----

----

I Informacje

Rada

----

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 1/2005

przyjęte przez Radę dnia 19 lipca 2004 r.

w celu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr .../2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni i zmieniającego dyrektywę Rady 91/414/EWG

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2005/C 25E/01)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i art. 152 ust. 4 lit. b),

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia, zgodnie z ogólnymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002, zharmonizowane przepisy wspólnotowe dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni.

Artykuł 2

Zakres

1.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów pochodzenia roślinnego i zwierzęcego lub ich części wymienionych w załączniku I, spożywanych w stanie świeżym, przetworzonym i/lub wchodzących w skład żywności lub paszy, w których lub na powierzchni których mogą być obecne pozostałości pestycydów.

2.   Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do produktów wymienionych w załączniku I, jeżeli zostanie udowodnione, że są one przeznaczone do:

3.   Najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów ustalonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie stosuje się do produktów wymienionych w załączniku I, przeznaczonych na wywóz do krajów trzecich i przetworzonych przed wywozem, jeżeli zostanie udowodnione, że kraj trzeci będący krajem przeznaczenia wymaga lub wyraża zgodę na szczególny sposób przetworzenia w celu zapobieżenia wprowadzeniu szkodliwych organizmów na swoje terytorium.

4.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla dyrektyw 98/8/WE (12) i 2002/32/WE oraz rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 (13).

Artykuł 3

Definicje

1.   Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i definicje art. 2 pkt 1 i 4 dyrektywy 91/414/EWG.

2.   Stosuje się również następujące definicje:

Artykuł 4

Wykaz grup produktów, do których stosuje się zharmonizowane NDP

1.   Produkty, grupy produktów i/lub ich części, wymienione w art. 2 ust. 1, do których stosuje się zharmonizowane NDP, muszą być zdefiniowane i wymienione w załączniku I zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2. Załącznik I zawiera wszystkie produkty, dla których ustala się NDP, jak również inne produkty, dla których odpowiednie jest stosowanie zharmonizowanych NDP, w szczególności ze względu na ich miejsce w systemie żywieniowym konsumentów lub w handlu. Produkty grupuje się w taki sposób, aby NDP były ustalone w miarę możliwości dla grupy produktów podobnych lub pokrewnych.

2.   Załącznik I zostanie po raz pierwszy ustalony w ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie zostanie odpowiednio zweryfikowany, w szczególności na wniosek Państwa Członkowskiego.

Artykuł 5

Ustalenie wykazu substancji czynnych, dla których nie są wymagane NDP

1.   Substancje czynne środków ochrony roślin ocenione na mocy dyrektywy 91/414/EWG, dla których NDP nie są wymagane, określa się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 45 ust. 2 niniejszego rozporządzenia i umieszcza w jego załączniku IV, z uwzględnieniem zastosowań tych substancji czynnych i kwestii, o których mowa w art. 14 ust. 2 lit. a), c) i d) niniejszego rozporządzenia.

2.   Treść załącznika IV ustala się po raz pierwszy w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ II

PROCEDURA DOTYCZĄCA WNIOSKÓW W SPRAWIE NDP

SEKCJA 1

SKŁADANIE WNIOSKÓW W SPRAWIE NDP

Artykuł 6

Wnioski

1.   W sytuacjach, gdy Państwo Członkowskie przewiduje udzielenie zezwolenia lub tymczasowego zezwolenia na stosowanie środka ochrony roślin zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, Państwo Członkowskie rozważy czy w wyniku takiego stosowania istniejący NDP, określony w załączniku II lub III do niniejszego rozporządzenia, wymaga zmiany, czy niezbędne jest określenie nowego NDP lub czy dana substancja czynna powinna zostać włączona do załącznika IV. Jeśli to niezbędne, może ono żądać od strony wnioskującej o zezwolenie, aby złożyła wniosek zgodnie z art. 7.

2.   Strony, które wykażą na podstawie odpowiednich dowodów uzasadnione zainteresowanie, włącznie z wytwórcami, hodowcami i producentami środków wymienionych w załączniku 1, mogą złożyć wniosek do Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 7.

3.   W sytuacji, gdy Państwo Członkowskie uznaje za niezbędne ustalenie, zmianę lub usunięcie NDP, dane Państwo Członkowskie może również przygotować i ocenić wniosek o ustalenie, zmianę lub usunięcie NDP zgodnie z art. 7.

4.   Wnioski dotyczące tolerancji importowej składa się do Państwa Członkowskiego wyznaczonego jako sprawozdawca na mocy dyrektywy 91/414/EWG lub, jeśli taki sprawozdawca nie został wyznaczony, wnioski składa się do Państwa Członkowskiego wyznaczonego przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, na żądanie wnioskodawcy. Wnioski takie przygotowuje się zgodnie z art. 7 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 7

Wymagania dotyczące wniosków w sprawie NDP

1.   Wnioskodawca umieszcza we wniosku w sprawie NDP następujące informacje i dokumenty:

2.   Państwo Członkowskie dokonujące oceny może, w razie potrzeby, żądać od wnioskodawcy przedstawienia dodatkowych informacji poza informacjami wymaganymi zgodnie z ust. 1, w terminie określonym przez to Państwo Członkowskie.

Artykuł 8

Ocena wniosków

1.   Państwo Członkowskie, do którego stosownie do art. 6 złożono wniosek zgodny z art. 7, natychmiast przekazuje kopię Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności ustanowionemu rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 („Urząd”) i Komisji oraz sporządza bezzwłocznie sprawozdanie oceniające.

2.   Wnioski powinny być ocenione zgodnie z odpowiednimi przepisami Jednolitych Zasad Oceny i Dopuszczenia Środków Ochrony Roślin zawartymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG lub szczególnymi zasadami oceny, które zostaną ustanowione na mocy rozporządzenia Komisji zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i w drodze porozumienia zawartego pomiędzy zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, ocena wniosku może być przeprowadzona przez Państwo Członkowskie-sprawozdawcę wyznaczone na mocy dyrektywy 91/414/EWG dla danej substancji czynnej.

4.   W przypadkach, gdy Państwo Członkowskie napotyka trudności w ocenie wniosku lub w celu uniknięcia powielania prac, może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2, które Państwo Członkowskie powinno dokonać oceny poszczególnych wniosków.

Artykuł 9

Przedkładanie ocenionych wniosków Komisji i Urzędowi

1.   Po sporządzeniu sprawozdania oceniającego, Państwo Członkowskie przedkłada je Komisji. Komisja bezzwłocznie informuje Państwa Członkowskie i przekazuje wniosek, sprawozdanie oceniające i odnośną dokumentację Urzędowi.

2.   Urząd bezzwłocznie potwierdza na piśmie otrzymanie wniosku wnioskodawcy, oceniającemu Państwu Członkowskiemu i Komisji. Potwierdzenie zawiera datę otrzymania wniosku i załączonych dokumentów.

SEKCJA 2

ROZPATRYWANIE WNIOSKÓW DOTYCZĄCYCH NDP PRZEZ URZĄD

Artykuł 10

Opinia Urzędu w sprawie wniosków dotyczących NDP

1.   Urząd ocenia wnioski i sprawozdania oceniające oraz przedstawia uzasadnioną opinię, w szczególności w sprawie ryzyka dla konsumentów i, gdy zachodzi potrzeba, dla zwierząt, związanego z ustaleniem, zmianą lub usunięciem NDP. Opinia taka powinna zawierać:

2.   Urząd przekazuje uzasadnioną opinię wnioskodawcy, Komisji i Państwom Członkowskim. Uzasadniona opinia wyraźnie określa, na jakiej podstawie wyciągnięto każdy z wniosków.

3.   Bez uszczerbku dla art. 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, Urząd podaje do publicznej wiadomości swoją uzasadnioną opinię.

Artykuł 11

Terminy wydawania opinii przez Urząd w sprawach wniosków dotyczących NDP

1.   Urząd przedstawi swoją uzasadnioną opinię zgodnie z art. 10 bezzwłocznie, ale nie później niż w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku;

2.   Jeżeli Urząd występuje o dodatkowe informacje, termin wymieniony w ust. 1 ulega zawieszeniu do czasu dostarczenia tych informacji. Takie zawieszenia podlegają art. 13.

Artykuł 12

Ocena istniejących NDP dokonywana przez Urząd

1.   Urząd przedkłada Komisji i Państwom Członkowskim, w okresie 12 miesięcy od daty włączenia lub nie włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, uzasadnioną opinię opartą w szczególności na odpowiednim sprawozdaniu oceniającym przygotowanym zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, dotyczącą:

2.   Dla substancji włączonych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, uzasadniona opinia, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, powinna być wydana w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 13

Kontrola administracyjna

Każda podjęta decyzja lub niewykonanie kompetencji powierzonych Urzędowi na mocy niniejszego rozporządzenia może podlegać kontroli Komisji działającej z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego lub każdej osoby, której to dotyczy bezpośrednio i indywidualnie.

W tym celu należy złożyć wniosek do Komisji w terminie dwóch miesięcy po dniu, w którym zainteresowana strona dowiedziała się o wspomnianym działaniu lub zaniechaniu działania.

Komisja podejmuje decyzję w terminie dwóch miesięcy żądając, gdy zachodzi potrzeba, cofnięcia decyzji przez Urząd lub podjęcia przez Urząd stosownego działania w wyznaczonym terminie.

SEKCJA 3

USTALANIE, ZMIANA I USUWANIE NDP

Artykuł 14

Decyzje w sprawie wniosków dotyczących NDP

1.   Po otrzymaniu opinii Urzędu i uwzględnieniu tej opinii Komisja przygotowuje bezzwłocznie i najpóźniej w terminie trzech miesięcy rozporządzenie w sprawie ustalania, zmiany lub usunięcia NDP lub decyzję o odrzuceniu wniosku i przedkłada je do przyjęcia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2.

2.   W odniesieniu do aktów, o których mowa a paragrafie 1, uwzględnia się:

3.   Komisja może w każdym czasie żądać od wnioskodawcy lub Urzędu dodatkowych informacji. Komisja udostępnia otrzymane dodatkowe informacje Państwom Członkowskim i Urzędowi.

Artykuł 15

Włączenie nowych lub zmienionych NDP do załączników II i III

1.   Rozporządzenie, o którym mowa w art. 14 ust. 1:

2.   Jeżeli tymczasowy NDP został określony w sposób przewidziany w ust. 1 lit. b), usuwa się go z załącznika III na mocy rozporządzenia w rok po dacie włączenia lub nie włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG danej substancji czynnej, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Jednakże, jeżeli jedno lub więcej Państw Członkowskich tego zażąda, może on zostać utrzymany przez kolejny rok pod warunkiem potwierdzenia, że badania naukowe niezbędne do poparcia wniosku o ustalenie NDP zostały podjęte. W przypadkach, gdy takie potwierdzenie zostało przedłożone, tymczasowy NDP zostanie utrzymany przez kolejne dwa lata, pod warunkiem, że nie zostaną stwierdzone żadne niedopuszczalne zagrożenia dla konsumentów.

Artykuł 16

Procedura określania tymczasowych NDP w określonych okolicznościach

1.   Rozporządzenie, o którym mowa w art. 14 ust. 1, może określać również tymczasowy NDP, który ma być umieszczony w załączniku III w następujących okolicznościach:

2.   Włączenia tymczasowych NDP, stosownie do ust. 1 dokonuje się na podstawie opinii Urzędu, danych z monitoringu i oceny wykazującej, że nie istnieje niedopuszczalne ryzyko dla konsumentów lub zwierząt.

Ciągła ważność tymczasowych NDP, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c), podlega ponownej ocenie przynajmniej raz na 10 lat, a każde takie NDP odpowiednio zmienia się lub usuwa.

NDP, o których mowa w ust. 1 lit. d), podlegają ponownej ocenie w momencie upływu okresu, na który wydano zgodę na jego główne zastosowanie.

Artykuł 17

Zmiany NDP w następstwie unieważnienia zezwoleń na środki ochrony roślin

Zmiany załączników II lub III, niezbędne do usunięcia NDP w następstwie unieważnienia istniejącego zezwolenia na dany środek ochrony roślin, mogą być przyjęte bez zasięgania opinii Urzędu.

ROZDZIAŁ III

NDP MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRODUKTÓW POCHODZENIA ROŚLINNEGO I ZWIERZĘCEGO

Artykuł 18

Zgodność z NDP

1.   Produkty objęte załącznikiem I nie zawierają, w momencie wprowadzenia do obrotu jako żywność czy pasza lub w momencie podania zwierzętom, jakiejkolwiek pozostałości pestycydów przekraczającej:

2.   Państwa Członkowskie nie mogą zabronić lub utrudniać wprowadzania do obrotu lub stosowania w karmieniu zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności na swoim terytorium produktów wyszczególnionych w załączniku I z powodu tego, że zawierają one pozostałości pestycydów, pod warunkiem, że:

3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą udzielić zezwolenia, po zastosowaniu fumigantów do produktów po zbiorach na ich własnym obszarze, na poziomy pozostałości dla substancji czynnej, które przekraczają poziomy wyszczególnione w załącznikach II i III dla środków wymienionych w załączniku I, jeżeli te mieszanki substancji aktywnej/produktu wyszczególnione są w załączniku VII, z zastrzeżeniem, że:

Mieszkanki substancji aktywnej/produktu wyszczególnione w załączniku VII definiuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2.

4.   W wyjątkowych przypadkach, a zwłaszcza w następstwie stosowania środków ochrony roślin zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG lub zgodnie z wymogami dyrektywy 2000/29/WE (14), Państwo Członkowskie może wyrazić zgodę na dopuszczenie do obrotu i/lub karmienie zwierząt na swoim terytorium żywnością lub paszami poddanymi działaniu środków niezgodnie z ust. 1 pod warunkiem, że taka żywność lub pasza nie stanowi niedopuszczalnego ryzyka. Takie zezwolenia są natychmiast notyfikowane innym Państwom Członkowskim, Komisji i Urzędowi, łącznie z właściwą oceną ryzyka, do bezzwłocznego rozpatrzenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2, w celu określenia tymczasowego NDP na dany okres lub podjęcia wszelkich innych niezbędnych środków w stosunku do takich produktów.

Artykuł 19

Zakaz dotyczący produktów przetworzonych i/lub złożonych

Zabrania się przetwarzania i/lub mieszania celem rozcieńczenia, z tym samym lub innymi produktami, produktów wyszczególnionych w załączniku I nie spełniających wymagań art. 18 ust. 1 lub art. 20 w celu dopuszczenia ich do obrotu jako żywność lub pasza lub w celu karmienia nimi zwierząt.

Artykuł 20

NDP stosujące się do produktów przetworzonych i/lub złożonych

1.   W przypadkach, gdy NDP nie są określone w załącznikach II lub III dla produktów przetworzonych i/lub złożonych, stosuje się NDP określone w art. 18 ust. 1 dla danego produktu wyszczególnionego w załączniku I, z uwzględnieniem zmian w poziomach pozostałości pestycydów wynikających z przetwarzania i/lub mieszania.

2.   Poszczególne czynniki koncentracji lub rozcieńczenia dla pewnych operacji przetwarzania i/lub mieszania lub pewnych produktów przetworzonych i/lub złożonych mogą być umieszczone w załączniku VI zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE WŁĄCZENIA ISTNIEJĄCYCH NDP DO NINIEJSZEGO ROZPORZĄDZENIA

Artykuł 21

Pierwotne określanie NDP

1.   NDP dla produktów wyszczególnionych w załączniku I po raz pierwszy są określane i wyszczególnione w załączniku II zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2, włączającą te NDP przewidziane na mocy dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG, z uwzględnieniem kryteriów wymienionych art. 14 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

2.   Załącznik II opracowuje się w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 22

Pierwotne określanie tymczasowych NDP

1.   Tymczasowe NDP dla substancji czynnych, dla których decyzja w sprawie umieszczenia lub nie umieszczenia w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG nie została jeszcze podjęta, określa się po raz pierwszy i wyszczególnia w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, o ile nie zostały już wyszczególnione w jego załączniku II, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45. ust. 2, z uwzględnieniem informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, w razie potrzeby uzasadnionej opinii, o której mowa w art. 24, czynników, o których mowa w art. 14 ust. 2 i następujących NDP:

2.   Załącznik III opracowuje się w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 23, 24 i 25.

Artykuł 23

Informacje dotyczące krajowych NDP, które mają zostać dostarczone przez Państwa Członkowskie

Jeżeli substancja czynna nie została jeszcze wyszczególniona w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG i w przypadkach, gdy Państwo Członkowskie określiło, najpóźniej do dnia wejścia w życie załącznika I do niniejszego rozporządzenia, krajowy NDP substancji czynnej dla produktu wyszczególnionego w załączniku I do niniejszego rozporządzenia lub podjęło decyzję, że NDP nie jest wymagany dla tej substancji czynnej, dane Państwo Członkowskie informuje Komisję w trybie i w terminie określonym zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2, o krajowym NDP lub o fakcie, że NDP nie jest wymagany dla substancji czynnej, a także gdy zachodzi taka potrzeba i na wniosek Komisji:

Artykuł 24

Opinia Urzędu w sprawie danych leżących u podstaw NDP

1.   Na wniosek Komisji, Urząd przedkłada Komisji uzasadnioną opinię w sprawie potencjalnego ryzyka dla zdrowia konsumentów wynikającego z:

2.   Przy przygotowywaniu uzasadnionej opinii, o której mowa w ust. 1, Urząd bierze pod uwagę dostępny stan wiedzy naukowej i technicznej, a zwłaszcza informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie zgodnie z wymogami art. 23.

Artykuł 25

Ustalanie tymczasowych NDP

Z uwzględnieniem opinii Urzędu, jeżeli taka opinia jest wymagana, tymczasowe NDP dla substancji czynnych, o których mowa w art. 23, mogą zostać określone i wyszczególnione w załączniku III, zgodnie z art. 22 ust. 1 lub, w razie potrzeby, substancja czynna może zostać włączona do załącznika IV zgodnie z art. 5 ust. 1.

ROZDZIAŁ V

KONTROLE URZĘDOWE, SPRAWOZDANIA I SANKCJE

SEKCJA 1

KONTROLE URZĘDOWE NDP

Artykuł 26

Kontrole urzędowe

1.   Bez uszczerbku dla dyrektywy 96/23/WE (15), Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole urzędowe pozostałości pestycydów w celu doprowadzenia do zgodności z niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego dotyczącymi urzędowych kontroli żywności i pasz.

2.   Takie kontrole pozostałości pestycydów polegają zwłaszcza na pobieraniu próbek i poddawaniu ich następnie analizie oraz na identyfikacji obecnych w nich pestycydów i poziomów ich pozostałości.

Artykuł 27

Pobieranie próbek

1.   Każde Państwo Członkowskie pobiera liczbę i rodzaj próbek wystarczającą dla zapewnienia wyników reprezentatywnych dla rynku, z uwzględnieniem wyników poprzednich programów kontroli. Takie próbki pobierane są możliwie najbliżej punktu zaopatrzenia, w celu umożliwienia ewentualnego zastosowania środków przymusu.

2.   Metody pobierania próbek niezbędne do prowadzenia takich kontroli pozostałości pestycydów w produktach, inne niż ustanowione na mocy dyrektywy 2002/63/WE (16), określa się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 28

Metody analizy

1.   Metody analizy pozostałości pestycydów są zgodne z kryteriami określonymi w odpowiednich przepisach prawa wspólnotowego dotyczących urzędowych kontroli żywności i pasz.

2.   Wytyczne techniczne dotyczące specyficznych kryteriów zatwierdzania i procedury kontroli jakości w odniesieniu do metod analizy dla określenia pozostałości pestycydów mogą być przyjęte zgodnie z procedurą wspomnianą w art. 45 ust. 2.

3.   Wszystkie laboratoria analizujące próbki dla potrzeb urzędowych kontroli pozostałości pestycydów biorą udział we wspólnotowych badaniach biegłości dla pozostałości pestycydów, organizowanych przez Komisję.

SEKCJA 2

WSPÓLNOTOWY PROGRAM KONTROLI

Artykuł 29

Wspólnotowy program kontroli

1.   Komisja opracowuje skoordynowane wieloletnie wspólnotowe programy kontroli, określając specyficzne próbki, które mają zostać włączone do krajowych programów kontroli i uwzględniając problemy, które stwierdzono w odniesieniu do zgodności z NDP określonymi w niniejszym rozporządzeniu, w celu oceny narażenia konsumentów i stosowania obowiązujących przepisów prawnych.

2.   Wspólnotowy program kontroli jest corocznie przyjmowany i uaktualniany zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2. Projekt wspólnotowego programu kontroli przedstawia się Komitetowi, o którym mowa w art. 45 ust. 1, nie później niż na sześć miesięcy przed końcem każdego roku kalendarzowego.

SEKCJA 3

KRAJOWE PROGRAMY KONTROLI

Artykuł 30

Krajowe programy kontroli pozostałości pestycydów

1.   Państwa Członkowskie ustanawiają krajowe wieloletnie programy kontroli pozostałości pestycydów. Programy wieloletnie są przez nie corocznie uaktualniane.

Programy te opierają się na ocenie ryzyka i mają na celu w szczególności ocenę narażenia konsumenta i zgodności z obowiązującym prawem. Zawierają one co najmniej następujące elementy:

2.   Państwa Członkowskie przedkładają swoje uaktualnione krajowe programy kontroli pozostałości pestycydów, o których mowa w ust. 1, Komisji i Urzędowi najpóźniej na trzy miesiące przed końcem każdego roku kalendarzowego.

3.   Państwa Członkowskie uczestniczą we wspólnotowym programie kontroli przewidzianym w art. 29.

SEKCJA 4

INFORMACJE DOSTARCZANE PRZEZ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE I ROCZNE SPRAWOZDANIE

Artykuł 31

Informacje dostarczane przez Państwa Członkowskie

1.   Państwa Członkowskie przekazują następujące informacje dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego Komisji, Urzędowi i innym Państwom Członkowskim do dnia 31 sierpnia każdego roku:

2.   Środki wykonawcze związane z dostarczaniem informacji przez Państwa Członkowskie mogą zostać ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2, po konsultacji z Urzędem.

Artykuł 32

Roczne sprawozdanie w sprawie pozostałości pestycydów

1.   Na podstawie informacji przedłożonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 31 ust. 1, Urząd sporządza roczne sprawozdanie w sprawie pozostałości pestycydów.

2.   W rocznym sprawozdaniu Urząd zamieszcza co najmniej następujące informacje:

3.   Jeżeli Państwo Członkowskie nie przedstawiło informacji zgodnie z art. 31, Urząd może pominąć informację dotyczącą Państwa Członkowskiego przy opracowywaniu rocznego sprawozdania.

4.   Format rocznego sprawozdania może zostać określony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2.

5.   Urząd przedkłada Komisji roczne sprawozdanie do ostatniego dnia lutego każdego roku.

6.   Roczne sprawozdanie może zawierać opinię w sprawie pestycydów, które powinny być objęte programami w przyszłości.

7.   Urząd ma obowiązek publicznego udostępnienia sprawozdania rocznego wraz z uwagami Komisji i Państw Członkowskich.

Artykuł 33

Przedkładanie Komitetowi sprawozdania rocznego w sprawie pozostałości pestycydów

Komisja bezzwłocznie przedkłada sprawozdanie roczne w sprawie pozostałości pestycydów Komitetowi, o którym mowa w art. 45 ust. 1, w celu dokonania jego przeglądu i opracowania zaleceń co do wszelkich niezbędnych środków, które należy zastosować wobec zgłaszanych naruszeń NDP określonych w załącznikach II i III.

SEKCJA 5

SANKCJE

Artykuł 34

Sankcje

Państwa Członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie do naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i zastosować niezbędne środki w celu zapewnienia ich stosowania. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Państwa Członkowskie bezzwłocznie notyfikują te zasady i wszelkie późniejsze zmiany Komisji.

ROZDZIAŁ VI

ŚRODKI NADZWYCZAJNE

Artykuł 35

Środki nadzwyczajne

Artykuły 53 i 54 rozporządzenia (WE) 178/2002 mają zastosowanie wówczas, gdy w wyniku nowych informacji lub ponownej oceny istniejących informacji zostanie ustalone, że pozostałości pestycydów lub NDP objęte niniejszym rozporządzeniem mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt, co wymaga natychmiastowego działania.

ROZDZIAŁ VII

ŚRODKI DOTYCZĄCE ZHARMONIZOWANYCH NDP PESTYCYDÓW

Artykuł 36

Środki wspierające dotyczące zharmonizowanych NDP pestycydów

1.   Środki wspierające dotyczące zharmonizowanych NDP pestycydów są określane na poziomie Wspólnoty i obejmują:

2.   Wszelkie niezbędne przepisy wykonawcze dotyczące środków, o których mowa w ust. 1, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2.

Artykuł 37

Wkład Wspólnoty w środki wspierające dla zharmonizowanych NDP pestycydów

1.   Wspólnota może dokonać wkładu finansowego w wysokości do 100 % kosztów środków przewidzianych w art. 36.

2.   Środki finansowe przydziela się na każdy rok finansowy w ramach procedury budżetowej.

ROZDZIAŁ VIII

KOORDYNACJA WNIOSKÓW DOTYCZĄCYCH NDP

Artykuł 38

Wyznaczanie organów krajowych

Każde z Państw Członkowskich wyznacza jeden lub więcej organów krajowych do koordynacji współpracy z Komisją, Urzędem, innymi Państwami Członkowskimi, wytwórcami, producentami i hodowcami do celów niniejszego rozporządzenia. W przypadkach gdy więcej niż jeden organ został wyznaczony przez Państwo Członkowskie, wskazuje ono, który z wyznaczonych organów pełni rolę punktu kontaktowego.

Organy krajowe mogą delegować zadania innym organom.

Każde Państwo Członkowskie podaje Komisji i Urzędowi nazwy i adresy wyznaczonych organów krajowych.

Artykuł 39

Koordynacja informacji NDP przez Urząd

Urząd:

Artykuł 40

Informacje, które mają być przedłożone przez Państwa Członkowskie

Państwa Członkowskie dostarczają Urzędowi, na jego wniosek, wszelkich dostępnych informacji niezbędnych do oceny bezpieczeństwa NDP.

Artykuł 41

Baza danych Urzędu dotycząca NDP

Bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów prawa wspólnotowego i krajowego w sprawie dostępu do dokumentów, Urząd tworzy i prowadzi bazę danych, dostępną dla Komisji i dla właściwych organów Państw Członkowskich, zawierającą istotne informacje naukowe i DPR dotyczące NDP, substancji czynnych i czynników warunkujących przetwarzanie określonych w załącznikach II, III, IV i VII. W szczególności powinna ona zawierać oceny dziennych dawek w pożywieniu, czynniki związane z przetwarzaniem i skutki toksykologiczne.

Artykuł 42

Państwa Członkowskie i opłaty

1.   Państwa Członkowskie mogą uzyskać zwrot kosztów prac związanych z ustalaniem, zmianą i usuwaniem NDP lub innych rodzajów prac wynikających z obowiązków zawartych w niniejszym rozporządzeniu, w postaci opłat i należności.

2.   Państwa Członkowskie zapewniają, aby opłata lub należność, o której mowa w ust. 1:

Może to obejmować tabelę stałych stawek przewidzianych w oparciu o przeciętne koszty prac, o których mowa w ust. 1.

ROZDZIAŁ IX

WDRAŻANIE

Artykuł 43

Opinia naukowa Urzędu

Komisja lub Państwa Członkowskie mogą zwracać się do Urzędu o wydanie opinii naukowej w sprawie wszelkich środków dotyczących oceny ryzyka w ramach niniejszego rozporządzenia. Komisja może określić termin, w jakim taka opinia ma być przedstawiona.

Artykuł 44

Procedura wydawania opinii przez Urząd

1.   Jeżeli opinie Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem wymagają wyłącznie pracy naukowej i technicznej dotyczącej stosowania ustalonych zasad naukowych i technicznych, mogą one być wydane przez Urząd bez konsultacji z komitetem naukowym lub panelem naukowym, o których mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, o ile Komisja lub Państwa Członkowskie nie wyrażają sprzeciwu.

2.   Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 29 ust. 6 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 178/2002 określają przypadki, w których stosuje się powyższy ust. 1.

Artykuł 45

Procedura dotycząca Komitetu

1.   Komisję wspiera Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt utworzony na podstawie art. 58 rozporządzenia nr 178/2002 (dalej nazywany „Komitetem”).

2.   W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE przy uwzględnieniu jej art. 8.

Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.

3.   Komitet uchwala swój regulamin.

Artykuł 46

Środki wykonawcze

Zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2, a w razie potrzeby uwzględniając opinię Urzędu, ustala się lub zmienia, co następuje:

Artykuł 47

Sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia

Nie później niż 10 lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z jego wykonania wraz z odpowiednimi wnioskami.

ROZDZIAŁ X

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 48

Uchylenie i dostosowanie prawa

1.   Niniejszym uchyla się dyrektywy 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG ze skutkiem od daty określonej w drugim akapicie art. 50.

2.   Artykuł 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414 EWG otrzymuje następujące brzmienie:

Artykuł 49

Przepisy przejściowe

1.   Wymogi rozdziału III nie stosują się do produktów legalnie produkowanych lub przywożonych do Wspólnoty przed datą określoną w art. 50 ust. 2.

Jednakże, w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony konsumenta, odpowiednie środki dotyczące tych produktów mogą zostać podjęte zgodnie z procedurą określona w art. 45 ust. 2.

2.   Jeżeli jest to niezbędne w celu umożliwienia normalnej komercjalizacji, przetwarzania i konsumpcji produktów, dalsze środki przejściowe mogą być przyjęte dla wdrożenia wybranych NDP określonych w art. 15, 16, 21, 22 i 25.

Środki te zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2, nie uchybiając obowiązkowi zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumenta.

Artykuł 50

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Rozdziały II, III i V stosują się po sześciu miesiącach od publikacji ostatniego z rozporządzeń ustanawiających załączniki I, II, III i IV.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. C 234 z 30.9.2003, str. 33.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 20 kwietnia 2004 r.(Dz.U. C 104 E z 30.4.2004), wspólne stanowisko Rady z dnia 19 lipca 2004 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z ... . (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

(3)Dz.U. L 340 z 9.12.1976, str. 26. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 36).

(4)Dz.U. L 221 z 7.8.1986, str. 37. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2004/61/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 81).

(5)Dz.U. L 221 z 7.8.1986, str. 43. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/61/WE.

(6)Dz.U. L 350 z 14.12.1990, str. 71. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/61/WE.

(7)Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2004/71/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 14).

(8)Dz.U. L 33 z 8.2.1979, str. 36. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 807/2003.

(9)Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1642/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 4).

(10)Dz.U. L 140 z 30.5.2002, str. 10. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2003/100/WE (Dz.U. L 285 z 1.11.2003, str. 33).

(11)Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

(12)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123 z 24.4.1998, str. 1). Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

(13)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 1). Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 546/2004 (Dz.U. L 87 z 25.3.2004, str. 13).

(14)  Dyrektywa Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie. (Dz.U. L 169 z 10.7.2000, str. 1). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2004/70/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 97).

(15)  Dyrektywa Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG (Dz.U. L 125 z 23.5.1996, str. 10). Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 1).

(16)  Dyrektywa Komisji 2002/63/WE z dnia 11 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowe metody pobierania próbek do celów urzędowej kontroli pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni oraz uchylająca dyrektywę 79/700/EWG (Dz.U. L 187 z 16.7.2002, str. 30).

(17)  Dz.U. L.........”

----

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

Dnia 14 marca 2003 r. Rada otrzymała od Komisji wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego.

Parlament Europejski przyjął swoją opinię w pierwszym czytaniu dnia 20 kwietnia 2004 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyjął swoją opinię dnia 16 lipca 2003 r.

Rada przyjęła swoje wspólne stanowisko dnia 19 lipca 2004 r. zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu.

II.   CELE

Wniosek poddaje przeglądowi i upraszcza europejskie prawodawstwo dotyczące pestycydów poprzez zastąpienie czterech istniejących dyrektyw Rady pojedynczym rozporządzeniem. Cel tych nowych i zharmonizowanych przepisów jest dwojaki: ułatwienie handlu w obrębie jednolitego rynku i z państwami trzecimi poprzez udzielenie tolerancji importowych eksporterom z UE w niektórych przypadkach oraz zagwarantowanie spójnego poziomu ochrony konsumenta w całej Wspólnocie. Wniosek uwzględnia także rolę Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) na tym polu. Na mocy nowych przepisów zmienionych przez Radę po okresie przejściowym NDP byłyby ustalane wyłącznie na poziomie Wspólnoty w drodze procedury, w której Państwa Członkowskie oceniają potrzebę ustalenia NDP oraz przedkładają Komisji sprawozdanie oceniające, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności byłby odpowiedzialny za ocenę ryzyka opartą na sprawozdaniu oceniającym Państwa Członkowskiego i danych otrzymanych od wnioskodawców, podczas gdy Komisja zajęłaby się zarządzaniem ryzykiem poprzez ustalenie NDP.

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

A.   UWAGI OGÓLNE

Wspólne stanowisko Rady jest zgodne w szerokim zakresie ze stanowiskami Komisji i Parlamentu, ponieważ:

W szczególności Rada przychyliła się do szeregu zmian zgłoszonych przez Parlament, mających na celu zagwarantowanie sprawnego funkcjonowania nowych procedur i poprawę spójności między nowym rozporządzeniem i pozostałym prawodawstwem Wspólnoty. Dodatkowo Rada była zdania, że należy wprowadzić dalsze zmiany, na przykład pozwolić Państwom Członkowskim na elastyczność w przypadku przekroczenia wysokości NDP, do którego dochodzi w niektórych wyjątkowych przypadkach. Rada przekształciła i przeredagowała niektóre fragmenty tekstu rozporządzenia, aby dokonać uściślenia roli Państw Członkowskich, Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i Komisji oraz w celu oddzielenia przepisów przejściowych od procedur standardowych istniejących w nowym systemie. Wprowadzono również pewną liczbę zmian technicznych i redakcyjnych.

B.   UWAGI SZCZEGÓLNE

a)   Procedura składania wniosku: role spełniane odpowiednio przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i Państwa Członkowskie

W swoim wniosku Komisja przewidziała wyłączną rolę dla Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności w dziedzinie oceny naukowej i ustalania NDP. Jednakże Rada przyznała rację Parlamentowi, że Państwa Członkowskie winny dokonywać analizy wstępnej wniosków w sprawie NDP zgodnie z ustalonymi procedurami na podstawie dyrektywy 91/414/EWG. Dodatkowo Rada potwierdziła, że kopie wniosków w sprawie NDP otrzymanych przez Państwa Członkowskie winny być natychmiast przesłane do Komisji i Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (art. 8).

b)   Procedura czynności rutynowych wykonywanych przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności

W świetle znacznej ilości pracy przewidzianej dla Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności Rada wprowadziła nowy artykuł w celu uniknięcia niepotrzebnych konsultacji z organami naukowymi w sprawach rutynowych, na przykład w przypadkach, gdy Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wydaje opinie oparte wyłącznie na dobrze ugruntowanych zasadach naukowych (art. 44). Niniejszy przepis jest zbieżny z art. 31 rozporządzenia 178/2002/WE.

c)   Kontrola administracyjna

W celu stworzenia formy zadośćuczynienia prawnego odnośnie do decyzji podjętych przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, a także w przypadku zaniechania działania przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, dodano nowy artykuł (art. 13).

d)   Zakres czasowy i przechodzenie do nowych procedur

W celu zagwarantowania płynnego przejścia do nowych przepisów Rada podążała za Parlamentem w ustalaniu poszczególnych terminów zakończenia opracowania głównych załączników technicznych, które określą wykaz zharmonizowanych NDP (załącznik II), wykaz tymczasowych NDP (załącznik III) oraz wykaz substancji czynnych, dla których nie jest wymagane ustalenie NDP (załącznik IV). W tym samym duchu Rada wprowadziła również termin sporządzenia załącznika wymieniającego produkty, do których stosuje się zharmonizowane NDP (załącznik I). Podobnie jak Parlament, Rada uważała, że rozporządzenia nie powinno się stosować w całości przed sporządzeniem podstawowych załączników (art. 4, 5, 21, 22 i 50).

e)   Możliwość przedłużenia ważności tymczasowych NDP

W celu ułatwienia sprawnego przejścia do w pełni zharmonizowanego systemu (to jest gdy Państwa Członkowskie sygnalizują, że potrzeba więcej czasu na zakończenie studiów naukowych nad substancjami, które zostały dopuszczone na szczeblu krajowym) Rada zdecydowała, że w niektórych przypadkach powinno być możliwe utrzymanie w załączniku III na okres do trzech dalszych lat tymczasowych NDP, które normalnie będą ważne przez rok (art. 15).

f)   Używanie pestycydów w traktowaniu chemicznym po zbiorach

Wprowadzono odstępstwo w celu umożliwienia praktyki stosowania fumigantów do produktów po zbiorach (na przykład w celu ich ochrony przed szkodnikami podczas przechowywania i transportu, co może pociągnąć za sobą tymczasowe przekroczenie NDP na czas pozostawania produktu w magazynie lub tranzycie) (art. 18 ust. 3).

g)   Używanie pestycydów w okolicznościach wyjątkowych

W celu stworzenia możliwości powołania się na okoliczności wyjątkowe (na przykład gdy zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG należy użyć w trybie wyjątkowym produktu ochrony roślin dla kontroli szkodników) wprowadzono przepisy wyjątkowe, zezwalające Państwu Członkowskiemu na wprowadzenie na rynek i/lub karmienie zwierząt na swoim terytorium żywnością lub paszami, które nie odpowiadają NDP ustalonym w niniejszym rozporządzeniu. Tego rodzaju zezwolenia mają być notyfikowane innym Państwom Członkowskim, Komisji i Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności w celu ustanowienia tymczasowych NDP oraz podjęcia wszelkich innych koniecznych działań. Tego rodzaju zezwoleń można udzielić jedynie wtedy, gdy poddana działaniu środków żywność lub pasza nie stanowi niedopuszczalnego ryzyka dla konsumentów (art. 18 ust. 4).

h)   Definicje

Podczas przygotowywania nowej wersji tekstu, mającej na celu większą prostotę prawną, Rada dodała dwie nowe definicje, to jest: „krytyczna DPR” (czyli dobra praktyka rolnicza, która stanowi podstawę dla zharmonizowanego NDP w myśl rozporządzenia) oraz „CLX” (czyli NDP ustalony przez Komisję Kodeksu Żywnościowego), jak też usunęła definicję „złożonych środków żywnościowych”. Ponadto Rada poszła w ślad za Parlamentem w upraszczaniu definicji „pozostałości pestycydów” (art. 3).

i)   Zmiany techniczne i redakcyjne

Wprowadzono również wiele innych zmian, w tym korekty techniczne i uproszczenia.

j)   Zmiany niezaakceptowane przez Radę

Istnieje potrzeba dalszej dyskusji, w szczególności w sprawach związanych z oceną ryzyka i z przepisami dotyczącymi użycia produktów ochrony roślin, w których to dziedzinach Rada nie była w stanie zgodzić się na niektóre zmiany zgłoszone przez Parlament na tym etapie. Takie punkty dotyczą w szczególności podejścia do oceny narażenia w kontekście ustalania NPD, czynników odnoszących się do najodpowiedniejszego sposobu informowania społeczeństwa oraz stworzenia projektu przepisów dotyczących dobrej praktyki rolniczej i walki ze szkodnikami.

----

----

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 2/2005

przyjęte przez Radę dnia 24 września 2004 r.

w celu przyjęcia decyzji.../2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej wieloletni program wspólnotowy mający na celu zwiększenie dostępności, użyteczności i wykorzystania zasobów cyfrowych w Europie

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2005/C 25E/02)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Cel programu

1.   Niniejsza decyzja ustanawia program wspólnotowy na okres 2005–2008 w celu zwiększenia dostępności, użyteczności i wykorzystania we Wspólnocie zasobów cyfrowych, ułatwiając tworzenie i rozpowszechnianie informacji – w zakresie interesu publicznego – na poziomie wspólnotowym.

Program (zwany dalej „Programem”) otrzymuje nazwę „eContentplus”.

2.   W celu osiągnięcia ogólnego celu Programu należy uwzględnić następujące kierunki działania:

Działania podejmowane w ramach powyższych kierunków dotyczą informacji z obszaru sektora publicznego, danych przestrzennych oraz treści edukacyjnych, kulturowych i naukowych, określonych w załączniku I. Program jest wprowadzany zgodnie z załącznikiem II.

Artykuł 2

Udział

1.   W Programie uczestniczą osoby prawne z siedzibą w Państwach Członkowskich. Mogą w nim również uczestniczyć osoby prawne z siedzibą w państwach kandydujących, zgodnie z istniejącymi dwustronnymi porozumieniami oraz porozumieniami, które zostaną zawarte z tymi państwami.

2.   W Programie mogą uczestniczyć osoby prawne z siedzibą w państwach EFTA będących Stronami Porozumienia EOG, zgodnie z postanowieniami tego Porozumienia.

3.   Jeżeli udział osób prawnych z siedzibą w państwach trzecich oraz organizacji międzynarodowych skutecznie przyczyni się do wprowadzenia Programu, mogą one w nim uczestniczyć bez wsparcia finansowego ze strony Wspólnoty. Decyzja zezwalająca na taki udział zostaje przyjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2.

Artykuł 3

Kompetencje Komisji

1.   Komisja jest odpowiedzialna za wprowadzenie Programu w życie.

2.   Komisja sporządza program prac na podstawie niniejszej decyzji.

3.   Podczas wprowadzania Programu w życie Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia ogólną spójność i komplementarność z innymi stosownymi politykami wspólnotowymi, programami i działaniami, które wpływają na rozwój i wykorzystanie europejskich zasobów cyfrowych oraz na promowanie różnorodności językowej w społeczeństwie informacyjnym, w szczególności ze wspólnotowymi programami badawczymi i dotyczącymi rozwoju technologicznego, IDA, eTEN, eInclusion, eLearning, MODINIS i Safer Internet.

4.   Komisja działa zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2 w następujących przypadkach:

5.   Komisja powiadamia komitet, o którym mowa w art. 4, o postępach we wprowadzaniu programu.

Artykuł 4

Komitet

1.   Komisja jest wspierana przez komitet.

2.   W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem postanowień jej art. 8.

Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.

3.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

Artykuł 5

Kontrola i ocena

1.   W celu zapewnienia efektywnego wykorzystania pomocy wspólnotowej Komisja zapewnia, aby działania podjęte w ramach niniejszej decyzji były oceniane przed ich podjęciem, w trakcie realizacji oraz po ich wykonaniu.

2.   Komisja kontroluje projekty realizowane w ramach Programu. Komisja ocenia sposób, w jaki zrealizowano projekty, oraz efekty ich przeprowadzenia w celu oceny, czy osiągnięto zamierzone cele.

3.   Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie z realizacji kierunków działania określonych w art. 1 ust. 2 do połowy 2006 roku. Komisja informuje przy tym o zgodności kwot przeznaczonych na lata 2007–2008 z perspektywą finansową. W razie potrzeby Komisja podejmuje niezbędne kroki w ramach procedur budżetowych na lata 2007–2008 w celu zapewnienia zgodności przyznanych rocznie środków z perspektywą finansową. Po zakończeniu Programu Komisja składa sprawozdanie zawierające jego końcową ocenę.

4.   Komisja przekazuje wyniki ocen ilościowych i jakościowych Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w razie potrzeby wraz z wnioskami o zmianę niniejszej decyzji. Wyniki ocen są przesyłane przed przedstawieniem projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej odpowiednio na lata 2007 i 2009.

Artykuł 6

Ramy finansowe

1.   Niniejszym ustala się ramy finansowe dla przeprowadzenia działań wspólnotowych na mocy niniejszej decyzji na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. w wysokości 135 milionów EUR, z czego 55,6 miliona EUR przypada na okres do dnia 31 grudnia 2006 r.

2.   Kwotę na okres rozpoczynający się po dniu 31 grudnia 2006 r. uważa się za potwierdzoną, jeżeli jest ona zgodna na tym etapie z perspektywą finansową obowiązującą od roku 2007.

3.   Roczne środki na okres 2005–2008 zatwierdza organ budżetowy w granicach określonych w perspektywie finansowej. Załącznik III zawiera orientacyjny podział wydatków.

Sporządzono w Brukseli, dnia

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. C 117 z 30.4.2004, str. 49.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2004 r.(Dz.U. C 104 E z 30.4.2004), wspólne stanowisko Rady z dnia 24 września 2004 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

(3)Dz.U. L 14 z 18.1.2001, str. 32.

(4)  Dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 90).

(5)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167 z 22.6 2001, str. 10).

(6)  Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77 z 27.3.1996, str. 20).

(7)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, str. 31). Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

(8)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201 z 31.7.2002, str. 37).

(9)Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

(10)Dz.U. C 172 z 18.6.1999, str. 1. Porozumienie zmienione decyzją 2003/429/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 147 z 14.6.2003, str. 25).

----

ZAŁĄCZNIK I

DZIAŁANIA

I.   WPROWADZENIE

Ogólnym celem programu eContentplus jest zwiększenie dostępności, użyteczności i wykorzystania zasobów cyfrowych, co ułatwi tworzenie i rozpowszechnianie informacji w zakresie interesu publicznego na poziomie Wspólnoty.

Program stworzy lepsze warunki dostępu do zasobów cyfrowych i usług elektronicznych, a także lepsze warunki zarządzania nimi, w środowiskach wielojęzycznych i wielokulturowych. Rozszerzy on dostępną dla użytkownika ofertę oraz pomoże w stworzeniu nowych sposobów korzystania z zasobów cyfrowych o zwiększonej zawartości wiedzy. Jest to cecha niezbędna dla uczynienia zasobów dynamiczniejszymi i ich dostosowania do szczególnych kontekstów (nauczanie, kultura, osoby ze specjalnymi potrzebami itd.).

Program utoruje drogę do stworzenia ramowej struktury dla wysokiej jakości zasobów cyfrowych w Europie – Europejskiego Obszaru Zasobów Cyfrowych – poprzez ułatwienie wymiany doświadczeń i dobrych praktyk oraz wzajemnego wzbogacania pomiędzy sektorami zasobów cyfrowych oraz ich dostawcami i użytkownikami.

Przewiduje się trzy kierunki działań:

II.   KIERUNKI DZIAŁANIA

A.   Ułatwienie na poziomie Wspólnoty dostępu do zasobów cyfrowych, ich używania i wykorzystania

Działania podejmowane w ramach tego kierunku działań obejmują stworzenie sieci i nawiązanie współpracy pomiędzy zainteresowanymi podmiotami w celu wspierania tworzenia nowych usług.

Dziedziny docelowe stanowią informacje sektora publicznego, dane przestrzenne, treści edukacyjne i kulturalne.

Szczególnie uwzględnia się:

B.   Ułatwienie poprawy jakości i rozpowszechnianie dobrych praktyk związanych z zasobami cyfrowymi wśród ich dostawców i użytkowników oraz pomiędzy poszczególnymi sektorami

Działania podejmowane w ramach tego kierunku działań mają na celu ułatwienie określenia i szerokiego rozpowszechniania dobrych praktyk dotyczących metod, procesów i działań, tak aby osiągnąć lepszą jakość, większą skuteczność oraz efektywność w tworzeniu, wykorzystywaniu i rozpowszechnianiu zasobów cyfrowych.

Działania te obejmują doświadczenia określające zdolność wyszukiwania, użyteczność, możliwość powtórnego wykorzystania i interoperatywność zasobów cyfrowych w istniejących ramach prawnych, przy spełnianiu od początkowego etapu wymogów różnych grup i rynków docelowych w coraz bardziej wielojęzycznym i wielokulturowym środowisku, i wychodzą poza zwykłe technologie lokalizacyjne.

Działania te będą wykorzystywały zalety wzbogacania zasobów cyfrowych przy wykorzystaniu danych zrozumiałych dla maszyny (prawidłowo określonych semantycznie metadanych opartych na stosownej terminologii opisowej, słownictwie i ontologii).

Doświadczenia będą przeprowadzane w grupach tematycznych. Gromadzenie, rozpowszechnianie i międzysektorowy przepływ uzyskanej wiedzy będą stanowiły integralną część tych doświadczeń.

Docelowymi obszarami zastosowania są informacje sektora publicznego, dane przestrzenne, zasoby cyfrowe o treści edukacyjnej i kulturowej oraz o charakterze naukowo-akademickim.

C.   Zacieśnienie współpracy pomiędzy podmiotami zainteresowanymi zasobami cyfrowymi oraz podniesienie ich świadomości

Działania podejmowane w ramach tego kierunku działań obejmują środki towarzyszące odpowiedniemu ustawodawstwu dotyczącemu zasobów cyfrowych oraz promowanie wzmożonej współpracy pomiędzy podmiotami zainteresowanymi zasobami cyfrowymi, jak również rozwijanie ich świadomości. Działania te będą wspierały rozwój kryteriów porównawczych, monitoringu i narzędzi analizy, ocenę oddziaływania Programu oraz rozpowszechnianie wyników. Będą przy tym identyfikowane i analizowane powstające możliwości oraz problemy (np. zaufanie, oznaczanie jakości, prawa własności intelektualnej w szkolnictwie) oraz – w zależności od konkretnej sytuacji – proponowane będą rozwiązania.

----

ZAŁĄCZNIK II

ŚRODKI REALIZACJI PROGRAMU

----

ZAŁĄCZNIK III

WSTĘPNY PODZIAŁ WYDATKÓW

----

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

II.   CEL

Celem niniejszego wniosku jest stworzenie warunków do szerszego użycia i dostępu do zasobów cyfrowych oraz, tam, gdzie jest to konieczne, do większego dochodu z usług opartych na użyciu i dostępie do zasobów cyfrowych poprzez wniesienie znaczącego wkładu do strategii eEuropa w takich sektorach, jak e-nauka, e-rząd itd. (program następujący po obecnym programie eZasoby, wygasającym w końcu roku 2004).

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

Wspólne stanowisko podziela cel ogólny wniosku przedłożonego przez Komisję oraz, w zarysach ogólnych, zaproponowane środki osiągnięcia tego celu. Jednakże w trakcie dyskusji w ramach Rady tekst tego wniosku uległ częściowym zmianom. Oto główne punkty wspólnego stanowiska, różniące się od wniosku Komisji i zmian naniesionych przez Parlament Europejski (patrz: pkt IV poniżej):

IV.   ZMIANY DOKONANE PRZEZ PARLAMENT EUROPEJSKI

1.   Zmiany dokonane przez Parlament Europejski, zaakceptowane przez Komisję i przyjęte przez Radę

2.   Zmiany dokonane przez Parlament Europejski, zaakceptowane przez Komisję, ale nieprzyjęte przez Radę

----

(1)Dz.U. C 98 z 23.4.2004, str. 39.

----

----

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 3/2005

przyjęte przez Radę dnia 7 października 2004 r.

w celu przyjęcia dyrektywy 2005/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2005/C 25E/03)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,

uwzględniając projekt Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów,

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Cel

1.   Celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie, by osoby odpowiedzialne za zanieczyszczenia pochodzące ze statków podlegały odpowiednim sankcjom w celu poprawy bezpieczeństwa na morzu oraz wzmocnienia ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniami pochodzącymi ze statków.

2.   Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w podejmowaniu, zgodnie z prawem międzynarodowym, bardziej rygorystycznych środków przeciwdziałania zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków.

Artykuł 2

Definicje

Dla celów niniejszej dyrektywy:

Artykuł 3

Zakres zastosowania

1.   Niniejszą dyrektywę stosuje się, zgodnie z prawem międzynarodowym, do zrzutów substancji zanieczyszczających:

2.   Niniejszą dyrektywę stosuje się do zrzutów substancji zanieczyszczających pochodzących z jakiegokolwiek statku, niezależnie od jego bandery, za wyjątkiem okrętów wojennych, jednostek pomocniczych marynarki wojennej lub innych statków będących własnością państwa lub obsługiwanych przez państwo i wykorzystywanych w danym momencie wyłącznie w niekomercyjnej służbie państwowej.

Artykuł 4

Naruszenia

Państwa Członkowskie zapewnią uznanie zrzutów substancji zanieczyszczających ze statków na którymkolwiek z obszarów wymienionych w art. 3 ust. 1 za naruszenia, jeśli dokonano ich umyślnie, przez niedbalstwo lub na skutek poważnego zaniedbania.

Artykuł 5

Wyjątki

1.   Zrzut substancji zanieczyszczających na którymkolwiek z obszarów wymienionych w art. 3 ust. 1 nie jest uznawany za naruszenie, jeśli spełnia warunki wyszczególnione w prawidle 11 lit. a) lub c) załącznika I lub w prawidle 6 lit. a) lub c) załącznika II do Konwencji Marpol 73/78.

2.   Zrzut substancji zanieczyszczających na obszarach wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. c), d) i e) nie stanowi naruszenia ze strony właściciela, kapitana lub załogi działającej na odpowiedzialność kapitana, jeżeli zrzut spełnia warunki wyszczególnione w prawidle 11 lit. b załącznika I bądź w prawidle 6 lit. b) załącznika II do Konwencji Marpol 73/78.

3.   Zrzut substancji zanieczyszczających na którymkolwiek z obszarów wymienionych w art. 3 ust. 1 nie stanowi naruszenia, jeśli spełnione są warunki wyszczególnione w prawidle 9 lub 10 załącznika I lub w prawidle 5 załącznika II do Konwencji Marpol 73/78.

Artykuł 6

Egzekwowanie przepisów w stosunku do statków w obrębie portu Państwa Członkowskiego

1.   Jeśli zaistniałe nieprawidłowości lub otrzymane informacje powodują podejrzenie, że statek pozostający dobrowolnie w porcie lub przy terminalu morskim Państwa Członkowskiego dokonał lub dokonuje zrzutu substancji zanieczyszczających w którymkolwiek z obszarów wymienionych w art. 3 ust. 1, to Państwo Członkowskie spowoduje przeprowadzenie odpowiedniej inspekcji, z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych przyjętych przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) i zgodnie ze swoim prawem krajowym.

2.   W przypadku gdy inspekcja, o której mowa w ust. 1, ujawni fakty mogące wskazywać na naruszenie w rozumieniu art. 4, powiadamia się o tym odpowiednie organy Państwa Członkowskiego oraz państwa bandery.

Artykuł 7

Egzekwowanie przepisów przez Państwa przybrzeżne w stosunku do statków w drodze

1.   Jeżeli podejrzewany zrzut substancji zanieczyszczających ma miejsce w obszarach wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. b), c), d) lub e), a statek podejrzewany o zrzut nie zawija do portu Państwa Członkowskiego posiadającego informacje o podejrzewanym zrzucie, stosuje się następujące reguły:

2.   Gdy istnieją niepodważalne dowody na to, że statek pływający po obszarach wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. b) lub d) dokonał na tych obszarach naruszenia, którego wynikiem był zrzut powodujący poważne szkody lub niebezpieczeństwo poważnych szkód dla wybrzeża lub związanych z tym interesów zainteresowanego Państwa Członkowskiego, lub dla zasobów w obszarach wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. b) lub d), Państwo to, z zastrzeżeniem postanowień części XII sekcji 7 Konwencji ONZ o prawie morza z 1982 r., i o ile dowody na to pozwalają, przekaże sprawę odpowiednim organom w celu wszczęcia postępowania, w tym zatrzymania statku, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

3.   Władze państwa bandery są informowane w każdym przypadku.

Artykuł 8

Sankcje

1.   Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, by naruszenia w rozumieniu art. 4 podlegały skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom, które mogą obejmować sankcje karne lub administracyjne.

2.   Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, by sankcje wymienione w ust. 1 stosowane były wobec każdej osoby uznanej za odpowiedzialną za naruszenie w rozumieniu w art. 4.

Artykuł 9

Zgodność z prawem międzynarodowym

Państwa Członkowskie stosują przepisy niniejszej dyrektywy bez formalnej lub faktycznej dyskryminacji statków obcych i zgodnie z obowiązującym prawem międzynarodowym, w tym postanowieniami sekcji 7 części XII Konwencji ONZ o prawie morza z 1982 r., oraz niezwłocznie powiadamiają państwo bandery statku oraz każde inne zainteresowane Państwo o środkach podjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Artykuł 10

Środki dodatkowe

Do celów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie i Komisja będą w miarę potrzeby prowadziły ścisłą współpracę z Europejską Agencją Bezpieczeństwa Morskiego oraz, w miarę potrzeby, w ramach programu działania mającego na celu reagowanie na przypadkowe lub umyślne zanieczyszczanie morza, wprowadzonego decyzją nr 2850/2000/WE (2) w celu:

Artykuł 11

Sprawozdawczość

Co trzy lata Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy przez właściwe organy. Na podstawie tych sprawozdań Komisja przedkłada sprawozdanie wspólnotowe Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Artykuł 12

Komitet

1.   Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) (3).

2.   Komisja regularnie informuje Komitet utworzony w ramach decyzji 2850/2000/WE o wszelkich proponowanych środkach lub innych odpowiednich działaniach dotyczących reagowania na zanieczyszczenia morza.

Artykuł 13

Tryb zmian

Zmiany Konwencji Marpol 73/78, o której mowa w art. 2 pkt 1, mogą być wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy, stosownie do art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.

Artykuł 14

Implementacja

Państwa Członkowskie wprowadzają w życie ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż ...... (4) i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.

Artykuł 15

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 16

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. C 220 z 16.9.2003, str. 72.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 13.1.2004 (Dz.U. C 92 E z 21.4.2004, str. 77).

(3)  Decyzja 2850/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2000 r. ustalająca wspólnotowe ramy współpracy w zakresie przypadkowego lub umyślnego zanieczyszczania morza (Dz.U. L 332 z 28.12.2000, str. 1). Decyzja zmieniona decyzją 787/2004/WE (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 12).

(4)Dz.U. L 324 z 29.11.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 415/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 10).

----

ZAŁĄCZNIK

Podsumowanie postanowień Konwencji Marpol 73/78 dotyczących usuwania oleju i szkodliwych substancji ciekłych, określonych w art. 2 ust. 2

CZĘŚĆ I:   OLEJ (KONWENCJA MARPOL 73/78, ZAŁĄCZNIK I)

Do celów załącznika I do Konwencji Marpol 73/78, „olej” oznacza ropę naftową w każdej postaci, włączając w to surową ropę naftową, paliwo olejowe, szlam, odpadki olejowe oraz produkty rafinowane (inne niż produkty petrochemiczne, które są przedmiotem postanowień załącznika II do Konwencji Marpol 73/78), a „mieszanina oleista” oznacza mieszaninę o jakiejkolwiek zawartości oleju.

Wyciąg z odpowiednich postanowień załącznika I do Konwencji Marpol 73/78:

Prawidło 9:   Kontrola usuwania oleju

Prawidło 10:   Sposoby zapobiegania zanieczyszczaniu olejami ze statków w czasie eksploatacji na obszarach specjalnych

Prawidło 11:   Wyjątki

Prawidła 9 i 10 niniejszego Załącznika nie mają zastosowania w przypadku:

CZĘŚĆ II:   SZKODLIWE SUBSTANCJE CIEKŁE (KONWENCJA MARPOL 73/78 ZAŁĄCZNIK II)

Wyciąg z odpowiednich postanowień Załącznika II do Konwencji Marpol 73/78:

Prawidło 3:   Klasyfikacja i wykaz szkodliwych substancji ciekłych

Prawidło 5:   Usuwanie szkodliwych substancji ciekłych

Substancje kategorii A, B i C poza obszarami specjalnymi i kategorii D na wszystkich obszarach

Z uwzględnieniem wymagań [...] prawidła 6 niniejszego załącznika:

Substancje kategorii A, B, i C na obszarach specjalnych [określone w prawidle 1 do załącznika II do Konwencji Marpol 73/78, włączając Morze Bałtyckie]

Z uwzględnieniem wymagań ust. 14 niniejszego prawidła oraz prawidła 6 niniejszego załącznika:

Prawidło 6:   Wyjątki

Prawidło 5 niniejszego załącznika nie ma zastosowania w przypadkach:

----

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

W ramach procedury współdecyzji (art. 251/TWE) Rada, w dniu 11 czerwca 2004 r., osiągnęła polityczne porozumienie w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz w sprawie wprowadzania sankcji w przypadku naruszenia prawa (1). Po analizie prawnej i językowej Rada przyjęła swoje wspólne stanowisko w dniu 7 października 2004 r.

Przy przyjmowaniu swojego stanowiska Rada wzięła pod uwagę opinię Parlamentu Europejskiego, wyrażoną w jego pierwszym czytaniu z dnia 13 stycznia 2004 r. (2) oraz opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego. (3) (4)

Celem dyrektywy jest transpozycja do prawa wspólnotowego międzynarodowych zasad dotyczących zanieczyszczenia pochodzącego ze statków zawartych w Konwencji Marpol, poprzez określenie, że naruszenie zasad dotyczących zrzutu jest naruszeniem prawa, oraz poprzez ustanowienie zharmonizowanych zasad ich egzekwowania. Celem jej jest również rozszerzenie zasad, z jednej strony, tak aby obejmowały zrzuty oleju wynikające z działa umyślnych, z powodu niedbalstwa lub wskutek poważnego zaniedbania, a z drugiej strony, aby zapewnić najszerszy możliwy zakres egzekwowania praw na podstawie Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS).

II.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

W następstwie wypadku tankowca Prestige Rada podkreśliła nie tylko wagę polityki dotyczącej bezpieczeństwa morskiego, ale również konieczność zapewnienia, że wszystkie osoby, które spowodowały wypadek lub przyczyniły się do wypadku powodującego zanieczyszczenie wskutek rażącego zaniedbania, powinny podlegać właściwym sankcjom. Podejście przyjęte przez Radę w odniesieniu do wniosku Komisji, przedstawionego w marcu 2003 r. i popartego konkluzjami Rady Europejskiej z tego samego miesiąca, podkreślające wybór odpowiednich podstaw prawnych, oparte jest na zasadzie pełnego korzystania z praw przysługujących Wspólnocie na podstawie Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS), przy jednoczesnym wypełnianiu obowiązków Państw Członkowskich wynikających z Międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki (Marpol).

Rada uważa, że transpozycja do prawa Wspólnoty systemu Marpolu, odnoszącego się do zanieczyszczenia powodowanego przez statki, zapewni bardziej surowe i bardziej zharmonizowane jego stosowanie i egzekwowanie prawa w Państwach Członkowskich. Podziela ona pogląd, że należy określić, że wszelkie zrzuty substancji zanieczyszczających uznane są za naruszenie prawa, jeżeli dokonano ich umyślnie, przez niedbalstwo lub wskutek rażącego zaniedbania.

Zgodnie z zasadą respektowania postanowień Marpol wyjątki obejmują przypadki, kiedy zrzuty zostały dokonane w celu ratowania życia lub samego statku. Zgodnie z Konwencją Marpol wyjątki dotyczące właściciela i kapitana w przypadkach zrzutów będących następstwami wypadków stosują się do obszaru morza międzynarodowego oraz wyłącznych stref ekonomicznych lub stref równoważnych Państw Członkowskich. W takich przypadkach logiczną konsekwencją postanowień Marpol jest objęcie ochroną załogi, w przypadku kiedy działa na odpowiedzialność kapitana. Z drugiej strony, Rada uważa, że na wodach wewnętrznych i terytorialnych Państw Członkowskich właściwe jest stosowanie uprawnień Wspólnoty wynikających z art. 211 ust. 4 UNCLOS w celu wzmocnienia ochrony linii wybrzeża oraz wyłączenia wyjątku dotyczącego zrzutów będących następstwem wypadków.

Rada uważa, że sankcje skierowane przeciwko naruszeniom przepisów dotyczących zanieczyszczenia przez statki muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz że mogą zawierać zarówno sankcje karne, jak i administracyjne. Zgadza się również, że takie sankcje muszą stosować się do każdej osoby uznanej za odpowiedzialną zanieczyszczenia morza, tzn. obejmują odpowiedzialność w pełnym zakresie. Podczas gdy naruszenia prawa określone zostały w dyrektywie, Rada uważa, że w równoległej decyzji ramowej wnioskowanej przez Komisję i przeanalizowanej przez Radę w jej składzie ds. wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych należy ustanowić minimum zasad obowiązujących w odniesieniu do sankcji karnych, odpowiedzialności i wymiaru sprawiedliwości.

Rada z zadowoleniem przyjmuje usprawnianie środków egzekwowania prawa, które są zgodne z odpowiednimi międzynarodowymi wskazówkami przeciwko statkom zawijającym do dowolnego portu Państwa Członkowskiego. Zatwierdza wzmocnioną wymianę między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi informacji dotyczących podejrzanych zrzutów, biorąc pod uwagę zarówno port, jak i banderę, w celu ułatwienia egzekwowania odpowiednich środków.

Wreszcie Rada uważa, że należy stosować wszelkie możliwości wynikające z Konwencji UNCLOS w celu ochrony linii wybrzeża i zasobów tego rejonu, wraz ze środkami egzekwowania stosowanymi przez państwa nadbrzeżne w odniesieniu do statków przepływających przez morze terytorialne lub wyłączną strefę ekonomiczną lub strefę równoważną, zgodnie z art. 220 ust. 6 UNCLOS, w przypadkach kiedy istnieją jednoznaczne dowody zrzutu powodującego znaczną szkodę lub zagrożenie dla linii wybrzeża lub wszelkich zasobów morza terytorialnego, lub wyłącznej strefy ekonomicznej, lub strefy równoważnej. W takim przypadku zainteresowane Państwa Członkowskie przekazują sprawę właściwym organom z zamiarem wszczęcia postępowania, włącznie z zatrzymaniem statku, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

III.   ZMIANY

Rozważając fakt, że Rada przedstawiła zasadniczo inne podejście do niniejszego projektu dyrektywy, jak wskazano powyżej, odzwierciedlenie we wspólnym stanowisku głównej części zmian zaproponowanych w pierwszym czytaniu przez Parlament Europejski nie było możliwe.

Wspólne stanowisko zawiera inne niewielkie modyfikacje i wyjaśnienia wniosku Komisji. W kilku miejscach poprawki zaproponowane przez Parlament Europejski zostały włączone częściowo lub całkowicie, mając na uwadze utworzenie spójnego tekstu prawodawczego.

----

(1)  Komisja przedstawiła swój wniosek w dniu 7 marca 2003 r. (Dz.U. C 76 z 25.3.2004, str. 5) zatytułowany „Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz w sprawie wprowadzania sankcji, włącznie z karnymi, za zanieczyszczanie”.

(2)  Doc. 5181/04 CODEC 24 MAR 2 ENV 8 DROIPEN 1 (dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym).

(3)Dz.U. C 220 z 16.9.2003, str. 72.

(4)  Komitet Regionów zdecydował nie przedstawiać opinii.

----

----

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 4/2005

przyjęte przez Radę dnia 20 października 2004 r.

w celu przyjęcia decyzji.../2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję 1419/1999/WE ustanawiającą działanie Wspólnoty na rzecz obchodów Europejskiej Stolicy Kultury w latach 2005–2019

(2005/C 25E/04)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 151,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (1),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji 1419/1999/WE wprowadza się następujące zmiany:

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. C 121 z 30.4.2004, str. 15.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2004 r.(Dz.U. C 104 E z 30.4.2004), wspólne stanowisko Rady z 24 października 2004 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z ...(dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

(3)Dz.U. L 161 z 1.7.1999, str. 1.

----

ZAŁĄCZNIK

KOLEJNOŚĆ PRAWA DO NOMINOWANIA „EUROPEJSKIEJ STOLICY KULTURY”

----

(1)  Rada ds. Kultury i Polityki Audiowizualnej na spotkaniu w dniu 28 maja 1998 r. odnotowała zamianę pozycji między Grecją a Niderlandami, zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji 1419/1999/WE.

----

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

II.   CEL WNIOSKU

Wniosek ma na celu umożliwienie Państwom Członkowskim uczestniczenie w obchodach Europejskiej Stolicy Kultury do czasu wygaśnięcia obecnej decyzji, które nastąpi w 2019 r. Dotychczasowa kolejność Państw Członkowskich uprawnionych do zgłaszania nominacji zostaje zachowana, jednakże ustanawia się nowy system, zgodnie z którym, począwszy od 2009 r., co roku dwa Państwa Członkowskie będą mogły zgłosić nominacje, tak aby mogły zostać wybrane dwie stolice kultury w Państwach Członkowskich.

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   Uwagi natury ogólnej

Rada nie dokonała żadnych zmian we wniosku Komisji. Komisja przyjęła w całości jedną z pięciu poprawek zaproponowanych przez Parlament (poprawkę 1).

2.   Poprawki zgłoszone przez Parlament Europejski

2.1.   Poprawki przyjęte przez Radę

Rada zaaprobowała w całości poprawkę zaproponowaną przez Parlament i przyjętą przez Komisję (poprawkę 1).

2.2.   Poprawki nieuwzględnione przez Radę

Rada, podobnie jak Komisja, wyraziła pogląd, że poprawki 2–5 wykraczają poza zakres wniosku i nie uznała za właściwe uwzględnianie ich.

III.   WNIOSKI

Rada uważa, że jej wspólne stanowisko jest wyważone i całkowicie zgodne z głównym celem wniosku Komisji, umożliwiając tym samym rychłe uczestnictwo nowych Państw Członkowskich w obchodach Europejskiej Stolicy Kultury.

----

(1)Dz.U. C 121 z 30.4.2004, str. 15.

----

----

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 5/2005

przyjęte przez Radę dnia 12 listopada 2004 r.

w celu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr .../2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2005/C 25E/05)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres

1.   Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie zasad dotyczących niedyskryminacyjnych warunków dostępu do systemów przesyłowych gazu ziemnego, z uwzględnieniem specyfiki rynków krajowych i regionalnych w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania wewnętrznego rynku gazu ziemnego.

Niniejszy cel obejmuje ustalenie zharmonizowanych zasad dotyczących taryf za dostęp do sieci lub metodologii ich obliczania, stworzenie usług związanych z dostępem stron trzecich i ustalenie zharmonizowanych zasad dotyczących alokacji zdolności przesyłowej i zarządzania ograniczeniami w przesyle, określenie wymogów zachowania przejrzystości, ustalenie zasad bilansowania i opłat za niezbilansowanie oraz ułatwienie handlu zdolnościami przesyłowymi.

2.   Państwa Członkowskie mogą utworzyć organ zgodnie z dyrektywą 2003/55/WE do celów wypełniania jednej lub więcej funkcji przypisanych zwykle operatorowi systemu przesyłowego, który podlegałby wymogom niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Definicje

1.   Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

2.   Stosuje się również definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 2003/55/WE, odpowiednie dla stosowania niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem definicji przesyłu zawartej w art. 2 ust. 3 dyrektywy 2003/55/WE.

Artykuł 3

Taryfy za dostęp do sieci

1.   Taryfy lub metodologie ich obliczania stosowane przez operatorów systemów przesyłowych i zatwierdzone przez urzędy regulacji zgodnie z art. 25 ust. 2 dyrektywy 2003/55/WE, jak również taryfy opublikowane zgodnie z art. 18 ust. 1 tej dyrektywy są przejrzyste, uwzględniają potrzebę zachowania integralności systemu oraz potrzebę jego udoskonalania, odzwierciedlają faktycznie poniesione koszty, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiednich bodźców zwiększających efektywność, w tym odpowiedni zwrot nakładów inwestycyjnych, a w uzasadnionych przypadkach uwzględniają wyniki analizy porównawczej taryf przeprowadzonej przez urzędy regulacji. Taryfy i metodologie wykorzystywane do ich obliczania stosowane są w sposób niedyskryminacyjny.

Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o umożliwieniu ustalania taryf z wykorzystaniem mechanizmów rynkowych, takich jak aukcje, pod warunkiem że mechanizmy te i wynikające z nich dochody są zatwierdzone przez urzędy regulacji.

Taryfy lub metodologie stosowane do ich obliczania ułatwiają efektywny handel gazem oraz konkurencję, a zarazem pozwalają unikać subsydiowania skrośnego pomiędzy użytkownikami sieci oraz dostarczają bodźców dla inwestycji, jak również utrzymują lub zapewniają współdziałanie sieci przesyłowych.

2.   Taryfy za dostęp do sieci nie ograniczają płynności rynku oraz nie zakłócają transgranicznego handlu pomiędzy różnymi systemami przesyłowymi. W wypadku gdy różnice w strukturach taryf lub mechanizmach bilansowania utrudniałyby handel pomiędzy systemami przesyłowymi, bez względu na art. 25 ust. 2 dyrektywy 2003/55/WE, operatorzy systemów przesyłowych powinni, w ścisłej współpracy z odpowiednimi władzami krajowymi, aktywnie dążyć do zachowania zbieżności struktur taryfowych i reguł dotyczących stosowania opłat, w tym odnoszących się do bilansowania.

Artykuł 4

Usługi związane z dostępem stron trzecich

1.   Operatorzy systemów przesyłowych są obowiązani:

2.   Umowy przesyłowe podpisane z niestandardowymi datami rozpoczęcia lub z okresem trwania krótszym niż w przypadku standardowej rocznej umowy przesyłowej nie powinny powodować dowolnego stosowania wyższych lub niższych taryf nieodzwierciedlających wartości rynkowej usług, zgodnie z zasadami ustalonymi w art. 3 ust. 1.

3.   W stosownych przypadkach usługi związane z dostępem stron trzecich mogą być świadczone pod warunkiem przedstawienia odpowiednich gwarancji ze strony użytkowników sieci odnośnie do ich wiarygodności finansowej. Gwarancje takie nie mogą stanowić zbytnich barier wobec wejścia na rynek, muszą być niedyskryminacyjne, przejrzyste i proporcjonalne.

Artykuł 5

Zasady dotyczące mechanizmów alokacji zdolności przesyłowej i procedur zarządzania ograniczeniami w przesyle

1.   Maksymalna zdolność przesyłowa we wszystkich odpowiednich punktach, o których mowa w art. 6 ust. 3, jest udostępniana uczestnikom rynku, z uwzględnieniem integralności systemu i skutecznego funkcjonowania sieci.

2.   Operatorzy systemu przesyłowego są obowiązani wprowadzać w życie i publikują niedyskryminacyjne i przejrzyste mechanizmy alokacji zdolności przesyłowej, które:

3.   Nowe umowy przesyłowe zawierane przez operatorów systemu przesyłowego lub istniejące umowy przesyłowe ponownie przez nich negocjowane uwzględniają następujące zasady:

4.   Kiedy zdolność przesyłowa zakontraktowana w ramach istniejących umów przesyłowych pozostanie niewykorzystana i nastąpi ograniczenie zdolności przesyłowej związane z nadmiernymi kontraktowymi ograniczeniami w przesyle, operatorzy systemu przesyłowego stosują przepisy ust. 3, chyba że naruszałoby to wymagania istniejących umów przesyłowych. W przypadkach gdy naruszałoby to istniejące umowy przesyłowe, operatorzy systemu przesyłowego, po konsultacji z właściwymi władzami, zwracają się z wnioskiem do użytkowników sieci o wykorzystanie na rynku wtórnym niewykorzystanej zdolności przesyłowej zgodnie z ust. 3.

5.   W wypadku wystąpienia fizycznych ograniczeń w przesyle operator systemu przesyłowego lub, w stosownych przypadkach, urzędy regulacji stosują niedyskryminacyjne, przejrzyste mechanizmy alokacji zdolności przesyłowej.

Artykuł 6

Wymogi przejrzystości

1.   Operatorzy systemu przesyłowego podają do wiadomości publicznej szczegółowe informacje dotyczące oferowanych przez nich usług, jak również stosowanych warunków, wraz z informacjami technicznymi potrzebnymi użytkownikom sieci do uzyskania skutecznego dostępu do sieci.

2.   W celu zapewnienia stosowania przejrzystych, obiektywnych i niedyskryminacyjnych taryf oraz w celu ułatwienia skutecznego wykorzystania sieci gazowej operatorzy systemów przesyłowych lub odpowiednie władze krajowe publikują odpowiednio szczegółowe informacje na temat ustalania, metodologii obliczania i struktury taryf.

3.   Każdy operator systemu przesyłowego w odniesieniu do świadczonych przez siebie usług podaje do wiadomości publicznej informacje liczbowe o technicznej, zakontraktowanej i dostępnej zdolności przesyłowej dla wszystkich właściwych punktów, łącznie z punktami wejścia i wyjścia. Informacje te powinny być podawane regularnie i z zachowaniem ciągłości, w formie znormalizowanej i przyjaznej dla użytkownika.

4.   Odpowiednie informacje na temat poszczególnych punktów systemu przesyłowego, należy podawać do wiadomości publicznej po zatwierdzeniu przez właściwe władze po konsultacji z użytkownikami sieci.

5.   W wypadkach gdy operator systemu przesyłowego uzna, że nie jest uprawniony, ze względu na poufny charakter informacji, do podania do wiadomości publicznej wszystkich wymaganych danych, powinien zwrócić się do właściwych władz o zezwolenie na ograniczenie zakresu publikacji w odniesieniu do danego punktu lub punktów.

Właściwe władze udzielają lub odmawiają zezwolenia po indywidualnym rozważeniu każdej sprawy, w szczególności uwzględniając potrzebę zachowania uzasadnionej poufności handlowej oraz cel utworzenia konkurencyjnego rynku wewnętrznego gazu. Jeżeli zezwolenie zostanie udzielone, informacje o dostępnej zdolności przesyłowej są publikowane bez podawania danych liczbowych, których ujawnienie mogłyby naruszyć zasadę zachowania poufności.

W przypadku gdy trzech lub więcej użytkowników sieci zakontraktowało zdolność przesyłową w tym samym punkcie, zezwolenie, o którym mowa w niniejszym ustępie, nie zostanie udzielone.

6.   Informacje ujawniane przez operatorów systemów przesyłowych, wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia, powinny być w każdym przypadku zrozumiałe, zawierać jasno przedstawione dane liczbowe, powinny być łatwo dostępne i podawane w sposób niedyskryminacyjny.

Artykuł 7

Zasady bilansowania i opłaty za niezbilansowanie

1.   Zasady bilansowania opracowywane są w sposób uczciwy, niedyskryminacyjny i przejrzysty oraz oparte są na obiektywnych kryteriach. Zasady bilansowania odzwierciedlają prawdziwe potrzeby systemu, z uwzględnieniem środków, którymi dysponuje operator systemu przesyłowego.

2.   W przypadku nierynkowych systemów bilansowania poziomy tolerancji określane są w taki sposób, który odzwierciedla sezonowość lub powoduje, że poziom tolerancji jest wyższy niż ten wynikający z sezonowości, a także odzwierciedla faktyczne możliwości techniczne systemu przesyłowego. Poziomy tolerancji odzwierciedlają prawdziwe potrzeby systemu, uwzględniając środki, którymi dysponuje operator systemu przesyłowego.

3.   Opłaty za niezbilansowanie odzwierciedlają koszty przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiednich środków zachęcających użytkowników sieci do bilansowania ilości gazu przez nich wprowadzanego do sieci i odbieranego z sieci. Nie stanowią podstawy do subsydiowania skrośnego pomiędzy użytkownikami sieci i nie utrudniają wejścia na rynek nowym podmiotom.

Właściwe władze lub, w stosownych przypadkach, operatorzy systemu przesyłowego podają do wiadomości publicznej metodologię obliczania opłat za niezbilansowanie, jak również metodologię tworzenia taryf wynikowych.

4.   Operatorzy systemu przesyłowego mogą nakładać kary na użytkowników sieci, którzy nie zbilansowali swojego zapotrzebowania w ramach systemu przesyłowego według zasad bilansowania, o których mowa w ust. 1.

5.   Kary, które przewyższają faktyczne koszty bilansowania, są uwzględniane przy obliczaniu taryf w taki sposób, który nie spowoduje zmniejszenia zainteresowania użytkowników bilansowaniem, i są zatwierdzane przez właściwe władze.

6.   Aby umożliwić użytkownikom sieci podejmowanie środków zaradczych w odpowiednim czasie, operatorzy systemu przesyłowego przekazują on-line wystarczające, terminowe i wiarygodne informacje na temat statusu bilansowania użytkownika sieci. Poziom przekazywanych informacji powinien odzwierciedlać poziom informacji, jakimi dysponuje operator systemu przesyłowego. W przypadku istnienia opłat za udzielanie takich informacji opłaty te są zatwierdzane przez władze właściwe i są podawane do wiadomości publicznej przez operatora systemu przesyłowego.

7.   Państwa Członkowskie zapewnią, aby w celu ułatwienia handlu gazem operatorzy systemu przesyłowego podejmowali wysiłki zmierzające do zharmonizowania systemów bilansowania oraz ujednolicenia struktur i poziomów opłat za bilansowanie.

Artykuł 8

Handel prawami do zdolności przesyłowej

Każdy operator systemu przesyłowego podejmie odpowiednie kroki mające na celu umożliwienie i ułatwienie wolnego handlu prawami do zdolności przesyłowej. Każdy taki operator opracuje zharmonizowane umowy przesyłowe i procedury obowiązujące na rynku pierwotnym w celu ułatwienia handlu prawami do zdolności przesyłowej na rynku wtórnym oraz w celu uznania przeniesienia pierwotnych praw do korzystania ze zdolności przesyłowej, w przypadku gdy zostanie o tym powiadomiony przez użytkowników sieci. Urzędy regulacji będą powiadamiane o zharmonizowanych umowach przesyłowych i procedurach.

Artykuł 9

Wytyczne

1.   W stosownych przypadkach Wytyczne zapewniające minimalny stopień harmonizacji wymaganej do realizacji celu niniejszego rozporządzenia określają:

2.   Wytyczne dotyczące zagadnień wymienionych w ust. 1 zawarte są w Załączniku. Komisja może wprowadzać do nich zmiany, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2.

3.   Stosowanie i wprowadzanie zmian w wytycznych, przyjętych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, odzwierciedla różnice pomiędzy krajowymi systemami gazu, dlatego też nie ma potrzeby tworzenia na poziomie Wspólnoty jednolitych, szczegółowych zasad i warunków dotyczących usług związanych z dostępem stron trzecich. Wytyczne te mogą jednak ustalać minimalne wymagania, jakie należy spełnić w celu osiągnięcia niedyskryminacyjnych, przejrzystych warunków dostępu do sieci na wewnętrznym rynku gazu, które mogą być następnie stosowane z uwzględnieniem różnic pomiędzy krajowymi systemami gazu.

Artykuł 10

Urzędy regulacji

Wypełniając swoje obowiązki zgodnie z niniejszym rozporządzeniem urzędy regulacji Państw Członkowskich ustanowione zgodnie z art. 25 dyrektywy 2003/55/WE zapewniają przestrzeganie niniejszego rozporządzenia i Wytycznych przyjętych zgodnie z art. 9 niniejszego rozporządzenia.

W stosownych przypadkach urzędy współpracują między sobą oraz z Komisją.

Artykuł 11

Udzielanie informacji

Państwa Członkowskie oraz urzędy regulacji udzielają Komisji, na jej wniosek, wszelkich informacji niezbędnych do celów art. 9.

Komisja ustala odpowiedni termin, w jakim należy dostarczać informacje, uwzględniając stopień ich złożoności i pilności.

Artykuł 12

Prawo Państw Członkowskich do wprowadzania bardziej szczegółowych środków

Niniejsze rozporządzenie nie stanowi uszczerbku dla praw Państw Członkowskich w kwestii utrzymania lub wprowadzenia środków zawierających bardziej szczegółowe przepisy niż zawarte w niniejszym rozporządzeniu i w Wytycznych, o których mowa w art. 9.

Artykuł 13

Kary

1.   Państwa Członkowskie ustanawiają zasady nakładania kar za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia stosowania tych kar. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o ustanowionych przepisach najpóźniej do dnia 1 lipca 2006 r. Komisja zostanie również bezzwłocznie powiadomiona o wszystkich późniejszych zmianach tych przepisów.

2.   Kary przewidziane zgodnie z ust. 1 nie mają charakteru karnoprawnego.

Artykuł 14

Procedura komitetu

1.   Komisję wspiera komitet ustanowiony na mocy art. 30 dyrektywy 2003/55/WE.

2.   W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i art. 7 decyzji 1999/468/WE przy uwzględnieniu jej art. 8.

Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3.   Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

Artykuł 15

Sprawozdanie Komisji

Komisja monitoruje wprowadzanie w życie niniejszego rozporządzenia. Komisja w swoim sprawozdaniu, zgodnie z art. 31 ust. 3 dyrektywy 2003/55/WE, podaje informacje na temat doświadczeń zdobytych w czasie stosowania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie powinno w szczególności stwierdzać, w jakim stopniu dzięki rozporządzeniu zapewnione zostały niedyskryminacyjne i odzwierciedlające koszty warunki dostępu do sieci przesyłowych gazu w celu zapewnienia odbiorcom możliwości dokonania wyboru w ramach dobrze funkcjonującego rynku wewnętrznego oraz w celu zapewnienia długoterminowego bezpieczeństwa dostaw. W razie potrzeby sprawozdanie zawiera właściwe wnioski i/lub zalecenia.

Artykuł 16

Odstępstwa i zwolnienia

Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:

Artykuł 17

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r., z wyjątkiem drugiego zdania art. 9 ust. 2, które stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

----

(1)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. C 104 E z 30.4.2004) oraz decyzja Rady z dnia......

(2)Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 57.

(3)Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

----

ZAŁĄCZNIK

WYTYCZNE DOTYCZĄCE

1.   USŁUGI ZWIĄZANE Z DOSTĘPEM STRON TRZECICH

2.   ZASADY OKREŚLAJĄCE MECHANIZMY ALOKACJI ZDOLNOŚCI PRZESYŁOWEJ, PROCEDURY ZARZĄDZANIA OGRANICZENIAMI W PRZESYLE ORAZ ICH STOSOWANIE W WYPADKU KONTRAKTOWYCH OGRANICZEŃ W PRZESYLE

2.1.   Zasady określające mechanizmy alokacji zdolności przesyłowej i procedury zarządzania ograniczeniami w przesyle

2.2.   Procedury zarządzania ograniczeniami w przesyle w wypadku kontraktowych ograniczeń w przesyle

3.   OKREŚLENIE INFORMACJI TECHNICZNYCH POTRZEBNYCH UŻYTKOWNIKOM SIECI DO UZYSKANIA SKUTECZNEGO DOSTĘPU DO SYSTEMU, OKREŚLENIE WSZYSTKICH PUNKTÓW ISTOTNYCH DLA ZACHOWANIA WYMOGÓW PRZEJRZYSTOŚCI ORAZ INFORMACJE, KTÓRE MAJĄ BYĆ PUBLIKOWANE WE WSZYSTKICH ODPOWIEDNICH MIEJSCACH ORAZ HARMONOGRAM, WEDŁUG KTÓREGO INFORMACJE TE POWINNY BYĆ PUBLIKOWANE

3.1.   Określenie informacji technicznych niezbędnych użytkownikom sieci do uzyskania skutecznego dostępu do systemu

Operatorzy systemu przesyłowego publikują przynajmniej następujące informacje o swoich systemach i usługach:

3.2.   Określenie wszystkich punktów istotnych dla zachowania wymogów przejrzystości

Właściwe punkty obejmują co najmniej:

3.3.   Informacje, które mają być publikowane we wszystkich odpowiednich miejscach i harmonogram, według którego informacje te powinny być publikowane

----

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

II.   CEL WNIOSKU

Wniosek ma na celu uzupełnienie dyrektywy dotyczącej wewnętrznego rynku gazu ziemnego (2003/55/WE) przyjętej w ubiegłym roku poprzez ustanowienie sprawiedliwych i szczegółowych zasad dostępu osób trzecich do sieci przesyłowych gazu Państw Członkowskich, biorąc pod uwagę specyfikę rynków krajowych i regionalnych. Może on być uważany jako analogiczny do rozporządzenia (WE) 1228/2003 w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej przyjętego jako część pakietu dotyczącego rynku wewnętrznego. Wniosek opiera się na wytycznych ustalonych na zasadzie dobrowolności przez Europejskie Forum Regulacji Gazownictwa (Forum Madryckie), które uzyskają charakter wiążący za pośrednictwem wnioskowanego rozporządzenia.

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   UWAGI OGÓLNE

Wszystkie zmiany, które Rada wprowadziła do wniosku Komisji, zostały zaakceptowane przez Komisję.

2.   UWAGI SZCZEGÓŁOWE

IV.   WNIOSKI

Rada uważa, że w znaczącym stopniu niniejsze wspólne stanowisko odpowiada treści większości życzeń wyrażonych przez Parlament Europejski oraz że przyczyni się ono do osiągnięcia właściwego działania rynku wewnętrznego gazu ziemnego.

----