----

----

I Ανακοινώσεις

Επιτροπή

----

Ισοτιμίες του ευρώ (1)

25 Ιανουαρίου 2005

(2005/C 21/01)

1 ευρώ= 

----

(1)

Πηγή: Ισοτιμίες αναφοράς που δημοσιεύονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

----

----

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΉ ΑΝΑΚΟΊΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ

σχετικά με τον προσωρινό χαρακτήρα των οδικών εμπορευματικών ενδομεταφορών (καμποτάζ)

(2005/C 21/02)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

Κύριος στόχος της παρούσας ερμηνευτικής ανακοίνωσης είναι η εξέταση και η διασαφήνιση της έννοιας «προσωρινά» που περιέχεται στους κοινοτικούς κανονισμούς σχετικά με τις ενδομεταφορές. Ενώ ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 12/98 σχετικά με τις ενδομεταφορές επιβατών δεν δημιούργησε προβλήματα ερμηνείας ή εφαρμογής, δεν συμβαίνει το ίδιο με τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 3118/93 του Συμβουλίου (1) για τις οδικές εμπορευματικές ενδομεταφορές. Η παρούσα ανακοίνωση επικεντρώνεται συνεπώς στις εμπορευματικές ενδομεταφορές.

Το κεφάλαιο 1 ορίζει την έννοια του όρου «ενδομεταφορές» («καμποτάζ») και περιγράφει το πρόβλημα. Το κεφάλαιο 2 παρουσιάζει μια επισκόπηση της κατάστασης όσον αφορά τις ενδομεταφορές στην Κοινότητα, περιγράφοντας τις οικονομικές και νομικές πτυχές των εν λόγω δραστηριοτήτων μεταφορών καθώς και τα προβλήματα που αντιμετωπίστηκαν κυρίως σε επίπεδο ελέγχων από τα κράτη μέλη. Το κεφάλαιο 3 παρέχει νομικές κατευθύνσεις που καθορίστηκαν βάσει της νομολογίας του Δικαστηρίου, λαμβάνοντας επίσης υπόψη τις εθνικές νομοθεσίες που εφαρμόζουν τα κράτη μέλη στον τομέα αυτό. Τα συμπεράσματα περιέχονται στο επόμενο κεφάλαιο 4.

Η παρούσα ανακοίνωση ισχύει με την επιφύλαξη της νομολογίας του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου σχετικά με την ερμηνεία της συνθήκης όσον αφορά τις ενδομεταφορές και του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3118/93.

1.   ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1.1.   Οι ενδομεταφορές (cabotage)

Βάσει του άρθρου 71 πρώτη παράγραφος στοιχείο β) της συνθήκης ΕΚ, οι κοινοτικοί κανονισμοί (2) δίνουν τον ακόλουθο ορισμό: Κάθε μεταφορέας σε ένα κράτος μέλος, ο οποίος έχει την κοινοτική άδεια, γίνεται δεκτός για να εκτελεί, προσωρινά και χωρίς ποσοτικούς περιορισμούς, εθνικές οδικές μεταφορές σε άλλο κράτος μέλος χωρίς να διαθέτει εκεί έδρα ή άλλη εγκατάσταση.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των ενδομεταφορών είναι συνεπώς ότι αυτή η παροχή υπηρεσιών δεν μπορεί παρά να είναι μόνο προσωρινή.

1.2.   Το πρόβλημα

Ύστερα από αίτηση των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Επιτροπή ασχολήθηκε με τα προβλήματα που δημιουργούν οι ενδομεταφορές. Πράγματι, η έλλειψη ορισμού της έννοιας «προσωρινά» στον κοινοτικό κανονισμό δημιουργεί πρόβλημα εδώ και ορισμένο χρονικό διάστημα. Προκαλεί αβεβαιότητα στις επιχειρήσεις στον τομέα των μεταφορών όσον αφορά το ακριβές πεδίο των δραστηριοτήτων ενδομεταφορών. Εξάλλου, αν και η συνθήκη προσχώρησης προβλέπει μεταβατικές περιόδους όσον αφορά τις ενδομεταφορές για τα περισσότερα νέα κράτη μέλη, η διεύρυνση προκάλεσε φόβους στους οδικούς μεταφορείς, με αποτέλεσμα να αντιδράσουν οι εθνικές αρχές και να ζητήσουν από την Επιτροπή να ερμηνεύσει την έννοια του προσωρινού χαρακτήρα των ενδομεταφορών.

Τέλος, πολλά κράτη μέλη διαπίστωσαν τη δυσκολία του ελέγχου των δραστηριοτήτων ενδομεταφορών, και ειδικότερα της περιόδου αναφοράς. Ορισμένα από αυτά καθόρισαν χρονικές περιόδους, η υπέρβαση των οποίων συνεπάγεται υποχρέωση των μεταφορέων να επιστρέψουν στη χώρα προέλευσής τους. Σε μερικές περιπτώσεις επίσης τυποποίησαν κριτήρια με σκοπό να καθορίζεται εάν έχει «προσωρινό χαρακτήρα» η παροχή μιας υπηρεσίας ή ενός συνόλου υπηρεσιών από έναν μεταφορέα σε ένα κράτος μέλος εκτός εκείνου στο οποίο είναι εγκατεστημένος.

2.   ΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΩΝ ΕΝΔΟΜΕΤΑΦΟΡΩΝ

2.1.   Οικονομικές πτυχές

Παρ' όλο που οι υπηρεσίες ενδομεταφορών που παρέχονται από τους μεταφορείς που έχουν ταξινομηθεί στο σύνολο των κρατών μελών ανήλθαν σε 11 δισεκατομμύρια τονοχιλιόμετρα περίπου το 2002, πράγμα που αντιστοιχεί σε εντυπωσιακή αύξηση κατά 25,3 % σε σχέση με το 2000, το ποσοστό των ενδομεταφορών στο σύνολο των υπηρεσιών οδικών μεταφορών παραμένει πολύ χαμηλό: το 2002, στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 14 (ΕΕ εκτός της Ελλάδας), μόνο το 0,8 % του συνόλου των δραστηριοτήτων μεταφορών (εθνικών και διεθνών) ήταν ενδομεταφορές. Πρέπει ωστόσο να τονιστεί ότι ακόμη και αν το ποσοστό αυτό του 0,8 % φαίνεται πολύ χαμηλό σε απόλυτους αριθμούς, το πρόβλημα των ενδομεταφορών γίνεται όλο και πιο αισθητό και προκαλεί ανησυχία λόγω της διεύρυνσης.

Σύμφωνα με την Eurostat (3), για τους μεταφορείς των μικρών κρατών μελών, που έχουν περιορισμένες εθνικές αγορές ή είναι κοντά σε ξένες αγορές μεταφορών, οι ενδομεταφορές μπορούν ωστόσο να αποκτήσουν μεγάλη σημασία: το 2002, αποτελούσαν αντίστοιχα το 22 %, το 4 % και το 3 % του συνόλου των δραστηριοτήτων οδικών μεταφορών που πραγματοποιήθηκαν από τους μεταφορείς του Λουξεμβούργου, του Βελγίου και της Ιρλανδίας. Σε απόλυτους αριθμούς, οι μεταφορείς της Μπενελούξ εξακολουθούν να είναι οι πιο δραστήριοι στην αγορά ενδομεταφορών, εφόσον αυτές οι τρεις χώρες πραγματοποίησαν το 55 % του συνόλου των ενδομεταφορών το 2002. Οι γερμανοί μεταφορείς, οι οποίοι έχουν ένα μερίδιο στην αγορά περίπου 15 %, είναι επίσης πολύ δραστήριοι.

Η Γαλλία και η Γερμανία είναι τα δύο κράτη μέλη που προτιμώνται για την εκτέλεση των ενδομεταφορών: σε αυτές εκτελείται το 31 % και το 28 % των συνολικών ενδομεταφορών αντίστοιχα. Το Ηνωμένο Βασίλειο, με 13 % του συνόλου, είναι το τρίτο στη σειρά των χωρών στο έδαφος με τις περισσότερες ενδομεταφορές. Οι χώρες που βρίσκονται στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν μερίδια πολύ χαμηλότερα από 1 %.

2.2.   Νομικές πτυχές

2.2.1.   Νομικό πλαίσιο — κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 3118/93

Το άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3118/93 του Συμβουλίου ορίζει ότι κάθε μεταφορέας που εκτελεί οδικές εμπορευματικές μεταφορές για λογαριασμό τρίτου και ο οποίος είναι κάτοχος της κοινοτικής άδειας που προβλέπεται από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 881/92 γίνεται δεκτός, υπό τους όρους που καθορίζονται από τον παρόντα κανονισμό, να εκτελεί, προσωρινά, και για λογαριασμό τρίτου, εθνικές οδικές εμπορευματικές μεταφορές σε άλλο κράτος μέλος, χωρίς να διαθέτει εκεί έδρα ή άλλη εγκατάσταση.

Η έννοια «προσωρινά» βασίζεται στη διατύπωση του άρθρου 50 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΚ σχετικά με την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών. Ούτε η Επιτροπή ούτε το Συμβούλιο έκριναν αναγκαίο να προσδιορίσουν την έννοια αυτή κατά την έκδοση των κανονισμών. Είναι προφανές ότι πρέπει να γίνει σαφής διάκριση μεταξύ μιας δραστηριότητας στο πλαίσιο της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, επειδή αυτή ασκείται προσωρινά, και μιας δραστηριότητας που συνδέεται με το δικαίωμα εγκατάστασης όταν αυτή ασκείται μόνιμα. Από τις διατάξεις της συνθήκης σχετικά με την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών και το δικαίωμα εγκατάστασης προκύπτει ότι ένας οικονομικός φορέας πρέπει να σέβεται μία από αυτές τις δύο θεμελιώδεις ελευθερίες του κοινοτικού δικαίου, δηλαδή η δραστηριότητά του πρέπει είτε να αποτελεί παροχή υπηρεσιών είτε να βασίζεται στο δικαίωμα εγκατάστασης· η μία ελευθερία αρχίζει εκεί όπου σταματά η άλλη. Κατά συνέπεια, μια εθνική διάταξη που περιορίζει, κατά ένα ή άλλο τρόπο, την παροχή μιας υπηρεσίας, υποχρεώνει τον εν λόγω φορέα να εγκατασταθεί μόνιμα μετά τη λήξη της ανώτατης περιόδου και περιορίζεται επομένως το θεμελιώδες δικαίωμα της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.

Στην πράξη, διαπιστώνεται ότι δεν είναι εύκολο να υποδειχθεί σαφώς από ποια στιγμή μια δραστηριότητα δεν είναι πλέον προσωρινή και καθίσταται μόνιμη. Η διασαφήνιση αυτή είναι ωστόσο αναγκαία επειδή οι οικονομικοί φορείς έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν το πραγματικό εύρος των δυνατοτήτων τους να πραγματοποιήσουν δραστηριότητες ενδομεταφορών, και τα κράτη μέλη έχουν το δικαίωμα να προστατεύουν τις αγορές τους από τους παρόχους υπηρεσιών οι οποίοι, ενώ εμφανίζονται να ασκούν προσωρινή δραστηριότητα, στην πραγματικότητα ασκούν μόνιμη δραστηριότητα χωρίς να υπόκεινται στους κανόνες του κράτους υποδοχής σχετικά με την εγκατάσταση.

2.2.2.   Η νομολογία του Δικαστηρίου

Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχει ερμηνεύσει έως σήμερα τον «προσωρινό» χαρακτήρα των υπηρεσιών μεταφορών. Καθόρισε ωστόσο τα κριτήρια για τον προσωρινό χαρακτήρα της παροχής υπηρεσιών.

Τρεις αποφάσεις μπορούν να είναι χρήσιμες για προβληματισμό.

Η απόφαση Gebhardt (4)

Στην υπόθεση αυτή, το Consiglio nazionale Forense (Ιταλία) υπέβαλε στο Δικαστήριο αίτηση για την έκδοση προδικαστικής απόφασης σχετικά με την ερμηνεία της οδηγίας 77/249/ΕΟΚ περί διευκόλυνσης της πραγματικής άσκησης της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών από δικηγόρους. Το Consiglio Nazionale Forense ζήτησε κυρίως από το Δικαστήριο να αποφανθεί σχετικά με τα κριτήρια —βάσει της διάρκειας ή της συχνότητας της παροχής υπηρεσιών από το δικηγόρο που εργάζεται στο πλαίσιο του συστήματος που ορίζει η προαναφερόμενη οδηγία— που πρέπει να εφαρμοστούν για την εκτίμηση του προσωρινού χαρακτήρα της δραστηριότητας αυτής.

Σύμφωνα με το Δικαστήριο, η έννοια της εγκατάστασης σύμφωνα με τη συνθήκη είναι πολύ ευρεία και εμπεριέχει τη δυνατότητα του κοινοτικού υπηκόου να συμμετέχει, με σταθερό και συνεχή τρόπο, στην οικονομική ζωή άλλου κράτους μέλους εκτός του κράτους προέλευσής του και να αποκομίζει συναφώς οφέλη, διευκολύνοντας με τον τρόπο αυτό την οικονομική και κοινωνική αλληλοδιείσδυση στο εσωτερικό της Κοινότητας σε ό,τι αφορά τον τομέα των μη μισθωτών δραστηριοτήτων (βλ., συναφώς, απόφαση της 21ης Ιουνίου 1974, 2/74, Reyners, Συλλογή σ. 631, σκέψη 21). Αντιθέτως, στην περίπτωση όπου ο παρέχων μια υπηρεσία μετακινείται σε άλλο κράτος μέλος, οι διατάξεις του κεφαλαίου που αφορά τις υπηρεσίες και, ιδίως, το άρθρο 60 τρίτο εδάφιο της συνθήκης, προβλέπουν ότι ο παρέχων την υπηρεσία ασκεί εκεί τη δραστηριότητά του προσωρινά.

Το Δικαστήριο κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υποβλήθηκαν, αποφάνθηκε:

Πρέπει να τονιστεί το γεγονός ότι δεν αρκεί μόνο το κριτήριο της διάρκειας της παροχής υπηρεσιών για να εκτιμηθεί ο προσωρινός χαρακτήρας της παροχής ή των παροχών υπηρεσιών που πραγματοποιούνται σε ένα κράτος μέλος. Όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στις προτάσεις του, ο προσωρινός χαρακτήρας των εν λόγω δραστηριοτήτων πρέπει να εκτιμηθεί όχι μόνο σε σχέση με τη διάρκειά τους, αλλά και τη συχνότητα, την περιοδικότητα και τη συνέχειά τους

Υπόθεση Schnitzer (5)

Στην υπόθεση αυτή, η οποία αφορά την παροχή υπηρεσιών εφαρμογής επιχρίσματος (σοβατίσματος) βιοτεχνικού χαρακτήρα, το Δικαστήριο επανέλαβε το σκεπτικό της απόφασης Gebhardt κρίνοντας ότι «ουδεμία διάταξη της συνθήκης καθιστά δυνατό να καθοριστεί αφηρημένα η διάρκεια ή συχνότητα μετά την οποία η παροχή μιας υπηρεσίας ή ορισμένου είδους υπηρεσίας εντός άλλου κράτους μέλους δεν μπορεί πια να θεωρηθεί παροχή υπηρεσιών υπό την έννοια της συνθήκης.»

Το Δικαστήριο πρόσθεσε ότι «απλώς και μόνον το γεγονός ότι ένας επιχειρηματίας που είναι εγκατεστημένος σε κράτος μέλος παρέχει κατά το μάλλον ή ήττον συχνά ή τακτικά πανομοιότυπες ή όμοιες υπηρεσίες εντός άλλου κράτους μέλους χωρίς να διαθέτει εκεί υποδομή που του δίνει τη δυνατότητα να ασκεί κατά τρόπο σταθερό και συνεχή μια επαγγελματική δραστηριότητα σε αυτό το κράτος μέλος και να απευθύνεται, από την υποδομή αυτή, και στους υπηκόους αυτού του κράτους μέλους δεν αρκεί για να θεωρηθεί ότι ο πιο πάνω επιχειρηματίας είναι εγκατεστημένος σε αυτό το κράτος μέλος».

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ούτε η περιοδικότητα, ούτε η συχνότητα, ούτε η συνέχεια μιας δραστηριότητας μπορούν να αποτελέσουν το μοναδικό κριτήριο για να καθοριστεί εάν η δραστηριότητα αυτή βασίζεται στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών ή στην ελευθερία εγκατάστασης.

Απόφαση Andreas Hoves (6)

Στην υπόθεση αυτή έπρεπε να καθοριστεί εάν μια μεταφορική επιχείρηση που εδρεύει στο Λουξεμβούργο και εκτελεί ενδομεταφορές στη Γερμανία μπορεί να υποχρεωθεί να καταβάλει εντός του κράτους αυτού τα τέλη κυκλοφορίας που ισχύουν για τα φορτηγά αυτοκίνητα τα οποία έχουν ταξινομηθεί στο Λουξεμβούργο.

Στις προτάσεις του, ο γενικός εισαγγελέας όρισε ότι «δεδομένου ότι οι ενδομεταφορές έχουν εξ ορισμού προσωρινό χαρακτήρα, απαιτείται ο μεταφορέας να μην έχει έδρα ή εγκατάσταση στο κράτος μέλος υποδοχής. Οι ενδομεταφορές είναι από τη φύση τους μια περιορισμένη, από χρονική άποψη, δραστηριότητα, καθόσον πρόκειται για παροχές υπηρεσιών στερούμενες του στοιχείου μονιμότητας το οποίο χαρακτηρίζει την ύπαρξη έδρας.»

Το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι ο προσωρινός χαρακτήρας των εν λόγω δραστηριοτήτων πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα όχι μόνο τη διάρκεια της παροχής, αλλά και τη συχνότητα, την περιοδικότητα ή τη συνέχειά της.

Επομένως, το χρονικό κριτήριο συνδέεται στενά με το κριτήριο της μη ύπαρξης έδρας και εγκατάστασης στη χώρα υποδοχής.

2.2.3.   Οι εθνικές ρυθμίσεις

Η Επιτροπή συγκάλεσε το Δεκέμβριο του 2003 συνεδρίαση εθνικών εμπειρογνωμόνων για την εξέταση των δυσκολιών που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών όσον αφορά την εφαρμογή του «προσωρινού» χαρακτήρα των δραστηριοτήτων ενδομεταφορών. Η συνεδρίαση αυτή έδωσε τη δυνατότητα να καταγραφούν οι υπάρχουσες εθνικές πρακτικές που δείχνουν την ανάγκη κοινής προσέγγισης.

Το Ηνωμένο Βασίλειο ενέκρινε, την 1η Δεκεμβρίου 2002, μια ερμηνεία της έννοιας «προσωρινά», που ορίζει ότι ο μεταφορέας πρέπει να μπορεί να αποδεικνύει ότι το όχημα αποχωρούσε από τη χώρα τουλάχιστον μία φορά το μήνα.

Η Ελλάδα ενέκρινε, με εγκύκλιο της 8 Δεκεμβρίου 1998, ανώτατο χρονικό όριο για τις δραστηριότητες ενδομεταφορών των άλλων κρατών μελών, το οποίο είναι δύο μήνες ετησίως (βάσει της διάρκειας ισχύος των παλαιών αδειών ενδομεταφορών). Ύστερα από παρέμβαση των υπηρεσιών της Επιτροπής, η εγκύκλιος αυτή αντικαταστάθηκε από μια άλλη της 19 Απριλίου 2000. Η εν λόγω εγκύκλιος δεν αναφέρει πλέον χρονικό όριο αλλά ορίζει μια ερμηνεία της έννοιας «προσωρινά» για τα φορτηγά που έχουν ταξινομηθεί σε άλλο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυκλοφορούν στο ελληνικό έδαφος:

Τα κριτήρια αυτά θα χρησιμοποιηθούν για τη διεξαγωγή των ελέγχων ώστε να κριθεί, για κάθε περίπτωση χωριστά, κατά πόσον οι δραστηριότητες επιτρέπονται από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 3118/93.

Η Γαλλία θέσπισε, με εγκύκλιο της 22ας Ιανουαρίου 2002, περιορισμό των ενδομεταφορών που προβλέπει ότι «όλα τα οχήματα που παραμένουν πάνω από μία εβδομάδα χωρίς διακοπή εκτελώντας ενδομεταφορές στο εθνικό έδαφος πρέπει να θεωρείται ότι παραβαίνουν τη νομοθεσία». Το γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας, στο οποίο ασκήθηκε προσφυγή για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, αποφάνθηκε υπέρ της αναστολής, και κατόπιν της ακύρωσης, της εκτέλεσης της εν λόγω εγκυκλίου, θεωρώντας ότι η αμφισβητούμενη εγκύκλιος, η οποία καθορίζει τις υποχρεωτικές διατάξεις γενικής φύσης, θέσπισε νέους κανόνες σχετικά με τις ενδομεταφορές για τον καθορισμό των οποίων ήταν αναρμόδιος ο υπουργός Μεταφορών.

Η Επιτροπή παρενέβη στις γαλλικές αρχές για να καταγγείλει αυτό τον καταχρηστικό περιορισμό, ο οποίος στη συνέχεια καταργήθηκε με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Η Ιταλία περιόρισε πρόσφατα, με το υπουργικό διάταγμα της 29ης Απριλίου 2004, τις ενδομεταφορές που εκτελούνται από κοινοτικές επιχειρήσεις στην Ιταλία σε 15 ημέρες ανά μήνα και σε 5 συνεχόμενες ημέρες το ανώτατο. Επιπλέον, το υπουργικό διάταγμα υποχρεώνει τους μεταφορείς να έχουν μαζί τους στο όχημα ένα βιβλιάριο καταγραφής των εθνικών ενδομεταφορών που πρέπει να χορηγείται, σύμφωνα με το διάταγμα του γενικού διευθυντή της 31ης Μαΐου 2004, από το ιταλικό Υπουργείο Μεταφορών.

3.   ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΩΝ ΕΝΔΟΜΕΤΑΦΟΡΩΝ

Από τα προαναφερόμενα προκύπτει ότι για τον καθορισμό του προσωρινού χαρακτήρα των δραστηριοτήτων ενδομεταφορών πρέπει να εκτιμηθούν και να ληφθούν υπόψη όλα τα στοιχεία και οι περιστάσεις που συνδέονται με μια ορισμένη δραστηριότητα.

3.1.1.   Τα τέσσερα κριτήρια (διάρκεια, συχνότητα, περιοδικότητα και συνέχεια)

Χωρίς να είναι τα μόνα καθοριστικά στοιχεία, τα τέσσερα κριτήρια εκτίμησης του προσωρινού χαρακτήρα των δραστηριοτήτων ενδομεταφορών που καθόρισε το Δικαστήριο αποτελούν μια καλή βάση ανάλυσης. Τα κριτήρια αυτά δεν μπορούν να εφαρμοστούν αυτόματα. Πρέπει να χρησιμοποιούνται ως αναφορά για τους ελέγχους, αλλά δεν απαλλάσσουν τις εθνικές αρχές από την πραγματοποίηση μιας ανάλυσης των ειδικών συνθηκών κάθε περίστασης.

Η διάρκεια είναι το χρονικό διάστημα (εβδομάδες, μήνες) κατά τη διάρκεια του οποίου μια επιχείρηση εκτελεί μία ή περισσότερες δραστηριότητες ενδομεταφορών στο έδαφος κράτους μέλους εκτός του κράτους εγκατάστασης του μεταφορέα. Η διάρκεια συνδέεται στενά με τη συχνότητα, που καθορίζει τον αριθμό των δραστηριοτήτων ενδομεταφορών που εκτελούνται ανά μήνα ή ανά έτος. Συγκεκριμένα, ο προσωρινός χαρακτήρας της παροχής υπηρεσιών πρέπει να εκτιμάται διαφορετικά όταν ένας μεταφορέας εκτελεί δραστηριότητες ενδομεταφορών κατά τη διάρκεια δύο περιόδων (κριτήριο συχνότητας της παροχής υπηρεσιών) 20 ημερών (κριτήριο διάρκειας κάθε παροχής) κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους ή όταν εκτελεί δραστηριότητες ενδομεταφορών κατά τη διάρκεια 12 περιόδων 20 ημερών μέσα στο ίδιο έτος.

Οι υπηρεσίες της Επιτροπής αποδοκίμασαν την έκδοση από τις γαλλικές αρχές εγκυκλίου που περιορίζει τις δραστηριότητες ενδομεταφορών σε μία εβδομάδα. Πέρα από την πολύ σύντομη περίοδο που καθόρισε η Γαλλία, οι υπηρεσίες της Επιτροπής καταδίκασαν και τον αυτόματο χαρακτήρα της εφαρμογής αυτού του χρονικού κριτηρίου.

Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 3118/93 προέβλεπε σταδιακή απελευθέρωση των ενδομεταφορών έως την 1η Ιουλίου 1998. Κατά τη διάρκεια των τεσσεράμισι ετών, κάθε κράτος μέλος είχε στη διάθεσή του μια ποσόστωση αδειών για ενδομεταφορές διάρκειας δύο μηνών. Μια τέτοια άδεια μπορούσε να μετατραπεί σε δύο άδειες βραχείας διάρκειας, ισχύος ενός μηνός. Κάθε άδεια ίσχυε για μία και μόνο περίοδο ενός ή δύο μηνών.

Για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που περιγράφονται στο σημείο 2.1, μπορεί να γίνει αποδεκτή μία περίοδος ενός ή δύο μηνών μετά την πάροδο της οποίας δεν θα επιτρέπεται πλέον η παροχή υπηρεσιών ενδομεταφορών στην ίδια επικράτεια, εφόσον αυτό θα εφαρμόζεται κατά περίπτωση από τα κράτη μέλη.

Ακόμη και αν δεν θα είναι δυνατή η αυστηρή, αυτόματη και μεμονωμένη εφαρμογή του, το όριο αυτό θα αποτελέσει τουλάχιστον μια χρήσιμη αναφορά. Μετά την περίοδο αυτή, το όχημα πρέπει κανονικά να επιστρέψει στη χώρα στην οποία έχει ταξινομηθεί. Σε κάθε περίπτωση, η Επιτροπή θα εξετάσει τα μέτρα που έλαβαν τα κράτη μέλη όσον αφορά τα τέσσερα κριτήρια που όρισε το Δικαστήριο.

Η έννοια της περιοδικότητας δεν πρέπει να συγχέεται με τη συχνότητα. Η περιοδικότητα σημαίνει την τακτικότητα των δραστηριοτήτων ενδομεταφορών, δηλαδή εάν οι ενδομεταφορές εκτελούνται περιστασιακά ή μάλλον τακτικά. Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να ληφθεί υπόψη, για παράδειγμα, ο τύπος των σχέσεων —τακτικές ή περιστασιακές— με τους πελάτες που είναι εγκατεστημένοι στο κράτος στο οποίο εκτελούνται οι δραστηριότητες ενδομεταφορών.

Τέλος, η συνέχεια σημαίνει ότι σε μια δεδομένη περίοδο ένας μεταφορέας εκτελεί μόνο δραστηριότητες ενδομεταφορών. Το βασικό στοιχείο είναι η μονιμότητα ή η σταθερότητα των δραστηριοτήτων.

3.1.2.   Άλλοι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη

Από την απόφαση Gebhardt προκύπτει ότι είναι σκόπιμο να αξιολογηθούν όλα τα στοιχεία που συνδέονται με την παροχή υπηρεσιών. Η ανάλυση των όρων χρήσης του οχήματος είναι οπωσδήποτε χρήσιμη, για παράδειγμα ο αριθμός των ημερών παραμονής του φορτηγού στο έδαφος ενός κράτους μέλους. Άλλοι παράγοντες που σχετίζονται με την άσκηση της δραστηριότητας των ενδομεταφορών πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη, για παράδειγμα το ποιος οργανώνει τις δραστηριότητες μεταφορών και πού είναι το κέντρο των δραστηριοτήτων. Ο αριθμός των φορτηγών που χρησιμοποιεί μια επιχείρηση διαδραματίζει επίσης σημαντικό ρόλο.

Ενδέχεται επίσης να υπάρξει περίπτωση μια επιχείρηση μεταφορών να διαθέτει δύο φορτηγά και έναν οδηγό. Το φορτηγό αριθ. 1 εξέρχεται από το έδαφος του κράτους στο οποίο ασκείται η δραστηριότητα ενδομεταφορών ύστερα από 20 ημέρες και επιστρέφει στο έδαφος αυτό ύστερα από 20 ημέρες. Κατά τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία το φορτηγό αριθ. 1 δεν είναι πλέον στο έδαφος του ίδιου κράτους, το φορτηγό αριθ. 2 της επιχείρησης εκτελεί (με τον ίδιο οδηγό) δραστηριότητες ενδομεταφορών κατά τη διάρκεια 20 ημερών. Το συμπέρασμα είναι προφανές: η επιχείρηση αυτή που απασχολεί έναν οδηγό πραγματοποιεί σαφώς μόνιμες δραστηριότητες στο έδαφος αυτού του κράτους, ενώ μια απλή εξέταση της χρήσης των δύο φορτηγών θα είχε οδηγήσει σε διαφορετικό συμπέρασμα.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι είναι πολύ δύσκολο να καθοριστεί ένα ή περισσότερα κριτήρια τα οποία, εφαρμοζόμενα κατά τρόπο αυτόματο, θα οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι μια δραστηριότητα ή ένα σύνολο δραστηριοτήτων εκτελούνται προσωρινώς ή όχι σε ένα κράτος μέλος. Στην απόφαση Gebhard το ίδιο το Δικαστήριο επιφυλάχθηκε να καθορίσει κριτήρια που θα εφαρμόζονται γενικά και αυτόματα.

Από την άποψη αυτή, πρέπει να τονιστεί ότι ένα πρόσωπο ή μια επιχείρηση θα μπορούσε να υποβάλει καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή εάν θεωρεί ότι η νομοθεσία ενός κράτους μέλους περιορίζει την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών κατά τρόπο που αντιτίθεται στη συνθήκη και στον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 3118/93.

4.   ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Οι οικονομικές εξελίξεις και οι νομικές αναλύσεις σχετικά με τις δραστηριότητες οδικών ενδομεταφορών δείχνουν ότι μια ερμηνεία του προσωρινού χαρακτήρα των εν λόγω δραστηριοτήτων είναι αναγκαία, ιδίως για να αποφευχθεί ο πολλαπλασιασμός των κανόνων και πρακτικών που θεσπίζουν τα κράτη μέλη. Η Επιτροπή προτείνει συνεπώς την ακόλουθη ερμηνεία:

Τα κριτήρια εκτίμησης μιας προσωρινής δραστηριότητας ενδομεταφορών πρέπει να ανταποκρίνονται στον ορισμό που διατύπωσε το Δικαστήριο: η διάρκεια, η συχνότητα, η συνέχεια και η περιοδικότητα της παροχής υπηρεσιών. Σε κάθε περίπτωση, κάθε συγκεκριμένη κατάσταση πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά βάσει των προαναφερομένων.

Η Επιτροπή θα εκτιμήσει συνεπώς τις συγκεκριμένες περιπτώσεις με βάση τα κριτήρια που καθόρισε το Δικαστήριο, αλλά και με ανοχή όσον αφορά το όριο που είχαν καθορίσει παλαιότερα τα κράτη μέλη σε έναν ή το ανώτατο δύο μήνες.

Σε κάθε περίπτωση, η δραστηριότητα ενός μεταφορέα στο έδαφος του κράτους υποδοχής στο οποίο δεν είναι εγκατεστημένος θεωρείται ως μη επιτρεπόμενη από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 3118/93

----

(1)  Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 3118/93 του Συμβουλίου της 25ης Οκτωβρίου 1993 για τον καθορισμό των όρων υπό τους οποίους γίνονται δεκτοί στις εθνικές οδικές εμπορευματικές μεταφορές σε ένα κράτος μέλος μεταφορείς μη εγκατεστημένοι σε αυτό (ΕΕ L 279, 12.11.93, σ.1).

(2)  Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 3118/93 αφορά τις οδικές εμπορευματικές ενδομεταφορές· οι ενδομεταφορές επιβατών ρυθμίζονται από τον κανονισμό αριθ. 12/98.

(3)  «Τάσεις στις οδικές εμπορευματικές μεταφορές 1990-2002», Eurostat, Λουξεμβούργο, 2004.

(4)  Απόφαση της 30ής Νοεμβρίου 1995, στην υπόθεση C-55/94, Gebhard, Συλλογή σ. I-4165.

(5)  Απόφαση της 11ης Δεκεμβρίου 2003, στην υπόθεση C-215/01, Bruno Schnitzer.

(6)  Απόφαση της 2ας Ιουλίου 2002, στην υπόθεση C-115/2000, Andreas Hoves Internationaler Transport Service Sarl.

----

----

Προηγούμενη γνωστοποίηση συγκέντρωσης

(Υπόθεση αριθ. COMP/M.3702 — CVC/CSM)

Υπόθεση υποψήφια για απλοποιημένη διαδικασία

(2005/C 21/03)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

----

(1)ΕΕ L 24 της 29.1.2004, σ. 1.

(2)  Διατίθεται στην ιστοσελίδα της ΓΔ COMP:

http://europa.eu.int/comm/competition/mergers/legislation/consultation/simplified_tru.pdf.

----

----

Προηγούμενη γνωστοποίηση συγκέντρωσης

(Υπόθεση αριθ. COMP/M.3699 — EQT III Limited/Smurfit Munksjö)

(2005/C 21/04)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

----

(1)ΕΕ L 24 της 29.1.2004.

----

----

Διαδικασία πληροφόρησης — Τεχνικές προδιαγραφές

(2005/C 21/05)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

Οδηγία 98/34/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 22ας Ιουνίου 1998 για την καθιέρωση μιας διαδικασίας πληροφόρησης στον τομέα των τεχνικών προτύπων και κανονισμών και των κανόνων σχετικά με τις υπηρεσίες της κοινωνίας των πληροφοριών. (ΕΕ L 204 της 21.7.1998, σ. 37, ΕΕ L 217 της 5.8.1998. σ. 18).

Κοινοποιήσεις εθνικών σχεδίων τεχνικών κανόνων που ελήφθησαν από την Επιτροπή

Η Επιτροπή υπενθυμίζει την απόφαση «CIA Security» που εξεδόθη στις 30 Απριλίου 1996, σχετικά με την υπόθεση C194-94 (Συλ. Ι, σ. 2201), σύμφωνα με την οποία το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κρίνει ότι τα άρθρα 8 και 9 της οδηγίας 98/34/ΕΚ (πρώην οδηγία 83/189/ΕΟΚ) πρέπει να ερμηνεύονται υπό την έννοια ότι οι ιδιώτες μπορούν να ζητήσουν από τα εθνικά δικαστήρια να αρνηθούν την εφαρμογή των εθνικών τεχνικών προδιαγραφών που δεν έχουν κοινοποιηθεί όπως επιβάλλει η οδηγία.

Η ανωτέρω απόφαση επικυρώνει την ανακοίνωση της Επιτροπής, της 1ης Οκτωβρίου 1986 (ΕΕ C 245 της 1.10.1986, σ. 4)

Έτσι, εφόσον δε τηρηθεί η υποχρέωση κοινοποίησης, οι εθνικές τεχνικές προδιαγραφές καθίστανται ανεφάρμοστες με αποτέλεσμα να μην μπορούν να επιβληθούν στους ιδιώτες.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία κοινοποίησης, απευθυνθείτε στην:

Δείτε επίσης την ιστοσελίδα: http://europa.eu.int/comm/enterprise/tris/

Για περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τις κοινοποιήσεις αυτές, μπορείτε να απευθύνεστε στις εθνικές υπηρεσίες οι οποίες αναφέρονται στον κάτωθι κατάλογο:

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΦΟΡΤΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 98/34/ΕΚ

ΒΕΛΓΙΟ

ΤΣΕΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΔΑΝΙΑ

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΕΣΘΟΝΙΑ

ΕΛΛΑΔΑ

ΙΣΠΑΝΙΑ

ΓΑΛΛΙΑ

ΙΡΛΑΝΔΙΑ

ΙΤΑΛΙΑ

ΚΥΠΡΟΣ

ΛΕΤΤΟΝΙΑ

ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ

ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ

ΟΥΓΓΑΡΙΑ

ΜΑΛΤΑ

ΚΑΤΩ ΧΩΡΕΣ

ΑΥΣΤΡΙΑ

ΠΟΛΩΝΙΑ

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

ΣΛΟΒΕΝΙΑ

ΣΛΟΒΑΚΙΑ

ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ

ΣΟΥΗΔΙΑ

ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

EFTA — ESA

ΤΟΥΡΚΙΑ

----

(1)  Έτος — αριθμός καταχώρισης — κράτος μέλος που θεσπίζει τα σχέδια.

(2)  Περίοδος κατά την οποία το σχέδιο δεν μπορεί να εκδοθεί.

(3)  Το «status quo» δεν ισχύει λόγω αποδοχής, εκ μέρους της Επιτροπής, του επείγοντος χαρακτήρα.

(4)  Το «status quo» δεν ισχύει λόγω τεχνικών προδιαγραφών ή άλλων απαιτήσεων ή κανόνων σχετικά με τις υπηρεσίες συνδεόμενων με φορολογικά ή δημοσιονομικά μέτρα, κατά την έννοια του άρθρου 1 σημείο 11 δεύτερο εδάφιο τρίτη περίπτωση της οδηγίας 98/34/ΕΚ.

(5)  Λήξη διαδικασίας πληροφόρησης.

----

----

Προηγούμενη γνωστοποίηση συγκέντρωσης

(Υπόθεση αριθ. COMP/M.3705 — Kohlberg Kravis Roberts/Masonite International)

Υπόθεση υποψήφια για απλοποιημένη διαδικασία

(2005/C 21/06)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

----

(1)ΕΕ L 24 της 29.1.2004, σ. 1.

(2)  Διατίθεται στην ιστοσελίδα της ΓΔ COMP:

http://europa.eu.int/comm/competition/mergers/legislation/consultation/simplified_tru.pdf.

----

----

Προηγούμενη γνωστοποίηση συγκέντρωσης

(Υπόθεση αριθ. COMP/M.3625 — Blackstone/Acetex)

(2005/C 21/07)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

----

(1)ΕΕ L 24 της 29.1.2004 σ. 1.

----