# Publicatieblad C 303/2021

| | ISSN 1977-0995 |
| --- | --- |
| Publicatieblad
  van de Europese Unie | C 303 |
| | |
| Uitgave in de Nederlandse taal | Mededelingen en bekendmakingen | 64e jaargang29 juli 2021 |

ISSN 1977-0995

Publicatieblad

van de Europese Unie

C 303

Uitgave in de Nederlandse taal

Mededelingen en bekendmakingen

64e jaargang29 juli 2021

---

| Inhoud | Bladzijde |
| --- | --- |
| | I   Resoluties, aanbevelingen en adviezen |
| | AANBEVELINGEN |
| | Europese Centrale Bank |
| 2021/C 303/01 | Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 23 juli 2021 tot intrekking van Aanbeveling ECB/2020/62 (ECB/2021/31) | 1 |

Inhoud

Bladzijde

I   Resoluties, aanbevelingen en adviezen

AANBEVELINGEN

Europese Centrale Bank

2021/C 303/01

Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 23 juli 2021 tot intrekking van Aanbeveling ECB/2020/62 (ECB/2021/31)

1

---

| | II   Mededelingen |
| --- | --- |
| | MEDEDELINGEN VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE |
| | Europese Commissie |
| 2021/C 303/02 | Besluit om geen bezwaar aan te tekenen tegen een aangemelde concentratie (Zaak M.10313 — CVC/CDPQ/WAVS) (
  1
  ) | 3 |
| 2021/C 303/03 | Besluit om geen bezwaar aan te tekenen tegen een aangemelde concentratie (Zaak M.10268 — SYNNEX/Tech Data) (
  1
  ) | 4 |

II   Mededelingen

MEDEDELINGEN VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Europese Commissie

2021/C 303/02

Besluit om geen bezwaar aan te tekenen tegen een aangemelde concentratie (Zaak M.10313 — CVC/CDPQ/WAVS) (
  1
  )

1

3

2021/C 303/03

Besluit om geen bezwaar aan te tekenen tegen een aangemelde concentratie (Zaak M.10268 — SYNNEX/Tech Data) (
  1
  )

1

4

---

| | IV   Informatie |
| --- | --- |
| | INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE |
| | Europese Commissie |
| 2021/C 303/04 | Wisselkoersen van de euro — 28 juli 2021 | 5 |
| | INFORMATIE OVER DE EUROPESE ECONOMISCHE RUIMTE |
| | Toezichthoudende Autoriteit van de EVA |
| 2021/C 303/05 | Mededeling van Noorwegen in verband met Richtlijn 94/22/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de voorwaarden voor het verlenen en het gebruikmaken van vergunningen voor de prospectie, de exploratie en de productie van koolwaterstoffen — Bekendmaking van een uitnodiging tot het indienen van aanvragen voor vergunningen voor oliewinning op het Noors continentaal plat – Vergunningsronde in tevoren afgebakende gebieden (Awards in Predefined Areas) 2021 | 6 |
| 2021/C 303/06 | Staatssteun – Besluit om geen bezwaar te maken | 9 |

IV   Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Europese Commissie

2021/C 303/04

Wisselkoersen van de euro — 28 juli 2021

5

INFORMATIE OVER DE EUROPESE ECONOMISCHE RUIMTE

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

2021/C 303/05

Mededeling van Noorwegen in verband met Richtlijn 94/22/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de voorwaarden voor het verlenen en het gebruikmaken van vergunningen voor de prospectie, de exploratie en de productie van koolwaterstoffen — Bekendmaking van een uitnodiging tot het indienen van aanvragen voor vergunningen voor oliewinning op het Noors continentaal plat – Vergunningsronde in tevoren afgebakende gebieden (Awards in Predefined Areas) 2021

6

2021/C 303/06

Staatssteun – Besluit om geen bezwaar te maken

9

---

| | V   Bekendmakingen |
| --- | --- |
| | GERECHTELIJKE PROCEDURES |
| | EVA-Hof |
| 2021/C 303/07 | Arrest van het Hof van 25 maart 2021 in zaak E-3/20 — De Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Gezondheids- en Zorgdiensten (Helse- og omsorgsdepartementet)/Anniken Jenny Lindberg
  (Vrij verkeer van personen – Richtlijn 2005/36/EG – Erkenning van beroepskwalificaties – Toegang tot beroep van beoefenaar der tandheelkunde – Automatische erkenning) | 10 |
| 2021/C 303/08 | Arrest van het Hof van 25 maart 2021 in zaak E-4/20 — Tor-Arne Martinez Haugland e.a./Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Gezondheids- en Zorgdiensten (Helse- og omsorgsdepartementet)
  (Vrij verkeer van personen – Richtlijn 2005/36/EG – Erkenning van beroepskwalificaties – Toegang tot het beroep van psycholoog – Algemeen stelsel van erkenning – Begrip hetzelfde beroep) | 11 |
| | PROCEDURES IN VERBAND MET DE UITVOERING VAN DE GEMEENSCHAPPELIJKE HANDELSPOLITIEK |
| | Europese Commissie |
| 2021/C 303/09 | Bericht van opening van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de antidumpingmaatregelen die van toepassing zijn op de invoer van aspartaam van oorsprong uit de Volksrepubliek China | 12 |
| 2021/C 303/10 | Bericht van het vervallen van bepaalde antidumpingmaatregelen | 23 |
| | PROCEDURES IN VERBAND MET DE UITVOERING VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK MEDEDINGINGSBELEID |
| | Europese Commissie |
| 2021/C 303/11 | Steunmaatregelen van de Staten - Italië — Steunmaatregel SA.55678 (2019/NN) - Nieuwe lening voor Alitalia — Uitnodiging om, overeenkomstig artikel 108, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, opmerkingen te maken (
  1
  ) | 24 |

V   Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

EVA-Hof

2021/C 303/07

Arrest van het Hof van 25 maart 2021 in zaak E-3/20 — De Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Gezondheids- en Zorgdiensten (Helse- og omsorgsdepartementet)/Anniken Jenny Lindberg
  (Vrij verkeer van personen – Richtlijn 2005/36/EG – Erkenning van beroepskwalificaties – Toegang tot beroep van beoefenaar der tandheelkunde – Automatische erkenning)

Helse- og omsorgsdepartementet

(Vrij verkeer van personen – Richtlijn 2005/36/EG – Erkenning van beroepskwalificaties – Toegang tot beroep van beoefenaar der tandheelkunde – Automatische erkenning)

10

2021/C 303/08

Arrest van het Hof van 25 maart 2021 in zaak E-4/20 — Tor-Arne Martinez Haugland e.a./Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Gezondheids- en Zorgdiensten (Helse- og omsorgsdepartementet)
  (Vrij verkeer van personen – Richtlijn 2005/36/EG – Erkenning van beroepskwalificaties – Toegang tot het beroep van psycholoog – Algemeen stelsel van erkenning – Begrip hetzelfde beroep)

Helse- og omsorgsdepartementet

(Vrij verkeer van personen – Richtlijn 2005/36/EG – Erkenning van beroepskwalificaties – Toegang tot het beroep van psycholoog – Algemeen stelsel van erkenning – Begrip hetzelfde beroep)

11

PROCEDURES IN VERBAND MET DE UITVOERING VAN DE GEMEENSCHAPPELIJKE HANDELSPOLITIEK

Europese Commissie

2021/C 303/09

Bericht van opening van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de antidumpingmaatregelen die van toepassing zijn op de invoer van aspartaam van oorsprong uit de Volksrepubliek China

12

2021/C 303/10

Bericht van het vervallen van bepaalde antidumpingmaatregelen

23

PROCEDURES IN VERBAND MET DE UITVOERING VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK MEDEDINGINGSBELEID

Europese Commissie

2021/C 303/11

Steunmaatregelen van de Staten - Italië — Steunmaatregel SA.55678 (2019/NN) - Nieuwe lening voor Alitalia — Uitnodiging om, overeenkomstig artikel 108, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, opmerkingen te maken (
  1
  )

1

24

---

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Voor de EER relevante tekst. |

---

(1)   Voor de EER relevante tekst.

1

| NL | |
| --- | --- |

NL

---

I Resoluties, aanbevelingen en adviezen

AANBEVELINGEN

Europese Centrale Bank

| 29.7.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 303/1 |
| --- | --- | --- | --- |

29.7.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 303/1

---

AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK

van 23 juli 2021

tot intrekking van Aanbeveling ECB/2020/62

(ECB/2021/31)

(2021/C 303/01)

DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (1), en met name artikel 4, lid 3,

Overwegende hetgeen volgt:

| (1) | Op 27 maart 2020 heeft de Europese Centrale Bank (ECB) Aanbeveling ECB/2020/19 van de Europese Centrale Bank (2) vastgesteld, waarin werd aanbevolen dat ten minste tot 1 oktober 2020 geen dividenden worden uitgekeerd en dat er geen onherroepelijke verplichtingen tot het uitkeren van dividenden door kredietinstellingen worden aangegaan en dat kredietinstellingen zich onthouden van het terugkopen van aandelen om de aandeelhouders te belonen. Op 27 juli 2020 heeft de ECB haar aanbeveling tot 1 januari 2021 verlengd met de vaststelling van Aanbeveling ECB/2020/35 van de Europese Centrale Bank (3). |
| --- | --- |

(1)

Op 27 maart 2020 heeft de Europese Centrale Bank (ECB) Aanbeveling ECB/2020/19 van de Europese Centrale Bank (2) vastgesteld, waarin werd aanbevolen dat ten minste tot 1 oktober 2020 geen dividenden worden uitgekeerd en dat er geen onherroepelijke verplichtingen tot het uitkeren van dividenden door kredietinstellingen worden aangegaan en dat kredietinstellingen zich onthouden van het terugkopen van aandelen om de aandeelhouders te belonen. Op 27 juli 2020 heeft de ECB haar aanbeveling tot 1 januari 2021 verlengd met de vaststelling van Aanbeveling ECB/2020/35 van de Europese Centrale Bank (3).

| (2) | Hoewel de macro-economische omstandigheden zijn verbeterd en de economische onzekerheid als gevolg van de COVID-19-pandemie is afgenomen, is die onzekerheid nog altijd groot, hetgeen aanhoudende gevolgen heeft voor het vermogen van banken om hun kapitaalbehoeften op middellange termijn te voorspellen. Gezien deze aanhoudende onzekerheid heeft de ECB Aanbeveling ECB/2020/62 van de Europese Centrale Bank (4) tot intrekking van Aanbeveling ECB/2020/35 vastgesteld, maar uiterste terughoudendheid aanbevolen wanneer kredietinstellingen besluiten dividenden uit te keren of aandelen terug te kopen om aandeelhouders te belonen. |
| --- | --- |

(2)

Hoewel de macro-economische omstandigheden zijn verbeterd en de economische onzekerheid als gevolg van de COVID-19-pandemie is afgenomen, is die onzekerheid nog altijd groot, hetgeen aanhoudende gevolgen heeft voor het vermogen van banken om hun kapitaalbehoeften op middellange termijn te voorspellen. Gezien deze aanhoudende onzekerheid heeft de ECB Aanbeveling ECB/2020/62 van de Europese Centrale Bank (4) tot intrekking van Aanbeveling ECB/2020/35 vastgesteld, maar uiterste terughoudendheid aanbevolen wanneer kredietinstellingen besluiten dividenden uit te keren of aandelen terug te kopen om aandeelhouders te belonen.

| (3) | De meest recente macro-economische prognoses wijzen op het begin van het economisch herstel en een verdere vermindering van het niveau van economische onzekerheid. Bijgevolg is de ECB van oordeel dat de redenen die aan Aanbeveling ECB/2020/62 ten grondslag liggen, niet langer aanwezig zijn. De verminderde economische onzekerheid maakt een grondige beoordeling door de toezichthouder mogelijk van de prudentie van de plannen van banken om dividenden uit te keren en aandelen terug te kopen op individuele basis met een zorgvuldige toekomstgerichte beoordeling van de kapitaalplannen in het kader van de normale toezichtcyclus, |
| --- | --- |

(3)

De meest recente macro-economische prognoses wijzen op het begin van het economisch herstel en een verdere vermindering van het niveau van economische onzekerheid. Bijgevolg is de ECB van oordeel dat de redenen die aan Aanbeveling ECB/2020/62 ten grondslag liggen, niet langer aanwezig zijn. De verminderde economische onzekerheid maakt een grondige beoordeling door de toezichthouder mogelijk van de prudentie van de plannen van banken om dividenden uit te keren en aandelen terug te kopen op individuele basis met een zorgvuldige toekomstgerichte beoordeling van de kapitaalplannen in het kader van de normale toezichtcyclus,

HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

Deze aanbeveling trekt Aanbeveling ECB/2020/62 in met ingang van 30 september 2021.

Gedaan te Frankfurt am Main, 23 juli 2021.

De president van de ECB

Christine LAGARDE

---

(1)  PB L 287 van 29.10.2013, blz. 63.

1

(2)  Aanbeveling ECB/2020/19 van de Europese Centrale Bank van 27 maart 2020 betreffende dividenduitkeringen tijdens de COVID-19-pandemie en tot intrekking van aanbeveling ECB/2020/1 (PB C 102I van 30.3.2020, blz. 1).

2

(3)  Aanbeveling ECB/2020/35 van de Europese Centrale Bank van maandag 27 juli 2020 betreffende de uitkering van dividenden tijdens de COVID-19-pandemie en tot intrekking van aanbeveling ECB/2020/1 (PB C 251 van 31.7.2020, blz. 1).

3

(4)  Aanbeveling ECB/2020/62 van de Europese Centrale Bank van 15 december 2020 betreffende dividenduitkeringen tijdens de COVID-19-pandemie en tot intrekking van aanbeveling ECB/2020/1 (PB C 437 van 18.12.2020, blz. 1).

4

---

II Mededelingen

MEDEDELINGEN VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Europese Commissie

| 29.7.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 303/3 |
| --- | --- | --- | --- |

29.7.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 303/3

---

Besluit om geen bezwaar aan te tekenen tegen een aangemelde concentratie

(Zaak M.10313 — CVC/CDPQ/WAVS)

(Voor de EER relevante tekst)

(2021/C 303/02)

Op 23 juli 2021 heeft de Commissie besloten zich niet te verzetten tegen bovenvermelde aangemelde concentratie en deze verenigbaar met de interne markt te verklaren. Dit besluit is gebaseerd op artikel 6, lid 1, onder b), van Verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad (1). De volledige tekst van het besluit is slechts beschikbaar in het Engels en zal openbaar worden gemaakt na verwijdering van eventuele bedrijfsgeheimen. De tekst is beschikbaar:

| — | op de website Concurrentie van de Commissie, afdeling Fusies (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Deze website biedt verschillende hulpmiddelen om individuele concentratiebesluiten op te zoeken, onder meer op: naam van de onderneming, nummer van de zaak, datum en sector, |
| --- | --- |

—

op de website Concurrentie van de Commissie, afdeling Fusies (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Deze website biedt verschillende hulpmiddelen om individuele concentratiebesluiten op te zoeken, onder meer op: naam van de onderneming, nummer van de zaak, datum en sector,

| — | in elektronische vorm op de EUR-Lex-website (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=nl) onder document nr. 32021M10313. EUR-Lex biedt onlinetoegang tot de communautaire wetgeving. |
| --- | --- |

—

in elektronische vorm op de EUR-Lex-website (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=nl) onder document nr. 32021M10313. EUR-Lex biedt onlinetoegang tot de communautaire wetgeving.

---

(1)  PB L 24 van 29.1.2004, blz. 1.

---

| 29.7.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 303/4 |
| --- | --- | --- | --- |

29.7.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 303/4

---

Besluit om geen bezwaar aan te tekenen tegen een aangemelde concentratie

(Zaak M.10268 — SYNNEX/Tech Data)

(Voor de EER relevante tekst)

(2021/C 303/03)

Op 23 juli 2021 heeft de Commissie besloten zich niet te verzetten tegen bovenvermelde aangemelde concentratie en deze verenigbaar met de interne markt te verklaren. Dit besluit is gebaseerd op artikel 6, lid 1, onder b), van Verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad (1). De volledige tekst van het besluit is slechts beschikbaar in het Engels en zal openbaar worden gemaakt na verwijdering van eventuele bedrijfsgeheimen. De tekst is beschikbaar:

| — | op de website Concurrentie van de Commissie, afdeling Fusies (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Deze website biedt verschillende hulpmiddelen om individuele concentratiebesluiten op te zoeken, onder meer op: naam van de onderneming, nummer van de zaak, datum en sector, |
| --- | --- |

—

op de website Concurrentie van de Commissie, afdeling Fusies (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Deze website biedt verschillende hulpmiddelen om individuele concentratiebesluiten op te zoeken, onder meer op: naam van de onderneming, nummer van de zaak, datum en sector,

| — | in elektronische vorm op de EUR-Lex-website (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=nl) onder document nr. 32021M10268. EUR-Lex biedt onlinetoegang tot de communautaire wetgeving. |
| --- | --- |

—

in elektronische vorm op de EUR-Lex-website (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=nl) onder document nr. 32021M10268. EUR-Lex biedt onlinetoegang tot de communautaire wetgeving.

---

(1)  PB L 24 van 29.1.2004, blz. 1.

---

IV Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Europese Commissie

| 29.7.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 303/5 |
| --- | --- | --- | --- |

29.7.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 303/5

---

Wisselkoersen van de euro (1)

28 juli 2021

(2021/C 303/04)

1 euro =

| | Munteenheid | Koers |
| --- | --- | --- |
| USD | US-dollar | 1,1807 |
| JPY | Japanse yen | 129,97 |
| DKK | Deense kroon | 7,4373 |
| GBP | Pond sterling | 0,85095 |
| SEK | Zweedse kroon | 10,1963 |
| CHF | Zwitserse frank | 1,0802 |
| ISK | IJslandse kroon | 148,40 |
| NOK | Noorse kroon | 10,4828 |
| BGN | Bulgaarse lev | 1,9558 |
| CZK | Tsjechische koruna | 25,625 |
| HUF | Hongaarse forint | 359,72 |
| PLN | Poolse zloty | 4,5965 |
| RON | Roemeense leu | 4,9213 |
| TRY | Turkse lira | 10,0973 |
| AUD | Australische dollar | 1,6081 |
| CAD | Canadese dollar | 1,4840 |
| HKD | Hongkongse dollar | 9,1880 |
| NZD | Nieuw-Zeelandse dollar | 1,7013 |
| SGD | Singaporese dollar | 1,6057 |
| KRW | Zuid-Koreaanse won | 1 362,99 |
| ZAR | Zuid-Afrikaanse rand | 17,4792 |
| CNY | Chinese yuan renminbi | 7,6722 |
| HRK | Kroatische kuna | 7,5066 |
| IDR | Indonesische roepia | 17 117,84 |
| MYR | Maleisische ringgit | 5,0003 |
| PHP | Filipijnse peso | 59,465 |
| RUB | Russische roebel | 86,7666 |
| THB | Thaise baht | 38,780 |
| BRL | Braziliaanse real | 6,0931 |
| MXN | Mexicaanse peso | 23,5823 |
| INR | Indiase roepie | 87,8330 |

Munteenheid

Koers

USD

US-dollar

1,1807

JPY

Japanse yen

129,97

DKK

Deense kroon

7,4373

GBP

Pond sterling

0,85095

SEK

Zweedse kroon

10,1963

CHF

Zwitserse frank

1,0802

ISK

IJslandse kroon

148,40

NOK

Noorse kroon

10,4828

BGN

Bulgaarse lev

1,9558

CZK

Tsjechische koruna

25,625

HUF

Hongaarse forint

359,72

PLN

Poolse zloty

4,5965

RON

Roemeense leu

4,9213

TRY

Turkse lira

10,0973

AUD

Australische dollar

1,6081

CAD

Canadese dollar

1,4840

HKD

Hongkongse dollar

9,1880

NZD

Nieuw-Zeelandse dollar

1,7013

SGD

Singaporese dollar

1,6057

KRW

Zuid-Koreaanse won

1 362,99

ZAR

Zuid-Afrikaanse rand

17,4792

CNY

Chinese yuan renminbi

7,6722

HRK

Kroatische kuna

7,5066

IDR

Indonesische roepia

17 117,84

MYR

Maleisische ringgit

5,0003

PHP

Filipijnse peso

59,465

RUB

Russische roebel

86,7666

THB

Thaise baht

38,780

BRL

Braziliaanse real

6,0931

MXN

Mexicaanse peso

23,5823

INR

Indiase roepie

87,8330

---

(1)  Bron: door de Europese Centrale Bank gepubliceerde referentiekoers.

---

INFORMATIE OVER DE EUROPESE ECONOMISCHE RUIMTE

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

| 29.7.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 303/6 |
| --- | --- | --- | --- |

29.7.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 303/6

---

Mededeling van Noorwegen in verband met Richtlijn 94/22/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de voorwaarden voor het verlenen en het gebruikmaken van vergunningen voor de prospectie, de exploratie en de productie van koolwaterstoffen

Bekendmaking van een uitnodiging tot het indienen van aanvragen voor vergunningen voor oliewinning op het Noors continentaal plat – Vergunningsronde in tevoren afgebakende gebieden (Awards in Predefined Areas) 2021

(2021/C 303/05)

Het Noorse Ministerie van Olie en Energie gaat hierbij over tot bekendmaking van een uitnodiging tot het indienen van aanvragen voor vergunningen voor oliewinning overeenkomstig artikel 3, lid 2, punt a), van Richtlijn 94/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 betreffende de voorwaarden voor het verlenen en het gebruikmaken van vergunningen voor de prospectie, de exploratie en de productie van koolwaterstoffen (1).

Vergunningen voor oliewinning worden uitsluitend toegewezen aan naamloze vennootschappen die zijn geregistreerd in Noorwegen of in een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (de EER-Overeenkomst), of aan natuurlijke personen die ingezetenen zijn van een staat die partij is bij de EER-Overeenkomst.

Ondernemingen die geen vergunninghouders zijn op het continentaal plat van Noorwegen, kunnen winningsvergunningen toegewezen krijgen indien zij vooraf als geschikte vergunninghouders op het Noors continentaal plat zijn erkend.

Ondernemingen die individuele aanvragen indienen en ondernemingen die als onderdeel van een groep hun aanvragen indienen, zullen door het Ministerie op gelijke voet worden behandeld. Aanvragers die een individuele aanvraag indienen of aanvragers die onderdeel zijn van een groep die een gezamenlijke aanvraag indient, zullen allen worden aangemerkt als aanvragers voor een winningsvergunning. Het Ministerie kan aan de hand van door groepen of door individuele aanvragers ingediende aanvragen de samenstelling van de vergunninghoudende groepen bepalen, onder meer door aanvragers in een gezamenlijke aanvraag te schrappen en individuele aanvragers toe te voegen, en de exploitant voor deze groepen aanstellen.

Voor de toekenning van een participatie in een winningsvergunning is vereist dat de vergunninghouders een overeenkomst voor aardoliewinningsactiviteiten aangaan, daarbij inbegrepen een gezamenlijke exploitatieovereenkomst en een financiële overeenkomst. Indien de winningsvergunning stratigrafisch wordt verdeeld, moeten de vergunninghouders van de twee stratigrafisch verdeelde vergunningen tevens een specifieke gezamenlijke exploitatie-overeenkomst sluiten waarin de onderlinge betrekkingen rond de verdeelsleutel worden geregeld.

De vergunninghouders vormen na de ondertekening van deze overeenkomsten een gemeenschappelijke onderneming waarin de omvang van hun participatie te allen tijde identiek is aan hun participatie in de winningsvergunning.

De vergunningsdocumenten zijn hoofdzakelijk gebaseerd op relevante stukken van de vergunningsronde in van te voren afgebakende gebieden 2020. Het doel hiervan is de voornaamste elementen van aanpassingen aan het kader beschikbaar te stellen voor de potentiële aanvragers, voordat de aanvragen moeten worden ingediend.

Criteria voor de toekenning van een winningsvergunning

Voor het bevorderen van een verstandig beheer van de grondstoffen en een snelle en efficiënte exploratie naar en winning van aardolie op het Noors continentaal plat, met inbegrip van de samenstelling van groepen vergunninghouders om dit te bereiken, gelden de volgende criteria bij de toekenning van participaties in winningsvergunningen en voor de aanstelling van een exploitant:

| a) | Het inzicht van de aanvrager in de geologie van het betrokken geografische gebied, en hoe de vergunninghouders voorstellen een efficiënte exploratie naar olie uit te voeren. |
| --- | --- |

a)

Het inzicht van de aanvrager in de geologie van het betrokken geografische gebied, en hoe de vergunninghouders voorstellen een efficiënte exploratie naar olie uit te voeren.

| b) | De relevante technische expertise van de aanvrager en hoe deze expertise actief de kosteneffectieve exploratie en, eventueel, de winning van olie in het betrokken geografische gebied kan bevorderen. |
| --- | --- |

b)

De relevante technische expertise van de aanvrager en hoe deze expertise actief de kosteneffectieve exploratie en, eventueel, de winning van olie in het betrokken geografische gebied kan bevorderen.

| c) | De opgedane ervaring van de aanvrager op het Noors continentaal plat dan wel gelijkwaardige relevante ervaring in andere gebieden. |
| --- | --- |

c)

De opgedane ervaring van de aanvrager op het Noors continentaal plat dan wel gelijkwaardige relevante ervaring in andere gebieden.

| d) | Dat de aanvrager over voldoende financiële middelen beschikt om de exploratie naar en, eventueel, de winning van olie in het desbetreffende geografische gebied uit te voeren. |
| --- | --- |

d)

Dat de aanvrager over voldoende financiële middelen beschikt om de exploratie naar en, eventueel, de winning van olie in het desbetreffende geografische gebied uit te voeren.

| e) | Indien de aanvrager een vergunninghouder is of is geweest, kan het Ministerie rekening houden met elke blijk van inefficiëntie of gebrek aan verantwoordingsplicht van de aanvrager als vergunninghouder. Ook nationale veiligheidsoverwegingen kunnen in aanmerking worden genomen indien het Ministerie van oordeel is dat dergelijke overwegingen relevant zijn. |
| --- | --- |

e)

Indien de aanvrager een vergunninghouder is of is geweest, kan het Ministerie rekening houden met elke blijk van inefficiëntie of gebrek aan verantwoordingsplicht van de aanvrager als vergunninghouder. Ook nationale veiligheidsoverwegingen kunnen in aanmerking worden genomen indien het Ministerie van oordeel is dat dergelijke overwegingen relevant zijn.

| f) | Winningsvergunningen worden hoofdzakelijk toegekend aan een gemeenschappelijke onderneming waarvan ten minste één vergunninghouder als exploitant minstens één boring op het Noors continentaal plat heeft uitgevoerd, dan wel buiten het Noors continentaal plat gelijkwaardige relevante operationele ervaring heeft opgedaan. |
| --- | --- |

f)

Winningsvergunningen worden hoofdzakelijk toegekend aan een gemeenschappelijke onderneming waarvan ten minste één vergunninghouder als exploitant minstens één boring op het Noors continentaal plat heeft uitgevoerd, dan wel buiten het Noors continentaal plat gelijkwaardige relevante operationele ervaring heeft opgedaan.

| g) | Winningsvergunningen worden hoofdzakelijk toegekend aan twee of meer vergunninghouders wanneer ten minste één van hen over de onder f) genoemde ervaring beschikt. |
| --- | --- |

g)

Winningsvergunningen worden hoofdzakelijk toegekend aan twee of meer vergunninghouders wanneer ten minste één van hen over de onder f) genoemde ervaring beschikt.

| h) | De voor winningsvergunningen in de Barentszzee aangestelde exploitant moet als exploitant minstens één boring op het Noors continentaal plat hebben verricht, dan wel buiten het Noors continentaal plat gelijkwaardige relevante operationele ervaring hebben opgedaan. |
| --- | --- |

h)

De voor winningsvergunningen in de Barentszzee aangestelde exploitant moet als exploitant minstens één boring op het Noors continentaal plat hebben verricht, dan wel buiten het Noors continentaal plat gelijkwaardige relevante operationele ervaring hebben opgedaan.

| i) | Voor winningsvergunningen in diepe wateren moet zowel de aangestelde exploitant als ten minste één andere vergunninghouder als exploitant minstens één boring op het Noors continentaal plat hebben verricht, dan wel buiten het Noors continentaal plat gelijkwaardige relevante operationele ervaring hebben opgedaan. Ten minste één van de houders van de winningsvergunning moet als exploitant boringen in diepe wateren hebben verricht. |
| --- | --- |

i)

Voor winningsvergunningen in diepe wateren moet zowel de aangestelde exploitant als ten minste één andere vergunninghouder als exploitant minstens één boring op het Noors continentaal plat hebben verricht, dan wel buiten het Noors continentaal plat gelijkwaardige relevante operationele ervaring hebben opgedaan. Ten minste één van de houders van de winningsvergunning moet als exploitant boringen in diepe wateren hebben verricht.

| j) | Voor winningsvergunningen waarbij het verrichten van proefboringen naar verwachting gepaard zal gaan met hoge druk en/of hoge temperaturen (HPHT), moeten de aangestelde exploitant en ten minste één andere vergunninghouder als exploitant op het Noors continentaal plat minstens één boring hebben verricht, dan wel buiten het Noors continentaal plat gelijkwaardige relevante operationele ervaring hebben opgedaan. Ten minste één van de houders van de winningsvergunning moet als exploitant een HPHT-boring hebben verricht. |
| --- | --- |

j)

Voor winningsvergunningen waarbij het verrichten van proefboringen naar verwachting gepaard zal gaan met hoge druk en/of hoge temperaturen (HPHT), moeten de aangestelde exploitant en ten minste één andere vergunninghouder als exploitant op het Noors continentaal plat minstens één boring hebben verricht, dan wel buiten het Noors continentaal plat gelijkwaardige relevante operationele ervaring hebben opgedaan. Ten minste één van de houders van de winningsvergunning moet als exploitant een HPHT-boring hebben verricht.

Blokken waarvoor aanvragen kunnen worden ingediend

Aanvragen voor participaties in winningsvergunningen kunnen worden ingediend voor blokken waarvoor binnen het tevoren afgebakende gebied nog geen vergunning is verleend, zoals getoond op de door het NPD (Noors Directoraat voor Aardolie) gepubliceerde kaarten. Het is ook mogelijk een aanvraag in te dienen voor blokken waarvoor na publicatie van deze mededeling binnen het afgebakende gebied nog geen vergunningen zijn afgegeven overeenkomstig de geactualiseerde kaarten op interactieve Factmaps van het NPD, die te vinden zijn op de webpagina van het NPD.

Elke winningsvergunning kan één of meerdere blokken of delen van blokken omvatten. Aanvragers wordt verzocht om hun aanvraag te beperken tot de gebieden waarvan zij het productiepotentieel in kaart hebben gebracht.

Zie voor de volledige tekst van de mededeling en gedetailleerde kaarten van de beschikbare gebieden de website van het Noorse Directoraat voor Aardolie: www.npd.no/apa2021.

Aanvragen voor vergunningen voor oliewinning moeten worden ingediend, bijvoorbeeld via L2S, bij

| Ministry of Petroleum and Energy (Ministerie van Olie en Energie) |
| --- |
| Postbus 8148 |
| Dep. 0033 Oslo |
| NOORWEGEN |

Ministry of Petroleum and Energy (Ministerie van Olie en Energie)

Postbus 8148

Dep. 0033 Oslo

NOORWEGEN

Een kopie wordt langs elektronische weg ingediend, bijvoorbeeld via L2S, bij The Norwegian Petroleum

| Directorate (Noors Directoraat voor Aardolie) |
| --- |
| Postbus 600 |
| 4003 Stavanger, |
| NOORWEGEN |

Directorate (Noors Directoraat voor Aardolie)

Postbus 600

4003 Stavanger,

NOORWEGEN

Uiterste termijn: 8 september 2021 om 12.00 uur.

De toewijzing van vergunningen voor oliewinning in het kader van de Vergunningsronde in tevoren afgebakende gebieden (Awards in Predefined Areas) 2021 op het Noors continentaal plat zal volgens planning plaatsvinden in het eerste kwartaal van 2022.

---

(1)  PB L 164 van 30.6.1994, blz. 3.

---

| 29.7.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 303/9 |
| --- | --- | --- | --- |

29.7.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 303/9

---

Staatssteun – Besluit om geen bezwaar te maken

(2021/C 303/06)

De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA maakt geen bezwaar tegen de volgende steunmaatregel:

| Datum van vaststelling van het besluit | 16 april 2021 |
| --- | --- |
| Zaaknummer | 86711 |
| Nummer van het besluit | 031/21/COL |
| EVA-staat | Noorwegen |
| Regio | Het gehele grondgebied van Noorwegen |
| Benaming (en/of naam van de begunstigde) | COVID-19 - Overkoepelende regeling voor liquiditeitssteun aan ondernemingen in gemeenten die door de pandemie zijn getroffen. |
| Rechtsgrondslag | Voorstel aan het Parlement nr. 79 (blz. 37-38 van hoofdstuk 553 post 68 de gemeentelijke compensatieregeling voor ondernemingen)
  Toewijzingsbrieven aan de gemeenten (zaak 21/1215-2) en (zaak 21/1215-31)
  Innst. 233 S (2020-2021) (blz. 25-26) |
| Soort maatregel | Steunregeling |
| Doel | Door middel van directe subsidies toegang tot liquiditeit waarborgen voor lokale ondernemingen die te maken krijgen met een plotseling tekort aan of ontbreken van liquiditeit als gevolg van de impact van de COVID-19-pandemie op de economie. |
| Vorm van de steun | Subsidies |
| Begrotingsmiddelen | Geraamd op 2 000 miljoen NOK |
| Intensiteit | 100 % |
| Looptijd | In het kader van de regeling wordt steun verleend tot 31 december 2021 |
| Economische sectoren | Alle sectoren uitgezonderd de financiële sector |
| Naam en adres van de steunverlenende autoriteit | Ministerie van Lokaal Bestuur en Bestuurlijke Modernisering |
| Postboks 8112 Dep |
| 0032 Oslo |
| NOORWEGEN |

Datum van vaststelling van het besluit

16 april 2021

Zaaknummer

86711

Nummer van het besluit

031/21/COL

EVA-staat

Noorwegen

Regio

Het gehele grondgebied van Noorwegen

Benaming (en/of naam van de begunstigde)

COVID-19 - Overkoepelende regeling voor liquiditeitssteun aan ondernemingen in gemeenten die door de pandemie zijn getroffen.

Rechtsgrondslag

Voorstel aan het Parlement nr. 79 (blz. 37-38 van hoofdstuk 553 post 68 de gemeentelijke compensatieregeling voor ondernemingen)

Toewijzingsbrieven aan de gemeenten (zaak 21/1215-2) en (zaak 21/1215-31)

Innst. 233 S (2020-2021) (blz. 25-26)

Soort maatregel

Steunregeling

Doel

Door middel van directe subsidies toegang tot liquiditeit waarborgen voor lokale ondernemingen die te maken krijgen met een plotseling tekort aan of ontbreken van liquiditeit als gevolg van de impact van de COVID-19-pandemie op de economie.

Vorm van de steun

Subsidies

Begrotingsmiddelen

Geraamd op 2 000 miljoen NOK

Intensiteit

100 %

Looptijd

In het kader van de regeling wordt steun verleend tot 31 december 2021

Economische sectoren

Alle sectoren uitgezonderd de financiële sector

Naam en adres van de steunverlenende autoriteit

Ministerie van Lokaal Bestuur en Bestuurlijke Modernisering

Postboks 8112 Dep

0032 Oslo

NOORWEGEN

De tekst van het besluit in de authentieke ta(a)l(en), waaruit de vertrouwelijke gegevens zijn geschrapt, kan worden geraadpleegd op de website van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA:

http://www.eftasurv.int/state-aid/state-aid-register/decisions/

---

V Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

EVA-Hof

| 29.7.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 303/10 |
| --- | --- | --- | --- |

29.7.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 303/10

---

ARREST VAN HET HOF

van 25 maart 2021

in zaak E-3/20

De Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Gezondheids- en Zorgdiensten (Helse- og omsorgsdepartementet)/Anniken Jenny Lindberg

(Vrij verkeer van personen – Richtlijn 2005/36/EG – Erkenning van beroepskwalificaties – Toegang tot beroep van beoefenaar der tandheelkunde – Automatische erkenning)

(2021/C 303/07)

In zaak E-3/20, de Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Gezondheids- en Zorgdiensten (Helse- og omsorgsdepartementet)/Anniken Jenny Lindberg – VERZOEK aan het Hof krachtens artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie door het Noorse Hooggerechtshof (Norges Høyesterett) betreffende de interpretatie van Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, met name artikel 21, zoals aangepast aan de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, president, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Bernd Hammermann, rechters, op 25 maart 2021 een arrest gewezen, waarvan het dictum luidt als volgt:

| 1. | Om in aanmerking te komen voor de automatische erkenning waarin artikel 21, lid 1, van Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties voorziet, moet een aanvrager in het bezit zijn van alle certificaten die de in bijlage V bij de richtlijn vermelde opleidingstitels vergezellen, overeenkomstig de eisen van de lidstaat van oorsprong voor het betrokken beroep. |
| --- | --- |

1.

Om in aanmerking te komen voor de automatische erkenning waarin artikel 21, lid 1, van Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties voorziet, moet een aanvrager in het bezit zijn van alle certificaten die de in bijlage V bij de richtlijn vermelde opleidingstitels vergezellen, overeenkomstig de eisen van de lidstaat van oorsprong voor het betrokken beroep.

| 2. | De artikelen 28 en 31 EER moeten aldus worden uitgelegd dat zij een ontvangende staat verplichten tot een individuele beoordeling van de door de beroepskwalificaties van een aanvrager aangetoonde kennis en opleiding, ook wanneer de aanvrager toegang wenst tot een beroep dat behoort tot de categorie beroepen met gecoördineerde minimumopleidingseisen, maar niet voldoet aan de voorwaarden van de artikelen 10 of 21 van Richtlijn 2005/36/EG. |
| --- | --- |

2.

De artikelen 28 en 31 EER moeten aldus worden uitgelegd dat zij een ontvangende staat verplichten tot een individuele beoordeling van de door de beroepskwalificaties van een aanvrager aangetoonde kennis en opleiding, ook wanneer de aanvrager toegang wenst tot een beroep dat behoort tot de categorie beroepen met gecoördineerde minimumopleidingseisen, maar niet voldoet aan de voorwaarden van de artikelen 10 of 21 van Richtlijn 2005/36/EG.

| 3. | Een individuele beoordeling van de kennis en vaardigheden van een aanvrager door de ontvangende staat moet een vergelijking inhouden van alle diploma’s, certificaten en andere titels en ervaring van de aanvrager met zijn eigen eisen voor de uitoefening van het betrokken beroep. Indien de kennis en kwalificaties van de aanvrager blijkens het diploma en de relevante werkervaring niet gelijkwaardig zijn, of slechts ten dele overeenkomen met die welke door de ontvangende staat worden verlangd, moet die staat aangeven welke opleiding ontbreekt zodat de aanvrager de opleiding kan voltooien of aanvullen. |
| --- | --- |

3.

Een individuele beoordeling van de kennis en vaardigheden van een aanvrager door de ontvangende staat moet een vergelijking inhouden van alle diploma’s, certificaten en andere titels en ervaring van de aanvrager met zijn eigen eisen voor de uitoefening van het betrokken beroep. Indien de kennis en kwalificaties van de aanvrager blijkens het diploma en de relevante werkervaring niet gelijkwaardig zijn, of slechts ten dele overeenkomen met die welke door de ontvangende staat worden verlangd, moet die staat aangeven welke opleiding ontbreekt zodat de aanvrager de opleiding kan voltooien of aanvullen.

| 4. | Het feit dat een aanvrager in de staat van oorsprong geen volledige toegang tot het beroep heeft, kan niet doorslaggevend zijn voor de beoordeling of hem in de ontvangende staat toegang tot hetzelfde beroep kan worden gegeven. |
| --- | --- |

4.

Het feit dat een aanvrager in de staat van oorsprong geen volledige toegang tot het beroep heeft, kan niet doorslaggevend zijn voor de beoordeling of hem in de ontvangende staat toegang tot hetzelfde beroep kan worden gegeven.

---

| 29.7.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 303/11 |
| --- | --- | --- | --- |

29.7.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 303/11

---

ARREST VAN HET HOF

van 25 maart 2021

in zaak E-4/20

Tor-Arne Martinez Haugland e.a./Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Gezondheids- en Zorgdiensten (Helse- og omsorgsdepartementet)

(Vrij verkeer van personen – Richtlijn 2005/36/EG – Erkenning van beroepskwalificaties – Toegang tot het beroep van psycholoog – Algemeen stelsel van erkenning – Begrip “hetzelfde beroep”)

(2021/C 303/08)

In zaak E-4/20, Tor-Arne Martinez Haugland e.a./Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Gezondheids- en Zorgdiensten (Helse- og omsorgsdepartementet) – VERZOEK aan het Hof krachtens artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, ingediend door het hof van beroep van Borgarting (Borgarting lagmannsrett) betreffende de interpretatie van Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, met name de artikelen 4 en 13, zoals aangepast aan de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en de artikelen 28 en 31 van die Overeenkomst, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, president, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Bernd Hammermann, rechters, op 25 maart 2021 een arrest gewezen, waarvan het dictum luidt als volgt:

| 1. | Of een beroep in de ontvangende lidstaat en een beroep in de lidstaat van oorsprong kunnen worden beschouwd als “hetzelfde beroep” voor de toepassing van Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, moet per geval worden beoordeeld. Die beoordeling moet worden gebaseerd op een vergelijking tussen de werkzaamheden die onder het beroep vallen in de lidstaat van oorsprong en de werkzaamheden van het beroep dat de aanvrager in de ontvangende lidstaat wenst uit te oefenen. Als de werkzaamheden die onder beide beroepen vallen vergelijkbaar zijn, in de zin dat de beroepen gelijkwaardig zijn wat betreft de werkzaamheden die eronder vallen, rekening houdend met eventuele relevante verschillen in de reikwijdte en aard van die werkzaamheden, moeten de beroepen worden beschouwd als hetzelfde beroep voor de toepassing van Richtlijn 2005/36/EG.
  Bij het bepalen of een beroep in de lidstaat van oorsprong en een beroep in de ontvangende lidstaat hetzelfde beroep vormen voor de toepassing van Richtlijn 2005/36/EG, kan de uitoefening van bepaalde werkzaamheden gedurende een beperkte periode in het kader van een opleiding die afhankelijk is van het volgen van een vervolgopleiding, niet worden beschouwd als het uitoefenen van een beroep.
  Verschillen in de mate van zelfstandigheid en verantwoordelijkheid voor patiënten kunnen relevant zijn bij het bepalen van de precieze reikwijdte of aard van de werkzaamheden wanneer wordt beoordeeld of twee beroepen “hetzelfde beroep” zijn voor de toepassing van Richtlijn 2005/36/EG. |
| --- | --- |

1.

Of een beroep in de ontvangende lidstaat en een beroep in de lidstaat van oorsprong kunnen worden beschouwd als “hetzelfde beroep” voor de toepassing van Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, moet per geval worden beoordeeld. Die beoordeling moet worden gebaseerd op een vergelijking tussen de werkzaamheden die onder het beroep vallen in de lidstaat van oorsprong en de werkzaamheden van het beroep dat de aanvrager in de ontvangende lidstaat wenst uit te oefenen. Als de werkzaamheden die onder beide beroepen vallen vergelijkbaar zijn, in de zin dat de beroepen gelijkwaardig zijn wat betreft de werkzaamheden die eronder vallen, rekening houdend met eventuele relevante verschillen in de reikwijdte en aard van die werkzaamheden, moeten de beroepen worden beschouwd als hetzelfde beroep voor de toepassing van Richtlijn 2005/36/EG.

Bij het bepalen of een beroep in de lidstaat van oorsprong en een beroep in de ontvangende lidstaat hetzelfde beroep vormen voor de toepassing van Richtlijn 2005/36/EG, kan de uitoefening van bepaalde werkzaamheden gedurende een beperkte periode in het kader van een opleiding die afhankelijk is van het volgen van een vervolgopleiding, niet worden beschouwd als het uitoefenen van een beroep.

Verschillen in de mate van zelfstandigheid en verantwoordelijkheid voor patiënten kunnen relevant zijn bij het bepalen van de precieze reikwijdte of aard van de werkzaamheden wanneer wordt beoordeeld of twee beroepen “hetzelfde beroep” zijn voor de toepassing van Richtlijn 2005/36/EG.

| 2. | De mogelijkheid om compenserende maatregelen te eisen krachtens artikel 14 van Richtlijn 2005/36/EG kan geen gevolgen hebben voor de interpretatie van “hetzelfde beroep” voor de toepassing van artikel 13 van die richtlijn. |
| --- | --- |

2.

De mogelijkheid om compenserende maatregelen te eisen krachtens artikel 14 van Richtlijn 2005/36/EG kan geen gevolgen hebben voor de interpretatie van “hetzelfde beroep” voor de toepassing van artikel 13 van die richtlijn.

| 3. | De uitdrukking “specifiek op de uitoefening van een bepaald beroep gericht” in artikel 3, lid 1, punt e) van Richtlijn 2005/36/EG moet aldus worden opgevat dat daarmee wordt gedoeld op opleidingen die specifiek zijn bedoeld om kandidaten voor te bereiden op de uitoefening van een bepaald beroep. Zij doelt niet op kwalificaties die toegang geven tot een breed scala aan beroepen of die, onder andere, louter de academische competentie binnen een bepaald gebied aantonen. |
| --- | --- |

3.

De uitdrukking “specifiek op de uitoefening van een bepaald beroep gericht” in artikel 3, lid 1, punt e) van Richtlijn 2005/36/EG moet aldus worden opgevat dat daarmee wordt gedoeld op opleidingen die specifiek zijn bedoeld om kandidaten voor te bereiden op de uitoefening van een bepaald beroep. Zij doelt niet op kwalificaties die toegang geven tot een breed scala aan beroepen of die, onder andere, louter de academische competentie binnen een bepaald gebied aantonen.

| 4. | Een aanvrager die niet voldoet aan de voorwaarden inzake erkenning van beroepskwalificaties overeenkomstig Richtlijn 2005/36/EG kan zich beroepen op de artikelen 28 en 31 van de EER-Overeenkomst als basis voor de uitoefening van het gereglementeerde beroep in de ontvangende lidstaat.
  Bij de beoordeling van kwalificaties overeenkomstig de artikelen 28 en 31 van de EER-Overeenkomst moet de ontvangende lidstaat alle diploma’s, certificaten en andere opleidingstitels, en de relevante beroepservaring van de aanvrager vergelijken met de eigen eisen voor de uitoefening van het betrokken beroep. Indien de kennis en kwalificaties van de aanvrager blijkens het diploma en de relevante beroepservaring niet gelijkwaardig zijn, of slechts ten dele overeenkomen met die welke door de ontvangende staat worden verlangd, moet die staat aangeven welke opleiding ontbreekt zodat de aanvrager de opleiding kan voltooien of aanvullen. |
| --- | --- |

4.

Een aanvrager die niet voldoet aan de voorwaarden inzake erkenning van beroepskwalificaties overeenkomstig Richtlijn 2005/36/EG kan zich beroepen op de artikelen 28 en 31 van de EER-Overeenkomst als basis voor de uitoefening van het gereglementeerde beroep in de ontvangende lidstaat.

Bij de beoordeling van kwalificaties overeenkomstig de artikelen 28 en 31 van de EER-Overeenkomst moet de ontvangende lidstaat alle diploma’s, certificaten en andere opleidingstitels, en de relevante beroepservaring van de aanvrager vergelijken met de eigen eisen voor de uitoefening van het betrokken beroep. Indien de kennis en kwalificaties van de aanvrager blijkens het diploma en de relevante beroepservaring niet gelijkwaardig zijn, of slechts ten dele overeenkomen met die welke door de ontvangende staat worden verlangd, moet die staat aangeven welke opleiding ontbreekt zodat de aanvrager de opleiding kan voltooien of aanvullen.

---

PROCEDURES IN VERBAND MET DE UITVOERING VAN DE GEMEENSCHAPPELIJKE HANDELSPOLITIEK

Europese Commissie

| 29.7.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 303/12 |
| --- | --- | --- | --- |

29.7.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 303/12

---

Bericht van opening van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de antidumpingmaatregelen die van toepassing zijn op de invoer van aspartaam van oorsprong uit de Volksrepubliek China

(2021/C 303/09)

Na de bekendmaking van het bericht van het naderend vervallen (1) van de antidumpingmaatregelen die van toepassing zijn op de invoer van aspartaam van oorsprong uit de Volksrepubliek China heeft de Europese Commissie (“de Commissie”) een verzoek ontvangen om een nieuw onderzoek op grond van artikel 11, lid 2, van Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (2) (“de basisverordening”).

1.   Verzoek om een nieuw onderzoek

Het verzoek werd op 26 april 2021 ingediend door HSWT France S.A.S. (“HSWT”), (“de indiener van het verzoek”), de enige producent in de Unie, die goed is voor 100 % van de productie in de Unie van aspartaam.

Een openbare versie van het verzoek en de analyse van de mate van steun van de producenten in de Unie voor het verzoek zijn beschikbaar in het dossier voor inzage door belanghebbenden. Punt 5.6 van dit bericht bevat informatie over de toegang tot het dossier voor belanghebbenden.

2.   Onderzocht product

Het nieuwe onderzoek heeft betrekking op aspartaam (N-L-α-aspartyl-L-fenylalanine-1-methylester, 3-amino-N-(α-carbomethoxyfenethyl)-succinamidezuur-N-methylester), CAS-nummer 22839-47-0, momenteel ingedeeld onder GN-code ex 2924 29 70 (Taric-code 2924297005) (“het onderzochte product”). De GN-code en de Taric-code worden slechts ter informatie vermeld.

3.   Bestaande maatregelen

Momenteel geldt een definitief antidumpingrecht dat werd ingesteld bij Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1247 van de Commissie (3).

4.   Motivering van het nieuwe onderzoek

Het verzoek is ingediend op grond dat het vervallen van de maatregelen waarschijnlijk zou leiden tot voortzetting van dumping en herhaling van schade voor de bedrijfstak van de Unie.

4.1.   
  Bewering dat voortzetting van dumping waarschijnlijk is

Volgens de indiener van het verzoek is het wegens het bestaan van verstoringen van betekenis in de zin van artikel 2, lid 6 bis, punt b), van de basisverordening niet passend gebruik te maken van de binnenlandse prijzen en kosten in de VRC.

Om het bestaan van de vermeende verstoringen van betekenis te onderbouwen, baseerde de indiener van het verzoek zich op het werkdocument van de diensten van de Commissie over aanzienlijke verstoringen in de economie van de VRC (Commission Staff Working Document on Significant Distortions in the Economy of the PRC) van 20 december 2017 (“het rapport van de Commissie”). De indiener van het verzoek betoogde met name dat de productie en de verkoop van het onderzochte product mogelijkerwijs is beïnvloed door de genoemde factoren, onder andere in deel III over verstoringen in bepaalde sectoren (“Distortions in Selected Sectors”), deel 16 over de sector chemie (“Chemical Sector”) van het rapport.

Bovendien verwees de indiener van het verzoek naar het Chinese nationale 13e vijfjarenplan, het 13e vijfjarenplan voor de chemische en petrochemische industrie (2016-2020), het initiatief Made in China 2025, het ontwikkelingsplan voor de lichte industrie (2006-2020) en de conclusies van verschillende onderzoeken van de EU en de VS met betrekking tot de prijzen in de Chinese chemiesector.

Het rapport van de Commissie is beschikbaar in het dossier voor inzage door belanghebbenden en op de website van DG Handel (4).

In het licht van de beschikbare informatie is de Commissie van oordeel dat er voldoende bewijsmateriaal in de zin van artikel 5, lid 9, van de basisverordening is dat erop wijst dat het wegens verstoringen van betekenis die van invloed zijn op de prijzen en kosten niet passend is gebruik te maken van de binnenlandse prijzen en kosten in de VRC, zodat de opening van een onderzoek op grond van artikel 2, lid 6 bis, van de basisverordening gerechtvaardigd is.

Bijgevolg is, gelet op artikel 2, lid 6 bis, punt a), van de basisverordening, de bewering van voortzetting van dumping gebaseerd op een vergelijking van de normale waarde die is berekend aan de hand van productie- en verkoopkosten waarin niet-verstoorde prijzen of benchmarks in een geschikt representatief land tot uitdrukking komen, met de prijs (af fabriek) van het onderzochte product uit de VRC bij uitvoer naar de Unie. De aldus berekende dumpingmarge blijkt voor de VRC aanzienlijk te zijn.

4.2.   
  Bewering dat voortzetting of herhaling van schade waarschijnlijk is

Volgens de indiener van het verzoek is herhaling van schade waarschijnlijk. In dit verband heeft hij voldoende bewijsmateriaal overgelegd waaruit blijkt dat, als de maatregelen zouden komen te vervallen, de invoer van het onderzochte product uit het betrokken land in de Unie wegens de onbenutte capaciteit in de Volksrepubliek China en de aantrekkelijkheid van de markt van de Unie waarschijnlijk in omvang zal toenemen.

Tot slot stelt de indiener van het verzoek dat het vooral dankzij de antidumpingmaatregelen is dat de bedrijfstak van de Unie geen schade meer lijdt, en dat de bedrijfstak van de Unie waarschijnlijk opnieuw schade zal lijden als de maatregelen zouden komen te vervallen en het betrokken product weer in grote hoeveelheden tegen dumpingprijzen uit het betrokken land wordt ingevoerd.

5.   Procedure

Daar de Commissie, na raadpleging van het bij artikel 15, lid 1, van de basisverordening ingestelde comité, tot de conclusie is gekomen dat er voldoende bewijs inzake de waarschijnlijkheid van dumping en schade is om de opening van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen te rechtvaardigen, opent zij hierbij overeenkomstig artikel 11, lid 2, van de basisverordening een nieuw onderzoek.

Bij het nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen zal worden vastgesteld of voortzetting of herhaling van dumping van het onderzochte product van oorsprong uit het betrokken land en voortzetting of herhaling van schade voor de bedrijfstak van de Unie bij het vervallen van de maatregelen al dan niet waarschijnlijk zijn.

Bij Verordening (EU) 2018/825 van het Europees Parlement en de Raad (het moderniseringspakket voor de handelsbeschermingsinstrumenten), (5) die op 8 juni 2018 in werking is getreden, zijn de eerder in het kader van antidumpingprocedures geldende tijdschema’s en uiterste termijn gewijzigd. Derhalve verzoekt de Commissie de belanghebbenden de in dit bericht alsmede in latere mededelingen van de Commissie vastgelegde procedurele stappen en termijnen in acht te nemen.

De Commissie wijst de partijen er ook op dat na de uitbraak van COVID-19 een mededeling (6) is bekendgemaakt over de gevolgen van de uitbraak van COVID-19 voor antidumping- en antisubsidieonderzoeken, die mogelijk van toepassing is op deze procedure.

5.1.   
  Tijdvak van het nieuwe onderzoek en beoordelingsperiode

Het onderzoek naar de voortzetting of herhaling van dumping zal betrekking hebben op de periode van 1 juli 2020 tot en met 30 juni 2021 (“het tijdvak van het nieuwe onderzoek”). Het onderzoek van de ontwikkelingen die relevant zijn voor de beoordeling van de waarschijnlijkheid van voortzetting of herhaling van schade zal betrekking hebben op de periode van 1 januari 2018 tot het einde van het tijdvak van het nieuwe onderzoek (“de beoordelingsperiode”).

5.2.   
  Opmerkingen over het verzoek en de opening van het onderzoek

Alle belanghebbenden wordt verzocht hun standpunt over de basisproducten en de codes van het geharmoniseerd systeem (GS) als verstrekt in het verzoek (7) uiterlijk 15 dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht in het Publicatieblad van de Europese Unie kenbaar te maken (8).

Belanghebbenden die opmerkingen wensen te maken over het verzoek (onder meer in verband met schade en oorzakelijk verband) of over aspecten in verband met de opening van het onderzoek (onder meer over de mate van steun voor het verzoek), moeten dit uiterlijk 37 dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht doen.

Verzoeken om te worden gehoord met betrekking tot de opening van het onderzoek moeten uiterlijk 15 dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht worden ingediend.

5.3.   
  Procedure voor het vaststellen van de waarschijnlijkheid van voortzetting of herhaling van dumping

De Commissie stelt in het kader van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen een onderzoek in naar de uitvoer naar de Unie die in het tijdvak van het nieuwe onderzoek heeft plaatsgevonden en gaat, los van de uitvoer naar de Unie, na of de ondernemingen die in het betrokken land het onderzochte product produceren en verkopen zich in een zodanige situatie bevinden dat voortzetting of herhaling van de uitvoer met dumping naar de Unie waarschijnlijk is als de maatregelen komen te vervallen.

Alle producenten (9) van het onderzochte product uit het betrokken land, ongeacht of zij het onderzochte product in het tijdvak van het nieuwe onderzoek naar de Unie hebben uitgevoerd, en met inbegrip van de producenten die niet meewerkten aan het onderzoek dat aanleiding gaf tot de geldende maatregelen, wordt derhalve verzocht aan het onderzoek van de Commissie mee te werken.

5.3.1.   Onderzoek van producenten in het betrokken land

Gezien het mogelijk grote aantal producenten in het betrokken land dat bij dit nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen betrokken is, kan de Commissie, om het onderzoek binnen de wettelijke termijn te kunnen afronden, haar onderzoek tot een redelijk aantal producenten beperken door een steekproef samen te stellen. De steekproef zal overeenkomstig artikel 17 van de basisverordening worden samengesteld.

Om de Commissie in staat te stellen te beslissen of een steekproef noodzakelijk is en, zo ja, deze samen te stellen, wordt alle producenten of hun vertegenwoordigers, met inbegrip van die welke niet hebben meegewerkt aan het onderzoek dat tot de onderzochte maatregelen heeft geleid, verzocht de Commissie uiterlijk zeven dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht informatie over hun onderneming(en) te verstrekken. Deze informatie moet worden verstrekt via het platform TRON.tdi (https://tron.trade.ec.europa.eu/tron/tdi/form/R742_SAMPLING_FORM_FOR_EXPORTING_PRODUCER). In de punten 5.6 en 5.9 van dit bericht vindt u informatie over de toegang tot het platform TRON.tdi.

Om de informatie te verkrijgen die zij voor het samenstellen van de steekproef van producenten in het betrokken land nodig acht, zal de Commissie bovendien contact opnemen met de autoriteiten van het betrokken land en eventueel ook met haar bekende verenigingen van producenten in het betrokken land.

Indien een steekproef noodzakelijk is, zullen de producenten worden geselecteerd op basis van het grootste representatieve volume van de productie, verkoop of uitvoer dat binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs kan worden onderzocht. De Commissie zal alle haar bekende producenten in het betrokken land, de autoriteiten van het betrokken land en de verenigingen van producenten in het betrokken land, indien nodig via de autoriteiten van het betrokken land, meedelen welke ondernemingen voor de steekproef zijn geselecteerd.

Zodra de Commissie de noodzakelijke informatie heeft ontvangen om een steekproef van producenten samen te stellen, deelt zij de betrokken partijen mee of zij in de steekproef zijn opgenomen. De in de steekproef opgenomen producenten moeten de ingevulde vragenlijst, tenzij anders aangegeven, uiterlijk dertig dagen na de datum van kennisgeving van het besluit over hun opname in de steekproef indienen.

De Commissie zal een mededeling inzake de samenstelling van de steekproef toevoegen aan het dossier voor inzage door belanghebbenden. Opmerkingen over de samenstelling van de steekproef moeten uiterlijk drie dagen na de datum van kennisgeving van het besluit over de steekproef worden ingediend.

Een exemplaar van de vragenlijst voor producenten in het betrokken land is beschikbaar in het dossier voor inzage door belanghebbenden en op de website van DG Handel (https://trade.ec.europa.eu/tdi/case_details.cfm?id=2533).

De vragenlijst wordt ook beschikbaar gesteld aan alle bekende verenigingen van producenten en aan de autoriteiten van dat land.

Ondernemingen die hebben ingestemd met opname in de steekproef maar uiteindelijk niet worden geselecteerd, worden onverminderd de mogelijke toepassing van artikel 18 van de basisverordening geacht mee te werken (“niet in de steekproef opgenomen medewerkende producenten”).

5.3.2.   Aanvullende procedure met betrekking tot het betrokken land waar verstoringen van betekenis bestaan

Alle belanghebbenden wordt verzocht om onder de voorwaarden van dit bericht hun standpunt kenbaar te maken en informatie en bewijsmateriaal in te dienen met betrekking tot de toepassing van artikel 2, lid 6 bis, van de basisverordening. Tenzij anders aangegeven, moeten deze informatie en dit bewijsmateriaal uiterlijk 37 dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht in het bezit van de Commissie zijn.

Overeenkomstig artikel 2, lid 6 bis, punt e), zal de Commissie de bij het onderzoek betrokken partijen kort na de opening van het onderzoek door middel van een mededeling in het dossier voor inzage door belanghebbenden meedelen welke relevante bronnen zij voornemens is te gebruiken voor de vaststelling van de normale waarde in de VRC overeenkomstig artikel 2, lid 6 bis, van de basisverordening. Daarbij worden alle bronnen vermeld, en in voorkomend geval ook de selectie van een geschikt representatief derde land. Vanaf de datum waarop de desbetreffende mededeling in dat dossier wordt opgenomen, hebben de bij het onderzoek betrokken partijen tien dagen de tijd om opmerkingen in te dienen.

Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt, is Thailand in dit geval een mogelijk representatief derde land voor de VRC. Om uiteindelijk het geschikte representatieve derde land te selecteren, zal de Commissie onderzoeken of er landen zijn met een niveau van economische ontwikkeling dat vergelijkbaar is met dat van de VRC, waar het onderzochte product wordt geproduceerd en verkocht en waar de desbetreffende gegevens onmiddellijk beschikbaar zijn. Wanneer er meer van dergelijke landen zijn, zal de voorkeur in voorkomend geval worden gegeven aan landen met een toereikend niveau van sociale en milieubescherming.

Wat de relevante bronnen betreft, verzoekt de Commissie alle producenten in de VRC om binnen 15 dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht informatie te verstrekken over de grondstoffen, verwerkte grondstoffen en energie die bij de productie van het onderzochte product worden gebruikt. Deze informatie moet worden verstrekt via het platform TRON.tdi (https://tron.trade.ec.europa.eu/tron/tdi/form/R742_INFO_ON_INPUTS_FOR_EXPORTING_PRODUCER_FORM). In de punten 5.6 en 5.9 van dit bericht vindt u informatie over de toegang tot het platform TRON.tdi.

Bovendien moet feitelijke informatie voor het beoordelen van kosten en prijzen overeenkomstig artikel 2, lid 6 bis, punt a), van de basisverordening uiterlijk 65 dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht worden ingediend. Dergelijke feitelijke informatie mag uitsluitend afkomstig zijn uit openbare bronnen.

Om de informatie te verkrijgen die zij voor haar onderzoek met betrekking tot de vermeende verstoringen van betekenis in de zin van artikel 2, lid 6 bis, punt b), van de basisverordening nodig acht, zal de Commissie ook aan de overheid van de VRC een vragenlijst ter beschikking stellen.

5.3.3.   Onderzoek van niet-verbonden importeurs (10) (11)

Niet-verbonden importeurs die het onderzochte product uit het betrokken land in de Unie invoeren, met inbegrip van die welke niet hebben meegewerkt aan het onderzoek dat tot de geldende maatregelen heeft geleid, wordt verzocht aan dit onderzoek mee te werken.

Gezien het mogelijk grote aantal niet-verbonden importeurs dat bij dit nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen betrokken is, kan de Commissie, om het onderzoek binnen de wettelijke termijn te kunnen afronden, haar onderzoek tot een redelijk aantal niet-verbonden importeurs beperken door een steekproef samen te stellen. De steekproef zal overeenkomstig artikel 17 van de basisverordening worden samengesteld.

Om de Commissie in staat te stellen te beslissen of een steekproef noodzakelijk is en, zo ja, deze samen te stellen, wordt alle niet-verbonden importeurs of hun vertegenwoordigers, met inbegrip van die welke niet hebben meegewerkt aan het onderzoek dat tot de onderzochte maatregelen heeft geleid, verzocht contact met de Commissie op te nemen. Zij moeten dat uiterlijk zeven dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht doen en de Commissie de in de bijlage bij dit bericht verlangde informatie over hun onderneming of ondernemingen verstrekken.

Om de informatie te verkrijgen die zij voor het samenstellen van de steekproef van niet-verbonden importeurs nodig acht, kan de Commissie bovendien contact opnemen met haar bekende verenigingen van importeurs.

Indien een steekproef noodzakelijk is, kunnen de importeurs worden geselecteerd op basis van het grootste representatieve volume van hun verkoop in de Unie van het onderzochte product uit het betrokken land dat binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs kan worden onderzocht. De Commissie zal alle haar bekende niet-verbonden importeurs en verenigingen van importeurs meedelen welke ondernemingen voor de steekproef zijn geselecteerd.

De Commissie zal ook een mededeling inzake de samenstelling van de steekproef toevoegen aan het dossier voor inzage door belanghebbenden. Opmerkingen over de samenstelling van de steekproef moeten uiterlijk drie dagen na de datum van kennisgeving van het besluit over de steekproef worden ingediend.

Om de informatie te verkrijgen die zij voor haar onderzoek nodig acht, zal de Commissie een vragenlijst ter beschikking stellen van de in de steekproef opgenomen niet-verbonden importeurs. Die partijen moeten de ingevulde vragenlijst, tenzij anders aangegeven, uiterlijk dertig dagen na de datum van kennisgeving van de samenstelling van de steekproef indienen.

Een exemplaar van de vragenlijst voor niet-verbonden importeurs is beschikbaar in het dossier voor inzage door belanghebbenden en op de website van DG Handel (https://trade.ec.europa.eu/tdi/case_details.cfm?id=2533).

5.4.   
  Procedure voor het vaststellen van de waarschijnlijkheid van voortzetting of herhaling van schade

Teneinde vast te stellen of voortzetting of herhaling van schade voor de bedrijfstak van de Unie waarschijnlijk is, wordt de producenten van het onderzochte product in de Unie verzocht aan het onderzoek van de Commissie mee te werken.

5.4.1.   Onderzoek van producenten in de Unie

Om de informatie te verkrijgen die zij voor haar onderzoek met betrekking tot de producenten in de Unie nodig acht, zal de Commissie een vragenlijst ter beschikking stellen van de enige producent in de Unie, HSWT France S.A.S.

Deze producent in de Unie moet de ingevulde vragenlijst, tenzij anders aangegeven, uiterlijk 37 dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht indienen.

Producenten en representatieve organisaties in de Unie die hierboven niet zijn vermeld, wordt verzocht, onmiddellijk – maar in elk geval uiterlijk 7 dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht – bij voorkeur per e-mail contact op te nemen met de Commissie en een vragenlijst aan te vragen.

Een exemplaar van de vragenlijst voor producenten in de Unie is beschikbaar in het dossier voor inzage door belanghebbenden en op de website van DG Handel (https://trade.ec.europa.eu/tdi/case_details.cfm?id=2533).

5.5.   
  Procedure voor het beoordelen van het belang van de Unie

Als wordt bevestigd dat voortzetting of herhaling van dumping en voortzetting of herhaling van schade waarschijnlijk zijn, zal de Commissie uit hoofde van artikel 21 van de basisverordening nagaan of handhaving van de antidumpingmaatregelen niet in strijd zou zijn met het belang van de Unie.

Producenten in de Unie, importeurs en hun representatieve verenigingen, gebruikers en hun representatieve verenigingen, vakbonden en representatieve consumentenorganisaties wordt verzocht de Commissie informatie te verstrekken over het belang van de Unie.

Informatie over de beoordeling van het belang van de Unie moet, tenzij anders aangegeven, uiterlijk 37 dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht worden ingediend. Deze informatie kan vormvrij worden opgesteld of er kan een vragenlijst van de Commissie worden ingevuld.

Een exemplaar van de vragenlijsten, waaronder de vragenlijst voor gebruikers van het onderzochte product, is beschikbaar in het dossier voor inzage door belanghebbenden en op de website van DG Handel (https://trade.ec.europa.eu/tdi/case_details.cfm?id=2533). Met informatie die op grond van artikel 21 van de basisverordening wordt verstrekt, wordt alleen rekening gehouden indien daarbij tegelijkertijd het nodige bewijsmateriaal is gevoegd dat de geldigheid ervan bevestigt.

5.6.   
  Belanghebbenden

Om aan het onderzoek mee te werken, moeten belanghebbenden zoals producenten in het betrokken land, producenten in de Unie, importeurs en hun representatieve verenigingen, gebruikers en hun representatieve verenigingen, vakbonden en representatieve consumentenorganisaties eerst aantonen dat er een objectieve band is tussen hun activiteiten en het onderzochte product.

Producenten in het betrokken land, producenten in de Unie, importeurs en representatieve verenigingen die informatie hebben verstrekt in overeenstemming met de procedures zoals beschreven in de punten 5.2, 5.3 en 5.4, worden als belanghebbenden beschouwd indien er een objectieve band is tussen hun activiteiten en het onderzochte product.

Andere partijen kunnen alleen als belanghebbende meewerken aan het onderzoek vanaf het moment waarop zij contact opnemen met de Commissie, en op voorwaarde dat er een objectieve band is tussen hun activiteiten en het onderzochte product. Beschouwd worden als een belanghebbende laat de toepassing van artikel 18 van de basisverordening onverlet.

Het dossier voor inzage door belanghebbenden is toegankelijk via het platform TRON.tdi op het volgende adres: https://tron.trade.ec.europa.eu/tron/TDI. Volg de instructies op die pagina om toegang te krijgen (12).

5.7.   
  Andere schriftelijke opmerkingen

Alle belanghebbenden wordt hierbij verzocht om onder de voorwaarden van dit bericht hun standpunt kenbaar te maken en informatie en bewijsmateriaal in te dienen. Tenzij anders aangegeven, moeten deze informatie en dit bewijsmateriaal uiterlijk 37 dagen na de datum van bekendmaking van dit bericht in het bezit van de Commissie zijn.

5.8.   
  Mogelijkheid om door de onderzoeksdiensten van de Commissie te worden gehoord

Alle belanghebbenden kunnen een verzoek indienen om door de onderzoeksdiensten van de Commissie te worden gehoord. Het verzoek om te worden gehoord moet schriftelijk worden ingediend en met redenen worden omkleed, alsook een samenvatting bevatten van wat de belanghebbende tijdens de hoorzitting wenst te bespreken. De hoorzitting zal worden beperkt tot de punten die vooraf schriftelijk door de belanghebbenden zijn aangedragen.

In beginsel worden hoorzittingen niet gebruikt om feitelijke informatie te presenteren die nog niet in het dossier is opgenomen. Desalniettemin kan de belanghebbenden, uit het oogpunt van behoorlijk bestuur en om de diensten van de Commissie in staat te stellen vooruitgang in het onderzoek te boeken, na een hoorzitting worden opgedragen nieuwe feitelijke informatie te verstrekken.

5.9.   
  Instructies voor schriftelijke opmerkingen en de verzending van ingevulde vragenlijsten en correspondentie

Informatie die aan de Commissie wordt verstrekt in het kader van handelsbeschermingsonderzoeken moet vrij zijn van auteursrechten. Alvorens aan de Commissie informatie en/of gegevens te verstrekken die onderworpen zijn aan het auteursrecht van derden, moeten belanghebbenden de houder van het auteursrecht specifiek verzoeken de Commissie uitdrukkelijk toestemming te verlenen om a) voor deze handelsbeschermingsprocedure gebruik te maken van de informatie en gegevens en b) de informatie en/of gegevens te verstrekken aan belanghebbenden in dit onderzoek, in een vorm die hun de mogelijkheid biedt hun recht van verweer uit te oefenen.

Alle schriftelijke opmerkingen (met inbegrip van de in dit bericht gevraagde informatie), ingevulde vragenlijsten en correspondentie die door de belanghebbenden worden verstrekt en waarvoor om een vertrouwelijke behandeling wordt verzocht, moeten zijn voorzien van de vermelding “Sensitive” (13). Belanghebbenden die in de loop van dit onderzoek informatie indienen, wordt verzocht hun verzoek om vertrouwelijke behandeling met redenen te omkleden.

Belanghebbenden die informatie met de vermelding “Sensitive” verstrekken, moeten hiervan krachtens artikel 19, lid 2, van de basisverordening een niet-vertrouwelijke samenvatting indienen, voorzien van de vermelding “For inspection by interested parties”. Deze samenvatting moet gedetailleerd genoeg zijn om een redelijk inzicht te verschaffen in de wezenlijke inhoud van de als vertrouwelijk verstrekte informatie. Als een belanghebbende die vertrouwelijke informatie verstrekt, geen geldige redenen voor het verzoek om een vertrouwelijke behandeling aanvoert of geen niet-vertrouwelijke samenvatting daarvan indient met de vereiste vorm en inhoud, kan de Commissie deze informatie buiten beschouwing laten, tenzij aan de hand van geëigende bronnen aannemelijk wordt gemaakt dat de informatie juist is.

Belanghebbenden wordt verzocht alle opmerkingen en verzoeken, met inbegrip van gescande volmachten en certificaten, via het platform TRON.tdi (https://tron.trade.ec.europa.eu/tron/TDI)in te dienen. Door het platform TRON.tdi of e-mail te gebruiken, stemmen belanghebbenden in met de geldende voorschriften inzake elektronisch ingediende opmerkingen, die zijn vervat in het document “Correspondentie met de Europese Commissie in handelsbeschermingszaken” op de website van het directoraat-generaal Handel (http://trade.ec.europa.eu/doclib/docs/2011/june/tradoc_148003.pdf). Belanghebbenden moeten hun naam, adres, telefoonnummer en een geldig e-mailadres vermelden en ervoor zorgen dat het verstrekte e-mailadres een actief, officieel en zakelijk e-mailadres is dat elke dag wordt gecontroleerd. Zodra contactgegevens zijn verstrekt, verloopt de communicatie van de Commissie met belanghebbenden uitsluitend via het platform TRON.tdi of per e-mail, tenzij zij uitdrukkelijk verzoeken alle documenten van de Commissie via een ander communicatiemiddel te ontvangen of het document wegens de aard ervan per aangetekend schrijven moet worden verzonden. Voor nadere voorschriften en informatie over de correspondentie met de Commissie, met inbegrip van de beginselen die van toepassing zijn op via het platform TRON.tdi of per e-mail verzonden opmerkingen, moeten belanghebbenden de hierboven genoemde instructies voor de communicatie met belanghebbenden raadplegen.

Correspondentieadres van de Commissie:

| Europese Commissie |
| --- |
| Directoraat-generaal Handel |
| Directoraat G |
| Kamer CHAR 04/039 |
| 1049 Brussel |
| BELGIË |

Europese Commissie

Directoraat-generaal Handel

Directoraat G

Kamer CHAR 04/039

1049 Brussel

BELGIË

TRON.tdi: https://tron.trade.ec.europa.eu/tron/tdi

E-mail:

Voor dumpingaangelegenheden:

TRADE-APM-DUMPING@ec.europa.eu

Voor schadeaangelegenheden:

TRADE-APM-INJURY@ec.europa.eu

6.   Tijdschema voor het onderzoek

Het onderzoek wordt overeenkomstig artikel 11, lid 5, van de basisverordening normaal gesproken binnen 12 maanden, maar uiterlijk binnen 15 maanden na de datum van bekendmaking van dit bericht afgesloten.

7.   Indiening van informatie

In de regel kunnen belanghebbenden alleen binnen de in punt 5 van dit bericht vermelde termijnen informatie verstrekken.

Teneinde het onderzoek binnen de voorgeschreven termijnen af te ronden, zal de Commissie geen opmerkingen van belanghebbenden meer aanvaarden na het verstrijken van de termijn voor het indienen van opmerkingen over de mededeling van de definitieve bevindingen of, in voorkomend geval, na het verstrijken van de termijn voor het indienen van opmerkingen over de aanvullende mededeling van de definitieve bevindingen.

8.   Mogelijkheid om opmerkingen te maken over door andere belanghebbenden ingediende informatie

Om het recht van verweer te waarborgen, moeten belanghebbenden de mogelijkheid hebben om opmerkingen te maken over de door andere belanghebbenden ingediende informatie. Daarbij mogen zij alleen ingaan op kwesties die in de door andere belanghebbenden ingediende informatie worden vermeld en mogen zij geen nieuwe kwesties aan de orde stellen.

Opmerkingen over de informatie die door andere belanghebbenden is verstrekt naar aanleiding van de mededeling van de definitieve bevindingen moeten, tenzij anders aangegeven, uiterlijk vijf dagen na het verstrijken van de termijn voor het maken van opmerkingen over de definitieve bevindingen worden ingediend. In geval van een aanvullende mededeling van de definitieve bevindingen moeten opmerkingen van andere belanghebbenden naar aanleiding van deze aanvullende mededeling, tenzij anders aangegeven, uiterlijk één dag na het verstrijken van de termijn voor het maken van opmerkingen over deze aanvullende mededeling worden ingediend.

Bovenbedoeld tijdschema geldt onverminderd het recht van de Commissie de belanghebbenden in naar behoren gemotiveerde gevallen om aanvullende informatie te verzoeken.

9.   Verlenging van de in dit bericht vermelde termijnen

Een verlenging van de in dit bericht vermelde termijnen kan worden verleend op met redenen omkleed verzoek van de belanghebbenden.

Een eventuele verlenging van de in dit bericht vermelde termijnen mag alleen in uitzonderlijke omstandigheden worden aangevraagd en wordt alleen verleend indien dit naar behoren gerechtvaardigd is. In elk geval is de eventuele verlenging van de termijn om de vragenlijsten te beantwoorden normaliter beperkt tot drie dagen, en mag deze in de regel niet meer dan zeven dagen bedragen. Wat de termijnen voor de indiening van andere in het bericht van opening genoemde informatie betreft, zijn verlengingen beperkt tot drie dagen, tenzij wordt aangetoond dat er sprake is van uitzonderlijke omstandigheden.

10.   Niet-medewerking

Wanneer belanghebbenden geen toegang tot de vereiste gegevens verlenen, deze niet binnen de gestelde termijn verstrekken of het onderzoek aanmerkelijk belemmeren, kunnen overeenkomstig artikel 18 van de basisverordening conclusies worden getrokken aan de hand van de beschikbare gegevens, zowel in positieve als in negatieve zin.

Wanneer blijkt dat een belanghebbende onjuiste of misleidende inlichtingen heeft verstrekt, kunnen deze buiten beschouwing worden gelaten en kan van de beschikbare gegevens gebruik worden gemaakt.

Als een belanghebbende geen of slechts gedeeltelijk medewerking verleent en de conclusies daarom overeenkomstig artikel 18 van de basisverordening op de beschikbare gegevens worden gebaseerd, kunnen de resultaten voor deze belanghebbende minder gunstig zijn dan wanneer hij wel medewerking had verleend.

Als de belanghebbende zijn antwoord niet door middel van systemen voor automatische gegevensverwerking verstrekt, wordt dit niet als niet-medewerking beschouwd, mits deze belanghebbende aantoont dat verstrekking van het antwoord in de gevraagde vorm voor hem een onredelijke extra belasting zou betekenen of onredelijke extra kosten zou meebrengen. De belanghebbende moet onmiddellijk contact opnemen met de Commissie.

11.   Raadadviseur-auditeur

Belanghebbenden kunnen erom vragen dat de raadadviseur-auditeur in handelsprocedures wordt ingeschakeld. Deze behandelt verzoeken om toegang tot het dossier, geschillen over de vertrouwelijkheid van documenten, verzoeken om termijnverlenging en alle andere verzoeken betreffende het recht van verweer van belanghebbenden en van derden die tijdens de procedure kunnen worden ingediend.

De raadadviseur-auditeur kan een hoorzitting beleggen en bemiddelen tussen de belanghebbende(n) en de diensten van de Commissie om te garanderen dat de belanghebbenden hun recht van verweer ten volle kunnen uitoefenen. Een verzoek om door de raadadviseur-auditeur te worden gehoord, moet schriftelijk worden ingediend en met redenen worden omkleed. De raadadviseur-auditeur onderzoekt de redenen voor de verzoeken. Deze hoorzittingen mogen enkel plaatsvinden indien de kwesties niet tijdig zijn opgelost met de diensten van de Commissie.

Elk verzoek moet tijdig en snel worden ingediend, zodat het ordelijk verloop van de procedure niet in gevaar wordt gebracht. Daartoe moet een verzoek om inschakeling van de raadadviseur-auditeur zo spoedig mogelijk na de gebeurtenis die een dergelijke inschakeling rechtvaardigt door de belanghebbenden worden ingediend. Wanneer een verzoek om een hoorzitting niet binnen de desbetreffende termijn wordt ingediend, onderzoekt de raadadviseur-auditeur ook de redenen voor het laattijdige verzoek, de aard van de aan de orde gestelde kwesties en de gevolgen van die kwesties voor het recht van verweer, rekening houdend met het belang van behoorlijk bestuur en de tijdige voltooiing van het onderzoek.

Belanghebbenden die contact willen opnemen, vinden de nodige gegevens en nadere informatie op de pagina’s van de raadadviseur-auditeur op de website van DG Handel (http://ec.europa.eu/trade/trade-policy-and-you/contacts/hearing-officer/).

12.   Verzoek om een nieuw onderzoek op grond van artikel 11, lid 3, van de basisverordening

Aangezien dit nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen wordt geopend overeenkomstig artikel 11, lid 2, van de basisverordening, kunnen de bestaande maatregelen overeenkomstig artikel 11, lid 6, van de basisverordening naar aanleiding van de bevindingen van het onderzoek worden ingetrokken of gehandhaafd, maar niet worden gewijzigd.

Belanghebbenden die van oordeel zijn dat de maatregelen opnieuw moeten worden onderzocht zodat deze kunnen worden gewijzigd, kunnen een verzoek indienen voor een nieuw onderzoek op grond van artikel 11, lid 3, van de basisverordening.

Zij moeten daartoe contact opnemen met de Commissie op het bovenstaande adres. Een dergelijk onderzoek zal onafhankelijk van het in dit bericht aangekondigde onderzoek worden uitgevoerd.

13.   Verwerking van persoonsgegevens

Persoonsgegevens die in het kader van dit onderzoek worden verzameld, zullen worden behandeld in overeenstemming met Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad (14).

Een privacyverklaring die alle particulieren op de hoogte brengt van de verwerking van persoonsgegevens in het kader van de handelsbeschermingsactiviteiten van de Commissie is beschikbaar op de website van DG Handel (http://ec.europa.eu/trade/policy/accessing-markets/trade-defence/).

---

(1)  PB C 366 van 30.10.2020, blz. 24.

(2)  PB L 176 van 30.6.2016, blz. 21.

(3)  Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1247 van de Commissie van 28 juli 2016 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op aspartaam van oorsprong uit de Volksrepubliek China (PB L 204 van 29.7.2016, blz. 92). Bij Uitvoeringsverordening (EU) 2016/262 van de Commissie (PB L 50 van 26.2.2016, blz. 4) zijn voorlopige rechten ingesteld.

(4)  De in het landrapport genoemde documenten zijn eveneens verkrijgbaar op met redenen omkleed verzoek.

(5)  Verordening (EU) 2018/825 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2018 tot wijziging van Verordening (EU) 2016/1036 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie en Verordening (EU) 2016/1037 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB L 143 van 7.6.2018, blz. 1).

(6)  https://eur-lex.europa.eu/legal-content/NL/TXT/?uri=CELEX%3A52020XC0316%2802%29. Mededeling over de gevolgen van de uitbraak van COVID-19 voor antidumping- en antisubsidieonderzoeken (PB C 86 van 16.3.2020, blz. 6).

(7)  Informatie over GS-codes is ook te vinden in de samenvatting van het verzoek om een nieuw onderzoek, dat beschikbaar is op de website van DG Handel (http://trade.ec.europa.eu/tdi/?).

(8)  Alle verwijzingen naar de bekendmaking van dit bericht zijn verwijzingen naar de bekendmaking van dit bericht in het Publicatieblad van de Europese Unie, tenzij anders aangegeven.

(9)  Onder producent wordt verstaan een onderneming uit het betrokken land die het onderzochte product produceert, met inbegrip van verbonden ondernemingen die betrokken zijn bij de productie, binnenlandse verkoop of uitvoer van het onderzochte product.

(10)  Uitsluitend importeurs die niet verbonden zijn met producenten in het betrokken land mogen in de steekproef worden opgenomen. Importeurs die met producenten verbonden zijn, moeten bijlage I bij de vragenlijst voor deze producenten-exporteurs invullen. Overeenkomstig artikel 127 van Uitvoeringsverordening (EU) 2015/2447 van de Commissie van 24 november 2015 houdende nadere uitvoeringsvoorschriften voor enkele bepalingen van Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie, worden twee personen geacht verbonden te zijn indien: a) zij functionaris of directeur zijn in de onderneming van de andere persoon; b) zij door de wettelijke bepalingen worden erkend als in zaken verbonden; c) zij werkgever en werknemer zijn; d) een derde partij 5 % of meer van het stemgerechtigde uitstaande kapitaal of de aandelen van beiden direct of indirect bezit, houdt of daarover zeggenschap heeft; e) een van hen direct of indirect zeggenschap over de ander heeft; f) een derde persoon direct of indirect zeggenschap over beiden heeft; g) beiden direct of indirect zeggenschap over een derde persoon hebben; of h) zij tot dezelfde familie behoren (PB L 343 van 29.12.2015, blz. 558). Personen worden slechts geacht leden te zijn van dezelfde familie indien zij op een van de volgende wijzen met elkaar bloed- of aanverwant zijn: i) echtgenoot en echtgenote, ii) ouder en kind, iii) broers en zusters (of halfbroers en halfzusters), iv) grootouder en kleinkind, v) oom of tante en neef of nicht (oomzeggers), vi) schoonouder en schoondochter of schoonzoon, vii) zwagers en schoonzusters. Overeenkomstig artikel 5, punt 4, van Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie wordt onder “persoon” verstaan een natuurlijk persoon, een rechtspersoon of een vereniging van personen die geen rechtspersoonlijkheid bezit, maar krachtens het Unierecht of het nationale recht wel als handelingsbekwaam is erkend (PB L 269 van 10.10.2013, blz. 1).

(11)  Gegevens die door niet-verbonden importeurs zijn verstrekt, mogen ook worden gebruikt voor andere aspecten van dit onderzoek dan het vaststellen van dumping.

(12)  Bij technische problemen kunt u contact opnemen met de handelshelpdesk per e-mail (trade-service-desk@ec.europa.eu) of per telefoon (+32 22979797).

(13)  Een “Sensitive”-document wordt beschouwd als vertrouwelijk in de zin van artikel 19 van de basisverordening en artikel 6 van de WTO-Overeenkomst betreffende de toepassing van artikel VI van de GATT 1994 (antidumpingovereenkomst). Het is ook een beschermd document krachtens artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 145 van 31.5.2001, blz. 43).

(14)  Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de instellingen, organen en instanties van de Unie en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 45/2001 en Besluit nr. 1247/2002/EG (PB L 295 van 21.11.2018, blz. 39).

---

BIJLAGE

| ☐ | “Sensitive”-versie |
| --- | --- |
| ☐ | Versie “For inspection by interested parties” |
| (vakje aankruisen dat van toepassing is) |

☐

“Sensitive”-versie

☐

Versie “For inspection by interested parties”

(vakje aankruisen dat van toepassing is)

NIEUW ONDERZOEK IN VERBAND MET HET VERVALLEN VAN DE ANTIDUMPINGMAATREGELEN DIE VAN TOEPASSING ZIJN OP DE INVOER VAN ASPARTAAM VAN OORSPRONG UIT DE VOLKSREPUBLIEK CHINA

INFORMATIE VOOR DE SAMENSTELLING VAN DE STEEKPROEF VAN NIET-VERBONDEN IMPORTEURS

Dit formulier is bedoeld om niet-verbonden importeurs te helpen bij het verstrekken van de informatie voor de samenstelling van de steekproef als bedoeld in punt 5.3.3 van het bericht van opening.

De “Sensitive”-versie en de versie “For inspection by interested parties” moeten beide aan de Commissie worden teruggezonden, zoals aangegeven in het bericht van opening.

1.   NAAM EN CONTACTGEGEVENS

Verstrek de volgende gegevens over uw onderneming:

| Naam van de onderneming | |
| --- | --- |
| Adres | |
| Contactpersoon | |
| E-mailadres | |
| Telefoonnummer | |
| Faxnummer | |

Naam van de onderneming

Adres

Contactpersoon

E-mailadres

Telefoonnummer

Faxnummer

2.   OMZET EN VERKOOPVOLUME

Vermeld voor het tijdvak van het nieuwe onderzoek in euro’s (EUR) de totale omzet van uw onderneming en, voor aspartaam zoals omschreven in het bericht van opening, de omzet die is behaald met de invoer in de Unie en de wederverkoop op de markt van de Unie na invoer uit de VRC, alsmede het desbetreffende gewicht. Vermeld de gebruikte gewichtseenheid.

| | Ton | Waarde in EUR |
| --- | --- | --- |
| Totale omzet van uw onderneming in EUR | | |
| Invoer van het onderzochte product van oorsprong uit de VRC in de Unie | | |
| Wederverkoop van het onderzochte product op de markt van de Unie na invoer uit de VRC | | |

Ton

Waarde in EUR

Totale omzet van uw onderneming in EUR

Invoer van het onderzochte product van oorsprong uit de VRC in de Unie

Wederverkoop van het onderzochte product op de markt van de Unie na invoer uit de VRC

3.   ACTIVITEITEN VAN UW ONDERNEMING EN VAN VERBONDEN ONDERNEMINGEN (1)

Verstrek nadere bijzonderheden over de precieze activiteiten van uw onderneming en alle verbonden ondernemingen (vermeld die ondernemingen en geef de relatie met uw onderneming aan) die betrokken zijn bij de productie en/of verkoop (uitvoer en/of binnenlandse verkoop) van het onderzochte product. Dergelijke activiteiten kunnen de aankoop van het onderzochte product of de productie daarvan in het kader van uitbestedingsregelingen, alsook de verwerking van of de handel in het onderzochte product omvatten maar zijn daartoe niet beperkt.

| Naam van de onderneming en locatie | Activiteiten | Relatie |
| --- | --- | --- |
| | | |
| | | |
| | | |

Naam van de onderneming en locatie

Activiteiten

Relatie

4.   ANDERE INFORMATIE

Verstrek alle andere relevante informatie die u nuttig acht om de Commissie bij de samenstelling van de steekproef te helpen.

5.   CERTIFICERING

Door bovengenoemde informatie te verstrekken, stemt uw onderneming ermee in eventueel in de steekproef te worden opgenomen. Selectie voor de steekproef houdt in dat een vragenlijst moet worden ingevuld en dat aanvaard wordt dat de antwoorden bij een bezoek ter plaatse worden gecontroleerd. Ondernemingen die verklaren niet in de steekproef te willen worden opgenomen, worden geacht niet aan het onderzoek te hebben meegewerkt. De bevindingen van de Commissie met betrekking tot niet-medewerkende importeurs worden gebaseerd op de beschikbare gegevens en het resultaat kan voor de desbetreffende onderneming minder gunstig zijn dan wanneer zij wel had meegewerkt.

Handtekening van de gemachtigde:

Naam en titel van de gemachtigde:

Datum:

---

(1)  Overeenkomstig artikel 127 van Uitvoeringsverordening (EU) 2015/2447 van de Commissie van 24 november 2015 houdende nadere uitvoeringsvoorschriften voor enkele bepalingen van Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie, worden twee personen geacht verbonden te zijn indien: a) zij functionaris of directeur zijn in de onderneming van de andere persoon; b) zij door de wettelijke bepalingen worden erkend als in zaken verbonden; c) zij werkgever en werknemer zijn; d) een derde partij 5 % of meer van het stemgerechtigde uitstaande kapitaal of de aandelen van beiden direct of indirect bezit, houdt of daarover zeggenschap heeft; e) een van hen direct of indirect zeggenschap over de ander heeft; f) een derde persoon direct of indirect zeggenschap over beiden heeft; g) beiden direct of indirect zeggenschap over een derde persoon hebben; of h) zij tot dezelfde familie behoren (PB L 343 van 29.12.2015, blz. 558). Personen worden slechts geacht leden te zijn van dezelfde familie indien zij op een van de volgende wijzen met elkaar bloed- of aanverwant zijn: i) echtgenoot en echtgenote, ii) ouder en kind, iii) broers en zusters (of halfbroers en halfzusters), iv) grootouder en kleinkind, v) oom of tante en neef of nicht (oomzeggers), vi) schoonouder en schoondochter of schoonzoon, vii) zwagers en schoonzusters. Overeenkomstig artikel 5, punt 4, van Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie wordt onder “persoon” verstaan een natuurlijk persoon, een rechtspersoon of een vereniging van personen die geen rechtspersoonlijkheid bezit, maar krachtens het Unierecht of het nationale recht wel als handelingsbekwaam is erkend (PB L 269 van 10.10.2013, blz. 1).

---

| 29.7.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 303/23 |
| --- | --- | --- | --- |

29.7.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 303/23

---

Bericht van het vervallen van bepaalde antidumpingmaatregelen

(2021/C 303/10)

In aansluiting op de bekendmaking van een bericht van het naderend vervallen van bepaalde antidumpingmaatregelen (1), waarna geen naar behoren gemotiveerd verzoek om een nieuw onderzoek werd ingediend, deelt de Commissie mee dat de onderstaande antidumpingmaatregel zal vervallen.

Dit bericht wordt bekendgemaakt overeenkomstig artikel 11, lid 2, van Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (2).

| Product | Land(en) van oorsprong of van uitvoer | Maatregelen | Referentie | Vervaldatum (3) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Staven betonstaal die zeer goed tegen metaalmoeheid zijn bestand | Volksrepubliek China | Antidumpingrecht | Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1246 van de Commissie van 28 juli 2016 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op staven betonstaal die zeer goed tegen metaalmoeheid zijn bestand, van oorsprong uit de Volksrepubliek China
  (PB L 204 van 29.7.2016, blz. 70). | 30.7.2021 |

Product

Land(en) van oorsprong of van uitvoer

Maatregelen

Referentie

Vervaldatum (3)

Staven betonstaal die zeer goed tegen metaalmoeheid zijn bestand

Volksrepubliek China

Antidumpingrecht

Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1246 van de Commissie van 28 juli 2016 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op staven betonstaal die zeer goed tegen metaalmoeheid zijn bestand, van oorsprong uit de Volksrepubliek China

(PB L 204 van 29.7.2016, blz. 70).

30.7.2021

---

(1)  PB C 366 van 30.10.2020, blz. 12.

(2)  PB L 176 van 30.6.2016, blz. 21.

(3)  De maatregel zal vervallen om middernacht (00.00 uur) op de in deze kolom vermelde datum.

---

PROCEDURES IN VERBAND MET DE UITVOERING VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK MEDEDINGINGSBELEID

Europese Commissie

| 29.7.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 303/24 |
| --- | --- | --- | --- |

29.7.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 303/24

---

STEUNMAATREGELEN VAN DE STATEN - ITALIË

Steunmaatregel SA.55678 (2019/NN) - Nieuwe lening voor Alitalia

Uitnodiging om, overeenkomstig artikel 108, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, opmerkingen te maken

(Voor de EER relevante tekst)

(2021/C 303/11)

De Commissie heeft Italië bij brief van 28 februari 2020, die na deze samenvatting in de authentieke taal is weergegeven, in kennis gesteld van haar besluit tot inleiding van de procedure van artikel 108, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie ten aanzien van de bovengenoemde steunmaatregel.

Belanghebbenden kunnen hun opmerkingen over de betrokken steunmaatregelen ten aanzien waarvan de Commissie de procedure inleidt, maken door deze binnen één maand vanaf de datum van deze bekendmaking te zenden aan:

| Europese Commissie |
| --- |
| Directoraat-generaal Concurrentie |
| Griffie Staatssteun |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| Fax +32 22961242 |
| Stateaidgreffe@ec.europa.eu |

Europese Commissie

Directoraat-generaal Concurrentie

Griffie Staatssteun

1049 Bruxelles/Brussel

Fax +32 22961242

Stateaidgreffe@ec.europa.eu

Deze opmerkingen zullen ter kennis van Italië worden gebracht. Een belanghebbende die opmerkingen maakt, kan, met opgave van redenen, schriftelijk verzoeken om vertrouwelijke behandeling van zijn identiteit.

TEKST VAN DE SAMENVATTING

Procedure

In november 2019 werden bij de Commissie twee klachten ingediend betreffende een nieuwe staatslening van 400 miljoen EUR (“lening van 400 miljoen EUR”), die door Italië werd verstrekt aan Alitalia S.A.I in amministrazione straordinaria (“Alitalia SAI”) en Alitalia Cityliner S.p.A. in amministrazione straordinaria (“Cityliner”) (samen “Alitalia”).

De klagers voeren aan dat de lening onwettige en onverenigbare staatssteun vormde aangezien zij werd toegekend en uitbetaald zonder te zijn aangemeld en dat, gezien de economische situatie en de geschiedenis van Alitalia, geen enkele kredietverlener op de markt bereid zou zijn geweest een dergelijke lening te verstrekken.

Voorheen, in mei 2017, had Italië Alitalia een lening van 600 miljoen EUR verstrekt. In dezelfde maand dienden drie luchtvaartmaatschappijen formele klachten in over het steunkarakter van de lening. Deze lening, die door de Staat werd toegekend, moest worden afgelost vóór 5 november 2017 en tegen dat tijdstip moesten de activa van Alitalia worden verkocht. Aangezien de verkoopprocedure geen succes was, verstrekte Italië in oktober 2017 aan Alitalia een bijkomende lening van 300 miljoen EUR. In januari 2018 werden deze twee leningen ten bedrage van 900 miljoen EUR (“lening van 900 miljoen EUR”) door Italië aangemeld als reddingssteun in het kader van de richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun (1). In april 2018 heeft de Commissie een formele onderzoeksprocedure geopend waarbij zij in een voorlopige beoordeling aanvoerde dat het geleende bedrag van 900 miljoen EUR staatssteun vormde en dat er ernstige twijfels bestonden of het verenigbaar met de interne markt kon worden geacht. Het onderzoek loopt nog.

Beschrijving van de maatregelen ten aanzien waarvan de Commissie de procedure inleidt

Op 26 oktober 2019 heeft Italië wetsbesluit nr. 124 aangenomen waarbij een lening van 400 miljoen EUR in 2019 werd verstrekt ten gunste van Alitalia en de andere ondernemingen van dezelfde groep die ook onder buitengewoon beheer staan (namelijk Cityliner).

Op 2 december 2019 werd wetsbesluit nr. 137 “dringende maatregelen ter verzekering van de continuïteit van de dienstverlening van Alitalia – Società Aerea Italiana S.p.A. en Alitalia Cityliner S.p.A. onder buitengewoon beheer” (2), tot intrekking en vervanging van artikel 54 van wetsbesluit nr. 124/2019, waarbij de bij dat artikel verstrekte lening van 400 miljoen EUR van 2019 werd bevestigd. Op 30 januari 2020 werd wet nr. 2 aangenomen, waarbij wetsbesluit nr. 137 tot vaststelling van dringende maatregelen ter verzekering van de continuïteit van dienstverlening van Alitalia – Società Aerea Italiana S.p.A. en Alitalia Cityliner S.p.A. onder buitengewoon beheer – met wijzigingen – in wet werd omgezet (“wet 2/2020”) (3).

Op 16 december 2019 heeft de Commissie Italië een brief toegezonden: hierin werd aan de Italiaanse autoriteiten de tweede klacht meegedeeld en werd deze autoriteiten, bij gebreke van een antwoord op het verzoek om informatie van 12 november 2019, verzocht onmiddellijk te antwoorden op het verzoek van deze datum indien zij opmerkingen wensten te formuleren. Het antwoord van Italië kwam op 6 januari 2020.

Italië heeft de lening niet aangemeld in overeenstemming met artikel 108, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie

Beoordeling van de maatregel

Volgens het voorlopige oordeel van de Commissie kan de maatregel staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU inhouden.

Met name is de Commissie op basis van de informatie waarover zij beschikt, van oordeel dat de lening van 400 miljoen EUR Alitalia een economisch voordeel in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU kan hebben verleend. De Commissie betwijfelt of het criterium van een marktdeelnemer in een markteconomie in dit geval van toepassing is en of Italië hoe dan ook als een marktdeelnemer in een markteconomie heeft gehandeld en zich bij het verstrekken van de lening van 400 miljoen EUR aan Alitalia heeft laten leiden door overwegingen inzake rendabiliteit. De redenen daarvoor zijn onder meer:

| — | de recente financiële geschiedenis van Alitalia, met name het feit dat zij van de in 2017 toegekende lening van 900 miljoen EUR niets heeft afgelost en geen rente heeft betaald over dat bedrag; |
| --- | --- |

—

de recente financiële geschiedenis van Alitalia, met name het feit dat zij van de in 2017 toegekende lening van 900 miljoen EUR niets heeft afgelost en geen rente heeft betaald over dat bedrag;

| — | de negatieve kasstroom van Alitalia; |
| --- | --- |

—

de negatieve kasstroom van Alitalia;

| — | het gebrek aan bewijs waaruit de kredietwaardigheid van Alitalia op de markt zou blijken; |
| --- | --- |

—

het gebrek aan bewijs waaruit de kredietwaardigheid van Alitalia op de markt zou blijken;

| — | het gebrek aan een contrafeitelijke studie met een beoordeling van het belang van de Staat om zijn blootstelling aan Alitalia te verhogen ter waarborging van de verkoop van haar activa, in vergelijking met het scenario van een liquidatie van Alitalia dat zich waarschijnlijk zou hebben voorgedaan indien de lening van 400 miljoen EUR niet was toegekend. |
| --- | --- |

—

het gebrek aan een contrafeitelijke studie met een beoordeling van het belang van de Staat om zijn blootstelling aan Alitalia te verhogen ter waarborging van de verkoop van haar activa, in vergelijking met het scenario van een liquidatie van Alitalia dat zich waarschijnlijk zou hebben voorgedaan indien de lening van 400 miljoen EUR niet was toegekend.

Italië heeft geen informatie verstrekt aan de hand waarvan de Commissie de verenigbaarheid van de lening van 400 miljoen EUR zou kunnen beoordelen.

Aangezien Alitalia naar het oordeel van de Commissie een onderneming in moeilijkheden is in de zin van de richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun, kon de Commissie de verenigbaarheid van de lening van 400 miljoen EUR alleen maar beoordelen als reddings- en herstructureringssteun in de zin van de genoemde richtsnoeren. Deze bevatten regels en voorwaarden ten behoeve van de beoordeling van de verenigbaarheid van reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden overeenkomstig artikel 107, lid 3, punt c), VWEU. De Commissie is tot de voorlopige conclusie gekomen dat er twijfels bestaan over de verenigbaarheid van de maatregelen met de interne markt op grond van artikel 107, lid 3, punt c), VWEU, onder meer om de volgende redenen.

Italië heeft geen bewijs geleverd waaruit blijkt dat de lening van 400 miljoen EUR verstrekt was om bij te dragen tot een duidelijk omschreven doelstelling van gemeenschappelijk belang om sociale tegenspoed te voorkomen of marktfalen aan te pakken door de levensvatbaarheid van de onderneming op lange termijn te herstellen.

Om een aantal andere verenigbaarheidscriteria vastgesteld in deel 3 van de richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun te kunnen onderzoeken, geldt als voorafgaande voorwaarde dat de doelstelling van algemeen belang vaststaat. Bijgevolg kan in dit stadium van de procedure niet worden aangetoond dat overheidsmaatregelen noodzakelijk waren om een dergelijke doelstelling te bereiken, dat de steunmaatregel geschikt was, dat er een stimulerend effect werd bereikt, dat de steun beperkt was tot het minimum en dat er geen ongewenste negatieve effecten op de mededinging en het handelsverkeer tussen lidstaten ontstaan.

Daarnaast zal de Commissie, indien minder dan 10 jaar zijn verstreken sinds de toekenning in het verleden van reddingssteun, herstructureringssteun of tijdelijke herstructureringssteun aan de begunstigde onderneming, geen verdere steunverlening toestaan (volgens het eenmalige karakter van de steun). Aangezien Alitalia mogelijk reddingssteun heeft genoten in de vorm van de in 2017 verstrekte leningen ten bedrage van 900 miljoen EUR, zoals toegelicht in het inleidingsbesluit van 2018, heeft de Commissie ernstige twijfels of het beginsel van het eenmalige karakter van de steun is nageleefd.

Om de hierboven beschreven redenen heeft de Commissie twijfels bij de verenigbaarheid van de betrokken maatregel met de interne markt. Zij heeft dan ook besloten om een formele onderzoeksprocedure in leiden met betrekking tot de lening van 400 miljoen EUR.

Overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) 2015/1589 (4) van de Raad kan alle onrechtmatige steun van de begunstigde worden teruggevorderd.

TEKST VAN DE BRIEF

Con la presente la Commissione desidera informare l’Italia che, dopo avere esaminato le informazioni a sua disposizione relative al prestito in oggetto, ha deciso di avviare il procedimento di cui all’articolo 108, paragrafo 2, del trattato sul funzionamento dell’Unione europea (“TFUE”).

1.   PROCEDIMENTO

| (1) | Nel maggio 2017 Alitalia - Società Aerea Italiana S.p.A. in amministrazione straordinaria (“Alitalia SAI”) e Alitalia Cityliner S.p.A. in amministrazione straordinaria (“Cityliner”, una controllata regionale interamente detenuta da Alitalia) sono state poste in amministrazione straordinaria ai sensi della normativa nazionale in materia di insolvenza con decreti del ministero dello Sviluppo economico italiano, rispettivamente del 2 e del 12 maggio 2017, e dichiarate insolventi con sentenze rese dal Tribunale di Civitavecchia l’11 e il 26 maggio 2017. Ai fini della presente decisione, Alitalia SAI e Cityliner sono congiuntamente citate come “Alitalia”. |
| --- | --- |

(1)

| (2) | Il 26 ottobre 2019 l’Italia ha adottato il decreto-legge n. 124 “Disposizioni urgenti in materia fiscale e per esigenze indifferibili” (“decreto-legge 124/2019”) (5) il cui articolo 54 dispone la concessione, nel corso del 2019, di un prestito di 400 milioni di EUR a favore di Alitalia (il “prestito del 2019”). |
| --- | --- |

(2)

| (3) | Il 7 novembre 2019 un’impresa che desidera rimanere anonima ha presentato alla Commissione una denuncia (la “prima denuncia”) con la quale asseriva che, con il prestito del 2019, l’Italia aveva concesso un aiuto di Stato illegale e incompatibile ad Alitalia. |
| --- | --- |

(3)

| (4) | Poiché il prestito del 2019 non era stato notificato, il 7 novembre 2019 la Commissione ha iscritto la denuncia nel registro degli aiuti di Stato non notificati. |
| --- | --- |

(4)

| (5) | Il 12 novembre 2019 la Commissione ha inviato alle autorità italiane una richiesta di informazioni relativa al presunto aiuto di Stato a favore di Alitalia con allegata la prima denuncia affinché potessero formulare le loro osservazioni al riguardo. |
| --- | --- |

(5)

| (6) | Il 27 novembre 2019 una seconda impresa che desidera rimanere anonima ha presentato alla Commissione una denuncia (la “seconda denuncia”) di contenuto analogo alla prima, ovvero nella quale si asseriva che il prestito del 2019 costituiva un aiuto di Stato illegale e incompatibile. |
| --- | --- |

(6)

| (7) | Il 2 dicembre 2019, il decreto-legge n. 137 “Misure urgenti per assicurare la continuità del servizio svolto da Alitalia - Società Aerea Italiana S.p.A. e Alitalia Cityliner S.p.A. in amministrazione straordinaria” ("decreto-legge 137/2019) (6) ha abrogato l’articolo 54 del decreto-legge 124/2019 e l’ha sostituito con una nuova disposizione che conferma la concessione del prestito del 2019. |
| --- | --- |

(7)

| (8) | Il 16 dicembre 2019 la Commissione ha inviato alle autorità italiane una lettera con la quale trasmetteva loro la seconda denuncia affinché potessero presentare eventuali osservazioni al riguardo e sollecitava una risposta immediata alla richiesta di informazioni del 12 novembre 2019. |
| --- | --- |

(8)

| (9) | Il 6 gennaio 2020 l’Italia ha replicato alla lettera della Commissione del 16 dicembre 2019. Nella risposta l’Italia ha fornito una sintesi dei principali sviluppi finanziari riguardanti Alitalia negli ultimi mesi del 2019 e ha affrontato alcuni punti sollevati nelle denunce in merito ai prestiti del 2019. |
| --- | --- |

(9)

| (10) | Il 30 gennaio 2020 la legge n. 2, “Conversione in legge, con modificazioni, del decreto-legge 2 dicembre 2019, n. 137, recante misure urgenti per assicurare la continuità del servizio svolto da Alitalia – Società Aerea Italiana S.p.A. e Alitalia Cityliner S.p.A. in amministrazione straordinaria” (la “legge 2/2020”) (7), ha modificato e convertito il decreto-legge 137/2019. |
| --- | --- |

(10)

2.   IL BENEFICIARIO DEL PRESTITO DEL 2019

| (11) | Il beneficiario del prestito del 2019 è Alitalia come definita al punto (1), ossia Alitalia SAI e Cityliner. |
| --- | --- |

(11)

| (12) | Alitalia SAI è una società operante nel settore del trasporto aereo, con sede a Fiumicino (Roma). È detenuta al 49 % da Etihad Investment Holding Company LLC e al 51 % da MIDCO S.p.A. (“Midco”), la quale, a sua volta, è di proprietà al 100 % di Compagnia Aerea Italiana S.p.A. (“CAI”). |
| --- | --- |

(12)

| (13) | Quando è stata posta in amministrazione straordinaria, Alitalia SAI deteneva la totalità del capitale azionario di Alitalia Cityliner e di Challey Ltd (“Challey”). |
| --- | --- |

(13)

| (14) | Cityliner è una compagnia aerea regionale interamente di proprietà di Alitalia SAI (8), che opera in qualità di fornitore di capacità di trasporto (capacity provider) per Alitalia SAI (9) coprendo una parte della rete a corto raggio. |
| --- | --- |

(14)

| (15) | Challey è una sub-holding con sede in Irlanda che controlla diverse altre sub-holding, anch’esse con sede in Irlanda (congiuntamente: le “controllate irlandesi”), le quali possiedono l’intera flotta di aeromobili registrati in Irlanda utilizzata sia da Alitalia SAI che da Cityliner nonché partecipazioni di minoranza in altre società partecipate. Cityliner è un’impresa “captive” il cui reddito e rendimento finanziario dipendono direttamente dalla società madre, Alitalia SAI, la quale è il partner commerciale quasi esclusivo di Cityliner. Challey e le controllate irlandesi non sono in amministrazione straordinaria. Il grafico 1 illustra la struttura dell’azionariato di Alitalia e la tabella 1 mostra l’azionariato di Compagnia Aerea Italiana S.p.A. (“CAI” (10), che detiene il 51 % di Alitalia SAI tramite Midco) al 16 ottobre 2017.




  Tabella 1


  Struttura dell’azionariato di CAI, maggio 2019 Per quanto noto alla Commissione, la struttura dell’azionariato rimane invariata.







  Struttura dell’azionariato di CAI, maggio 2019 | Azionisti |
| --- | --- | --- |
| Unicredit S.p.A | 36,59 |
| Intesa Sanpaolo | 27,48 |
| Banca Popolare di Sondrio Società Cooperativa per Azioni | 9,11 |
| Atlantia S.p.A | 6,52 |
| Banca Monte dei Paschi di Siena S.p.A | 6,11 |
| MPS Leasing & Factoring S.p.A | 3,97 |
| IMMSI S.p.A | 2,18 |
| Poste Italiane S.p.A | 2,02 |
| PIRELLI & C.S.P.A. | 1,4 |
| Altri azionisti con meno dell’1% | 4,62 |
| Totale | 100 |

(15)

Image 1

Tabella 1

Struttura dell’azionariato di CAI, maggio 2019 Per quanto noto alla Commissione, la struttura dell’azionariato rimane invariata.

Struttura dell’azionariato di CAI, maggio 2019

Azionisti

Unicredit S.p.A

36,59

Intesa Sanpaolo

27,48

Banca Popolare di Sondrio Società Cooperativa per Azioni

9,11

Atlantia S.p.A

6,52

Banca Monte dei Paschi di Siena S.p.A

6,11

MPS Leasing & Factoring S.p.A

3,97

IMMSI S.p.A

2,18

Poste Italiane S.p.A

2,02

PIRELLI & C.S.P.A.

1,4

Altri azionisti con meno dell’1%

4,62

Totale

100

| (16) | Dall’acquisizione da parte di CAI S.p.A. nel 2008, il gruppo Alitalia ha costantemente registrato perdite. Ciò si riflette nella situazione finanziaria di Alitalia SAI e Cityliner che costituiscono la maggior parte delle attività finanziarie del gruppo. All’inizio del 2017 il gruppo Alitalia ha cercato di rimettersi in carreggiata con un ambizioso piano di riduzione dei costi di oltre [...] di EUR (il “piano di risanamento”), gestito principalmente dal suo azionista esistente Etihad, che avrebbe dovuto spianare la strada a un finanziamento supplementare (2 miliardi di EUR, di cui 900 milioni di EUR di fondi nuovi). Il piano di risanamento doveva essere attuato mediante una procedura prefallimentare (11) per la quale (12) era necessario ottenere l’accordo del personale (13). L’accordo è stato tuttavia respinto in esito a un referendum aziendale tenutosi il 24 aprile 2017, poiché le misure proposte per ridurre i costi del lavoro prevedevano, tra l’altro, un taglio salariale medio del [...] %. Dato che non è stato possibile attuare il piano di risanamento e gli azionisti non hanno apportato finanziamenti supplementari, Alitalia ha dichiarato fallimento a norma della legge fallimentare italiana. |
| --- | --- |

(16)

| (17) | Di conseguenza, nel maggio 2017 (cfr. il punto (1)) Alitalia SAI è stata posta in amministrazione straordinaria (14) e dichiarata insolvente con sentenza del Tribunale di Civitavecchia. |
| --- | --- |

(17)

| (18) | Alitalia SAI ha controllato la gestione di Cityliner e ne ha coordinato le attività fino all’ammissione alla procedura di amministrazione straordinaria. In seguito all’insolvenza di Alitalia SAI, anche Cityliner è stata dichiarata insolvente (15) e, ai sensi delle disposizioni che consentivano l’estensione dell’amministrazione straordinaria alle società del gruppo Alitalia (16), è stata ammessa all’amministrazione straordinaria. |
| --- | --- |

(18)

3.   IL PRESTITO DEL 2019

| (19) | Il prestito del 2019 è stato disposto dall’articolo 54 del decreto-legge 124/2019 (cfr. il punto (2)). Si tratta di un prestito di 400 milioni di EUR concesso a favore di Alitalia. |
| --- | --- |

(19)

| (20) | Ai sensi dell’articolo 54 del decreto-legge 124/2019, il prestito del 2019 è prioritario rispetto a ogni altro debito contratto da Alitalia in amministrazione straordinaria e rispetto a tutti i debiti contratti prima che Alitalia fosse posta in amministrazione straordinaria. Il prestito del 2019 è concesso con applicazione di interessi al tasso Euribor a sei mesi, maggiorato di 1 000 punti base, ed è da restituirsi entro sei mesi dall’erogazione. |
| --- | --- |

(20)

| (21) | Il 2 dicembre 2019 l’Italia ha adottato il decreto-legge 137/2019 (cfr. il punto (7)) che abroga e sostituisce l’articolo 54 del decreto-legge 124/2019. Il decreto-legge 137/2019 ha in sostanza ripreso le disposizioni su cui si fonda il prestito del 2019, specificando ad integrazione che lo scopo del prestito era di consentire di pervenire al trasferimento dei complessi aziendali facenti capo ad Alitalia. Il decreto-legge 137/2019 disponeva altresì che il programma di cessione fosse integrato da un piano di riorganizzazione volto a ristrutturare e razionalizzare le attività aziendali di Alitalia; tale piano doveva essere elaborato dal commissario straordinario ed era soggetto all’approvazione del ministero dello Sviluppo economico ai sensi dell’articolo 60 del decreto legislativo 8 luglio 1999, n. 270, “Nuova disciplina dell’amministrazione straordinaria delle grandi imprese in stato di insolvenza, a norma dell’articolo 1 della legge 30 luglio 1998, n. 274” (17). Il termine per espletare la procedura necessaria per pervenire al trasferimento dei complessi aziendali di Alitalia, a seguito dell’esecuzione del piano di riorganizzazione, è stato fissato al 31 maggio 2020. |
| --- | --- |

(21)

| (22) | Con decreto del ministero dello Sviluppo economico di concerto con il ministero dell’Economia e delle finanze, del 21 dicembre 2019, è stata disposta l’erogazione integrale ad Alitalia del prestito del 2019. |
| --- | --- |

(22)

| (23) | La legge 30 gennaio 2020, n. 2, ha convertito il decreto-legge 137/2019. La legge 2/2020 apporta le seguenti modificazioni al decreto-legge 137/2019: i) precisa che il prestito e gli interessi devono essere rimborsati entro sei mesi dall’erogazione; ii) dispone che il programma elaborato dall’organo commissariale tenga conto dei livelli occupazionali e dell’unità operativa dei complessi aziendali. |
| --- | --- |

(23)

4.   INFORMAZIONI GENERALI

| (24) | Prima dell’erogazione del prestito del 2019, nel maggio 2017 l’Italia aveva concesso ad Alitalia un prestito di 600 milioni di EUR (18) che nell’ottobre 2017 era stato integrato da un prestito aggiuntivo di 300 milioni di EUR (i "prestiti del 2017). La restituzione dei prestiti del 2017 era prevista rispettivamente entro il 5 novembre 2017 e il 31 dicembre 2018. |
| --- | --- |

(24)

| (25) | Al fine di elaborare il programma di cui all’articolo 54 del decreto legislativo 270/1999, i commissari straordinari hanno pubblicato nel maggio 2017 un invito per la raccolta di manifestazioni di interesse per l’acquisizione o la ristrutturazione dei complessi aziendali di Alitalia (19). Nell’agosto 2017 i commissari straordinari hanno inoltre lanciato una procedura di cessione, in un primo momento cercando di cedere le attività Alitalia attraverso una procedura di manifestazione di interesse. Il termine per il completamento della procedura di manifestazione di interesse al fine di consentire la cessione dei complessi aziendali facenti capo ad Alitalia è stato rinviato più volte e la procedura è stata infine convertita in una procedura negoziata. Le date di scadenza per il rimborso dei prestiti del 2017 sono state sincronizzate (20) e prorogate diverse volte. Da ultimo il decreto-legge 30 aprile 2019, n. 34 (21) ha disposto, tra l’altro, la proroga del rimborso dei prestiti del 2017 fino a quando i compendi aziendali di Alitalia non sarebbero stati ceduti dall’amministrazione straordinaria e ha sospeso l’ulteriore cumulo di interessi sui prestiti del 2017. |
| --- | --- |

(25)

| (26) | A ogni proroga delle date di scadenza del rimborso dei prestiti del 2017 è corrisposto il rinvio del relativo termine per l’espletamento della procedura della cessione dei complessi aziendali di Alitalia. Il termine per presentare un’offerta vincolante è stato rinviato a più riprese, da ultimo al 21 novembre 2019. Poiché entro tale termine non sono presentate offerte vincolanti, la summenzionata procedura di cessione è stata considerata fallita (22). |
| --- | --- |

(26)

| (27) | Il 2 dicembre 2019, con il decreto-legge 137/2019, è stato disposto di adottare una nuova procedura di cessione da associare a un piano di riorganizzazione e di espletare entro il 31 maggio 2020 le procedure necessarie per la cessione dei complessi aziendali di Alitalia a seguito dell’attuazione di detto piano. |
| --- | --- |

(27)

5.   SINTESI DELLA DECISIONE DI AVVIO DEL PROCEDIMENTO DEL 2018 RELATIVA AI PRESTITI DEL 2017

| (28) | Nel 2017 e nel 2018 la Commissione ha ricevuto una serie di denunce nelle quali si asseriva che i prestiti del 2017 e le rispettive proroghe costituivano aiuti di Stato illegali e incompatibili. |
| --- | --- |

(28)

| (29) | Il 23 gennaio 2018 l’Italia ha notificato i prestiti del 2017 come aiuti per il salvataggio ai sensi degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione di imprese non finanziarie in difficoltà (gli “orientamenti per il salvataggio e la ristrutturazione”) (23). |
| --- | --- |

(29)

| (30) | Con lettera del 23 aprile 2018, la Commissione ha informato l’Italia della propria decisione di avviare il procedimento a norma dell’articolo 108, paragrafo 2, del TFUE, in relazione ai prestiti del 2017 (la “decisione di avvio del procedimento del 2018”) (24). |
| --- | --- |

(30)

| (31) | La Commissione ha concluso in via provvisoria che: i) i prestiti del 2017 possono aver costituire aiuti di Stato ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1, del TFUE; ii) sussistevano seri dubbi circa la compatibilità con il mercato interno dei prestiti del 2017. |
| --- | --- |

(31)

| (32) | In particolare, a parere della Commissione era possibile che i prestiti del 2017 avessero conferito un vantaggio economico ad Alitalia ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1, del TFUE. A parere della Commissione, le autorità italiane non avevano suffragato con elementi di prova l’affermazione secondo cui, nel concedere i prestiti del 2017, l’Italia avrebbe agito come un operatore in un’economia di mercato. |
| --- | --- |

(32)

| (33) | La Commissione ha ritenuto che Alitalia fosse un’impresa in difficoltà ai sensi degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione ed è giunta in via provvisoria alla conclusione che sussistevano seri dubbi circa la compatibilità dei prestiti del 2017 con il mercato interno. |
| --- | --- |

(33)

6.   LA POSIZIONE DELLE DENUNCIANTI IN MERITO AL PRESTITO DEL 2019

| (34) | Nelle loro osservazioni relative al prestito del 2019, le denuncianti sostengono che tale prestito costituisce un aiuto di Stato illegale e incompatibile. |
| --- | --- |

(34)

| (35) | Le denuncianti affermano che il prestito del 2019 costituisce un aiuto di Stato poiché il governo italiano non ha agito come un investitore operante in un’economia di mercato. Dato che, nonostante i prestiti del 2017, la situazione economica di Alitalia non è migliorata, e alla luce della storia di Alitalia, secondo le denuncianti i dubbi già espressi dalla Commissione nella decisione di avvio del 2018 sui prestiti del 2017 si applicherebbero a maggior ragione al prestito del 2019 (25). A loro avviso, nessun investitore operante in un’economia di mercato attento ai problemi di redditività sarebbe stato infatti disposto ad aumentare la propria esposizione creditizia fornendo tali nuovi finanziamenti senza garanzia alcuna in merito alla rimunerazione del capitale investito. |
| --- | --- |

(35)

| (36) | Le denuncianti ritengono che il prestito statale concesso dal governo italiano ad Alitalia abbia senza alcun dubbio conferito un vantaggio ad Alitalia, abbia inciso in modo rilevante sugli scambi tra Stati membri e falsato la concorrenza, dato che Alitalia è in concorrenza con altre compagnie aeree dell’UE. A loro parere, il prestito del 2019 avrebbe di fatto consentito alla società di rimanere operativa nonostante il protrarsi della difficile situazione finanziaria e di mantenere e persino aumentare la propria quota di mercato grazie all’incremento delle capacità e all’apertura di determinate rotte, mettendola così in grado di continuare ad applicare una politica tariffaria più aggressiva di quella che avrebbe potuto praticare senza il prestito del 2019 e causando gravi danni alle società concorrenti che operavano sulle medesime rotte senza sovvenzioni pubbliche. |
| --- | --- |

(36)

| (37) | In particolare, le denuncianti sottolineano che, nonostante i cospicui contributi pubblici ricevuti, Alitalia non è stata in grado di effettuare alcuna ristrutturazione, non riuscendo a diventare redditizia né a ridurre i costi o i debiti. |
| --- | --- |

(37)

| (38) | Le denuncianti sostengono che il prestito del 2019 è incompatibile con il mercato interno. Diversi criteri di compatibilità definiti negli orientamenti per il salvataggio e la ristrutturazione non sono stati rispettati. |
| --- | --- |

(38)

7.   LA POSIZIONE DELLE AUTORITÀ ITALIANE IN MERITO AL PRESTITO DEL 2019

| (39) | Il 6 gennaio 2020 l’Italia ha risposto a una serie di punti sollevati nelle denunce, asserendo al contempo che il prestito del 2019 rappresenta un sostegno finanziario a favore di Alitalia. In primo luogo, l’Italia ha affermato che lo strumento giuridico oggetto delle denunce, vale a dire il decreto-legge 124/2019, non era stato convertito in legge ed era pertanto privo di efficacia ab initio. Secondo l’Italia lo strumento giuridico alla base del prestito del 2019 è il decreto-legge 137/2019, il cui oggetto è diverso da quello del decreto-legge 124/2019, in quanto il nuovo finanziamento ivi previsto era subordinato al ripristino della redditività a lungo termine attraverso la cessione della società ristrutturata. Le denunce sarebbero pertanto prive di oggetto. |
| --- | --- |

(39)

| (40) | A parere dell’Italia il prestito del 2019 non costituiva un aiuto illegale, bensì una tranche supplementare dell’aiuto notificato nel gennaio 2018 (cfr. il punto (29)), rappresentando quindi un’estensione dei prestiti del 2017. Secondo l’Italia, tale prestito non era pertanto soggetto all’obbligo di sospensione dell’aiuto ai sensi dell’articolo 108, paragrafo 3, del TFUE. Di conseguenza, l’Italia ha espresso il parere che il prestito del 2019 debba essere esaminato nell’ambito dell’indagine aperta con la decisione di avvio del procedimento del 2018. |
| --- | --- |

(40)

8.   VALUTAZIONE

8.1.   Osservazioni preliminari

| (41) | La Commissione è dell’avviso che anche se le denunce fossero ritenute senza oggetto, tale conclusione non avrebbe alcun effetto materiale sulla presente indagine. A norma dell’articolo 12 del regolamento (UE) 2015/1589 del Consiglio, del 13 luglio 2015, recante modalità di applicazione dell’articolo 108 del trattato sul funzionamento dell’Unione europea (26) (il “regolamento di procedura”), la Commissione può, di propria iniziativa, esaminare informazioni su presunti aiuti illegali provenienti da qualsiasi fonte. |
| --- | --- |

(41)

| (42) | Inoltre, l’Italia ha sostenuto che il prestito del 2019 è in realtà una tranche aggiuntiva dei prestiti del 2017 e che pertanto la Commissione dovrebbe esaminare il prestito del 2019 nell’ambito dell’indagine aperta con decisione di avvio del 2018. |
| --- | --- |

(42)

| (43) | Per corroborare tale argomentazione, l’Italia ha richiamato il punto 81 della comunicazione della Commissione sulla nozione di aiuto di Stato (27), il quale dispone che “più interventi consecutivi dello Stato possono essere considerati un solo intervento ai fini dell’applicazione dell’articolo 107, paragrafo 1, del trattato. Ciò può verificarsi, in particolare, nel caso in cui interventi consecutivi siano connessi tra loro — segnatamente per la loro cronologia, il loro scopo e la situazione dell’impresa al momento in cui si verificano — in modo tanto stretto da renderne impossibile la dissociazione”. Secondo l’Italia, è impossibile dissociare il prestito del 2019 dai prestiti del 2017 dato che le argomentazioni esposte nel decreto-legge 137/2019 per la concessione del prestito del 2019 corrispondono alle motivazioni addotte per la concessione dei prestiti del 2017 nei corrispondenti atti legislativi che dispongono i prestiti del 2017. |
| --- | --- |

(43)

| (44) | La Commissione osserva che il punto 81 della comunicazione della Commissione sulla nozione di aiuto di Stato stabilisce anche: “
  [p]er contro, se l’intervento successivo è stato il risultato di eventi imprevisti all’epoca del primo intervento, le due misure dovrebbero in linea di principio essere valutate separatamente
  .” (corsivo e sottolineatura aggiunti). |
| --- | --- |

(44)

| (45) | La Commissione conclude in via provvisoria che il prestito del 2019 sia separabile dai prestiti del 2017 per i motivi indicati di seguito. |
| --- | --- |

(45)

| (46) | In primo luogo, il decreto-legge 148/2017, con il quale l’Italia ha concesso il prestito aggiuntivo di 300 milioni di EUR, afferma esplicitamente che si tratta di un aumento del finanziamento statale di 600 milioni di EUR già erogato nel maggio 2017 fino a raggiungere l’importo di 900 milioni di EUR (28). Per contro, il decreto-legge 124/2019, il decreto-legge 137/2019 o la legge 2/2020 non fanno alcun riferimento ad un eventuale collegamento con i prestiti concessi nel 2017. |
| --- | --- |

(46)

| (47) | In secondo luogo, per quanto riguarda la cronologia, la Commissione osserva che, mentre i prestiti del 2017 sono stati concessi a distanza di sei mesi l’uno dall’altro, il prestito del 2019 è stato concesso due anni dopo il prestito precedente. Il prestito del 2019 è dissociabile dai prestiti del 2017, in quanto si è reso necessario solo molto tempo dopo i prestiti del 2017 e si riferisce al finanziamento di costi che non potevano ragionevolmente essere previsti nel momento in cui Alitalia era stata inizialmente ammessa alla procedura di amministrazione straordinaria (29). |
| --- | --- |

(47)

| (48) | In terzo luogo, i termini dei prestiti del 2017 e del prestito del 2019 sono sostanzialmente diversi. Da un lato, la data di scadenza per la restituzione dei prestiti del 2017 è stata rinviata sine die fino a dopo la vendita delle attività di Alitalia. Per contro, la data di scadenza per la restituzione del prestito del 2019 è attualmente fissata a sei mesi dalla sua erogazione. Dall’altro, dal maggio 2019, nessun ulteriore interesse sta maturando sui prestiti del 2017, mentre l’interesse è previsto sul prestito del 2019. |
| --- | --- |

(48)

| (49) | La Commissione conclude pertanto in via provvisoria che il prestito concesso nel 2019 è dissociabile dai prestiti del 2017 e che occorra avviare un distinto procedimento di indagine formale in merito al prestito del 2019. |
| --- | --- |

(49)

8.2.   Presenza di aiuti di Stato

| (50) | In virtù dell’articolo 107, paragrafo 1, del trattato, “sono incompatibili con il mercato interno, nella misura in cui incidano sugli scambi tra Stati membri, gli aiuti concessi dagli Stati, ovvero mediante risorse statali, sotto qualsiasi forma che, favorendo talune imprese o talune produzioni, falsino o minaccino di falsare la concorrenza”. |
| --- | --- |

(50)

| (51) | Ne consegue che affinché una misura possa costituire un aiuto di Stato ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1 del TFUE, devono essere soddisfatti i criteri cumulativi elencati di seguito: i) deve essere concessa dallo Stato o mediante risorse statali ed essere imputabile allo Stato; ii) deve conferire un vantaggio ad un’impresa; iii) deve essere selettiva, ossia favorire talune imprese o la produzione di determinati beni; iv) deve falsare o minacciare di falsare la concorrenza ed essere atta a incidere sugli scambi tra Stati membri (30). |
| --- | --- |

(51)

8.2.1.   Nozione di impresa

| (52) | Alitalia SAI è un’impresa privata con sede in Italia che opera e fornisce servizi nel settore del trasporto aereo. È un’impresa ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1, del TFUE (31). Anche Cityliner è una società privata che opera nel settore del trasporto aereo e fornisce servizi di trasporto di passeggeri a livello regionale; anch’essa è un’impresa ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1, del TFUE. |
| --- | --- |

(52)

8.2.2.   Imputabilità e risorse statali

| (53) | Per configurarsi come aiuto di Stato, una misura deve essere imputabile allo Stato ed essere finanziata mediante risorse statali. |
| --- | --- |

(53)

| (54) | Poiché il prestito del 2019 è concesso mediante atti legislativi (cfr. la sezione 3), la Commissione conclude in via provvisoria che il prestito sia imputabile allo Stato italiano. Inoltre, poiché esso è finanziato dal bilancio dello Stato, la Commissione conclude in via provvisoria che sia stato concesso mediante risorse statali. |
| --- | --- |

(54)

8.2.3.   Selettività

| (55) | Per essere considerata un aiuto di Stato una misura deve essere specifica o selettiva, nel senso di avvantaggiare soltanto certe imprese o la produzione di certi beni. |
| --- | --- |

(55)

| (56) | Il prestito del 2019 è stato concesso in modo specifico ad Alitalia. Pertanto, esso è stato concesso, su base esclusivamente ad hoc, a due specifiche imprese appartenenti al medesimo gruppo e non era disponibile per altre imprese attive nel settore del trasporto aereo italiano che si trovano in una situazione di diritto e di fatto analoga, o in altri settori. Nessuna società comparabile era ammessa a beneficiare di misure simili a quelle concesse e, pertanto, nessuna di tali società ha ricevuto un vantaggio analogo. |
| --- | --- |

(56)

| (57) | Inoltre, come stabilito dalla Corte, in caso di concessione di un aiuto individuale, l’individuazione del vantaggio economico (cfr. la sezione 8.2.4) consente, in linea di principio, di presumerne la selettività (32). |
| --- | --- |

(57)

| (58) | Conseguentemente la Commissione conclude in via provvisoria che il prestito del 2019 ha natura selettiva. |
| --- | --- |

(58)

8.2.4.   Vantaggio

| (59) | Ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1, del TFUE, per vantaggio s’intende un beneficio economico che un’impresa non avrebbe potuto ottenere in condizioni normali di mercato, ossia in assenza di un intervento dello Stato (33). |
| --- | --- |

(59)

| (60) | Secondo la giurisprudenza dell’Unione europea, le operazioni economiche realizzate da un ente pubblico non conferiscono un vantaggio e pertanto non costituiscono aiuto di Stato ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1, del TFUE, se hanno luogo in normali condizioni di mercato (34). Al fine di determinare se un’operazione è stata eseguita in tali condizioni, la Commissione applica il principio dell’operatore in un’economia di mercato, che è stato sviluppato in relazione a diverse operazioni economiche. La Commissione esaminerà dapprima se il criterio dell’operatore in un’economia di mercato è applicabile e, in caso affermativo, lo applicherà al prestito statale del 2019. |
| --- | --- |

(60)

8.2.4.1.   Applicabilità del criterio dell’operatore in un’economia di mercato

| (61) | La Commissione esaminerà l’applicabilità del criterio dell’operatore in un’economia di mercato sotto due aspetti, per valutare i) se lo Stato ha agito in qualità di autorità pubblica anziché come operatore economico al momento della concessione dei prestiti e ii) se l’Italia ha presentato elementi di prova ex ante sufficienti per dimostrare di aver agito come un operatore economico. |
| --- | --- |

(61)

| (62) | In primo luogo, la Commissione ricorda che la Corte di giustizia ha stabilito che l’applicabilità del criterio dell’operatore in un’economia di mercato dipende, in definitiva, dal fatto che lo Stato membro interessato concede, nella sua qualità di azionista e non nella sua qualità di potere pubblico, un vantaggio economico a un’impresa a esso appartenente (35). Gli interventi dello Stato diretti ad onorare gli obblighi che ad esso incombono come autorità pubblica non si possono paragonare a quelli di un operatore in un’economia di mercato (36). |
| --- | --- |

(62)

| (63) | I comunicati stampa rilasciati dopo la concessione del prestito indicherebbero che l’Italia sembrava basarsi su considerazioni che un operatore di mercato non avrebbe tenuto in considerazione. |
| --- | --- |

(63)

| (64) | Il 28 novembre 2019, il ministro dello Sviluppo economico ha dichiarato che Alitalia “non fallirà, mi sento di poterlo garantire” (37). |
| --- | --- |

(64)

| (65) | Il 17 dicembre 2019 lo stesso ministro ha dichiarato alla stampa che “ci sono criticità [con riguardo ad Alitalia] da affrontare in modo serio”, partendo dal fatto che “non prendo in considerazione l’idea di mettere aerei a terra” (38). |
| --- | --- |

(65)

| (66) | In secondo luogo, quando uno Stato membro invoca il criterio dell’operatore in un’economia di mercato nel procedimento amministrativo, spetta allo Stato membro stesso “provare inequivocabilmente e sulla base di elementi oggettivi, verificabili e contemporanei, che la misura attuata rientrava nella sua qualità di azionista e che è fondata sulle valutazioni economiche preliminari richieste” (39). Tali elementi devono fare chiaramente apparire che lo Stato membro interessato ha preso, preliminarmente o simultaneamente alla concessione del beneficio economico, la decisione di procedere, con la misura effettivamente posta in essere, ad un investimento nell’impresa pubblica controllata. |
| --- | --- |

(66)

| (67) | Inoltre, “ai fini della valutazione della questione di sapere se la stessa misura sarebbe stata adottata, in normali condizioni di mercato, da un investitore privato operante in una situazione la più analoga possibile a quella dello Stato, devono essere presi in considerazione unicamente i benefici e gli obblighi connessi alla posizione di quest’ultimo nella sua qualità di azionista, ad esclusione di quelli connessi alla sua qualità di potere pubblico” (40). |
| --- | --- |

(67)

| (68) | Nonostante le richieste della Commissione l’Italia non ha presentato alcun documento che dimostri che lo Stato, prima di concedere il prestito del 2019, ha effettuato una valutazione della potenziale redditività dell’investimento e della probabilità della restituzione di tale prestito. |
| --- | --- |

(68)

| (69) | Per questi motivi, la Commissione conclude, in via provvisoria, che il criterio dell’operatore in un’economia di mercato non potesse essere applicabile allo Stato per quanto riguarda il prestito del 2019 in quanto: i) concedendo il prestito del 2019 ad Alitalia, l’Italia sembra aver agito in veste di autorità pubblica, e ii) in ogni caso, l’Italia non ha assolto l’onere di dimostrare di aver effettuato una valutazione ex ante della redditività di tale prestito. |
| --- | --- |

(69)

8.2.4.2   Applicazione del criterio dell’operatore in un’economia di mercato

| (70) | Per completezza, anche se nella sezione 8.2.4.1 la Commissione ha concluso in via provvisoria che il criterio dell’operatore in un’economia di mercato non è applicabile, la Commissione ha esaminato, in subordine, se detto criterio sarebbe stato soddisfatto. |
| --- | --- |

(70)

| (71) | L’elemento dirimente è piuttosto stabilire se, nel concedere il prestito, gli enti pubblici abbiano o non abbiano agito come avrebbe agito un operatore in un’economia di mercato in una situazione analoga. Inoltre, il comportamento economico può essere diverso a seconda che esista o no un’esposizione nei confronti dell’impresa. Tuttavia, se l’ente pubblico non avesse agito come un operatore in un’economia di mercato, l’impresa beneficiaria avrebbe ricevuto un vantaggio economico che non avrebbe ottenuto in condizioni di mercato normali (41) e che l’ha posta in una posizione più favorevole rispetto ai suoi concorrenti (42). |
| --- | --- |

(71)

| (72) | Sulla base delle informazioni di cui dispone, concernenti la situazione finanziaria di Alitalia e le circostanze in cui il prestito del 2019 è stato concesso nell’ottobre 2019, la Commissione dubita che le condizioni alle quali è stato concesso il prestito del 2019 soddisfino il criterio dell’operatore in un’economia di mercato e che l’Italia, nel concedere detto prestito ad Alitalia, abbia agito come un creditore prudente, guidato da considerazioni di redditività. |
| --- | --- |

(72)

| (73) | In primo luogo, la Commissione in via provvisoria ritiene improbabile che un creditore privato sarebbe stato disposto a concedere ad Alitalia ulteriori finanziamenti vista la situazione di Alitalia nell’ottobre 2019 e i recenti avvenimenti che la riguardano. Come descritto nella sezione 2, Alitalia era stata dichiarata insolvente nel maggio 2017 e ammessa alla procedura di amministrazione straordinaria. Aveva ricevuto i prestiti del 2017, che sono stati oggetto di numerose proroghe. |
| --- | --- |

(73)

| (74) | In base alle informazioni pubblicamente disponibili, Alitalia ha continuato a registrare flussi di cassa negativi da quando è stata posta in amministrazione straordinaria, che hanno generato una perdita di 224 milioni di EUR nel 2018 (43). |
| --- | --- |

(74)

| (75) | In secondo luogo, non è stata fornita alcuna prova dell’affidabilità creditizia di Alitalia sul mercato. Non è stato dimostrato che nel 2019 alcuna banca o altra istituzione finanziaria avrebbe aperto una linea di credito simile a quella concessa ad Alitalia. Le autorità italiane non hanno neppure presentato elementi a riprova del fatto che concedendo il prestito del 2019 lo Stato italiano, come creditore privato, aveva agito in modo finanziariamente prudente, a fronte dello scenario controfattuale, ossia la probabile liquidazione di Alitalia. |
| --- | --- |

(75)

| (76) | In terzo luogo, nella decisione di avvio del 2018 (cfr. il punto (30)), la Commissione ha osservato che le offerte relative al patrimonio di Alitalia sembravano insufficienti a coprire la restituzione dei prestiti del 2017 in aggiunta alla disponibilità di cassa prevista alla scadenza iniziale. A maggior ragione, pertanto, sembra meno probabile che il valore del patrimonio di Alitalia sarebbe stato sufficiente a coprire la restituzione del prestito del 2019. |
| --- | --- |

(76)

| (77) | In quarto luogo, nonostante la richiesta scritta dei servizi della Commissione, le autorità italiane non hanno fornito alcuna prova che dimostri che al momento della concessione del prestito del 2019 il valore del patrimonio di Alitalia sarebbe stato sufficiente a garantirne la restituzione. |
| --- | --- |

(77)

| (78) | La Commissione ritiene improbabile che un operatore privato avrebbe concesso i prestiti iniziali del 2017 visto che Alitalia avrebbe dovuto essere ceduta entro il novembre 2017; a maggior ragione, è ancora più improbabile che tale creditore avrebbe concesso un prestito aggiuntivo nel 2019 dopo il fallimento completo della procedura di cessione registrato fino a quel momento. Il continuo rinvio del completamento della procedura di cessione, le ripetute proroghe delle date di scadenza dei prestiti del 2017 senza il versamento di alcun interesse e la sospensione della restituzione, avrebbero probabilmente segnalato a un creditore privato che le prospettive di cessione di Alitalia erano addirittura peggiori di quanto inizialmente previsto. |
| --- | --- |

(78)

| (79) | In quinto luogo, appare improbabile che un creditore privato sarebbe stato disposto ad aumentare la propria esposizione, a meno che non avesse avuto validi motivi per ritenere che, in considerazione della sua precedente esposizione, le sue perdite economiche sarebbero state ancora maggiori in mancanza del prestito concesso nel 2019. Nella fase attuale non vi è nulla che comprovi una tale situazione. |
| --- | --- |

(79)

| (80) | La Commissione ritiene che al momento di decidere se concedere il prestito del 2019, un operatore in un’economia di mercato avrebbe quindi valutato il suo interesse finanziario ad aumentare di 400 milioni di EUR l’esposizione verso Alitalia, tenendo debitamente conto della precedente esposizione di 900 milioni di EUR più interessi relativa alla precedente concessione dei prestiti del 2017. Tale operatore avrebbe pertanto valutato lo scenario controfattuale rispetto alla concessione del prestito del 2019 attraverso il confronto con la liquidazione che avrebbe probabilmente fatto seguito alla mancata concessione dell’importo di 400 milioni di EUR. |
| --- | --- |

(80)

| (81) | In caso di liquidazione, un creditore operante in un’economia di mercato avrebbe potuto aspettarsi di recuperare, presumendo l’assenza di altri importanti debiti contratti da Alitalia nell’ambito dell’amministrazione straordinaria, il valore di liquidazione delle attività di Alitalia (al netto delle spese procedurali) e il saldo di cassa disponibile. Tali proventi netti avrebbero consentito di coprire una parte dell’importo del capitale dei prestiti del 2017 per 900 milioni di EUR più gli interessi contrattuali maturati e dovuti per il semestre iniziale (circa 150 milioni di EUR (44)). |
| --- | --- |

(81)

| (82) | Per contro, per concedere il prestito aggiuntivo di 400 milioni di EUR, un creditore operante in un’economia di mercato avrebbe considerato il fatto che le uniche prospettive di rimborso dei prestiti potevano derivare dalla cessione delle attività di Alitalia, cessione che avrebbe richiesto tempi più lunghi e avrebbe generato ulteriori deflussi di cassa operativi negativi nonché interessi finanziari sui prestiti del 2017 e sul prestito del 2019. |
| --- | --- |

(82)

| (83) | Un operatore in un’economia di mercato avrebbe avuto interesse ad aumentare l’esposizione verso Alitalia solo se i proventi della cessione attesi, insieme alla liquidità disponibile al momento della cessione (stimata pari al saldo di cassa a ottobre 2019 più il flusso di cassa operativo negativo nel periodo operativo aggiuntivo di Alitalia), fossero stati almeno superiori alla liquidazione più i costi finanziari aggiuntivi nel periodo in questione. |
| --- | --- |

(83)

| (84) | Alla domanda della Commissione di fornire elementi di prova a sostegno della conformità al principio dell’operatore in un’economia di mercato del prestito del 2019, l’Italia non è riuscita a dimostrare di aver valutato detta conformità. La Commissione ritiene che nessun operatore in un’economia di mercato avrebbe effettuato l’operazione in assenza di uno studio controfattuale dettagliato volto a confrontare l’interesse ad accrescere l’esposizione verso Alitalia per realizzarne la cessione con la liquidazione che avrebbe probabilmente fatto seguito alla mancata concessione dell’importo di 400 milioni di EUR. |
| --- | --- |

(84)

| (85) | Conseguentemente, la Commissione conclude, in via preliminare, che il prestito del 2019 non è conforme al principio dell’operatore in un’economia di mercato. |
| --- | --- |

(85)

8.2.4.2.1.   Esposizione precedente dello Stato in qualità di azionista di Alitalia

| (86) | Come indicato al punto (24), nel 2017 l’Italia ha concesso ad Alitalia un importo di 900 milioni di EUR dopo che l’impresa era stata ammessa alla procedura di amministrazione straordinaria. Pertanto, lo Stato era già esposto nei confronti di Alitalia per un importo di 900 milioni di EUR (senza contare i 150 milioni di EUR di interessi maturati) nel momento in cui ha deciso di concedere il prestito di 400 milioni di EUR. |
| --- | --- |

(86)

| (87) | Nella presente sottosezione, la Commissione valuta in via preliminare se sia pertinente considerare altre esposizioni precedenti, diverse dai prestiti del 2017, per valutare se il prestito del 2019 sia conforme al criterio dell’operatore in un’economia di mercato. |
| --- | --- |

(87)

| (88) | Lo Stato italiano era detentore di una precedente esposizione nei confronti di Alitalia in qualità di azionista indiretto: infatti, lo Stato italiano detiene il 65 % di Poste Italiane assieme alla Cassa Depositi e Prestiti (35 %), anch’essa di proprietà statale, e Poste Italiane stessa possedeva il 2 % di CAI, che a sua volta controllava il 51 % di Alitalia SAI. Di conseguenza, lo Stato italiano era azionista indiretto di Alitalia, di cui deteneva una quota pari all’1 % circa. |
| --- | --- |

(88)

| (89) | La Commissione ritiene in via provvisoria che questa esposizione indiretta e relativamente di minoranza nei confronti di Alitalia non potesse giustificare l’intervento dell’Italia volto ad aumentare la sua esposizione verso Alitalia mediante il prestito concesso nel 2019: infatti, Alitalia era stata sottoposta ad amministrazione straordinaria e qualsiasi creditore in un’economia di mercato avrebbe ritenuto irrilevante mantenere una partecipazione così modesta al momento di decidere se concedere tale prestito a rischio. |
| --- | --- |

(89)

| (90) | I rischi associati alla restituzione del prestito del 2019 sono molto elevati, dal punto di vista di un azionista, se si tiene conto della mancanza di una prospettiva di risanamento: la riuscita di una ristrutturazione di Alitalia era infatti molto incerta dopo la bocciatura del piano di risanamento da parte dei dipendenti (cfr. il punto (16)). Inoltre, gli azionisti sarebbero stati gli ultimi ad essere rimborsati in base all’ordinanza di ripartizione dei potenziali proventi di una (eventuale) procedura di cessione delle attività di Alitalia nell’ambito dell’amministrazione straordinaria. Tenuto conto dell’importo dei debiti finanziari pre-insolvenza, era quindi improbabile che gli azionisti di Alitalia recuperassero alcunché in caso di cessione delle attività della compagnia aerea. |
| --- | --- |

(90)

| (91) | Questo ragionamento è ulteriormente confermato dal fatto che nessun altro azionista di Alitalia, come le banche Intesa o Unicredit o gli operatori industriali Atlantia, Etihad o Air France-KLM, abbia concesso un prestito ad Alitalia dopo l’entrata di quest’ultima in amministrazione straordinaria. |
| --- | --- |

(91)

| (92) | Inoltre, la Commissione osserva che lo Stato italiano non ha addotto il motivo della posizione quale creditore di mercato pre-insolvenza di Alitalia a sostegno della conformità al principio dell’operatore in un’economia di mercato nei confronti del prestito concesso nel 2019 ad Alitalia. |
| --- | --- |

(92)

| (93) | In conclusione, la Commissione conclude in via preliminare che un operatore in un’economia di mercato che si fosse trovato nella situazione dello Stato italiano non avrebbe tenuto conto della propria potenziale esposizione indiretta come azionista indiretto di minoranza di Alitalia al momento di decidere se concedere il prestito nel 2019 alla compagnia aerea, ma avrebbe tenuto conto soltanto della sua esposizione di 900 milioni di EUR derivante dai prestiti del 2017. |
| --- | --- |

(93)

8.2.4.3   Conclusioni provvisorie in merito all’esistenza di un vantaggio

| (94) | Innanzitutto la Commissione conclude in via provvisoria che il principio dell’operatore in un’economia di mercato non sembra applicabile al prestito concesso nel 2019. In secondo luogo, anche supponendo che tale criterio fosse applicabile, la Commissione dubita che tale criterio sia soddisfatto per quanto riguarda il prestito del 2019. |
| --- | --- |

(94)

| (95) | Di conseguenza, la Commissione conclude, in via provvisoria, che il prestito concesso nel 2019 ha conferito un vantaggio economico ad Alitalia ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1, del TFUE. L’Italia è invitata a fornire tutti i documenti e le prove pertinenti a sostegno delle sue dichiarazioni secondo le quali avrebbe agito come un operatore in un’economia di mercato quando ha concesso il prestito del 2019. |
| --- | --- |

(95)

8.2.5.   Potenziale distorsione della concorrenza e conseguenze sugli scambi tra Stati membri

| (96) | Ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1, del TFUE, una misura costituisce aiuto di Stato quando falsa o minaccia di falsare la concorrenza o incide sugli scambi tra Stati membri. |
| --- | --- |

(96)

| (97) | Si ritiene che una misura concessa da uno Stato falsi o minacci di falsare la concorrenza qualora sia atta a migliorare la posizione del destinatario nei confronti di altre imprese concorrenti (45). È dunque sufficiente che l’aiuto consenta al beneficiario di mantenere una posizione concorrenziale più forte di quella in cui si troverebbe se l’aiuto non fosse stato concesso. |
| --- | --- |

(97)

| (98) | Secondo la relazione trimestrale del commissario straordinario di Alitalia, pubblicata nel settembre 2018 (46), il mercato italiano del trasporto aereo di passeggeri, in cui Alitalia è principalmente attiva, è altamente competitivo ed è caratterizzato, tra l’altro, da un’alta penetrazione dei vettori low cost sul mercato domestico (la più elevata in Europa) e intraeuropeo. |
| --- | --- |

(98)

| (99) | La Commissione conclude pertanto, in via provvisoria, che il prestito concesso nel 2019 sia tale da incidere sugli scambi tra Stati membri poiché riguarda Alitalia, segnatamente Alitalia SAI e Cityliner, la cui attività di trasporto, per sua natura, concerne numerosi Stati membri. Inoltre, il prestito del 2019 è anche atto a falsare o minacciare di falsare la concorrenza nel mercato unico, poiché riguarda solo due imprese che si trovano in concorrenza con altre compagnie aeree nella rete europea. |
| --- | --- |

(99)

8.2.6.   Conclusione in merito all’esistenza di aiuti di Stato

| (100) | In considerazione di quanto precede, la Commissione conclude in via provvisoria che il prestito concesso a favore di Alitalia nel 2019 costituisce un aiuto di Stato ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1, del TFUE. |
| --- | --- |

(100)

9.   LEGITTIMITÀ DELL’AIUTO

| (101) | La Commissione osserva che il prestito del 2019 è stato concesso ad Alitalia senza alcuna notifica alla Commissione, in violazione dell’articolo 108, paragrafo 3, del TFUE e dell’obbligo di astenersi dal dare esecuzione all’aiuto. |
| --- | --- |

(101)

| (102) | Pertanto, la Commissione conclude in via preliminare che il prestito concesso nel 2019 costituisce un aiuto di Stato illegale. |
| --- | --- |

(102)

10.   COMPATIBILITÀ DELL’AIUTO

| (103) | Nella misura in cui il prestito concesso nel 2019 costituisce un aiuto di Stato ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1, del TFUE, la Commissione deve valutare se l’aiuto possa essere dichiarato compatibile con il mercato interno. |
| --- | --- |

(103)

| (104) | Secondo la giurisprudenza costante della Corte, lo Stato membro che chiede di poter concedere aiuti in deroga alle norme del trattato è soggetto all’obbligo di collaborazione nei confronti della Commissione. |
| --- | --- |

(104)

| (105) | In forza di tale obbligo, è tenuto in particolare a fornire tutti gli elementi atti a consentire a detta istituzione di accertare che ricorrano le condizioni della deroga richiesta (47). Invitata a presentare osservazioni sulla compatibilità del prestito del 2019, l’Italia ha dichiarato soltanto che la compatibilità del prestito del 2019 dovrebbe essere valutata nell’ambito dell’indagine aperta con la decisione di avvio del 2018, senza fornire ulteriori informazioni che consentano alla Commissione di valutare la compatibilità del prestito del 2019. |
| --- | --- |

(105)

| (106) | La Commissione ritiene che Alitalia soddisfi i criteri per essere considerata un’impresa in difficoltà ai sensi del punto 20, lettera c), degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione, in quanto Alitalia SAI e Cityliner erano già state dichiarate insolventi quando il prestito del 2019 è stato concesso (cfr. il punto (1)). Di conseguenza, la Commissione ha potuto effettuare una valutazione della compatibilità del prestito del 2019 soltanto come aiuto per il salvataggio e la ristrutturazione ai sensi degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione poiché, in quanto impresa in difficoltà, Alitalia non può beneficiare di alcun altro tipo di aiuto di Stato (cfr. Il punto 23 dei citati orientamenti). Detti orientamenti stabiliscono le norme e le condizioni da considerare ai fini della valutazione della compatibilità di aiuti per il salvataggio e la ristrutturazione a favore di imprese in difficoltà ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 3, lettera c), del TFUE. |
| --- | --- |

(106)

| (107) | Due tipi di aiuti definiti negli orientamenti sono pertinenti nella fattispecie, vale a dire gli aiuti per il salvataggio e gli aiuti per la ristrutturazione. |
| --- | --- |

(107)

| (108) | Ai sensi del punto 26 degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione, gli aiuti per il salvataggio sono, per loro stessa natura, una forma di assistenza temporanea e reversibile. La loro finalità principale è consentire di mantenere in attività un’impresa in difficoltà per il tempo necessario a elaborare un piano di ristrutturazione o di liquidazione. |
| --- | --- |

(108)

| (109) | Ai sensi del punto 27 degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione, gli aiuti per la ristrutturazione spesso comportano un’assistenza più permanente e devono ripristinare la redditività a lungo termine del beneficiario in base a un piano di ristrutturazione realistico, coerente e di ampia portata, consentendo, al contempo, un sufficiente contributo proprio e una condivisione degli oneri e limitando le potenziali distorsioni della concorrenza. |
| --- | --- |

(109)

| (110) | L’Italia non ha fornito alcun elemento che dimostri che il prestito concesso nel 2019 soddisfa i criteri degli aiuti per il salvataggio o per la ristrutturazione previsti dagli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione. |
| --- | --- |

(110)

| (111) | Per essere considerati compatibili con gli orientamenti sugli aiuti Stato per il salvataggio e la ristrutturazione, gli aiuti per il salvataggio o per la ristrutturazione devono soddisfare una serie di criteri cumulativi previsti al punto 3 degli orientamenti, e segnatamente: a) contributo al raggiungimento di un obiettivo ben definito di interesse comune; b) necessità dell’intervento statale; c) adeguatezza della misura di aiuto; d) effetto di incentivazione; e) proporzionalità dell’aiuto (aiuto limitato al minimo); f) prevenzione di effetti negativi indebiti sulla concorrenza e sugli scambi tra gli Stati membri; g) trasparenza dell’aiuto. |
| --- | --- |

(111)

| (112) | A norma del punto 39 di detti orientamenti: “Qualora uno dei criteri di cui sopra non sia soddisfatto, l’aiuto non sarà considerato compatibile con il mercato interno.” |
| --- | --- |

(112)

| (113) | A tale riguardo, con riferimento agli aiuti finalizzati sia al salvataggio sia alla ristrutturazione, spetta allo Stato membro in questione fornire gli elementi necessari per stabilire se l’aiuto possa essere considerato compatibile. In particolare, lo Stato membro deve individuare e definire un obiettivo di interesse comune in linea con le condizioni stabilite negli orientamenti per il salvataggio e la ristrutturazione, dato che la valutazione del rispetto degli altri criteri dipende da tale obiettivo. La Commissione non può, di propria iniziativa, definire tale obiettivo in sostituzione di quello dello Stato membro qualora esso non vi provveda. Per quanto riguarda l’obiettivo di interesse comune, la Commissione osserva che l’Italia non ha fornito alcun elemento di prova che dimostri che il prestito del 2019 è stato concesso, come stabilito al punto 43 dei citati orientamenti “in quanto è volto a prevenire problemi di ordine sociale o a risolvere fallimenti del mercato ..., ripristinando la redditività a lungo termine dell’impresa ...”. |
| --- | --- |

(113)

| (114) | Accertare che l’aiuto persegua un obiettivo di comune interesse è una condizione preliminare essenziale per l’analisi di diversi altri criteri. Alla luce di quanto precede, a questo stadio della procedura, non si può dimostrare i) che l’intervento dello Stato era necessario per perseguire un obiettivo di comune interesse, ii) che l’aiuto era adeguato, iii) che l’effetto di incentivazione è stato soddisfatto, iv) che l’aiuto era limitato al minimo e che non vi sono stati effetti negativi indebiti sulla concorrenza e sugli scambi tra Stati membri. |
| --- | --- |

(114)

| (115) | Atteso che, come stabilito al punto 39 degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione, qualora uno dei criteri di cui sopra non sia soddisfatto, l’aiuto non può essere considerato compatibile con il mercato interno, la Commissione, a questo stadio della procedura, conclude pertanto in via provvisoria che il prestito concesso nel 2019 non poteva essere considerato un aiuto per il salvataggio o un aiuto per la ristrutturazione compatibile con il mercato interno a norma degli orientamenti. |
| --- | --- |

(115)

| (116) | Nonostante tale conclusione provvisoria, nei punti che seguono la Commissione valuta per completezza anche se il prestito concesso nel 2019 soddisfi altre condizioni stabilite dai citati orientamenti. |
| --- | --- |

(116)

| (117) | In primo luogo, conformemente ai punti 70 e 71 degli orientamenti per il salvataggio e la ristrutturazione, gli aiuti possono essere concessi alle imprese in difficoltà per una sola operazione di ristrutturazione. Pertanto, qualora siano trascorsi meno di 10 anni dall’erogazione precedente di un aiuto per il salvataggio o per la ristrutturazione o di una misura temporanea di sostegno alla ristrutturazione oppure dalla fine del periodo di ristrutturazione o dalla cessazione dell’attuazione del piano di ristrutturazione - a seconda di cosa sia avvenuto per ultimo - la Commissione non autorizzerà altri aiuti (principio dell’aiuto “una tantum”). |
| --- | --- |

(117)

| (118) | Poiché è possibile che Alitalia abbia beneficiato di un aiuto per il salvataggio nel 2017 (48) grazie ai prestiti concessi nel 2017, a questo stadio della procedura la Commissione nutre anche dubbi sul fatto che il principio dell’aiuto “una tantum” sia stato rispettato; se tale dubbio fosse confermato, il prestito concesso nel 2019 non potrebbe essere considerato un aiuto per il salvataggio o per la ristrutturazione compatibile con il mercato interno. |
| --- | --- |

(118)

| (119) | In secondo luogo, per quanto riguarda la proporzionalità del prestito del 2019 come aiuto al salvataggio, la Commissione non dispone di alcun elemento di prova circa la proporzionalità dell’aiuto in quanto l’Italia non ha fornito dati sul fabbisogno di tesoreria di Alitalia e in tali circostanze la Commissione non è in grado di stabilire se il prestito del 2019 fosse il minimo necessario per mantenere Alitalia in attività per sei mesi. |
| --- | --- |

(119)

| (120) | In terzo luogo, per quanto riguarda gli aiuti per la ristrutturazione, le autorità italiane non hanno presentato alla Commissione né un piano di ristrutturazione finalizzato a ripristinare la redditività a lungo termine né un piano di liquidazione per la cessione delle attività di Alitalia e la successiva liquidazione della società entro un lasso di tempo ragionevole, come richiesto dal punto 55, lettera d), punti ii) e iii), degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione. |
| --- | --- |

(120)

| (121) | In quarto luogo, per quanto riguarda la proporzionalità del prestito del 2019 quale aiuto per la ristrutturazione, come stabilito al punto 61 degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione, l’importo e l’intensità dell’aiuto per la ristrutturazione devono essere limitati al minimo strettamente necessario per consentire la ristrutturazione, in funzione delle risorse finanziarie esistenti del beneficiario, dei suoi azionisti o del gruppo di cui fa parte. In particolare deve essere garantito un livello sufficiente di contributo proprio ai costi della ristrutturazione e la ripartizione degli oneri. L’Italia non ha fornito alcun elemento a comprova del fatto che un investitore o un gruppo di investitori avrebbe fornito di nuovo un simile contributo proprio che avrebbe dovuto corrispondere all’importo dell’aiuto (almeno all’importo del capitale dei prestiti) come richiesto dalla sezione 3.5.2.1 degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione. |
| --- | --- |

(121)

| (122) | In quinto e ultimo luogo, ai sensi del punto 76 degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione, per limitare il più possibile gli effetti negativi sulle condizioni degli scambi, in modo che prevalgano gli effetti positivi, nel concedere aiuti per la ristrutturazione devono essere adottate misure volte a limitare distorsioni della concorrenza (le “misure di compensazione”). Le autorità italiane non hanno presentato alcuna misura di compensazione per evitare tali indebite distorsioni della concorrenza, quali una riduzione della capacità disponibile dei posti-km o la riduzione degli slot, come previsto dalla sezione 3.6.2 degli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione. |
| --- | --- |

(122)

| (123) | Per i motivi di cui sopra, in questa fase dell’indagine, la Commissione è giunta alla conclusione provvisoria che il prestito concesso nel 2019 non soddisfa le condizioni stabilite dagli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione. |
| --- | --- |

(123)

10.1.   Conclusione in merito alla compatibilità dell’aiuto di Stato

| (124) | Di conseguenza, in questa fase dell’indagine, la Commissione conclude in via provvisoria che vi sono seri dubbi circa la compatibilità del prestito concesso nel 2019 con il mercato interno e invita le autorità italiane e tutte le parti interessate a presentare osservazioni. |
| --- | --- |

(124)

11.   CONCLUSIONI

| (125) | Per i motivi di cui sopra, in questa fase dell’indagine, la Commissione conclude in via provvisoria che il prestito concesso nel 2019 costituisce un aiuto di Stato ai sensi dell’articolo 107, paragrafo 1, del TFUE, che è stato concesso in violazione dell’obbligo di astenersi dal dare esecuzione all’aiuto di cui dell’articolo 108, paragrafo 2, del TFUE, e che ci sono seri dubbi sulla sua compatibilità con il mercato interno.
  La Commissione richiama l’attenzione dell’Italia sul fatto che l’articolo 108, paragrafo 3, del TFUE ha effetto sospensivo, ricordando alle autorità italiane che l’articolo 16 del regolamento (UE) 2015/1589 del Consiglio stabilisce che ogni aiuto illegale può formare oggetto di recupero presso il beneficiario.
  La Commissione comunica all’Italia che intende informare i terzi interessati attraverso la pubblicazione della presente lettera e di una sintesi significativa della stessa nella Gazzetta ufficiale dell’Unione europea. La Commissione informerà inoltre le parti interessate degli Stati EFTA firmatari dell’accordo SEE attraverso la pubblicazione di un avviso nel supplemento SEE della Gazzetta ufficiale dell’Unione europea, e informerà infine l’Autorità di vigilanza EFTA inviandole copia della presente. Le parti interessate saranno invitate a presentare osservazioni entro un mese dalla data della suddetta pubblicazione. |
| --- | --- |

(125)

La Commissione richiama l’attenzione dell’Italia sul fatto che l’articolo 108, paragrafo 3, del TFUE ha effetto sospensivo, ricordando alle autorità italiane che l’articolo 16 del regolamento (UE) 2015/1589 del Consiglio stabilisce che ogni aiuto illegale può formare oggetto di recupero presso il beneficiario.

La Commissione comunica all’Italia che intende informare i terzi interessati attraverso la pubblicazione della presente lettera e di una sintesi significativa della stessa nella Gazzetta ufficiale dell’Unione europea. La Commissione informerà inoltre le parti interessate degli Stati EFTA firmatari dell’accordo SEE attraverso la pubblicazione di un avviso nel supplemento SEE della Gazzetta ufficiale dell’Unione europea, e informerà infine l’Autorità di vigilanza EFTA inviandole copia della presente. Le parti interessate saranno invitate a presentare osservazioni entro un mese dalla data della suddetta pubblicazione.

---

(1)  Mededeling van de Commissie – Richtsnoeren voor reddings- en herstructureringssteun aan niet-financiële ondernemingen in moeilijkheden (PB C 249 van 31.7.2014, blz. 1).

(2)  Decreto Legge 2 Dicembre 2019, n. 137 “Misure urgenti per assicurare la continuità del servizio svolto da Alitalia - Società Aerea Italiana S.p.A. e Alitalia Cityliner S.p.A. in amministrazione straordinaria”, Staatsblad 2 december 2019 nr. 282.

(3)  Legge 30 Gennaio 2020, n. 2 “Conversione in legge, con modificazioni, del decreto-legge 2 dicembre 2019, n. 137, recante misure urgenti per assicurare la continuità del servizio svolto da Alitalia – Società Aerea Italiana S.p.A. e Alitalia Cityliner S.p.A. in amministrazione straordinaria” (GU Serie Generale nr. 25 van 31 januari 2020).

(4)  Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 betreffende de toepassing van de artikelen 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op bepaalde soorten horizontale steunmaatregelen (PB L 248 van 24.9.2015, blz. 9).

(5)  Decreto-legge 26 ottobre 2019, n. 124, “Disposizioni urgenti in materia fiscale e per esigenze indifferibili” (Gazzetta Ufficiale - Serie Generale n. 252 del 26 ottobre 2019).

(6)  Decreto-legge 2 dicembre 2019, n. 137, “Misure urgenti per assicurare la continuità del servizio svolto da Alitalia - Società Aerea Italiana S.p.A. e Alitalia Cityliner S.p.A. in amministrazione straordinaria” (Gazzetta Ufficiale - Serie Generale n. 282 del 2 dicembre 2019).

(7)  Legge 30 gennaio 2020, n. 2, “Conversione in legge, con modificazioni, del decreto-legge 2 dicembre 2019, n. 137, recante misure urgenti per assicurare la continuità del servizio svolto da Alitalia – Società Aerea Italiana S.p.A. e Alitalia Cityliner S.p.A. in amministrazione straordinaria” (Gazzetta Ufficiale - Serie Generale n. 25 del 31 gennaio 2020).

(8)  Cfr. il decreto del ministro dello Sviluppo economico del 12 maggio 2017, con il quale Cityliner è ammessa alla procedura di amministrazione straordinaria, accessibile al pubblico sul sito Internet dell’amministrazione straordinaria: www.fallcoweb.it/home/pdf/alitalia/estensione_procedura.pdf.

(9)  Cfr. il punto 85 a pagina 55 e segg. della “Relazione sulle cause di insolvenza di Alitalia e Cityliner” del 26 gennaio 2018 redatta dai commissari straordinari e pubblicata sul sito Internet della procedura di amministrazione straordinaria di Alitalia: http://www.fallcoweb.it/home/pdf/alitalia/relazione_cause_insolvenza.pdf.

(10)  Tra gli azionisti principali di CAI con una partecipazione pari o inferiore all’1 % figurano Factorit S.p.A. (1 %), Macca Srl (0,96 %) e la quota residua di Air France-KLM (0,73 % rispetto al 25 % nel 2009).

(11)  Articolo 67 del Regio Decreto 16 marzo 1942, n. 267 — Disciplina del fallimento, del concordato preventivo, dell’amministrazione controllata e della liquidazione coatta amministrativa (Gazzetta Ufficiale - Serie Generale n. 81 del 6 aprile 1942) (la “legge fallimentare italiana”).

(12)  Un “piano attestato di risanamento” a norma dell’articolo 67, comma 3, lettera d), della legge fallimentare italiana è una procedura per le imprese che si trovano in difficoltà finanziarie temporanee, ovvero difficoltà finanziarie che possono essere superate data la loro specifica natura reversibile e la disponibilità di risorse adeguate. Secondo tale procedura, gli sforzi di risanamento sono gestiti dall’impresa e non dal giudice.

(13)  Secondo la relazione dei commissari straordinari dell’11 luglio 2018, al 31 dicembre 2017, il gruppo Alitalia registrava 11 755 contratti di lavoro corrispondenti a 10 871 dipendenti a tempo pieno occupati presso Alitalia S.p.A. e Cityliner. Il 31 dicembre 2016 vi erano 10 781 equivalenti a tempo pieno alle dipendenze del gruppo Alitalia.

(14)  Alitalia e Cityliner sono state poste in amministrazione straordinaria ai sensi del decreto-legge 23 dicembre 2003, n. 347, "Misure urgenti per la ristrutturazione industriale di grandi imprese in stato di insolvenza (Gazzetta Ufficiale - Serie generale n. 298 del 24 dicembre 2003) in combinato disposto con il decreto legislativo 8 luglio 1999, n. 270. “Nuova disciplina dell’amministrazione straordinaria delle grandi imprese in stato di insolvenza, a norma dell’articolo 1 della legge 30 luglio 1998, n. 274” (Gazzetta Ufficiale - Serie Generale n. 185 del 9 agosto 1999). Il decreto legislativo 8 luglio 1999, n. 270 disciplina la procedura di amministrazione straordinaria, ovvero una procedura di insolvenza per le grandi imprese finalizzata al salvataggio e alla conservazione del loro valore attraverso la prosecuzione delle attività fino alla ristrutturazione o alla cessione degli attivi. Le imprese sono ammesse all’amministrazione straordinaria solo qualora si ritenga possibile che ritrovino una situazione di redditività economica.

(15)  Cfr. la pagina 57 e segg. della “Relazione sulle cause di insolvenza di Alitalia e Cityliner”, del 26 gennaio 2018, redatta dai commissari straordinari; cfr. anche la sentenza del 26 maggio 2019 che dichiara l’insolvenza di Cityliner. Tali documenti sono consultabili pubblicamente: http://www.fallcoweb.it/home/pdf/alitalia/sentenza_cityliner.pdf; http://www.fallcoweb.it/home/pdf/alitalia/relazione_cause_insolvenza.pdf

(16)  Come previsto all’articolo 81 del decreto-legge 270/1999. Cfr. il punto 1.

(17)  Cfr. la nota 1.

(18)  Il prestito iniziale del 2017 a favore di Alitalia era stato disposto dal decreto-legge 2 maggio 2017, n. 55 (“Misure urgenti per assicurare la continuità del servizio svolto da Alitalia S.p.A.”) (Gazzetta Ufficiale - Serie Generale n. 100 del 2 maggio 2017). Sebbene il decreto-legge 55/2017 sia scaduto e sia divenuto nullo perché non convertito in legge entro il termine previsto, i suoi effetti sono stati mantenuti dalla legge 21 giugno 2017, n. 96.

(19)  Conformemente agli orientamenti previsti dal decreto legislativo 270/1999, articolo 27, comma 2, lettere a), b) e b bis).

(20)  Tramite il decreto-legge 27 aprile 2018, n. 38.

(21)  Decreto-legge 30 aprile 2019, n. 34, “Misure urgenti di crescita economica e per la risoluzione di specifiche situazioni di crisi” (Gazzetta Ufficiale - Serie Generale n. 100 del 30 aprile 2019). Il decreto-legge 34/2019 è stato convertito dalla legge 28 giugno 2019, n. 58 (Gazzetta Ufficiale - Serie Generale n. 151 del 29 giugno 2019 - Suppl. Ordinario n. 26).

(22)  Nelle osservazioni presentate il 6 gennaio 2020, al punto 2, lettera b), le autorità italiane hanno dichiarato che non era loro pervenuta alcuna offerta finale entro il termine stabilito dalla legge. La notizia è stata diffusa anche dalla stampa: si veda ad esempio “Il Corriere della sera” del 21 novembre 2019: “Alitalia, il salvataggio salta ancora: ottavo rinvio per la cordata”; “la Repubblica” del 20 novembre 2019: “Si ferma la cordata Fs-Atlantia. Alitalia verso l’ottavo rinvio”; “la Repubblica” del 26 novembre 2019: “Alitalia, la resa del governo. Patuanelli: la soluzione di mercato non c’è”.

(23)  Comunicazione della Commissione — Orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione di imprese non finanziarie in difficoltà (GU C 249 del 31.7.2014, pag. 1).

(24)  Aiuti di Stato — Italia — Aiuto di Stato SA.48171 (2018/C) (ex 2018/NN, ex 2017/FC) — Presunto aiuto di Stato a favore di Alitalia — Invito a presentare osservazioni a norma dell’articolo 108, paragrafo 2, del trattato sul funzionamento dell’Unione europea (C/2018/2357) (GU C 256, del 20.7.2018, pag. 4).

(25)  La denuncia contiene copia di un’intervista al vicepresidente della Banca europea per gli investimenti, pubblicata da Radiocor Economia il 26 settembre 2019, in cui si affermava che Alitalia non aveva ancora le caratteristiche necessarie per essere finanziabile dalle banche.

(26)  GU L 248 del 24.9.2015, pag. 9.

(27)  Comunicazione della Commissione sulla nozione di aiuto di Stato di cui all’articolo 107, paragrafo 1, del trattato sul funzionamento dell’Unione europea (C/2016/2946) (GU C 262 del 19.7.2016, pag. 1).

(28)  L’articolo 12, comma 2, del decreto-legge 148/2017 dispone che “... l’ammontare del finanziamento ... è incrementato di 300 milioni di euro, da erogarsi nell’anno 2018”.

(29)  Cfr., in proposito, la decisione della Commissione del 19 dicembre 2012 nel caso SA.35378 Financing of Berlin Brandenburg Airport, Germania (GU C 36 dell’8.2.2013, pag. 10), punti da 14 a 33.

(30)  Sentenza del 2 settembre 2010, Commissione/Deutsche Post, C-399/08 P, EU:C:2010:481, punto 39 e giurisprudenza ivi citata.

(31)  Sulla definizione di impresa si richiama la sezione 2 della comunicazione della Commissione sulla nozione di aiuto di Stato, in particolare il punto 7: "Secondo la costante giurisprudenza della Corte di giustizia, la nozione di impresa abbraccia qualsiasi ente che esercita un’attività economica ....

(32)  Cfr. sentenza del 4 giugno 2015, Commissione/MOL, C-15/14 P, EU:C:2015:362, punto 60.

(33)  Sentenza dell’11 luglio 1996, SFEI e Altri, C-39/94, EU:C:1996:285, punto 60; Sentenza del 29 aprile 1999, Spagna/Commissione, C-342/96, EU:C:1999:210, punto 41.

(34)  Sentenza dell’11 luglio 1996, SFEI e Altri, C-39/94, EU:C:1996:285, punti 60 e 61.

(35)  Sentenza del 5 giugno 2012, Commissione/RDF, C-124/10 P, EU:C:2012:318, punti 79-82 e 87.

(36)  Sentenza del 15 dicembre 2009, EDF/Commissione, T-156/04, EU:T:2009:505, punto 228.

(37)  https://www.ilmessaggero.it/economia/news/alitalia_patuanelli_ non_fallira_nazionalizzazione_non_negativa-4892078.html

(38)  http://www.rainews.it/dl/rainews/articoli/Alitalia-Leogrande-domani-entrero-in-azienda-non-faro-disastri-45f19058-ff0f-42d2-9532-5446204b197d.html?refresh_ce

(39)  Sentenza del 16 gennaio 2018, EDF / Commissione, T-747/15, EU:T:2018:6, punto 142, e sentenza del 19 dicembre 2019, Arriva Italia Srl e a., C-385/18, EU:C:2019:1121, punto 48.

(40)  Sentenza del 19 dicembre 2019Arriva Italia Srl e a., C-385/18, EU:C:2019:1121, punto 47, e sentenza del 5 giugno 2012, Commissione / EDF, C-124/10 P, EU:C:2012:318, punto 79 e giurisprudenza ivi citata.

(41)  Sentenza del 6 marzo 2003, Westdeutsche Landesbank Girozentrale e Land Nordrhein-Westfalen/Commissione, (West-LB) T-228/99 e T-233/99, EU:T:2003:57, punto 208.

(42)  Cfr., in tal senso, la sentenza del 5 giugno 2012, Commissione/EDF, C-124/10 P, EU:C:2012:318, punto 90 e la sentenza del 15 marzo 1994, Banco Exterior de España, C-387/92, EU:C:1994:100, punto 14; sentenza del 19 maggio 1999, Italia/Commissione, C-6/97, EU:C:1999:251, punto 16.

(43)  http://www.amministrazionestraordinariaalitaliasai.com/pdf/alitalia/audizione27032019.pdf

(44)  Calcolo preliminare basato su: i) tasso di interesse Euribor a 6 mesi più 1 000 punti base; e, ii) date di concessione e di esborso dei prestiti.

(45)  Sentenza del 17 settembre 1980, Philip Morris Holland BV/Commissione, 730/79, ECLI:EU:C:1980:209, punto 11.

(46)  http://www.amministrazionestraordinariaalitaliasai.com/pdf/alitalia/doc-3-relazione-az-trim--1-luglio--30-settembre-2018-omissis.pdf

(47)  Sentenza del 28 aprile 1993, Repubblica italiana/Commissione, C-364/90, ECLI:EU:C:1993:157, punto 20.

(48)  L’Italia ha notificato i prestiti del 2017 come aiuto per il salvataggio dopo la sua concessione , tuttavia i prestiti del 2017 non sono stati restituiti dopo sei mesi né convertiti in aiuto per la ristrutturazione mediante l’invio di un piano di risanamento realizzabile come previsto dagli orientamenti sugli aiuti di Stato per il salvataggio e la ristrutturazione.

---