duurzaamheid van oprolmechanismen met automatische vergrendeling

Overeenkomstig de voorschriften van punt 8.2.4.2, aangevuld met de in de punten 8.2.4.4 en 8.2.4.5 voorgeschreven tests, zoals bepaald in punt 7.2.3.1.3.

1.3.   Test van de sterkte van de riemen na blootstelling

Volgens de in punt 7.2.4.2 beschreven procedure, na blootstelling overeenkomstig de voorschriften van de punten 8.2.5.2.1 tot en met 8.2.5.2.5.

1.3.1.   Test van de sterkte van de riemen na schuring

Volgens de in punt 7.2.4.2 beschreven procedure, na blootstelling overeenkomstig de voorschriften van punt 8.2.5.2.6.

1.4.   Microsliptest

Overeenkomstig de procedure van punt 8.2.3 van dit reglement.

1.5.   Energieabsorptie

Overeenkomstig de voorschriften van punt 7.1.2 van dit reglement.

1.6.   Controle van de prestaties van het kinderbeveiligingssysteem wanneer het aan de passende dynamische test wordt onderworpen

Overeenkomstig de voorschriften van punt 8.1.3 na zodanige voorafgaande behandeling van de sluiting(en) volgens de voorschriften van punt 7.2.1.7 dat aan de toepasselijke voorschriften van punt 7.1.4 (algehele werking van het kinderbeveiligingssysteem) en punt 7.2.1.8.1 (werking van de sluiting(en) onder belasting) wordt voldaan.

1.7.   Temperatuurtest

Overeenkomstig de voorschriften van punt 7.1.5 van dit reglement.

2.   TESTFREQUENTIE EN RESULTATEN

De frequentie van de in de punten 1.1 tot en met 1.5 beschreven tests moet op een statistisch gecontroleerde en willekeurige basis worden vastgesteld, overeenkomstig een van de gebruikelijke kwaliteitscontroleprocedures.

Verder moeten alle kinderbeveiligingssystemen met oprolmechanismen met noodvergrendeling worden gecontroleerd:

2.1.1.1.   hetzij overeenkomstig de voorschriften van de punten 8.2.4.3.1, 8.2.4.3.2, 8.2.4.3.3 en 8.2.4.3.4 van dit reglement, in de meest ongunstige richting, zoals beschreven in punt 8.2.4.3.3. De testresultaten moeten beantwoorden aan de voorschriften van de punten 7.2.3.2.1.1 en 7.2.3.2.4 van dit reglement;

2.1.1.2.   hetzij overeenkomstig de voorschriften van punt 8.2.4.3.5 van dit reglement, in de meest ongunstige richting. De kantelsnelheid mag evenwel hoger zijn dan de voorgeschreven snelheid, zolang dit geen invloed heeft op de testresultaten. De testresultaten moeten beantwoorden aan de voorschriften van punt 7.2.3.2.1.4 van dit reglement.

2.2.   Voor systemen van de categorieën „universeel”, „beperkt” en „semi-universeel” bedraagt de minimumfrequentie waarmee de dynamische test overeenkomstig punt 1.6 moet worden uitgevoerd, één op de 5 000 geproduceerde kinderbeveiligingssystemen. In elke vier productieweken moet evenwel minstens één test worden verricht.

Bij iedere test moet aan de voorschriften van de punten 7.1.4.1.4 en 7.2.1.8.1.2 van dit reglement worden voldaan. Voorts moet bij elke tweede test bovendien worden voldaan aan de overige voorschriften van de punten 7.1.4 en 7.2.1.8.1.

Wanneer 1 000 kinderbeveiligingssystemen of minder per jaar worden geproduceerd, is evenwel een minimumfrequentie van één test per jaar toegestaan.

In dat geval moet aan de voorschriften van de punten 7.1.4 en 7.2.1.8.1 worden voldaan.

Voor „ingebouwde” voertuigspecifieke systemen gelden de volgende testfrequenties:

| Kinderbeveiligingssystemen, met uitzondering van verhogingskussens: | Eenmaal per 8 weken |
| --- | --- |
| Verhogingskussens: | Eenmaal per 12 weken |

Kinderbeveiligingssystemen, met uitzondering van verhogingskussens:

Eenmaal per 8 weken

Verhogingskussens:

Eenmaal per 12 weken

Bij iedere test moet aan alle voorschriften van de punten 7.1.4 en 7.2.1.8.1. worden voldaan. Indien de resultaten van alle in één jaar uitgevoerde tests bevredigend zijn, mag de fabrikant in overleg met de bevoegde instantie de testfrequentie op de volgende wijze verlagen:

| Kinderbeveiligingssystemen, met uitzondering van verhogingskussens: | Eenmaal per 16 weken |
| --- | --- |
| Verhogingskussens: | Eenmaal per 24 weken |

Kinderbeveiligingssystemen, met uitzondering van verhogingskussens:

Eenmaal per 16 weken

Verhogingskussens:

Eenmaal per 24 weken

Wanneer 1 000 kinderbeveiligingssystemen of minder per jaar worden geproduceerd, is evenwel een minimumfrequentie van één test per jaar toegestaan.

2.3.1.   Voor voertuigspecifieke systemen in de zin van punt 2.1.2.4.1 mag de fabrikant van het kinderbeveiligingssysteem kiezen of de controle van de overeenstemming van de productie overeenkomstig punt 2.2 op een teststoel worden uitgevoerd, of overeenkomstig punt 2.3 in een voertuigcarrosserie.

Wanneer een monster een bepaalde test niet heeft doorstaan, moet deze test onder dezelfde voorwaarden worden herhaald met minstens drie andere monsters. Wanneer, in het geval van dynamische tests, één van deze drie monsters de test niet doorstaat, moet de houder van de goedkeuring of zijn gevolmachtigde vertegenwoordiger:

2.4.1.   de bevoegde instantie die de goedkeuring heeft verleend meedelen welke maatregelen zijn genomen om de overeenstemming van de productie te herstellen;

2.4.2.   opnieuw volgens de hoge testfrequentie werken als de lage testfrequentie als bedoeld in punt 2.3 werd gebruikt.

2.5.   De fabrikant moet de bevoegde instantie elk kwartaal op de hoogte stellen van het aantal vervaardigde producten voor elk goedkeuringsnummer, en aangeven hoe de producten die met een bepaald goedkeuringsnummer overeenstemmen, kunnen worden geïdentificeerd.

---

BIJLAGE 17

TEST VAN HET ENERGIEABSORBERENDE MATERIAAL

1.   HOOFDVORM

1.1.   De hoofdvorm bestaat uit een massieve houten halve bol waarop overeenkomstig figuur A hieronder een kleiner bolvormig segment is bevestigd. Hij moet zo worden geconstrueerd dat hij ongehinderd kan vallen in de aangegeven richting en dat een versnellingsmeter kan worden gemonteerd om de versnelling in de valrichting te meten.

1.2.   De hoofdvorm moet, inclusief versnellingsmeter, een totale massa van 2,75 ± 0,05 kg hebben.

Image

2.   INSTRUMENTEN

De versnelling moet tijdens de test worden geregistreerd met behulp van apparatuur die beantwoordt aan de eisen van kanaalfrequentieklasse 1 000, zoals gespecificeerd in de meest recente versie van ISO 6487.

3.   PROCEDURE

3.1.   Neem drie monsters van elk materiaal van een of meer kinderbeveiligingssystemen.

3.2.   Het monster moet aan de buitenzijde volledig worden vastgezet in de impactzone en onmiddellijk onder de plaats van impact op een glad en stijf basisvlak rusten, bijvoorbeeld een sokkel van massief beton, zodat alleen de energieabsorberende capaciteiten van de materiaalconstructie worden gemeten.

3.3.   Breng de hoofdvorm op een hoogte van 100 -0/+5 mm, gemeten tussen het hoogste punt van het monster en het laagste punt van de hoofdvorm, en laat hem vallen. Noteer de versnelling van de hoofdvorm op het moment van de botsing. Herhaal deze procedure met de overige monsters.

---

BIJLAGE 18

METHODE VOOR HET DEFINIËREN VAN DE BOTSZONE VOOR HET HOOFD BIJ SYSTEMEN MET RUGLEUNING EN HET MINIMUMFORMAAT VAN DE ZIJKANTEN BIJ NAAR ACHTEREN GERICHTE SYSTEMEN

1.   Plaats het kinderbeveiligingssysteem op de in bijlage 6 beschreven teststoel. Verstelbare systemen worden in de meest verticale stand gebracht. Plaats de kleinste testpop in het kinderbeveiligingssysteem overeenkomstig de aanwijzingen van de fabrikant. Markeer op de rugleuning het punt „A” dat zich op dezelfde hoogte bevindt als de schouder van de kleinste testpop op een afstand van 2 cm vanaf de buitenzijde van de arm naar binnen toe. Alle naar binnen gerichte oppervlakken boven het horizontale vlak door punt „A” moeten voorzien zijn van speciaal energieabsorberend materiaal dat overeenkomstig bijlage 17 is getest. Het binnenoppervlak van de rugleuning en de zijkanten, met inbegrip van de binnenranden (de kromming) van de zijkanten, moet met dit materiaal zijn bekleed. Het energieabsorberende materiaal mag een integrerend deel van het kinderzitje vormen. In het geval van systemen voor reiswiegen moet het in bijlage 17 beschreven materiaal worden gebruikt voor alle zones die zich vóór de achterste schouder van de kleine dummy bevinden als deze dummy in de reiswieg ligt en de reiswieg op de testbank is geïnstalleerd.

2.   Bij naar achteren gerichte kinderbeveiligingssystemen moet de diepte van de zijkanten minstens 90 mm bedragen, gemeten vanaf het middenlangsvlak van het oppervlak van de rugleuning. Deze zijkanten moeten beginnen bij het horizontale vlak door punt „A” en doorlopen tot het bovenste punt van de rugleuning. Vanaf een punt 90 mm onder het bovenste punt van de rugleuning mag de diepte van de zijkanten geleidelijk minder worden.

3.   Het in punt 2 vermelde voorschrift in verband met het minimumformaat van de zijkanten is niet van toepassing op kinderbeveiligingssystemen van de massagroepen II en III in de categorie voertuigspecifiek die overeenkomstig punt 6.1.2 van dit reglement in de bagageruimte moeten worden gebruikt.

---

BIJLAGE 19

BESCHRIJVING VAN DE BEHANDELING VAN DIRECT OP HET KINDERBEVEILIGINGSSYSTEEM GEMONTEERDE VERSTELINRICHTINGEN

Image

1.   METHODE

1.1.   Trek de riem van de geïntegreerde harnasgordel, met als uitgangspunt de in punt 8.2.7 beschreven referentiepositie, minstens 50 mm uit door aan het vrije uiteinde van de gordel te trekken.

1.2.   Bevestig het verstelbare deel van de geïntegreerde harnasgordel aan trekinrichting A.

1.3.   Activeer de verstelinrichting en trek minstens 150 mm riem naar de zijde van het geïntegreerde harnas. Dit vertegenwoordigt een halve cyclus en brengt trekinrichting A in de positie van de maximaal afgewikkelde riem.

1.4.   Bevestig het vrije uiteinde van de gordel aan trekinrichting B.

De cyclus is als volgt:

2.1.   Trek de gordel met behulp van inrichting B minstens 150 mm uit zonder dat inrichting A kracht uitoefent op de geïntegreerde harnasgordel.

2.2.   Activeer de verstelinrichtingen en trek aan inrichting A zonder dat inrichting B kracht uitoefent op het vrije uiteinde van de gordel.

2.3.   Desactiveer de verstelinrichting aan het einde van de slag.

2.4.   Herhaal de cyclus zoals gespecificeerd in punt 7.2.2.7.

---

BIJLAGE 20

TYPISCHE INRICHTING OM DE STERKTE VAN DE SLUITING TE TESTEN

Image

---

BIJLAGE 21

INSTALLATIE VOOR DE DYNAMISCHE CRASHTEST

Image

1.   METHODE

1.1.   Alleen heupgordel

Bevestig krachtmeter 1 op de hierboven aangegeven plaats aan de buitenzijde. Installeer het kinderbeveiligingssysteem en span de referentiegordel aan de buitenzijde aan zodat aan de buitenzijde een kracht van 75 ± 5 N wordt bereikt.

1.2.   Heup- en diagonaalgordel

1.2.1.   Bevestig krachtmeter 1 op de hierboven aangegeven plaats aan de buitenzijde. Installeer het kinderbeveiligingssysteem op de juiste plaats. Indien een blokkeerinrichting op het kinderbeveiligingssysteem aanwezig is en op de diagonaalgordel inwerkt, moet krachtmeter 2 zoals hierboven aangegeven op een geschikte plaats achter het kinderbeveiligingssysteem tussen de blokkeerinrichting en de sluiting worden aangebracht. Indien het kinderbeveiligingssysteem niet van een blokkeerinrichting is voorzien of indien de blokkeerinrichting bij de sluiting is gemonteerd, moet de krachtmeter op een geschikte plaats tussen de deurstijlgeleider en het kinderbeveiligingssysteem worden aangebracht.

1.2.2.   Stel de heupsectie van de referentiegordel zo af dat krachtmeter 1 een kracht van 50N ± 5N aangeeft. Breng een krijtstreep aan op de gordel waar deze de gesimuleerde sluiting passeert. Terwijl de gordel in deze positie wordt gehouden, moet de diagonaalgordel zo worden afgesteld dat krachtmeter 2 een kracht van 50N ± 5N aangeeft, hetzij door deze te blokkeren met de blokkeerinrichting van het kinderbeveiligingssysteem, hetzij door eraan te trekken dicht bij het standaardoprolmechanisme.

1.2.3.   Wikkel de riem volledig af van de spoel van het oprolmechanisme en laat de spanning in de gordel tussen het oprolmechanisme en de deurstijlgeleider dalen totdat deze gelijk is aan de spanning van het oprolmechanisme. De spoel moet vóór de dynamische test worden vergrendeld. Voer de dynamische crashtest uit.

1.2.4.   Ga vóór met de opstelling te beginnen na of het kinderbeveiligingssysteem aan punt 6.2.1.3 voldoet. Als de installatiespanning door een verandering van de hoek is gewijzigd, voer de test dan uit met de meest loshangende positie, stel het systeem op in de strakste positie, en verplaats het kinderbeveiligingssysteem in de slechtst denkbare positie zonder de veiligheidsgordel voor volwassenen opnieuw aan te spannen. Voer vervolgens de dynamische test uit.

OPMERKING

| 1. | De testpop moet in het kinderbeveiligingssysteem worden gezet voordat dit geïnstalleerd wordt. |
| --- | --- |

1.

De testpop moet in het kinderbeveiligingssysteem worden gezet voordat dit geïnstalleerd wordt.

| 2. | Omdat het testkussen van schuimrubber na de installatie van het kinderbeveiligingssysteem wordt samengedrukt, mag de dynamische test voorzover mogelijk niet meer dan 10 minuten na de installatie plaatsvinden. Om het kussen de gelegenheid te geven in de oorspronkelijke toestand terug te keren, moet de tijd tussen twee tests met hetzelfde kussen minstens 20 minuten bedragen. |
| --- | --- |

2.

Omdat het testkussen van schuimrubber na de installatie van het kinderbeveiligingssysteem wordt samengedrukt, mag de dynamische test voorzover mogelijk niet meer dan 10 minuten na de installatie plaatsvinden. Om het kussen de gelegenheid te geven in de oorspronkelijke toestand terug te keren, moet de tijd tussen twee tests met hetzelfde kussen minstens 20 minuten bedragen.

| 3. | De elektrische verbinding van direct op de riemen aangebrachte krachtmeters mag worden onderbroken, maar de krachtmeters moeten tijdens de dynamische test op hun plaats blijven. Elke meter mag hoogstens 250 g wegen. Als alternatief mag, in plaats van de krachtmeter op de heupgordel, een krachtmeter worden gebruikt die aan het bevestigingspunt van de gordel wordt vastgemaakt. |
| --- | --- |

3.

De elektrische verbinding van direct op de riemen aangebrachte krachtmeters mag worden onderbroken, maar de krachtmeters moeten tijdens de dynamische test op hun plaats blijven. Elke meter mag hoogstens 250 g wegen. Als alternatief mag, in plaats van de krachtmeter op de heupgordel, een krachtmeter worden gebruikt die aan het bevestigingspunt van de gordel wordt vastgemaakt.

| 4. | In het geval van beveiligingssystemen met een inrichting om de spankracht van de veiligheidsgordel voor volwassenen te verhogen, is de testmethode als volgt: installeer het kinderbeveiligingssysteem zoals voorgeschreven in deze bijlage en activeer de spaninrichting zoals beschreven in de aanwijzingen van de fabrikant. Als de inrichting niet kan worden geactiveerd wegens overmatige spanning, wordt deze inrichting geacht onaanvaardbaar te zijn. |
| --- | --- |

4.

In het geval van beveiligingssystemen met een inrichting om de spankracht van de veiligheidsgordel voor volwassenen te verhogen, is de testmethode als volgt: installeer het kinderbeveiligingssysteem zoals voorgeschreven in deze bijlage en activeer de spaninrichting zoals beschreven in de aanwijzingen van de fabrikant. Als de inrichting niet kan worden geactiveerd wegens overmatige spanning, wordt deze inrichting geacht onaanvaardbaar te zijn.

---

BIJLAGE 22

TEST MET HET TESTBLOK IN DE VORM VAN DE ONDERZIJDE VAN DE ROMP

Image

Image

---

| 16.12.2005 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | L 330/158 |
| --- | --- | --- | --- |

16.12.2005

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

L 330/158

---

Reglement nr. 105 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van voor het vervoer van gevaarlijke stoffen bestemde voertuigen wat de bijzondere constructiekenmerken ervan betreft (1)

1.   TOEPASSINGSGEBIED

Dit reglement is van toepassing op de constructie van basisvoertuigen van voor het vervoer van gevaarlijke stoffen bestemde motorvoertuigen van categorie N, alsmede aanhangwagens daarvan van de categorieën O2, O3 of O4
   (2) zoals bedoeld in punt 9.1.2 van bijlage B bij de Europese Overeenkomst betreffende het internationale vervoer van gevaarlijke goederen over de weg (ADR).

2.   DEFINITIES

In dit reglement wordt verstaan onder:

2.1.   „basisvoertuig” (hierna:„voertuig”): een chassiscabine, een trekker voor oplegger, een chassis van een aanhanger of een zelfdragende aanhanger, bestemd voor het vervoer van gevaarlijke stoffen;

2.2.   „voertuigtype”: voertuigen die onderling geen essentiële verschillen vertonen wat de in dit aanhangsel gespecificeerde constructiekenmerken betreft.

3.   GOEDKEURINGSAANVRAAG

3.1.   De aanvraag om goedkeuring van een voertuigtype wat zijn constructiekenmerken betreft, wordt door de constructeur van het voertuig of door zijn daartoe gemachtigde vertegenwoordiger ingediend.

De aanvraag gaat vergezeld van de hierna genoemde stukken in drievoud en van de volgende nadere gegevens:

3.2.1.   een gedetailleerde beschrijving van het voertuigtype wat zijn structuur, motor (compressieontsteking, elektrische ontsteking), afmetingen, vorm en materialen betreft;

3.2.2.   aanduiding van het voertuig overeenkomstig punt 9.1.1.2 van de ADR (EX/II, EX/III, AT, FL, OX);

3.2.3.   tekening van het voertuig;

3.2.4.   de technische maximummassa (kg) van het complete voertuig.

3.3.   Een voertuig dat representatief is voor het goed te keuren type, wordt ter beschikking gesteld van de technische dienst die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de goedkeuringstests.

4.   GOEDKEURING

4.1.   Als het voertuig dat krachtens dit reglement voor goedkeuring wordt aangeboden, voldoet aan de voorschriften van hoofdstuk 5, wordt voor dat voertuigtype goedkeuring verleend.

4.2.   Aan elk goedgekeurd type wordt een goedkeuringsnummer toegekend. De eerste twee cijfers (momenteel 02 voor wijzigingenreeks 02) geven de wijzigingenreeks aan met de recentste belangrijke technische wijzigingen die in het reglement zijn aangebracht op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde goedkeuringsnummer niet aan een ander voertuigtype in de zin van punt 2.2 toekennen.

4.3.   Van de goedkeuring of de uitbreiding van de goedkeuring van een voertuigtype krachtens dit reglement wordt aan de overeenkomstsluitende partijen mededeling gedaan door middel van een formulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

Op elk voertuig dat overeenstemt met een voertuigtype waarvoor krachtens dit reglement goedkeuring is verleend, wordt op een opvallende en makkelijk bereikbare plaats die op het goedkeuringsformulier is gespecificeerd, een internationaal goedkeuringsmerk aangebracht. Dit merk bestaat uit:

4.4.1.   een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend (3);

4.4.2.   het nummer van dit reglement, gevolgd door de letter „R”, een liggend streepje en het goedkeuringsnummer, rechts van de in punt 4.4.1 voorgeschreven cirkel, en

4.4.3.   een bijkomend symbool, gescheiden van het goedkeuringsnummer, namelijk het symbool dat overeenkomstig punt 9.1.1.2 van de ADR het voertuigtype aanduidt.

4.5.   Indien het voertuig overeenstemt met een voertuigtype dat op basis van een of meer aan de overeenkomst gehechte reglementen is goedgekeurd in het land dat de goedkeuring krachtens dit reglement heeft verleend, hoeft het in punt 4.4.1 voorgeschreven symbool niet te worden herhaald; in dat geval worden het reglement en de goedkeuringsnummers alsmede de bijkomende symbolen van alle reglementen op grond waarvan de goedkeuring is toegekend in het land dat de goedkeuring op grond van dit reglement heeft toegekend, geplaatst in verticale kolommen rechts van het in punt 4.4.1 voorgeschreven symbool.

4.6.   Het goedkeuringsmerk moet goed leesbaar en onuitwisbaar zijn.

4.7.   Het goedkeuringmerk wordt dicht bij of op het door de constructeur bevestigde gegevensplaatje van het voertuig aangebracht.

4.8.   Bijlage 2 bij dit reglement geeft een voorbeeld van het goedkeuringsmerk.

5.   TECHNISCHE VOORSCHRIFTEN

De voertuigen moeten, naar gelang van hun bestemming, voldoen aan de onderstaande voorschriften volgens de aanwijzingen in de hierna volgende tabellen (4).

5.1.1.   ELEKTRISCHE UITRUSTING

5.1.1.1.   Algemene voorschriften

De gehele elektrische installatie moet, overeenkomstig de tabel van punt 5.1, voldoen aan de onderstaande voorschriften.

5.1.1.2.   Bedrading

5.1.1.2.1.   De elektrische leidingen moeten ruim bemeten zijn om verhitting te voorkomen. Zij moeten afdoende geïsoleerd zijn. Alle stroomkringen moeten door middel van zekeringen of automatische stroomonderbrekers beschermd worden, behalve de volgende:

| — | van de accu naar het koudstartsysteem en het systeem voor het afzetten van de motor |
| --- | --- |

—

van de accu naar het koudstartsysteem en het systeem voor het afzetten van de motor

| — | van de accu naar de alternator |
| --- | --- |

—

van de accu naar de alternator

| — | van de alternator naar het zekeringenkastje |
| --- | --- |

—

van de alternator naar het zekeringenkastje

| — | van de accu naar de startmotor |
| --- | --- |

—

van de accu naar de startmotor

| — | van de accu naar de vermogensregeleenheid van het duurremsysteem, indien dit systeem elektrisch of elektromagnetisch functioneert |
| --- | --- |

—

van de accu naar de vermogensregeleenheid van het duurremsysteem, indien dit systeem elektrisch of elektromagnetisch functioneert

| — | van de accu naar het elektrisch ashefmechanisme. |
| --- | --- |

—

van de accu naar het elektrisch ashefmechanisme.

Bovenstaande niet-beschermde stroomkringen moeten zo kort mogelijk zijn.

| | Aanduiding van het voertuig(overeenkomstig punt 9.1 van de ADR) |
| --- | --- |
| Technische voorschriften | EX/II | EX/III | AT | FL | OX |
| | Elektrische uitrusting |
| 5.1.1.2. | Bekabeling | | X | X | X | X |
| 5.1.1.3. | Hoofdschakelaar accu | | X | | X | |
| 5.1.1.3.1 | | | X | | X | |
| 5.1.1.3.2 | | | X | | X | |
| 5.1.1.3.3 | | | | | X | |
| 5.1.1.3.4 | | | X | | X | |
| 5.1.1.4. | Accu’s | X | X | | X | |
| 5.1.1.5. | Stroomkringen met permanente voeding | | X | | X | |
| 5.1.1.5.1 | | | | | X | |
| 5.1.1.5.2 | | | X | | | |
| 5.1.1.6 | Elektrische installatie achter de cabine | | X | | X | |
| 5.1.2. | Voorkoming van brandgevaar |
| 5.1.2.2. | Voertuigcabine |
| 5.1.2.2.1. | | X | X | | | |
| 5.1.2.2.2. | | | | | | X |
| 5.1.2.3. | Brandstofreservoirs | X | X | | X | X |
| 5.1.2.4. | Motor | X | X | | X | X |
| 5.1.2.5. | Uitlaatsysteem | X | X | | X | |
| 5.1.2.6. | Duurrem | | X | X | X | X |
| 5.1.2.7. | Verwarmingstoestellen op brandstof |
| 5.1.2.7.1 2 en 5 | | X | X | X | X | X |
| 5.1.2.7.3 en 4 | | | | | X | |
| 5.1.2.7.6 | | X | X | | | |
| 5.1.3. | Remsysteem |
| 5.1.3.1. | Remsysteem | | X | X | X | X |
| 5.1.3.2. | Remsysteem | X | | | | |
| 5.1.4. | Snelheidsbegrenzer | X | X | X | X | X |
| 5.1.5. | Koppelinrichting voor aanhangwagen | X | X | | | |

Aanduiding van het voertuig(overeenkomstig punt 9.1 van de ADR)

Technische voorschriften

EX/II

EX/III

AT

FL

OX

Elektrische uitrusting

5.1.1.2.

Bekabeling

X

X

X

X

5.1.1.3.

Hoofdschakelaar accu

X

X

5.1.1.3.1

X

X

5.1.1.3.2

X

X

5.1.1.3.3

X

5.1.1.3.4

X

X

5.1.1.4.

Accu’s

X

X

X

5.1.1.5.

Stroomkringen met permanente voeding

X

X

5.1.1.5.1

X

5.1.1.5.2

X

5.1.1.6

Elektrische installatie achter de cabine

X

X

5.1.2.

Voorkoming van brandgevaar

5.1.2.2.

Voertuigcabine

5.1.2.2.1.

X

X

5.1.2.2.2.

X

5.1.2.3.

Brandstofreservoirs

X

X

X

X

5.1.2.4.

Motor

X

X

X

X

5.1.2.5.

Uitlaatsysteem

X

X

X

5.1.2.6.

Duurrem

X

X

X

X

5.1.2.7.

Verwarmingstoestellen op brandstof

5.1.2.7.1 2 en 5

X

X

X

X

X

5.1.2.7.3 en 4

X

5.1.2.7.6

X

X

5.1.3.

Remsysteem

5.1.3.1.

Remsysteem

X

X

X

X

5.1.3.2.

Remsysteem

X

5.1.4.

Snelheidsbegrenzer

X

X

X

X

X

5.1.5.

Koppelinrichting voor aanhangwagen

X

X

5.1.1.2.2.   De elektrische bedrading moet stevig bevestigd zijn en zodanig zijn aangebracht dat deze degelijk is beschermd tegen mechanische en thermische invloeden.

5.1.1.3.   Accuschakelaar

5.1.1.3.1.   Een schakelaar voor onderbreking van de stroomkringen moet zo dicht mogelijk bij de accu worden geplaatst.

5.1.1.3.2.   In de bestuurderscabine moet een bedieningsorgaan voor het aan- en uitschakelen van de onderbreker worden aangebracht. Dit moet voor de bestuurder gemakkelijk bereikbaar zijn en duidelijk worden aangegeven. Het moet voorzien zijn van hetzij een beschermingsdeksel, hetzij een schakelaar die een complexe beweging vereist of een andere voorziening die een ongewilde inschakeling verhindert. Er mogen aanvullende bedieningsorganen worden aangebracht, mits zij van een onderscheidend merkteken worden voorzien en tegen ontijdige bediening worden beschermd.

5.1.1.3.3.   „De schakelaar moet kunnen worden voorzien van een behuizing met beschermingsgraad IP65 overeenkomstig IEC-norm 529.”

5.1.1.3.4.   De beschermingsgraad van de aansluitingen van de kabels op de hoofdschakelaar moet overeenkomstig IP54 zijn. Dit is echter niet van toepassing indien deze aansluitingen zich bevinden in een behuizing zoals de accubak. In dit geval is het voldoende om de aansluitingen bijvoorbeeld met een rubberen kap tegen kortsluiting te beschermen.

5.1.1.4.   Accu’s

De accuklemmen moeten elektrisch zijn geïsoleerd of zijn afgedekt door het isolerende accubakdeksel. Indien de accu’s zich niet onder de motorkap bevinden, moeten zij in een geventileerde bak zijn geplaatst.

5.1.1.5.   Stroomkringen met permanente voeding

5.1.1.5.1.   Delen van de elektrische installatie, met inbegrip van de leidingen, die onder spanning moeten blijven indien de hoofdschakelaar voor de accu is geopend, moeten geschikt zijn voor toepassing in een gevaarlijke omgeving. Dergelijke uitrusting moet voldoen aan de algemene voorschriften van IEC 60079 (5), delen 0 en 14 en de toepasselijke aanvullende voorschriften van de IEC-norm, delen 1, 2, 5, 6, 7, 11, 15 of 18 (6).

Voor de toepassing van IEC 60079, deel 14 (6), moet de volgende classificatie worden gebruikt:

Elektrische uitrusting met permanente voeding, met inbegrip van de leidingen die niet onder de punten 5.1.1.3 en 5.1.1.4 vallen, moeten voldoen aan de voorschriften voor Zone 1 voor elektrische uitrusting in het algemeen, of aan de voorschriften voor Zone 2 voor elektrische uitrusting die zich in de bestuurderscabine bevindt. Voldaan moet worden aan de voorschriften met betrekking tot explosiegroep IIC, temperatuurklasse T6.

Voor de elektrische uitrusting met permanente voeding in een omgeving waar de door het niet-elektrische materiaal in dezelfde omgeving veroorzaakte temperatuur de grenzen van T6 overschrijden, moet de temperatuurklasse van de elektrische uitrusting met permanente voeding echter ten minste T4 zijn.

5.1.1.5.2.   Aansluitingen buiten de hoofdschakelaar voor de accu om voor elektrische uitrusting die gevoed moet blijven wanneer de hoofdschakelaar van de accu open is, moeten tegen oververhitting worden beveiligd met geschikte middelen, zoals een smeltveiligheid, een stroomonderbreker of een veiligheidsbarrière (stroombegrenzer).

5.1.1.6.   Voorschriften met betrekking tot het deel van de elektrische installatie dat zich achterin de bestuurderscabine bevindt

De gehele installatie moet zodanig worden ontworpen, uitgevoerd en beschermd dat deze geen aanleiding kan geven tot ontsteking of kortsluiting onder normale gebruiksomstandigheden van de voertuigen en dat dit gevaar kan worden beperkt bij een botsing of vervorming. Zo geldt met name het volgende:

5.1.1.6.1.   Bedrading

De bedrading achterin de bestuurderscabine moet bij normaal gebruik van het voertuig zijn beschermd tegen schokken, schuren en wrijving. Voorbeelden van geschikte bescherming zijn hierna in de afbeeldingen 1, 2, 3 en 4 weergegeven. Sensorkabels van antiblokkeerremsystemen behoeven echter geen aanvullende bescherming.

5.1.1.6.2.   Verlichting

Het gebruik van gloeilampen met schroeffitting is niet toegestaan.

5.1.1.6.3.   Elektrisch hefmechanisme

Het elektrische hefmechanisme van een as moet zich buiten de langsliggers van het chassis in een hermetische behuizing bevinden.

5.1.2.   VOORKOMING VAN BRANDGEVAAR

5.1.2.1.   Algemene voorschriften

De onderstaande technische voorschriften zijn overeenkomstig de tabel van punt 5.1 van toepassing.

FIGUUR 1

Image

Image

Image

Image

5.1.2.2.   Cabine

5.1.2.2.1.   Voor de constructie van de cabine mogen enkel moeilijk ontvlambare materialen worden gebruikt. Aan dit voorschrift wordt geacht te zijn voldaan wanneer, overeenkomstig de in de ISO-norm 3795: 1989 gedefinieerde procedure, de verbrandingssnelheid van stalen van de volgende onderdelen van de cabine niet hoger is dan 100 mm/min: kussens en rugleuningen van zitplaatsen, veiligheidsgordels, dakbekledingen, schuifdaken, armsteunen, bekledingspanelen van de deuren en van de voorkant, achterkant en zijkanten, schotten, hoofdsteunen, vloerbedekkingen, zonnekleppen, gordijnen, zonneschermen, omhulsels van reservewielen, kappen van motorcompartimenten, bedovertrekken en alle andere materialen die in de cabine gebruikt worden, met inbegrip van opvulmaterialen en elementen die zich bij een ongeval ontvouwen om energie te absorberen bij contact met de inzittende.

5.1.2.2.2.   Tenzij de cabine uit moeilijk brandbare materialen is vervaardigd, moet achterin de bestuurderscabine een schild uit metaal of uit een ander geschikt materiaal zijn aangebracht dat even breed is als de tank. Alle vensters achterin de cabine of achter het schild moeten hermetisch gesloten zijn; zij moeten uit vuurbestendig veiligheidsglas bestaan en in vuurvaste omlijstingen zitten. Tussen de tank en de cabine of het schild moet een ruimte van ten minste 15 cm worden vrijgelaten.

5.1.2.3.   Brandstofreservoirs

De reservoirs met brandstof voor de motor van het voertuig moeten aan de volgende voorschriften voldoen:

5.1.2.3.1.   bij een lek moet de brandstof op de grond vloeien zonder met de warme gedeelten van het voertuig of met de lading in contact te komen;

5.1.2.3.2.   reservoirs met benzine moeten voorzien zijn van een doelmatige inrichting tegen vlaminslag die past op de vulopening, of van een inrichting die de vulopening hermetisch gesloten kan houden.

5.1.2.4.   Motor

De motor die de voertuigen aandrijft, moet zodanig zijn uitgerust en geplaatst dat elk gevaar voor de lading ten gevolge van verhitting of ontvlamming wordt vermeden. Bij voertuigen van het type EX/II en EX/III moet de motor een motor met compressieontsteking zijn.

5.1.2.5.   Uitlaatsysteem

Het uitlaatsysteem en de uitlaatpijpen moeten zodanig zijn gericht of beschermd dat elk gevaar voor de lading ten gevolge van verhitting of ontvlamming wordt vermeden. De gedeelten van de uitlaat die direct onder het brandstofreservoir (diesel) gelegen zijn, moeten zich op ten minste 100 mm afstand bevinden of door een hitteschild beschermd zijn.

5.1.2.6.   Duurrem van het voertuig

Voertuigen met een duurremsysteem dat veel warmte afgeeft en dat achter de achterwand van de bestuurderscabine is geplaatst, moeten tussen deze inrichting en de tank of de lading voorzien zijn van een stevig bevestigde warmte-isolatie, die zodanig geplaatst is dat elke opwarming, zelfs plaatselijk, van de tankwand of de lading wordt voorkomen. Bovendien moet deze isolatievoorziening de inrichting beschermen tegen lekkage of uitstroming van het vervoerde product, zelfs bij ongevallen. Een bescherming die bijvoorbeeld een dubbelwandige omhulling omvat, wordt als voldoende beschouwd.

5.1.2.7.   Verwarming op brandstof

5.1.2.7.1.   (Gereserveerd)

5.1.2.7.2.   Verwarmingstoestellen op brandstof en de uitlaatgasafvoer ervan moeten zodanig zijn ontworpen, geplaatst en beschermd of bedekt dat elk onaanvaardbaar gevaar voor verhitting of ontvlamming van de lading wordt voorkomen. Aan dit voorschrift wordt geacht te zijn voldaan indien het reservoir en het afvoersysteem van het toestel voldoen aan soortgelijke voorschriften als die welke op grond van respectievelijk de punten 5.1.2.3 en 5.1.2.5 gelden voor brandstofreservoirs en uitlaatsystemen van voertuigen.

5.1.2.7.3.   Verwarmingstoestellen op brandstof moeten op ten minste de volgende wijzen buiten bedrijf kunnen worden gesteld:

| a) | Opzettelijke handmatige uitschakeling vanuit de bestuurderscabine; |
| --- | --- |

a)

Opzettelijke handmatige uitschakeling vanuit de bestuurderscabine;

| b) | Ongewilde uitschakeling van de voertuigmotor; in dat geval is het toegelaten dat de verwarming door de bestuurder opnieuw handmatig kan worden ingeschakeld; |
| --- | --- |

b)

Ongewilde uitschakeling van de voertuigmotor; in dat geval is het toegelaten dat de verwarming door de bestuurder opnieuw handmatig kan worden ingeschakeld;

| c) | Inschakeling van een toevoerpomp op het motorvoertuig voor de vervoerde gevaarlijke stoffen. |
| --- | --- |

c)

Inschakeling van een toevoerpomp op het motorvoertuig voor de vervoerde gevaarlijke stoffen.

5.1.2.7.4.   Nadraaien is toegestaan nadat de bijverwarmingstoestellen zijn uitgeschakeld. Voor de in punt 9.2.4.7.3, onder b) en c) genoemde methoden moet de aanvoer van de verbrandingslucht na een nadraaiperiode van ten hoogste veertig seconden op geschikte wijze worden onderbroken.

Alleen die apparaten mogen worden toegepast waarvan is aangetoond dat de warmtewisselaar gedurende de normale levensduur bestand is tegen een beperkte nadraaiperiode van veertig seconden.

5.1.2.7.5.   Het verwarmingssysteem moet handmatig worden ingeschakeld. Programmeerelementen zijn niet toegestaan.

5.1.2.7.6.   Verwarmingstoestellen op gasvormige brandstoffen zijn niet toegestaan.

5.1.3.   REMSYSTEEM

Voertuigen die aan de voorschriften van punt 10 221 van de ADR zijn onderworpen, moeten voldoen aan alle toepasselijke voorschriften van Reglement nr. 13, met inbegrip van bijlage 5, zoals gewijzigd, in overeenstemming met de daarin vastgestelde toepassingsdata.

5.1.3.1.   Voertuigen aangeduid met de codes EX/III, AT, FL en OX moeten voldoen aan alle relevante voorschriften van Reglement nr. 13, met inbegrip van die van bijlage 5.

5.1.3.2.   Voertuigen aangeduid met de codes EX/II moeten voldoen aan alle relevante voorschriften van Reglement nr. 13. De voorschriften van bijlage 5 zijn echter niet van toepassing.

5.1.4.   SNELHEIDSBEGRENZER

Motorvoertuigen (dragende voertuigen en trekkers voor opleggers) met een maximummassa van meer dan 12 ton moeten zijn uitgerust met een snelheidsbegrenzer die beantwoordt aan de technische voorschriften van Reglement nr. 89. De begrenzer wordt aldus afgesteld dat de snelheid, rekening houdend met de technische tolerantie van de begrenzer, niet meer dan 90 km/u kan bedragen.

5.1.5.   KOPPELINRICHTINGEN VOOR AANHANGWAGENS

Koppelinrichtingen voor aanhangwagens moeten voldoen aan de technische voorschriften van Reglement nr. 55, zoals gewijzigd, in overeenstemming met de daarin vastgestelde toepassingsdata.

6.   WIJZIGING VAN HET VOERTUIGTYPE EN UITBREIDING VAN DE GOEDKEURING

Elke wijziging van het voertuigtype moet worden meegedeeld aan de administratieve instantie die het voertuigtype heeft goedgekeurd. Deze instantie kan dan:

6.1.1.   oordelen dat de wijzigingen geen noemenswaardig nadelig effect zullen hebben en dat het voertuig in elk geval nog steeds aan de voorschriften voldoet, of

6.1.2.   de voor de uitvoering van de tests verantwoordelijke technische dienst om een aanvullend testrapport verzoeken.

6.2.   Bevestiging of weigering van de goedkeuring, waarbij de wijziging nader wordt aangegeven, dient volgens de in punt 4.3 aangegeven procedure aan de overeenkomstsluitende partijen te worden medegedeeld.

6.3.   De bevoegde instantie die de goedkeuring uitbreidt, kent een volgnummer toe aan elk mededelingenformulier dat voor een dergelijke uitbreiding wordt opgesteld, en stelt de andere partijen daarvan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

7.   OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

Voor de controle van de overeenstemming van de productie gelden de procedures van aanhangsel 2 van de overeenkomst (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), met inachtneming van de volgende bepalingen:

7.1.   Elk krachtens dit reglement goedgekeurd voertuig moet zodanig zijn gebouwd dat het overeenstemt met het goedgekeurde type; hiertoe moet het voldoen aan de voorschriften van punt 5.

7.2.   De instantie die de typegoedkeuring heeft verleend, kan op elk tijdstip de in elke productie-eenheid toegepaste methoden voor de controle van de overeenstemming verifiëren. Deze verificaties vinden gewoonlijk om de twee jaar plaats.

8.   SANCTIES BIJ NIET-OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

8.1.   De krachtens dit reglement verleende goedkeuring voor een voertuigtype kan worden ingetrokken indien niet aan het voorschrift van punt 7 is voldaan.

8.2.   Indien een partij bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepast een eerder door haar verleende goedkeuring intrekt, stelt zij de andere overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, daarvan onmiddellijk in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

9.   DEFINITIEVE STOPZETTING VAN DE PRODUCTIE

Indien de houder van de goedkeuring de productie van een krachtens dit reglement goedgekeurd voertuigtype definitief stopzet, stelt hij de instantie die de goedkeuring heeft verleend daarvan in kennis. Zodra deze instantie de kennisgeving heeft ontvangen, stelt zij de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, daarvan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

10.   OVERGANGSBEPALINGEN

10.1.   Vanaf de officiële datum van inwerkingtreding van wijzigingenreeks 02 mag een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast, niet weigeren ECE-goedkeuringen te verlenen krachtens dit reglement, zoals gewijzigd bij wijzigingenreeks 02.

10.2.   Tot 31 december 2002 moeten de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, doorgaan met het verlenen van EEG-goedkeuringen en van uitbreidingen van deze goedkeuringen aan voertuigtypen die voldoen aan de voorschriften van dit reglement, zoals gewijzigd bij de voorafgaande wijzigingenreeksen.

10.3.   Vanaf 1 januari 2003 mogen de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, slechts EEG-goedkeuringen en uitbreidingen van deze goedkeuringen verlenen aan voertuigtypen die voldoen aan de voorschriften van dit reglement, zoals gewijzigd bij wijzigingenreeks 02.

10.4.   Een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast, mag geen nationale goedkeuring weigeren aan een voertuigtype dat is goedgekeurd krachtens wijzigingenreeks 02 van dit reglement.

10.5.   Tot 31 december 2002 mag een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast geen nationale goedkeuring weigeren aan een voertuigtype dat is goedgekeurd krachtens de voorafgaande wijzigingenreeksen van dit reglement.

10.6.   Met ingang van 1 januari 2003 mogen de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, de eerste nationale registratie (het in het verkeer brengen) weigeren van voertuigen die niet voldoen aan de voorschriften van wijzigingenreeks 02 van dit reglement.

11.   NAAM EN ADRES VAN DE MET DE GOEDKEURINGSTESTS BELASTE TECHNISCHE DIENSTEN EN VAN DE ADMINISTRATIEVE INSTANTIES

De partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, delen het secretariaat van de Verenigde Naties de naam en het adres mee van de met de goedkeuringstests belaste technische diensten en van de administratieve instanties die goedkeuring verlenen en waaraan de in andere landen afgegeven formulieren betreffende de goedkeuring of de uitbreiding, weigering of intrekking van de goedkeuring moeten worden toegezonden.

---

(1)  Oude titel van de overeenkomst:

Wijzigingenreeks 01 — Datum van inwerkingtreding: 13 januari 2000.

Wijzigingenreeks 02 — Datum van inwerkingtreding: 5 december 2001.

Corrigendum 1 op wijzigingenreeks 02 — Datum van inwerkingtreding: 13 maart 2002.

Corrigendum 2 op wijzigingenreeks 02 — Datum van inwerkingtreding: 13 november 2002.

Corrigendum 3 op wijzigingenreeks 02 — Datum van inwerkingtreding: 12 maart 2003.

(2)  Zoals gedefinieerd in bijlage 7 bij de Geconsolideerde resolutie betreffende de constructie van voertuigen (R.E.3) (document TRANS/WP.29/78/Rev.1/Amend.2).

(3)  1 voor Duitsland, 2 voor Frankrijk, 3 voor Italië, 4 voor Nederland, 5 voor Zweden, 6 voor België, 7 voor Hongarije, 8 voor Tsjechië, 9 voor Spanje, 10 voor Joegoslavië, 11 voor het Verenigd Koninkrijk, 12 voor Oostenrijk, 13 voor Luxemburg, 14 voor Zwitserland, 15 (niet gebruikt), 16 voor Noorwegen, 17 voor Finland, 18 voor Denemarken, 19 voor Roemenië, 20 voor Polen, 21 voor Portugal, 22 voor de Russische Federatie, 23 voor Griekenland, 24 voor Ierland, 25 voor Kroatië, 26 voor Slovenië, 27 voor Slowakije, 28 voor Wit-Rusland, 29 voor Estland, 30 (niet gebruikt), 31 voor Bosnië en Herzegovina, 32 voor Letland, 33 (niet gebruikt), 34 voor Bulgarije, 35 (niet gebruikt), 36 voor Litouwen, 37 voor Turkije, 38 (niet gebruikt), 39 voor Azerbeidjaan, 40 voor de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, 41 (niet gebruikt), 42 voor de Europese Gemeenschap (goedkeuring wordt verleend door de lidstaten door middel van hun respectieve ECE-symbool), 43 voor Japan, 44 (niet gebruikt), 45 voor Australië, 46 voor Oekraïne. De daaropvolgende nummers zullen worden toegekend aan andere landen in de chronologische volgorde waarin zij de Overeenkomst betreffende eenvormige goedkeuringsvoorwaarden en de wederzijdse erkenning van goedkeuring van uitrustingsstukken en onderdelen van motorrijtuigen ratificeren of tot deze overeenkomst toetreden en de aldus toegekende nummers zullen door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de overeenkomstsluitende partijen worden meegedeeld.

(4)  In dit reglement worden verwijzingen naar andere regelgeving van de EEG geacht ook betrekking te hebben op alle andere internationale regelgeving waarvan de technische voorschriften dezelfde zijn als die van de overeenkomstige regelgeving van de EEG. De verwijzingen naar de specifieke onderdelen van de corresponderende EEG-regelgeving worden dienovereenkomstig uitgelegd.

(5)  De voorschiften van IEC 60079, deel 14, hebben geen voorrang op de bepalingen van dit reglement.

(6)  Bij het ontbreken hiervan mogen de algemene voorschriften van EN 50014 en de aanvullende voorschriften van EN 50015, 50016, 50017, 50018, 50019, 50020, 20021 of 50028 worden toegepast.

---

BIJLAGE I

MEDEDELING

(Maximumformaat: A4 (210 × 297 mm))

Image

---

BIJLAGE II

VOORBEELDEN VAN GOEDKEURINGSMERKEN

Image

Bovenstaand goedkeuringsmerk, aangebracht op een voertuig, geeft aan dat het voertuigtype in kwestie, bestemd voor het vervoer van gevaarlijke stoffen, in Nederland (E 4) krachtens Reglement nr. 105 is goedgekeurd onder nummer 022492 en dat de aanduiding EX/II is (overeenkomstig randnummer 220 301 (2) van de ADR). De eerste twee cijfers van het goedkeuringsnummer geven aan dat op de datum waarop de goedkeuring is verleend, in Reglement nr. 105 als wijzingenreeks 02 was opgenomen.

Image

Bovenstaand goedkeuringsmerk, aangebracht op een voertuig, geeft aan dat het voertuigtype in kwestie in Nederland (E 4) krachtens de Reglementen nr. 105 en 13 (1) is goedgekeurd. De eerste twee cijfers van de goedkeuringsnummers geven aan dat op de data waarop de respectieve goedkeuringen zijn verleend, in Reglement nr. 105 wijzingenreeks 02 al was opgenomen, terwijl in Reglement nr. 13 wijzingenreeks 09 al was opgenomen.

---

(1)  Het tweede reglementnummer dient alleen ter illustratie.

---

| 16.12.2005 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | L 330/169 |
| --- | --- | --- | --- |

16.12.2005

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

L 330/169

---

Reglement nr. 112 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van koplichten van motorvoertuigen met asymmetrisch dimlicht en/of groot licht en voorzien van gloeilampen (1)

A.   ADMINISTRATIEVE BEPALINGEN

0.   TOEPASSINGSGEBIED (2)

Dit reglement is van toepassing op koplichten van motorvoertuigen met asymmetrisch dimlicht en/of groot licht, waarin lenzen van glas of kunststof zijn verwerkt en die voorzien zijn van verwisselbare gloeilampen.

1.   DEFINITIES

In dit reglement wordt verstaan onder:

1.1.   „lens”: het buitenste lichtdoorlatende gedeelte van het koplicht (de unit);

1.2.   „coating”: elk product dat in een of meer lagen op de buitenzijde van een lens wordt aangebracht;

„koplichten van verschillende” types: koplichten die verschillen op essentiële punten zoals:

1.3.1.   handelsnaam of merk;

1.3.2.   de eigenschappen van het optische systeem;

1.3.3.   de aan- of afwezigheid van aanvullende onderdelen die de optische effecten door reflectie, breking, absorptie en/of vervorming tijdens het gebruik kunnen wijzigen;

1.3.4.   geschiktheid voor rechts verkeer of links verkeer of voor beide soorten verkeer;

1.3.5.   de aard van de geproduceerde lichtbundel (dimlicht en/of groot licht);

1.3.6.   de materialen waarvan de lenzen en eventuele coatings zijn gemaakt;

1.3.7.   de categorie van de gebruikte gloeilamp;

1.4.   „koplichten van verschillende” klassen „(A of B)”: koplichten die aan specifieke fotometrische voorschriften voldoen;

1.5.   De definities van Reglement nr. 48 en de wijzigingenreeks die ten tijde van de aanvraag van de typegoedkeuring van kracht is, zijn van toepassing op dit reglement.

2.   GOEDKEURINGSAANVRAAG VOOR EEN KOPLICHT

De goedkeuringsaanvraag wordt door de houder van de handelsnaam of het merk of door zijn gemachtigde vertegenwoordiger ingediend. In de aanvraag wordt vermeld:

2.1.1.   of het koplicht zowel dimlicht als groot licht moet leveren, of slechts één van beide;

2.1.2.   wanneer het gaat om een koplicht bestemd voor dimlicht, of het bestemd is voor zowel links als rechts verkeer dan wel voor links of rechts verkeer alleen;

2.1.3.   indien het koplicht is uitgerust met een verstelbare reflector, de montagestand(en) van het koplicht ten opzichte van het wegdek en het middenlangsvlak van het voertuig;

2.1.4.   of het een koplicht van klasse A dan wel van klasse B betreft;

2.1.5.   de categorie van de gebruikte gloeilamp(en), zoals bedoeld in Reglement nr. 37.

Elke goedkeuringsaanvraag gaat vergezeld van:

tekeningen (in drievoud) die voldoende gedetailleerd zijn om het type te kunnen identificeren, en die het koplicht weergeven zowel van voren gezien, met een gedetailleerde weergave van de eventuele ribbels in de lens, als in dwarsdoorsnede; op de tekeningen moet de plaats voor het goedkeuringsmerk worden aangegeven;

2.2.1.1.   indien het koplicht is uitgerust met een verstelbare reflector, een beschrijving van de montagestand(en) van het koplicht ten opzichte van het wegdek en het middenlangsvlak van het voertuig, indien het koplicht uitsluitend bestemd is om in die stand(en) te worden gebruikt;

2.2.2.   een korte technische beschrijving met in het geval van koplichten voor bochtverlichting, de uiterste standen overeenkomstig punt 6.2.9;

2.2.3.   twee monsters van het type koplicht;

voor het testen van de kunststof waarvan de lenzen zijn gemaakt:

dertien lenzen;

2.2.4.1.1.   zes van deze lenzen mogen worden vervangen door zes materiaalmonsters van ten minste 60 × 80 mm met een vlak of bol buitenoppervlak en een overwegend vlak middengedeelte (kromtestraal minimaal 300 mm) van ten minste 15 × 15 mm;

2.2.4.1.2.   deze lenzen of materiaalmonsters moeten zijn vervaardigd volgens de bij de massaproductie toegepaste methode;

2.2.4.2.   een reflector waarop de lenzen overeenkomstig de instructies van de fabrikant kunnen worden gemonteerd.

2.3.   Wanneer de eigenschappen van de materialen waarvan de lenzen en de eventuele coatings zijn vervaardigd reeds eerder zijn getest, wordt het desbetreffende testrapport meegeleverd.

3.   MARKERINGEN (3)

3.1.   Koplichten die ter goedkeuring worden aangeboden, moeten voorzien zijn van de handelsnaam of het merk van de aanvrager.

3.2.   De lens en de behuizing (4) van deze koplichten moeten voldoende ruimte bieden voor het goedkeuringsmerk en de aanvullende symbolen als bedoeld in punt 4; deze ruimten moeten op de in punt 2.2.1 bedoelde tekeningen worden aangegeven.

3.3.   Koplichten die zo zijn ontworpen dat aan de voorschriften voor zowel rechts als links verkeer wordt voldaan, moeten voorzien zijn van markeringen die de twee standen van de optische eenheid op het voertuig of van de gloeilamp in de reflector aangeven; deze markeringen bestaan uit de letters „R/D” voor de stand voor rechts verkeer en de letters „L/G” voor de stand voor links verkeer.

4.   GOEDKEURING

4.1.   Algemeen

4.1.1.   Indien alle uit hoofde van punt 2 ingediende monsters van een type koplicht aan de voorschriften van dit reglement voldoen, wordt goedkeuring verleend.

4.1.2.   Indien gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten aan de voorschriften van meer dan één reglement voldoen, mag een enkel internationaal goedkeuringsmerk worden aangebracht op voorwaarde dat elk van deze lichten aan de toepasselijke voorschriften voldoet.

4.1.3.   Aan elk goedgekeurd type wordt een goedkeuringsnummer toegekend. De eerste twee cijfers (momenteel 00) geven de wijzigingenreeks aan met de recentste belangrijke technische wijzigingen van het reglement op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde nummer niet aan een ander onder dit reglement vallend type koplicht toekennen.

Van de goedkeuring, de uitbreiding, weigering of intrekking van de goedkeuring of de definitieve stopzetting van de productie van een type koplicht krachtens dit reglement wordt aan de partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, mededeling gedaan door middel van een formulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement, met inbegrip van de in punt 2.2.1.1 bedoelde beschrijvingen.

4.1.4.1.   Indien het koplicht is uitgerust met een verstelbare reflector en uitsluitend mag worden gebruikt in de montagestanden die beantwoorden aan de in punt 2.2.1.1 bedoelde beschrijvingen, is de aanvrager verplicht om de gebruiker op geschikte wijze op de hoogte te brengen van de juiste montagestand(en).

4.1.5.   Behalve de in punt 3.1 beschreven markering moet op elk koplicht dat met het krachtens dit reglement goedgekeurde type overeenstemt, binnen de in punt 3.2 bedoelde ruimte het in de punten 4.2 en 4.3 beschreven goedkeuringsmerk worden aangebracht.

4.2.   Samenstelling van het goedkeuringsmerk

Het goedkeuringsmerk bestaat uit:

een internationaal goedkeuringsmerk, bestaande uit:

4.2.1.1.   een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend (5);

4.2.1.2.   het in punt 4.1.3 beschreven goedkeuringsnummer;

het (de) volgende aanvullende symbool (symbolen):

4.2.2.1.   op koplichten die uitsluitend aan de voorschriften voor links verkeer voldoen, een horizontale pijl die naar rechts wijst, gezien vanuit het standpunt van een waarnemer die naar het koplicht kijkt, met andere woorden naar de kant van de weg waar het verkeer rijdt;

4.2.2.2.   op koplichten die ontworpen zijn om aan de voorschriften van beide soorten verkeer te voldoen door middel van een geschikte afstelling van de stand van de optische eenheid of de gloeilamp, een horizontale pijl die naar links en rechts wijst;

4.2.2.3.   op koplichten die enkel wat betreft het dimlicht aan de voorschriften van dit reglement voldoen, de letter „C” voor koplichten van klasse A en de letters „HC” voor koplichten van klasse B;

4.2.2.4.   op koplichten die enkel wat betreft het groot licht aan de voorschriften van dit reglement voldoen, de letter „R” voor koplichten van klasse A en de letters „HR” voor koplichten van klasse B;

4.2.2.5.   op koplichten die zowel wat betreft het dimlicht als het groot licht aan de voorschriften van dit reglement voldoen, de letters „CR” voor koplichten van klasse A en de letters „HCR” voor koplichten van klasse B;

4.2.2.6.   op koplichten met een lens van kunststof worden de letters „PL” aan de in de punten 4.2.2.3 tot en met 4.2.2.5 voorgeschreven symbolen toegevoegd;

4.2.2.7.   op koplichten die wat betreft het groot licht aan de voorschriften van dit reglement voldoen, een indicatie van de maximale lichtsterkte in de vorm van de in punt 6.3.2.1.2 gedefinieerde referentiemarkering die in de nabijheid van de cirkel om de letter „E” wordt aangebracht;

Bij gegroepeerde of samengebouwde koplichten wordt op dezelfde wijze als hierboven een indicatie van de totale maximale lichtsterkte van de grote lichten aangebracht.

In elk geval worden de relevante werkwijze tijdens de testprocedure volgens punt 1.1.1.1 van bijlage 4 en de toegestane spanning(en) volgens punt 1.1.1.2 van bijlage 4 vermeld op de goedkeuringsformulieren en op de mededelingenformulieren die worden gezonden naar alle landen die partij zijn bij de overeenkomst en die dit reglement toepassen.

In de dienovereenkomstige gevallen moet de inrichting op de volgende wijze worden gemarkeerd:

4.2.3.1.   op koplichten die voldoen aan de voorschriften van dit reglement en die zodanig zijn ontworpen dat de gloeidraad van het dimlicht niet tegelijk kan worden ontstoken met die van een andere lichtfunctie waarmee het is samengebouwd, moet een schuine streep (/) worden geplaatst achter het symbool voor het dimlicht in het goedkeuringsmerk.

4.2.3.2.   op koplichten die alleen bij aansluiting op een spanning van 6 V of 12 V aan de voorschriften van bijlage 4 bij dit reglement voldoen, moet een symbool, bestaande uit het cijfer 24 dat is doorgehaald met een andreaskruis (×), in de nabijheid van de lamphouder van de gloeilamp worden aangebracht.

4.2.4.   De twee cijfers van het goedkeuringsnummer (momenteel 00), die de wijzigingenreeks aangeven met de recentste belangrijke technische wijzigingen van het reglement op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend, en de eventueel voorgeschreven pijl mogen in de nabijheid van bovenstaande aanvullende symbolen worden aangebracht.

4.2.5.   De in de punten 4.2.1 tot en met 4.2.3 bedoelde markeringen en symbolen moeten goed leesbaar en onuitwisbaar zijn. Zij mogen zijn aangebracht op een binnen- of buitendeel (al dan niet transparant) van het koplicht dat niet kan worden gescheiden van het transparante gedeelte van het koplicht dat het licht uitstraalt. Zij moeten in elk geval zichtbaar zijn wanneer het koplicht in het voertuig is gemonteerd of wanneer een beweegbaar onderdeel zoals de motorkap geopend is.

4.3.   Opstelling van het goedkeuringsmerk

4.3.1.   Afzonderlijke lichten

In bijlage 2, figuren 1 tot en met 10, bij dit reglement staan voorbeelden van de opstelling van het goedkeuringsmerk in combinatie met bovenstaande aanvullende symbolen.

4.3.2.   Gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten

Indien gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten aan de voorschriften van verschillende reglementen voldoen, mag een enkel internationaal goedkeuringsmerk worden aangebracht, bestaande uit een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend, en een goedkeuringsnummer. Dit goedkeuringsmerk mag op een willekeurige plaats op de gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten worden aangebracht, op voorwaarde dat:

4.3.2.1.1.   het zichtbaar is zoals bepaald in punt 4.2.5;

4.3.2.1.2.   geen enkel lichtdoorlatend deel van de gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten kan worden verwijderd zonder tegelijkertijd ook het goedkeuringsmerk te verwijderen.

Het identificatiesymbool dat voor elk licht aangeeft krachtens welk reglement goedkeuring is verleend, de bijbehorende wijzigingenreeks met de recentste belangrijke technische wijzigingen van het reglement op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend, en eventueel de voorgeschreven pijl worden aangebracht:

4.3.2.2.1.   hetzij op het desbetreffende lichtdoorlatende oppervlak,

4.3.2.2.2.   hetzij zodanig gegroepeerd dat elk van de gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten duidelijk kan worden geïdentificeerd (zie de vier mogelijkheden in bijlage 2).

4.3.2.3.   De elementen waaruit een enkel goedkeuringsmerk is opgebouwd, mogen niet kleiner zijn dan de minimumafmetingen waaraan het kleinste afzonderlijke merkteken moet voldoen volgens het reglement op basis waarvan goedkeuring is verleend.

4.3.2.4.   Aan elk goedgekeurd type wordt een goedkeuringsnummer toegekend. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde nummer niet aan een ander onder dit reglement vallend type gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten toekennen.

4.3.2.5.   In bijlage 2, figuur 11, bij dit reglement staan voorbeelden van de opstelling van goedkeuringsmerken voor gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten met alle bovenstaande aanvullende symbolen.

4.3.3.   Lichten waarvan de lens voor verschillende koplichttypes wordt gebruikt en die samengebouwd of gegroepeerd kunnen worden met andere lichten

De bepalingen van punt 4.3.2 zijn van toepassing.

4.3.3.1.   Wanneer dezelfde lens wordt gebruikt, mogen daarop bovendien de verschillende goedkeuringsmerken voor de verschillende types koplichten of units zijn aangebracht, op voorwaarde dat de behuizing van het koplicht, ook al kan zij niet van de lens worden gescheiden, tevens de in punt 3.2 beschreven ruimte biedt en voorzien is van de goedkeuringsmerken voor de te vervullen functies.

Als verschillende types koplichten dezelfde behuizing hebben, mogen de verschillende goedkeuringsmerken daarop zijn aangebracht.

4.3.3.2.   In bijlage 2, figuur 12, bij dit reglement staan voorbeelden van de opstelling van goedkeuringsmerken voor bovenstaand geval.

B.   TECHNISCHE VOORSCHRIFTEN VOOR KOPLICHTEN (6)

5.   ALGEMENE SPECIFICATIES

5.1.   Elk monster moet voldoen aan de in de punten 6 tot en met 8 vermelde specificaties.

Koplichten moeten zodanig zijn geconstrueerd dat zij onder normale gebruiksomstandigheden de voorgeschreven fotometrische eigenschappen behouden en goed blijven functioneren ondanks de trillingen waaraan zij worden blootgesteld.

5.2.1.   Koplichten worden voorzien van een inrichting waarmee zij op het voertuig zodanig kunnen worden afgesteld dat ze aan de toepasselijke voorschriften voldoen. Een dergelijke inrichting hoeft niet te worden aangebracht op units waarbij reflector en strooilens niet van elkaar kunnen worden gescheiden, op voorwaarde dat dergelijke units enkel worden gebruikt op voertuigen waarbij de koplichten op andere wijze kunnen worden afgesteld.

Indien een koplicht dat het dimlicht levert en een koplicht dat het groot licht levert, elk met een eigen gloeilamp, zijn samengebouwd zodat zij een samengestelde unit vormen, moet elk optisch systeem afzonderlijk met de verstelinrichting correct kunnen worden afgesteld.

5.2.2.   Deze voorschriften zijn evenwel niet van toepassing op samenstellen van koplichten waarvan de reflectoren niet van elkaar kunnen worden gescheiden. Voor dit type samenstel gelden de voorschriften van punt 6.3 van dit reglement.

5.3.   Het koplicht wordt uitgerust met een of meer gloeilampen die zijn goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 37. Elke overeenkomstig Reglement nr. 37 goedgekeurde gloeilamp mag worden gebruikt, op voorwaarde dat in de inhoudsopgave van Reglement nr. 37 geen beperkingen aan het gebruik ervan zijn gesteld (7).

5.4.   De onderdelen waarmee een gloeilamp aan de reflector wordt bevestigd, moeten zodanig zijn vervaardigd dat de gloeilamp zelfs in het donker uitsluitend in de juiste positie kan worden bevestigd (8).

5.5.   De lamphouder moet voldoen aan de voorschriften van IEC-publicatie 61-2, derde uitgave, 1969. Voor de lamphouder geldt het datablad voor de gebruikte categorie gloeilampen.

5.6.   Koplichten die zo zijn ontworpen dat aan de voorschriften voor zowel rechts als links verkeer wordt voldaan, mogen naderhand aan een van beide verkeerssystemen worden aangepast, hetzij door een geschikte beginafstelling bij de montage op het voertuig, hetzij door een selectieve afstelling door de gebruiker. Bij deze beginafstelling of selectieve afstelling wordt bijvoorbeeld het optisch systeem onder een bepaalde hoek op het voertuig bevestigd of wordt de gloeilamp onder een bepaalde hoek in het optisch systeem geplaatst. In elk geval mogen slechts twee duidelijk bepaalde en verschillende bevestigingsstanden, één voor rechts en één voor links, mogelijk zijn en moet het ontwerp zodanig zijn dat een ongewilde omschakeling van de ene in de andere stand of in een tussenliggende stand onmogelijk is. Wanneer de gloeilamp twee verschillende standen kan innemen, moeten de onderdelen waarmee de lamp aan de reflector wordt bevestigd zodanig zijn ontworpen en vervaardigd dat de gloeilamp in elk van deze standen met dezelfde nauwkeurigheid wordt bevestigd als die welke is vereist voor koplichten die slechts voor één verkeerssysteem zijn bestemd. Aan de hand van een visuele inspectie en, indien nodig, een testmontage zal worden gecontroleerd of aan de voorschriften van dit punt is voldaan.

5.7.   Om ervoor te zorgen dat er tijdens het gebruik geen excessieve verandering van het fotometrisch gedrag optreedt, moeten aanvullende tests overeenkomstig de voorschriften van bijlage 4 worden uitgevoerd.

5.8.   Als de lens van het koplicht van kunstof is, worden overeenkomstig de voorschriften van bijlage 6 tests uitgevoerd.

Op koplichten die zijn ontworpen om afwisselend dimlicht en groot licht te leveren, of een groot licht en/of dimlicht dat is ontworpen met het oog op bochtverlichting, moet elke mechanische, elektromechanische of andere inrichting waarmee het koplicht voor dat doel is uitgerust, zodanig zijn vervaardigd dat:

5.9.1.   de inrichting 50 000 keer kan worden gebruikt zonder beschadigd te raken, ondanks de trillingen waaraan zij bij normaal gebruik wordt blootgesteld;

5.9.2.   de verlichtingssterkte boven de lijn H-H in het geval van een defect niet groter is dan de waarden van een dimlicht overeenkomstig punt 6.2.5; koplichten die zijn ontworpen om dimlicht en/of groot licht te leveren met het oog op bochtverlichting, moeten op testpunt 25 V (lijn V-V, D 75 cm) een verlichtingssterkte van minstens 5 lux leveren;

5.9.3.   het mechanisme nooit tussen twee posities in stopt maar altijd hetzij de dimlichtpositie, hetzij de grootlichtpositie inneemt;

5.9.4.   de gebruiker de vorm of positie van de bewegende delen niet met gewoon gereedschap kan wijzigen.

6.   VERLICHTINGSSTERKTE

6.1.   Algemene bepalingen

6.1.1.   Koplichten moeten zo worden vervaardigd dat zij voor voldoende verlichting zonder verblinding zorgen bij dimlicht en voor goede verlichting bij groot licht. Bochtverlichting mag worden geproduceerd door het activeren van één bijkomende lichtbron die deel uitmaakt van het koplicht voor het dimlicht.

6.1.2.   De lichtopbrengst van het koplicht wordt bepaald met behulp van een verticaal scherm dat op een afstand van 25 m voor het koplicht wordt geplaatst, loodrecht op de assen ervan, zoals getoond in bijlage 3 bij dit reglement.

6.1.3.   Het koplicht wordt gecontroleerd met behulp van een kleurloze standaardgloeilamp (referentiegloeilamp) die bestemd is voor een nominale spanning van 12 V. Tijdens de controle van het koplicht wordt de spanning op de aansluitpunten van de gloeilamp geregeld, zodat de op het betrokken datablad van Reglement nr. 37 bedoelde referentiewaarde voor de lichtstroom wordt verkregen.

6.1.4.   Het koplicht wordt aanvaardbaar geacht indien het aan de voorschriften van dit punt 6 voldoet voor ten minste één referentiegloeilamp, die samen met het koplicht mag worden aangeboden.

6.2.   Voorschriften inzake het dimlicht

6.2.1.   Het dimlicht moet een voldoende scherpe afbakening produceren zodat hiermee een bevredigende afstelling mogelijk is. De afbakening moet aan de zijde tegengesteld aan de verkeersrichting waarvoor het licht is bestemd, een horizontale rechte zijn; aan de andere kant mag de afbakening noch de geknikte lijn HV H1 H4 die wordt gevormd door de rechte lijn HV H1, die een hoek van 45° maakt met de horizontale lijn, en de rechte lijn H1 H4, 25 cm boven de rechte lijn hh, noch de rechte lijn HV H3, die een hoek van 15° met de horizontale lijn maakt, overschrijden (zie bijlage 3). Een afbakening die zowel de lijn HV H2 als de lijn H2 H4 overschrijdt en die het resultaat is van een combinatie van beide mogelijkheden, wordt in geen geval toegestaan.

Het koplicht moet zodanig zijn gericht dat:

6.2.2.1.   in het geval van koplichten die bedoeld zijn voor rechts verkeer, de afbakeningslijn op de linkerhelft van het scherm (9) horizontaal loopt en, in het geval van koplichten bedoeld voor links verkeer, de afbakeningslijn op de rechterhelft van het scherm horizontaal loopt;

6.2.2.2.   dit horizontale deel van de afbakening zich op het scherm 25 cm onder de horizontale lijn hh bevindt (zie bijlage 3);

6.2.2.3.   de bocht in de afbakening over de lijn vv loopt (10).

6.2.3.   Als het koplicht alleen moet worden goedgekeurd om dimlicht te leveren (11), moet het, wanneer het zo is gericht, alleen aan de voorschriften van de punten 6.2.5 tot en met 6.2.7 en 6.2.9 voldoen; als het koplicht bedoeld is om zowel dimlicht als groot licht te leveren, moet het aan de voorschriften van de punten 6.2.5 tot en met 6.2.7 en 6.3 voldoen.

6.2.4.   Wanneer een koplicht dat zo is gericht, niet aan de voorschriften van de punten 6.2.5 tot en met 6.2.7 en 6.3 voldoet, mag de afstelling worden gewijzigd, op voorwaarde dat de as van de lichtbundel zijdelings niet meer dan 1 graad (= 44 cm) naar rechts of links wordt verplaatst (12).

Om de afstelling aan de hand van de afbakening te vergemakkelijken, mag het koplicht gedeeltelijk worden bedekt om tot een scherpere afbakening te komen.

6.2.5.   De verlichtingssterkte van het dimlicht op het scherm moet aan de volgende voorschriften voldoen:

| Punt op het meetscherm | Vereiste verlichtingssterkt in luxe |
| --- | --- |
| Koplichten voor rechts verkeer | Koplichten voor links verkeer | Koplicht van
  klasse A | Koplicht van
  klasse B |
| Punt B 50 L | Punt B 50 R | ≤ 0,4 | ≤ 0,4 |
| Punt 75 R | Punt 75 L | ≥ 6 | ≥ 12 |
| Punt 75 L | Punt 75 R | ≤ 12 | ≤ 12 |
| Punt 50 L | Punt 50 R | ≤ 15 | ≤ 15 |
| Punt 50 R | Punt 50 L | ≥ 6 | ≥ 12 |
| Punt 50 V | Punt 50 V | - | ≥ 6 |
| Punt 25 L | Punt 25 R | ≥ 1,5 | ≥ 2 |
| Punt 25 R | Punt 25 L | ≥ 1,5 | ≥ 2 |
| Elk punt in zone III | ≤ 0,7 | ≤ 0,7 |
| Elk punt in zone IV | ≥ 2 | ≥ 3 |
| Elk punt in zone I | ≤ 20 | ≤ 2E (13) |

Punt op het meetscherm

Vereiste verlichtingssterkt in luxe

Koplichten voor rechts verkeer

Koplichten voor links verkeer

Koplicht van

klasse A

Koplicht van

klasse B

Punt B 50 L

Punt B 50 R

≤ 0,4

≤ 0,4

Punt 75 R

Punt 75 L

≥ 6

≥ 12

Punt 75 L

Punt 75 R

≤ 12

≤ 12

Punt 50 L

Punt 50 R

≤ 15

≤ 15

Punt 50 R

Punt 50 L

≥ 6

≥ 12

Punt 50 V

Punt 50 V

-

≥ 6

Punt 25 L

Punt 25 R

≥ 1,5

≥ 2

Punt 25 R

Punt 25 L

≥ 1,5

≥ 2

Elk punt in zone III

≤ 0,7

≤ 0,7

Elk punt in zone IV

≥ 2

≥ 3

Elk punt in zone I

≤ 20

≤ 2E (13)

6.2.6.   In de zones I, II, III en IV zijn geen zijdelingse afwijkingen toegestaan die nadelig zijn voor de zichtbaarheid.

6.2.7.   De verlichtingssterkte in de zones „A” en „B”, als getoond in figuur C van bijlage 3, wordt gecontroleerd door meting van de fotometrische waarden in de punten 1 tot en met 8 van die figuur; deze waarden moeten binnen de volgende grenzen liggen (14):

1 + 2 + 3 ≥ 0,3 lux, en

4 + 5 + 6 ≥ 0,6 lux, en

0,7 lux ≥ 7 ≥ 0,1 lux, en

0,7 lux ≥ 8 ≥ 0,2 lux.

6.2.8.   Koplichten die zo zijn ontworpen dat aan de voorschriften voor zowel rechts als links verkeer wordt voldaan, moeten voor elk van beide afstellingen van het optisch systeem of van de gloeilamp voldoen aan de hierboven gegeven voorschriften voor het overeenkomstige verkeerssysteem.

De voorschriften van punt 6.2.5 zijn ook van toepassing op koplichten die ontworpen zijn om bochtverlichting te leveren.

Als de bochtverlichting wordt verkregen door:

6.2.9.1.   het dimlicht te draaien of de knik in de bocht van de afbakening horizontaal te verschuiven, worden de metingen uitgevoerd nadat het koplicht in zijn geheel opnieuw horizontaal is gericht, bijvoorbeeld door middel van een hoekmeter;

6.2.9.2.   een of meer optische onderdelen van het koplicht te bewegen zonder de knik in de bocht van de afbakening horizontaal te verschuiven, worden de metingen uitgevoerd met deze onderdelen in hun uiterste werkstand;

6.2.9.3.   middel van een bijkomende lichtbron zonder de knik in de bocht van de afbakening horizontaal te verschuiven, worden de metingen uitgevoerd terwijl deze lichtbron brandt.

6.3.   Voorschriften inzake het groot licht

6.3.1.   Bij koplichten die zowel dimlicht als groot licht moeten leveren, wordt de door het groot licht op het scherm geproduceerde verlichtingssterkte gemeten bij dezelfde afstelling van het koplicht als voor de metingen van de punten 6.2.5 tot en met 6.2.7; indien het koplicht uitsluitend voor groot licht is bestemd, wordt het zodanig afgesteld dat het centrum van het gebied waarin de verlichtingssterkte maximaal is, samenvalt met het snijpunt van de lijnen hh en vv; een dergelijk koplicht moet enkel aan de voorschriften van punt 6.3 voldoen. Wanneer het groot licht door meer dan één lichtbron wordt geleverd, worden de gecombineerde functies gebruikt om de maximumwaarde van de verlichtingssterkte (EM) te bepalen.

De verlichtingssterkte van het groot licht op het scherm moet aan de volgende voorschriften voldoen.

Het snijpunt (HV) van de lijnen hh en vv moet zich binnen de isolux van 80 % van de maximale verlichtingssterkte bevinden. Deze maximumwaarde (EM) moet ten minste 32 lux bedragen voor koplichten van klasse A en 48 lux voor koplichten van klasse B. De maximumwaarde mag nooit meer dan 240 lux bedragen; bovendien mag deze maximumwaarde bij gecombineerde koplichten voor dimlicht en groot licht niet meer dan 16 maal de gemeten verlichtingssterkte voor het dimlicht op punt 75 R (of 75 L) bedragen.

6.3.2.1.1.   De maximale lichtsterkte (IM) van het groot licht, uitgedrukt in duizenden candela’s, wordt als volgt berekend:

IM = 0,625 EM

6.3.2.1.2.   De referentiemarkering (I'M) van deze maximale lichtsterkte, als bedoeld in punt 4.2.2.7, wordt als volgt verkregen:

Formula

Deze waarde wordt afgerond op de waarden 7,5 – 10 – 12,5 – 17,5 – 20 – 25 – 27,5 – 30 – 37,5 – 40 – 45 – 50.

6.3.2.2.   Uitgaande van punt HV, horizontaal naar rechts en naar links, moet de verlichtingssterkte ten minste 16 lux bedragen voor koplichten van klasse A en 24 lux voor koplichten van klasse B tot op een afstand van 1 125 mm en ten minste 4 lux voor koplichten van klasse A en 6 lux voor koplichten van klasse B tot op een afstand van 2 250 mm.

In het geval van koplichten met verstelbare reflector zijn de voorschriften van de punten 6.2 en 6.3 van toepassing op elke op grond van punt 2.1.3 aangegeven montagestand. Ter controle wordt onderstaande procedure gevolgd:

6.4.1.   Elke stand wordt op de hoekmeter ingesteld ten opzichte van een lijn door het hart van de lichtbron en het punt HV op het scherm. De verstelbare reflector wordt vervolgens in een zodanige stand gezet dat het lichtpatroon op het scherm aan de afstelvoorschriften van de punten 6.2.1 tot en met 6.2.2.3 en/of 6.3.1 voldoet;

6.4.2.   met de reflector in de in punt 6.4.1 bedoelde oorspronkelijke stand moet het koplicht aan de relevante fotometrische voorschriften van de punten 6.2 en 6.3 voldoen;

6.4.3.   bijkomende tests worden uitgevoerd nadat de reflector met behulp van de koplichtverstelinrichting ± 2 graden in verticale richting is verschoven ten opzichte van zijn oorspronkelijke stand, of ten minste in de uiterste stand is geplaatst als die minder dan 2 graden bedraagt. Nadat het koplicht in zijn geheel (met behulp van de hoekmeter bijvoorbeeld) in de juiste tegenovergestelde richting is gedraaid, wordt de lichtopbrengst in de volgende richtingen gecontroleerd, waarbij deze binnen de voorgeschreven grenswaarden moet liggen:

dimlicht: punten HV en 75 R (respectievelijk 75 L);

groot licht: EM en punt HV (percentage van EM).

6.4.4.   Indien de aanvrager meer dan één montagestand heeft opgegeven, moet de procedure van de punten 6.4.1 tot en met 6.4.3 voor alle andere standen worden herhaald.

6.4.5.   Indien de aanvrager niet om goedkeuring van bijzondere montagestanden heeft verzocht, wordt het koplicht afgesteld zoals voor de metingen van de punten 6.2 en 6.3 met de koplichtverstelinrichting in de middenstand. De bijkomende test van punt 6.4.3 moet worden verricht nadat de reflector met behulp van de verstelinrichting in zijn uiterste standen is gezet (in plaats van ± 2 graden).

6.5.   De in de punten 6.2.5 tot en met 6.2.7 en 6.3 bedoelde waarden van de verlichtingssterkte op het scherm worden gemeten met behulp van een foto-elektrische cel met een nuttig oppervlak dat valt binnen een vierkant met zijden van 65 mm.

7.   KLEUR

7.1.   De kleur van het uitgestraalde licht moet wit zijn. Uitgedrukt in coördinaten van de CIE-kleurendriehoek, moet het licht van de bundels binnen de volgende grenzen liggen:

| grens aan blauwzijde | x ≥ 0,310 |
| --- | --- |
| grens aan geelzijde | x ≤ 0,500 |
| grens aan groenzijde | y ≤ 0,150 + 0,640 x |
| grens aan groenzijde | y ≤ 0,440 |
| grens aan purperzijde | y ≥ 0,050 + 0,750 x |
| grens aan roodzijde | y ≥ 0,382 |

grens aan blauwzijde

x ≥ 0,310

grens aan geelzijde

x ≤ 0,500

grens aan groenzijde

y ≤ 0,150 + 0,640 x

grens aan groenzijde

y ≤ 0,440

grens aan purperzijde

y ≥ 0,050 + 0,750 x

grens aan roodzijde

y ≥ 0,382

8.   METING VAN DE HINDER

De door het dimlicht van koplichten veroorzaakte hinder moet worden gemeten (15).

C.   NADERE ADMINISTRATIEVE BEPALINGEN

9.   WIJZIGING VAN HET KOPLICHTTYPE EN UITBREIDING VAN DE GOEDKEURING

Elke wijziging van het koplichttype moet worden gemeld aan de administratieve instantie die de goedkeuring voor het koplichttype heeft verleend. Deze instantie kan dan:

9.1.1.   oordelen dat de aangebrachte wijzigingen waarschijnlijk geen noemenswaardige nadelige effecten zullen hebben en dat het koplicht in ieder geval nog steeds aan de voorschriften voldoet; of

9.1.2.   de voor de uitvoering van de tests verantwoordelijke technische dienst om een aanvullend testrapport verzoeken.

9.2.   De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, worden volgens de procedure van punt 4.1.4 in kennis gesteld van de bevestiging of weigering van de goedkeuring, met vermelding van de wijzigingen.

9.3.   De bevoegde instantie die de goedkeuring uitbreidt, kent een volgnummer toe aan elk mededelingenformulier dat voor een dergelijke uitbreiding wordt opgesteld en stelt de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, hiervan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

10.   OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

Voor de controle van de overeenstemming van de productie gelden de procedures van aanhangsel 2 van de overeenkomst (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), met inachtneming van de volgende bepalingen:

10.1.   Krachtens dit reglement goedgekeurde koplichten moeten zodanig zijn vervaardigd dat zij met het goedgekeurde type overeenstemmen en aan de voorschriften van de punten 6 en 7 voldoen.

10.2.   De in bijlage 5 bij dit reglement vermelde minimumvoorschriften voor de controle van de overeenstemming van de productie moeten worden nageleefd.

10.3.   De in bijlage 7 bij dit reglement vermelde minimumvoorschriften voor monsterneming door een inspecteur moeten worden nageleefd.

10.4.   De instantie die de typegoedkeuring heeft verleend, kan op elk tijdstip de in elke productie-eenheid toegepaste methoden voor de controle van de overeenstemming verifiëren. Deze verificaties vinden gewoonlijk om de twee jaar plaats.

10.5.   Koplichten met zichtbare defecten worden buiten beschouwing gelaten.

10.6.   De referentiemarkering wordt buiten beschouwing gelaten.

11.   SANCTIES IN GEVAL VAN NIET-OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

11.1.   De krachtens dit reglement verleende goedkeuring voor een type koplicht kan worden ingetrokken indien niet aan de voorschriften is voldaan of indien een koplicht met het goedkeuringsmerk niet met het goedgekeurde type overeenstemt.

11.2.   Indien een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast een eerder door haar verleende goedkeuring intrekt, stelt zij de andere overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen daarvan onmiddellijk in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

12.   DEFINITIEVE STOPZETTING VAN DE PRODUCTIE

Indien de houder van een goedkeuring de productie van een krachtens dit reglement goedgekeurd koplichttype definitief stopzet, stelt hij de instantie die de goedkeuring heeft verleend daarvan in kennis. Zodra deze instantie de desbetreffende mededeling heeft ontvangen, stelt zij de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, daarvan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

13.   NAAM EN ADRES VAN DE VOOR DE UITVOERING VAN DE GOEDKEURINGSTESTS VERANTWOORDELIJKE TECHNISCHE DIENSTEN EN VAN DE ADMINISTRATIEVE INSTANTIES

De partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, delen het secretariaat van de Verenigde Naties de naam en het adres mee van de technische diensten die voor de uitvoering van de goedkeuringstests verantwoordelijk zijn en van de administratieve instanties die de goedkeuring verlenen en waaraan de in andere landen afgegeven formulieren waarmee een goedkeuring wordt verleend, uitgebreid, geweigerd of ingetrokken of waarmee mededeling wordt gedaan van de definitieve stopzetting van de productie, moeten worden toegezonden.

---

(1)  Bevat:

Supplement 1 op de originele versie van het reglement — Datum van inwerkingtreding: 11 augustus 2002

Supplement 2 op de originele versie van het reglement — Datum van inwerkingtreding: 10 december 2002

Supplement 3 op de originele versie van het reglement — Datum van inwerkingtreding: 30 oktober 2003

(2)  Niets in dit reglement belet de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, om de combinatie van een koplicht met een op basis van dit reglement goedgekeurde kunststof lens en een mechanische schoonmaakinrichting voor koplichten (met wissers) te verbieden.

(3)  Bij koplichten die zodanig zijn ontworpen dat ze alleen voldoen aan de voorschriften voor aan één zijde van de weg rijdend verkeer (hetzij rechts, hetzij links), wordt voorts aanbevolen dat het deel van de lens dat kan worden afgedekt om hinder te voorkomen voor weggebruikers in een land waar het verkeer aan de andere kant van de weg rijdt, onuitwisbaar op de voorste lens wordt gemarkeerd. Wanneer deze zone door de constructie evenwel direct herkenbaar is, is deze markering niet noodzakelijk.

(4)  Als de lens niet van de behuizing kan worden losgemaakt, volstaat een enkele markering overeenkomstig punt 4.2.5.

(5)  1 voor Duitsland, 2 voor Frankrijk, 3 voor Italië, 4 voor Nederland, 5 voor Zweden, 6 voor België, 7 voor Hongarije, 8 voor de Tsjechische Republiek, 9 voor Spanje, 10 voor Joegoslavië, 11 voor het Verenigd Koninkrijk, 12 voor Oostenrijk, 13 voor Luxemburg, 14 voor Zwitserland, 15 (niet gebruikt), 16 voor Noorwegen, 17 voor Finland, 18 voor Denemarken, 19 voor Roemenië, 20 voor Polen, 21 voor Portugal, 22 voor de Russische Federatie, 23 voor Griekenland, 24 voor Ierland, 25 voor Kroatië, 26 voor Slovenië, 27 voor Slowakije, 28 voor Wit-Rusland, 29 voor Estland, 30 (niet gebruikt), 31 voor Bosnië en Herzegovina, 32 voor Letland, 33 (niet gebruikt), 34 voor Bulgarije, 35 (niet gebruikt), 36 voor Litouwen, 37 voor Turkije, 38 (niet gebruikt), 39 voor Azerbeidzjan, 40 voor de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, 41 (niet gebruikt), 42 voor de Europese Gemeenschap (goedkeuring wordt verleend door de lidstaten door middel van hun respectieve ECE-symbool), 43 voor Japan, 44 (niet gebruikt), 45 voor Australië, 46 voor Oekraïne, 47 voor Zuid-Afrika en 48 voor Nieuw-Zeeland. De daaropvolgende nummers zullen worden toegekend aan andere landen in de chronologische volgorde waarin zij de Overeenkomst betreffende het aannemen van eenvormige technische voorschriften die van toepassing zijn op voertuigen op wielen, uitrustingsstukken en onderdelen die in een voertuig op wielen kunnen worden gemonteerd of gebruikt en de voorwaarden voor wederzijdse erkenning van overeenkomstig deze voorschriften verleende goedkeuringen ratificeren of tot deze overeenkomst toetreden en de aldus toegekende nummers zullen door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de overeenkomstsluitende partijen worden meegedeeld.

(6)  Zie Reglement nr. 37 voor de technische voorschriften voor gloeilampen.

(7)  HIR1- en/of H9-gloeilampen mogen alleen dimlicht produceren in combinatie met de installatie van koplichtwisser(s) overeenkomstig reglement nr. 45. Met betrekking tot de verticale helling is bovendien de bepaling van punt 6.2.6.2.2 van reglement nr. 48, wijzigingenreeks 01, van toepassing wanneer deze koplichten zijn gemonteerd.

(8)  Een koplamp wordt geacht aan de voorschriften van dit punt te voldoen als de gloeilamp gemakkelijk in het koplicht kan worden gemonteerd en de richtplaatjes zelfs in het donker op de juiste wijze in de gleuven kunnen worden aangebracht.

(9)  Het testscherm moet voldoende breed zijn om de afbakeningslijn over een gebied van ten minste 5° aan weerszijden van de lijn vv te kunnen onderzoeken.

(10)  Indien de lichtbundel geen afbakening met een duidelijke „bocht” heeft, wordt de afstelling in zijdelingse richting verricht op de wijze die het best voldoet aan de eisen voor verlichting op de punten 75 R en 50 R voor rechts verkeer en op de punten 75 L en 50 L voor links verkeer.

(11)  Een dergelijk speciaal koplicht voor dimlicht kan een groot licht omvatten dat niet aan voorschriften is onderworpen.

(12)  De grenswaarde van 1° voor de verdraaiing naar rechts of naar links is niet onverenigbaar met een verticale verandering van de afstelling. Deze laatste wordt alleen beperkt door de voorschriften van punt 6.3. Het horizontale deel van de afbakening mag evenwel de lijn hh niet overschrijden (de voorschriften van punt 6.3 zijn niet van toepassing op koplichten die alleen met betrekking tot het dimlicht aan de voorschriften van dit reglement moeten voldoen).

(13)  E is de werkelijk gemeten waarde in punt 50R, respectievelijk 50L.

(14)  De verlichtingssterkte in een punt van de zones A en B, dat eveneens in zone III ligt, mag niet meer bedragen dan 0,7 lux.

(15)  Met betrekking tot dit voorschrift zal een aanbeveling worden opgesteld ten behoeve van de overheidsdiensten.

---

BIJLAGE 1

MEDEDELING

(maximumformaat: A4 (210 × 297 mm))

Image

---

BIJLAGE 2

VOORBEELDEN VAN DE OPSTELLING VAN GOEDKEURINGSMERKEN

| | |
| --- | --- |

Image

Image

Het koplicht met een van de bovenstaande goedkeuringsmerken is in Nederland (E4) goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. XXX onder nummer 243 en voldoet aan de voorschriften van dit reglement in zijn oorspronkelijke versie (00). Het dimlicht is uitsluitend voor rechtsrijdend verkeer bestemd. De letters CR (Figuur 1) wijzen erop dat het een dimlicht en groot licht van klasse A betreft en de letters HCR (Figuur 2) wijzen erop dat het een dimlicht en groot licht van klasse B betreft.

Het getal 30 geeft aan dat de maximale lichtsterkte van het groot licht tussen 86 250 en 101 250 candela ligt.

Opmerking: Het goedkeuringsnummer en de eventuele aanvullende symbolen moeten dicht bij de cirkel en hetzij boven of onder de letter „E”, hetzij links of rechts van die letter worden geplaatst. De cijfers van het goedkeuringsnummer moeten aan dezelfde zijde van de letter „E” staan en in dezelfde richting wijzen.

Het gebruik van Romeinse cijfers als goedkeuringsnummers moet worden vermeden om verwarring met andere symbolen te voorkomen.

| | |
| --- | --- |
| |

Image

Image

Image

Het koplicht met het bovenstaande goedkeuringsmerk voldoet zowel wat het dimlicht als het groot licht betreft aan de voorschriften van dit reglement en is:

Figuur 3: van klasse A, uitsluitend voor links verkeer bestemd.

Figuren 4a en 4b: van klasse B, voor beide verkeerssystemen bestemd, omdat de stand van de optische eenheid of de gloeilamp op het voertuig kan worden aangepast.

| | |
| --- | --- |

Image

Image

Het koplicht met het bovenstaande goedkeuringsmerk is een koplicht met een lens van kunststof dat alleen wat het dimlicht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet, en is:

Figuur 5: van klasse A, voor beide verkeerssystemen bestemd.

Figuur 6: van klasse B, uitsluitend voor rechts verkeer bestemd.

| | |
| --- | --- |

Image

Image

Het koplicht met het bovenstaande goedkeuringsmerk is een koplicht:

Figuur 7: van klasse B, dat alleen wat het dimlicht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet en uitsluitend voor links verkeer is bestemd.

Figuur 8: van klasse A, dat alleen wat het dimlicht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet.

| | |
| --- | --- |

Image

Image

Identificatie van een koplicht met een lens van kunststof:

Figuur 9: van klasse B, dat wat het dimlicht en het groot licht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet en uitsluitend voor rechts verkeer is bestemd.

Figuur 10: van klasse B, dat alleen wat het dimlicht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet en uitsluitend voor rechts verkeer is bestemd.

Het dimlicht mag niet tegelijk met het groot licht en/of een ander samengebouwd koplicht branden.

Vereenvoudigde markeringen voor gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten

(De verticale en horizontale lijnen stellen de vorm van de lichtsignaalinrichting schematisch voor. Zij maken geen deel uit van het goedkeuringsmerk.)

| Model A | |
| --- | --- |
| Model B | |
| Model C | |
| Model D | |

Model A

Image

Model B

Image

Model C

Image

Model D

Image

NB: de vier bovenstaande voorbeelden hebben betrekking op een verlichtingsinrichting met een goedkeuringsmerk voor:

een breedtelicht, goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 7, wijzigingenreeks 02;

een koplicht van klasse B met een dimlicht dat voor rechts en links verkeer is ontworpen en een groot licht met een maximale lichtsterkte tussen 86 250 en 101 250 candela (aangegeven door het getal 30), goedgekeurd overeenkomstig de voorschriften van dit reglement in zijn oorspronkelijke versie (00) en uitgerust met een lens van kunststof;

een mistlicht voor, goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 19, wijzigingenreeks 02, en uitgerust met een lens van kunststof;

een richtingaanwijzer aan de voorzijde van categorie 1a, goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 6, wijzigingenreeks 01.

Image

Dit is de markering van een lens van kunststof die in verschillende koplichttypes kan worden gebruikt, namelijk:

hetzij een koplicht van klasse B met een dimlicht dat voor beide verkeerssystemen is bestemd en een groot licht met een maximale lichtsterkte tussen 86 250 en 101 250 candela (aangegeven door het getal 30), goedgekeurd in Duitsland (E1) overeenkomstig de voorschriften van dit reglement in zijn oorspronkelijke versie (00),

dat is samengebouwd met

een breedtelicht, goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 7, wijzigingenreeks 02;

hetzij een koplicht van klasse A met een dimlicht dat voor beide verkeerssystemen is bestemd en een groot licht met een maximale lichtsterkte tussen 33 750 en 45 000 candela (aangegeven door het getal 12,5), goedgekeurd in Duitsland (E1) overeenkomstig de voorschriften van dit reglement in zijn oorspronkelijke versie (00),

dat is samengebouwd met

hetzelfde breedtelicht als hierboven;

hetzij een van de bovengenoemde koplichten dat als afzonderlijk licht is goedgekeurd.

Het goedkeuringsnummer dat op het hoofdonderdeel van het koplicht is aangebracht, is het enige geldige, bijvoorbeeld:

Image

Het bovenstaande voorbeeld komt overeen met de markering van een kunststof lens die wordt gebruikt in een samenstel van twee koplichten dat in Frankrijk (E2) is goedgekeurd onder nummer 81151 en bestaat uit:

een koplicht van klasse B met een dimlichtbundel en een grootlichtbundel met een maximale lichtsterkte tussen x en y candela, dat aan de voorschriften van dit reglement voldoet en

een koplicht van klasse B met een grootlichtbundel voor beide verkeerssystemen met een maximale lichtsterkte tussen w en z candela, dat aan de voorschriften van dit reglement voldoet; de maximale lichtsterkte van de grote lichten samen ligt tussen 86 250 en 101 250 candela.

---

BIJLAGE 3

MEETSCHERM

A.   Koplicht voor rechts verkeer

(afmetingen in mm, scherm op 25 m afstand)

Image

B.   Koplicht voor links verkeer

(afmetingen in mm, scherm op 25 m afstand)

Image

Image

Opmerking: Figuur C toont de meetpunten voor rechts verkeer. Voor links verkeer worden de punten 7 en 8 naar de overeenkomstige plaats op de rechterzijde van de afbeelding verplaatst.

---

BIJLAGE 4

TESTS VAN DE STABILITEIT VAN HET FOTOMETRISCHE GEDRAG VAN KOPLICHTEN IN BEDRIJF

TESTS MET COMPLETE KOPLICHTEN

Nadat de fotometrische waarden overeenkomstig de voorschriften van dit reglement op het punt van Emax voor het groot licht en op de punten HV, 50 R, B 50 L voor het dimlicht (of HV, 50 L, B 50 R bij koplichten voor links verkeer) zijn gemeten, wordt bij een monster van een compleet koplicht de stabiliteit van het fotometrische gedrag in bedrijf getest. Onder „compleet koplicht” wordt verstaan het koplicht zelf, met inbegrip van de aangrenzende carrosseriedelen en lichten die de warmtedissipatie kunnen beïnvloeden.

1.   TEST VAN DE STABILITEIT VAN HET FOTOMETRISCHE GEDRAG

De tests moeten worden uitgevoerd in een droge en rustige omgeving bij een omgevingstemperatuur van 23 °C ± 5 °C; het complete koplicht moet daarbij zodanig op een meetopstelling zijn gemonteerd dat de juiste plaatsing op het voertuig wordt nagebootst.

1.1.   Schoon koplicht

Het koplicht moet gedurende twaalf uur op de in punt 1.1.1 aangegeven wijze branden en wordt gecontroleerd zoals voorgeschreven in punt 1.1.2.

1.1.1.   Testprocedure (1)

Men laat het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd op de volgende wijze branden:

| a) | als het om de goedkeuring van een enkele lichtfunctie gaat (groot licht of dimlicht of mistlicht voor), laat men de overeenkomstige gloeidraad gedurende de voorgeschreven tijd branden (2), |
| --- | --- |

a)

als het om de goedkeuring van een enkele lichtfunctie gaat (groot licht of dimlicht of mistlicht voor), laat men de overeenkomstige gloeidraad gedurende de voorgeschreven tijd branden (2),

| b) | indien het gaat om een koplicht met een dimlicht en een of meer grote lichten of om een koplicht met een dimlicht en een mistlicht voor:






  i) | wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:
  15 minuten: dimlicht ontstoken;
  5 minuten: alle gloeidraden ontstoken; |
| --- | --- | --- |

b)

indien het gaat om een koplicht met een dimlicht en een of meer grote lichten of om een koplicht met een dimlicht en een mistlicht voor:

i)

wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:

15 minuten: dimlicht ontstoken;

5 minuten: alle gloeidraden ontstoken;

| ii) | indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) (3) ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men achtereenvolgens het dimlicht en het groot licht (de grote lichten tegelijkertijd) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden (2); |
| --- | --- |

ii)

indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) (3) ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men achtereenvolgens het dimlicht en het groot licht (de grote lichten tegelijkertijd) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden (2);

| c) | indien het een koplicht met een mistlicht voor en een of meer grote lichten betreft:






  i) | wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:
  15 minuten: mistlicht voor ontstoken;
  5 minuten: alle gloeidraden ontstoken; |
| --- | --- | --- |

c)

indien het een koplicht met een mistlicht voor en een of meer grote lichten betreft:

i)

wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:

15 minuten: mistlicht voor ontstoken;

5 minuten: alle gloeidraden ontstoken;

| ii) | indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het mistlicht voor ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) (3) ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men achtereenvolgens het mistlicht voor en het groot licht (de grote lichten tegelijkertijd) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden (2); |
| --- | --- |

ii)

indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het mistlicht voor ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) (3) ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men achtereenvolgens het mistlicht voor en het groot licht (de grote lichten tegelijkertijd) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden (2);

| d) | indien het een koplicht met een dimlicht, een of meer grote lichten en een mistlicht voor betreft:






  i) | wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:
  15 minuten: dimlicht ontstoken;
  5 minuten: alle gloeidraden ontstoken; |
| --- | --- | --- |

d)

indien het een koplicht met een dimlicht, een of meer grote lichten en een mistlicht voor betreft:

i)

wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:

15 minuten: dimlicht ontstoken;

5 minuten: alle gloeidraden ontstoken;

| ii) | indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) (3) ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men achtereenvolgens het dimlicht en het groot licht (de grote lichten) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden (2), terwijl het mistlicht voor wordt onderworpen aan een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten ontstoken gedurende de helft van de tijd en terwijl het groot licht brandt; |
| --- | --- |

ii)

indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) (3) ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men achtereenvolgens het dimlicht en het groot licht (de grote lichten) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden (2), terwijl het mistlicht voor wordt onderworpen aan een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten ontstoken gedurende de helft van de tijd en terwijl het groot licht brandt;

| iii) | indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het mistlicht voor (3) ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men achtereenvolgens het dimlicht en het mistlicht voor gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden (2), terwijl het groot licht (de grote lichten) wordt (worden) onderworpen aan een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten ontstoken gedurende de helft van de tijd en terwijl het dimlicht brandt; |
| --- | --- |

iii)

indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het mistlicht voor (3) ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men achtereenvolgens het dimlicht en het mistlicht voor gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden (2), terwijl het groot licht (de grote lichten) wordt (worden) onderworpen aan een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten ontstoken gedurende de helft van de tijd en terwijl het dimlicht brandt;

| iv) | indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) (3) ontstoken of alleen met het mistlicht voor (3) ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men achtereenvolgens het dimlicht, het groot licht (de grote lichten) en het mistlicht voor telkens een derde van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden (2); |
| --- | --- |

iv)

indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) (3) ontstoken of alleen met het mistlicht voor (3) ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men achtereenvolgens het dimlicht, het groot licht (de grote lichten) en het mistlicht voor telkens een derde van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden (2);

| e) | in het geval van een dimlicht dat ontworpen is om bochtverlichting te leveren met behulp van een bijkomende lichtbron, wordt deze lichtbron gedurende 1 minuut ingeschakeld en gedurende 9 minuten uitgeschakeld terwijl men alleen het dimlicht laat branden (zie bijlage 4 – aanhangsel 1). |
| --- | --- |

e)

in het geval van een dimlicht dat ontworpen is om bochtverlichting te leveren met behulp van een bijkomende lichtbron, wordt deze lichtbron gedurende 1 minuut ingeschakeld en gedurende 9 minuten uitgeschakeld terwijl men alleen het dimlicht laat branden (zie bijlage 4 – aanhangsel 1).

1.1.1.2.   Testspanning

De spanning moet zo worden ingesteld dat 90 % wordt geleverd van het maximumvermogen dat in Reglement nr. 37 voor de gebruikte gloeilamp(en) is opgegeven.

Het toegepaste vermogen moet steeds gelijk zijn aan de waarde die betrekking heeft op een gloeilamp met een nominale spanning van 12 V, behalve indien de aanvrager van de goedkeuring opgeeft dat het koplicht bij een daarvan afwijkende spanning kan worden gebruikt. In dat geval wordt de test uitgevoerd met de gloeilamp met het hoogste toegelaten vermogen.

1.1.2.   Testresultaten

1.1.2.1.   Visuele controle

Nadat de temperatuur van het koplicht zich op de omgevingstemperatuur heeft gestabiliseerd, worden de lens van het koplicht en, indien aanwezig, de buitenlens met een schoon en vochtig katoenen doek gereinigd. Bij de daaropvolgende visuele controle mogen noch bij de lens van het koplicht, noch bij de eventuele buitenlens vervormingen, breuken of kleurveranderingen worden geconstateerd.

1.1.2.2.   Fotometrische test

Overeenkomstig de voorschriften van dit reglement worden de fotometrische waarden op de volgende plaatsen gecontroleerd:

dimlicht:

50 R - B 50 L - HV indien de koplichten voor rechts verkeer zijn bestemd,

50 L - B 50 R - HV indien de koplichten voor links verkeer zijn bestemd;

groot licht: punt van Emax.

Een licht mag opnieuw worden afgesteld om rekening te houden met eventuele vervormingen van de meetopstelling van het koplicht ten gevolge van de hitte (zie punt 2 van deze bijlage voor de verplaatsing van de afbakeningslijn).

De fotometrische eigenschappen mogen, met inbegrip van de toleranties ten gevolge van de meetmethode, maximaal 10 % afwijken van de vóór de test gemeten waarden.

1.2.   Vuil koplicht

Nadat het koplicht op de in punt 1.1 voorgeschreven wijze is getest, moet het op de in punt 1.2.1 beschreven manier worden geprepareerd. Vervolgens laat men het licht gedurende één uur branden zoals beschreven in punt 1.1.1, waarna het gecontroleerd wordt volgens de methode van punt 1.1.2.

1.2.1.   Prepareren van het koplicht

1.2.1.1.   Testmengsel

1.2.1.1.1.   Voor een koplicht met een buitenlens van glas:

Op het koplicht moet een mengsel van water en vuil worden aangebracht dat bestaat uit:

9 gewichtsdelen kiezelzand met een korrelgrootte tussen 0 en 100 μm, 1 gewichtsdeel plantaardig kolenstof (beukenhout) met een korrelgrootte tussen 0 en 100 μm, 0,2 gewichtsdeel NaCMC (4) en een geschikte hoeveelheid gedestilleerd water met een soortelijke geleiding van ≤ 1 mS/m. Het mengsel mag niet ouder zijn dan 14 dagen.

1.2.1.1.2.   Voor een koplicht met een buitenlens van kunststof:

Op het koplicht moet een mengsel van water en vuil worden aangebracht dat bestaat uit:

9 gewichtsdelen kiezelzand met een korrelgrootte tussen 0 en 100 μm, 1 gewichtsdeel plantaardig kolenstof (beukenhout) met een korrelgrootte tussen 0 en 100 μm, 0,2 gewichtsdeel NaCMC (4), 13 gewichtsdelen gedestilleerd water met een soortelijke geleiding van ≤ 1 mS/m, en 2 ± 1 gewichtsdelen oppervlakteactieve stof (5). Het mengsel mag niet ouder zijn dan 14 dagen.

1.2.1.2.   Aanbrengen van het testmengsel op het koplicht

Het testmengsel wordt gelijkmatig op het volledige lichtdoorlatende oppervlak van het koplicht aangebracht waarna men het laat drogen. Deze bewerking wordt herhaald tot de verlichtingssterkte op elk van onderstaande punten gedaald is tot een waarde tussen 15 en 20 % van de waarde die is gemeten onder de in deze bijlage beschreven omstandigheden:

bij een dimlicht/groot licht en bij een apart groot licht: punt van Emax;

bij een apart dimlicht dat voor rechts verkeer is bestemd: 50 R en 50 V (6); bij een apart dimlicht dat voor links verkeer is bestemd:

50L en 50V (6) bij een apart dimlicht dat voor links verkeer is bestemd:

1.2.1.3.   Meetapparatuur

De meetapparatuur moet gelijkwaardig zijn aan die welke gebruikt wordt voor de goedkeuringstests van de koplichten. Voor de fotometrische controle wordt gebruikgemaakt van een standaardgloeilamp (referentiegloeilamp).

2.   CONTROLE VAN DE VERTICALE VERPLAATSING VAN DE AFBAKENINGSLIJN ONDER INVLOED VAN DE WARMTE

Bij deze test wordt gecontroleerd of de verticale verplaatsing van de afbakeningslijn van een brandend dimlicht ten gevolge van de warmte een voorgeschreven waarde niet overschrijdt.

Na de in punt 1 beschreven tests wordt het koplicht onderworpen aan de in punt 2.1 beschreven test. Het koplicht mag hierbij noch van zijn meetopstelling worden genomen, noch ten opzichte hiervan worden bijgesteld.

2.1.   Test

De test wordt uitgevoerd in een droge en rustige omgeving bij een omgevingstemperatuur van 23 °C ± 5 °C.

Een gloeilamp uit serieproductie die al ten minste één uur heeft gebrand, wordt, zonder van de meetopstelling te zijn genomen of ten opzichte hiervan te zijn bijgesteld, als dimlicht ingeschakeld. (Voor deze test wordt de spanning op de in punt 1.1.1.2 voorgeschreven wijze ingesteld.) De positie van het horizontale deel van de afbakeningslijn (het deel tussen vv en de verticale lijn door het punt B 50 L voor rechts verkeer of B 50 R voor links verkeer) wordt 3 minuten (r3), respectievelijk 60 minuten (r60) na het inschakelen gecontroleerd.

Voor de meting van de hierboven beschreven verplaatsing van de afbakeningslijn is iedere methode toegestaan die voldoende nauwkeurigheid en reproduceerbare resultaten oplevert.

2.2.   Testresultaten

2.2.1.   Het resultaat, uitgedrukt in milliradiaal (mrad), is voor een dimlicht enkel aanvaardbaar wanneer de absolute waarde ΔrI = |r3 – r60| voor dit koplicht niet hoger is dan 1,0 mrad (ΔrI ≤ 1,0 mrad).

2.2.2.   Is deze waarde evenwel hoger dan 1,0 mrad, maar lager dan of gelijk aan 1,5 mrad (1,0 mrad < ΔrI ≤ 1,5 mrad), dan wordt een tweede koplicht aan de in punt 2.1 beschreven test onderworpen. Eerst moet dit koplicht evenwel driemaal na elkaar onderstaande cyclus doorlopen, zodat de positie van de mechanische delen van het koplicht op de meetopstelling waarmee de juiste plaatsing op het voertuig wordt nagebootst, zich kan stabiliseren:

dimlicht ingeschakeld gedurende één uur (de spanning wordt ingesteld zoals bepaald in punt 1.1.1.2),

dimlicht uitgeschakeld gedurende één uur.

Het koplichttype wordt aanvaard, indien het gemiddelde van de absolute waarden ΔrI, zoals gemeten bij het eerste monster, en ΔrII, zoals gemeten bij het tweede monster, lager is dan of gelijk is aan 1,0 mrad.

Formula

---

(1)  Zie bijlage 8 van dit reglement voor het testoverzicht.

(2)  Als het geteste koplicht signaallichten omvat, moeten deze laatste branden gedurende de test. Als de inrichting een richtingaanwijzer omvat, moet deze knipperen met een aan/uit-verhouding van ongeveer 1.

(3)  Het gelijktijdig branden van twee of meer gloeidraden bij gebruik van het koplicht als waarschuwingslicht wordt niet beschouwd als normaal gelijktijdig gebruik van de gloeidraden.

(4)  NaCMC is het natriumzout van carboxymethylcellulose, gewoonlijk CMC genoemd. Het in het testmengsel gebruikte NaCMC moet een substitutiegraad (SG) van 0,6-0,7 hebben en een viscositeit van 200-300 cP voor een 2 %-oplossing bij 20 °C.

(5)  Voor de hoeveelheid geldt een tolerantie omdat vuil moet worden verkregen dat zich op de juiste wijze over de gehele kunststoflens verspreidt.

(6)  Punt 50 V ligt 375 mm onder HV op de verticale lijn vv op het scherm op een afstand van 25 m.

AANHANGSEL 1

Overzicht van de operationele perioden bij het testen van de stabiliteit van het fotometrische gedrag

| Afkortingen: | P: | dimlicht |
| --- | --- | --- |
| D: | groot licht (D1 + D2 betekent twee grote lichten) |
| F: | mistlicht voor |
| | betekent een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten aan. |
| | betekent een cyclus van 9 minuten uit en 1 minuut aan. |

Afkortingen:

P:

dimlicht

D:

groot licht (D1 + D2 betekent twee grote lichten)

F:

mistlicht voor

Image

betekent een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten aan.

Image

betekent een cyclus van 9 minuten uit en 1 minuut aan.

De volgende gegroepeerde koplichten en mistlichten voor en de vermelde merktekens worden louter ter illustratie gegeven en zijn niet exhaustief.

| 1. | P of D of F (HC of HR of B) |
| --- | --- |

1.

Image

| 2. | P+F (HC B) of P+D (HCR) |
| --- | --- |

2.

Image

| 3. | P+F (HC B/) of HC/B of P+D (HC/R) |
| --- | --- |

3.

Image

---

BIJLAGE 5

Minimumeisen voor de controle van de overeenstemming van de productie

1.   ALGEMEEN

1.1.   Uit mechanisch en geometrisch oogpunt wordt aangenomen dat aan de overeenstemmingseisen is voldaan wanneer de verschillen niet groter zijn dan onvermijdelijke fabricageafwijkingen binnen de door dit reglement gestelde grenzen. Deze voorwaarde geldt eveneens voor kleuren.

Met betrekking tot de fotometrische eigenschappen geldt dat de overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten niet wordt betwist wanneer bij het testen van de fotometrische eigenschappen van een willekeurig gekozen koplicht dat van een standaardgloeilamp is voorzien:

1.2.1.   geen gemeten waarde in ongunstige zin meer dan 20 % afwijkt van de in dit reglement voorgeschreven waarde. Voor de waarden B 50 L (of R) en zone III mag de maximale ongunstige afwijking respectievelijk het volgende bedragen:

| B 50 L (of R): | 0,2 lux ofwel 20 %
  0,3 lux ofwel 30 % |
| --- | --- |
| Zone III | 0,3 lux ofwel 20 %
  0,45 lux ofwel 30 %; |

B 50 L (of R):

0,2 lux ofwel 20 %

0,3 lux ofwel 30 %

Zone III

0,3 lux ofwel 20 %

0,45 lux ofwel 30 %;

of indien

1.2.2.1.   voor het dimlicht, aan de in dit reglement voorgeschreven waarden wordt voldaan in HV (met een tolerantie van +0,2 lux) en gerelateerd aan die afstelling in ten minste één punt van elk gebied dat op het meetscherm (op 25 m) is afgebakend door een cirkel met een straal van 15 cm rond de punten B 50 L (of R) (1) (met een tolerantie van +0,1 lux), 75 R (of L), 50 V, 25 R, 25 L en in het gehele gebied van zone IV dat zich niet meer dan 22,5 cm boven de lijn 25 R en 25 L bevindt;

1.2.2.2.   en indien voor het groot licht, terwijl HV zich binnen de isolux 0,75 Emax bevindt, een tolerantie van +20 % voor maximumwaarden en –20 % voor minimumwaarden in acht wordt genomen voor de fotometrische waarden op elk meetpunt, zoals vermeld in punt 6.3.2 van dit reglement.

1.2.3.   Indien de resultaten van de hierboven beschreven test niet aan de voorschriften voldoen, mag de afstelling van het koplicht worden gewijzigd, op voorwaarde dat de as van de lichtbundel niet meer dan 1 graad naar rechts of links wordt gedraaid (2).

1.2.4.   Indien de resultaten van de hierboven beschreven tests niet aan de voorschriften voldoen, worden de tests herhaald met een andere standaardgloeilamp (referentielamp).

1.3.   Voor de controle van de verticale verplaatsing van de afbakeningslijn onder invloed van de warmte wordt als volgt te werk gegaan:

Eén van de bemonsterde koplichten wordt aan de in punt 2.1 van bijlage 4 beschreven test onderworpen, nadat het driemaal na elkaar de in punt 2.2.2 van bijlage 4 beschreven cyclus heeft doorlopen.

Het koplicht wordt aanvaard indien Δr niet meer dan 1,5 mrad bedraagt.

Indien deze waarde meer dan 1,5 mrad maar niet meer dan 2,0 mrad bedraagt, wordt een tweede koplicht aan de test onderworpen; het gemiddelde van de absolute waarden die voor beide koplichten zijn verkregen, mag niet hoger zijn dan 1,5 mrad.

2.   MINIMUMEISEN VOOR DE CONTROLE VAN DE OVEREENSTEMMING DOOR DE FABRIKANT

Voor elk type koplicht voert de houder van het goedkeuringsmerk op gezette tijdstippen ten minste de volgende tests uit. De tests worden uitgevoerd overeenkomstig de bepalingen van dit reglement.

Indien een of meer monsters bij het desbetreffende type test niet in overeenstemming blijken te zijn, moeten extra monsters worden genomen en getest. De fabrikant dient maatregelen te nemen om de overeenstemming van de desbetreffende productie te waarborgen.

2.1.   Aard van de tests

De in dit reglement bedoelde overeenstemmingstests hebben betrekking op de fotometrische eigenschappen en op de controle van de verticale verplaatsing van de afbakeningslijn onder invloed van de warmte.

2.2.   Toegepaste testmethoden

2.2.1.   De tests moeten in het algemeen volgens de in dit reglement beschreven methoden worden uitgevoerd.

2.2.2.   Bij elke door de fabrikant uitgevoerde overeenstemmingstest mogen gelijkwaardige methoden worden toegepast wanneer de bevoegde instantie die met de goedkeuringstests is belast, daarvoor toestemming heeft verleend. Het is de taak van de fabrikant aan te tonen dat de toegepaste methoden gelijkwaardig zijn met de in dit reglement vastgelegde methoden.

2.2.3.   De toepassing van de punten 2.2.1 en 2.2.2 vereist regelmatige kalibratie van de testapparatuur en onderlinge vergelijking van de meetresultaten met die van een bevoegde instantie.

2.2.4.   In alle gevallen gelden de in dit reglement vastgestelde methoden als referentiemethoden, met name ten behoeve van de administratieve controle en de monsterneming.

2.3.   Aard van de monsterneming

Monsters van koplichten worden willekeurig gekozen uit een uniforme partij. Onder uniforme partij wordt een reeks koplichten van hetzelfde type verstaan, zoals gedefinieerd volgens de productiemethoden van de fabrikant.

De beoordeling heeft in de regel betrekking op de serieproductie van verschillende fabrieken. Een fabrikant mag echter gegevens over hetzelfde type afkomstig van verscheidene fabrieken bij elkaar voegen, op voorwaarde dat deze volgens hetzelfde kwaliteitssysteem en onder hetzelfde kwaliteitsbeheer werken.

2.4.   Gemeten en geregistreerde fotometrische eigenschappen

De bemonsterde koplichten worden onderworpen aan fotometrische metingen op de punten als bepaald in het reglement; bij een groot licht worden alleen de waarden van de punten Emax, HV (3), HL, HR (4) in aanmerking genomen en bij een dimlicht de waarden van de punten B 50 L (of R), HV, 50 V, 75 R (of L) en 25 L (of R) (zie figuur in bijlage 3).

2.5.   Aanvaardbaarheidscriteria

De fabrikant moet de testresultaten statistisch onderzoeken en in overleg met de bevoegde instantie criteria vaststellen voor de aanvaardbaarheid van zijn producten, teneinde te voldoen aan de specificaties die voor de controle van de overeenstemming van de producten in punt 10.1 van dit reglement zijn vastgelegd.

De aanvaardbaarheidscriteria moeten zo zijn dat, met een betrouwbaarheid van 95 %, de kans dat een steekproef overeenkomstig bijlage 7 (eerste monsterneming) met goed gevolg wordt doorstaan, minimaal 0,95 is.

---

(1)  De letters tussen haakjes verwijzen naar koplichten voor linksrijdend verkeer.

(2)  Zie voetnoot 11 in de tekst van dit reglement.

(3)  Wanneer het groot licht is samengebouwd met het dimlicht, is bij het groot licht HV hetzelfde meetpunt als bij het dimlicht.

(4)  HL en HR: punten op „hh” op 1,125 m respectievelijk links en rechts van het punt HV.

---

BIJLAGE 6

Voorschriften voor lichten met een lens van kunststof — Tests van lenzen of materiaalmonsters en van complete lichten

1.   ALGEMENE SPECIFICATIES

1.1.   De overeenkomstig punt 2.2.4 van dit reglement verstrekte monsters moeten voldoen aan de specificaties van de onderstaande punten 2.1 tot en met 2.5.

1.2.   De twee overeenkomstig punt 2.2.3 van dit reglement verstrekte monsters van complete lichten met een lens van kunststof moeten, wat het lensmateriaal betreft, voldoen aan de specificaties van onderstaand punt 2.6.

1.3.   De monsters van lenzen van kunststof of materiaalmonsters worden met de reflector waarvoor zij zijn bestemd (voorzover van toepassing), aan goedkeuringstests onderworpen in de chronologische volgorde die in aanhangsel 1, tabel A, van deze bijlage is aangegeven.

1.4.   Indien de fabrikant van de lichten evenwel kan aantonen dat het product reeds aan de tests van de onderstaande punten 2.1 tot en met 2.5 of aan gelijkwaardige tests overeenkomstig een ander reglement heeft voldaan, hoeven deze tests niet te worden herhaald; alleen de in aanhangsel 1, tabel B, voorgeschreven tests zijn verplicht.

2.   TESTS

2.1.   Bestandheid tegen temperatuurveranderingen

2.1.1.   Tests

Drie nieuwe monsters (lenzen) worden aan vijf cycli van temperatuur- en vochtigheidsverandering (RV = relatieve vochtigheid) onderworpen volgens het onderstaande programma:

3 uur bij 40 °C ± 2 °C en 85-95 % RV;

1 uur bij 23 °C ± 5 °C en 60-75 % RV;

15 uur bij –30 °C ± 2 °C;

1 uur bij 23 °C ± 5 °C en 60-75 % RV;

3 uur bij 80 °C ± 2 °C;

1 uur bij 23 °C ± 5 °C en 60-75 % RV;

Vóór deze test worden de monsters gedurende ten minste vier uur op een temperatuur van 23 °C ± 5 °C en 60-75 % RV gehouden.

NB: De perioden van één uur bij 23 °C ± 5 °C omvatten de overgangsperioden van de ene temperatuur naar de andere die nodig zijn om thermische schokken te vermijden.

2.1.2.   Fotometrische metingen

2.1.2.1.   Methode

Voor en na de test worden op de monsters fotometrische metingen verricht.

Deze metingen, waarbij gebruik wordt gemaakt van een standaardgloeilamp (referentiegloeilamp), worden uitgevoerd op de volgende punten:

B 50 L en 50 R voor de dimlichtbundel van een dimlicht of een dimlicht/grootlicht (B 50 R en 50 L bij koplichten voor links verkeer);

Emax route voor de grootlichtbundel van een groot licht of een dimlicht/groot licht.

2.1.2.2.   Resultaten

Het verschil tussen de fotometrische waarden bij elk monster voor en na de test mag, met inbegrip van de toleranties ten gevolge van de meetmethode, niet meer dan 10 % bedragen.

2.2.   Bestandheid tegen chemische stoffen en stoffen in de atmosfeer

2.2.1.   Bestandheid tegen stoffen in de atmosfeer

Drie nieuwe monsters (lenzen of materiaalmonsters) worden blootgesteld aan straling van een bron met een spectrale energiedistributie die overeenstemt met die van een zwart voorwerp bij een temperatuur tussen 5 500 K en 6 000 K. Tussen de bron en de monsters worden filters opgesteld die stralingen met golflengten van minder dan 295 nm en meer dan 2 500 nm zoveel mogelijk beperken. De monsters worden zolang aan een verlichtingssterkte van 1 200 W/m2 ± 200 W/m2 blootgesteld dat de lichtenergie die zij ontvangen gelijk is aan 4 500 MJ/m2 ± 200 MJ/m2. Binnen de opstelling moet de op de zwarte plaat ter hoogte van de monsters gemeten temperatuur 50 °C ± 5 °C bedragen. Voor een gelijkmatige blootstelling moeten de monsters met een snelheid van 1 tot 5 omw./min. rond de stralingsbron draaien.

De monsters worden met gedestilleerd water met een soortelijke geleiding van minder dan 1 mS/m bij een temperatuur van 23 °C ± 5 °C besproeid volgens de onderstaande cyclus:

5 minuten sproeien; 25 minuten drogen.

2.2.2.   Bestandheid tegen chemische stoffen

Na uitvoering van de in punt 2.2.1 beschreven test en de in punt 2.2.3.1 beschreven meting wordt het buitenoppervlak van de drie genoemde monsters op de in punt 2.2.2.2 beschreven wijze behandeld met het in punt 2.2.2.1 omschreven mengsel.

2.2.2.1.   Testmengsel

Het testmengsel bestaat uit 61,5 % n-heptaan, 12,5 % tolueen, 7,5 % ethyltetrachloride, 12,5 % trichloorethyleen and 6 % xyleen (volumepercentage).

2.2.2.2.   Aanbrengen van het testmengsel

Doordrenk een katoenen doek (conform ISO 105) tot volledige verzadiging met het in punt 2.2.2.1 omschreven mengsel en breng dit binnen 10 seconden gedurende 10 minuten op het buitenoppervlak van het monster aan met een druk van 50 N/cm2, hetgeen overeenkomt met een kracht van 100 N die op een testoppervlak van 14 × 14 mm wordt uitgeoefend.

Gedurende deze 10 minuten wordt het doek opnieuw met het mengsel doordrenkt, zodat de samenstelling van de aangebrachte vloeistof steeds gelijk blijft aan die van het voorgeschreven testmengsel.

Tijdens het aanbrengen mag de op het monster uitgeoefende druk worden gecompenseerd om het ontstaan van scheuren te voorkomen.

2.2.2.3.   Schoonmaken

Na het aanbrengen van het testmengsel worden de monsters in de open lucht gedroogd en vervolgens met de in punt 2.3 (bestandheid tegen detergentia) beschreven oplossing gewassen bij 23 °C ± 5 °C.

Daarna worden de monsters zorgvuldig gespoeld met gedestilleerd water dat niet meer dan 0,2 % verontreinigingen bevat bij 23 °C ± 5 °C en vervolgens met een zachte doek afgedroogd.

2.2.3.   Resultaten

2.2.3.1.   Na het testen van de bestandheid tegen stoffen in de atmosfeer moet het buitenoppervlak van de monsters vrij zijn van scheuren, krassen, afschilferingen en vervormingen. Het gemiddelde verschil in lichtdoorlating,Formula gemeten bij de drie monsters volgens de procedure van aanhangsel 2 van deze bijlage, mag niet meer bedragen dan 0,020 (Δtm ≤ 0,020).

2.2.3.2.   Na het testen van de bestandheid tegen chemische stoffen mogen de monsters geen sporen vertonen van chemische aanslag die een afwijking van de lichtstroomverstrooiing kan veroorzaken. Het gemiddelde verschil in lichtverstrooiingFormula, gemeten bij de drie monsters volgens de procedure van aanhangsel 2 van deze bijlage, mag niet meer bedragen dan 0,020 (Δdm ≤ 0,020).

2.3.   Bestandheid tegen detergentia en koolwaterstoffen

2.3.1.   Bestandheid tegen detergentia

Het buitenoppervlak van drie monsters (lenzen of materiaalmonsters) wordt verwarmd tot 50 °C ± 5 °C en vervolgens gedurende vijf minuten ondergedompeld in een mengsel dat op een temperatuur van 23 °C ± 5 °C wordt gehouden en dat bestaat uit 99 delen gedestilleerd water met niet meer dan 0,02 % verontreinigingen en één deel alkylarylsulfonaat.

Aan het eind van de test worden de monsters gedroogd bij 50 °C ± 5 °C.

Het oppervlak van de monsters wordt met een vochtig doek gereinigd.

2.3.2.   Bestandheid tegen koolwaterstoffen

Daarna wordt met een katoenen doek dat in een mengsel van 70 % n-heptaan en 30 % tolueen (volumepercentage) is gedrenkt, gedurende één minuut zachtjes gewreven over het buitenoppervlak van deze drie monsters. Vervolgens worden de monsters in de open lucht gedroogd.

2.3.3.   Resultaten

Nadat achtereenvolgens beide bovengenoemde tests zijn uitgevoerd, mag het gemiddelde verschil in lichtdoorlatingFormula, gemeten bij de drie monsters volgens de procedure van aanhangsel 2 van deze bijlage, niet meer bedragen dan 0,010 (Δtm ≤ 0,010).

2.4.   Bestandheid tegen mechanische slijtage

2.4.1.   Testmethode voor mechanische slijtage

Het buitenoppervlak van drie nieuwe monsters (lenzen) wordt aan de uniforme mechanische slijtagetest onderworpen volgens de methode in aanhangsel 3 van deze bijlage.

2.4.2.   Resultaten

Na deze test wordt het verschil:

| in lichtdoorlating | : | |
| --- | --- | --- |
| en in lichtverstrooiing | : | |

in lichtdoorlating

:

Formula

en in lichtverstrooiing

:

Formula

in het in punt 2.2.4.1.1 van dit reglement omschreven gebied gemeten volgens de procedure van aanhangsel 2. De gemiddelde waarde van de drie monsters moet zodanig zijn dat:

Δtm ≤ 0,100;

Δdm ≤ 0,050.

2.5.   Test van de hechting van eventuele coatings

2.5.1.   Prepareren van het monster

Een oppervlak van 20 mm × 20 mm van de coating van een lens wordt met een scheermesje of een naald in een rasterpatroon gesneden, waarbij de vierkantjes elk circa 2 mm × 2 mm meten. De druk op het mesje of de naald moet voldoende zijn om ten minste door de coating heen te snijden.

2.5.2.   Beschrijving van de test

Gebruik plakband met een hechtvermogen van 2 N/(cm breedte) ± 20 %, gemeten onder de genormaliseerde omstandigheden zoals vermeld in aanhangsel 4 van deze bijlage. Dit plakband, dat ten minste 25 mm breed moet zijn, wordt gedurende ten minste vijf minuten op het overeenkomstig punt 2.5.1 geprepareerde oppervlak gedrukt.

Vervolgens wordt het uiteinde van het plakband zodanig belast dat het hechtvermogen op het desbetreffende oppervlak in evenwicht wordt gehouden door een kracht loodrecht op dat oppervlak. In dit stadium wordt het plakband met een constante snelheid van 1,5 m/s ± 0,2 m/s losgetrokken.

2.5.3.   Resultaten

Het gerasterde oppervlak mag niet aanmerkelijk zijn aangetast. Beschadigingen aan de snijpunten tussen de vierkantjes of aan de randen van de insnijdingen zijn toegestaan, mits het aangetaste gebied niet groter is dan 15 % van het gerasterde oppervlak.

2.6.   Test van een compleet koplicht met een lens van kunststof

2.6.1.   Bestandheid van het lensoppervlak tegen mechanische slijtage

2.6.1.1.   Tests

De lens van koplichtmonster nr. 1 wordt aan de in punt 2.4.1 beschreven test onderworpen.

2.6.1.2.   Resultaten

Na de test mogen de resultaten van de fotometrische metingen die overeenkomstig dit reglement aan het koplicht zijn verricht, niet meer dan 30 % hoger zijn dan de maximumwaarden die voor de punten B 50 L en HV zijn voorgeschreven, en niet meer dan 10 % lager dan de minimumwaarden die voor punt 75 R zijn voorgeschreven (bij koplichten voor links verkeer, respectievelijk de punten B 50 R, HV en 75 L).

2.6.2.   Test van de hechting van eventuele coatings

De lens van koplichtmonster nr. 2 wordt aan de in punt 2.5 beschreven test onderworpen.

3.   CONTROLE VAN DE OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

Met betrekking tot de voor de fabricage van lenzen gebruikte materialen worden de koplichten van een serie geacht aan dit reglement te voldoen, indien:

3.1.1.   na het testen van de bestandheid tegen chemische stoffen en van de bestandheid tegen detergentia en koolwaterstoffen, het buitenoppervlak van de monsters geen met het blote oog waarneembare scheuren, afschilferingen of vervormingen vertoont (zie de punten 2.2.2, 2.3.1 en 2.3.2);

3.1.2.   na de in punt 2.6.1.1 beschreven test de fotometrische waarden op de in punt 2.6.1.2 vermelde meetpunten binnen de grenzen vallen die in dit reglement voor de overeenstemming van de productie zijn voorgeschreven.

3.2.   Indien de testresultaten niet aan de voorschriften voldoen, worden de tests met een ander willekeurig gekozen monster van koplichten herhaald.

AANHANGSEL 1

CHRONOLOGISCHE VOLGORDE VAN DE GOEDKEURINGSTESTS

A.   Tests van kunststoffen (overeenkomstig punt 2.2.4 van dit reglement verstrekte lenzen of materiaalmonsters).

| Monsters - Tests | Lenzen of materiaalmonsters | Lenzen |
| --- | --- | --- |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 1.1. | Beperkte fotometrie (punt 2.1.2) |

Monsters - Tests

Lenzen of materiaalmonsters

Lenzen

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

1.1.

Beperkte fotometrie (punt 2.1.2)

x

x

x

| 1.1.1. | Temperatuur- verandering (punt 2.1.1) |
| --- | --- |

1.1.1.

Temperatuur- verandering (punt 2.1.1)

x

x

x

| 1.1.2. | Beperkte fotometrie (punt 2.1.2) |
| --- | --- |

1.1.2.

Beperkte fotometrie (punt 2.1.2)

x

x

x

| 1.2.1. | Meting van de lichtdoorlating |
| --- | --- |

1.2.1.

Meting van de lichtdoorlating

x

x

x

x

x

x

x

x

x

| 1.2.2. | Meting van de lichtverstrooiing |
| --- | --- |

1.2.2.

Meting van de lichtverstrooiing

x

x

x

x

x

x

| 1.3. | Stoffen in de atmosfeer (punt 2.2.1) |
| --- | --- |

1.3.

Stoffen in de atmosfeer (punt 2.2.1)

x

x

x

| 1.3.1. | Meting van de lichtdoorlating |
| --- | --- |

1.3.1.

Meting van de lichtdoorlating

x

x

x

| 1.4. | Chemische stoffen (punt2.2.2) |
| --- | --- |

1.4.

Chemische stoffen (punt2.2.2)

x

x

x

| 1.4.1. | Meting van de lichtverstrooiing |
| --- | --- |

1.4.1.

Meting van de lichtverstrooiing

x

x

x

| 1.5. | Detergentia (punt 2.3.1) |
| --- | --- |

1.5.

Detergentia (punt 2.3.1)

x

x

x

| 1.6. | Koolwaterstoffen (punt 2.3.2) |
| --- | --- |

1.6.

Koolwaterstoffen (punt 2.3.2)

x

x

x

| 1.6.1. | Meting van de lichtdoorlating |
| --- | --- |

1.6.1.

Meting van de lichtdoorlating

x

x

x

| 1.7. | Slijtage (punt 2.4.1) |
| --- | --- |

1.7.

Slijtage (punt 2.4.1)

x

x

x

| 1.7.1. | Meting van de lichtdoorlating |
| --- | --- |

1.7.1.

Meting van de lichtdoorlating

x

x

x

| 1.7.2. | Meting van de lichtverstrooiing |
| --- | --- |

1.7.2.

Meting van de lichtverstrooiing

x

x

x

| 1.8. | Hechting (punt 2.5) |
| --- | --- |

1.8.

Hechting (punt 2.5)

x

B.   Tests van complete koplichten (overeenkomstig punt 2.2.3 van dit reglement verstrekt).

| Tests | Compleet koplicht |
| --- | --- |
| Monster nr. |
| 1 | 2 |
| 2.1. | Slijtage (punt 2.6.1.1) |

Tests

Compleet koplicht

Monster nr.

1

2

2.1.

Slijtage (punt 2.6.1.1)

x

| 2.2. | Fotometrie (punt 2.6.1.2) |
| --- | --- |

2.2.

Fotometrie (punt 2.6.1.2)

x

| 2.3. | Hechting (punt 2.6.2) |
| --- | --- |

2.3.

Hechting (punt 2.6.2)

x

AANHANGSEL 2

METHODE VOOR HET METEN VAN DE LICHTVERSTROOIING EN DE LICHTDOORLATING

1.   APPARATUUR (zie figuur)

De bundel van een collimator K met een halve divergentie β/2 = 17,4 × 10–4 rd wordt beperkt door middel van een diafragma Dτ met een opening van 6 mm waartegen de monsterstander wordt geplaatst.

Een achromatische convergerende lens L2, gecorrigeerd voor sferische aberraties, verbindt het diafragma Dτ met de ontvanger R; de diameter van de lens L2 moet zodanig zijn dat het door het monster verstrooide licht niet wordt gediafragmeerd in een kegel met een halvetophoek van β/2 = 14°.

Een ringvormig diafragma DD, met hoeken α°/2 = 1° en αmax/2 = 12°, wordt in een beeldbrandvlak van lens L2 geplaatst.

Het niet-transparante middengedeelte van het diafragma is noodzakelijk om het licht dat rechtstreeks van de lichtbron komt, te elimineren. Het moet mogelijk zijn het middengedeelte van het diafragma zodanig van de lichtbundel te verwijderen dat het precies naar zijn oorspronkelijke stand terugkeert.

De afstand L2 Dτ en de brandpuntslengte F2
   (1) van lens L2 worden zodanig gekozen dat het beeld van Dτ de ontvanger R volledig bedekt.

Wanneer de eerste invallende lichtstroom op 1 000 eenheden wordt gesteld, moet de absolute nauwkeurigheid van elke afgelezen waarde beter zijn dan 1 eenheid.

2.   METINGEN

De volgende waarden moeten worden afgelezen:

| Aflezing | Met monster | Met middenge- deelte van DD | Weergegeven hoeveelheid |
| --- | --- | --- | --- |
| T1 | nee | nee | Invallende lichtstroom bij eerste aflezing |
| T2 | ja
  (vóór test) | nee | Door het nieuwe materiaal doorgelaten lichtstroom in een gebied van 24° |
| T3 | ja
  (na test) | nee | Door het geteste materiaal doorgelaten lichtstroom in een gebied van 24° |
| T4 | ja
  (vóór test) | ja | Door het nieuwe materiaal verstrooide lichtstroom |
| T5 | ja
  (na test) | ja | Door het geteste materiaal verstrooide lichtstroom |

Aflezing

Met monster

Met middenge- deelte van DD

Weergegeven hoeveelheid

T1

nee

nee

Invallende lichtstroom bij eerste aflezing

T2

ja

(vóór test)

nee

Door het nieuwe materiaal doorgelaten lichtstroom in een gebied van 24°

T3

ja

(na test)

nee

Door het geteste materiaal doorgelaten lichtstroom in een gebied van 24°

T4

ja

(vóór test)

ja

Door het nieuwe materiaal verstrooide lichtstroom

T5

ja

(na test)

ja

Door het geteste materiaal verstrooide lichtstroom

Image

---

(1)  Voor L2 wordt een brandpuntsafstand van circa 80 mm aanbevolen.

AANHANGSEL 3

SPUITTESTMETHODE

1.   Testapparatuur

1.1.   Spuitpistool

Het gebruikte spuitpistool moet voorzien zijn van een spuitopening met een diameter van 1,3 mm voor een doorstromingssnelheid van 0,24 ± 0,02 l/minuut bij een bedrijfsdruk van 6,0 bar – 0/+0,5 bar.

Onder deze bedrijfsomstandigheden moet het verkregen waaierpatroon een diameter van 170 mm ± 50 mm hebben op het aan slijtage blootgestelde oppervlak, op een afstand van 380 mm ± 10 mm van de spuitopening.

1.2.   Testmengsel

Het testmengsel bestaat uit:

kiezelzand met een hardheid van 7 op de schaal van Mohr, met een korrelgrootte tussen 0 en 0,2 mm en een bijna normale verspreiding, met een hoekfactor van 1,8 tot 2;

water met een hardheid van niet meer dan 205 g/m3 voor een mengsel dat 25 g zand per liter water bevat.

2.   Test

Het buitenoppervlak van de koplichtlenzen wordt een of meerdere malen aan de inwerking van een op de hierboven beschreven wijze voortgebrachte zandstraal blootgesteld. De straal wordt vrijwel loodrecht op het te testen oppervlak gericht.

De slijtage wordt gecontroleerd aan de hand van een of meer glasmonsters die als referentie vlak bij de te testen lenzen worden geplaatst. Het mengsel wordt gespoten totdat het verschil in de lichtverstrooiing op het monster of de monsters, gemeten met behulp van de in aanhangsel 2 beschreven methode, zodanig is dat:

Formula

Er kunnen meerdere referentiemonsters worden gebruikt om na te gaan of het gehele te testen oppervlak homogeen gesleten is.

AANHANGSEL 4

PLAKBANDHECHTINGSTEST

1.   DOEL

Deze methode maakt het mogelijk onder genormaliseerde omstandigheden het lineaire hechtvermogen van plakband op een glasplaat te bepalen.

2.   BEGINSEL

Meting van de kracht die nodig is om plakband onder een hoek van 90° van een glasplaat los te maken.

3.   SPECIFIEKE ATMOSFERISCHE OMSTANDIGHEDEN

Als omgevingscondities gelden 23 °C ± 5 °C en 65 ± 15 % relatieve luchtvochtigheid (RV).

4.   TESTSTUKKEN

Vóór de test wordt het te onderzoeken plakband gedurende 24 uur in de gespecificeerde atmosfeer bewaard (zie punt 3).

Van elke rol worden vijf teststukken van elk 400 mm lang getest. Deze teststukken worden van de rol genomen nadat de eerste drie wikkelingen zijn verwijderd.

5.   WERKWIJZE

De test vindt plaats onder de in punt 3 vermelde omgevingscondities.

Neem de vijf teststukken terwijl het plakband radiaal wordt ontrold met een snelheid van circa 300 mm/s; breng ze vervolgens binnen 15 seconden op de volgende wijze aan:

Breng het plakband in een vloeiende beweging aan op de glasplaat en wrijf het met de vinger lichtjes in lengterichting vast zonder al te veel druk uit te oefenen en wel op zodanige wijze dat er tussen het plakband en de glasplaat geen luchtbellen meer voorkomen.

Laat het geheel gedurende 10 minuten rusten in de gegeven atmosferische omstandigheden.

Maak ongeveer 25 mm van het teststuk los van de plaat in een vlak loodrecht op de as van het teststuk.

Zet de plaat vast en vouw het vrije uiteinde van het plakband om in een hoek van 90°. Oefen zodanig kracht uit dat de scheidingslijn tussen het plakband en de plaat loodrecht op deze kracht en loodrecht op de plaat staat.

Trek los met een snelheid van 300 mm/s ± 30 mm/s en noteer de vereiste kracht.

6.   RESULTATEN

De vijf verkregen waarden worden gerangschikt en de mediaan wordt als resultaat van de meting genomen. Deze waarde wordt uitgedrukt in Newton per centimeter plakbandbreedte.

---

BIJLAGE 7

MINIMUMEISEN VOOR MONSTERNEMING DOOR EEN INSPECTEUR

1.   ALGEMEEN

1.1.   Uit mechanisch en geometrisch oogpunt wordt aangenomen dat overeenkomstig dit reglement aan de desbetreffende overeenstemmingseisen is voldaan wanneer de verschillen niet groter zijn dan onvermijdelijke fabricageafwijkingen. Deze voorwaarde geldt eveneens voor kleuren.

Met betrekking tot de fotometrische eigenschappen geldt dat de overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten niet wordt betwist wanneer bij het testen van de fotometrische eigenschappen van een willekeurig gekozen koplicht dat van een standaardgloeilamp is voorzien:

1.2.1.   geen gemeten waarde in ongunstige zin meer dan 20 % afwijkt van de in dit reglement voorgeschreven waarde. Voor de waarden B 50 L (of R) en zone III mag de maximale ongunstige afwijking respectievelijk het volgende bedragen:

| B 50 L (of R): | 0,2 lux ofwel 20 %
  0,3 lux ofwel 30 % |
| --- | --- |
| Zone III | 0,3 lux ofwel 20 %
  0,45 lux ofwel 30 % |

B 50 L (of R):

0,2 lux ofwel 20 %

0,3 lux ofwel 30 %

Zone III

0,3 lux ofwel 20 %

0,45 lux ofwel 30 %

of indien

1.2.2.1.   voor het dimlicht, aan de in dit reglement voorgeschreven waarden wordt voldaan in HV (met een tolerantie van +0,2 lux) en gerelateerd aan die afstelling in ten minste één punt van elk gebied dat op het meetscherm (op 25 m) is afgebakend door een cirkel met een straal van 15 cm rond de punten B 50 L (of R) (met een tolerantie van +0,1 lux), 75 R (of L), 50 V, 25 R, 25 L, en in het gehele gebied van zone IV dat zich niet meer dan 22,5 cm boven de lijn 25 R en 25 L bevindt;

1.2.2.2.   en indien voor het groot licht, terwijl HV zich binnen de isolux 0,75 Emax bevindt, een tolerantie van +20 % voor maximumwaarden en –20 % voor minimumwaarden in acht wordt genomen voor de fotometrische waarden op elk meetpunt, zoals vermeld in punt 6.3.2 van dit reglement. De referentiemarkering wordt buiten beschouwing gelaten.

1.2.3.   Indien de resultaten van de hierboven beschreven test niet aan de voorschriften voldoen, mag de afstelling van het koplicht worden gewijzigd, op voorwaarde dat de as van de lichtbundel niet meer dan 1 graad naar rechts of links wordt gedraaid (1).

1.2.4.   Indien de resultaten van de hierboven beschreven tests niet aan de voorschriften voldoen, worden de tests herhaald met een andere standaardgloeilamp.

1.2.5.   Koplichten met zichtbare defecten worden buiten beschouwing gelaten.

1.2.6.   De referentiemarkering wordt buiten beschouwing gelaten.

2.   EERSTE MONSTERNEMING

Bij de eerste monsterneming worden vier koplichten willekeurig gekozen. Het eerste monster van twee wordt met A aangeduid, het tweede monster van twee met B.

2.1.   Geen betwisting van de overeenstemming

De overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten wordt niet betwist wanneer na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden van de koplichten in ongunstige zin als volgt zijn:

2.1.1.1.   monster A

| A1: | één koplicht | | 0 % |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | niet meer dan | 20 % |
| A2: | beide koplichten | meer dan | 0 % |
| | maar | niet meer dan | 20 % |
| | ga naar monster B | | |

A1:

één koplicht

0 %

één koplicht

niet meer dan

20 %

A2:

beide koplichten

meer dan

0 %

maar

niet meer dan

20 %

ga naar monster B

monster B

| B1: | beide koplichten | | 0 % |
| --- | --- | --- | --- |

B1:

beide koplichten

0 %

2.1.2.   of indien de voorwaarden van punt 1.2.2 voor monster A zijn vervuld.

2.2.   Betwisting van de overeenstemming

De overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten wordt betwist en de fabrikant wordt verzocht zijn productie aan te passen om aan de eisen te voldoen (aanpassing), wanneer na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden van de koplichten als volgt zijn:

2.2.1.1.   monster A

| A3: | één koplicht | niet meer dan | 20 % |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 20 % |
| | maar | niet meer dan | 30 % |

A3:

één koplicht

niet meer dan

20 %

één koplicht

meer dan

20 %

maar

niet meer dan

30 %

2.2.1.2.   monster B

| B2: | in geval A2 | | |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 0 % |
| | maar | niet meer dan | 20 % |
| | één koplicht | niet meer dan | 20 % |

B2:

in geval A2

één koplicht

meer dan

0 %

maar

niet meer dan

20 %

één koplicht

niet meer dan

20 %

| B3: | in geval A2 | | |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | | 0 % |
| | één koplicht | meer dan | 20 % |
| | maar | niet meer dan | 30 % |

B3:

in geval A2

één koplicht

0 %

één koplicht

meer dan

20 %

maar

niet meer dan

30 %

2.2.2.   of indien de voorwaarden van punt 1.2.2 voor monster A niet zijn vervuld.

2.3.   Intrekking van de goedkeuring

De overeenstemming wordt betwist en punt 11 wordt toegepast indien na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden van de koplichten als volgt zijn:

2.3.1.   monster A

| A4: | één koplicht | niet meer dan | 20 % |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 30 % |
| A5: | beide koplichten | meer dan | 20 % |

A4:

één koplicht

niet meer dan

20 %

één koplicht

meer dan

30 %

A5:

beide koplichten

meer dan

20 %

2.3.2.   monster B

| B4: | in geval A2 | | |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 0 % |
| | maar | niet meer dan | 20 % |
| | één koplicht | meer dan | 20 % |
| B5: | in geval A2 | | |
| | beide koplichten | meer dan | 20 % |
| B6: | in geval A2 | | |
| | één koplicht | | 0 % |
| | één koplicht | meer dan | 30 % |

B4:

in geval A2

één koplicht

meer dan

0 %

maar

niet meer dan

20 %

één koplicht

meer dan

20 %

B5:

in geval A2

beide koplichten

meer dan

20 %

B6:

in geval A2

één koplicht

0 %

één koplicht

meer dan

30 %

2.3.3.   of indien de voorwaarden van punt 1.2.2 voor de monsters A en B niet zijn vervuld.

3.   NIEUWE MONSTERNEMING

In de gevallen A3, B2 en B3 moet binnen twee maanden na de kennisgeving een nieuwe monsterneming plaatsvinden waarbij een derde monster C van twee koplichten wordt genomen uit de voorraad die na de aanpassing is geproduceerd.

3.1.   Geen betwisting van de overeenstemming

De overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten wordt niet betwist wanneer na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden voor de koplichten als volgt zijn:

3.1.1.1.   monster C

| C1: | één koplicht | | 0 % |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | niet meer dan | 20 % |
| C2: | beide koplichten | meer dan | 0 % |
| | maar | niet meer dan | 20 % |
| | ga naar monster D | | |

C1:

één koplicht

0 %

één koplicht

niet meer dan

20 %

C2:

beide koplichten

meer dan

0 %

maar

niet meer dan

20 %

ga naar monster D

monster D

| D1: | in geval C2 | | |
| --- | --- | --- | --- |
| | beide koplichten | | 0 % |

D1:

in geval C2

beide koplichten

0 %

3.1.2.   of indien de voorwaarden van punt 1.2.2 voor monster C zijn vervuld.

3.2.   Betwisting van de overeenstemming

De overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten wordt betwist en de fabrikant wordt verzocht zijn productie aan te passen om aan de eisen te voldoen (aanpassing), wanneer na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden van de koplichten als volgt zijn:

3.2.1.1.   monster D

| D2: | in geval C2 | | |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 0 % |
| | maar | niet meer dan | 20 % |
| | één koplicht | niet meer dan | 20 % |

D2:

in geval C2

één koplicht

meer dan

0 %

maar

niet meer dan

20 %

één koplicht

niet meer dan

20 %

3.2.1.2.   of indien de voorwaarden van punt 1.2.2 voor monster C niet zijn vervuld.

3.3.   Intrekking van de goedkeuring

De overeenstemming wordt betwist en punt 11 wordt toegepast indien na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden van de koplichten als volgt zijn:

3.3.1.   monster C

| C3: | één koplicht | niet meer dan | 20 % |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 20 % |
| C4: | beide koplichten | meer dan | 20 % |

C3:

één koplicht

niet meer dan

20 %

één koplicht

meer dan

20 %

C4:

beide koplichten

meer dan

20 %

3.3.2.   monster D

| D3: | in geval C2 | | |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | 0 of meer dan | 0 % |
| | één koplicht | meer dan | 20 % |

D3:

in geval C2

één koplicht

0 of meer dan

0 %

één koplicht

meer dan

20 %

3.3.3.   of indien de voorwaarden van punt 1.2.2 voor de monsters C en D niet zijn vervuld.

4.   VERTICALE VERPLAATSING VAN DE AFBAKENINGSLIJN

Voor de controle van de verticale verplaatsing van de afbakeningslijn onder invloed van de warmte wordt als volgt te werk gegaan:

Een van de koplichten van monster A wordt na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage aan de in punt 2.1 van bijlage 4 beschreven procedure onderworpen, en wel nadat het driemaal na elkaar de in punt 2.2.2 van bijlage 4 beschreven cyclus heeft doorlopen.

Het koplicht wordt aanvaard indien Δr niet meer dan 1,5 mrad bedraagt.

Indien deze waarde meer dan 1,5 mrad maar niet meer dan 2,0 mrad bedraagt, wordt het tweede koplicht van monster A aan de test onderworpen; het gemiddelde van de absolute waarden die voor beide monsters zijn verkregen, mag niet hoger zijn dan 1,5 mrad.

Indien deze waarde van 1,5 mrad bij monster A niet wordt gehaald, worden de twee koplichten van monster B aan dezelfde procedure onderworpen; de waarde Δr mag bij geen van beide hoger zijn dan 1,5 mrad.

Image

---

(1)  Zie voetnoot 11 in de tekst van dit reglement.

---

BIJLAGE 8

OVERZICHT VAN DE OPERATIONELE PERIODEN BIJ HET TESTEN VAN DE STABILITEIT VAN HET FOTOMETRISCHE GEDRAG

| Afkortingen: | P: | dimlicht |
| --- | --- | --- |
| D: | groot licht (D1 + D2 betekent twee grote lichten) |
| F: | mistlicht voor |
| : | betekent een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten aan. |

Afkortingen:

P:

dimlicht

D:

groot licht (D1 + D2 betekent twee grote lichten)

F:

mistlicht voor

Image

betekent een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten aan.

De volgende gegroepeerde koplichten en mistlichten voor en de vermelde merktekens van klasse B worden louter ter illustratie gegeven en zijn niet exhaustief.

| 1. | P of D of F (HC of HR of B) |
| --- | --- |

1.

P of D of F (HC of HR of B)

Image

| 2. | P+D (HCR) of P+D1+D2 (HCR HR) |
| --- | --- |

2.

P+D (HCR) of P+D1+D2 (HCR HR)

Image

| 3. | P+D (HC/R) of P+D1+D2 (HC/R HR) |
| --- | --- |

3.

P+D (HC/R) of P+D1+D2 (HC/R HR)

Image

| 4. | P+F (HC B) |
| --- | --- |

4.

P+F (HC B)

Image

| 5. | P+F (HC B/) of HC/B |
| --- | --- |

5.

P+F (HC B/) of HC/B

Image

| 6. | D+F (HR B) of D1+D2+F (HR HR B) |
| --- | --- |

6.

D+F (HR B) of D1+D2+F (HR HR B)

Image

| 7. | D+F (HR B/) of D1+D2+F (HR HR B/) |
| --- | --- |

7.

D+F (HR B/) of D1+D2+F (HR HR B/)

Image

| 8. | P+D+F (HCR B) of P+D1+D2+F (HCR HR B) |
| --- | --- |

8.

P+D+F (HCR B) of P+D1+D2+F (HCR HR B)

Image

| 9. | P+D+F (HC/R B) of P+D1+D2+F (HC/R HR B) |
| --- | --- |

9.

P+D+F (HC/R B) of P+D1+D2+F (HC/R HR B)

Image

| 10. | P+D+F (HCR B/) of P+D1+D2+F (HCR HR B/) |
| --- | --- |

10.

P+D+F (HCR B/) of P+D1+D2+F (HCR HR B/)

Image

| 11. | P+D+F (HC/R B/) of P+D1+D2+F (HC/R HR B/) |
| --- | --- |

11.

P+D+F (HC/R B/) of P+D1+D2+F (HC/R HR B/)

Image

---

| 16.12.2005 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | L 330/214 |
| --- | --- | --- | --- |

16.12.2005

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

L 330/214

---

Reglement nr. 113 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van koplichten van motorvoertuigen met symmetrisch dimlicht en/of groot licht en voorzien van gloeilampen (1)

A.   ADMINISTRATIEVE BEPALINGEN

0.   TOEPASSINGSGEBIED

Dit reglement is van toepassing op koplichten van motorvoertuigen met symmetrisch dimlicht en/of groot licht, waarin lenzen van glas of kunststof zijn verwerkt en die voorzien zijn van verwisselbare gloeilampen (2)
   (3).

1.   DEFINITIES

In dit reglement wordt verstaan onder:

1.1.   „lens”: het buitenste lichtdoorlatende gedeelte van het koplicht (de unit);

1.2.   „coating”: elk product dat in een of meer lagen op de buitenzijde van een lens wordt aangebracht;

„koplichten van verschillende „types””: koplichten die verschillen op essentiële punten zoals:

1.3.1.   handelsnaam of merk;

1.3.2.   de eigenschappen van het optische systeem;

1.3.3.   de aan- of afwezigheid van aanvullende onderdelen die de optische effecten door reflectie, breking, absorptie en/of vervorming tijdens het gebruik kunnen wijzigen;

1.3.4.   de aard van de geproduceerde lichtbundel (dimlicht en/of groot licht);

1.3.5.   de materialen waarvan de lenzen en eventuele coatings zijn gemaakt;

1.3.6.   de categorie van de gebruikte gloeilamp;

1.4.   „koplichten van verschillende „klassen” (A, B, C of D)”: koplichten die aan specifieke fotometrische voorschriften voldoen.

2.   GOEDKEURINGSAANVRAAG VOOR EEN KOPLICHT

De goedkeuringsaanvraag wordt door de houder van de handelsnaam of het merk of door zijn gemachtigde vertegenwoordiger ingediend. In de aanvraag wordt vermeld:

2.1.1.   of het koplicht zowel dimlicht als groot licht moet leveren, of slechts één van beide;

2.1.2.   of het een koplicht van klasse A, B, C of D betreft;

2.1.3.   de categorie van de gebruikte gloeilamp(en), zoals bedoeld in Reglement nr. 37.

Elke goedkeuringsaanvraag gaat vergezeld van:

2.2.1.   tekeningen (in drievoud) die voldoende gedetailleerd zijn om het type te kunnen identificeren, en die het koplicht weergeven zowel van voren gezien, met een gedetailleerde weergave van de eventuele ribbels in de lens, als in dwarsdoorsnede; op de tekeningen moet de plaats voor het goedkeuringsmerk worden aangegeven;

2.2.2.   een korte technische beschrijving;

2.2.3.   twee monsters van het type koplicht;

alleen voor koplichten van klasse B, C of D, voor het testen van de kunststof waarvan de lenzen zijn gemaakt:

dertien lenzen;

2.2.4.1.1.   zes van deze lenzen mogen worden vervangen door zes materiaalmonsters van ten minste 60 × 80 mm met een vlak of bol buitenoppervlak en een overwegend vlak middengedeelte (kromtestraal minimaal 300 mm) van ten minste 15 × 15 mm;

2.2.4.1.2.   deze lenzen of materiaalmonsters moeten zijn vervaardigd volgens de bij de massaproductie toegepaste methode;

2.2.4.2.   een reflector waarop de lenzen overeenkomstig de instructies van de fabrikant kunnen worden gemonteerd.

2.3.   Wanneer de eigenschappen van de materialen waarvan de lenzen en de eventuele coatings zijn vervaardigd reeds eerder zijn getest, wordt het desbetreffende testrapport meegeleverd.

3.   MARKERINGEN

3.1.   Koplichten die ter goedkeuring worden aangeboden, moeten voorzien zijn van de handelsnaam of het merk van de aanvrager.

3.2.   De lens en de behuizing van deze koplichten (4)
   (5) moeten voldoende ruimte bieden voor het goedkeuringsmerk en de aanvullende symbolen als bedoeld in punt 4; deze ruimten moeten op de in punt 2.2.1 bedoelde tekeningen worden aangegeven.

3.3.   Op de achterzijde van de koplichten wordt de categorie van de gebruikte gloeilamp vermeld.

4.   GOEDKEURING

4.1.   Algemeen

4.1.1.   Indien alle uit hoofde van punt 2 ingediende monsters van een type koplicht aan de voorschriften van dit reglement voldoen, wordt goedkeuring verleend.

4.1.2.   Indien gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten aan de voorschriften van meer dan één reglement voldoen, mag een enkel internationaal goedkeuringsmerk worden aangebracht op voorwaarde dat elk van deze lichten aan de toepasselijke voorschriften voldoet.

4.1.3.   Aan elk goedgekeurd type wordt een goedkeuringsnummer toegekend. De eerste twee cijfers (momenteel 00) geven de wijzigingenreeks aan met de recentste belangrijke technische wijzigingen van het reglement op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde nummer niet aan een ander onder dit reglement vallend type koplicht toekennen.

4.1.4.   Van de goedkeuring, de uitbreiding, weigering of intrekking van de goedkeuring of de definitieve stopzetting van de productie van een type koplicht krachtens dit reglement wordt aan de partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, mededeling gedaan door middel van een formulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

4.1.5.   Behalve de in punt 3.1 beschreven markering moet op elk koplicht dat met het krachtens dit reglement goedgekeurde type overeenstemt, binnen de in punt 3.2 bedoelde ruimte het in de punten 4.2 en 4.3 beschreven goedkeuringsmerk worden aangebracht.

4.2.   Samenstelling van het goedkeuringsmerk

Het goedkeuringsmerk bestaat uit:

een internationaal goedkeuringsmerk, bestaande uit:

4.2.1.1.   een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend (6);

4.2.1.2.   het in punt 4.1.3 beschreven goedkeuringsnummer;

het volgende aanvullende symbool:

4.2.2.1.   een horizontale pijl die naar links en rechts wijst;

4.2.2.2.   op koplichten die enkel wat het dimlicht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoen, de letters „C-AS” voor koplichten van klasse A, „C-BS” voor koplichten van klasse B, „WC-CS” voor koplichten van klasse C en „WC-DS” voor koplichten van klasse D;

4.2.2.3.   op koplichten die enkel wat het groot licht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoen, de letters „R-BS” voor koplichten van klasse B, „WR-CS” voor koplichten van klasse C en „WR-DS” voor koplichten van klasse D;

4.2.2.4.   op koplichten die zowel wat het dimlicht als het groot licht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoen, de letters „CR-BS” voor koplichten van klasse B, „WCR-CS” voor koplichten van klasse C en „WCR-DS” voor koplichten van klasse D;

4.2.2.5.   op koplichten met een lens van kunststof worden de letters „PL” aan de in de punten 4.2.1 en 4.2.2 voorgeschreven symbolen toegevoegd;

4.2.2.6.   op koplichten van klasse D die wat het groot licht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoen, een indicatie van de maximale lichtsterkte in de vorm van de in punt 6.3.2.1.2 gedefinieerde referentiemarkering die in de nabijheid van de cirkel om de letter „E” wordt aangebracht;

In elk geval worden de relevante werkwijze tijdens de testprocedure volgens punt 1.1.1.1 van bijlage 4 en de toegestane spanning(en) volgens punt 1.1.1.2 van bijlage 4 vermeld op de goedkeuringsformulieren en op de mededelingenformulieren die worden gezonden naar alle landen die partij zijn bij de overeenkomst en die dit reglement toepassen.

In de dienovereenkomstige gevallen moet de inrichting op de volgende wijze worden gemarkeerd:

4.2.3.1.   op koplichten die voldoen aan de voorschriften van dit reglement en die zodanig zijn ontworpen dat de gloeidraad van het dimlicht niet tegelijk kan worden ontstoken met die van een andere lichtfunctie waarmee het is samengebouwd, moet een schuine streep (/) worden geplaatst achter het symbool voor het dimlicht in het goedkeuringsmerk.

4.2.4.   De twee cijfers van het goedkeuringsnummer (momenteel 00), die de wijzigingenreeks aangeven met de recentste belangrijke technische wijzigingen van het reglement op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend, en de in punt 4.2.2.1 bedoelde pijl mogen in de nabijheid van bovenstaande aanvullende symbolen worden aangebracht.

4.2.5.   De in de punten 4.2.1 tot en met 4.2.3 bedoelde markeringen en symbolen moeten goed leesbaar en onuitwisbaar zijn. Zij mogen zijn aangebracht op een binnen- of buitendeel (al dan niet transparant) van het koplicht dat niet kan worden gescheiden van het transparante gedeelte van het koplicht dat het licht uitstraalt. Zij moeten in elk geval zichtbaar zijn wanneer het koplicht in het voertuig is gemonteerd of wanneer een beweegbaar onderdeel zoals de motorkap geopend is.

4.3.   Opstelling van het goedkeuringsmerk

4.3.1.   In bijlage 2, figuren 1 tot en met 10, bij dit reglement staan voorbeelden van de opstelling van het goedkeuringsmerk in combinatie met bovenstaande aanvullende symbolen.

Gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten:

Indien gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten aan de voorschriften van verschillende reglementen voldoen, mag een enkel internationaal goedkeuringsmerk worden aangebracht, bestaande uit een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend, en een goedkeuringsnummer. Dit goedkeuringsmerk mag op een willekeurige plaats op de gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten worden aangebracht, op voorwaarde dat:

4.3.2.1.1.   het na de montage van de lichten zichtbaar is;

4.3.2.1.2.   geen enkel lichtdoorlatend deel van de gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten kan worden verwijderd zonder tegelijkertijd ook het goedkeuringsmerk te verwijderen.

Het identificatiesymbool dat voor elk licht aangeeft krachtens welk reglement goedkeuring is verleend, de bijbehorende wijzigingenreeks met de recentste belangrijke technische wijzigingen van het reglement op het ogenblik dat de goedkeuring wordt verleend, en eventueel de voorgeschreven pijl worden aangebracht:

4.3.2.2.1.   hetzij op het desbetreffende lichtdoorlatende oppervlak,

4.3.2.2.2.   hetzij zodanig gegroepeerd dat elk van de gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten duidelijk kan worden geïdentificeerd.

4.3.2.3.   De elementen waaruit een enkel goedkeuringsmerk is opgebouwd, mogen niet kleiner zijn dan de minimumafmetingen waaraan het kleinste afzonderlijke merkteken moet voldoen volgens het reglement op basis waarvan goedkeuring is verleend.

4.3.2.4.   Aan elk goedgekeurd type wordt een goedkeuringsnummer toegekend. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde nummer niet aan een ander onder dit reglement vallend type gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten toekennen.

4.3.2.5.   In bijlage 2, figuur 11, bij dit reglement staan voorbeelden van de opstelling van goedkeuringsmerken voor gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten met alle bovenstaande aanvullende symbolen.

Lichten waarvan de lens voor verschillende koplichttypes wordt gebruikt en die samengebouwd of gegroepeerd kunnen worden met andere lichten:

De bepalingen van punt 4.3.2 zijn van toepassing.

4.3.3.1.   Wanneer dezelfde lens wordt gebruikt, mogen daarop bovendien de verschillende goedkeuringsmerken voor de verschillende types koplichten of units zijn aangebracht, op voorwaarde dat de behuizing van het koplicht, ook al kan zij niet van de lens kan worden gescheiden, tevens de in punt 3.2 beschreven ruimte biedt en voorzien is van de goedkeuringsmerken voor de te vervullen functies. Als verschillende types koplichten dezelfde behuizing hebben, mogen de verschillende goedkeuringsmerken daarop zijn aangebracht.

4.3.3.2.   In bijlage 2, figuur 12, bij dit reglement staan voorbeelden van de opstelling van goedkeuringsmerken voor bovenstaand geval.

B.   TECHNISCHE VOORSCHRIFTEN VOOR KOPLICHTEN (7)

5.   ALGEMENE SPECIFICATIES

5.1.   Elk monster moet voldoen aan de in de punten 6 tot en met 8 vermelde specificaties.

Koplichten moeten zodanig zijn geconstrueerd dat zij onder normale gebruiksomstandigheden de voorgeschreven fotometrische eigenschappen behouden en goed blijven functioneren ondanks de trillingen waaraan zij worden blootgesteld.

5.2.1.   Koplichten worden voorzien van een inrichting waarmee zij op het voertuig zodanig kunnen worden afgesteld dat ze aan de toepasselijke voorschriften voldoen. Een dergelijke inrichting mag horizontale afstelmogelijkheden bieden, op voorwaarde dat de koplichten zodanig zijn ontworpen dat zij zelfs na verstelling in verticale richting een goede horizontale richting kunnen behouden. Een dergelijke inrichting hoeft niet te worden aangebracht op units waarbij reflector en strooilens niet van elkaar kunnen worden gescheiden, op voorwaarde dat dergelijke units enkel worden gebruikt op voertuigen waarbij de koplichten op andere wijze kunnen worden afgesteld.

Indien een koplicht dat het dimlicht levert en een koplicht dat het groot licht levert, elk met een eigen gloeilamp, zijn samengebouwd zodat zij een samengestelde unit vormen, moet elk optisch systeem afzonderlijk met de verstelinrichting correct kunnen worden afgesteld.

5.2.2.   Deze voorschriften zijn evenwel niet van toepassing op samenstellen van koplichten waarvan de reflectoren niet van elkaar kunnen worden gescheiden. Voor dit type samenstel gelden de voorschriften van punt 6.3 van dit reglement.

5.3.   Het koplicht wordt uitgerust met een of meer gloeilampen die zijn goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 37. Elke overeenkomstig Reglement nr. 37 goedgekeurde gloeilamp mag worden gebruikt, op voorwaarde dat:

| a) | in de inhoudsopgave van dat reglement geen beperkingen aan het gebruik ervan zijn gesteld; |
| --- | --- |

a)

in de inhoudsopgave van dat reglement geen beperkingen aan het gebruik ervan zijn gesteld;

| b) | voor de klassen A en B, de referentielichtstroom voor dimlicht niet meer dan 600 lm bedraagt; |
| --- | --- |

b)

voor de klassen A en B, de referentielichtstroom voor dimlicht niet meer dan 600 lm bedraagt;

| c) | voor de klassen C en D, de objectieve lichtstroom voor dimlicht niet meer dan 2 000 lm bedraagt. |
| --- | --- |

c)

voor de klassen C en D, de objectieve lichtstroom voor dimlicht niet meer dan 2 000 lm bedraagt.

5.4.   De onderdelen waarmee een gloeilamp aan de reflector wordt bevestigd, moeten zodanig zijn vervaardigd dat de gloeilamp zelfs in het donker uitsluitend in de juiste positie kan worden bevestigd (8).

5.5.   De lamphouder moet voldoen aan de voorschriften van IEC-publicatie 61-2, derde uitgave, 1969. Voor de lamphouder geldt het datablad voor de gebruikte categorie gloeilampen.

5.6.   Voor koplichten van klasse B, C of D worden bovendien aanvullende tests overeenkomstig de voorschriften van bijlage 4 uitgevoerd om ervoor te zorgen dat er tijdens het gebruik geen excessieve verandering van het fotometrische gedrag optreedt.

5.7.   Als de lens van een koplicht van klasse B, C of D van kunststof is, worden overeenkomstig de voorschriften van bijlage 6 tests uitgevoerd.

Op koplichten die zijn ontworpen om afwisselend dimlicht en groot licht te leveren, moet elke mechanische, elektromechanische of andere inrichting waarmee het koplicht is uitgerust om van de ene lichtbundel op de andere over te schakelen, zodanig zijn vervaardigd dat:

5.8.1.   de inrichting 50 000 keer kan worden gebruikt zonder beschadigd te raken, ondanks de trillingen waaraan zij bij normaal gebruik wordt blootgesteld;

5.8.2.   de inrichting bij defect automatisch de dimlichtpositie inneemt;

5.8.3.   het mechanisme nooit tussen twee posities in stopt maar altijd hetzij de dimlichtpositie, hetzij de grootlichtpositie inneemt;

5.8.4.   de gebruiker de vorm of positie van de bewegende delen niet met gewoon gereedschap kan wijzigen.

6.   VERLICHTINGSSTERKTE

6.1.   Algemene bepalingen

6.1.1.   Koplichten moeten zo worden vervaardigd dat zij voor voldoende verlichting zonder verblinding zorgen bij dimlicht en voor goede verlichting bij groot licht.

6.1.2.   De lichtopbrengst van het koplicht wordt bepaald met behulp van een verticaal scherm dat op een afstand van 25 m voor het koplicht wordt geplaatst, loodrecht op de assen ervan, zoals getoond in bijlage 3 bij dit reglement.

6.1.3.   Het koplicht wordt gecontroleerd met behulp van een kleurloze standaardgloeilamp (referentiegloeilamp) die bestemd is voor een nominale spanning als aangegeven op het desbetreffende datablad van Reglement nr. 37. Tijdens de controle van het koplicht wordt de spanning op de aansluitpunten van de gloeilamp geregeld, zodat de op het betrokken datablad van Reglement nr. 37 bedoelde referentiewaarde voor de lichtstroom wordt verkregen.

6.1.4.   Het koplicht wordt aanvaardbaar geacht indien het aan de voorschriften van dit punt 6 voldoet voor ten minste één referentiegloeilamp, die samen met het koplicht mag worden aangeboden.

6.2.   Voorschriften inzake het dimlicht

6.2.1.   Het dimlicht moet een voldoende scherpe afbakening produceren zodat hiermee een bevredigende afstelling mogelijk is. De afbakening moet zo goed als horizontaal en zo recht mogelijk zijn over een horizontale lengte van ten minste ± 3° voor koplichten van klasse A en ten minste ± 5° voor koplichten van klasse B.

Het koplicht moet zodanig zijn gericht dat:

6.2.2.1.   zijdelings, de lichtbundel zo symmetrisch mogelijk is ten opzichte van de lijn V-V, behalve voor koplichten van klasse A en B die geen mechanisme hebben om de horizontale richting af te stellen. Dergelijke koplichten moeten zo worden gericht dat de stand ervan dezelfde is als op het voertuig;

6.2.2.1.   verticaal, de afbakening zich 250 mm onder de lijn H-H bevindt. Deze moet zo horizontaal mogelijk zijn.

6.2.3.   Als het koplicht alleen moet worden goedgekeurd om dimlicht te leveren (9), moet het, wanneer het zo is gericht, alleen aan de voorschriften van de punten 6.2.5 tot en met 6.2.6 voldoen; als het koplicht bedoeld is om zowel dimlicht als groot licht te leveren, moet het aan de voorschriften van de punten 6.2.5, 6.2.6 en 6.3 voldoen.

6.2.4.   Wanneer een koplicht dat zo is gericht, niet aan de voorschriften van de punten 6.2.5, 6.2.6 en 6.3 voldoet, mag de afstelling worden gewijzigd, behalve voor koplichten die geen mechanisme hebben om de horizontale richting af te stellen, op voorwaarde dat de as van de lichtbundel zijdelings niet meer dan 1 graad (= 44 cm) naar links of rechts wordt verplaatst (10). Om de afstelling aan de hand van de afbakening te vergemakkelijken, mag het koplicht gedeeltelijk worden bedekt om tot een scherpere afbakening te komen. De afbakening mag de lijn H-H echter niet overschrijden.

De verlichtingssterkte van het dimlicht op de schermen in bijlage 3 moet aan de volgende voorschriften voldoen:

6.2.5.1.   voor koplichten van klasse A:

| Elk punt op en boven de lijn H-H: | ≤ 0,32 lux |
| --- | --- |
| Elk punt op de lijn 25L-25R: | ≥ 1,28 lux |
| Elk punt op de lijn 12,5L-12,5R: | ≥ 0,64 lux |

Elk punt op en boven de lijn H-H:

≤ 0,32 lux

Elk punt op de lijn 25L-25R:

≥ 1,28 lux

Elk punt op de lijn 12,5L-12,5R:

≥ 0,64 lux

6.2.5.2.   voor koplichten van klasse B:

| Elk punt op en boven de lijn H-H: | ≤ 0,7 lux |
| --- | --- |
| Elk punt op de lijn 50L-50R, behalve 50V (11) | ≥ 1,5 lux |
| Punt 50V: | ≥ 3 lux |
| Elk punt op de lijn 25L-25R: | ≥ 3 lux |
| Elk punt in zone IV: | ≥ 1,5 lux |

Elk punt op en boven de lijn H-H:

≤ 0,7 lux

Elk punt op de lijn 50L-50R, behalve 50V (11)

≥ 1,5 lux

Punt 50V:

≥ 3 lux

Elk punt op de lijn 25L-25R:

≥ 3 lux

Elk punt in zone IV:

≥ 1,5 lux

6.2.5.3.   voor koplichten van klasse C of D:

| Test-punt/-lijn/-zone | Positie in B-β-rooster in hoekgraden
  Verticaal β**
  Horizontaal B** | Vereiste verlichtingssterkte in lux op 25 m |
| --- | --- | --- |
| Minimum | Maximum |
| Klasse D | Klasse C | Klasse D | Klasse C |
| > 125 cc | ≤ 125 cc | > 125 cc | ≤ 125 cc |
| 1 | 0,86 D | 3,5 R | 2,3 | 15,4 |
| 2 | 0,86 D | 0 | 5,8 | 2,9 | — |
| 3 | 0,86 D | 3,5 L | 2,3 | 15,4 |
| 4 | 0,50 U | 1,50 L & 1,50 R | — | 1,08 |
| 6 | 2,00 D | 15 L & 15 R | 1,28 | 0,64 | — |
| 7 | 4,00 D | 20 L & 20 R | 0,38 | 0,19 | — |
| 8 | 0 | 0 | — | 1,92 |
| Lijn 11 | 2,00 D | 9 L tot 9 R | 1,6 | — |
| Lijn 12 | 7,00 U | 10 L tot 10 R | — | 0,3; maar 0,96 indien binnen kegelhoek van 2° |
| Lijn 13 | 10,00 U | 10 L tot 10 R | — | 0,15; maar 0,64 indien binnen kegelhoek van 2° |
| Lijn 14 | 10 U tot 90 U | 0 | — | 0,15; maar 0,64 indien binnen kegelhoek van 2° |
| 15* | 4,00 U | 8,0 L | 0,1* | 1,08 |
| 16* | 4,00 U | 0 | 0,1* | 1,08 |
| 17* | 4,00 U | 8,0 R | 0,1* | 1,08 |
| 18* | 2,00 U | 4,0 L | 0,2* | 1,08 |
| 19* | 2,00 U | 0 | 0,2* | 1,08 |
| 20* | 2,00 U | 4,0 R | 0,2* | 1,08 |
| 21* | 0 | 8,0 L & 8,0 R | 0,1* | — |
| 22* | 0 | 4,0 L & 4,0 R | 0,2* | 1,08 |
| Zone 1 | 1U/8L-4U/8L-4U/8R-1U/8R-0/4R-0/1R-0,6U/0-0/1L-0/4L-1U/8L | — | 1,08 |
| Zone 2 | >4U tot <10 U | 10 L tot 10 R | — | 0,3; maar 0,96 indien binnen kegelhoek van 2° |
| Zone 3 | 10 U tot 90 U | 10 L tot 10 R | — | 0,15; maar 0,64 indien binnen kegelhoek van 2° |

Test-punt/-lijn/-zone

Positie in B-β-rooster in hoekgraden

Verticaal β**

Horizontaal B**

Vereiste verlichtingssterkte in lux op 25 m

Minimum

Maximum

Klasse D

Klasse C

Klasse D

Klasse C

> 125 cc

≤ 125 cc

> 125 cc

≤ 125 cc

1

0,86 D

3,5 R

2,3

15,4

2

0,86 D

0

5,8

2,9

—

3

0,86 D

3,5 L

2,3

15,4

4

0,50 U

1,50 L & 1,50 R

—

1,08

6

2,00 D

15 L & 15 R

1,28

0,64

—

7

4,00 D

20 L & 20 R

0,38

0,19

—

8

0

0

—

1,92

Lijn 11

2,00 D

9 L tot 9 R

1,6

—

Lijn 12

7,00 U

10 L tot 10 R

—

0,3; maar 0,96 indien binnen kegelhoek van 2°

Lijn 13

10,00 U

10 L tot 10 R

—

0,15; maar 0,64 indien binnen kegelhoek van 2°

Lijn 14

10 U tot 90 U

0

—

0,15; maar 0,64 indien binnen kegelhoek van 2°

15*

4,00 U

8,0 L

0,1*

1,08

16*

4,00 U

0

0,1*

1,08

17*

4,00 U

8,0 R

0,1*

1,08

18*

2,00 U

4,0 L

0,2*

1,08

19*

2,00 U

0

0,2*

1,08

20*

2,00 U

4,0 R

0,2*

1,08

21*

0

8,0 L & 8,0 R

0,1*

—

22*

0

4,0 L & 4,0 R

0,2*

1,08

Zone 1

1U/8L-4U/8L-4U/8R-1U/8R-0/4R-0/1R-0,6U/0-0/1L-0/4L-1U/8L

—

1,08

Zone 2

>4U tot <10 U

10 L tot 10 R

—

0,3; maar 0,96 indien binnen kegelhoek van 2°

Zone 3

10 U tot 90 U

10 L tot 10 R

—

0,15; maar 0,64 indien binnen kegelhoek van 2°

Noten:

| „D” | betekent onder de lijn H-H. | „U” | betekent boven de lijn H-H. |
| --- | --- | --- | --- |
| „R” | betekent rechts van de lijn V-V. | „L” | betekent links van de lijn V-V. |

„D”

betekent onder de lijn H-H.

„U”

betekent boven de lijn H-H.

„R”

betekent rechts van de lijn V-V.

„L”

betekent links van de lijn V-V.

| * | Tijdens het meten van deze punten moet het overeenkomstig ECE-Reglement nr. 50 goedgekeurde breedtelicht branden, ongeacht of het om gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten gaat. |
| --- | --- |

*

Tijdens het meten van deze punten moet het overeenkomstig ECE-Reglement nr. 50 goedgekeurde breedtelicht branden, ongeacht of het om gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten gaat.

| ** | Tenzij anders vermeld, is voor elk fotometrisch testpunt een tolerantie van 0,25° toegestaan. |
| --- | --- |

**

Tenzij anders vermeld, is voor elk fotometrisch testpunt een tolerantie van 0,25° toegestaan.

Andere algemene tekst:

ECE-typegoedkeuring bij referentielichtstroom overeenkomstig Reglement nr. 37 of bij objectieve lichtstroom voor gasontladingslichtbronnen overeenkomstig Reglement nr. 99.

Nominale afstelling voor de fotometrie:

| Verticaal: | 1 procent D (0,57 °D) | Horizontaal: | 0° |
| --- | --- | --- | --- |

Verticaal:

1 procent D (0,57 °D)

Horizontaal:

0°

Toegestane toleranties voor de fotometrie:

| Verticaal: | 0,3 °D tot 0,8 °D | Horizontaal: | ± 0,5 °D L-R |
| --- | --- | --- | --- |

Verticaal:

0,3 °D tot 0,8 °D

Horizontaal:

± 0,5 °D L-R

6.2.6.   Het licht moet zo gelijkmatig mogelijk verdeeld zijn over de zones 1, 2 en 3 voor koplichten van klasse C en D.

6.3.   Voorschriften inzake het groot licht

6.3.1.   Bij koplichten die zowel dimlicht als groot licht moeten leveren, wordt de door het groot licht op het scherm geproduceerde verlichtingssterkte gemeten bij dezelfde afstelling van het koplicht als in punt 6.2; indien het koplicht uitsluitend voor groot licht is bestemd, wordt het zodanig afgesteld dat het centrum van het gebied waarin de verlichtingssterkte maximaal is, samenvalt met het snijpunt van de lijnen H-H en V-V; een dergelijk koplicht moet enkel aan de voorschriften van punt 6.3 voldoen.

Behalve voor koplichten van klasse A moet de verlichtingssterkte van het groot licht op het scherm aan de volgende voorschriften voldoen:

Het snijpunt (HV) van de lijnen H-H en V-V moet zich binnen de isolux van 80 % van de maximale verlichtingssterkte bevinden. Deze maximumwaarde (EM) moet ten minste 32 lux bedragen voor koplichten van klasse B en C en 51,2 lux voor koplichten van klasse D. De maximumwaarde mag nooit meer dan 240 lux bedragen in het geval van koplichten van klasse B en nooit meer dan 180 lux in het geval van koplichten van klasse C en D.

6.3.2.1.1.   De maximale lichtsterkte (IM) van het groot licht, uitgedrukt in duizenden candela’s, wordt als volgt berekend:

Formula

6.3.2.1.2.   De referentiemarkering (I'M) van deze maximale lichtsterkte, als bedoeld in punt 4.2.2.6, wordt als volgt verkregen:

Formula

Deze waarde wordt afgerond op de waarden 7,5 – 10 – 12,5 – 17,5 – 20 – 25 – 27,5 – 30 – 37,5 – 40 – 45 – 50.

6.3.2.2.   Uitgaande van punt HV, horizontaal naar rechts en naar links, moet de verlichtingssterkte ten minste 12 lux bedragen voor koplichten van klasse B en C en 24 lux voor koplichten van klasse D tot op een afstand van 1 125 mm en ten minste 3 lux voor koplichten van klasse B en C en 6 lux voor koplichten van klasse D tot op een afstand van 2 250 mm.

In het geval van koplichten van klasse C en D moet de lichtsterkte aan de waarden in tabel A of B in bijlage 3 voldoen. Tabel A is van toepassing als het primaire groot licht door een enkele lichtbron wordt geproduceerd. Tabel B is van toepassing als het groot licht wordt geproduceerd door een koplicht dat secundair groot licht produceert, samen met een koplicht dat geharmoniseerd dimlicht produceert of een koplicht dat primair groot licht produceert.

6.4.   In het geval van koplichten met verstelbare reflector worden bijkomende tests uitgevoerd nadat de reflector met behulp van de koplichtverstelinrichting ± 2 graden in verticale richting is verschoven ten opzichte van zijn oorspronkelijke stand, of ten minste in de uiterste stand is geplaatst als die minder dan 2 graden bedraagt. Vervolgens moet het koplicht in zijn geheel worden verplaatst (bijvoorbeeld met behulp van een goniometer) door het evenveel graden in de tegenovergestelde richting van de verplaatsing van de reflector te bewegen. De volgende metingen moeten worden uitgevoerd en de punten moeten binnen de voorgeschreven grenswaarden liggen:

| dimlicht | : | punten HV en 0,86 D-V |
| --- | --- | --- |
| groot licht | : | IM en punt HV (percentage van IM). |

dimlicht

:

punten HV en 0,86 D-V

groot licht

:

IM en punt HV (percentage van IM).

6.5.   De in de punten 6.2 en 6.3 bedoelde waarden van de verlichtingssterkte op het scherm worden gemeten met behulp van een foto-elektrische cel met een nuttig oppervlak dat valt binnen een vierkant met zijden van 65 mm.

7.   KLEUR

7.1.   De kleur van het uitgestraalde licht moet wit zijn. Uitgedrukt in coördinaten van de CIE-kleurendriehoek, moet het licht van de bundels binnen de volgende grenzen liggen:

| grens aan blauwzijde | x ≥ 0,310 |
| --- | --- |
| grens aan geelzijde | x ≤ 0,500 |
| grens aan groenzijde | y ≤ 0,150 + 0,640 x |
| grens aan groenzijde | y ≤ 0,440 |
| grens aan purperzijde | y ≥ 0,050 + 0,750 x |
| grens aan roodzijde | y ≥ 0,382 |

grens aan blauwzijde

x ≥ 0,310

grens aan geelzijde

x ≤ 0,500

grens aan groenzijde

y ≤ 0,150 + 0,640 x

grens aan groenzijde

y ≤ 0,440

grens aan purperzijde

y ≥ 0,050 + 0,750 x

grens aan roodzijde

y ≥ 0,382

C.   NADERE ADMINISTRATIEVE BEPALINGEN

8.   WIJZIGING VAN HET KOPLICHTTYPE EN UITBREIDING VAN DE GOEDKEURING

Elke wijziging van het koplichttype moet worden gemeld aan de administratieve instantie die de goedkeuring voor het koplichttype heeft verleend. Deze instantie kan dan:

8.1.1.   oordelen dat de aangebrachte wijzigingen waarschijnlijk geen noemenswaardige nadelige effecten zullen hebben en dat het koplicht in ieder geval nog steeds aan de voorschriften voldoet; of

8.1.2.   de voor de uitvoering van de tests verantwoordelijke technische dienst om een aanvullend testrapport verzoeken.

8.2.   De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, worden volgens de procedure van punt 4.1.4 in kennis gesteld van de bevestiging of weigering van de goedkeuring, met vermelding van de wijzigingen.

8.3.   De bevoegde instantie die de goedkeuring uitbreidt, kent een volgnummer toe aan elk mededelingenformulier dat voor een dergelijke uitbreiding wordt opgesteld en stelt de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, hiervan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

9.   OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

Voor de controle van de overeenstemming van de productie gelden de procedures van aanhangsel 2 van de overeenkomst (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), met inachtneming van de volgende bepalingen:

9.1.   Krachtens dit reglement goedgekeurde koplichten moeten zodanig zijn vervaardigd dat zij met het goedgekeurde type overeenstemmen en aan de voorschriften van de punten 6 en 7 voldoen.

9.2.   De in bijlage 5 bij dit reglement vermelde minimumvoorschriften voor de controle van de overeenstemming van de productie moeten worden nageleefd.

9.3.   De in bijlage 7 bij dit reglement vermelde minimumvoorschriften voor monsterneming door een inspecteur moeten worden nageleefd.

9.4.   De instantie die de typegoedkeuring heeft verleend, kan op elk tijdstip de in elke productie-eenheid toegepaste methoden voor de controle van de overeenstemming verifiëren. Deze verificaties vinden gewoonlijk om de twee jaar plaats.

9.5.   Koplichten met zichtbare defecten worden buiten beschouwing gelaten.

10.   SANCTIES IN GEVAL VAN NIET-OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

10.1.   De krachtens dit reglement verleende goedkeuring voor een type koplicht kan worden ingetrokken indien niet aan de voorschriften is voldaan of indien een koplicht met het goedkeuringsmerk niet met het goedgekeurde type overeenstemt.

10.2.   Indien een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast een eerder door haar verleende goedkeuring intrekt, stelt zij de andere overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen daarvan onmiddellijk in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

11.   DEFINITIEVE STOPZETTING VAN DE PRODUCTIE

Indien de houder van een goedkeuring de productie van een krachtens dit reglement goedgekeurd koplichttype definitief stopzet, stelt hij de instantie die de goedkeuring heeft verleend daarvan in kennis. Zodra deze instantie de desbetreffende mededeling heeft ontvangen, stelt zij de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, daarvan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1 bij dit reglement.

12.   NAAM EN ADRES VAN DE VOOR DE UITVOERING VAN DE GOEDKEURINGSTESTS VERANTWOORDELIJKE TECHNISCHE DIENSTEN EN VAN DE ADMINISTRATIEVE INSTANTIES

De partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, delen het secretariaat van de Verenigde Naties de naam en het adres mee van de technische diensten die voor de uitvoering van de goedkeuringstests verantwoordelijk zijn en van de administratieve instanties die de goedkeuring verlenen en waaraan de in andere landen afgegeven formulieren waarmee een goedkeuring wordt verleend, uitgebreid, geweigerd of ingetrokken of waarmee mededeling wordt gedaan van de definitieve stopzetting van de productie, moeten worden toegezonden.

---

(1)  Bevat:

Supplement 1 op de originele versie van het reglement — Datum van inwerkingtreding: 11 augustus 2002.

Corrigendum 1 op de originele versie van de reglementen — Datum van inwerkingtreding: 13 november 2002.

Supplement 2 op de originele versie van het reglement — Datum van inwerkingtreding: 27 februari 2004.

Corrigendum 1 op supplement 2 op de originele versie van de reglementen — Datum van inwerkingtreding: 10 maart 2004.

(2)  Voor het aanbrengen van koplichten wordt verwezen naar de desbetreffende reglementen over de installatie van verlichtings- en lichtsignaalinrichtingen.

(3)  Niets in dit reglement belet de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, om de combinatie van een koplicht met een op basis van dit reglement goedgekeurde kunststof lens en mechanische schoonmaakinrichting voor koplichten (met wissers) te verbieden.

(4)  De reflector wordt als behuizing beschouwd.

(5)  Als de lens niet van de behuizing kan worden gescheiden, volstaat een enkele markering overeenkomstig punt 4.2.5.

(6)  1 voor Duitsland, 2 voor Frankrijk, 3 voor Italië, 4 voor Nederland, 5 voor Zweden, 6 voor België, 7 voor Hongarije, 8 voor de Tsjechische Republiek, 9 voor Spanje, 10 voor Joegoslavië, 11 voor het Verenigd Koninkrijk, 12 voor Oostenrijk, 13 voor Luxemburg, 14 voor Zwitserland, 15 (niet gebruikt), 16 voor Noorwegen, 17 voor Finland, 18 voor Denemarken, 19 voor Roemenië, 20 voor Polen, 21 voor Portugal, 22 voor de Russische Federatie, 23 voor Griekenland, 24 voor Ierland, 25 voor Kroatië, 26 voor Slovenië, 27 voor Slowakije, 28 voor Wit-Rusland, 29 voor Estland, 30 (niet gebruikt), 31 voor Bosnië en Herzegovina, 32 voor Letland, 33 (niet gebruikt), 34 voor Bulgarije, 35 (niet gebruikt), 36 voor Litouwen, 37 voor Turkije, 38 (niet gebruikt), 39 voor Azerbeidzjan, 40 voor de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, 41 (niet gebruikt), 42 voor de Europese Gemeenschap (goedkeuring wordt verleend door de lidstaten door middel van hun respectieve ECE-symbool), 43 voor Japan, 44 (niet gebruikt), 45 voor Australië, 46 voor Oekraïne, 47 voor Zuid-Afrika en 48 voor Nieuw-Zeeland. De daaropvolgende nummers zullen worden toegekend aan andere landen in de chronologische volgorde waarin zij de Overeenkomst betreffende het aannemen van eenvormige technische voorschriften die van toepassing zijn op voertuigen op wielen, uitrustingsstukken en onderdelen die in een voertuig op wielen kunnen worden gemonteerd of gebruikt en de voorwaarden voor wederzijdse erkenning van overeenkomstig deze voorschriften verleende goedkeuringen ratificeren of tot deze overeenkomst toetreden en de aldus toegekende nummers zullen door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de overeenkomstsluitende partijen worden meegedeeld.

(7)  Zie Reglement nr. 37 voor de technische voorschriften voor gloeilampen.

(8)  Een koplicht wordt geacht aan de voorschriften van dit punt te voldoen als de gloeilamp gemakkelijk in de koplamp kan worden gemonteerd en de richtplaatjes zelfs in het donker op de juiste wijze in de gleuven kunnen worden aangebracht.

(9)  Een dergelijk speciaal koplicht voor dimlicht kan een groot licht omvatten dat niet aan voorschriften is onderworpen.

(10)  De grenswaarde van 1° voor de verplaatsing naar rechts of naar links is niet onverenigbaar met een verticale verandering van de afstelling. Deze laatste wordt alleen beperkt door de voorschriften van punt 6.3 (de bepalingen van punt 6.3 zijn niet van toepassing op koplichten voor dimlicht).

(11)  lichtsterkte Formula

---

BIJLAGE 1

MEDEDELING

(maximumformaat: A4 (210 × 297 mm))

Image

---

BIJLAGE 2

VOORBEELDEN VAN DE OPSTELLING VAN GOEDKEURINGSMERKEN

| | |
| --- | --- |

Image

Image

Het koplicht met een van de bovenstaande goedkeuringsmerken is in Nederland (E4) goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. ... onder nummer 243 en voldoet aan de voorschriften van dit reglement in zijn oorspronkelijke versie (00). De letters C-AS (Figuur 1) wijzen erop dat het een dimlicht van klasse A betreft en de letters CR-BS (Figuur 2) wijzen erop dat het een dimlicht en groot licht van klasse B betreft.

Opmerking: Het goedkeuringsnummer en de eventuele aanvullende symbolen moeten dicht bij de cirkel en hetzij boven of onder de letter „E”, hetzij links of rechts van die letter worden geplaatst. De cijfers van het goedkeuringsnummer moeten aan dezelfde zijde van de letter „E” staan en in dezelfde richting wijzen.

Het gebruik van Romeinse cijfers als goedkeuringsnummers moet worden vermeden om verwarring met andere symbolen te voorkomen.

| | |
| --- | --- |

Image

Image

Het koplicht met het bovenstaande goedkeuringsmerk is een koplicht met een lens van kunststof:

Figuur 3: van klasse B, die alleen wat het dimlicht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet;

Figuur 4: van klasse B, die wat het dimlicht en het groot licht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet.

| | |
| --- | --- |

Image

Image

Het koplicht met het bovenstaande goedkeuringsmerk is een koplicht:

Figuur 5: van klasse B, die wat het dimlicht en het groot licht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet;

Figuur 6: van klasse B, die alleen wat het dimlicht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet.

Het dimlicht mag niet tegelijk met het groot licht en/of een ander samengebouwd koplicht branden.

| | |
| --- | --- |

Image

Image

Het koplicht met het bovenstaande goedkeuringsmerk is een koplicht met een lens van kunststof:

Figuur 7: van klasse C, die alleen wat het dimlicht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet;

Figuur 8: van klasse C, die wat het dimlicht en het groot licht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet.

| | |
| --- | --- |

Image

Image

Het koplicht met het bovenstaande goedkeuringsmerk is een koplicht:

Figuur 9: van klasse D, dat wat het dimlicht en het groot licht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet;

Figuur 10: van klasse D, dat alleen wat het dimlicht betreft aan de voorschriften van dit reglement voldoet.

Het dimlicht mag niet tegelijk met het groot licht en/of een ander samengebouwd koplicht branden.

Vereenvoudigde markeringen voor gegroepeerde, gecombineerde of samengebouwde lichten

Figuur 11

(De verticale en horizontale lijnen stellen de vorm van de lichtsignaalinrichting schematisch voor. Zij maken geen deel uit van het goedkeuringsmerk.)

| Model A | |
| --- | --- |
| Model B | |
| Model C | |
| Model D | |

Model A

Image

Model B

Image

Model C

Image

Model D

Image

Opmerking: de vier bovenstaande voorbeelden hebben betrekking op een verlichtingsinrichting met een goedkeuringsmerk voor:

een breedtelicht, goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 50 in zijn oorspronkelijke versie (00);

een koplicht van klasse D met een dimlicht en een groot licht met een maximale lichtsterkte tussen 86 250 en 101 250 candela (aangegeven door het getal 30), goedgekeurd overeenkomstig de voorschriften van dit reglement in zijn oorspronkelijke versie (00) en uitgerust met een lens van kunststof;

een mistlicht voor, goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 19, wijzigingenreeks 02, en uitgerust met een lens van kunststof;

een richtingaanwijzer aan de voorzijde van categorie 11, goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 50, wijzigingenreeks 01.

Met een koplicht samengebouwd licht

Image

Dit is de markering van een lens van kunststof die in verschillende koplichttypes kan worden gebruikt, namelijk:

hetzij een koplicht van klasse D met een dimlicht en een groot licht met een maximale lichtsterkte tussen 86 250 en 101 250 candela (aangegeven door het getal 30), goedgekeurd in Duitsland (E1) overeenkomstig de voorschriften van dit reglement in zijn oorspronkelijke versie (00), dat is samengebouwd met een breedtelicht dat is goedgekeurd overeenkomstig Reglement nr. 50 in zijn oorspronkelijke versie (00),

hetzij een koplicht van klasse C met een dimlicht en een groot licht met een maximale lichtsterkte tussen 33 750 en 45 000 candela (aangegeven door het getal 12,5), goedgekeurd in Duitsland (E1) overeenkomstig de voorschriften van dit reglement in zijn oorspronkelijke versie (00), dat is samengebouwd met hetzelfde breedtelicht als hierboven.

---

BIJLAGE 3

MEETSCHERM

voor koplichten van klasse A

(afmetingen in mm, scherm op 25 m afstand)

Image

MEETSCHERM

voor koplichten van klasse B

(afmetingen in mm, scherm op 25 m afstand)

Image

MEETSCHERM

voor koplichten van klasse C en D

(afmetingen in mm, scherm op 25 m afstand)

Image

Tabel A   Koplicht voor primair groot licht

Zie figuur D voor de exacte positie van de testpunten

| Nr. test-punt | Positie testpunt | Vereiste verlichtingssterkte in lux |
| --- | --- | --- |
| Klasse D | Klasse C |
| > 125 cc | ≤ 125 cc |
| | | Min. | Max. | Min. | Max. |
| 1 | H-V (1) | (1) | — | (1) | — |
| 2 | H–3R & 3L | 19,2 | — | 12,8 | — |
| 3 | H–6R & 6L | 6,4 | — | 4,16 | — |
| 4 | H-9R & 9L | 3,84 | — | 2,56 | — |
| 5 | H-12R & 12L | 1,28 | — | 0,8 | — |
| 6 | 2U-V | 1,92 | — | 1,28 | — |
| 7 | 4D-V | — | (2) | — | (2) |
| | Minimale lichtsterkte van het maximum | 51,2 | — | 32 | — |
| | Maximale lichtsterkte | — | 180,0 | — | 180,0 |

Nr. test-punt

Positie testpunt

Vereiste verlichtingssterkte in lux

Klasse D

Klasse C

> 125 cc

≤ 125 cc

Min.

Max.

Min.

Max.

1

H-V (1)

(1)

—

(1)

—

2

H–3R & 3L

19,2

—

12,8

—

3

H–6R & 6L

6,4

—

4,16

—

4

H-9R & 9L

3,84

—

2,56

—

5

H-12R & 12L

1,28

—

0,8

—

6

2U-V

1,92

—

1,28

—

7

4D-V

—

(2)

—

(2)

Minimale lichtsterkte van het maximum

51,2

—

32

—

Maximale lichtsterkte

—

180,0

—

180,0

Tabel B   Koplicht voor secundair groot licht, samen met een koplicht dat geharmoniseerd dimlicht produceert of een koplicht dat primair groot licht produceert

Zie figuur E voor de exacte positie van de testpunten

| Nr. test-punt | Positie testpunt | Vereiste verlichtingssterkte in lux |
| --- | --- | --- |
| Klasse D | Klasse C |
| > 125 cc | ≤ 125 cc |
| | | Min. | Max. | Min. | Max. |
| 1 | H-V (3) | (3) | — | (3) | — |
| 2 | H-3R & 3L | 19,2 | — | 12,8 | — |
| 3 | H-6R & 6L | 6,4 | — | 4,16 | — |
| 6 | 2U-V | 1,92 | — | 1,28 | — |
| 7 | 4D-V | — | (4) | — | (4) |
| | Minimale lichtsterkte van het maximum | 51,2 | — | 32 | — |
| | Maximale lichtsterkte | — | 180,0 | — | 180,0 |

Nr. test-punt

Positie testpunt

Vereiste verlichtingssterkte in lux

Klasse D

Klasse C

> 125 cc

≤ 125 cc

Min.

Max.

Min.

Max.

1

H-V (3)

(3)

—

(3)

—

2

H-3R & 3L

19,2

—

12,8

—

3

H-6R & 6L

6,4

—

4,16

—

6

2U-V

1,92

—

1,28

—

7

4D-V

—

(4)

—

(4)

Minimale lichtsterkte van het maximum

51,2

—

32

—

Maximale lichtsterkte

—

180,0

—

180,0

Image

Image

---

(1)  De lichtsterkte in punt H-V moet minstens gelijk zijn aan 80 % van de maximale lichtsterkte in het patroon van de lichtbundel.

(2)  De lichtsterkte in punt 4D-V mag hoogstens gelijk zijn aan 30 % van de maximale lichtsterkte in het patroon van de lichtbundel.

(3)  De lichtsterkte in punt H-V moet minstens gelijk zijn aan 80 % van de maximale lichtsterkte in het patroon van de lichtbundel.

(4)  De lichtsterkte in punt 4D-V mag hoogstens gelijk zijn aan 30 % van de maximale lichtsterkte in het patroon van de lichtbundel.

---

BIJLAGE 4

TESTS VAN DE STABILITEIT VAN HET FOTOMETRISCHE GEDRAG VAN KOPLICHTEN IN BEDRIJF

TESTS MET COMPLETE KOPLICHTEN VAN DE KLASSEN B, C EN D

Nadat de fotometrische waarden overeenkomstig de voorschriften van dit reglement op het punt van Emax voor het groot licht en op de punten HV, 50R, 50L en B50 voor het dimlicht zijn gemeten, wordt bij een monster van een compleet koplicht de stabiliteit van het fotometrische gedrag in bedrijf getest. Onder „compleet koplicht” wordt verstaan het koplicht zelf, met inbegrip van de aangrenzende carrosseriedelen en lichten die de warmtedissipatie kunnen beïnvloeden.

1.   TEST VAN DE STABILITEIT VAN HET FOTOMETRISCHE GEDRAG

De tests worden uitgevoerd in een droge en rustige omgeving bij een temperatuur van 23 °C ± 5 °C. Het complete koplicht wordt zodanig op een meetopstelling bevestigd dat de juiste plaatsing op het voertuig wordt nagebootst.

1.1.   Schoon koplicht

Het koplicht moet gedurende twaalf uur op de in punt 1.1.1 aangegeven wijze branden en wordt gecontroleerd zoals voorgeschreven in punt 1.1.2.

1.1.1.   Testprocedure (1)

Men laat het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd op de volgende wijze branden:

| a) | als het om de goedkeuring van een enkele lichtfunctie gaat (groot licht of dimlicht of mistlicht voor), laat men de overeenkomstige gloeidraad gedurende de voorgeschreven tijd branden (2), |
| --- | --- |

a)

als het om de goedkeuring van een enkele lichtfunctie gaat (groot licht of dimlicht of mistlicht voor), laat men de overeenkomstige gloeidraad gedurende de voorgeschreven tijd branden (2),

| b) | indien het gaat om een koplicht met een dimlicht en een of meer grote lichten of om een koplicht met een dimlicht en een mistlicht voor:






  i) | wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:
  15 minuten: dimlicht ontstoken;
  5 minuten: alle gloeidraden ontstoken. |
| --- | --- | --- |

b)

indien het gaat om een koplicht met een dimlicht en een of meer grote lichten of om een koplicht met een dimlicht en een mistlicht voor:

i)

wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:

15 minuten: dimlicht ontstoken;

5 minuten: alle gloeidraden ontstoken.

| ii) | indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) ontstoken (3) mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men (2) achtereenvolgens het dimlicht en het groot licht (de grote lichten tegelijkertijd) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden. |
| --- | --- |

ii)

indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) ontstoken (3) mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men (2) achtereenvolgens het dimlicht en het groot licht (de grote lichten tegelijkertijd) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden.

| c) | indien het een koplicht met een mistlicht voor en een of meer grote lichten betreft:






  i) | wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:
  15 minuten: mistlicht voor ontstoken;
  5 minuten: alle gloeidraden ontstoken. |
| --- | --- | --- |

c)

indien het een koplicht met een mistlicht voor en een of meer grote lichten betreft:

i)

wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:

15 minuten: mistlicht voor ontstoken;

5 minuten: alle gloeidraden ontstoken.

| ii) | indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het mistlicht voor ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) ontstoken (3) mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men (2) achtereenvolgens het mistlicht voor en het groot licht (de grote lichten tegelijkertijd) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden. |
| --- | --- |

ii)

indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het mistlicht voor ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) ontstoken (3) mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men (2) achtereenvolgens het mistlicht voor en het groot licht (de grote lichten tegelijkertijd) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden.

| d) | indien het een koplicht met een dimlicht, een of meer grote lichten en een mistlicht voor betreft:






  i) | wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:
  15 minuten: dimlicht ontstoken;
  5 minuten: alle gloeidraden ontstoken. |
| --- | --- | --- |

d)

indien het een koplicht met een dimlicht, een of meer grote lichten en een mistlicht voor betreft:

i)

wordt het koplicht gedurende de voorgeschreven tijd aan de volgende cyclus onderworpen:

15 minuten: dimlicht ontstoken;

5 minuten: alle gloeidraden ontstoken.

| ii) | indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) ontstoken (3)mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men (2) achtereenvolgens het dimlicht en het groot licht (de grote lichten) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden, terwijl het mistlicht voor wordt onderworpen aan een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten ontstoken gedurende de helft van de tijd en terwijl het groot licht brandt; |
| --- | --- |

ii)

indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) ontstoken (3)mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men (2) achtereenvolgens het dimlicht en het groot licht (de grote lichten) gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden, terwijl het mistlicht voor wordt onderworpen aan een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten ontstoken gedurende de helft van de tijd en terwijl het groot licht brandt;

| iii) | indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het mistlicht voor ontstoken (3) mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men (2) achtereenvolgens het dimlicht en het mistlicht voor gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden, terwijl het groot licht (de grote lichten) wordt (worden) onderworpen aan een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten ontstoken gedurende de helft van de tijd en terwijl het dimlicht brandt; |
| --- | --- |

iii)

indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het mistlicht voor ontstoken (3) mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men (2) achtereenvolgens het dimlicht en het mistlicht voor gedurende de helft van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden, terwijl het groot licht (de grote lichten) wordt (worden) onderworpen aan een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten ontstoken gedurende de helft van de tijd en terwijl het dimlicht brandt;

| iv) | indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) ontstoken (3)of alleen met het mistlicht voor ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men (2) achtereenvolgens het dimlicht, het groot licht (de grote lichten) en het mistlicht voor telkens een derde van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden. |
| --- | --- |

iv)

indien de aanvrager verklaart dat het koplicht alleen met het dimlicht ontstoken of alleen met het groot licht (de grote lichten) ontstoken (3)of alleen met het mistlicht voor ontstoken mag worden gebruikt, wordt de test in overeenstemming hiermee uitgevoerd en laat men (2) achtereenvolgens het dimlicht, het groot licht (de grote lichten) en het mistlicht voor telkens een derde van de in punt 1.1 aangegeven tijd branden.

1.1.1.2.   Testspanning

De spanning moet zo worden ingesteld dat 90 % wordt geleverd van het maximumvermogen dat in Reglement nr. 37 voor de gebruikte gloeilamp(en) is opgegeven.

Het toegepaste vermogen moet steeds gelijk zijn aan de waarde die betrekking heeft op een gloeilamp met een nominale spanning van 12 V, behalve indien de aanvrager van de goedkeuring opgeeft dat het koplicht bij een daarvan afwijkende spanning kan worden gebruikt.

1.1.2.   Testresultaten

1.1.2.1.   Visuele controle

Nadat de temperatuur van het koplicht zich op de omgevingstemperatuur heeft gestabiliseerd, worden de lens van het koplicht en, indien aanwezig, de buitenlens met een schoon en vochtig katoenen doek gereinigd. Bij de daaropvolgende visuele controle mogen noch bij de lens van het koplicht, noch bij de eventuele buitenlens vervormingen, breuken of kleurveranderingen worden geconstateerd.

1.1.2.2.   Fotometrische test

Overeenkomstig de voorschriften van dit reglement worden de fotometrische waarden op de volgende plaatsen gecontroleerd:

voor koplichten van klasse B:

dimlicht: 50R, 50L, B50, HV;

groot licht: punt van Emax.

voor koplichten van de klassen C en D:

dimlicht: 0,86D/3,5R – 0,86D/3,5L – 0,50U/1,5L & 1,5R – HV;

groot licht: punt van Emax.

Een licht mag opnieuw worden afgesteld om rekening te houden met eventuele vervormingen van de meetopstelling van het koplicht ten gevolge van de hitte (zie punt 2 van deze bijlage voor de verplaatsing van de afbakeningslijn).

De fotometrische eigenschappen mogen, met inbegrip van de toleranties ten gevolge van de meetmethode, maximaal 10 % afwijken van de vóór de test gemeten waarden.

1.2.   Vuil koplicht

Nadat het koplicht op de in punt 1.1 voorgeschreven wijze is getest, moet het op de in punt 1.2.1 beschreven manier worden geprepareerd. Vervolgens laat men het licht gedurende één uur branden zoals beschreven in punt 1.1.1, waarna het gecontroleerd wordt volgens de methode van punt 1.1.2.

1.2.1.   Prepareren van het koplicht

1.2.1.1.   Testmengsel

1.2.1.1.1.   Voor een koplicht met een buitenlens van glas:

Op het koplicht moet een mengsel van water en vuil worden aangebracht dat bestaat uit:

9 gewichtsdelen kiezelzand met een korrelgrootte tussen 0 en 100 μm,

1 gewichtsdeel plantaardig kolenstof (beukenhout) met een korrelgrootte tussen 0 en 100 μm,

0,2 gewichtsdeel NaCMC (4) en

een geschikte hoeveelheid gedestilleerd water met een soortelijke geleiding van ≤ 1 mS/m.

Het mengsel mag niet ouder zijn dan 14 dagen.

1.2.1.1.2.   Voor een koplicht met een buitenlens van kunststof:

Op het koplicht moet een mengsel van water en vuil worden aangebracht dat bestaat uit:

9 gewichtsdelen kiezelzand met een korrelgrootte tussen 0 en 100 μm,

1 gewichtsdeel plantaardig kolenstof (beukenhout) met een korrelgrootte tussen 0 en 100 μm,

0,2 gewichtsdeel NaCMC (4),

13 gewichtsdelen gedestilleerd water met een soortelijke geleiding van ≤ 1 mS/m, en

2 ± 1 gewichtsdelen oppervlakteactieve stof (5).

Het mengsel mag niet ouder zijn dan 14 dagen.

1.2.1.2.   Aanbrengen van het testmengsel op het koplicht

Het testmengsel wordt gelijkmatig op het volledige lichtdoorlatende oppervlak van het koplicht aangebracht waarna men het laat drogen. Deze bewerking wordt herhaald tot de verlichtingssterkte op elk van onderstaande punten gedaald is tot een waarde tussen 15 en 20 % van de waarde die is gemeten onder de in deze bijlage beschreven omstandigheden:

voor koplichten van klasse B:

dimlicht/groot licht en apart groot licht: punt van Emax;

apart dimlicht: B50 en 50V.

voor koplichten van de klassen C en D:

dimlicht/groot licht en apart groot licht: punt van Emax;

apart dimlicht: 0,50U/1,5L & 1,5R en 0,86D/V.

1.2.1.3.   Meetapparatuur

De meetapparatuur moet gelijkwaardig zijn aan die welke gebruikt wordt voor de goedkeuringstests van de koplichten. Voor de fotometrische controle wordt gebruikgemaakt van een standaardgloeilamp (referentiegloeilamp).

2.   CONTROLE VAN DE VERTICALE VERPLAATSING VAN DE AFBAKENINGSLIJN ONDER INVLOED VAN DE WARMTE

Bij deze test wordt gecontroleerd of de verticale verplaatsing van de afbakeningslijn van een brandend dimlicht ten gevolge van de warmte een voorgeschreven waarde niet overschrijdt.

Na de in punt 1 beschreven tests wordt het koplicht onderworpen aan de in punt 2.1 beschreven test. Het koplicht mag hierbij noch van zijn meetopstelling worden genomen, noch ten opzichte hiervan worden bijgesteld.

2.1.   Test

De test wordt uitgevoerd in een droge en rustige omgeving bij een temperatuur van 23 °C ± 5 °C.

Een gloeilamp uit serieproductie die al ten minste één uur heeft gebrand, wordt, zonder van de meetopstelling te zijn genomen of ten opzichte hiervan te zijn bijgesteld, als dimlicht ingeschakeld. (Voor deze test wordt de spanning op de in punt 1.1.1.2 voorgeschreven wijze ingesteld.) De positie van het horizontale deel van de afbakeningslijn (het deel tussen de verticale lijnen door de punten 50L en 50R voor koplichten van klasse B en door de punten 3,5L en 3,5R voor koplichten van de klassen C en D) wordt 3 minuten (r3), respectievelijk 60 minuten (r60) na het inschakelen gecontroleerd.

Voor de meting van de hierboven beschreven verplaatsing van de afbakeningslijn is iedere methode toegestaan die voldoende nauwkeurigheid en reproduceerbare resultaten oplevert.

2.2.   Testresultaten

2.2.1.   Het resultaat, uitgedrukt in milliradiaal (mrad), is voor een dimlicht enkel aanvaardbaar wanneer de absolute waarde ΔrI = |r3 - r60| voor dit koplicht niet hoger is dan 1,0 mrad (ΔrI ≤ 1,0 mrad).

2.2.2.   Is deze waarde evenwel hoger dan 1,0 mrad, maar lager dan of gelijk aan 1,5 mrad (1,0 mrad < ΔrI ≤ 1,5 mrad), dan wordt een tweede koplicht aan de in punt 2.1 beschreven test onderworpen. Eerst moet dit koplicht evenwel driemaal na elkaar onderstaande cyclus doorlopen, zodat de positie van de mechanische delen van het koplicht op de meetopstelling waarmee de juiste plaatsing op het voertuig wordt nagebootst, zich kan stabiliseren:

dimlicht ingeschakeld gedurende één uur (de spanning wordt ingesteld zoals bepaald in punt 1.1.1.2),

dimlicht uitgeschakeld gedurende één uur.

Het koplichttype wordt aanvaard, indien het gemiddelde van de absolute waarden ΔrI, zoals gemeten bij het eerste monster, en ΔrII, zoals gemeten bij het tweede monster, lager is dan of gelijk is aan 1,0 mrad.

Formula

---

(1)  Zie bijlage 8 van dit reglement voor het testoverzicht.

(2)  Als het geteste koplicht signaallichten omvat, moeten deze laatste branden gedurende de test. Als de inrichting een richtingaanwijzer omvat, moet deze knipperen met een aan/uit-verhouding van ongeveer 1.

(3)  Het gelijktijdig branden van twee of meer gloeidraden bij gebruik van het koplicht als waarschuwingslicht wordt niet beschouwd als normaal gelijktijdig gebruik van de gloeidraden.

(4)  NaCMC is het natriumzout van carboxymethylcellulose, gewoonlijk CMC genoemd. Het in het testmengsel gebruikte NaCMC moet een substitutiegraad (SG) van 0,6-0,7 hebben en een viscositeit van 200-300 cP voor een 2 %-oplossing bij 20 °C.

(5)  Voor de hoeveelheid geldt een tolerantie omdat vuil moet worden verkregen dat zich op de juiste wijze over de gehele kunststoflens verspreidt.

---

BIJLAGE 5

MINIMUMEISEN VOOR DE CONTROLE VAN DE OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

1.   ALGEMEEN

1.1.   Uit mechanisch en geometrisch oogpunt wordt aangenomen dat aan de overeenstemmingseisen is voldaan wanneer de verschillen niet groter zijn dan onvermijdelijke fabricageafwijkingen binnen de door dit reglement gestelde grenzen. Deze voorwaarde geldt eveneens voor kleuren.

Met betrekking tot de fotometrische eigenschappen geldt dat de overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten niet wordt betwist wanneer bij het testen van de fotometrische eigenschappen van een willekeurig gekozen koplicht dat van een standaardgloeilamp is voorzien:

1.2.1.   voor koplichten van klasse A, geen gemeten waarde in ongunstige zin meer dan 20 % afwijkt van de in dit reglement voorgeschreven waarde;

voor koplichten van de klassen B, C en D:

1.2.2.1.   geen gemeten waarde in ongunstige zin meer dan 20 % afwijkt van de in dit reglement voorgeschreven waarde. Voor waarden in zone III (voor koplichten van klasse B) en in zone I (voor koplichten van de klassen C en D) mag de maximale ongunstige afwijking respectievelijk het volgende bedragen:

0,3 lux ofwel 20 %;

0,45 lux ofwel 30 %;

1.2.2.2.   en indien voor het groot licht, terwijl HV zich binnen de isolux 0,75 Emax bevindt, een tolerantie van +20 % voor maximumwaarden en –20 % voor minimumwaarden in acht wordt genomen voor de fotometrische waarden op elk meetpunt, zoals vermeld in de punten 6.2.3.2 en 6.3.2.2 van dit reglement.

1.2.3.   Indien de resultaten van de hierboven beschreven tests niet aan de voorschriften voldoen, worden de tests herhaald met een andere standaardgloeilamp.

1.3.   Voor de controle van de verticale verplaatsing van de afbakeningslijn onder invloed van de warmte wordt als volgt te werk gegaan (alleen koplichten van de klassen B, C en D):

één van de testkoplichten wordt aan de in punt 2.1 van bijlage 4 beschreven test onderworpen, nadat het driemaal na elkaar de in punt 2.2.2 van bijlage 4 beschreven cyclus heeft doorlopen.

Het koplicht wordt aanvaard indien Δr niet meer dan 1,5 mrad bedraagt.

Indien deze waarde meer dan 1,5 mrad maar niet meer dan 2,0 mrad bedraagt, wordt een tweede koplicht aan de test onderworpen; het gemiddelde van de absolute waarden die voor beide koplichten zijn verkregen, mag niet hoger zijn dan 1,5 mrad.

1.4.   Koplichten met zichtbare defecten worden buiten beschouwing gelaten.

2.   MINIMUMEISEN VOOR DE CONTROLE VAN DE OVEREENSTEMMING DOOR DE FABRIKANT

Voor elk type koplicht dient de houder van het goedkeuringsmerk geregeld ten minste de volgende tests overeenkomstig de bepalingen van dit reglement uit te voeren.

Indien een of meer monsters bij het desbetreffende type test niet in overeenstemming blijken te zijn, moeten extra monsters worden genomen en getest. De fabrikant dient maatregelen te nemen om de overeenstemming van de desbetreffende productie te waarborgen.

2.1.   Aard van de tests

De in dit reglement bedoelde overeenstemmingstests moeten betrekking hebben op de fotometrische eigenschappen en, voor koplichten van de klassen B, C en D, op de controle van de verticale verplaatsing van de afbakeningslijn onder invloed van de warmte.

2.2.   Toegepaste testmethoden

2.2.1.   De tests moeten in het algemeen volgens de in dit reglement beschreven methoden worden uitgevoerd.

2.2.2.   Bij elke door de fabrikant uitgevoerde overeenstemmingstest mogen gelijkwaardige methoden worden toegepast wanneer de bevoegde instantie die met de goedkeuringstests is belast, daarvoor toestemming heeft verleend. Het is de taak van de fabrikant aan te tonen dat de toegepaste methoden gelijkwaardig zijn met de in dit reglement vastgelegde methoden.

2.2.3.   De toepassing van de punten 2.2.1 en 2.2.2 vereist regelmatige kalibratie van de testapparatuur en onderlinge vergelijking van de meetresultaten met die van een bevoegde instantie.

2.2.4.   In alle gevallen gelden de in dit reglement vastgestelde methoden als referentiemethoden, met name ten behoeve van de administratieve controle en de monsterneming.

2.3.   Aard van de monsterneming

Monsters van koplichten worden willekeurig gekozen uit een uniforme partij. Onder uniforme partij wordt een reeks koplichten van hetzelfde type verstaan, zoals gedefinieerd volgens de productiemethoden van de fabrikant.

De beoordeling dient in het algemeen betrekking te hebben op de serieproductie van verschillende fabrieken. Een fabrikant mag echter gegevens over hetzelfde type afkomstig van verscheidene fabrieken bij elkaar voegen, op voorwaarde dat deze volgens hetzelfde kwaliteitssysteem en onder hetzelfde kwaliteitsbeheer werken.

2.4.   Gemeten en geregistreerde fotometrische eigenschappen

De bemonsterde koplichten worden onderworpen aan fotometrische metingen op de punten als bepaald in het reglement, waarbij alleen de waarden van de volgende punten in aanmerking worden genomen:

2.4.1.   voor koplichten van klasse A: HV, LH, RH, 12,5L en 12,5R;

2.4.2.   voor koplichten van klasse B: bij groot licht Emax en HV (1) en bij dimlicht de punten HV, 50R en 50L;

2.4.3.   voor koplichten van de klassen C en D: bij groot licht Emax en HV (1) en bij dimlicht de punten HV, 0,86D/3,5R en 0,86D/3,5L.

2.5.   Aanvaardbaarheidscriteria

De fabrikant moet de testresultaten statistisch onderzoeken en in overleg met de bevoegde instantie criteria vaststellen voor de aanvaardbaarheid van zijn producten, teneinde te voldoen aan de specificaties die voor de controle van de overeenstemming van de producten in punt 9.1 van dit reglement zijn vastgelegd.

De aanvaardbaarheidscriteria moeten zo zijn dat, met een betrouwbaarheid van 95 %, de kans dat een steekproef overeenkomstig bijlage 7 (eerste monsterneming) met goed gevolg wordt doorstaan, minimaal 0,95 is.

---

(1)  Wanneer het groot licht is samengebouwd met het dimlicht, is bij het groot licht HV hetzelfde meetpunt als bij het dimlicht.

---

BIJLAGE 6

VOORSCHRIFTEN VOOR LICHTEN MET EEN LENS VAN KUNSTSTOF — TESTS VAN LENZEN OF MATERIAALMONSTERS EN VAN COMPLETE LICHTEN

1.   ALGEMENE SPECIFICATIES

1.1.   De overeenkomstig punt 2.2.4 van dit reglement verstrekte monsters moeten voldoen aan de specificaties van de onderstaande punten 2.1 tot en met 2.5.

1.2.   De twee overeenkomstig punt 2.2.3 van dit reglement verstrekte monsters van complete lichten met een lens van kunststof moeten, wat het lensmateriaal betreft, voldoen aan de specificaties van onderstaand punt 2.6.

1.3.   De monsters van lenzen van kunststof of materiaalmonsters worden met de reflector waarvoor zij zijn bestemd (voorzover van toepassing), aan goedkeuringstests onderworpen in de chronologische volgorde die in aanhangsel 1, tabel A, van deze bijlage is aangegeven.

1.4.   Indien de fabrikant van de lichten evenwel kan aantonen dat het product reeds aan de tests van de onderstaande punten 2.1 tot en met 2.5 of aan gelijkwaardige tests overeenkomstig een ander reglement heeft voldaan, hoeven deze tests niet te worden herhaald; alleen de in aanhangsel 1, tabel B, voorgeschreven tests zijn verplicht.

2.   TESTS

2.1.   Bestandheid tegen temperatuurveranderingen

2.1.1.   Tests

Drie nieuwe monsters (lenzen) worden aan vijf cycli van temperatuur- en vochtigheidsverandering (RV = relatieve vochtigheid) onderworpen volgens het onderstaande programma:

3 uur bij 40 °C ± 2 °C en 85-95 % RV;

1 uur bij 23 °C ± 5 °C en 60-75 % RV;

15 uur bij –30 °C ± 2 °C;

1 uur bij 23 °C ± 5 °C en 60-75 % RV;

3 uur bij 80 °C ± 2 °C;

1 uur bij 23 °C ± 5 °C en 60-75 % RV;

Vóór deze test worden de monsters gedurende ten minste vier uur op een temperatuur van 23 °C ± 5 °C en 60-75 % RV gehouden.

NB: De perioden van één uur bij 23 °C ± 5 °C omvatten de overgangsperioden van de ene temperatuur naar de andere die nodig zijn om thermische schokken te vermijden.

2.1.2.   Fotometrische metingen

2.1.2.1.   Methode

Voor en na de test worden op de monsters fotometrische metingen verricht.

Deze metingen, waarbij gebruik wordt gemaakt van een standaardgloeilamp (referentiegloeilamp), worden uitgevoerd op de volgende punten:

B50, 50L en 50R voor koplichten van klasse B, 0,86D/3,5R, 0,86D/3,5L, 0,50U/1,5L en 1,5R voor koplichten van de klassen C en D voor de dimlichtbundel van een dimlicht/groot licht;

Emax voor de grootlichtbundel van een groot licht of een dimlicht/groot licht.

2.1.2.2.   Resultaten

Het verschil tussen de fotometrische waarden bij elk monster voor en na de test mag, met inbegrip van de toleranties ten gevolge van de meetmethode, niet meer dan 10 % bedragen.

2.2.   Bestandheid tegen stoffen in de atmosfeer en chemische stoffen

2.2.1.   Bestandheid tegen stoffen in de atmosfeer

Drie nieuwe monsters (lenzen of materiaalmonsters) worden blootgesteld aan straling van een bron met een spectrale energiedistributie die overeenstemt met die van een zwart voorwerp bij een temperatuur tussen 5 500 K en 6 000 K. Tussen de bron en de monsters worden filters opgesteld die stralingen met golflengten van minder dan 295 nm en meer dan 2 500 nm zoveel mogelijk beperken. De monsters worden zolang aan een verlichtingssterkte van 1 200 W/m2 ± 200 W/m2 blootgesteld dat de lichtenergie die zij ontvangen gelijk is aan 4 500 MJ/m2 ± 200 MJ/m2. Binnen de opstelling moet de op de zwarte plaat ter hoogte van de monsters gemeten temperatuur 50 °C ± 5 °C bedragen. Voor een gelijkmatige blootstelling moeten de monsters met een snelheid van 1 tot 5 omw./min. rond de stralingsbron draaien.

De monsters worden met gedestilleerd water met een soortelijke geleiding van minder dan 1 mS/m bij een temperatuur van 23 °C ± 5 °C besproeid volgens de onderstaande cyclus:

5 minuten sproeien; 25 minuten drogen.

2.2.2.   Bestandheid tegen chemische stoffen

Na uitvoering van de in punt 2.2.1 beschreven test en de in punt 2.2.3.1 beschreven meting wordt het buitenoppervlak van de drie genoemde monsters op de in punt 2.2.2.2 beschreven wijze behandeld met het in punt 2.2.2.1 omschreven mengsel.

2.2.2.1.   Testmengsel

Het testmengsel bestaat uit 61,5 % n-heptaan, 12,5 % tolueen, 7,5 % ethyltetrachloride, 12,5 % trichloorethyleen and 6 % xyleen (volumepercentage).

2.2.2.2.   Aanbrengen van het testmengsel

Doordrenk een katoenen doek (volgens ISO 105) tot volledige verzadiging met het in punt 2.2.2.1 omschreven mengsel en breng het binnen 10 seconden gedurende 10 minuten op het buitenoppervlak van het monster aan met een druk van 50 N/cm2, hetgeen overeenkomt met een kracht van 100 N die op een testoppervlak van 14 × 14 mm wordt uitgeoefend.

Gedurende deze 10 minuten wordt het doek opnieuw met het mengsel doordrenkt, zodat de samenstelling van de aangebrachte vloeistof steeds gelijk blijft aan die van het voorgeschreven testmengsel.

Tijdens het aanbrengen mag de op het monster uitgeoefende druk worden gecompenseerd om het ontstaan van scheuren te voorkomen.

2.2.2.3.   Schoonmaken

Na het aanbrengen van het testmengsel worden de monsters in de open lucht gedroogd en vervolgens met de in punt 2.3 (bestandheid tegen detergentia) beschreven oplossing gewassen bij 23 °C ± 5 °C.

Daarna worden de monsters zorgvuldig gespoeld met gedestilleerd water dat niet meer dan 0,2 % verontreinigingen bevat bij 23 °C ± 5 °C en vervolgens met een zachte doek afgedroogd.

2.2.3.   Resultaten

2.2.3.1.   Na het testen van de bestandheid tegen stoffen in de atmosfeer moet het buitenoppervlak van de monsters vrij zijn van scheuren, krassen, afschilferingen en vervormingen. Het gemiddelde verschil in lichtdoorlating Formula, gemeten bij de drie monsters volgens de procedure van aanhangsel 2 van deze bijlage, mag niet meer bedragen dan 0,020 (Δtm ≤ 0,020).

2.2.3.2.   Na het testen van de bestandheid tegen chemische stoffen mogen de monsters geen sporen vertonen van chemische aanslag die een afwijking van de lichtstroomverstrooiing kan veroorzaken. Het gemiddelde verschil in lichtverstrooiing Formula, gemeten bij de drie monsters volgens de procedure van aanhangsel 2 van deze bijlage, mag niet meer bedragen dan 0,020 (Δdm ≤ 0,020).

2.3.   Bestandheid tegen detergentia en koolwaterstoffen

2.3.1.   Bestandheid tegen detergentia

Het buitenoppervlak van drie monsters (lenzen of materiaalmonsters) wordt verwarmd tot 50 °C ± 5 °C en vervolgens gedurende vijf minuten ondergedompeld in een mengsel dat op een temperatuur van 23 °C ± 5 °C wordt gehouden en dat bestaat uit 99 delen gedestilleerd water met niet meer dan 0,02 % verontreinigingen en één deel alkylarylsulfonaat.

Aan het eind van de test worden de monsters gedroogd bij 50 °C ± 5 °C.

Het oppervlak van de monsters wordt met een vochtig doek gereinigd.

2.3.2.   Bestandheid tegen koolwaterstoffen

Daarna wordt met een katoenen doek dat in een mengsel van 70 % n-heptaan en 30 % tolueen (volumepercentage) is gedrenkt, gedurende één minuut zachtjes gewreven over het buitenoppervlak van deze drie monsters. Vervolgens worden de monsters in de open lucht gedroogd.

2.3.3.   Resultaten

Nadat achtereenvolgens beide bovengenoemde tests zijn uitgevoerd, mag het gemiddelde verschil in lichtdoorlatingFormula, gemeten bij de drie monsters volgens de procedure van aanhangsel 2 van deze bijlage, niet meer bedragen dan 0,010 (Δtm ≤ 0,010).

2.4.   Bestandheid tegen mechanische slijtage

2.4.1.   . Testmethode voor mechanische slijtage

Het buitenoppervlak van drie nieuwe monsters (lenzen) wordt aan de uniforme mechanische-slijtagetest onderworpen volgens de methode in aanhangsel 3 van deze bijlage.

2.4.2.   Resultaten

Na deze test wordt het verschil:

| in lichtdoorlating | : | |
| --- | --- | --- |
| en in lichtverstrooiing | : | |

in lichtdoorlating

:

Formula

en in lichtverstrooiing

:

Formula

in het in punt 2.2.4.1.1 van dit reglement omschreven gebied gemeten volgens de procedure van aanhangsel 2. De gemiddelde waarde van de drie monsters moet zodanig zijn dat:

Δtm ≤ 0,100;

Δdm ≤ 0,050

2.5.   Test van de hechting van eventuele coatings

2.5.1.   Prepareren van het monster

Een oppervlak van 20 mm × 20 mm van de coating van een lens wordt met een scheermesje of een naald in een rasterpatroon gesneden, waarbij de vierkantjes elk circa 2 mm × 2 mm meten. De druk op het mesje of de naald moet voldoende zijn om ten minste door de coating heen te snijden.

2.5.2.   Beschrijving van de test

Gebruik plakband met een hechtvermogen van 2 N/(cm breedte) ± 20 %, gemeten onder de genormaliseerde omstandigheden zoals vermeld in aanhangsel 4 van deze bijlage. Dit plakband, dat ten minste 25 mm breed moet zijn, wordt gedurende ten minste vijf minuten op het overeenkomstig punt 2.5.1 geprepareerde oppervlak gedrukt.

Vervolgens wordt het uiteinde van het plakband zodanig belast dat het hechtvermogen op het desbetreffende oppervlak in evenwicht wordt gehouden door een kracht loodrecht op dat oppervlak. In dit stadium wordt het plakband met een constante snelheid van 1,5 m/s ± 0,2 m/s losgetrokken.

2.5.3.   Resultaten

Het gerasterde oppervlak mag niet aanmerkelijk zijn aangetast. Beschadigingen aan de snijpunten tussen de vierkantjes of aan de randen van de insnijdingen zijn toegestaan, mits het aangetaste gebied niet groter is dan 15 % van het gerasterde oppervlak.

2.6.   Test van een compleet koplicht met een lens van kunststof

2.6.1.   Bestandheid van het lensoppervlak tegen mechanische slijtage

2.6.1.1.   Tests

De lens van koplichtmonster nr. 1 wordt aan de in punt 2.4.1 beschreven test onderworpen.

2.6.1.2.   Resultaten

Na de test mogen de resultaten van de fotometrische metingen die overeenkomstig dit reglement aan het koplicht zijn verricht, niet meer dan 30 % hoger zijn dan de maximumwaarden die voor punt HV zijn voorgeschreven, en niet meer dan 10 % lager dan de minimumwaarden die voor de punten 50L en 50R (voor koplichten van klasse B), respectievelijk 0,86D/3,5R en 0,86D/3,5L (voor koplichten van de klassen C en D) zijn voorgeschreven.

2.6.2.   Test van de hechting van eventuele coatings

De lens van koplichtmonster nr. 2 wordt aan de in punt 2.5 beschreven test onderworpen.

3.   CONTROLE VAN DE OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

Met betrekking tot de voor de fabricage van lenzen gebruikte materialen worden de koplichten van een serie geacht aan dit reglement te voldoen, indien:

3.1.1.   na het testen van de bestandheid tegen chemische stoffen en van de bestandheid tegen detergentia en koolwaterstoffen, het buitenoppervlak van de monsters geen met het blote oog waarneembare scheuren, afschilferingen of vervormingen vertoont (zie de punten 2.2.2, 2.3.1 en 2.3.2);

3.1.2.   na de in punt 2.6.1.1 beschreven test de fotometrische waarden op de in punt 2.6.1.2 vermelde meetpunten binnen de grenzen vallen die in dit reglement voor de overeenstemming van de productie zijn voorgeschreven.

3.2.   Indien de testresultaten niet aan de voorschriften voldoen, worden de tests met een ander willekeurig gekozen monster van koplichten herhaald.

AANHANGSEL 1

CHRONOLOGISCHE VOLGORDE VAN DE GOEDKEURINGSTESTS

A.   Tests van kunststoffen (overeenkomstig punt 2.2.4 van dit reglement verstrekte lenzen of materiaalmonsters).

| Monsters — Tests | Lenzen of materiaalmonsters | Lenzen |
| --- | --- | --- |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 1.1. | Beperkte fotometrie (punt 2.1.2) |

Monsters — Tests

Lenzen of materiaalmonsters

Lenzen

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

1.1.

Beperkte fotometrie (punt 2.1.2)

x

x

x

| 1.1.1. | Temperatuur- verandering (punt 2.1.1) |
| --- | --- |

1.1.1.

Temperatuur- verandering (punt 2.1.1)

x

x

x

| 1.1.2. | Beperkte fotometrie (punt 2.1.2) |
| --- | --- |

1.1.2.

Beperkte fotometrie (punt 2.1.2)

x

x

x

| 1.2.1. | Meting van de lichtdoorlating |
| --- | --- |

1.2.1.

Meting van de lichtdoorlating

x

x

x

x

x

x

x

x

x

| 1.2.2. | Meting van de lichtverstrooiing |
| --- | --- |

1.2.2.

Meting van de lichtverstrooiing

x

x

x

x

x

x

| 1.3. | Stoffen in de atmosfeer (punt 2.2.1) |
| --- | --- |

1.3.

Stoffen in de atmosfeer (punt 2.2.1)

x

x

x

| 1.3.1. | Meting van de lichtdoorlating |
| --- | --- |

1.3.1.

Meting van de lichtdoorlating

x

x

x

| 1.4. | Chemische stoffen (punt 2.2.2) |
| --- | --- |

1.4.

Chemische stoffen (punt 2.2.2)

x

x

x

| 1.4.1. | Meting van de lichtverstrooiing |
| --- | --- |

1.4.1.

Meting van de lichtverstrooiing

x

x

x

| 1.5. | Detergentia (punt 2.3.1) |
| --- | --- |

1.5.

Detergentia (punt 2.3.1)

x

x

x

| 1.6. | Koolwaterstoffen (punt 2.3.2) |
| --- | --- |

1.6.

Koolwaterstoffen (punt 2.3.2)

x

x

x

| 1.6.1. | Meting van de lichtdoorlating |
| --- | --- |

1.6.1.

Meting van de lichtdoorlating

x

x

x

| 1.7. | Slijtage (punt 2.4.1) |
| --- | --- |

1.7.

Slijtage (punt 2.4.1)

x

x

x

| 1.7.1. | Meting van de lichtdoorlating |
| --- | --- |

1.7.1.

Meting van de lichtdoorlating

x

x

x

| 1.7.2. | Meting van de lichtverstrooiing |
| --- | --- |

1.7.2.

Meting van de lichtverstrooiing

x

x

x

| 1.8. | Hechting (punt 2.5) |
| --- | --- |

1.8.

Hechting (punt 2.5)

x

B.   Tests van complete koplichten (overeenkomstig punt 2.2.3 van dit reglement verstrekt).

| Tests | Compleet koplicht |
| --- | --- |
| Monster nr. |
| 1 | 2 |
| 2.1. | Slijtage (punt 2.6.1.1) |

Tests

Compleet koplicht

Monster nr.

1

2

2.1.

Slijtage (punt 2.6.1.1)

x

| 2.2. | Fotometrie (punt 2.6.1.2) |
| --- | --- |

2.2.

Fotometrie (punt 2.6.1.2)

x

| 2.3. | Hechting (punt 2.6.2) |
| --- | --- |

2.3.

Hechting (punt 2.6.2)

x

AANHANGSEL 2

METHODE VOOR HET METEN VAN DE LICHTVERSTROOIING EN DE LICHTDOORLATING

1.   APPARATUUR (zie figuur)

De bundel van een collimator K met een halve divergentie β/2 = 17,4 × 104 rd wordt beperkt door middel van een diafragma Dτ met een opening van 6 mm waartegen de monsterstander wordt geplaatst.

Een achromatische convergerende lens L2, gecorrigeerd voor sferische aberraties, verbindt het diafragma Dτ met de ontvanger R; de diameter van de lens L2 moet zodanig zijn dat het door het monster verstrooide licht niet wordt gediafragmeerd in een kegel met een halvetophoek van β/2 = 14°.

Een ringvormig diafragma DD, met hoeken αo/2 = 1° en αmax/2 = 12°, wordt in een beeldbrandvlak van lens L2 geplaatst.

Het niet-transparante middengedeelte van het diafragma is noodzakelijk om het licht dat rechtstreeks van de lichtbron komt, te elimineren. Het moet mogelijk zijn het middengedeelte van het diafragma zodanig van de lichtbundel te verwijderen dat het precies naar zijn oorspronkelijke stand terugkeert.

De afstand L2 Dτ en de brandpuntslengte F2
   (1) van lens L2 worden zodanig gekozen dat het beeld van Dτ de ontvanger R volledig bedekt.

Wanneer de eerste invallende lichtstroom op 1 000 eenheden wordt gesteld, moet de absolute nauwkeurigheid van elke afgelezen waarde beter zijn dan 1 eenheid.

2.   METINGEN

De volgende waarden moeten worden afgelezen:

| Aflezing | Met monster | Met midden-gedeelte van DD | Weergegeven hoeveelheid |
| --- | --- | --- | --- |
| T1 | neen | neen | Invallende lichtstroom bij eerste aflezing |
| T2 | ja
  (vóór test) | neen | Door het nieuwe materiaal doorgelaten lichtstroom in een gebied van 24° |
| T3 | ja
  (na test) | neen | Door het geteste materiaal doorgelaten lichtstroom in een gebied van 24° |
| T4 | ja
  (vóór test) | ja | Door het nieuwe materiaal verstrooide lichtstroom |
| T5 | ja
  (na test) | ja | Door het geteste materiaal verstrooide lichtstroom |

Aflezing

Met monster

Met midden-gedeelte van DD

Weergegeven hoeveelheid

T1

neen

neen

Invallende lichtstroom bij eerste aflezing

T2

ja

(vóór test)

neen

Door het nieuwe materiaal doorgelaten lichtstroom in een gebied van 24°

T3

ja

(na test)

neen

Door het geteste materiaal doorgelaten lichtstroom in een gebied van 24°

T4

ja

(vóór test)

ja

Door het nieuwe materiaal verstrooide lichtstroom

T5

ja

(na test)

ja

Door het geteste materiaal verstrooide lichtstroom

Image

---

(1)  Voor L2 wordt een brandpuntsafstand van circa 80 mm aanbevolen.

AANHANGSEL 3

SPUITTESTMETHODE

1.   TESTAPPARATUUR

1.1.   Spuitpistool

Het gebruikte spuitpistool moet voorzien zijn van een spuitopening met een diameter van 1,3 mm voor een doorstromingssnelheid van 0,24 ± 0,02 l/minuut bij een bedrijfsdruk van 6,0 bar – 0/+0,5 bar.

Onder deze bedrijfsomstandigheden moet het verkregen waaierpatroon een diameter van 170 mm ± 50 mm hebben op het aan slijtage blootgestelde oppervlak, op een afstand van 380 mm ± 10 mm van de spuitopening.

1.2.   Testmengsel

Het testmengsel bestaat uit:

kiezelzand met een hardheid van 7 op de schaal van Mohr, met een korrelgrootte tussen 0 en 0,2 mm en een bijna normale verspreiding, met een hoekfactor van 1,8 tot 2;

water met een hardheid van niet meer dan 205 g/m3 voor een mengsel dat 25 g zand per liter water bevat.

2.   TEST

Het buitenoppervlak van de koplichtlenzen wordt een of meerdere malen aan de inwerking van een op de hierboven beschreven wijze voortgebrachte zandstraal blootgesteld. De straal wordt vrijwel loodrecht op het te testen oppervlak gericht.

De slijtage wordt gecontroleerd aan de hand van een of meer glasmonsters die als referentie vlak bij de te testen lenzen worden geplaatst. Het mengsel wordt gespoten totdat het verschil in de lichtverstrooiing op het monster of de monsters, gemeten met behulp van de in aanhangsel 2 beschreven methode, zodanig is dat:

Formula

Er kunnen meerdere referentiemonsters worden gebruikt om na te gaan of het gehele te testen oppervlak homogeen gesleten is.

AANHANGSEL 4

PLAKBANDHECHTINGSTEST

1.   DOEL

Deze methode maakt het mogelijk onder genormaliseerde omstandigheden het lineaire hechtvermogen van plakband op een glasplaat te bepalen.

2.   BEGINSEL

Meting van de kracht die nodig is om plakband onder een hoek van 90° van een glasplaat los te maken.

3.   SPECIFIEKE ATMOSFERISCHE OMSTANDIGHEDEN

Als omgevingscondities gelden 23 °C ± 5 °C en 65 ± 15 % relatieve luchtvochtigheid (RV).

4.   TESTSTUKKEN

Vóór de test wordt het te onderzoeken plakband gedurende 24 uur in de gespecificeerde atmosfeer bewaard (zie punt 3).

Van elke rol worden vijf teststukken van elk 400 mm lang getest. Deze teststukken worden van de rol genomen nadat de eerste drie wikkelingen zijn verwijderd.

5.   WERKWIJZE

De test vindt plaats onder de in punt 3 vermelde omgevingscondities.

Neem de vijf teststukken terwijl het plakband radiaal wordt ontrold met een snelheid van circa 300 mm/s; breng ze vervolgens binnen 15 seconden op de volgende wijze aan:

Breng het plakband in een vloeiende beweging aan op de glasplaat en wrijf het met de vinger lichtjes in lengterichting vast zonder al te veel druk uit te oefenen en wel op zodanige wijze dat er tussen het plakband en de glasplaat geen luchtbellen meer voorkomen.

Laat het geheel gedurende 10 minuten rusten in de gegeven atmosferische omstandigheden.

Maak ongeveer 25 mm van het teststuk los van de plaat in een vlak loodrecht op de as van het teststuk. Zet de plaat vast en vouw het vrije uiteinde van het plakband om in een hoek van 90°. Oefen zodanig kracht uit dat de scheidingslijn tussen het plakband en de plaat loodrecht op deze kracht en loodrecht op de plaat staat.

Trek los met een snelheid van 300 mm/s ± 30 mm/s en noteer de vereiste kracht.

6.   RESULTATEN

De vijf verkregen waarden worden gerangschikt en de mediaan wordt als resultaat van de meting genomen. Deze waarde wordt uitgedrukt in Newton per centimeter breedte van het plakband.

---

BIJLAGE 7

MINIMUMEISEN VOOR MONSTERNEMING DOOR EEN INSPECTEUR

1.   ALGEMEEN

1.1.   Uit mechanisch en geometrisch oogpunt wordt aangenomen dat overeenkomstig dit reglement aan de desbetreffende overeenstemmingseisen is voldaan wanneer de verschillen niet groter zijn dan onvermijdelijke fabricageafwijkingen. Deze voorwaarde geldt eveneens voor kleuren.

Met betrekking tot de fotometrische eigenschappen geldt dat de overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten niet wordt betwist wanneer bij het testen van de fotometrische eigenschappen van een willekeurig gekozen koplicht dat van een standaardgloeilamp is voorzien:

1.2.1.   voor koplichten van klasse A, geen gemeten waarde in ongunstige zin meer dan 20 % afwijkt van de in dit reglement voorgeschreven waarde;

voor koplichten van de klassen B, C en D:

1.2.2.1.   geen gemeten waarde in ongunstige zin meer dan 20 % afwijkt van de in dit reglement voorgeschreven waarde. Voor waarden in zone III (voor koplichten van klasse B) en in zone I (voor koplichten van de klassen C en D) mag de maximale ongunstige afwijking respectievelijk het volgende bedragen:

0,3 lux ofwel 20 %;

0,45 lux ofwel 30 %;

1.2.2.2.   en indien voor het groot licht, terwijl HV zich binnen de isolux 0,75 Emax bevindt, een tolerantie van +20 % voor maximumwaarden en –20 % voor minimumwaarden in acht wordt genomen voor de fotometrische waarden op elk meetpunt, zoals vermeld in de punten 6.2.3.2 en 6.3.2.2 van dit reglement.

1.2.3.   Indien de resultaten van de hierboven beschreven tests niet aan de voorschriften voldoen, worden de tests herhaald met een andere standaardgloeilamp.

1.2.4.   Koplichten met zichtbare defecten worden buiten beschouwing gelaten.

2.   EERSTE MONSTERNEMING

Bij de eerste monsterneming worden vier koplichten willekeurig gekozen. Het eerste monster van twee wordt met A aangeduid, het tweede monster van twee met B.

2.1.   Geen betwisting van de overeenstemming

De overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten wordt niet betwist wanneer na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden van de koplichten in ongunstige zin als volgt zijn:

2.1.1.1.   monster A

| A1: | één koplicht | | 0 % |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | niet meer dan | 20 % |
| A2: | beide koplichten | meer dan | 0 % |
| | maar | niet meer dan | 20 % |
| | ga naar monster B | | |

A1:

één koplicht

0 %

één koplicht

niet meer dan

20 %

A2:

beide koplichten

meer dan

0 %

maar

niet meer dan

20 %

ga naar monster B

2.1.1.2.   monster B

| B1: | beide koplichten | | 0 % |
| --- | --- | --- | --- |

B1:

beide koplichten

0 %

2.2.   Betwisting van de overeenstemming

De overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten wordt betwist en de fabrikant wordt verzocht zijn productie aan te passen om aan de eisen te voldoen (aanpassing), wanneer na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden voor de koplichten als volgt zijn:

2.2.1.1.   monster A

| A3: | één koplicht | niet meer dan | 20 % |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 20 % |
| | maar | niet meer dan | 30 % |

A3:

één koplicht

niet meer dan

20 %

één koplicht

meer dan

20 %

maar

niet meer dan

30 %

2.2.1.2.   monster B

| B2: | in geval A2 | | |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 0 % |
| | maar | niet meer dan | 20 % |
| | één koplicht | niet meer dan | 20 % |
| B3: | in geval A2 | | |
| | één koplicht | | 0 % |
| | één koplicht | meer dan | 20 % |
| | maar | niet meer dan | 30 % |

B2:

in geval A2

één koplicht

meer dan

0 %

maar

niet meer dan

20 %

één koplicht

niet meer dan

20 %

B3:

in geval A2

één koplicht

0 %

één koplicht

meer dan

20 %

maar

niet meer dan

30 %

2.3.   Intrekking van de goedkeuring

De overeenstemming wordt betwist en punt 11 wordt toegepast indien na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden van de koplichten als volgt zijn:

2.3.1.   monster A

| A4: | één koplicht | niet meer dan | 20 % |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 30 % |
| A5: | beide koplichten | meer dan | 20 % |

A4:

één koplicht

niet meer dan

20 %

één koplicht

meer dan

30 %

A5:

beide koplichten

meer dan

20 %

2.3.2.   monster B

| B4: | in geval A2 | | |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 0 % |
| | maar | niet meer dan | 20 % |
| | één koplicht | meer dan | 20 % |
| B5: | in geval A2 | | |
| | beide koplichten | meer dan | 20 % |
| B6: | in geval A2 | | |
| | één koplicht | | 0 % |
| | één koplicht | meer dan | 30 % |

B4:

in geval A2

één koplicht

meer dan

0 %

maar

niet meer dan

20 %

één koplicht

meer dan

20 %

B5:

in geval A2

beide koplichten

meer dan

20 %

B6:

in geval A2

één koplicht

0 %

één koplicht

meer dan

30 %

3.   NIEUWE MONSTERNEMING

In de gevallen A3, B2 en B3 moet binnen twee maanden na de kennisgeving een nieuwe monsterneming plaatsvinden waarbij een derde monster C van twee koplichten wordt genomen uit de voorraad die na de aanpassing is geproduceerd.

3.1.   Geen betwisting van de overeenstemming

De overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten wordt niet betwist wanneer na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden voor de koplichten als volgt zijn:

3.1.1.1.   monster C

| C1: | één koplicht | | 0 % |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | niet meer dan | 20 % |
| C2: | beide koplichten | meer dan | 0 % |
| | maar | niet meer dan | 20 % |
| | ga naar monster D | | |

C1:

één koplicht

0 %

één koplicht

niet meer dan

20 %

C2:

beide koplichten

meer dan

0 %

maar

niet meer dan

20 %

ga naar monster D

3.1.1.2.   monster D

| D1: | in geval C2 | | |
| --- | --- | --- | --- |
| | beide koplichten | | 0 % |

D1:

in geval C2

beide koplichten

0 %

3.2.   Betwisting van de overeenstemming

De overeenstemming van in massa geproduceerde koplichten wordt betwist en de fabrikant wordt verzocht zijn productie aan te passen om aan de eisen te voldoen (aanpassing), wanneer na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden van de koplichten als volgt zijn:

3.2.1.1.   monster D

| D2: | in geval C2 | | |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 0 % |
| | maar | niet meer dan | 20 % |
| | één koplicht | niet meer dan | 20 % |

D2:

in geval C2

één koplicht

meer dan

0 %

maar

niet meer dan

20 %

één koplicht

niet meer dan

20 %

3.3.   Intrekking van de goedkeuring

De overeenstemming wordt betwist en punt 11 wordt toegepast indien na de monsternemingsprocedure volgens figuur 1 van deze bijlage de afwijkingen van de gemeten waarden van de koplichten als volgt zijn:

3.3.1.   monster C

| C3: | één koplicht | niet meer dan | 20 % |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | meer dan | 20 % |
| C4: | beide koplichten | meer dan | 20 % |

C3:

één koplicht

niet meer dan

20 %

één koplicht

meer dan

20 %

C4:

beide koplichten

meer dan

20 %

3.3.2.   monster D

| D3: | in geval C2 | | |
| --- | --- | --- | --- |
| | één koplicht | 0 of meer dan | 0 % |
| | één koplicht | meer dan | 20 % |

D3:

in geval C2

één koplicht

0 of meer dan

0 %

één koplicht

meer dan

20 %

Image

---

BIJLAGE 8

OVERZICHT VAN DE OPERATIONELE PERIODEN BIJ HET TESTEN VAN DE STABILITEIT VAN HET FOTOMETRISCHE GEDRAG

| Afkortingen: | P: | dimlicht |
| --- | --- | --- |
| D: | groot licht (D1 + D2 betekent twee grote lichten) |
| F: | mistlicht voor |
| : | betekent een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten aan. |

Afkortingen:

P:

dimlicht

D:

groot licht (D1 + D2 betekent twee grote lichten)

F:

mistlicht voor

Image

betekent een cyclus van 15 minuten uit en 5 minuten aan.

De volgende gegroepeerde koplichten en mistlichten voor en de vermelde merktekens van klasse B worden louter ter illustratie gegeven en zijn niet exhaustief.

| 1. | P of D of F (C-BS of R-BS of B) |
| --- | --- |

1.

P of D of F (C-BS of R-BS of B)

Image

| 2. | P+D (CR-BS) of P+D1+D2 (CR-BS R-BS) |
| --- | --- |

2.

P+D (CR-BS) of P+D1+D2 (CR-BS R-BS)

Image

| 3. | P+D (C/R-BS) of P+D1+D2 (C/R-BS R-BS) |
| --- | --- |

3.

P+D (C/R-BS) of P+D1+D2 (C/R-BS R-BS)

Image

| 4. | P+F (C-BS B) |
| --- | --- |

4.

P+F (C-BS B)

Image

| 5. | P+F (C-BS B/) of C-BS/B |
| --- | --- |

5.

P+F (C-BS B/) of C-BS/B

Image

| 6. | D+F (R-BS B) of D1+D2+F (R-BS R-BS B) |
| --- | --- |

6.

D+F (R-BS B) of D1+D2+F (R-BS R-BS B)

Image

| 7. | D+F (R-BS B/) of D1+D2+F (R-BS R-BS B/) |
| --- | --- |

7.

D+F (R-BS B/) of D1+D2+F (R-BS R-BS B/)

Image

| 8. | P+D+F (CR-BS B) of P+D1+D2+F (CR-BS R-BS B) |
| --- | --- |

8.

P+D+F (CR-BS B) of P+D1+D2+F (CR-BS R-BS B)

Image

| 9. | P+D+F (C/R-BS B) of P+D1+D2+F (C/R-BS R-BS B) |
| --- | --- |

9.

P+D+F (C/R-BS B) of P+D1+D2+F (C/R-BS R-BS B)

Image

| 10. | P+D+F (CR-BS B/) of P+D1+D2+F (CR-BS R-BS B/) |
| --- | --- |

10.

P+D+F (CR-BS B/) of P+D1+D2+F (CR-BS R-BS B/)

Image

| 11. | P+D+F (C/R-BS B/) of P+D1+D2+F (C/R-BS R-BS/B) |
| --- | --- |

11.

P+D+F (C/R-BS B/) of P+D1+D2+F (C/R-BS R-BS/B)

Image

---