# Dziennik Urzędowy L 343/2013

| | ISSN 1977-0766
  doi:10.3000/19770766.L_2013.343.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 343 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 5619 grudnia 2013 |

ISSN 1977-0766

doi:10.3000/19770766.L_2013.343.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 343

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 5619 grudnia 2013

---

| Spis treści | | I   Akty ustawodawcze | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | DECYZJE |
| | * | Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1359/2013/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu wyjaśnienia przepisów dotyczących harmonogramu aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (
  1
  ) | 1 |

Spis treści

I   Akty ustawodawcze

Strona

DECYZJE

*

Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1359/2013/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu wyjaśnienia przepisów dotyczących harmonogramu aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (
  1
  )

1

1

| | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym |
| --- | --- | --- |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie Rady (UE) nr 1360/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, współczynnik wymagany do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 oraz kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami do pobrania w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006 | 2 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1361/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu | 7 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1362/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające metody oceny sensorycznej niepoddanego obróbce cieplnej przyprawionego mięsa drobiowego do celów jego klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej | 9 |
| | * | Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1363/2013 z dnia 12 grudnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności w odniesieniu do definicji wytworzonych nanomateriałów (
  1
  ) | 26 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1364/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do stosowania nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury i nieekologicznych zarodków małży w ekologicznej akwakulturze | 29 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1365/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) jako dodatku paszowego dla gatunków podrzędnych drobiu rzeźnego i kurcząt odchowywanych na kury nioski (posiadacz zezwolenia Kerry Ingredients and Flavours) (
  1
  ) | 31 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1366/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie odstępstw od reguł pochodzenia określonych w załączniku II do Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony, które stosuje się w ramach kontyngentów na niektóre produkty z Gwatemali | 34 |
| | | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1367/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw | 38 |
| | | DECYZJE |
| | | 2013/772/UE |
| | * | Decyzja Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania pięciu członków Trybunału Obrachunkowego | 40 |
| | | 2013/773/UE |
| | * | Decyzja Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Niemiec | 41 |
| | | 2013/774/UE |
| | * | Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 17 grudnia 2013 r. zatwierdzająca ograniczenia dotyczące zezwoleń dla produktów biobójczych zawierających bromadiolon, zgłoszone przez Niemcy zgodnie z dyrektywą 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
  (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 9030) | 42 |
| | | 2013/775/UE |
| | * | Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wkładu finansowego Unii przeznaczonego na środki stosowane w stanach zagrożenia, służące zwalczaniu grypy ptaków w Niemczech, Włoszech i Niderlandach w 2012 i 2013 r. oraz w Danii i Hiszpanii w 2013 r.
  (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 9084) | 44 |
| | | 2013/776/UE |
| | * | Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego i uchylenia decyzji 2009/336/WE | 46 |

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie Rady (UE) nr 1360/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, współczynnik wymagany do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 oraz kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami do pobrania w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006

2

*

Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1361/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu

7

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1362/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające metody oceny sensorycznej niepoddanego obróbce cieplnej przyprawionego mięsa drobiowego do celów jego klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej

9

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1363/2013 z dnia 12 grudnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności w odniesieniu do definicji wytworzonych nanomateriałów (
  1
  )

1

26

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1364/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do stosowania nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury i nieekologicznych zarodków małży w ekologicznej akwakulturze

29

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1365/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) jako dodatku paszowego dla gatunków podrzędnych drobiu rzeźnego i kurcząt odchowywanych na kury nioski (posiadacz zezwolenia Kerry Ingredients and Flavours) (
  1
  )

Saccharomyces cerevisiae

Aspergillus niger

1

31

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1366/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie odstępstw od reguł pochodzenia określonych w załączniku II do Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony, które stosuje się w ramach kontyngentów na niektóre produkty z Gwatemali

34

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1367/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

38

DECYZJE

2013/772/UE

*

Decyzja Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania pięciu członków Trybunału Obrachunkowego

40

2013/773/UE

*

Decyzja Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Niemiec

41

2013/774/UE

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 17 grudnia 2013 r. zatwierdzająca ograniczenia dotyczące zezwoleń dla produktów biobójczych zawierających bromadiolon, zgłoszone przez Niemcy zgodnie z dyrektywą 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
  (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 9030)

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 9030)

42

2013/775/UE

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wkładu finansowego Unii przeznaczonego na środki stosowane w stanach zagrożenia, służące zwalczaniu grypy ptaków w Niemczech, Włoszech i Niderlandach w 2012 i 2013 r. oraz w Danii i Hiszpanii w 2013 r.
  (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 9084)

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 9084)

44

2013/776/UE

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego i uchylenia decyzji 2009/336/WE

46

| | | III   Inne akty |
| --- | --- | --- |
| | | EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY |
| | * | Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 28/13/COL z dnia 30 stycznia 2013 r. zmieniająca po raz osiemdziesiąty ósmy zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału w sprawie ubezpieczenia krótkoterminowych kredytów eksportowych | 54 |
| | * | Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 258/13/COL z dnia 19 czerwca 2013 r. o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie sprzedaży uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej przedsiębiorstwu Narvik Energi AS (NEAS) (Norwegia) | 63 |

III   Inne akty

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

*

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 28/13/COL z dnia 30 stycznia 2013 r. zmieniająca po raz osiemdziesiąty ósmy zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału w sprawie ubezpieczenia krótkoterminowych kredytów eksportowych

54

*

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 258/13/COL z dnia 19 czerwca 2013 r. o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie sprzedaży uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej przedsiębiorstwu Narvik Energi AS (NEAS) (Norwegia)

63

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

I Akty ustawodawcze

DECYZJE

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/1 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/1

---

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 1359/2013/UE

z dnia 17 grudnia 2013 r.

zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu wyjaśnienia przepisów dotyczących harmonogramu aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Art. 10 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE (3) nie precyzuje, w jaki sposób wolumen uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, które mają zostać sprzedane na aukcji, ma być rozłożony w okresie rozliczeniowym. |
| --- | --- |

(1)

Art. 10 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE (3) nie precyzuje, w jaki sposób wolumen uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, które mają zostać sprzedane na aukcji, ma być rozłożony w okresie rozliczeniowym.

| (2) | Dla celów pewności prawnej i przewidywalności rynkowej należy sprecyzować, że w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku, Komisja może, w wyjątkowych przypadkach, dostosować harmonogram aukcji zgodnie z art. 10 ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE. |
| --- | --- |

(2)

Dla celów pewności prawnej i przewidywalności rynkowej należy sprecyzować, że w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku, Komisja może, w wyjątkowych przypadkach, dostosować harmonogram aukcji zgodnie z art. 10 ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE.

| (3) | Należy zatem zmienić dyrektywę 2003/87/WE, |
| --- | --- |

(3)

Należy zatem zmienić dyrektywę 2003/87/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W art. 10 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 2003/87/WE dodaje się następujące zdania:

„Jeżeli ocena skutków dla poszczególnych sektorów przemysłu wskazuje, że nie należy spodziewać się znaczącego wpływu na sektory lub podsektory narażone na wysokie ryzyko ucieczki emisji, Komisja może, w wyjątkowych przypadkach, dostosować harmonogram okresu, o którym mowa w art. 13 ust. 1, rozpoczynającego się 1 stycznia 2013 r. w taki sposób, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie rynku. Komisja dokonuje tylko jednego dostosowania tego typu na maksymalną liczbę 900 milionów uprawnień.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

L. LINKEVIČIUS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 11 z 15.1.2013, s. 87.

1

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 10 grudnia 2013 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 16 grudnia 2013 r.

2

(3)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32).

3

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/2 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/2

---

ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 1360/2013

z dnia 2 grudnia 2013 r.

ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, współczynnik wymagany do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 oraz kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami do pobrania w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/2001 (1), w szczególności w jego art. 15 ust. 8 tiret pierwsze, art. 16 ust. 5 oraz art. 18 ust. 5, uprawniono Komisję do przyjęcia szczegółowych zasad dotyczących podstawowej opłaty produkcyjnej oraz opłat B, które należy pobrać od posiadaczy kwot działających w ramach wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, współczynnika do obliczania dodatkowej opłaty oraz spłaty lub zwrotu części opłat na rzecz sprzedawców buraków. |
| --- | --- |

(1)

W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/2001 (1), w szczególności w jego art. 15 ust. 8 tiret pierwsze, art. 16 ust. 5 oraz art. 18 ust. 5, uprawniono Komisję do przyjęcia szczegółowych zasad dotyczących podstawowej opłaty produkcyjnej oraz opłat B, które należy pobrać od posiadaczy kwot działających w ramach wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, współczynnika do obliczania dodatkowej opłaty oraz spłaty lub zwrotu części opłat na rzecz sprzedawców buraków.

| (2) | Komisja ustaliła opłaty produkcyjne na lata gospodarcze 2001/2002 (2), 2002/2003 (3), 2003/2004 (4), 2004/2005 (5) i 2005/2006 (6). |
| --- | --- |

(2)

Komisja ustaliła opłaty produkcyjne na lata gospodarcze 2001/2002 (2), 2002/2003 (3), 2003/2004 (4), 2004/2005 (5) i 2005/2006 (6).

| (3) | Art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowił, że gdy podstawowa opłata produkcyjna jest niższa niż maksymalna kwota, o której mowa w art. 15 ust. 3, lub gdy opłata B, o której mowa w tym artykule, jest niższa niż maksymalna kwota, o której mowa w art. 15 ust. 4 tego rozporządzenia, dostosowana, w razie potrzeby, zgodnie z art. 15 ust. 5, producenci cukru mają zwrócić sprzedawcom buraków kwotę w wysokości 60 % różnicy między maksymalną kwotą odnośnej opłaty i opłaty do pobrania. |
| --- | --- |

(3)

Art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowił, że gdy podstawowa opłata produkcyjna jest niższa niż maksymalna kwota, o której mowa w art. 15 ust. 3, lub gdy opłata B, o której mowa w tym artykule, jest niższa niż maksymalna kwota, o której mowa w art. 15 ust. 4 tego rozporządzenia, dostosowana, w razie potrzeby, zgodnie z art. 15 ust. 5, producenci cukru mają zwrócić sprzedawcom buraków kwotę w wysokości 60 % różnicy między maksymalną kwotą odnośnej opłaty i opłaty do pobrania.

| (4) | Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 (7) kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną podstawową opłatą produkcyjną i opłatą B a opłatą do pobrania zostały ustalone w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003 (8), 2003/2004 (9) i 2005/2006 (10). |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 (7) kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną podstawową opłatą produkcyjną i opłatą B a opłatą do pobrania zostały ustalone w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003 (8), 2003/2004 (9) i 2005/2006 (10).

| (5) | W ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru rozporządzeniem Rady (WE) nr 318/2006 (11) uchylono i zastąpiono rozporządzenie (WE) nr 1260/2001 ze skutkiem od roku gospodarczego 2006/2007. W rozporządzeniu (WE) nr 318/2006, które następnie zostało uchylone i włączone do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (12), system zmiennych opłat produkcyjnych dla sektora cukru w ramach samofinansowania systemu kwot produkcyjnych zastąpiono nową opłatą produkcyjną przeznaczoną na wkład w finansowanie wydatków ponoszonych w sektorze cukru w ramach wspólnej organizacji rynku cukru. |
| --- | --- |

(5)

W ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru rozporządzeniem Rady (WE) nr 318/2006 (11) uchylono i zastąpiono rozporządzenie (WE) nr 1260/2001 ze skutkiem od roku gospodarczego 2006/2007. W rozporządzeniu (WE) nr 318/2006, które następnie zostało uchylone i włączone do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (12), system zmiennych opłat produkcyjnych dla sektora cukru w ramach samofinansowania systemu kwot produkcyjnych zastąpiono nową opłatą produkcyjną przeznaczoną na wkład w finansowanie wydatków ponoszonych w sektorze cukru w ramach wspólnej organizacji rynku cukru.

| (6) | W dniu 8 maja 2008 r. Trybunał Sprawiedliwości w połączonych sprawach C-5/06 oraz C-23/06 do C-36/06 stwierdził nieważność rozporządzeń Komisji (WE) nr 1762/2003 (13) oraz (WE) nr 1775/2004 (14). W wyroku Trybunał orzekł, że przy obliczaniu szacunkowej średniej straty na tonę produktu należy uwzględnić każdą ilość cukru w wywożonych produktach, niezależnie od tego, czy refundacje wywozowe zostały faktycznie wypłacone. |
| --- | --- |

(6)

W dniu 8 maja 2008 r. Trybunał Sprawiedliwości w połączonych sprawach C-5/06 oraz C-23/06 do C-36/06 stwierdził nieważność rozporządzeń Komisji (WE) nr 1762/2003 (13) oraz (WE) nr 1775/2004 (14). W wyroku Trybunał orzekł, że przy obliczaniu szacunkowej średniej straty na tonę produktu należy uwzględnić każdą ilość cukru w wywożonych produktach, niezależnie od tego, czy refundacje wywozowe zostały faktycznie wypłacone.

| (7) | Trybunał w połączonych sprawach C-175/07 do C-184/07 oraz w sprawach C-466/06 i C-200/06 stwierdził również nieważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 (15). |
| --- | --- |

(7)

Trybunał w połączonych sprawach C-175/07 do C-184/07 oraz w sprawach C-466/06 i C-200/06 stwierdził również nieważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 (15).

| (8) | W celu wykonania orzeczeń Trybunału Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1193/2009 (16). |
| --- | --- |

(8)

W celu wykonania orzeczeń Trybunału Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1193/2009 (16).

| (9) | W dniu 29 września 2011 r. Sąd wydał wyrok w sprawie T-4/06, w którym orzekł, że nie ma właściwej podstawy prawnej dla zróżnicowanych wartości współczynnika stosowanego w odniesieniu do dodatkowej opłaty w sektorze cukru, w związku z czym stwierdził nieważność art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1686/2005, zmienionego przez art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1193/2009. |
| --- | --- |

(9)

W dniu 29 września 2011 r. Sąd wydał wyrok w sprawie T-4/06, w którym orzekł, że nie ma właściwej podstawy prawnej dla zróżnicowanych wartości współczynnika stosowanego w odniesieniu do dodatkowej opłaty w sektorze cukru, w związku z czym stwierdził nieważność art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1686/2005, zmienionego przez art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1193/2009.

| (10) | W dniu 27 września 2012 r. Trybunał w połączonych sprawach C-113/10, C-147/10 i C-234/10 stwierdził nieważność rozporządzenia (WE) nr 1193/2009, orzekając, że do celów obliczania szacunkowej średniej straty na tonę produktu art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 należy interpretować w ten sposób, iż całkowita kwota refundacji obejmuje całkowitą kwotę refundacji wywozowych faktycznie wypłaconych. |
| --- | --- |

(10)

W dniu 27 września 2012 r. Trybunał w połączonych sprawach C-113/10, C-147/10 i C-234/10 stwierdził nieważność rozporządzenia (WE) nr 1193/2009, orzekając, że do celów obliczania szacunkowej średniej straty na tonę produktu art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 należy interpretować w ten sposób, iż całkowita kwota refundacji obejmuje całkowitą kwotę refundacji wywozowych faktycznie wypłaconych.

| (11) | W związku z powyższym opłaty w sektorze cukru należy ustalić na właściwym poziomie. W odniesieniu do wywozu określonego w art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 314/2002 „średnią stratę” w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 należy obliczyć, dzieląc faktycznie wypłacone refundacje przez wywiezione ilości, niezależnie od tego, czy wypłacono refundację. „Nadwyżkę przeznaczoną na wywóz” w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 należy również obliczyć na podstawie całego wywozu, niezależnie od tego, czy wypłacono refundację. |
| --- | --- |

(11)

W związku z powyższym opłaty w sektorze cukru należy ustalić na właściwym poziomie. W odniesieniu do wywozu określonego w art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 314/2002 „średnią stratę” w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 należy obliczyć, dzieląc faktycznie wypłacone refundacje przez wywiezione ilości, niezależnie od tego, czy wypłacono refundację. „Nadwyżkę przeznaczoną na wywóz” w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 należy również obliczyć na podstawie całego wywozu, niezależnie od tego, czy wypłacono refundację.

| (12) | Zważywszy, że metoda zastosowana do obliczenia opłat za rok gospodarczy 2001/2002 była taka sama jak ta, która została unieważniona przez Trybunał, należy również odpowiednio skorygować opłaty produkcyjne i współczynnik dla dodatkowej opłaty za rok gospodarczy 2001/2002. |
| --- | --- |

(12)

Zważywszy, że metoda zastosowana do obliczenia opłat za rok gospodarczy 2001/2002 była taka sama jak ta, która została unieważniona przez Trybunał, należy również odpowiednio skorygować opłaty produkcyjne i współczynnik dla dodatkowej opłaty za rok gospodarczy 2001/2002.

| (13) | Z wyroku Trybunału wynika, że skorygowane opłaty powinny być stosowane od tych samych dat, co opłaty, które uznano za nieważne. |
| --- | --- |

(13)

Z wyroku Trybunału wynika, że skorygowane opłaty powinny być stosowane od tych samych dat, co opłaty, które uznano za nieważne.

| (14) | W związku z ustaleniem opłat wyrównawczych od cukru zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami pobieranymi za lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006 powinny mieć zastosowanie z mocą wsteczną. |
| --- | --- |

(14)

W związku z ustaleniem opłat wyrównawczych od cukru zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami pobieranymi za lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006 powinny mieć zastosowanie z mocą wsteczną.

| (15) | Za rok gospodarczy 2001/2002 całkowita niepokryta strata, obliczona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 14 123 937 EUR. Współczynnik, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, powinien zostać ustalony odpowiednio i stosowany z mocą wsteczną w odniesieniu do tego roku gospodarczego. |
| --- | --- |

(15)

Za rok gospodarczy 2001/2002 całkowita niepokryta strata, obliczona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 14 123 937 EUR. Współczynnik, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, powinien zostać ustalony odpowiednio i stosowany z mocą wsteczną w odniesieniu do tego roku gospodarczego.

| (16) | Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003 skutkuje poziomem 2 %, jeśli chodzi o podstawową opłatę produkcyjną, i 16,371 %, jeśli chodzi o opłatę B, które to wartości powinny mieć zastosowanie z mocą wsteczną w odniesieniu do tego roku gospodarczego. Ponownie obliczona całkowita strata zostaje w całości pokryta wpływami z podstawowej opłaty produkcyjnej i opłaty B. W odniesieniu do tego roku gospodarczego nie ma zatem potrzeby ustalania dodatkowego współczynnika, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. |
| --- | --- |

(16)

Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003 skutkuje poziomem 2 %, jeśli chodzi o podstawową opłatę produkcyjną, i 16,371 %, jeśli chodzi o opłatę B, które to wartości powinny mieć zastosowanie z mocą wsteczną w odniesieniu do tego roku gospodarczego. Ponownie obliczona całkowita strata zostaje w całości pokryta wpływami z podstawowej opłaty produkcyjnej i opłaty B. W odniesieniu do tego roku gospodarczego nie ma zatem potrzeby ustalania dodatkowego współczynnika, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.

| (17) | W odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003 w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1440/2002 (17) maksymalna kwota opłaty B została ustalona na poziomie 37,5 % ceny interwencyjnej cukru białego. Jednakże opłata B za ten rok gospodarczy zmieniona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 16,371 % ceny interwencyjnej cukru białego. Ze względu na tę różnicę należy ustalić kwotę do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków za tonę buraków standardowej jakości w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. |
| --- | --- |

(17)

W odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003 w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1440/2002 (17) maksymalna kwota opłaty B została ustalona na poziomie 37,5 % ceny interwencyjnej cukru białego. Jednakże opłata B za ten rok gospodarczy zmieniona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 16,371 % ceny interwencyjnej cukru białego. Ze względu na tę różnicę należy ustalić kwotę do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków za tonę buraków standardowej jakości w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.

| (18) | Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004 skutkuje poziomem 2 %, jeśli chodzi o podstawową opłatę produkcyjną, i 17,259 %, jeśli chodzi o opłatę B. Ponownie obliczona całkowita strata zostaje w całości pokryta wpływami z podstawowej opłaty produkcyjnej i opłaty B. W odniesieniu do tego roku gospodarczego nie ma zatem potrzeby ustalania dodatkowego współczynnika, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. |
| --- | --- |

(18)

Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004 skutkuje poziomem 2 %, jeśli chodzi o podstawową opłatę produkcyjną, i 17,259 %, jeśli chodzi o opłatę B. Ponownie obliczona całkowita strata zostaje w całości pokryta wpływami z podstawowej opłaty produkcyjnej i opłaty B. W odniesieniu do tego roku gospodarczego nie ma zatem potrzeby ustalania dodatkowego współczynnika, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.

| (19) | W odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004 w rozporządzeniu (WE) nr 1440/2002 ustalono maksymalną kwotę opłaty B na poziomie 37,5 % ceny interwencyjnej cukru białego. Jednakże opłata B mająca zastosowanie w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zmieniona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 17,259 % ceny interwencyjnej cukru białego. Ze względu na tę różnicę należy ustalić kwotę do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków za tonę buraków standardowej jakości w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. |
| --- | --- |

(19)

W odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004 w rozporządzeniu (WE) nr 1440/2002 ustalono maksymalną kwotę opłaty B na poziomie 37,5 % ceny interwencyjnej cukru białego. Jednakże opłata B mająca zastosowanie w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zmieniona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 17,259 % ceny interwencyjnej cukru białego. Ze względu na tę różnicę należy ustalić kwotę do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków za tonę buraków standardowej jakości w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.

| (20) | Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 nie wpływa na wysokość podstawowej opłaty produkcyjnej ani opłaty B. Za ten rok gospodarczy całkowita niepokryta strata, obliczona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 57 648 788 EUR. Należy zatem ustalić współczynnik, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Jak wynika z wyroku Sądu, o którym mowa w motywie 9, współczynnik powinien być jednolity dla państw członkowskich należących do Unii w dniu 30 kwietnia 2004 r., i dla państw członkowskich należących do Unii w dniu 1 maja 2004 r. |
| --- | --- |

(20)

Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 nie wpływa na wysokość podstawowej opłaty produkcyjnej ani opłaty B. Za ten rok gospodarczy całkowita niepokryta strata, obliczona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 57 648 788 EUR. Należy zatem ustalić współczynnik, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Jak wynika z wyroku Sądu, o którym mowa w motywie 9, współczynnik powinien być jednolity dla państw członkowskich należących do Unii w dniu 30 kwietnia 2004 r., i dla państw członkowskich należących do Unii w dniu 1 maja 2004 r.

| (21) | Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 skutkuje poziomem 1,2335 %, jeśli chodzi o podstawową opłatę produkcyjną, i nie wymaga ustalenia opłaty B. Ponownie obliczona całkowita strata zostaje w całości pokryta wpływami z podstawowej opłaty produkcyjnej, a zatem w odniesieniu do tego roku gospodarczego nie ma potrzeby ustalania dodatkowego współczynnika, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. |
| --- | --- |

(21)

Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 skutkuje poziomem 1,2335 %, jeśli chodzi o podstawową opłatę produkcyjną, i nie wymaga ustalenia opłaty B. Ponownie obliczona całkowita strata zostaje w całości pokryta wpływami z podstawowej opłaty produkcyjnej, a zatem w odniesieniu do tego roku gospodarczego nie ma potrzeby ustalania dodatkowego współczynnika, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.

| (22) | W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1296/2005 (18) maksymalna kwota opłaty B została ustalona na poziomie 37,5 % ceny interwencyjnej cukru białego. Mająca zastosowanie do tego roku gospodarczego podstawowa opłata produkcyjna, zmieniona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 1,2335 % ceny interwencyjnej cukru białego; nie ma natomiast potrzeby ustalania opłaty B. Ze względu na te różnice należy ustalić kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków za tonę buraków standardowej jakości w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. |
| --- | --- |

(22)

W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1296/2005 (18) maksymalna kwota opłaty B została ustalona na poziomie 37,5 % ceny interwencyjnej cukru białego. Mająca zastosowanie do tego roku gospodarczego podstawowa opłata produkcyjna, zmieniona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 1,2335 % ceny interwencyjnej cukru białego; nie ma natomiast potrzeby ustalania opłaty B. Ze względu na te różnice należy ustalić kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków za tonę buraków standardowej jakości w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.

| (23) | Ze względu na pewność prawa oraz aby zapewnić jednolite traktowanie zainteresowanych podmiotów w różnych państwach członkowskich, należy ustanowić wspólną datę ustalenia opłat określonych w niniejszym rozporządzeniu – datę w rozumieniu art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (19). Data ta nie powinna jednak mieć zastosowania w przypadku, gdy państwo członkowskie na mocy prawa krajowego ma obowiązek zwrócenia kosztów zainteresowanym podmiotom po tej dacie, |
| --- | --- |

(23)

Ze względu na pewność prawa oraz aby zapewnić jednolite traktowanie zainteresowanych podmiotów w różnych państwach członkowskich, należy ustanowić wspólną datę ustalenia opłat określonych w niniejszym rozporządzeniu – datę w rozumieniu art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (19). Data ta nie powinna jednak mieć zastosowania w przypadku, gdy państwo członkowskie na mocy prawa krajowego ma obowiązek zwrócenia kosztów zainteresowanym podmiotom po tej dacie,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Opłaty produkcyjne dla sektora cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 są określone w pkt 1 załącznika.

2.   Współczynniki wymagane do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 są określone w pkt 2 załącznika.

3.   Kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z opłatami A lub B na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006 są określone w pkt 3 załącznika.

Artykuł 2

Data ustalenia, o której mowa w art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000, w odniesieniu do opłat określonych w niniejszym rozporządzeniu, nie może przypadać później niż w dniu 30 września 2014 r., z wyjątkiem przypadków, gdy państwa członkowskie nie są w stanie dotrzymać tego terminu z powodu stosowania prawa krajowego w zakresie odzyskiwania przez podmioty gospodarcze kwot zapłaconych, lecz nienależnych.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Art. 1 ust. 1 stosuje się od dnia:

| — | 16 października 2002 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2001/2002, |
| --- | --- |

—

16 października 2002 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2001/2002,

| — | 8 października 2003 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003, |
| --- | --- |

—

8 października 2003 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003,

| — | 15 października 2004 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004, |
| --- | --- |

—

15 października 2004 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004,

| — | 18 października 2005 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, oraz |
| --- | --- |

—

18 października 2005 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, oraz

| — | 23 lutego 2007 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006. |
| --- | --- |

—

23 lutego 2007 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006.

Art. 1 ust. 2 stosuje się od dnia:

| — | 16 października 2002 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2001/2002, oraz |
| --- | --- |

—

16 października 2002 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2001/2002, oraz

| — | 18 października 2005 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005. |
| --- | --- |

—

18 października 2005 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005.

Art. 1 ust. 3 stosuje się od dnia:

| — | 8 października 2003 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003, |
| --- | --- |

—

8 października 2003 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003,

| — | 15 października 2004 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004, oraz |
| --- | --- |

—

15 października 2004 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004, oraz

| — | 23 lutego 2007 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006. |
| --- | --- |

—

23 lutego 2007 r. – w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 2 grudnia 2013 r.

W imieniu Rady

E. GUSTAS

Przewodniczący

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178 z 30.6.2001, s. 1).

1

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1837/2002 (Dz.U. L 278 z 16.10.2002, s. 13).

2

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1762/2003 (Dz.U. L 254 z 8.10.2003, s. 4).

3

(4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1775/2004 (Dz.U. L 316 z 15.10.2004, s. 64).

4

(5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1686/2005 (Dz.U. L 271 z 15.10.2005, s. 12).

5

(6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 164/2007 (Dz.U. L 51 z 20.2.2007, s. 17).

6

(7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (Dz.U. L 50 z 21.2.2002, s. 40).

7

(8)  Dz.U. L 254 z 8.10.2003, s. 5.

8

(9)  Dz.U. L 316 z 15.10.2004, s. 65.

9

(10)  Dz.U. L 51 z 20.2.2007, s. 16.

10

(11)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 58 z 28.2.2006, s. 1).

11

(12)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1).

12

(13)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1762/2003 z dnia 7 października 2003 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2002/2003 (Dz.U. L 254 z 8.10.2003, s. 4).

13

(14)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1775/2004 z dnia 14 października 2004 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2003/2004 (Dz.U. L 316 z 15.10.2004, s. 64).

14

(15)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalające kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 (Dz.U. L 271 z 15.10.2005, s. 12).

15

(16)  Rozporządzenie (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonujące sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 1).

16

(17)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1440/2002 z dnia 7 sierpnia 2002 r. weryfikujące maksymalną kwotę opłaty produkcyjnej B oraz zmieniające cenę minimalną za buraki B w sektorze cukru na rok gospodarczy 2002/2003 (Dz.U. L 212 z 8.8.2002, s. 3).

17

(18)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1296/2005 z dnia 5 sierpnia 2005 r. weryfikujące maksymalną kwotę opłaty produkcyjnej B oraz zmieniającym cenę minimalną za buraki B w sektorze cukru na rok gospodarczy 2005/2006 (Dz.U. L 205 z 6.8.2005, s. 20).

18

(19)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 2007/436/WE, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 130 z 31.5.2000, s. 1).

19

---

ZAŁĄCZNIK

| 1) | Opłaty produkcyjne w sektorze cukru, o których mowa w art. 1 ust. 1 | 2001/2002 | 2002/2003 | 2003/2004 | 2004/2005 | 2005/2006 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| a) | EUR za tonę cukru białego jako podstawowa opłata produkcyjna dla cukru A i cukru B |

1)

Opłaty produkcyjne w sektorze cukru, o których mowa w art. 1 ust. 1

2001/2002

2002/2003

2003/2004

2004/2005

2005/2006

a)

EUR za tonę cukru białego jako podstawowa opłata produkcyjna dla cukru A i cukru B

12,638

12,638

12,638

12,638

7,794

| b) | EUR za tonę cukru białego jako opłata B dla cukru B |
| --- | --- |

b)

EUR za tonę cukru białego jako opłata B dla cukru B

236,963

103,447

109,061

236,963

—

| c) | EUR za tonę masy suchej jako podstawowa opłata produkcyjna dla izoglukozy A i izoglukozy B |
| --- | --- |

c)

EUR za tonę masy suchej jako podstawowa opłata produkcyjna dla izoglukozy A i izoglukozy B

5,330

5,330

5,330

5,330

3,394

| d) | EUR za tonę masy suchej jako opłata B dla izoglukozy B |
| --- | --- |

d)

EUR za tonę masy suchej jako opłata B dla izoglukozy B

99,424

46,017

48,261

99,424

—

| e) | EUR za tonę suchej masy ekwiwalentu cukru/izoglukozy jako podstawowa opłata produkcyjna dla syropu inulinowego A i syropu inulinowego B |
| --- | --- |

e)

EUR za tonę suchej masy ekwiwalentu cukru/izoglukozy jako podstawowa opłata produkcyjna dla syropu inulinowego A i syropu inulinowego B

12,638

12,638

12,638

12,638

7,794

| f) | EUR za tonę suchej masy ekwiwalentu cukru/izoglukozy jako opłata B dla syropu inulinowego B |
| --- | --- |

f)

EUR za tonę suchej masy ekwiwalentu cukru/izoglukozy jako opłata B dla syropu inulinowego B

236,963

103,447

109,061

236,963

—

| 2) | Współczynniki wymagane do obliczenia dodatkowej opłaty, o których mowa w art. 1 ust. 2
  Rok gospodarczy 2001/2002: 0,01839
  Rok gospodarczy 2004/2005: 0,07294 |
| --- | --- |

2)

Współczynniki wymagane do obliczenia dodatkowej opłaty, o których mowa w art. 1 ust. 2

Rok gospodarczy 2001/2002: 0,01839

Rok gospodarczy 2004/2005: 0,07294

| 3) | Kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z opłatami A lub B, o których to kwotach mowa w art. 1 ust. 3 | 2002/2003 | 2003/2004 | 2005/2006 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Cena uzupełniająca buraków A (1) | | | 0,378 |
| Cena uzupełniająca buraków B (1) | 10,414 | 9,976 | 18,258 |

3)

Kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z opłatami A lub B, o których to kwotach mowa w art. 1 ust. 3

2002/2003

2003/2004

2005/2006

Cena uzupełniająca buraków A (1)

0,378

Cena uzupełniająca buraków B (1)

10,414

9,976

18,258

---

(1)  Cena uzupełniająca w odniesieniu do opłaty A lub B za tonę buraków standardowej jakości (EUR).

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/7 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/7

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 1361/2013

z dnia 17 grudnia 2013 r.

dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1), w szczególności jego art. 46 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 23 marca 2012 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 267/2012. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 23 marca 2012 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 267/2012.

| (2) | W następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawie C-280/12 P, Fereydoun MAHMOUDIAN oraz Fulmen nie znajdują się w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, który zamieszczony jest w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB (2). |
| --- | --- |

(2)

W następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawie C-280/12 P, Fereydoun MAHMOUDIAN oraz Fulmen nie znajdują się w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, który zamieszczony jest w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB (2).

| (3) | Fereydouna MAHMOUDIANA oraz Fulmen należy usunąć z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, który zamieszczony jest w załączniku IX do rozporządzenia (UE) nr 267/2012, |
| --- | --- |

(3)

Fereydouna MAHMOUDIANA oraz Fulmen należy usunąć z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, który zamieszczony jest w załączniku IX do rozporządzenia (UE) nr 267/2012,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku IX do rozporządzenia (UE) nr 267/2012 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r.

W imieniu Rady

R. ŠADŽIUS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 88 z 24.3.2012, s. 1.

1

(2)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195 z 27.7.2010, s. 39).

2

---

ZAŁĄCZNIK

W załączniku IX do rozporządzenia (UE) nr 267/2012 wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w części I(A) zostaje skreślony wpis nr 9 dotyczący następującej osoby: „Fereydoun MAHMOUDIAN”; |
| --- | --- |

1)

w części I(A) zostaje skreślony wpis nr 9 dotyczący następującej osoby: „Fereydoun MAHMOUDIAN”;

| 2) | w części I(B) zostaje skreślony wpis nr 13 dotyczący następującego podmiotu: „Fulmen”. |
| --- | --- |

2)

w części I(B) zostaje skreślony wpis nr 13 dotyczący następującego podmiotu: „Fulmen”.

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/9 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/9

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1362/2013

z dnia 11 grudnia 2013 r.

ustanawiające metody oceny sensorycznej niepoddanego obróbce cieplnej przyprawionego mięsa drobiowego do celów jego klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Uwaga dodatkowa 6a) do działu 2 Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, definiuje „niegotowane przyprawiane mięso”, jako „mięso niegotowane, które było przyprawiane w całej masie lub na całej powierzchni produktu, albo za pomocą przypraw widzialnych gołym okiem lub łatwo rozróżnianych smakiem”. |
| --- | --- |

(1)

Uwaga dodatkowa 6a) do działu 2 Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, definiuje „niegotowane przyprawiane mięso”, jako „mięso niegotowane, które było przyprawiane w całej masie lub na całej powierzchni produktu, albo za pomocą przypraw widzialnych gołym okiem lub łatwo rozróżnianych smakiem”.

| (2) | Aby zagwarantować stosowanie przez organy celne jednolitego podejścia do celów klasyfikacji celnej, konieczne jest ustanowienie metod określania, czy niepoddane obróbce cieplnej mięso drobiowe zostało przyprawione w rozumieniu uwagi dodatkowej 6a) do działu 2 Nomenklatury scalonej. |
| --- | --- |

(2)

Aby zagwarantować stosowanie przez organy celne jednolitego podejścia do celów klasyfikacji celnej, konieczne jest ustanowienie metod określania, czy niepoddane obróbce cieplnej mięso drobiowe zostało przyprawione w rozumieniu uwagi dodatkowej 6a) do działu 2 Nomenklatury scalonej.

| (3) | W świetle badań przeprowadzonych przez Grupę Europejskich Laboratoriów Celnych metody określania, czy niepoddane obróbce cieplnej mięso drobiowe zostało przyprawione, powinny najpierw obejmować badanie wizualne, a następnie smakowanie próbki. |
| --- | --- |

(3)

W świetle badań przeprowadzonych przez Grupę Europejskich Laboratoriów Celnych metody określania, czy niepoddane obróbce cieplnej mięso drobiowe zostało przyprawione, powinny najpierw obejmować badanie wizualne, a następnie smakowanie próbki.

| (4) | Metoda polegająca na smakowaniu próbki powinna mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy badanie wizualne nie doprowadziło do rozstrzygających wyników. |
| --- | --- |

(4)

Metoda polegająca na smakowaniu próbki powinna mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy badanie wizualne nie doprowadziło do rozstrzygających wyników.

| (5) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego, |
| --- | --- |

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku określono metody mające zastosowanie do określania do celów klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej, czy niepoddane obróbce cieplnej mięso drobiowe zostało przyprawione.

Artykuł 2

1.   Badanie wizualne mięsa drobiowego przeprowadza się za pomocą metody i w warunkach określonych w części I załącznika.

Celem badania wizualnego jest ustalenie, czy mięso drobiowe zostało przyprawione na całej powierzchni i czy przyprawa jest widoczna gołym okiem.

2.   Smakowanie mięsa drobiowego przeprowadza się za pomocą metody i w warunkach określonych w części II załącznika.

Smakowanie przeprowadza się jedynie w przypadkach, gdy – na podstawie wyników badania wizualnego – niemożliwe jest ustalenie, czy próbka została przyprawiona na całej powierzchni i czy przyprawa jest widoczna gołym okiem.

Celem smakowania jest ustalenie, czy mięso drobiowe zostało przyprawione w całej masie lub na całej powierzchni i czy przyprawa jest wyraźnie rozróżnialna smakiem.

Przygotowania do smakowania przeprowadza się wyłącznie w pomieszczeniach spełniających minimalne wymagania sprzętowe określone w pkt 2 części II załącznika.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 grudnia 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Algirdas ŠEMETA

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

1

---

ZAŁĄCZNIK

CZĘŚĆ I:   BADANIE WIZUALNE PRZYPRAWIONEGO MIĘSA DROBIOWEGO

1.   Cel i definicja

Celem stosowania niniejszej metody jest określenie, czy niepoddane obróbce cieplnej przyprawione mięso drobiowe ma być klasyfikowane do działu 2 lub do działu 16 Nomenklatury scalonej, na podstawie stwierdzenia, że:

| 1) | przyprawa pokrywa całą powierzchnię próbki; i |
| --- | --- |

1)

przyprawa pokrywa całą powierzchnię próbki; i

| 2) | przyprawa jest widoczna gołym okiem. |
| --- | --- |

2)

przyprawa jest widoczna gołym okiem.

Metoda polega na przeprowadzeniu badania wizualnego jednej lub większej liczby próbek niepoddanego obróbce cieplnej mięsa drobiowego.

2.   Przygotowanie próbek

Każda próbka musi być pobrana ze zgłoszonej partii. Za próbkę można uznać jedynie produkt znajdujący się w zamkniętym, oryginalnym opakowaniu. Próbka może znajdować się w pudełku lub w opakowaniu próżniowym z tworzywa sztucznego.

W przypadku zamrożonego niepoddanego obróbce cieplnej mięsa próbkę należy rozmrozić (na przykład w lodówce, w niskiej temperaturze 4 °C). Należy ograniczyć do minimum wyciek płynu.

Stosowne informacje dotyczące opakowania i/lub próbek należy zarejestrować lub sfotografować i zamieścić w sprawozdaniu z badania, o którym mowa w pkt 4.

3.   Przeprowadzanie badania wizualnego

Próbkę należy poddać badaniu wizualnemu po usunięciu opakowania.

Badanie wizualne próbki powinno zostać przeprowadzone przez przynajmniej dwie osoby oceniające.

Podczas przeprowadzania badania wizualnego osoby oceniające muszą uwzględnić następujące czynniki:

| a) | nie każda część powierzchni próbki musi być przyprawiona w takim samym stopniu; |
| --- | --- |

a)

nie każda część powierzchni próbki musi być przyprawiona w takim samym stopniu;

| b) | brak przyprawy na pofałdowaniach lub zagięciach poluzowanego wewnętrznego filetu nie ma znaczenia dla określenia, czy przyprawa została rozprowadzona na całej powierzchni próbki; |
| --- | --- |

b)

brak przyprawy na pofałdowaniach lub zagięciach poluzowanego wewnętrznego filetu nie ma znaczenia dla określenia, czy przyprawa została rozprowadzona na całej powierzchni próbki;

| c) | zaobserwowanie białego pieprzu jest trudniejsze niż zaobserwowanie czarnego pieprzu; |
| --- | --- |

c)

zaobserwowanie białego pieprzu jest trudniejsze niż zaobserwowanie czarnego pieprzu;

| d) | zaobserwowanie pieprzu na powierzchni mięsa o jasnej barwie (na przykład mięsa z piersi) jest łatwiejsze niż zaobserwowanie pieprzu na powierzchni mięsa o ciemnej barwie (na przykład mięsa na kości udowej). |
| --- | --- |

d)

zaobserwowanie pieprzu na powierzchni mięsa o jasnej barwie (na przykład mięsa z piersi) jest łatwiejsze niż zaobserwowanie pieprzu na powierzchni mięsa o ciemnej barwie (na przykład mięsa na kości udowej).

4.   Ocena wyników

Wszystkie osoby oceniające muszą ustalić jednogłośnie, czy próbka została przyprawiona na całej powierzchni i czy przyprawy są widoczne gołym okiem.

Muszą one wypełnić sprawozdanie z badania wizualnego niepoddanego obróbce cieplnej przyprawionego mięsa drobiowego. Wzór formularza sprawozdania z badania znajduje się w dodatku 1.

Gdy wszystkie osoby oceniające nie dojdą do takiego samego wniosku odnośnie do danej próbki lub gdy wszystkie one dojdą do wniosku, że próbka nie została przyprawiona na całej powierzchni lub że przyprawa nie jest widoczna gołym okiem, próbka musi zostać zbadana zgodnie z częścią II.

5.   Zdjęcia wyjaśniające

Na załączonych zdjęciach zaprezentowano sposób oceny próbek podczas badania wizualnego.

Zdjęcia obrazują próbki mięsa drobiowego przyprawionego pieprzem, lecz wyjaśnienia zamieszczone poniżej każdego zdjęcia mogą mieć również zastosowanie do innych przypraw.

Na zdjęciach „TOP” (GÓRNA CZĘŚĆ) odnosi się do zewnętrznej powierzchni piersi drobiowej, a „UNDERSIDE” (DOLNA CZĘŚĆ) odnosi się do powierzchni piersi drobiowej widocznej po odcięciu od kości.

Zdjęcie 1A

Zdjęcie 1B

Zdjęcie 2A

Zdjęcie 2B

Zdjęcie 3A

Zdjęcie 3B

Zdjęcie 4A

Zdjęcie 4B

Zdjęcie 5A

Zdjęcie 5B

Zdjęcie 6

Zdjęcie 7

Zdjęcie 8

Zdjęcie 9

Zdjęcie 10

Zdjęcie 11

Zdjęcie 12

Zdjęcie 13

CZĘŚĆ II:   SMAKOWANIE PRZYPRAWIONEGO MIĘSA DROBIOWEGO

1.   Cel i definicja

Celem niniejszej metody jest określenie, czy niepoddane obróbce cieplnej przyprawione mięso drobiowe należy klasyfikować do działu 2 lub do działu 16 Nomenklatury scalonej, na podstawie stwierdzenia, że:

| 1) | mięso drobiowe zostało przyprawione w całej masie lub na całej powierzchni; i |
| --- | --- |

1)

mięso drobiowe zostało przyprawione w całej masie lub na całej powierzchni; i

| 2) | przyprawa jest wyraźnie rozróżnialna smakiem. |
| --- | --- |

2)

przyprawa jest wyraźnie rozróżnialna smakiem.

Metoda polega na posmakowaniu jednej lub większej ilości próbek mięsa drobiowego po poddaniu go obróbce cieplnej.

2.   Wyposażenie pomieszczeń badawczych

Pomieszczenia, w których przeprowadza się smakowanie, muszą być wyposażone przynajmniej w następujące sprzęty:

| — | kuchenkę mikrofalową, |
| --- | --- |

—

kuchenkę mikrofalową,

| — | deski do krojenia, |
| --- | --- |

—

deski do krojenia,

| — | naostrzone noże; |
| --- | --- |

—

naostrzone noże;

| — | płaskie talerze (np. polistyrenowe lub porcelanowe), oznakowane przypadkowymi kodami trzycyfrowymi, |
| --- | --- |

—

płaskie talerze (np. polistyrenowe lub porcelanowe), oznakowane przypadkowymi kodami trzycyfrowymi,

| — | widelce do serwowania, |
| --- | --- |

—

widelce do serwowania,

| — | sondę (termometr spożywczy), |
| --- | --- |

—

sondę (termometr spożywczy),

| — | rękawice jednorazowe. |
| --- | --- |

—

rękawice jednorazowe.

3.   Przygotowanie próbek

Próbka musi składać się z reprezentatywnej porcji mięsa drobiowego przeznaczonego do konsumpcji.

Jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do próbki, na przykład w odniesieniu do dodania nietypowych związków (związku) lub też możliwego zanieczyszczenia mikrobiologicznego, należy przeprowadzić ocenę ryzyka lub wstępną analizę mikrobiologiczną.

Próbkę należy poddać w całości obróbce cieplnej w kuchence mikrofalowej. W czasie badania próbka musi nadawać się do spożycia przez ludzi.

Wewnętrzna temperatura próbki musi osiągnąć przynajmniej 77 °C. Temperatura sprawdzana jest za pomocą sondy (termometru spożywczego) po zakończeniu czasu poddania próbki obróbce cieplnej. Jeżeli specyfikacja kuchenki mikrofalowej wymaga przestrzegania „czasu oczekiwania”, temperaturę mierzy się po upływie „czasu oczekiwania”. Czas oczekiwania umożliwia dodatkową obróbkę cieplną po wyłączeniu zasilania ciepłem już wygenerowanym, kiedy drzwiczki kuchenki mikrofalowej pozostają zamknięte.

W celu odsłonięcia poddanego obróbce cieplnej mięsa, znajdującego się w środku, zewnętrzną powierzchnię próbki należy usunąć za pomocą ostrego noża. Należy zwrócić uwagę, aby nie zanieczyścić środkowej części mięsa przez kontakt z jego zewnętrzną powierzchnią.

Środkową część mięsa należy pokroić na porcje o wielkości około 2 cm3.

Próbki należy pozostawić do schłodzenia przez przynajmniej 10 minut.

Próbki należy podać osobom oceniającym na oznaczonych talerzach.

4.   Smakowanie

Od 5 do 8 wykwalifikowanych osób oceniających otrzymuje jedną lub większą liczbę próbek. W ramach jednej sesji możliwe jest przeprowadzenie oceny nie więcej niż pięciu próbek.

Między smakowaniem próbek należy przeprowadzić stosowną przerwę lub dostarczyć odpowiednie środki w celu neutralizacji smaków (wodę butelkowaną i niesolone krakersy).

Osoby oceniające muszą mieć możliwość przeprowadzenia oceny bez zbędnych zakłóceń.

Osoby oceniające muszą posmakować próbkę i obiektywnie ocenić jej wiodący aromat, smak oraz posmak.

Osoby oceniające muszą wypełnić następujące dwa formularze:

| a) | Formularz określania cech w ramach badania produktów drobiowych do celów klasyfikacji celnej; |
| --- | --- |

a)

Formularz określania cech w ramach badania produktów drobiowych do celów klasyfikacji celnej;

| b) | Opisowy formularz porównawczy w ramach badania produktów drobiowych do celów klasyfikacji celnej. |
| --- | --- |

b)

Opisowy formularz porównawczy w ramach badania produktów drobiowych do celów klasyfikacji celnej.

Wzory formularzy zostały zamieszczone w dodatku 2 i 3.

Do formularza określania cech każda z osób oceniających wpisuje cechy charakterystyczne wskazujące, w skali od 1 do 3, natężenie każdej z cech, wykorzystując wyłącznie terminy „DELIKATNY” (1), „WYRAŹNIE ROZRÓŻNIALNY” (2) oraz „MOCNY” (3).

W opisowym formularzu porównawczym rejestrowane są kluczowe terminy opisowe wykorzystywane przez osoby oceniające, wskazując liczbę osób oceniających, które użyły danego terminu dla danej próbki.

W opisowym formularzu porównawczym podsumowuje się również natężenie lub intensywność cechy.

W przypadku gdy różne osoby oceniające używają różnych terminów, o których wiadomo, że mają podobne znaczenie – jak na przykład „otłuszczony” i “tłusty”, uznaje się, że użyły one tych samych terminów.

Wyniki w odniesieniu do dodanych substancji aromatyczno-smakowych lub przypraw (na przykład „kwaśny”, „słodki”, „ostry”, „pikantny”, „pieprz”, „czosnek” itp.) należy wpisać do opisowego formularza porównawczego.

5.   Ocena wyników

Jeżeli w formularzu określania cech oraz w opisowym formularzu porównawczym przynajmniej połowa osób oceniających wskazała, że substancje aromatyczno-smakowe lub przyprawy wyczuwalne są w zakresie osiągającym poziom 2 („WYRAŹNIE ROZRÓŻNIALNY”) na podstawie punktu 4, przyprawa w próbce jest uważana za wyraźnie rozróżnialną smakiem.

W formularzach należy podać wszystkie szczegóły dotyczące próbek, ich przygotowania, jak również procedurę(-y), którą(-e) zastosowano w celu osiągnięcia i interpretacji otrzymanych wyników.

Dodatek 1

Sprawozdanie z badania wizualnego niepoddanego obróbce cieplnej przyprawionego mięsa drobiowego

Data: ...

| | Kod ... | Kod ... | Kod ... | Kod ... | Kod ... |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Przyprawa na całej powierzchni produktu | TAK/NIE | TAK/NIE | TAK/NIE | TAK/NIE | TAK/NIE |
| Przyprawa widoczna gołym okiem | TAK/NIE | TAK/NIE | TAK/NIE | TAK/NIE | TAK/NIE |
| Istotne informacje | | | | | |

Kod ...

Kod ...

Kod ...

Kod ...

Kod ...

Przyprawa na całej powierzchni produktu

TAK/NIE

TAK/NIE

TAK/NIE

TAK/NIE

TAK/NIE

Przyprawa widoczna gołym okiem

TAK/NIE

TAK/NIE

TAK/NIE

TAK/NIE

TAK/NIE

Istotne informacje

Dodatek 2

Formularz określania cech w ramach badania produktów drobiowych do celów klasyfikacji celnej

Nazwa: ... Data: ... Produkt: ...

| Kod | Aromat/Smak/Posmak | Natężenie: |
| --- | --- | --- |
| | | |
| | |
| | |
| | |
| | |
| | |
| | |
| | |
| | |

Kod

Aromat/Smak/Posmak

Natężenie:

Skala

| 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- |
| DELIKATNY | WYRAŹNIE ROZRÓŻNIALNY | MOCNY |

1

2

3

DELIKATNY

WYRAŹNIE ROZRÓŻNIALNY

MOCNY

Dodatek 3

Opisowy formularz porównawczy w ramach badania produktów drobiowych do celów klasyfikacji celnej

Data: ...

| | Kod | 1 | 2 | 3 | Kod | 1 | 2 | 3 | Kod | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Cechy wskazane w odniesieniu do:
  aromatu/smaku/posmaku | | Delikatny | Wyraźnie rozróżnialny | Mocny | | Delikatny | Wyraźnie rozróżnialny | Mocny | | Delikatny | Wyraźnie rozróżnialny | Mocny |
| | | | | | | | | | | | | |
| | | | | | | | | | | | | |
| | | | | | | | | | | | | |
| | | | | | | | | | | | | |
| | | | | | | | | | | | | |
| | | | | | | | | | | | | |
| | | | | | | | | | | | | |
| | | | | | | | | | | | | |

Kod

1

2

3

Kod

1

2

3

Kod

1

2

3

Cechy wskazane w odniesieniu do:

aromatu/smaku/posmaku

Delikatny

Wyraźnie rozróżnialny

Mocny

Delikatny

Wyraźnie rozróżnialny

Mocny

Delikatny

Wyraźnie rozróżnialny

Mocny

Sporządził: ... Sprawdził: ...

W kolumnach 1, 2 i 3 proszę podać liczbę osób oceniających, które zidentyfikowały tę cechę.

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/26 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/26

---

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 1363/2013

z dnia 12 grudnia 2013 r.

zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności w odniesieniu do definicji wytworzonych nanomateriałów

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (1), w szczególności jego art. 18 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 przewiduje się, że wszelkie składniki obecne w postaci wytworzonych nanomateriałów muszą być wyraźnie wskazane w wykazie składników w celu zapewnienia informacji dla konsumenta. Ponadto po nazwie tych składników należy umieścić w nawiasach wyraz „nano”. W rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011 zawarta jest odpowiednia definicja wytworzonych nanomateriałów. |
| --- | --- |

(1)

W art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 przewiduje się, że wszelkie składniki obecne w postaci wytworzonych nanomateriałów muszą być wyraźnie wskazane w wykazie składników w celu zapewnienia informacji dla konsumenta. Ponadto po nazwie tych składników należy umieścić w nawiasach wyraz „nano”. W rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011 zawarta jest odpowiednia definicja wytworzonych nanomateriałów.

| (2) | Przepisy art. 18 ust. 5 upoważniają Komisję do dokonania – dla osiągnięcia celów wspomnianego rozporządzenia – w formie aktu delegowanego dopasowania i dostosowania definicji wytworzonego nanomateriału, o której mowa w tym artykule, do postępu technicznego i naukowego lub do definicji uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym. |
| --- | --- |

(2)

Przepisy art. 18 ust. 5 upoważniają Komisję do dokonania – dla osiągnięcia celów wspomnianego rozporządzenia – w formie aktu delegowanego dopasowania i dostosowania definicji wytworzonego nanomateriału, o której mowa w tym artykule, do postępu technicznego i naukowego lub do definicji uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym.

| (3) | W dniu 18 października 2011 r. przyjęto zalecenie Komisji 2011/696/UE (2), w którym obok innych kwestii ustosunkowano się do prośby Parlamentu Europejskiego o wprowadzenie do prawodawstwa Unii kompleksowej, popartej naukowo definicji nanomateriałów. Definicja zawarta w zaleceniu oparta jest wyłącznie na wielkości cząstek składowych materiału i obejmuje naturalne, powstałe przypadkowo lub wytworzone materiały. Definicja ta uwzględnia między innymi sprawozdanie referencyjne Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej zatytułowane „Considerations on a Definition of Nanomaterials for Regulatory Purposes” (Przyczynek do definicji nanomateriałów do celów regulacyjnych) (3), opinię Komitetu Naukowego ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia zatytułowaną „Podstawy naukowe definicji terminu »nanomateriał«” (4) oraz definicję terminu „nanomateriał” opracowaną przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) (5). |
| --- | --- |

(3)

W dniu 18 października 2011 r. przyjęto zalecenie Komisji 2011/696/UE (2), w którym obok innych kwestii ustosunkowano się do prośby Parlamentu Europejskiego o wprowadzenie do prawodawstwa Unii kompleksowej, popartej naukowo definicji nanomateriałów. Definicja zawarta w zaleceniu oparta jest wyłącznie na wielkości cząstek składowych materiału i obejmuje naturalne, powstałe przypadkowo lub wytworzone materiały. Definicja ta uwzględnia między innymi sprawozdanie referencyjne Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej zatytułowane „Considerations on a Definition of Nanomaterials for Regulatory Purposes” (Przyczynek do definicji nanomateriałów do celów regulacyjnych) (3), opinię Komitetu Naukowego ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia zatytułowaną „Podstawy naukowe definicji terminu »nanomateriał«” (4) oraz definicję terminu „nanomateriał” opracowaną przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) (5).

| (4) | Zgodnie z zaleceniem 2011/696/UE zawarta w nim definicja nanomateriału nie powinna przesądzać o zakresie stosowania jakiegokolwiek aktu prawodawstwa Unii ani odzwierciedlać takiego zakresu. |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z zaleceniem 2011/696/UE zawarta w nim definicja nanomateriału nie powinna przesądzać o zakresie stosowania jakiegokolwiek aktu prawodawstwa Unii ani odzwierciedlać takiego zakresu.

| (5) | W swym komunikacie do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie drugiego przeglądu regulacyjnego poświęconego nanomateriałom (6) Komisja wyraziła zamiar zastosowania w ustawodawstwie unijnym definicji nanomateriału zawartej w zaleceniu 2011/696/UE. Jeżeli w unijnych przepisach stosowane są inne definicje, odnośne przepisy zostaną odpowiednio dostosowane w celu zapewnienia spójnego podejścia, przy czym może jednak nadal istnieć konieczność zastosowania rozwiązań sektorowych. |
| --- | --- |

(5)

W swym komunikacie do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie drugiego przeglądu regulacyjnego poświęconego nanomateriałom (6) Komisja wyraziła zamiar zastosowania w ustawodawstwie unijnym definicji nanomateriału zawartej w zaleceniu 2011/696/UE. Jeżeli w unijnych przepisach stosowane są inne definicje, odnośne przepisy zostaną odpowiednio dostosowane w celu zapewnienia spójnego podejścia, przy czym może jednak nadal istnieć konieczność zastosowania rozwiązań sektorowych.

| (6) | Należy zatem dostosować definicję terminu „wytworzony nanomateriał” zawartą w rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011 do definicji zawartej w zaleceniu 2011/696/UE, która odzwierciedla aktualny stan wiedzy wynikający z postępu technicznego i naukowego. |
| --- | --- |

(6)

Należy zatem dostosować definicję terminu „wytworzony nanomateriał” zawartą w rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011 do definicji zawartej w zaleceniu 2011/696/UE, która odzwierciedla aktualny stan wiedzy wynikający z postępu technicznego i naukowego.

| (7) | Jako że definicja zawarta w rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011 odnosi się do „wytworzonych nanomateriałów”, a nie do „nanomateriałów” w ogólności, nie powinna ona obejmować nanomateriałów naturalnych i powstałych przypadkowo. |
| --- | --- |

(7)

Jako że definicja zawarta w rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011 odnosi się do „wytworzonych nanomateriałów”, a nie do „nanomateriałów” w ogólności, nie powinna ona obejmować nanomateriałów naturalnych i powstałych przypadkowo.

| (8) | Ponadto należy powiązać definicję terminu „wytworzony nanomateriał” z pojęciem materiału celowo wytworzonego, które to pojęcie należy wyraźnie zdefiniować. Definicja ta powinna uwzględniać definicję przyjętą przez ISO, zgodnie z którą „wytworzony nanomateriał” to „nanomateriał przeznaczony do określonego celu lub określonej funkcji” (7). |
| --- | --- |

(8)

Ponadto należy powiązać definicję terminu „wytworzony nanomateriał” z pojęciem materiału celowo wytworzonego, które to pojęcie należy wyraźnie zdefiniować. Definicja ta powinna uwzględniać definicję przyjętą przez ISO, zgodnie z którą „wytworzony nanomateriał” to „nanomateriał przeznaczony do określonego celu lub określonej funkcji” (7).

| (9) | Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady (8) jedynie dozwolone dodatki do żywności uwzględnione w wykazie unijnym mogą być wprowadzane jako takie do obrotu i stosowane w środkach spożywczych, w dodatkach do żywności, w enzymach spożywczych i w środkach aromatyzujących na warunkach określonych w rzeczonym rozporządzeniu i po uprzednim przeprowadzeniu oceny bezpieczeństwa. |
| --- | --- |

(9)

Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady (8) jedynie dozwolone dodatki do żywności uwzględnione w wykazie unijnym mogą być wprowadzane jako takie do obrotu i stosowane w środkach spożywczych, w dodatkach do żywności, w enzymach spożywczych i w środkach aromatyzujących na warunkach określonych w rzeczonym rozporządzeniu i po uprzednim przeprowadzeniu oceny bezpieczeństwa.

| (10) | Wspomniane wykazy unijne ustanowiono rozporządzeniami Komisji (UE) nr 1129/2011 (9) i (UE) nr 1130/2011 (10). Wykazy te już w swoim pierwotnym brzmieniu określały dodatki do żywności, które były dopuszczone do stosowania przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 po zakończeniu przeglądu ich zgodności z przepisami tego rozporządzenia. Wszystkie te zatwierdzone dodatki do żywności są obecnie przedmiotem programu ponownej oceny prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej „Urzędem”) zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 257/2010 (11). Ponowna ocena dodatków do żywności dokonywana jest zgodnie z priorytetami określonymi we wspomnianym rozporządzeniu i z podziałem na grupy dodatków do żywności według głównego rodzaju funkcji pełnionej przez te dodatki. Obejmuje ona także wszelkie związane z nanomateriałami kwestie, które w razie potrzeby mogą stanowić przedmiot zmiany warunków stosowania. W wyniku tych działań dokonano już oceny 30 barwników spożywczych. Żaden z ocenionych barwników nie jest wytwarzany w postaci nanomateriału. W przypadku węglanu wapnia (E170) i węgla roślinnego (E153) Urząd zalecił, by w specyfikacjach określono rozmiar cząstek. Pozostałe dodatki, które mogą występować w postaci nanomateriału, zostaną poddane ocenie do dnia:






  a) | 31 grudnia 2015 r.: ditlenek tytanu (E171), tlenki i wodorotlenki żelaza (E172), srebro (E174) i złoto (E175); |
| --- | --- | --- |

(10)

Wspomniane wykazy unijne ustanowiono rozporządzeniami Komisji (UE) nr 1129/2011 (9) i (UE) nr 1130/2011 (10). Wykazy te już w swoim pierwotnym brzmieniu określały dodatki do żywności, które były dopuszczone do stosowania przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 po zakończeniu przeglądu ich zgodności z przepisami tego rozporządzenia. Wszystkie te zatwierdzone dodatki do żywności są obecnie przedmiotem programu ponownej oceny prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej „Urzędem”) zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 257/2010 (11). Ponowna ocena dodatków do żywności dokonywana jest zgodnie z priorytetami określonymi we wspomnianym rozporządzeniu i z podziałem na grupy dodatków do żywności według głównego rodzaju funkcji pełnionej przez te dodatki. Obejmuje ona także wszelkie związane z nanomateriałami kwestie, które w razie potrzeby mogą stanowić przedmiot zmiany warunków stosowania. W wyniku tych działań dokonano już oceny 30 barwników spożywczych. Żaden z ocenionych barwników nie jest wytwarzany w postaci nanomateriału. W przypadku węglanu wapnia (E170) i węgla roślinnego (E153) Urząd zalecił, by w specyfikacjach określono rozmiar cząstek. Pozostałe dodatki, które mogą występować w postaci nanomateriału, zostaną poddane ocenie do dnia:

a)

31 grudnia 2015 r.: ditlenek tytanu (E171), tlenki i wodorotlenki żelaza (E172), srebro (E174) i złoto (E175);

| b) | 31 grudnia 2016 r.: dwutlenek krzemu (E551); |
| --- | --- |

b)

31 grudnia 2016 r.: dwutlenek krzemu (E551);

| c) | 31 grudnia 2018 r.: krzemian wapnia (E552), krzemian magnezu (E553a) i talk (E553b). |
| --- | --- |

c)

31 grudnia 2018 r.: krzemian wapnia (E552), krzemian magnezu (E553a) i talk (E553b).

| (11) | Niektóre dodatki do żywności uwzględnione w wykazach unijnych ustanowionych rozporządzeniami Komisji (UE) nr 1129/2011 i (UE) nr 1130/2011 mogą w środku spożywczym stanowiącym produkt końcowy występować w postaci „wytworzonych nanomateriałów”. Jednakże umieszczenie w wykazie składników po nazwie takich dodatków do żywności słowa „nano” w nawiasach może wprowadzać konsumentów w błąd, sugerując, że dodatki takie są nowe, podczas gdy w rzeczywistości stosowane one były w tej postaci w żywności od dziesięcioleci. |
| --- | --- |

(11)

Niektóre dodatki do żywności uwzględnione w wykazach unijnych ustanowionych rozporządzeniami Komisji (UE) nr 1129/2011 i (UE) nr 1130/2011 mogą w środku spożywczym stanowiącym produkt końcowy występować w postaci „wytworzonych nanomateriałów”. Jednakże umieszczenie w wykazie składników po nazwie takich dodatków do żywności słowa „nano” w nawiasach może wprowadzać konsumentów w błąd, sugerując, że dodatki takie są nowe, podczas gdy w rzeczywistości stosowane one były w tej postaci w żywności od dziesięcioleci.

| (12) | Z tego względu dodatki do żywności uwzględnione w wykazach unijnych w drodze rozporządzeń (UE) nr 1129/2011 i (UE) nr 1130/2011 nie powinny być [obowiązkowo] oznaczane jako „nano” i nie powinny być objęte definicją wytworzonych nanomateriałów. Potrzebą szczególnego etykietowania takich dodatków uwzględniającego aspekty nanotechnologiczne zająć się należy w ramach programu ponownej oceny, w razie konieczności w drodze zmiany warunków stosowania zawartych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 oraz specyfikacji tych dodatków do żywności określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 231/2012 (12). Wyjątek ten nie powinien mieć zastosowania do dodatków do żywności wpisanych do tych wykazów w późniejszym terminie, w tym do nowych wpisów na podstawie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1333/2008. |
| --- | --- |

(12)

Z tego względu dodatki do żywności uwzględnione w wykazach unijnych w drodze rozporządzeń (UE) nr 1129/2011 i (UE) nr 1130/2011 nie powinny być [obowiązkowo] oznaczane jako „nano” i nie powinny być objęte definicją wytworzonych nanomateriałów. Potrzebą szczególnego etykietowania takich dodatków uwzględniającego aspekty nanotechnologiczne zająć się należy w ramach programu ponownej oceny, w razie konieczności w drodze zmiany warunków stosowania zawartych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 oraz specyfikacji tych dodatków do żywności określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 231/2012 (12). Wyjątek ten nie powinien mieć zastosowania do dodatków do żywności wpisanych do tych wykazów w późniejszym terminie, w tym do nowych wpisów na podstawie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1333/2008.

| (13) | Należy przeanalizować próg liczbowego rozkładu wielkości cząstek wynoszący 50 %, aby ocenić, czy – w przypadkach gdy uzasadniają to względy zdrowia i bezpieczeństwa – powinien on w przyszłości zostać zastąpiony progiem wynoszącym od 1 % do 50 % w oparciu o rozwój technologiczny w zakresie metody wykrywania i oznaczania ilościowego. |
| --- | --- |

(13)

Należy przeanalizować próg liczbowego rozkładu wielkości cząstek wynoszący 50 %, aby ocenić, czy – w przypadkach gdy uzasadniają to względy zdrowia i bezpieczeństwa – powinien on w przyszłości zostać zastąpiony progiem wynoszącym od 1 % do 50 % w oparciu o rozwój technologiczny w zakresie metody wykrywania i oznaczania ilościowego.

| (14) | Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 1169/2011, |
| --- | --- |

(14)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 1169/2011,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Art. 2 ust. 2 lit. t) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 otrzymuje brzmienie:

| „t) | »wytworzony nanomateriał« oznacza każdy celowo wytworzony materiał zawierający cząstki w stanie swobodnym lub w formie agregatu bądź aglomeratu, w którym co najmniej 50 % cząstek w liczbowym rozkładzie wielkości cząstek ma co najmniej jeden wymiar zewnętrzny mieszczący się w zakresie 1 nm – 100 nm. |
| --- | --- |

„t)

»wytworzony nanomateriał« oznacza każdy celowo wytworzony materiał zawierający cząstki w stanie swobodnym lub w formie agregatu bądź aglomeratu, w którym co najmniej 50 % cząstek w liczbowym rozkładzie wielkości cząstek ma co najmniej jeden wymiar zewnętrzny mieszczący się w zakresie 1 nm – 100 nm.

Na zasadzie odstępstwa:

| a) | dodatków do żywności objętych definicją zawartą w akapicie pierwszym nie uważa się za wytworzone nanomateriały, jeśli ujęto je w wykazach unijnych, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 w drodze rozporządzeń (UE) nr 1129/2011 (13) i (UE) nr 1130/2011 (14); |
| --- | --- |

a)

dodatków do żywności objętych definicją zawartą w akapicie pierwszym nie uważa się za wytworzone nanomateriały, jeśli ujęto je w wykazach unijnych, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 w drodze rozporządzeń (UE) nr 1129/2011 (13) i (UE) nr 1130/2011 (14);

| b) | za wytworzone nanomateriały uważa się fulereny, płatki grafenowe oraz jednościenne nanorurki węglowe o co najmniej jednym wymiarze zewnętrznym poniżej 1 nm.
  Do celów definicji zawartej w akapicie pierwszym:






  (i) | »cząstka« oznacza drobinę materii o określonych granicach fizycznych; |
| --- | --- | --- |

b)

za wytworzone nanomateriały uważa się fulereny, płatki grafenowe oraz jednościenne nanorurki węglowe o co najmniej jednym wymiarze zewnętrznym poniżej 1 nm.

Do celów definicji zawartej w akapicie pierwszym:

(i)

»cząstka« oznacza drobinę materii o określonych granicach fizycznych;

| (ii) | »aglomerat« oznacza zbiór słabo powiązanych cząstek lub agregatów, w którym ostateczna wielkość powierzchni zewnętrznej jest zbliżona do sumy powierzchni poszczególnych składników; |
| --- | --- |

(ii)

»aglomerat« oznacza zbiór słabo powiązanych cząstek lub agregatów, w którym ostateczna wielkość powierzchni zewnętrznej jest zbliżona do sumy powierzchni poszczególnych składników;

| (iii) | »agregat« oznacza cząstkę zawierającą silnie powiązane lub stopione cząstki; |
| --- | --- |

(iii)

»agregat« oznacza cząstkę zawierającą silnie powiązane lub stopione cząstki;

| (iv) | »celowo wytworzony« oznacza, że dany materiał został wytworzony do wykonywania szczególnej funkcji lub do spełniania szczególnego celu. |
| --- | --- |

(iv)

»celowo wytworzony« oznacza, że dany materiał został wytworzony do wykonywania szczególnej funkcji lub do spełniania szczególnego celu.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 grudnia 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18.

1

(2)  Zalecenie Komisji 2011/696/UE z dnia 18 października 2011 r. dotyczące definicji nanomateriału (Dz.U. L 275 z 20.10.2011, s. 38).

2

(3)  EUR 24 403 EN, czerwiec 2010 r.

3

(4)  http://ec.europa.eu/health/scientific_committees/emerging/docs/scenihr_o_032.pdf

4

(5)  http://cdb.iso.org

5

(6)  COM(2012) 572 final z 3.10.2012.

6

(7)  http://cdb.iso.org

7

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 16).

8

(9)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1129/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności (Dz.U. L 295 z 12.11.2011, s. 1).

9

(10)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1130/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w sprawie dodatków do żywności poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności dopuszczonych do stosowania w dodatkach do żywności, enzymach spożywczych, środkach aromatyzujących i składnikach odżywczych (Dz.U. L 295 z 12.11.2011, s. 178).

10

(11)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 257/2010 z dnia 25 marca 2010 r. ustanawiające program ponownej oceny dopuszczonych dodatków do żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. L 80 z 26.3.2010, s. 19).

11

(12)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 231/2012 z dnia 9 marca 2012 r. ustanawiające specyfikacje dla dodatków do żywności wymienionych w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 83 z 22.3.2012, s. 1).

12

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/29 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/29

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1364/2013

z dnia 17 grudnia 2013 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do stosowania nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury i nieekologicznych zarodków małży w ekologicznej akwakulturze

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (1), w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 15 ust. 2 i art. 40,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 ustanawia podstawowe wymogi dotyczące ekologicznej produkcji wodorostów morskich i zwierząt akwakultury. Szczegółowe zasady wdrażania tych wymogów są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 889/2008 (2). |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 ustanawia podstawowe wymogi dotyczące ekologicznej produkcji wodorostów morskich i zwierząt akwakultury. Szczegółowe zasady wdrażania tych wymogów są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 889/2008 (2).

| (2) | W okresie między listopadem 2012 r. a kwietniem 2013 r. niektóre państwa członkowskie złożyły wnioski o korektę zasad dotyczących produktów, substancji i technik, które mogą być stosowane w produkcji w sektorze akwakultury ekologicznej. Wnioski te zostaną ocenione przez grupę ekspertów ds. doradztwa technicznego w zakresie produkcji ekologicznej utworzoną zgodnie z decyzją Komisji (WE) nr 2009/427 (3); na podstawie tej oceny Komisja podejmie decyzję czy konieczne będzie przeprowadzenie przeglądu tych zasad w 2014 r. |
| --- | --- |

(2)

W okresie między listopadem 2012 r. a kwietniem 2013 r. niektóre państwa członkowskie złożyły wnioski o korektę zasad dotyczących produktów, substancji i technik, które mogą być stosowane w produkcji w sektorze akwakultury ekologicznej. Wnioski te zostaną ocenione przez grupę ekspertów ds. doradztwa technicznego w zakresie produkcji ekologicznej utworzoną zgodnie z decyzją Komisji (WE) nr 2009/427 (3); na podstawie tej oceny Komisja podejmie decyzję czy konieczne będzie przeprowadzenie przeglądu tych zasad w 2014 r.

| (3) | W niektórych z tych wniosków stwierdzono, że ekologiczne młode osobniki i zarodki małży nie są w wystarczających ilościach dostępne na rynku w celu spełnienia wymogów art. 25e i 25o rozporządzenia (WE) nr 889/2008. |
| --- | --- |

(3)

W niektórych z tych wniosków stwierdzono, że ekologiczne młode osobniki i zarodki małży nie są w wystarczających ilościach dostępne na rynku w celu spełnienia wymogów art. 25e i 25o rozporządzenia (WE) nr 889/2008.

| (4) | Z uwagi na fakt, że ekologiczne młode osobniki i zarodki małży nie są jeszcze dostępne w wystarczających ilościach, aby zapewnić ciągłość, uniknąć zakłóceń w produkcji w sektorze ekologicznej akwakultury w Unii oraz zapewnić czas konieczny dla dalszego rozwoju rynku ekologicznych młodych osobników i zarodków małży, uzasadnione jest, do czasu otrzymania porad specjalistycznych, odroczenie stosowania odsetka 50 %, przewidzianego w art. 25e ust. 3 oraz w art. 25o ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 889/2008, przez jeden rok — do dnia 31 grudnia 2014 r. |
| --- | --- |

(4)

Z uwagi na fakt, że ekologiczne młode osobniki i zarodki małży nie są jeszcze dostępne w wystarczających ilościach, aby zapewnić ciągłość, uniknąć zakłóceń w produkcji w sektorze ekologicznej akwakultury w Unii oraz zapewnić czas konieczny dla dalszego rozwoju rynku ekologicznych młodych osobników i zarodków małży, uzasadnione jest, do czasu otrzymania porad specjalistycznych, odroczenie stosowania odsetka 50 %, przewidzianego w art. 25e ust. 3 oraz w art. 25o ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 889/2008, przez jeden rok — do dnia 31 grudnia 2014 r.

| (5) | Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 889/2008. |
| --- | --- |

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 889/2008.

| (6) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Produkcji Ekologicznej, |
| --- | --- |

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Produkcji Ekologicznej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 889/2008 wprowadza się następujące zmiany:

| 1. | w art. 25e ust. 3 otrzymuje brzmienie:
  „3.   Maksymalny odsetek nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury wprowadzonych do gospodarstwa wynosi 80 % od dnia 31 grudnia 2011 r., 50 % od dnia 31 grudnia 2014 r. i 0 % od dnia 31 grudnia 2015 r.” |
| --- | --- |

1.

w art. 25e ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Maksymalny odsetek nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury wprowadzonych do gospodarstwa wynosi 80 % od dnia 31 grudnia 2011 r., 50 % od dnia 31 grudnia 2014 r. i 0 % od dnia 31 grudnia 2015 r.”

| 2. | w art. 25o ust.1 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
  „Zarodki z nieekologicznych wylęgarni małży mogą jednak być wprowadzane do jednostek produkcji ekologicznej w następujących maksymalnych ilościach: 80 % od dnia 31 grudnia 2011 r., 50 % od dnia 31 grudnia 2014 r. i 0 % od dnia 31 grudnia 2015 r.”. |
| --- | --- |

2.

w art. 25o ust.1 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Zarodki z nieekologicznych wylęgarni małży mogą jednak być wprowadzane do jednostek produkcji ekologicznej w następujących maksymalnych ilościach: 80 % od dnia 31 grudnia 2011 r., 50 % od dnia 31 grudnia 2014 r. i 0 % od dnia 31 grudnia 2015 r.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 31 grudnia 2013 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1.

1

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250 z 18.9.2008, s. 1).

2

(3)  Decyzja Komisji (WE) nr 2009/427 z dnia 3 czerwca 2009 r. ustanawiająca grupę ekspertów ds. doradztwa technicznego w zakresie produkcji ekologicznej (Dz.U. L 139 z 5.6.2009, s. 22).

3

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/31 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/31

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1365/2013

z dnia 18 grudnia 2013 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) jako dodatku paszowego dla gatunków podrzędnych drobiu rzeźnego i kurcząt odchowywanych na kury nioski (posiadacz zezwolenia Kerry Ingredients and Flavours)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń. |
| --- | --- |

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

| (2) | Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na nowe zastosowanie preparatu alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604). Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na nowe zastosowanie preparatu alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604). Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

| (3) | Wniosek dotyczy zezwolenia na nowe zastosowanie preparatu alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) jako dodatku paszowego dla gatunków podrzędnych drobiu rzeźnego i kurcząt odchowywanych na kury nioski, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki zootechniczne”. |
| --- | --- |

(3)

Wniosek dotyczy zezwolenia na nowe zastosowanie preparatu alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) jako dodatku paszowego dla gatunków podrzędnych drobiu rzeźnego i kurcząt odchowywanych na kury nioski, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki zootechniczne”.

| (4) | Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 237/2012 (2) stosowanie tego preparatu zostało dopuszczone w żywieniu kurcząt rzeźnych na okres dziesięciu lat. |
| --- | --- |

(4)

Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 237/2012 (2) stosowanie tego preparatu zostało dopuszczone w żywieniu kurcząt rzeźnych na okres dziesięciu lat.

| (5) | Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) w swojej ocenie z dnia 18 czerwca 2013 r. (3) uznał, że zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania preparat alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) nie ma szkodliwego wpływu na zdrowie zwierząt, ludzi ani na środowisko naturalne oraz że może on być skuteczny jako dodatek paszowy dla kurcząt odchowywanych na kury nioski, a także że można go ekstrapolować na gatunki podrzędne drobiu rzeźnego. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd poddał również weryfikacji sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003. |
| --- | --- |

(5)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) w swojej ocenie z dnia 18 czerwca 2013 r. (3) uznał, że zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania preparat alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) nie ma szkodliwego wpływu na zdrowie zwierząt, ludzi ani na środowisko naturalne oraz że może on być skuteczny jako dodatek paszowy dla kurcząt odchowywanych na kury nioski, a także że można go ekstrapolować na gatunki podrzędne drobiu rzeźnego. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd poddał również weryfikacji sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

| (6) | Ocena preparatu alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(6)

Ocena preparatu alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

| (7) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
| --- | --- |

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki zootechniczne” i do grupy funkcjonalnej „substancje polepszające strawność”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

1

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 237/2012 z dnia 19 marca 2012 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie alfa-galaktozydazy (EC 3.2.1.22) wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy (EC 3.2.1.4) wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604), jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych (posiadacz zezwolenia Kerry Ingredients and Flavours) (Dz.U. L 80 z 20.3.2012, s. 1).

2

Saccharomyces cerevisiae

Aspergillus niger

(3)  Dziennik EFSA 2013; 11(7):3286.

3

---

ZAŁĄCZNIK

| Numer identyfikacyjny dodatku | Nazwa posiadacza zezwolenia | Dodatek | Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna | Gatunek lub kategoria zwierzęcia | Maksy-malny wiek | Minimalna zawartość | Maksymalna zawartość | Inne przepisy | Data ważności zezwolenia |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Jednostki aktywności /kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 % |
| Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: substancje polepszające strawność |
| 4a17 | Kerry Ingredients and Flavours | Alfa-galaktozydaza EC 3.2.1.22
  Endo-1,4-beta-glukanaza EC 3.2.1.4 | | Skład dodatku

  Preparat alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604), o minimalnej aktywności:






  — | 1 000 U (1) alfa-galaktozydazy/g, |

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksy-malny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Inne przepisy

Data ważności zezwolenia

Jednostki aktywności /kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: substancje polepszające strawność

4a17

Kerry Ingredients and Flavours

Alfa-galaktozydaza EC 3.2.1.22

Endo-1,4-beta-glukanaza EC 3.2.1.4

Skład dodatku

Preparat alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604), o minimalnej aktywności:

—

1 000 U (1) alfa-galaktozydazy/g,

| — | 5 700 U (2) endo-1,4-beta-glukanazy/g. |
| --- | --- |

—

5 700 U (2) endo-1,4-beta-glukanazy/g.

Postać stała

| | Charakterystyka substancji czynnej

  Alfa-galaktozydaza (EC 3.2.1.22) wytwarzana przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanaza (EC 3.2.1.4) wytwarzana przez Aspergillus niger (CBS 120604). |
| --- | --- |

Charakterystyka substancji czynnej

Alfa-galaktozydaza (EC 3.2.1.22) wytwarzana przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanaza (EC 3.2.1.4) wytwarzana przez Aspergillus niger (CBS 120604).

| | Metoda analityczna
   (3)

  Do oznaczenia:






  — | alfa-galaktozydazy: metoda kolorymetryczna polegająca na pomiarze p-nitrofenolu uwolnionego przez działanie alfa-galaktozydazy z substratu p-nitrofenylo-alfa-galaktopiranozydu, |
| --- | --- | --- |

Metoda analityczna
   (3)

Do oznaczenia:

—

alfa-galaktozydazy: metoda kolorymetryczna polegająca na pomiarze p-nitrofenolu uwolnionego przez działanie alfa-galaktozydazy z substratu p-nitrofenylo-alfa-galaktopiranozydu,

| — | endo-1,4-beta-glukanazy: metoda kolorymetryczna polegająca na pomiarze barwnika rozpuszczalnego w wodzie, uwolnionego przez działanie endo-1,4-beta-glukanazy z usieciowanych azuryną substratów glukanu jęczmienia. |
| --- | --- |

—

endo-1,4-beta-glukanazy: metoda kolorymetryczna polegająca na pomiarze barwnika rozpuszczalnego w wodzie, uwolnionego przez działanie endo-1,4-beta-glukanazy z usieciowanych azuryną substratów glukanu jęczmienia.

Gatunki podrzędne drobiu rzeźnego.

Kurczęta odchowywane na kury nioski.

—

Alfa-galaktozy-daza

50U

Endo-1,4-beta-glukanaza 285U

—

| 1. | W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksu wskazać warunki przechowywania oraz stabilność granulowania. |
| --- | --- |

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksu wskazać warunki przechowywania oraz stabilność granulowania.

| 2. | Maksymalna zalecana dawka:






  — | 100 U alfa-galaktozydazy/ kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej, |
| --- | --- | --- |

2.

Maksymalna zalecana dawka:

—

100 U alfa-galaktozydazy/ kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej,

| — | 570 U endo-1,4-beta-glukanazy/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej. |
| --- | --- |

—

570 U endo-1,4-beta-glukanazy/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej.

| 3. | Dla bezpieczeństwa: podczas kontaktu z produktem należy chronić drogi oddechowe oraz używać okularów i rękawic ochronnych. |
| --- | --- |

3.

Dla bezpieczeństwa: podczas kontaktu z produktem należy chronić drogi oddechowe oraz używać okularów i rękawic ochronnych.

8 stycznia 2024 r.

---

(1)  1 U to ilość enzymu, która uwalnia 1 mikromol p-nitrofenolu z p-nitrofenylo-alfa-galaktopiranozydu (pNPG) w ciągu minuty przy pH 5,0 oraz temperaturze 37 °C.

(2)  1 U to ilość enzymu, która uwalnia 1 mikromol cukru redukującego (odpowiednika glukozy) z beta-glukanu w ciągu minuty przy pH 5,0 oraz temperaturze 50 °C.

(3)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego:

http://irmm.jrc.ec.europa.eu/EURLs/EURL_feed_additives/Pages/index.aspx.

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/34 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/34

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1366/2013

z dnia 18 grudnia 2013 r.

w sprawie odstępstw od reguł pochodzenia określonych w załączniku II do Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony, które stosuje się w ramach kontyngentów na niektóre produkty z Gwatemali

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając decyzję Rady 2012/734/UE z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony, oraz tymczasowego stosowania jej części IV dotyczącej handlu (1), w szczególności jej art. 6,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Decyzją 2012/734/UE Rada wyraziła zgodę na podpisanie, w imieniu Unii, Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”). Zgodnie z decyzją 2012/734/UE Umowę należy tymczasowo stosować do czasu zakończenia procedur prowadzących do jej zawarcia. |
| --- | --- |

(1)

Decyzją 2012/734/UE Rada wyraziła zgodę na podpisanie, w imieniu Unii, Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”). Zgodnie z decyzją 2012/734/UE Umowę należy tymczasowo stosować do czasu zakończenia procedur prowadzących do jej zawarcia.

| (2) | Załącznik II do Umowy dotyczy definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej. Dla pewnej liczby produktów w dodatku 2A do tego załącznika przewidziano, w ramach kontyngentów rocznych, możliwość odstępstw od reguł pochodzenia określonych w dodatku 2 do załącznika II. Jako że Unia zdecydowała się skorzystać z tej możliwości, konieczne jest określenie warunków dotyczących stosowania tych odstępstw w odniesieniu do przywozu z Gwatemali. |
| --- | --- |

(2)

Załącznik II do Umowy dotyczy definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej. Dla pewnej liczby produktów w dodatku 2A do tego załącznika przewidziano, w ramach kontyngentów rocznych, możliwość odstępstw od reguł pochodzenia określonych w dodatku 2 do załącznika II. Jako że Unia zdecydowała się skorzystać z tej możliwości, konieczne jest określenie warunków dotyczących stosowania tych odstępstw w odniesieniu do przywozu z Gwatemali.

| (3) | Kontyngentami określonymi w dodatku 2A do załącznika II należy zarządzać w oparciu o kolejność zgłoszeń zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (2). |
| --- | --- |

(3)

Kontyngentami określonymi w dodatku 2A do załącznika II należy zarządzać w oparciu o kolejność zgłoszeń zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (2).

| (4) | Zgodnie z Umową uprawnienie do korzystania z koncesji taryfowych powinno być uwarunkowane przedstawieniem odpowiedniego dowodu pochodzenia organom celnym. |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z Umową uprawnienie do korzystania z koncesji taryfowych powinno być uwarunkowane przedstawieniem odpowiedniego dowodu pochodzenia organom celnym.

| (5) | Jako że Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 1 grudnia 2013 r., niniejsze rozporządzenie należy stosować od tego samego dnia. |
| --- | --- |

(5)

Jako że Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 1 grudnia 2013 r., niniejsze rozporządzenie należy stosować od tego samego dnia.

| (6) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego, |
| --- | --- |

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Reguły pochodzenia określone w dodatku 2A do załącznika II do Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (dalej zwanej „Umową”), mają zastosowanie do produktów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

2.   Reguły pochodzenia, o których mowa w ust. 1, stosuje się w drodze odstępstwa od reguł pochodzenia określonych w dodatku 2 do załącznika II do Umowy, w ramach kontyngentów ustalonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Aby produkty objęte były odstępstwem określonym w art. 1, musi im towarzyszyć dowód pochodzenia określony w załączniku II do Umowy.

Artykuł 3

Kontyngenty określone w załączniku zarządzane są zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.

Artykuł 4

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 grudnia 2013 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 346 z 15.12.2012, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

GWATEMALA

Niezależnie od reguł interpretacji Nomenklatury scalonej treść opisu produktów należy rozumieć jedynie jako wskazówkę, a zakres systemu preferencyjnego jest ustalany, w kontekście niniejszego załącznika, przez kody CN w ich brzmieniu w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia.

| Lp. | Kod CN | Wyszczególnienie towarów | Okres obowiązywania kontyngentu | Roczna wielkość kontyngentu (w sztukach (parach), o ile nie określono inaczej) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 09.7047 | 6104 62 00 | Spodnie, spodnie na szelkach i z karczkiem typu ogrodniczki, bryczesy i szorty, damskie lub dziewczęce, z bawełny | Od 1.12.2013 do 31.12.2013 | 87 500 |
| Od 1.1.2014 do 31.12.2014 | 1 144 500 |
| Od 1.1.2015 do 31.12.2015 | 1 239 000 |
| Od 1.1.2016 do 31.12.2016 | 1 333 500 |
| Od 1.1.2017 do 31.12.2017 | 1 428 000 |
| Od 1.1.2018 do 31.12.2018 i na każdy kolejny okres od 1.1 do 31.12 | 1 522 500 |
| 09.7048 | 6105 20 | Koszule męskie lub chłopięce, dziane, z włókien chemicznych | Od 1.12.2013 do 31.12.2013 | 291 667 |
| Od 1.1.2014 do 31.12.2014 | 3 815 000 |
| Od 1.1.2015 do 31.12.2015 | 4 130 000 |
| Od 1.1.2016 do 31.12.2016 | 4 445 000 |
| Od 1.1.2017 do 31.12.2017 | 4 760 000 |
| Od 1.1.2018 do 31.12.2018 i na każdy kolejny okres od 1.1 do 31.12 | 5 075 000 |
| 09.7049 | 6203 42 | Spodnie, spodnie na szelkach i z karczkiem typu ogrodniczki, bryczesy i szorty, męskie lub chłopięce, z bawełny | Od 1.12.2013 do 31.12.2013 | 87 500 |
| Od 1.1.2014 do 31.12.2014 | 1 144 500 |
| Od 1.1.2015 do 31.12.2015 | 1 239 000 |
| Od 1.1.2016 do 31.12.2016 | 1 333 500 |
| Od 1.1.2017 do 31.12.2017 | 1 428 000 |
| Od 1.1.2018 do 31.12.2018 i na każdy kolejny okres od 1.1 do 31.12 | 1 522 500 |
| 09.7050 | 6203 43 | Spodnie, spodnie na szelkach i z karczkiem typu ogrodniczki, bryczesy i szorty, męskie lub chłopięce, z włókien syntetycznych | Od 1.12.2013 do 31.12.2013 | 58 334 |
| Od 1.1.2014 do 31.12.2014 | 763 000 |
| Od 1.1.2015 do 31.12.2015 | 826 000 |
| Od 1.1.2016 do 31.12.2016 | 889 000 |
| Od 1.1.2017 do 31.12.2017 | 952 000 |
| Od 1.1.2018 do 31.12.2018 i na każdy kolejny okres od 1.1 do 31.12 | 1 015 000 |
| 09.7051 | 6204 62 | Spodnie, spodnie na szelkach i z karczkiem typu ogrodniczki, bryczesy i szorty, damskie lub dziewczęce, z bawełny | Od 1.12.2013 do 31.12.2013 | 58 334 |
| Od 1.1.2014 do 31.12.2014 | 763 000 |
| Od 1.1.2015 do 31.12.2015 | 826 000 |
| Od 1.1.2016 do 31.12.2016 | 889 000 |
| Od 1.1.2017 do 31.12.2017 | 952 000 |
| Od 1.1.2018 do 31.12.2018 i na każdy kolejny okres od 1.1 do 31.12 | 1 015 000 |

Lp.

Kod CN

Wyszczególnienie towarów

Okres obowiązywania kontyngentu

Roczna wielkość kontyngentu (w sztukach (parach), o ile nie określono inaczej)

09.7047

6104 62 00

Spodnie, spodnie na szelkach i z karczkiem typu ogrodniczki, bryczesy i szorty, damskie lub dziewczęce, z bawełny

Od 1.12.2013 do 31.12.2013

87 500

Od 1.1.2014 do 31.12.2014

1 144 500

Od 1.1.2015 do 31.12.2015

1 239 000

Od 1.1.2016 do 31.12.2016

1 333 500

Od 1.1.2017 do 31.12.2017

1 428 000

Od 1.1.2018 do 31.12.2018 i na każdy kolejny okres od 1.1 do 31.12

1 522 500

09.7048

6105 20

Koszule męskie lub chłopięce, dziane, z włókien chemicznych

Od 1.12.2013 do 31.12.2013

291 667

Od 1.1.2014 do 31.12.2014

3 815 000

Od 1.1.2015 do 31.12.2015

4 130 000

Od 1.1.2016 do 31.12.2016

4 445 000

Od 1.1.2017 do 31.12.2017

4 760 000

Od 1.1.2018 do 31.12.2018 i na każdy kolejny okres od 1.1 do 31.12

5 075 000

09.7049

6203 42

Spodnie, spodnie na szelkach i z karczkiem typu ogrodniczki, bryczesy i szorty, męskie lub chłopięce, z bawełny

Od 1.12.2013 do 31.12.2013

87 500

Od 1.1.2014 do 31.12.2014

1 144 500

Od 1.1.2015 do 31.12.2015

1 239 000

Od 1.1.2016 do 31.12.2016

1 333 500

Od 1.1.2017 do 31.12.2017

1 428 000

Od 1.1.2018 do 31.12.2018 i na każdy kolejny okres od 1.1 do 31.12

1 522 500

09.7050

6203 43

Spodnie, spodnie na szelkach i z karczkiem typu ogrodniczki, bryczesy i szorty, męskie lub chłopięce, z włókien syntetycznych

Od 1.12.2013 do 31.12.2013

58 334

Od 1.1.2014 do 31.12.2014

763 000

Od 1.1.2015 do 31.12.2015

826 000

Od 1.1.2016 do 31.12.2016

889 000

Od 1.1.2017 do 31.12.2017

952 000

Od 1.1.2018 do 31.12.2018 i na każdy kolejny okres od 1.1 do 31.12

1 015 000

09.7051

6204 62

Spodnie, spodnie na szelkach i z karczkiem typu ogrodniczki, bryczesy i szorty, damskie lub dziewczęce, z bawełny

Od 1.12.2013 do 31.12.2013

58 334

Od 1.1.2014 do 31.12.2014

763 000

Od 1.1.2015 do 31.12.2015

826 000

Od 1.1.2016 do 31.12.2016

889 000

Od 1.1.2017 do 31.12.2017

952 000

Od 1.1.2018 do 31.12.2018 i na każdy kolejny okres od 1.1 do 31.12

1 015 000

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/38 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/38

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1367/2013

z dnia 18 grudnia 2013 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

| (2) | Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, |
| --- | --- |

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

| (EUR/100 kg) |
| --- |
| Kod CN | Kod państw trzecich (1) | Standardowa wartość w przywozie |
| 0702 00 00 | AL | 55,3 |
| IL | 216,6 |
| MA | 74,7 |
| TN | 111,2 |
| TR | 111,2 |
| ZZ | 113,8 |
| 0707 00 05 | AL | 106,5 |
| MA | 158,2 |
| TR | 135,9 |
| ZZ | 133,5 |
| 0709 93 10 | MA | 120,5 |
| TR | 138,4 |
| ZZ | 129,5 |
| 0805 10 20 | AR | 26,3 |
| MA | 57,5 |
| TR | 58,5 |
| ZA | 57,8 |
| ZZ | 50,0 |
| 0805 20 10 | MA | 54,3 |
| ZZ | 54,3 |
| 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 | IL | 104,4 |
| MA | 69,9 |
| TR | 70,1 |
| ZZ | 81,5 |
| 0805 50 10 | AR | 102,8 |
| TR | 72,5 |
| ZZ | 87,7 |
| 0808 10 80 | CN | 77,6 |
| MK | 31,3 |
| NZ | 153,0 |
| US | 131,8 |
| ZZ | 98,4 |
| 0808 30 90 | TR | 121,9 |
| US | 158,4 |
| ZZ | 140,2 |

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

AL

55,3

IL

216,6

MA

74,7

TN

111,2

TR

111,2

ZZ

113,8

0707 00 05

AL

106,5

MA

158,2

TR

135,9

ZZ

133,5

0709 93 10

MA

120,5

TR

138,4

ZZ

129,5

0805 10 20

AR

26,3

MA

57,5

TR

58,5

ZA

57,8

ZZ

50,0

0805 20 10

MA

54,3

ZZ

54,3

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

IL

104,4

MA

69,9

TR

70,1

ZZ

81,5

0805 50 10

AR

102,8

TR

72,5

ZZ

87,7

0808 10 80

CN

77,6

MK

31,3

NZ

153,0

US

131,8

ZZ

98,4

0808 30 90

TR

121,9

US

158,4

ZZ

140,2

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

---

DECYZJE

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/40 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/40

---

DECYZJA RADY

z dnia 17 grudnia 2013 r.

w sprawie mianowania pięciu członków Trybunału Obrachunkowego

(2013/772/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 286 ust. 2,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 31 grudnia 2013 r. upływa kadencja następujących osób: Gijs DE VRIES, Henri GRETHEN, Michel CRETIN, Ioannis SARMAS i David BOSTOCK. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 31 grudnia 2013 r. upływa kadencja następujących osób: Gijs DE VRIES, Henri GRETHEN, Michel CRETIN, Ioannis SARMAS i David BOSTOCK.

| (2) | W związku z tym należy dokonać nowych mianowań, |
| --- | --- |

(2)

W związku z tym należy dokonać nowych mianowań,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Członkami Trybunału Obrachunkowego na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. zostają niniejszym mianowani:

| — | Alex BRENNINKMEIJER, |
| --- | --- |

—

Alex BRENNINKMEIJER,

| — | Henri GRETHEN, |
| --- | --- |

—

Henri GRETHEN,

| — | Danièle LAMARQUE, |
| --- | --- |

—

Danièle LAMARQUE,

| — | Nikolaos MILIONIS, |
| --- | --- |

—

Nikolaos MILIONIS,

| — | Phil WYNN OWEN. |
| --- | --- |

—

Phil WYNN OWEN.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r.

W imieniu Rady

L. LINKEVIČIUS

Przewodniczący

---

(1)  Opinia z 11 grudnia 2013 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

1

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/41 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/41

---

DECYZJA RADY

z dnia 17 grudnia 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Niemiec

(2013/773/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Niemiec,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. |
| --- | --- |

(1)

W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

| (2) | Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Emilii MÜLLER, |
| --- | --- |

(2)

Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Emilii MÜLLER,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

| — | Beate MERK, Bayerische Staatsministerin für Europaangelegenheiten und regionale Beziehungen. |
| --- | --- |

—

Beate MERK, Bayerische Staatsministerin für Europaangelegenheiten und regionale Beziehungen.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r.

W imieniu Rady

L. LINKEVIČIUS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

1

(2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

2

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/42 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/42

---

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 17 grudnia 2013 r.

zatwierdzająca ograniczenia dotyczące zezwoleń dla produktów biobójczych zawierających bromadiolon, zgłoszone przez Niemcy zgodnie z dyrektywą 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 9030)

(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)

(2013/774/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (1), w szczególności jej art. 4 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Załącznik I do dyrektywy 98/8/WE zawiera wykaz substancji czynnych zatwierdzonych na szczeblu unijnym do stosowania w produktach biobójczych. Dyrektywą Komisji 2009/92/WE (2) dodano substancję czynną bromadiolon do stosowania w produktach należących do produktów typu 14 – rodentycydy, zgodnie z definicją w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE. |
| --- | --- |

(1)

Załącznik I do dyrektywy 98/8/WE zawiera wykaz substancji czynnych zatwierdzonych na szczeblu unijnym do stosowania w produktach biobójczych. Dyrektywą Komisji 2009/92/WE (2) dodano substancję czynną bromadiolon do stosowania w produktach należących do produktów typu 14 – rodentycydy, zgodnie z definicją w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE.

| (2) | Bromadiolon jest antykoagulującym rodentycydem, który stanowi zagrożenie związane z przypadkowymi zdarzeniami z udziałem dzieci, a także zagrożenie dla zwierząt innych niż docelowe i dla środowiska. Został on określony jako potencjalnie trwały, wykazujący zdolność do biokumulacji i toksyczny („PBT”) lub bardzo trwały i wykazujący bardzo dużą zdolność do biokumulacji („vPvB”). |
| --- | --- |

(2)

Bromadiolon jest antykoagulującym rodentycydem, który stanowi zagrożenie związane z przypadkowymi zdarzeniami z udziałem dzieci, a także zagrożenie dla zwierząt innych niż docelowe i dla środowiska. Został on określony jako potencjalnie trwały, wykazujący zdolność do biokumulacji i toksyczny („PBT”) lub bardzo trwały i wykazujący bardzo dużą zdolność do biokumulacji („vPvB”).

| (3) | Ze względu na zdrowie publiczne i higienę uznano jednak za zasadne włączenie bromadiolonu i innych antykoagulujących rodentycydów do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE, umożliwiając państwom członkowskim udzielanie zezwoleń dla produktów opartych na bromadiolonie. Państwa członkowskie zostały jednak zobowiązane do zminimalizowania zagrożenia związanego z pierwotnym i wtórnym narażeniem ludzi, zwierząt innych niż docelowe i środowiska poprzez uwzględnienie i zastosowanie wszystkich stosownych i dostępnych środków ograniczających zagrożenie przy udzielaniu zezwolenia dla produktów zawierających bromadiolon. W związku z tym środki ograniczające zagrożenie, o których mowa w dyrektywie 2009/92/WE, obejmują, między innymi, ograniczenie wyłącznie do zastosowań zawodowych. |
| --- | --- |

(3)

Ze względu na zdrowie publiczne i higienę uznano jednak za zasadne włączenie bromadiolonu i innych antykoagulujących rodentycydów do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE, umożliwiając państwom członkowskim udzielanie zezwoleń dla produktów opartych na bromadiolonie. Państwa członkowskie zostały jednak zobowiązane do zminimalizowania zagrożenia związanego z pierwotnym i wtórnym narażeniem ludzi, zwierząt innych niż docelowe i środowiska poprzez uwzględnienie i zastosowanie wszystkich stosownych i dostępnych środków ograniczających zagrożenie przy udzielaniu zezwolenia dla produktów zawierających bromadiolon. W związku z tym środki ograniczające zagrożenie, o których mowa w dyrektywie 2009/92/WE, obejmują, między innymi, ograniczenie wyłącznie do zastosowań zawodowych.

| (4) | Przedsiębiorstwo Belgagri SA („wnioskodawca”) przedłożyło w Irlandii, zgodnie z art. 8 dyrektywy 98/8/WE, wnioski dotyczące zezwolenia dla czterech rodentycydów zawierających bromadiolon („produktów”). |
| --- | --- |

(4)

Przedsiębiorstwo Belgagri SA („wnioskodawca”) przedłożyło w Irlandii, zgodnie z art. 8 dyrektywy 98/8/WE, wnioski dotyczące zezwolenia dla czterech rodentycydów zawierających bromadiolon („produktów”).

| (5) | Dnia 30 września 2012 r. Irlandia udzieliła zezwoleń dla produktów. Zezwolenia dla produktów obejmowały ograniczenia, których celem było spełnienie warunków art. 5 dyrektywy 98/8/WE w Irlandii. Ograniczenia te nie obejmowały ograniczenia polegającego na stosowaniu produktów wyłącznie przez wyszkolonych użytkowników zawodowych lub użytkowników zawodowych posiadających licencję. |
| --- | --- |

(5)

Dnia 30 września 2012 r. Irlandia udzieliła zezwoleń dla produktów. Zezwolenia dla produktów obejmowały ograniczenia, których celem było spełnienie warunków art. 5 dyrektywy 98/8/WE w Irlandii. Ograniczenia te nie obejmowały ograniczenia polegającego na stosowaniu produktów wyłącznie przez wyszkolonych użytkowników zawodowych lub użytkowników zawodowych posiadających licencję.

| (6) | W dniu 5 lutego 2013 r. wnioskodawca złożył w Niemczech kompletne wnioski dotyczące wzajemnego uznania pierwszych zezwoleń dla produktów. |
| --- | --- |

(6)

W dniu 5 lutego 2013 r. wnioskodawca złożył w Niemczech kompletne wnioski dotyczące wzajemnego uznania pierwszych zezwoleń dla produktów.

| (7) | W dniu 17 kwietnia 2013 r. Niemcy powiadomiły Komisję, pozostałe państwa członkowskie i wnioskodawcę o swoim wniosku dotyczącym ograniczenia pierwszych zezwoleń zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 98/8/WE. Niemcy zaproponowały nałożenie na produkty ograniczenia polegającego na stosowaniu ich wyłącznie przez wyszkolonych użytkowników zawodowych lub użytkowników zawodowych posiadających licencję. |
| --- | --- |

(7)

W dniu 17 kwietnia 2013 r. Niemcy powiadomiły Komisję, pozostałe państwa członkowskie i wnioskodawcę o swoim wniosku dotyczącym ograniczenia pierwszych zezwoleń zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 98/8/WE. Niemcy zaproponowały nałożenie na produkty ograniczenia polegającego na stosowaniu ich wyłącznie przez wyszkolonych użytkowników zawodowych lub użytkowników zawodowych posiadających licencję.

| (8) | Komisja zwróciła się do pozostałych państw członkowskich i wnioskodawcy o przedłożenie pisemnych uwag dotyczących powiadomienia w terminie 90 dni zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE. Nie przedłożono żadnych uwag w tym terminie. Powiadomienie zostało również omówione przez przedstawicieli Komisji i właściwych organów ds. produktów biobójczych w poszczególnych państwach członkowskich podczas spotkania grupy ds. zatwierdzania i wzajemnego uznawania produktów w dniu 14 maja 2013 r. |
| --- | --- |

(8)

Komisja zwróciła się do pozostałych państw członkowskich i wnioskodawcy o przedłożenie pisemnych uwag dotyczących powiadomienia w terminie 90 dni zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE. Nie przedłożono żadnych uwag w tym terminie. Powiadomienie zostało również omówione przez przedstawicieli Komisji i właściwych organów ds. produktów biobójczych w poszczególnych państwach członkowskich podczas spotkania grupy ds. zatwierdzania i wzajemnego uznawania produktów w dniu 14 maja 2013 r.

| (9) | Zgodnie z dyrektywą 98/8/WE zezwolenia dla produktów biobójczych zawierających bromadiolon podlegają wszystkim stosownym i dostępnym środkom ograniczającym zagrożenie, w tym ograniczeniu stosowania produktu wyłącznie do celów zawodowych. W ocenie naukowej, zgodnie z którą włączono bromadiolon do dyrektywy 98/8/WE, stwierdzono, że jedynie od użytkowników zawodowych można oczekiwać stosowania się do instrukcji mających na celu ograniczenie zagrożenia wtórnego zatrucia zwierząt innych niż docelowe i stosowania produktów w sposób, który zapobiega rozwojowi i rozprzestrzenianiu się oporności na te środki. Ograniczenie do użytkowników zawodowych należy zatem zasadniczo uznać za stosowny środek ograniczający zagrożenie, w szczególności w państwach członkowskich, w których występuje oporność na bromadiolon. |
| --- | --- |

(9)

Zgodnie z dyrektywą 98/8/WE zezwolenia dla produktów biobójczych zawierających bromadiolon podlegają wszystkim stosownym i dostępnym środkom ograniczającym zagrożenie, w tym ograniczeniu stosowania produktu wyłącznie do celów zawodowych. W ocenie naukowej, zgodnie z którą włączono bromadiolon do dyrektywy 98/8/WE, stwierdzono, że jedynie od użytkowników zawodowych można oczekiwać stosowania się do instrukcji mających na celu ograniczenie zagrożenia wtórnego zatrucia zwierząt innych niż docelowe i stosowania produktów w sposób, który zapobiega rozwojowi i rozprzestrzenianiu się oporności na te środki. Ograniczenie do użytkowników zawodowych należy zatem zasadniczo uznać za stosowny środek ograniczający zagrożenie, w szczególności w państwach członkowskich, w których występuje oporność na bromadiolon.

| (10) | Przy braku przeciwwskazań ograniczenie do użytkowników zawodowych jest zatem stosownym i dostępnym środkiem ograniczającym zagrożenie w odniesieniu do udzielania zezwoleń na produkty zawierające bromadiolon w Niemczech. Wniosek ten potwierdzają argumenty przedstawione przez Niemcy, że stwierdzono oporność na bromadiolon u szczurów i uważa się, że rozwija się ona w tym kraju. Ponadto Niemcy mają dobrze funkcjonującą infrastrukturę wyszkolonych służb zwalczania szkodników, a także użytkowników zawodowych posiadających licencję, takich jak rolnicy, ogrodnicy i leśnicy, którzy przeszli szkolenie zawodowe, co oznacza, że proponowane ograniczenie nie będzie utrudniać zapobiegania zakażeniom. |
| --- | --- |

(10)

Przy braku przeciwwskazań ograniczenie do użytkowników zawodowych jest zatem stosownym i dostępnym środkiem ograniczającym zagrożenie w odniesieniu do udzielania zezwoleń na produkty zawierające bromadiolon w Niemczech. Wniosek ten potwierdzają argumenty przedstawione przez Niemcy, że stwierdzono oporność na bromadiolon u szczurów i uważa się, że rozwija się ona w tym kraju. Ponadto Niemcy mają dobrze funkcjonującą infrastrukturę wyszkolonych służb zwalczania szkodników, a także użytkowników zawodowych posiadających licencję, takich jak rolnicy, ogrodnicy i leśnicy, którzy przeszli szkolenie zawodowe, co oznacza, że proponowane ograniczenie nie będzie utrudniać zapobiegania zakażeniom.

| (11) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych, |
| --- | --- |

(11)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niemcy mogą ograniczyć zezwolenia udzielone zgodnie z art. 4 dyrektywy 98/8/WE w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji do stosowania wyłącznie przez wyszkolonych użytkowników zawodowych lub użytkowników zawodowych posiadających licencję.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r.

W imieniu Komisji

Janez POTOČNIK

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

1

(2)  Dyrektywa Komisji 2009/92/WE z dnia 31 lipca 2009 r. zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia bromadiolonu jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy (Dz.U. L 201 z 1.8.2009, s. 43).

2

---

ZAŁĄCZNIK

Produkty, w odniesieniu do których Niemcy mogą ograniczyć zezwolenia udzielone zgodnie z art. 4 dyrektywy 98/8/WE do stosowania wyłącznie przez wyszkolonych użytkowników zawodowych lub użytkowników zawodowych posiadających licencję:

| Nazwa produktu w Irlandii | Numer referencyjny wniosku Irlandii w rejestrze produktów biobójczych | Nazwa produktu w Niemczech | Numer referencyjny wniosku Niemiec w rejestrze produktów biobójczych |
| --- | --- | --- | --- |
| Control | 2011/6289/13066/IE/AA/21745 | Control | 2011/6289/13066/DE/MA/21749 |
| Control Bloc | 2011/6289/13146/IE/AA/21805 | Control Bloc | 2011/6289/13146/DE/MA/21809 |
| Control Pasta | 2011/6289/13126/IE/AA/21785 | Control Pasta | 2011/6289/13126/DE/MA/21788 |
| Control Bar | 2011/6289/13166/IE/AA/21825 | Control Bar | 2011/6289/13166/DE/MA/21829 |

Nazwa produktu w Irlandii

Numer referencyjny wniosku Irlandii w rejestrze produktów biobójczych

Nazwa produktu w Niemczech

Numer referencyjny wniosku Niemiec w rejestrze produktów biobójczych

Control

2011/6289/13066/IE/AA/21745

Control

2011/6289/13066/DE/MA/21749

Control Bloc

2011/6289/13146/IE/AA/21805

Control Bloc

2011/6289/13146/DE/MA/21809

Control Pasta

2011/6289/13126/IE/AA/21785

Control Pasta

2011/6289/13126/DE/MA/21788

Control Bar

2011/6289/13166/IE/AA/21825

Control Bar

2011/6289/13166/DE/MA/21829

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/44 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/44

---

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 17 grudnia 2013 r.

w sprawie wkładu finansowego Unii przeznaczonego na środki stosowane w stanach zagrożenia, służące zwalczaniu grypy ptaków w Niemczech, Włoszech i Niderlandach w 2012 i 2013 r. oraz w Danii i Hiszpanii w 2013 r.

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 9084)

(Jedynie teksty w języku duńskim, niderlandzkim, niemieckim, włoskim i hiszpańskim są autentyczne)

(2013/775/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając decyzję Rady 2009/470/WE z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Grypa ptaków jest wirusową chorobą zakaźną drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli wywierającą poważny wpływ na rentowność gospodarstw drobiarskich, co z kolei wywołuje zakłócenia w handlu wewnątrz Unii oraz w wywozie do państw trzecich. |
| --- | --- |

(1)

Grypa ptaków jest wirusową chorobą zakaźną drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli wywierającą poważny wpływ na rentowność gospodarstw drobiarskich, co z kolei wywołuje zakłócenia w handlu wewnątrz Unii oraz w wywozie do państw trzecich.

| (2) | W przypadku wystąpienia ogniska grypy ptaków zachodzi ryzyko rozprzestrzenienia się czynnika chorobotwórczego na inne gospodarstwa drobiarskie w danym państwie członkowskim, a także na inne państwa członkowskie i państwa trzecie poprzez handel żywym drobiem lub otrzymanymi z niego produktami. |
| --- | --- |

(2)

W przypadku wystąpienia ogniska grypy ptaków zachodzi ryzyko rozprzestrzenienia się czynnika chorobotwórczego na inne gospodarstwa drobiarskie w danym państwie członkowskim, a także na inne państwa członkowskie i państwa trzecie poprzez handel żywym drobiem lub otrzymanymi z niego produktami.

| (3) | W dyrektywie Rady 2005/94/WE (2) wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania grypy ptaków określono środki, które w przypadku wystąpienia ogniska tej choroby powinny być natychmiast wdrożone przez państwa członkowskie w trybie pilnym w celu zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenianiu się wirusa. |
| --- | --- |

(3)

W dyrektywie Rady 2005/94/WE (2) wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania grypy ptaków określono środki, które w przypadku wystąpienia ogniska tej choroby powinny być natychmiast wdrożone przez państwa członkowskie w trybie pilnym w celu zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenianiu się wirusa.

| (4) | Zgodnie z art. 84 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (3) zaciągnięcie zobowiązań na wydatki z budżetu Unii jest poprzedzone decyzją w sprawie finansowania przyjętą przez instytucję lub organy, którym instytucja ta przekazała uprawnienia, i ustalającą zasadnicze elementy działania obejmującego wydatki. |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z art. 84 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (3) zaciągnięcie zobowiązań na wydatki z budżetu Unii jest poprzedzone decyzją w sprawie finansowania przyjętą przez instytucję lub organy, którym instytucja ta przekazała uprawnienia, i ustalającą zasadnicze elementy działania obejmującego wydatki.

| (5) | W decyzji 2009/470/WE określono procedury regulujące wkład finansowy Unii przeznaczony na specyficzne środki weterynaryjne, w tym środki stosowane w stanach zagrożenia. Zgodnie z art. 4 ust. 2 tej decyzji państwa członkowskie otrzymują wkład finansowy przeznaczony na pokrycie wydatków na niektóre środki służące zwalczaniu grypy ptaków. |
| --- | --- |

(5)

W decyzji 2009/470/WE określono procedury regulujące wkład finansowy Unii przeznaczony na specyficzne środki weterynaryjne, w tym środki stosowane w stanach zagrożenia. Zgodnie z art. 4 ust. 2 tej decyzji państwa członkowskie otrzymują wkład finansowy przeznaczony na pokrycie wydatków na niektóre środki służące zwalczaniu grypy ptaków.

| (6) | W art. 4 ust. 3 tiret pierwsze i drugie decyzji 2009/470/WE ustanowiono zasady dotyczące udziału procentowego w wydatkach poniesionych przez państwo członkowskie, który może zostać pokryty w ramach wkładu finansowego Unii. |
| --- | --- |

(6)

W art. 4 ust. 3 tiret pierwsze i drugie decyzji 2009/470/WE ustanowiono zasady dotyczące udziału procentowego w wydatkach poniesionych przez państwo członkowskie, który może zostać pokryty w ramach wkładu finansowego Unii.

| (7) | Wypłata wkładu finansowego Unii przeznaczonego na środki stosowane w stanach zagrożenia, służące zwalczaniu grypy ptaków, podlega zasadom zawartym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 349/2005 z dnia 28 lutego 2005 r. ustanawiającym zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG (4). |
| --- | --- |

(7)

Wypłata wkładu finansowego Unii przeznaczonego na środki stosowane w stanach zagrożenia, służące zwalczaniu grypy ptaków, podlega zasadom zawartym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 349/2005 z dnia 28 lutego 2005 r. ustanawiającym zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG (4).

| (8) | Ogniska grypy ptaków wystąpiły w 2012 i 2013 r. w Niemczech, Włoszech i Niderlandach, zaś w 2013 r. w Danii i Hiszpanii. Zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2003/85/WE Niemcy, Włochy, Niderlandy, Dania i Hiszpania wprowadziły środki mające na celu zwalczenie ognisk tej choroby (5). |
| --- | --- |

(8)

Ogniska grypy ptaków wystąpiły w 2012 i 2013 r. w Niemczech, Włoszech i Niderlandach, zaś w 2013 r. w Danii i Hiszpanii. Zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2003/85/WE Niemcy, Włochy, Niderlandy, Dania i Hiszpania wprowadziły środki mające na celu zwalczenie ognisk tej choroby (5).

| (9) | Władze Niemiec, Włoch, Niderlandów, Danii i Hiszpanii poinformowały Komisję i pozostałe państwa członkowskie, na forum Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, o zastosowanych środkach zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi powiadamiania i zwalczania choroby oraz o ich rezultatach. |
| --- | --- |

(9)

Władze Niemiec, Włoch, Niderlandów, Danii i Hiszpanii poinformowały Komisję i pozostałe państwa członkowskie, na forum Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, o zastosowanych środkach zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi powiadamiania i zwalczania choroby oraz o ich rezultatach.

| (10) | Władze Niemiec, Włoch, Niderlandów, Danii i Hiszpanii wypełniły zatem zobowiązania techniczne i administracyjne dotyczące środków przewidzianych w art. 4 ust. 2 decyzji 2009/470/WE oraz w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 349/2005. |
| --- | --- |

(10)

Władze Niemiec, Włoch, Niderlandów, Danii i Hiszpanii wypełniły zatem zobowiązania techniczne i administracyjne dotyczące środków przewidzianych w art. 4 ust. 2 decyzji 2009/470/WE oraz w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 349/2005.

| (11) | Na obecnym etapie nie można ustalić dokładnej kwoty finansowego wkładu Unii, jako że dostarczone informacje o kosztach rekompensat i o wydatkach operacyjnych są szacunkowe. |
| --- | --- |

(11)

Na obecnym etapie nie można ustalić dokładnej kwoty finansowego wkładu Unii, jako że dostarczone informacje o kosztach rekompensat i o wydatkach operacyjnych są szacunkowe.

| (12) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
| --- | --- |

(12)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Wkład finansowy Unii na rzecz Niemiec, Włoch, Niderlandów, Danii i Hiszpanii

1.   Niemcom, Włochom, Niderlandom, Danii i Hiszpanii przyznaje się wkład finansowy Unii na pokrycie wydatków poniesionych przez te państwa członkowskie w ramach środków, o których mowa w art. 4 ust. 2 i 3 decyzji 2009/470/WE, podjętych w celu zwalczenia grypy ptaków w Niemczech, Włoszech i Niderlandach w 2012 i 2013 r. oraz w Danii i Hiszpanii w 2013 r.

2.   Kwotę wkładu finansowego, o którym mowa w ust. 1, ustala się w późniejszej decyzji, którą należy przyjąć zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40 ust. 2 decyzji 2009/470/WE.

Artykuł 2

Zasady płatności

Niemcom wypłaca się pierwszą transzę w wysokości 500 000,00 EUR jako część wkładu finansowego Unii, o którym mowa w art. 1 ust. 1.

Włochom wypłaca się pierwszą transzę w wysokości 40 000,00 EUR za 2012 r. i 2 600 000,00 EUR za 2013 r. jako część wkładu finansowego Unii, o którym mowa w art. 1 ust. 1.

Niderlandom wypłaca się pierwszą transzę w wysokości 210 000,00 EUR za 2012 r. i 250 000,00 EUR za 2013 r. jako część wkładu finansowego Unii, o którym mowa w art. 1 ust. 1.

Danii wypłaca się pierwszą transzę w wysokości 33 000,00 EUR za 2013 r. jako część wkładu finansowego Unii, o którym mowa w art. 1 ust. 1.

Hiszpanii wypłaca się pierwszą transzę w wysokości 30 000,00 EUR za 2013 r. jako część wkładu finansowego Unii, o którym mowa w art. 1 ust. 1.

Artykuł 3

Adresaci

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Hiszpanii, Republiki Włoskiej i Królestwa Niderlandów.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r.

W imieniu Komisji

Tonio BORG

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 155 z 18.6.2009, s. 30.

1

(2)  Dz.U. L 10 z 14.1.2006, s. 16.

2

(3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

3

(4)  Dz.U. L 55 z 1.3.2005, s. 12.

4

(5)  Dz.U. L 306 z 22.11.2003, s. 1.

5

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/46 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/46

---

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 18 grudnia 2013 r.

w sprawie ustanowienia „Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego” i uchylenia decyzji 2009/336/WE

(2013/776/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (1), w szczególności jego art. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzeniem (WE) nr 58/2003 upoważniono Komisję do przekazania agencjom wykonawczym uprawnień do realizacji, w całości lub w części, danego programu lub projektu unijnego w imieniu Komisji i na jej odpowiedzialność oraz zgodnie z tymże rozporządzeniem. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzeniem (WE) nr 58/2003 upoważniono Komisję do przekazania agencjom wykonawczym uprawnień do realizacji, w całości lub w części, danego programu lub projektu unijnego w imieniu Komisji i na jej odpowiedzialność oraz zgodnie z tymże rozporządzeniem.

| (2) | Celem powierzenia agencjom wykonawczym zadań związanych z realizacją programów jest umożliwienie Komisji skupienia się na jej podstawowych działaniach i funkcjach, których wykonanie nie może być zlecone na zewnątrz, bez zrzekania się kontroli nad działaniami, którymi zarządzają te agencje, ani ostatecznej odpowiedzialności za te działania. |
| --- | --- |

(2)

Celem powierzenia agencjom wykonawczym zadań związanych z realizacją programów jest umożliwienie Komisji skupienia się na jej podstawowych działaniach i funkcjach, których wykonanie nie może być zlecone na zewnątrz, bez zrzekania się kontroli nad działaniami, którymi zarządzają te agencje, ani ostatecznej odpowiedzialności za te działania.

| (3) | Przekazanie agencji wykonawczej zadań związanych z realizacją programu wymaga wyraźnego oddzielenia fazy formułowania programu, które przeprowadza Komisja, korzystając z szerokiego zakresu uznania przy dokonywaniu wyborów w oparciu o względy polityczne, od realizacji programu, którą powinno się powierzyć agencji wykonawczej. |
| --- | --- |

(3)

Przekazanie agencji wykonawczej zadań związanych z realizacją programu wymaga wyraźnego oddzielenia fazy formułowania programu, które przeprowadza Komisja, korzystając z szerokiego zakresu uznania przy dokonywaniu wyborów w oparciu o względy polityczne, od realizacji programu, którą powinno się powierzyć agencji wykonawczej.

| (4) | Decyzją 2005/56/WE (2) Komisja utworzyła Agencję Wykonawczą do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (zwaną dalej „Agencją”) i powierzyła jej zarządzanie działaniami wspólnotowymi w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego. |
| --- | --- |

(4)

Decyzją 2005/56/WE (2) Komisja utworzyła Agencję Wykonawczą do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (zwaną dalej „Agencją”) i powierzyła jej zarządzanie działaniami wspólnotowymi w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego.

| (5) | Komisja zmieniała kilkakrotnie mandat Agencji, rozszerzając go na zarządzanie nowymi projektami i programami w dziedzinie edukacji, sektora audiowizualnego, obywatelstwa i młodzieży, a następnie zastąpiła decyzję 2005/56/WE decyzją Komisji 2009/336/WE (3). |
| --- | --- |

(5)

Komisja zmieniała kilkakrotnie mandat Agencji, rozszerzając go na zarządzanie nowymi projektami i programami w dziedzinie edukacji, sektora audiowizualnego, obywatelstwa i młodzieży, a następnie zastąpiła decyzję 2005/56/WE decyzją Komisji 2009/336/WE (3).

| (6) | W swym komunikacie z dnia 29 czerwca 2011 r.„Budżet z perspektywy »Europy 2020«” (4) Komisja zaproponowała, aby w szerszym zakresie wykorzystywać istniejące agencje wykonawcze do realizacji programów unijnych w okresie objętym następnymi wieloletnimi ramami finansowymi. |
| --- | --- |

(6)

W swym komunikacie z dnia 29 czerwca 2011 r.„Budżet z perspektywy »Europy 2020«” (4) Komisja zaproponowała, aby w szerszym zakresie wykorzystywać istniejące agencje wykonawcze do realizacji programów unijnych w okresie objętym następnymi wieloletnimi ramami finansowymi.

| (7) | Agencja wykazuje się wysokim poziomem fachowej wiedzy technicznej i finansowej w zarządzaniu programami unijnymi. Z ankiet badających poziom zadowolenia, przeprowadzonych w ramach pierwszej i drugiej oceny okresowej Agencji (w 2009 i 2013 r.) wynika, że beneficjenci i inne zainteresowane strony uważają, iż Agencja świadczy usługi lepszej jakości niż usługi świadczone w ramach wcześniejszego systemu (Biuro Pomocy Technicznej). Agencja jest w stanie przyciągnąć i zatrzymać wysoko wykwalifikowanych pracowników, co z kolei zapewnia stabilność zatrudnienia. Usprawnia ona wciąż swe operacje wewnętrzne w celu zwiększenia własnej skuteczności i stara się stosować jednolite podejście do wszystkich programów. Korzysta ze swego statusu organu publicznego specjalnie utworzonego do zarządzania programami w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego, a dzięki tej specjalizacji programy unijne bardziej przyciągają uwagę zainteresowanych stron i ogółu społeczeństwa. Istnienie jednego podmiotu zarządzającego szeregiem uzupełniających się programów prowadzi do powstania efektu synergii, jeśli chodzi o wyeksponowanie działań unijnych ze wspólną korzyścią dla wszystkich programów. Poziomy błędu stwierdzone w ramach kontroli ex post przeprowadzanej w odniesieniu do Agencji są niskie i sytuują się znacznie poniżej dopuszczalnej granicy wynoszącej 2 %. W drugiej ocenie okresowej odnotowano stały postęp, jeśli chodzi o fachową wiedzę techniczną i finansową, jaką dysponuje Agencja, co z kolei znajduje odbicie w ogólnej poprawie efektywności Agencji, czego wyrazem są jej kluczowe wskaźniki efektywności. |
| --- | --- |

(7)

Agencja wykazuje się wysokim poziomem fachowej wiedzy technicznej i finansowej w zarządzaniu programami unijnymi. Z ankiet badających poziom zadowolenia, przeprowadzonych w ramach pierwszej i drugiej oceny okresowej Agencji (w 2009 i 2013 r.) wynika, że beneficjenci i inne zainteresowane strony uważają, iż Agencja świadczy usługi lepszej jakości niż usługi świadczone w ramach wcześniejszego systemu (Biuro Pomocy Technicznej). Agencja jest w stanie przyciągnąć i zatrzymać wysoko wykwalifikowanych pracowników, co z kolei zapewnia stabilność zatrudnienia. Usprawnia ona wciąż swe operacje wewnętrzne w celu zwiększenia własnej skuteczności i stara się stosować jednolite podejście do wszystkich programów. Korzysta ze swego statusu organu publicznego specjalnie utworzonego do zarządzania programami w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego, a dzięki tej specjalizacji programy unijne bardziej przyciągają uwagę zainteresowanych stron i ogółu społeczeństwa. Istnienie jednego podmiotu zarządzającego szeregiem uzupełniających się programów prowadzi do powstania efektu synergii, jeśli chodzi o wyeksponowanie działań unijnych ze wspólną korzyścią dla wszystkich programów. Poziomy błędu stwierdzone w ramach kontroli ex post przeprowadzanej w odniesieniu do Agencji są niskie i sytuują się znacznie poniżej dopuszczalnej granicy wynoszącej 2 %. W drugiej ocenie okresowej odnotowano stały postęp, jeśli chodzi o fachową wiedzę techniczną i finansową, jaką dysponuje Agencja, co z kolei znajduje odbicie w ogólnej poprawie efektywności Agencji, czego wyrazem są jej kluczowe wskaźniki efektywności.

| (8) | Jeżeli chodzi o porównanie kosztów w zestawieniu z „opcją wewnętrzną”, analiza kosztów i korzyści przeprowadzona zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 58/2003 wykazała, że koszt zarządzania zadaniami przez Komisję, wyrażony w obecnych wartościach netto, byłby o 23 % wyższy. Nowe programy, co do których przewiduje się przekazanie ich Agencji, są zgodne z obecnym mandatem i misją Agencji i stanowią kontynuację jej aktualnej działalności. Przez szereg lat Agencja rozwinęła kompetencje, umiejętności i potencjał w dziedzinie zarządzania tymi programami. Nowe programy mogłyby zatem skorzystać ze zgromadzonego przez Agencję doświadczenia i wiedzy fachowej w dziedzinie zarządzania programami oraz wynikających z nich przyrostów wydajności. Przejście do systemu zarządzania wewnętrznego spowodowałoby zakłócenia, ponieważ większość programów nigdy nie była zarządzana wewnętrznie przez macierzyste dyrekcje generalne, którym brakuje potencjału potrzebnego do samodzielnego zarządzania programami. Przekazanie Agencji zarządzania programami zapewniłoby zatem ciągłość działania beneficjentom programów i zainteresowanym stronom. Ponadto nadal będzie ono umożliwiać Komisji lepszą koncentrację na jej zadaniach instytucjonalnych. |
| --- | --- |

(8)

Jeżeli chodzi o porównanie kosztów w zestawieniu z „opcją wewnętrzną”, analiza kosztów i korzyści przeprowadzona zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 58/2003 wykazała, że koszt zarządzania zadaniami przez Komisję, wyrażony w obecnych wartościach netto, byłby o 23 % wyższy. Nowe programy, co do których przewiduje się przekazanie ich Agencji, są zgodne z obecnym mandatem i misją Agencji i stanowią kontynuację jej aktualnej działalności. Przez szereg lat Agencja rozwinęła kompetencje, umiejętności i potencjał w dziedzinie zarządzania tymi programami. Nowe programy mogłyby zatem skorzystać ze zgromadzonego przez Agencję doświadczenia i wiedzy fachowej w dziedzinie zarządzania programami oraz wynikających z nich przyrostów wydajności. Przejście do systemu zarządzania wewnętrznego spowodowałoby zakłócenia, ponieważ większość programów nigdy nie była zarządzana wewnętrznie przez macierzyste dyrekcje generalne, którym brakuje potencjału potrzebnego do samodzielnego zarządzania programami. Przekazanie Agencji zarządzania programami zapewniłoby zatem ciągłość działania beneficjentom programów i zainteresowanym stronom. Ponadto nadal będzie ono umożliwiać Komisji lepszą koncentrację na jej zadaniach instytucjonalnych.

| (9) | W celu nadania agencjom wykonawczym spójnej tożsamości Komisja w miarę możliwości grupowała prace według obszarów tematycznych polityki przy określaniu nowych mandatów agencji. |
| --- | --- |

(9)

W celu nadania agencjom wykonawczym spójnej tożsamości Komisja w miarę możliwości grupowała prace według obszarów tematycznych polityki przy określaniu nowych mandatów agencji.

| (10) | Agencję należy uczynić odpowiedzialną za realizację części wchodzących w skład następujących nowych programów i działań unijnych:






  — | Erasmus+ (5) (następcy, między innymi, programów „Uczenie się przez całe życie” (6), „Młodzież w działaniu” (7) i Erasmus Mundus (8)), |
| --- | --- | --- |

(10)

Agencję należy uczynić odpowiedzialną za realizację części wchodzących w skład następujących nowych programów i działań unijnych:

—

Erasmus+ (5) (następcy, między innymi, programów „Uczenie się przez całe życie” (6), „Młodzież w działaniu” (7) i Erasmus Mundus (8)),

| — | Kreatywna Europa (9) (następcy, między innymi, programów „Media” (10) i „Kultura” (11)), |
| --- | --- |

—

Kreatywna Europa (9) (następcy, między innymi, programów „Media” (10) i „Kultura” (11)),

| — | Europa dla Obywateli (12) (następcy programu „Europa dla Obywateli” (13)), |
| --- | --- |

—

Europa dla Obywateli (12) (następcy programu „Europa dla Obywateli” (13)),

| — | EU Aid Volunteers (14) (następcy działania przygotowawczego w ramach programu pilotażowego — Europejski Ochotniczy Korpus Pomocy Humanitarnej), |
| --- | --- |

—

EU Aid Volunteers (14) (następcy działania przygotowawczego w ramach programu pilotażowego — Europejski Ochotniczy Korpus Pomocy Humanitarnej),

| — | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego wchodzących w zakres instrumentów współpracy zewnętrznej (15) (zastępujących instrumenty współpracy zewnętrznej na okres do 2013 r. (16)), |
| --- | --- |

—

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego wchodzących w zakres instrumentów współpracy zewnętrznej (15) (zastępujących instrumenty współpracy zewnętrznej na okres do 2013 r. (16)),

| — | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego w okresie objętym wieloletnimi ramami finansowymi, dotyczących finansowania współpracy UE z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku oraz krajami i terytoriami zamorskimi w latach 2014–2020 (11. Europejski Fundusz Rozwoju) (17). |
| --- | --- |

—

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego w okresie objętym wieloletnimi ramami finansowymi, dotyczących finansowania współpracy UE z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku oraz krajami i terytoriami zamorskimi w latach 2014–2020 (11. Europejski Fundusz Rozwoju) (17).

| (11) | Agencja powinna nadal odpowiadać za realizację następujących istniejących programów i działań unijnych:






  — | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych państw Europy Środkowej i Wschodniej (Phare), jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3906/89 (18), |
| --- | --- | --- |

(11)

Agencja powinna nadal odpowiadać za realizację następujących istniejących programów i działań unijnych:

—

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych państw Europy Środkowej i Wschodniej (Phare), jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3906/89 (18),

| — | programu wspierającego tworzenie i dystrybucję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA II — Twórczość i dystrybucja) (1996–2000), ustanowionego decyzją Rady 95/563/WE (19), |
| --- | --- |

—

programu wspierającego tworzenie i dystrybucję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA II — Twórczość i dystrybucja) (1996–2000), ustanowionego decyzją Rady 95/563/WE (19),

| — | programu szkoleniowego dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA II — Szkolenie) (1996–2000), zatwierdzonego decyzją Rady 95/564/WE (20), |
| --- | --- |

—

programu szkoleniowego dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA II — Szkolenie) (1996–2000), zatwierdzonego decyzją Rady 95/564/WE (20),

| — | drugiej fazy wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji „Socrates” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 253/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (21), |
| --- | --- |

—

drugiej fazy wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji „Socrates” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 253/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (21),

| — | drugiej fazy wspólnotowego programu działań w dziedzinie szkolenia zawodowego „Leonardo da Vinci” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją Rady 1999/382/WE (22), |
| --- | --- |

—

drugiej fazy wspólnotowego programu działań w dziedzinie szkolenia zawodowego „Leonardo da Vinci” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją Rady 1999/382/WE (22),

| — | wspólnotowego programu działań „Młodzież” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 1031/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (23), |
| --- | --- |

—

wspólnotowego programu działań „Młodzież” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 1031/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (23),

| — | programu „Kultura 2000” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (24), |
| --- | --- |

—

programu „Kultura 2000” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (24),

| — | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej (2000–2006), jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 99/2000 (25), |
| --- | --- |

—

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej (2000–2006), jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 99/2000 (25),

| — | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Czarnogóry, Serbii i Kosowa (rezolucja RB ONZ nr 1244) (2000–2006), zatwierdzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 (26), |
| --- | --- |

—

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Czarnogóry, Serbii i Kosowa (rezolucja RB ONZ nr 1244) (2000–2006), zatwierdzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 (26),

| — | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie środków finansowych i technicznych towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego (MEDA), zatwierdzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2698/2000 (27), |
| --- | --- |

—

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie środków finansowych i technicznych towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego (MEDA), zatwierdzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2698/2000 (27),

| — | trzeciej fazy transeuropejskiego programu wspierania mobilności dla szkolnictwa wyższego (Tempus III) (2000–2006), zatwierdzonego decyzją Rady 1999/311/WE (28), |
| --- | --- |

—

trzeciej fazy transeuropejskiego programu wspierania mobilności dla szkolnictwa wyższego (Tempus III) (2000–2006), zatwierdzonego decyzją Rady 1999/311/WE (28),

| — | projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego (2001–2005), zatwierdzonej decyzją Rady 2001/196/WE (29), |
| --- | --- |

—

projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego (2001–2005), zatwierdzonej decyzją Rady 2001/196/WE (29),

| — | projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i szkolenia (2001–2005), zatwierdzonej decyzją Rady 2001/197/WE (30), |
| --- | --- |

—

projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i szkolenia (2001–2005), zatwierdzonej decyzją Rady 2001/197/WE (30),

| — | programu wspierającego tworzenie europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus – Twórczość, dystrybucja i promocja) (2001–2006), zatwierdzonego decyzją Rady 2000/821/WE (31), |
| --- | --- |

—

programu wspierającego tworzenie europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus – Twórczość, dystrybucja i promocja) (2001–2006), zatwierdzonego decyzją Rady 2000/821/WE (31),

| — | programu szkoleniowego dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA – Szkolenie) (2001–2006), zatwierdzonego decyzją nr 163/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (32), |
| --- | --- |

—

programu szkoleniowego dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA – Szkolenie) (2001–2006), zatwierdzonego decyzją nr 163/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (32),

| — | wieloletniego programu dotyczącego skutecznego włączania technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) do systemów kształcenia i szkolenia w Europie (e-Learning) (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 2318/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (33), |
| --- | --- |

—

wieloletniego programu dotyczącego skutecznego włączania technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) do systemów kształcenia i szkolenia w Europie (e-Learning) (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 2318/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (33),

| — | wspólnotowego programu działań na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (udziału społeczeństwa obywatelskiego) (2004–2006), zatwierdzonego decyzją Rady 2004/100/WE (34), |
| --- | --- |

—

wspólnotowego programu działań na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (udziału społeczeństwa obywatelskiego) (2004–2006), zatwierdzonego decyzją Rady 2004/100/WE (34),

| — | wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim na rzecz młodzieży (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 790/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (35), |
| --- | --- |

—

wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim na rzecz młodzieży (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 790/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (35),

| — | wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim oraz określone działania w dziedzinie kształcenia i szkolenia (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 791/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (36), |
| --- | --- |

—

wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim oraz określone działania w dziedzinie kształcenia i szkolenia (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 791/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (36),

| — | wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim w dziedzinie kultury (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 792/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (37), |
| --- | --- |

—

wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim w dziedzinie kultury (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 792/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (37),

| — | programu poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi (Erasmus Mundus) (2004–2008), zatwierdzonego decyzją nr 2317/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (38), |
| --- | --- |

—

programu poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi (Erasmus Mundus) (2004–2008), zatwierdzonego decyzją nr 2317/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (38),

| — | projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego (2006–2013), zatwierdzonej decyzją Rady 2006/910/WE (39), |
| --- | --- |

—

projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego (2006–2013), zatwierdzonej decyzją Rady 2006/910/WE (39),

| — | projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady ustanawiającej ramy współpracy w dziedzinie szkolnictwa wyższego i szkolenia oraz młodzieży (2006–2013), zatwierdzonej decyzją Rady 2006/964/WE (40), |
| --- | --- |

—

projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady ustanawiającej ramy współpracy w dziedzinie szkolnictwa wyższego i szkolenia oraz młodzieży (2006–2013), zatwierdzonej decyzją Rady 2006/964/WE (40),

| — | programu działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1720/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (41), |
| --- | --- |

—

programu działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1720/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (41),

| — | programu „Kultura” (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1855/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (42), |
| --- | --- |

—

programu „Kultura” (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1855/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (42),

| — | programu „Europa dla Obywateli” na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1904/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (43), |
| --- | --- |

—

programu „Europa dla Obywateli” na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1904/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (43),

| — | programu „Młodzież w działaniu” (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1719/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (44), |
| --- | --- |

—

programu „Młodzież w działaniu” (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1719/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (44),

| — | programu wspierającego europejski sektor audiowizualny (MEDIA 2007) (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1718/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (45), |
| --- | --- |

—

programu wspierającego europejski sektor audiowizualny (MEDIA 2007) (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1718/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (45),

| — | programu działań na lata 2009–2013 „Erasmus Mundus” (II) na rzecz poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi, zatwierdzonego decyzją nr 1298/2008/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (46), |
| --- | --- |

—

programu działań na lata 2009–2013 „Erasmus Mundus” (II) na rzecz poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi, zatwierdzonego decyzją nr 1298/2008/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (46),

| — | programu w zakresie współpracy audiowizualnej ze specjalistami z państw trzecich (MEDIA Mundus) (2011–2013), ustanowionego decyzją nr 1041/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (47), |
| --- | --- |

—

programu w zakresie współpracy audiowizualnej ze specjalistami z państw trzecich (MEDIA Mundus) (2011–2013), ustanowionego decyzją nr 1041/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (47),

| — | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy na rzecz współpracy gospodarczej z krajami rozwijającymi się w Azji, zatwierdzonych na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 443/92 (48), |
| --- | --- |

—

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy na rzecz współpracy gospodarczej z krajami rozwijającymi się w Azji, zatwierdzonych na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 443/92 (48),

| — | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego i młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA), ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1085/2006 (49), |
| --- | --- |

—

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego i młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA), ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1085/2006 (49),

| — | projektów w dziedzinie kształcenia podstawowego i średniego, szkolnictwa wyższego oraz młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa, utworzonego rozporządzeniem (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (50), |
| --- | --- |

—

projektów w dziedzinie kształcenia podstawowego i średniego, szkolnictwa wyższego oraz młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa, utworzonego rozporządzeniem (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (50),

| — | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (51), |
| --- | --- |

—

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (51),

| — | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego i młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Finansowania Współpracy z Państwami i Terytoriami Uprzemysłowionymi oraz Innymi Państwami i Terytoriami o Wysokim Dochodzie, ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1934/2006 (52), |
| --- | --- |

—

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego i młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Finansowania Współpracy z Państwami i Terytoriami Uprzemysłowionymi oraz Innymi Państwami i Terytoriami o Wysokim Dochodzie, ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1934/2006 (52),

| — | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju na podstawie Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (decyzja Rady 2003/159/WE) (53), zmienionej umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (decyzja Rady 2005/599/WE) (54). |
| --- | --- |

—

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju na podstawie Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (decyzja Rady 2003/159/WE) (53), zmienionej umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (decyzja Rady 2005/599/WE) (54).

| (12) | Zarządzanie tymi częściami wspomnianych programów obejmuje realizację projektów technicznych, które nie pociągają za sobą decyzji politycznych i wymagają wysokiego poziomu technicznej i finansowej wiedzy fachowej w trakcie całego cyklu projektowego. |
| --- | --- |

(12)

Zarządzanie tymi częściami wspomnianych programów obejmuje realizację projektów technicznych, które nie pociągają za sobą decyzji politycznych i wymagają wysokiego poziomu technicznej i finansowej wiedzy fachowej w trakcie całego cyklu projektowego.

| (13) | W celu zapewnienia jednolitego pod względem czasowym wykonania niniejszej decyzji i realizacji programów, których ona dotyczy, niezbędne jest zapewnienie wykonywania przez Agencję jej zadań związanych z realizacją tych programów pod warunkiem wejścia w życie tychże programów oraz począwszy od daty ich wejścia w życie. |
| --- | --- |

(13)

W celu zapewnienia jednolitego pod względem czasowym wykonania niniejszej decyzji i realizacji programów, których ona dotyczy, niezbędne jest zapewnienie wykonywania przez Agencję jej zadań związanych z realizacją tych programów pod warunkiem wejścia w życie tychże programów oraz począwszy od daty ich wejścia w życie.

| (14) | Należy ustanowić Agencję Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego. Powinna ona zastąpić Agencję Wykonawczą do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego ustanowioną decyzją 2009/336/WE i zostać jej następcą prawnym. Nowa agencja powinna działać zgodnie ze statutem ogólnym określonym w rozporządzeniu (WE) nr 58/2003. |
| --- | --- |

(14)

Należy ustanowić Agencję Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego. Powinna ona zastąpić Agencję Wykonawczą do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego ustanowioną decyzją 2009/336/WE i zostać jej następcą prawnym. Nowa agencja powinna działać zgodnie ze statutem ogólnym określonym w rozporządzeniu (WE) nr 58/2003.

| (15) | Należy uchylić decyzję 2009/336/WE ustanawiającą agencję wykonawczą oraz ustanowić przepisy przejściowe. |
| --- | --- |

(15)

Należy uchylić decyzję 2009/336/WE ustanawiającą agencję wykonawczą oraz ustanowić przepisy przejściowe.

| (16) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Agencji Wykonawczych, |
| --- | --- |

(16)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Agencji Wykonawczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Ustanowienie i kadencja

Niniejszym ustanawia się – na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. – Agencję Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (zwaną dalej „Agencją”), której statut określony jest w rozporządzeniu (WE) nr 58/2003.

Artykuł 2

Siedziba

Siedzibą Agencji jest Bruksela.

Artykuł 3

Cele i zadania

1.   Niniejszym powierza się Agencji realizację niektórych części wchodzących w skład następujących programów unijnych:

| a) | Erasmus+; |
| --- | --- |

a)

Erasmus+;

| b) | programu „Kreatywna Europa”; |
| --- | --- |

b)

programu „Kreatywna Europa”;

| c) | programu „Europa dla Obywateli”; |
| --- | --- |

c)

programu „Europa dla Obywateli”;

| d) | Europejskiego Ochotniczego Korpusu Pomocy Humanitarnej – EU Aid Volunteers; |
| --- | --- |

d)

Europejskiego Ochotniczego Korpusu Pomocy Humanitarnej – EU Aid Volunteers;

| e) | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego w ramach następujących instrumentów współpracy zewnętrznej:






  — | rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) (55), |
| --- | --- | --- |

e)

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego w ramach następujących instrumentów współpracy zewnętrznej:

—

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) (55),

| — | rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Instrument Sąsiedztwa (56), |
| --- | --- |

—

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Instrument Sąsiedztwa (56),

| — | rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (57), |
| --- | --- |

—

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (57),

| — | rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Partnerstwa na rzecz współpracy z państwami trzecimi (58), |
| --- | --- |

—

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Partnerstwa na rzecz współpracy z państwami trzecimi (58),

| — | rozporządzenia Rady w sprawie realizacji 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (59). |
| --- | --- |

—

rozporządzenia Rady w sprawie realizacji 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (59).

Akapit pierwszy stosuje się pod warunkiem wejścia w życie każdego z tych programów oraz począwszy od daty ich wejścia w życie.

2.   Niniejszym powierza się Agencji realizację spuścizny po niektórych częściach wchodzących w skład następujących programów unijnych:

| a) | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych państw Europy Środkowej i Wschodniej (Phare), jak przewidziano w rozporządzeniu (EWG) nr 3906/89; |
| --- | --- |

a)

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych państw Europy Środkowej i Wschodniej (Phare), jak przewidziano w rozporządzeniu (EWG) nr 3906/89;

| b) | programu wspierającego tworzenie i dystrybucję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA II — Twórczość i dystrybucja) (1996–2000), ustanowionego decyzją 95/563/WE; |
| --- | --- |

b)

programu wspierającego tworzenie i dystrybucję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA II — Twórczość i dystrybucja) (1996–2000), ustanowionego decyzją 95/563/WE;

| c) | programu szkoleniowego dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA II — Szkolenie) (1996–2000), zatwierdzonego decyzją 95/564/WE; |
| --- | --- |

c)

programu szkoleniowego dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA II — Szkolenie) (1996–2000), zatwierdzonego decyzją 95/564/WE;

| d) | drugiej fazy wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji „Socrates” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 253/2000/WE; |
| --- | --- |

d)

drugiej fazy wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji „Socrates” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 253/2000/WE;

| e) | drugiej fazy wspólnotowego programu działań w dziedzinie szkolenia zawodowego „Leonardo da Vinci” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją 1999/382/WE; |
| --- | --- |

e)

drugiej fazy wspólnotowego programu działań w dziedzinie szkolenia zawodowego „Leonardo da Vinci” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją 1999/382/WE;

| f) | wspólnotowego programu działań „Młodzież” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 1031/2000/WE; |
| --- | --- |

f)

wspólnotowego programu działań „Młodzież” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 1031/2000/WE;

| g) | programu „Kultura 2000” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 508/2000/WE; |
| --- | --- |

g)

programu „Kultura 2000” (2000–2006), zatwierdzonego decyzją nr 508/2000/WE;

| h) | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej (2000–2006), jak przewidziano w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 99/2000; |
| --- | --- |

h)

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej (2000–2006), jak przewidziano w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 99/2000;

| i) | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Czarnogóry, Serbii i Kosowa (rezolucja RB ONZ nr 1244) (2000–2006), zatwierdzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2666/2000; |
| --- | --- |

i)

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Czarnogóry, Serbii i Kosowa (rezolucja RB ONZ nr 1244) (2000–2006), zatwierdzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2666/2000;

| j) | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie środków finansowych i technicznych towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego (MEDA), zatwierdzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2698/2000; |
| --- | --- |

j)

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie środków finansowych i technicznych towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego (MEDA), zatwierdzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2698/2000;

| k) | trzeciej fazy transeuropejskiego programu wspierania mobilności dla szkolnictwa wyższego (Tempus III) (2000–2006), zatwierdzonego decyzją 1999/311/WE; |
| --- | --- |

k)

trzeciej fazy transeuropejskiego programu wspierania mobilności dla szkolnictwa wyższego (Tempus III) (2000–2006), zatwierdzonego decyzją 1999/311/WE;

| l) | projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego (2001–2005), zatwierdzonej decyzją 2001/196/WE; |
| --- | --- |

l)

projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego (2001–2005), zatwierdzonej decyzją 2001/196/WE;

| m) | projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i szkolenia (2001–2005), zatwierdzonej decyzją 2001/197/WE; |
| --- | --- |

m)

projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i szkolenia (2001–2005), zatwierdzonej decyzją 2001/197/WE;

| n) | programu wspierającego tworzenie europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus – Twórczość, dystrybucja i promocja) (2001–2006), zatwierdzonego decyzją 2000/821/WE; |
| --- | --- |

n)

programu wspierającego tworzenie europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus – Twórczość, dystrybucja i promocja) (2001–2006), zatwierdzonego decyzją 2000/821/WE;

| o) | programu szkoleniowego dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA – Szkolenie) (2001–2006), zatwierdzonego decyzją nr 163/2001/WE; |
| --- | --- |

o)

programu szkoleniowego dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA – Szkolenie) (2001–2006), zatwierdzonego decyzją nr 163/2001/WE;

| p) | wieloletniego programu dotyczącego skutecznego włączania technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) do systemów kształcenia i szkolenia w Europie (e-Learning) (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 2318/2003/WE; |
| --- | --- |

p)

wieloletniego programu dotyczącego skutecznego włączania technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) do systemów kształcenia i szkolenia w Europie (e-Learning) (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 2318/2003/WE;

| q) | wspólnotowego programu działań na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (udziału społeczeństwa obywatelskiego) (2004–2006), zatwierdzonego decyzją 2004/100/WE; |
| --- | --- |

q)

wspólnotowego programu działań na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (udziału społeczeństwa obywatelskiego) (2004–2006), zatwierdzonego decyzją 2004/100/WE;

| r) | wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim na rzecz młodzieży (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 790/2004/WE; |
| --- | --- |

r)

wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim na rzecz młodzieży (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 790/2004/WE;

| s) | wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim oraz określone działania w dziedzinie kształcenia i szkolenia (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 791/2004/WE; |
| --- | --- |

s)

wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim oraz określone działania w dziedzinie kształcenia i szkolenia (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 791/2004/WE;

| t) | wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim w dziedzinie kultury (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 792/2004/WE; |
| --- | --- |

t)

wspólnotowego programu działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim w dziedzinie kultury (2004–2006), zatwierdzonego decyzją nr 792/2004/WE;

| u) | programu poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi (Erasmus Mundus) (2004–2008), zatwierdzonego decyzją nr 2317/2003/WE; |
| --- | --- |

u)

programu poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi (Erasmus Mundus) (2004–2008), zatwierdzonego decyzją nr 2317/2003/WE;

| v) | projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego (2006–2013), zatwierdzonej decyzją 2006/910/WE; |
| --- | --- |

v)

projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego (2006–2013), zatwierdzonej decyzją 2006/910/WE;

| w) | projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady ustanawiającej ramy współpracy w dziedzinie szkolnictwa wyższego i szkolenia oraz młodzieży (2006–2013), zatwierdzonej decyzją 2006/964/WE; |
| --- | --- |

w)

projektów kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady ustanawiającej ramy współpracy w dziedzinie szkolnictwa wyższego i szkolenia oraz młodzieży (2006–2013), zatwierdzonej decyzją 2006/964/WE;

| x) | programu działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1720/2006/WE; |
| --- | --- |

x)

programu działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1720/2006/WE;

| y) | programu „Kultura” (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1855/2006/WE; |
| --- | --- |

y)

programu „Kultura” (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1855/2006/WE;

| z) | programu „Europa dla Obywateli” na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1904/2006/WE; |
| --- | --- |

z)

programu „Europa dla Obywateli” na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1904/2006/WE;

| aa) | programu „Młodzież w działaniu” (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1719/2006/WE; |
| --- | --- |

aa)

programu „Młodzież w działaniu” (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1719/2006/WE;

| bb) | programu wspierającego europejski sektor audiowizualny (MEDIA 2007) (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1718/2006/WE; |
| --- | --- |

bb)

programu wspierającego europejski sektor audiowizualny (MEDIA 2007) (2007–2013), zatwierdzonego decyzją nr 1718/2006/WE;

| cc) | programu działań na lata 2009–2013 „Erasmus Mundus” (II) na rzecz poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi, zatwierdzonego decyzją nr 1298/2008/WE; |
| --- | --- |

cc)

programu działań na lata 2009–2013 „Erasmus Mundus” (II) na rzecz poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi, zatwierdzonego decyzją nr 1298/2008/WE;

| dd) | programu w zakresie współpracy audiowizualnej ze specjalistami z państw trzecich (MEDIA Mundus) (2011–2013), ustanowionego decyzją nr 1041/2009/WE; |
| --- | --- |

dd)

programu w zakresie współpracy audiowizualnej ze specjalistami z państw trzecich (MEDIA Mundus) (2011–2013), ustanowionego decyzją nr 1041/2009/WE;

| ee) | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy na rzecz współpracy gospodarczej z krajami rozwijającymi się w Azji, zatwierdzonych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 443/92; |
| --- | --- |

ee)

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów w sprawie pomocy na rzecz współpracy gospodarczej z krajami rozwijającymi się w Azji, zatwierdzonych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 443/92;

| ff) | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego i młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA), ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1085/2006; |
| --- | --- |

ff)

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego i młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA), ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1085/2006;

| gg) | projektów w dziedzinie kształcenia podstawowego i średniego, szkolnictwa wyższego oraz młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa, utworzonego rozporządzeniem (WE) nr 1638/2006; |
| --- | --- |

gg)

projektów w dziedzinie kształcenia podstawowego i średniego, szkolnictwa wyższego oraz młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa, utworzonego rozporządzeniem (WE) nr 1638/2006;

| hh) | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1905/2006; |
| --- | --- |

hh)

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1905/2006;

| ii) | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego i młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Finansowania Współpracy z Państwami i Terytoriami Uprzemysłowionymi oraz Innymi Państwami i Terytoriami o Wysokim Dochodzie, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1934/2006; |
| --- | --- |

ii)

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego i młodzieży, kwalifikujących się do finansowania na mocy przepisów Instrumentu Finansowania Współpracy z Państwami i Terytoriami Uprzemysłowionymi oraz Innymi Państwami i Terytoriami o Wysokim Dochodzie, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1934/2006;

| jj) | projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju na podstawie Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (decyzja 2003/159/WE), zmienionej umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (decyzja 2005/599/WE). |
| --- | --- |

jj)

projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego, kwalifikujących się do finansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju na podstawie Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (decyzja 2003/159/WE), zmienionej umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (decyzja 2005/599/WE).

3.   Agencja odpowiada za następujące zadania związane z realizacją części wchodzących w skład programów unijnych, o których mowa w ust. 1 i 2:

| a) | zarządzanie wszystkimi etapami realizacji programów i wszystkimi fazami w trakcie określonych projektów na podstawie odpowiednich programów prac przyjętych przez Komisję, jeżeli Komisja upoważniła do tego Agencję w akcie przekazania uprawnień; |
| --- | --- |

a)

zarządzanie wszystkimi etapami realizacji programów i wszystkimi fazami w trakcie określonych projektów na podstawie odpowiednich programów prac przyjętych przez Komisję, jeżeli Komisja upoważniła do tego Agencję w akcie przekazania uprawnień;

| b) | przyjmowanie wykonawczych aktów budżetowych w odniesieniu do dochodów i wydatków oraz wykonywanie wszelkich operacji niezbędnych do zarządzania programem, jeżeli Komisja upoważniła do tego Agencję w akcie przekazania uprawnień; |
| --- | --- |

b)

przyjmowanie wykonawczych aktów budżetowych w odniesieniu do dochodów i wydatków oraz wykonywanie wszelkich operacji niezbędnych do zarządzania programem, jeżeli Komisja upoważniła do tego Agencję w akcie przekazania uprawnień;

| c) | wspieranie realizacji programu, jeżeli Komisja upoważniła do tego Agencję w akcie przekazania uprawnień, w tym wspieranie działań w zakresie rozpowszechniania, w stosownych przypadkach w ramach współpracy z agencjami krajowymi; |
| --- | --- |

c)

wspieranie realizacji programu, jeżeli Komisja upoważniła do tego Agencję w akcie przekazania uprawnień, w tym wspieranie działań w zakresie rozpowszechniania, w stosownych przypadkach w ramach współpracy z agencjami krajowymi;

| d) | realizację, na poziomie Unii, sieci informacji o edukacji w Europie (Eurydice) oraz działań mających poprawić rozumienie kwestii dotyczących młodzieży i wiedzę w tej dziedzinie; |
| --- | --- |

d)

realizację, na poziomie Unii, sieci informacji o edukacji w Europie (Eurydice) oraz działań mających poprawić rozumienie kwestii dotyczących młodzieży i wiedzę w tej dziedzinie;

| e) | realizację, na poziomie Unii, działań mających poprawić rozumienie kwestii dotyczących kształcenia i szkolenia zawodowego oraz wiedzę w tej dziedzinie. |
| --- | --- |

e)

realizację, na poziomie Unii, działań mających poprawić rozumienie kwestii dotyczących kształcenia i szkolenia zawodowego oraz wiedzę w tej dziedzinie.

4.   Agencja może odpowiadać za świadczenie pomocniczych usług administracyjnych i logistycznych, jeżeli akt przekazania uprawnień tak stanowi, na rzecz organów realizujących program i w zakresie programów, o których mowa w tymże akcie.

Artykuł 4

Okresy mianowania

1.   Członków Komitetu Sterującego mianuje się na okres dwóch lat.

2.   Dyrektora mianuje się na okres czterech lat.

Artykuł 5

Wymagania w zakresie nadzoru i sprawozdawczości

Agencja podlega nadzorowi ze strony Komisji i regularnie składa sprawozdania na temat postępów w realizacji programów unijnych lub części tych programów, za które odpowiada, zgodnie z uzgodnieniami i z częstotliwością określoną w akcie przekazania uprawnień.

Artykuł 6

Wykonywanie budżetu operacyjnego

Agencja wykonuje swój budżet operacyjny zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1653/2004 (60).

Artykuł 7

Uchylenie i przepisy przejściowe

1.   Decyzja 2009/336/WE traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r. Odesłania do uchylonej decyzji odczytuje się jako odesłania do niniejszej decyzji.

2.   Agencję uznaje się za następcę prawnego agencji wykonawczej ustanowionej decyzją 2009/336/WE.

3.   Bez uszczerbku dla zmiany zaszeregowania urzędników oddelegowanych, przewidzianej w akcie przekazania uprawnień, niniejsza decyzja nie wpływa na prawa i obowiązki pracowników zatrudnionych przez Agencję, w tym jej dyrektora.

Artykuł 8

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 24 z 27.1.2005, s. 35.

2

(3)  Dz.U. L 101 z 21.4.2009, s. 26.

3

(4)  COM(2011) 500 final.

4

(5)  Wniosek COM(2011) 788 z dnia 23 listopada 2011 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego „Erasmus dla wszystkich”: program UE na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu (zwany dalej „programem Erasmus+”).

5

(6)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 45.

6

(7)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 30.

7

(8)  Dz.U. L 340 z 19.12.2008, s. 83.

8

(9)  Wniosek COM(2011) 785 z dnia 23 listopada 2011 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia programu „Kreatywna Europa”.

9

(10)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 12.

10

(11)  Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 1.

11

(12)  Wniosek COM(2011) 884 z dnia 14 grudnia 2011 r. dotyczący rozporządzenia Rady ustanawiającego program „Europa dla obywateli” na lata 2014–2020.

12

(13)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 32.

13

(14)  Wniosek COM(2012) 514 dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Ochotniczy Korpus Pomocy Humanitarnej EU Aid Volunteers.

14

(15)  Wniosek COM(2011) 843 dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Partnerstwa na rzecz współpracy z państwami trzecimi; wniosek COM(2011) 840 dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju; wniosek COM(2011) 839 dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Instrument Sąsiedztwa; wniosek COM(2011) 838 dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II).

15

(16)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 82; Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 1; Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.

16

(17)  COM(2011) 837 final.

17

(18)  Dz.U. L 375 z 23.12.1989, s. 11.

18

(19)  Dz.U. L 321 z 30.12.1995, s. 25.

19

(20)  Dz.U. L 321 z 30.12.1995, s. 33.

20

(21)  Dz.U. L 28 z 3.2.2000, s. 1.

21

(22)  Dz.U. L 146 z 11.6.1999, s. 33.

22

(23)  Dz.U. L 117 z 18.5.2000, s. 1.

23

(24)  Dz.U. L 63 z 10.3.2000, s. 1.

24

(25)  Dz.U. L 12 z 18.1.2000, s. 1.

25

(26)  Dz.U. L 306 z 7.12.2000, s. 1.

26

(27)  Dz.U. L 311 z 12.12.2000, s. 1.

27

(28)  Dz.U. L 120 z 8.5.1999, s. 30.

28

(29)  Dz.U. L 71 z 13.3.2001, s. 7.

29

(30)  Dz.U. L 71 z 13.3.2001, s. 15.

30

(31)  Dz.U. L 336 z 30.12.2000, s. 82.

31

(32)  Dz.U. L 26 z 27.1.2001, s. 1.

32

(33)  Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 9.

33

(34)  Dz.U. L 30 z 4.2.2004, s. 6.

34

(35)  Dz.U. L 138 z 30.4.2004, s. 24.

35

(36)  Dz.U. L 138 z 30.4.2004, s. 31.

36

(37)  Dz.U. L 138 z 30.4.2004, s. 40.

37

(38)  Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 1.

38

(39)  Dz.U. L 346 z 9.12.2006, s. 33.

39

(40)  Dz.U. L 397 z 30.12.2006, s. 14.

40

(41)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 45.

41

(42)  Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 1.

42

(43)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 32.

43

(44)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 30.

44

(45)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 12.

45

(46)  Dz.U. L 340 z 19.12.2008, s. 83.

46

(47)  Dz.U. L 288 z 4.11.2009, s. 10.

47

(48)  Dz.U. L 52 z 27.2.1992, s. 1.

48

(49)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 82.

49

(50)  Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 1.

50

(51)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.

51

(52)  Dz.U. L 405 z 30.12.2006, s. 41.

52

(53)  Dz.U. L 65 z 8.3.2003, s. 27.

53

(54)  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 26.

54

(55)  Wniosek COM(2011) 838 dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II).

55

(56)  Wniosek COM(2011) 839 dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Instrument Sąsiedztwa.

56

(57)  Wniosek COM(2011) 840 dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju.

57

(58)  Wniosek COM(2011) 843 dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Partnerstwa na rzecz współpracy z państwami trzecimi.

58

(59)  Wniosek COM(2013) 445 dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie realizacji 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju.

59

(60)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.

60

---

III Inne akty

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/54 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/54

---

DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

NR 28/13/COL

z dnia 30 stycznia 2013 r.

zmieniająca po raz osiemdziesiąty ósmy zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału w sprawie ubezpieczenia krótkoterminowych kredytów eksportowych

URZĄD NADZORU EFTA,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61-63 oraz protokół 26 do tego porozumienia,

uwzględniając Porozumienie między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. b) oraz art. 24,

przywołując Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa przyjęte przez Urząd w dniu 19 stycznia 1994 r. (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

zgodnie z art. 24 porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd wprowadza w życie postanowienia Porozumienia EOG dotyczące pomocy państwa;

zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd wydaje zawiadomienia oraz wskazówki w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli porozumienie to lub porozumienie o nadzorze i Trybunale jasno tak stanowi lub jeśli Urząd uznaje to za konieczne;

w dniu 6 grudnia 2012 r. Komisja Europejska przyjęła nowy komunikat w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych
   (4);

komunikat ten ma również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego;

należy zapewnić jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym;

zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd przyjmuje, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję Europejską;

po konsultacji z Komisją Europejską i państwami EFTA,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Wytyczne w sprawie pomocy państwa zostają zmienione poprzez wprowadzenie nowego rozdziału w sprawie krótkoterminowych ubezpieczeń kredytów eksportowych. Nowy rozdział stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 stycznia 2013 r.

W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

Oda Helen SLETNES

Przewodnicząca

Sabine MONAUNI-TÖMÖRDY

Członek Kolegium

---

(1)  „Porozumienie EOG”.

1

(2)  „porozumienie o nadzorze i Trybunale”.

2

(3)  Wytyczne w sprawie zastosowania i interpretacji art. 61 i 62 Porozumienia EOG i art. 1 Protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, przyjęte i wydane przez Urząd Nadzoru EFTA dnia 19 stycznia 1994 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zwanym dalej Dz.U.) L 231 z 3.9.1994, s. 1 i w Suplemencie EOG nr 32 z 3.9.1994 r., s. 1; zwane dalej „wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa”. Zaktualizowana wersja wytycznych w sprawie pomocy państwa jest opublikowana na stronie internetowej Urzędu: http://www.eftasurv.int/state-aid/legal-framework/state-aid-guidelines/

3

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(4)  Komunikat Komisji Europejskiej do państw członkowskich w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych (Dz.U. C 392 z 19.12.2012, s. 1).

4

---

ZAŁĄCZNIK

WYTYCZNE W SPRAWIE UBEZPIECZENIA KRÓTKOTERMINOWYCH KREDYTÓW EKSPORTOWYCH
   (1)

1   Wprowadzenie

| (1) | Subsydia eksportowe mogą mieć negatywny wpływ na konkurencję na rynku pomiędzy potencjalnie rywalizującymi dostawcami towarów i usług. Z tego powodu Komisja Europejska oraz Urząd Nadzoru EFTA („Urząd”) – jako strażnicy konkurencji w ramach Traktatu WE i Porozumienia EOG – zawsze stanowczo potępiali pomoc eksportową w handlu wewnątrz EOG, jak również w odniesieniu do wywozu poza EOG. Aby zapobiec zakłóceniom konkurencji spowodowanym przez wsparcie ubezpieczenia kredytów eksportowych przez państwa EOG, należy dokonać jasnej oceny tego wsparcia na podstawie przepisów EOG dotyczących pomocy państwa. |
| --- | --- |

(1)

Subsydia eksportowe mogą mieć negatywny wpływ na konkurencję na rynku pomiędzy potencjalnie rywalizującymi dostawcami towarów i usług. Z tego powodu Komisja Europejska oraz Urząd Nadzoru EFTA („Urząd”) – jako strażnicy konkurencji w ramach Traktatu WE i Porozumienia EOG – zawsze stanowczo potępiali pomoc eksportową w handlu wewnątrz EOG, jak również w odniesieniu do wywozu poza EOG. Aby zapobiec zakłóceniom konkurencji spowodowanym przez wsparcie ubezpieczenia kredytów eksportowych przez państwa EOG, należy dokonać jasnej oceny tego wsparcia na podstawie przepisów EOG dotyczących pomocy państwa.

| (2) | W 1998 r. Urząd określił zasady dotyczące interwencji państwowej w wytycznych w sprawie ubezpieczenia krótkoterminowych kredytów eksportowych (2). Wytyczne z 1998 r. miały obowiązywać przez okres prawie pięciu lat od dnia 1 czerwca 1998 r. Następnie zostały one zmienione, a w 2001 r. przedłużono okres ich stosowania (3). |
| --- | --- |

(2)

W 1998 r. Urząd określił zasady dotyczące interwencji państwowej w wytycznych w sprawie ubezpieczenia krótkoterminowych kredytów eksportowych (2). Wytyczne z 1998 r. miały obowiązywać przez okres prawie pięciu lat od dnia 1 czerwca 1998 r. Następnie zostały one zmienione, a w 2001 r. przedłużono okres ich stosowania (3).

| (3) | Z doświadczeń ze stosowania wytycznych z 1998 r., w szczególności podczas kryzysu finansowego w latach 2009-2011, wynika, że należy dokonać przeglądu strategii Urzędu w tej dziedzinie. |
| --- | --- |

(3)

Z doświadczeń ze stosowania wytycznych z 1998 r., w szczególności podczas kryzysu finansowego w latach 2009-2011, wynika, że należy dokonać przeglądu strategii Urzędu w tej dziedzinie.

| (4) | Zasady ustalone w niniejszych wytycznych przyczynią się do zagwarantowania, aby pomoc państwa nie zakłócała konkurencji między działającymi w obszarze kredytów eksportowych ubezpieczycielami prywatnymi oraz publicznymi lub otrzymującymi dopłaty państwa, jak również pomogą stworzyć równe warunki działania dla eksporterów. |
| --- | --- |

(4)

Zasady ustalone w niniejszych wytycznych przyczynią się do zagwarantowania, aby pomoc państwa nie zakłócała konkurencji między działającymi w obszarze kredytów eksportowych ubezpieczycielami prywatnymi oraz publicznymi lub otrzymującymi dopłaty państwa, jak również pomogą stworzyć równe warunki działania dla eksporterów.

| (5) | Wytyczne mają na celu udzielenie państwom EFTA bardziej szczegółowych wskazówek dotyczących zasad, na których Urząd zamierza opierać swoją interpretację art. 61 i 62 Porozumienia EOG oraz ich zastosowania do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych. Mają one sprawić, aby strategia Urzędu w tej dziedzinie była jak najbardziej przejrzysta, oraz zapewnić przewidywalność i równe traktowanie. W tym celu określają one szereg warunków, które ubezpieczyciele państwowi muszą spełnić, jeżeli zamierzają wejść na rynek krótkoterminowych ubezpieczeń kredytów eksportowych w odniesieniu do ryzyka zbywalnego. |
| --- | --- |

(5)

Wytyczne mają na celu udzielenie państwom EFTA bardziej szczegółowych wskazówek dotyczących zasad, na których Urząd zamierza opierać swoją interpretację art. 61 i 62 Porozumienia EOG oraz ich zastosowania do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych. Mają one sprawić, aby strategia Urzędu w tej dziedzinie była jak najbardziej przejrzysta, oraz zapewnić przewidywalność i równe traktowanie. W tym celu określają one szereg warunków, które ubezpieczyciele państwowi muszą spełnić, jeżeli zamierzają wejść na rynek krótkoterminowych ubezpieczeń kredytów eksportowych w odniesieniu do ryzyka zbywalnego.

| (6) | Ryzyko, które zasadniczo nie jest zbywalne, nie jest objęte zakresem niniejszych wytycznych. |
| --- | --- |

(6)

Ryzyko, które zasadniczo nie jest zbywalne, nie jest objęte zakresem niniejszych wytycznych.

| (7) | W części 2 przedstawiono zakres wytycznych oraz stosowane w nich definicje. W sekcji 3 poruszono kwestię zastosowania art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG oraz ogólnego zakazu udzielania pomocy państwa w przypadku ubezpieczenia kredytów eksportowych na wypadek ryzyka zbywalnego. Natomiast w części 4 przedstawiono kilka wyjątków od definicji ryzyka zbywalnego oraz określono warunki interwencji państwa w przypadku ubezpieczenia na wypadek ryzyka będącego tymczasowo ryzykiem niezbywalnym. |
| --- | --- |

(7)

W części 2 przedstawiono zakres wytycznych oraz stosowane w nich definicje. W sekcji 3 poruszono kwestię zastosowania art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG oraz ogólnego zakazu udzielania pomocy państwa w przypadku ubezpieczenia kredytów eksportowych na wypadek ryzyka zbywalnego. Natomiast w części 4 przedstawiono kilka wyjątków od definicji ryzyka zbywalnego oraz określono warunki interwencji państwa w przypadku ubezpieczenia na wypadek ryzyka będącego tymczasowo ryzykiem niezbywalnym.

2   Zakres wytycznych i definicje

2.1   Zakres stosowania

| (8) | Urząd będzie stosował zasady określone w niniejszych wytycznych jedynie w odniesieniu do ubezpieczenia kredytów eksportowych o okresie ryzyka krótszym niż dwa lata. Wszelkie pozostałe finansowe instrumenty wsparcia eksportu są wykluczone z zakresu niniejszych wytycznych. |
| --- | --- |

(8)

Urząd będzie stosował zasady określone w niniejszych wytycznych jedynie w odniesieniu do ubezpieczenia kredytów eksportowych o okresie ryzyka krótszym niż dwa lata. Wszelkie pozostałe finansowe instrumenty wsparcia eksportu są wykluczone z zakresu niniejszych wytycznych.

2.2   Definicje

| (9) | Do celów niniejszych wytycznych będą miały zastosowanie następujące definicje: | „koasekuracja” oznacza część procentową każdej ubezpieczonej szkody, której ubezpieczyciel nie obejmuje odszkodowaniem i której koszty ponosi inny ubezpieczyciel; |
| --- | --- | --- |

(9)

Do celów niniejszych wytycznych będą miały zastosowanie następujące definicje:

„koasekuracja” oznacza część procentową każdej ubezpieczonej szkody, której ubezpieczyciel nie obejmuje odszkodowaniem i której koszty ponosi inny ubezpieczyciel;

| | „okres kredytowania” oznacza okres wyznaczony kupującemu na uregulowanie płatności z tytułu dostarczonych towarów i usług w ramach transakcji kredytu eksportowego; |
| --- | --- |

„okres kredytowania” oznacza okres wyznaczony kupującemu na uregulowanie płatności z tytułu dostarczonych towarów i usług w ramach transakcji kredytu eksportowego;

| | „ryzyko handlowe” oznacza ryzyko, w tym w szczególności:






  — | arbitralne odrzucenie kontraktu przez nabywcę, to znaczy wszelkie arbitralne decyzje nabywcy niepublicznego co do przerwania lub rozwiązania kontraktu bez uzasadnionej przyczyny; |
| --- | --- | --- |

„ryzyko handlowe” oznacza ryzyko, w tym w szczególności:

—

arbitralne odrzucenie kontraktu przez nabywcę, to znaczy wszelkie arbitralne decyzje nabywcy niepublicznego co do przerwania lub rozwiązania kontraktu bez uzasadnionej przyczyny;

| — | arbitralną odmowę przez nabywcę niepublicznego przyjęcia towarów objętych kontraktem bez uzasadnionej przyczyny; |
| --- | --- |

—

arbitralną odmowę przez nabywcę niepublicznego przyjęcia towarów objętych kontraktem bez uzasadnionej przyczyny;

| — | niewypłacalność niepublicznego nabywcy i jego poręczyciela; |
| --- | --- |

—

niewypłacalność niepublicznego nabywcy i jego poręczyciela;

| — | przedłużające się niewywiązywanie się z płatności, tzn. brak spłaty przez nabywcę niepublicznego i poręczyciela długu wynikającego z umowy; |
| --- | --- |

—

przedłużające się niewywiązywanie się z płatności, tzn. brak spłaty przez nabywcę niepublicznego i poręczyciela długu wynikającego z umowy;

| | „ubezpieczenie kredytów eksportowych” oznacza produkt ubezpieczeniowy polegający na tym, że ubezpieczyciel oferuje ubezpieczenie od ryzyka handlowego lub politycznego związanego ze zobowiązaniami płatniczymi w transakcji eksportowej; |
| --- | --- |

„ubezpieczenie kredytów eksportowych” oznacza produkt ubezpieczeniowy polegający na tym, że ubezpieczyciel oferuje ubezpieczenie od ryzyka handlowego lub politycznego związanego ze zobowiązaniami płatniczymi w transakcji eksportowej;

| | „okres wytwarzania” oznacza okres między datą zamówienia a dostawą lub wysyłką towarów lub świadczeniem usług; |
| --- | --- |

„okres wytwarzania” oznacza okres między datą zamówienia a dostawą lub wysyłką towarów lub świadczeniem usług;

| | „ryzyko zbywalne” oznacza ryzyko polityczne i handlowe o maksymalnym okresie ryzyka krótszym niż dwa lata, odnoszące się do nabywców publicznych i niepublicznych w krajach umieszczonych w wykazie znajdującym się w Dodatku; wszelkie pozostałe ryzyko uznaje się za niezbywalne na potrzeby niniejszych wytycznych; |
| --- | --- |

„ryzyko zbywalne” oznacza ryzyko polityczne i handlowe o maksymalnym okresie ryzyka krótszym niż dwa lata, odnoszące się do nabywców publicznych i niepublicznych w krajach umieszczonych w wykazie znajdującym się w Dodatku; wszelkie pozostałe ryzyko uznaje się za niezbywalne na potrzeby niniejszych wytycznych;

| | „ryzyko polityczne” oznacza ryzyko, w tym w szczególności:






  — | ryzyko, że nabywca publiczny lub dany kraj nie dopuści do zawarcia transakcji lub nie wypełni zobowiązań płatniczych w terminie; |
| --- | --- | --- |

„ryzyko polityczne” oznacza ryzyko, w tym w szczególności:

—

ryzyko, że nabywca publiczny lub dany kraj nie dopuści do zawarcia transakcji lub nie wypełni zobowiązań płatniczych w terminie;

| — | ryzyko wykraczające poza kontrolę indywidualnego nabywcy lub nieobjęte odpowiedzialnością indywidualnego nabywcy; |
| --- | --- |

—

ryzyko wykraczające poza kontrolę indywidualnego nabywcy lub nieobjęte odpowiedzialnością indywidualnego nabywcy;

| — | ryzyko, że dany kraj nie przekaże do kraju ubezpieczonego środków wpłaconych przez nabywcę posiadającego miejsce pobytu w tym kraju; |
| --- | --- |

—

ryzyko, że dany kraj nie przekaże do kraju ubezpieczonego środków wpłaconych przez nabywcę posiadającego miejsce pobytu w tym kraju;

| — | ryzyko wystąpienia przypadków działania siły wyższej poza państwem ubezpieczyciela, które mogą także obejmować zdarzenia o charakterze wojennym, w takim zakresie, w jakim ich skutki nie są objęte innym ubezpieczeniem; |
| --- | --- |

—

ryzyko wystąpienia przypadków działania siły wyższej poza państwem ubezpieczyciela, które mogą także obejmować zdarzenia o charakterze wojennym, w takim zakresie, w jakim ich skutki nie są objęte innym ubezpieczeniem;

| | „prywatny ubezpieczyciel kredytów” oznacza przedsiębiorstwo lub organizację, inne niż ubezpieczyciel państwowy, oferujące ubezpieczenie kredytów eksportowych; |
| --- | --- |

„prywatny ubezpieczyciel kredytów” oznacza przedsiębiorstwo lub organizację, inne niż ubezpieczyciel państwowy, oferujące ubezpieczenie kredytów eksportowych;

| | „reasekuracja kwotowa” oznacza reasekurację, w ramach której ubezpieczyciel przekazuje reasekuratorowi, a reasekurator przyjmuje ustalony odsetek każdego ryzyka w ramach określonej kategorii działalności ubezpieczyciela; |
| --- | --- |

„reasekuracja kwotowa” oznacza reasekurację, w ramach której ubezpieczyciel przekazuje reasekuratorowi, a reasekurator przyjmuje ustalony odsetek każdego ryzyka w ramach określonej kategorii działalności ubezpieczyciela;

| | „reasekuracja” oznacza ubezpieczenie zakupione przez ubezpieczyciela od innego ubezpieczyciela w celu zarządzania ryzykiem poprzez obniżenie własnego ryzyka; |
| --- | --- |

„reasekuracja” oznacza ubezpieczenie zakupione przez ubezpieczyciela od innego ubezpieczyciela w celu zarządzania ryzykiem poprzez obniżenie własnego ryzyka;

| | „okres ryzyka” oznacza okres wytwarzania plus okres kredytowania; |
| --- | --- |

„okres ryzyka” oznacza okres wytwarzania plus okres kredytowania;

| | „ubezpieczenie ryzyka pojedynczego” oznacza ubezpieczenie wszystkich transakcji sprzedaży na rzecz jednego nabywcy lub ubezpieczenie pojedynczej umowy zawartej z jednym nabywcą; |
| --- | --- |

„ubezpieczenie ryzyka pojedynczego” oznacza ubezpieczenie wszystkich transakcji sprzedaży na rzecz jednego nabywcy lub ubezpieczenie pojedynczej umowy zawartej z jednym nabywcą;

| | „ubezpieczyciel państwowy” oznacza przedsiębiorstwo lub inną organizację oferującą ubezpieczenie kredytów eksportowych, przy wsparciu państwa EOG lub działające w jego imieniu, lub państwo EOG oferujące ubezpieczenie kredytów eksportowych; |
| --- | --- |

„ubezpieczyciel państwowy” oznacza przedsiębiorstwo lub inną organizację oferującą ubezpieczenie kredytów eksportowych, przy wsparciu państwa EOG lub działające w jego imieniu, lub państwo EOG oferujące ubezpieczenie kredytów eksportowych;

| | „ubezpieczenie uzupełniające” oznacza dodatkowe ubezpieczenie wykraczające poza limit kredytu ustanowione przez innego ubezpieczyciela; |
| --- | --- |

„ubezpieczenie uzupełniające” oznacza dodatkowe ubezpieczenie wykraczające poza limit kredytu ustanowione przez innego ubezpieczyciela;

| | „polisa ubezpieczenia całkowitych obrotów” oznacza polisę ubezpieczenia kredytu niebędącą ubezpieczeniem ryzyka pojedynczego; tj. polisę ubezpieczenia kredytu obejmującą wszystkie lub większość transakcji sprzedaży kredytów przez ubezpieczonego, jak również należności z tytułu sprzedaży wielu nabywcom. |
| --- | --- |

„polisa ubezpieczenia całkowitych obrotów” oznacza polisę ubezpieczenia kredytu niebędącą ubezpieczeniem ryzyka pojedynczego; tj. polisę ubezpieczenia kredytu obejmującą wszystkie lub większość transakcji sprzedaży kredytów przez ubezpieczonego, jak również należności z tytułu sprzedaży wielu nabywcom.

3   Zakres zastosowania art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG

3.1   Zasady ogólne

| (10) | Artykuł 61 ust. 1 Porozumienia EOG stwierdza, że wszelka pomoc przyznawana przez państwa członkowskie WE, państwa EFTA lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z funkcjonowaniem tego Porozumienia w zakresie, w jakim wpływa na handel między umawiającymi się stronami. |
| --- | --- |

(10)

Artykuł 61 ust. 1 Porozumienia EOG stwierdza, że wszelka pomoc przyznawana przez państwa członkowskie WE, państwa EFTA lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z funkcjonowaniem tego Porozumienia w zakresie, w jakim wpływa na handel między umawiającymi się stronami.

| (11) | Jeżeli ubezpieczenie kredytu eksportowego jest udzielane przez ubezpieczyciela państwowego, obejmuje ono zasoby państwowe. Zaangażowanie państwa może przynieść ubezpieczycielom lub eksporterom wybiórczą korzyść i tym samym może zakłócić konkurencję lub zagrozić jej zakłóceniem oraz wpłynąć na wymianę handlową między państwami EOG. Aby udzielić wskazówek co do tego, w jaki sposób należy dokonywać oceny tych środków w kontekście przepisów dotyczących pomocy państwa, stworzono poniższe zasady. |
| --- | --- |

(11)

Jeżeli ubezpieczenie kredytu eksportowego jest udzielane przez ubezpieczyciela państwowego, obejmuje ono zasoby państwowe. Zaangażowanie państwa może przynieść ubezpieczycielom lub eksporterom wybiórczą korzyść i tym samym może zakłócić konkurencję lub zagrozić jej zakłóceniem oraz wpłynąć na wymianę handlową między państwami EOG. Aby udzielić wskazówek co do tego, w jaki sposób należy dokonywać oceny tych środków w kontekście przepisów dotyczących pomocy państwa, stworzono poniższe zasady.

3.2   Dopłaty dla ubezpieczycieli

| (12) | Jeżeli ubezpieczyciele państwowi odnoszą pewne korzyści w porównaniu z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, oznacza to, że w takim przypadku może mieć miejsce pomoc państwa. Korzyści mogą przybierać różne formy i mogą na przykład obejmować:






  a) | gwarancje państwa dla pożyczek i strat; |
| --- | --- | --- |

(12)

Jeżeli ubezpieczyciele państwowi odnoszą pewne korzyści w porównaniu z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, oznacza to, że w takim przypadku może mieć miejsce pomoc państwa. Korzyści mogą przybierać różne formy i mogą na przykład obejmować:

a)

gwarancje państwa dla pożyczek i strat;

| b) | zwolnienie z wymogu utworzenia odpowiednich rezerw i innych wymogów wynikających z wykluczenia działań w zakresie ubezpieczenia kredytów eksportowych na rachunek państwa lub gwarantowanych przez państwo na podstawie pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (4); |
| --- | --- |

b)

zwolnienie z wymogu utworzenia odpowiednich rezerw i innych wymogów wynikających z wykluczenia działań w zakresie ubezpieczenia kredytów eksportowych na rachunek państwa lub gwarantowanych przez państwo na podstawie pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (4);

| c) | ulgi lub zwolnienia z normalnie należnych podatków (takich jak podatki od spółek i podatki obciążające polisy ubezpieczeniowe); |
| --- | --- |

c)

ulgi lub zwolnienia z normalnie należnych podatków (takich jak podatki od spółek i podatki obciążające polisy ubezpieczeniowe);

| d) | przyznanie pomocy lub dostarczanie kapitału przez państwo lub inne formy finansowania, które nie są zgodne z zasadami testu prywatnego inwestora; |
| --- | --- |

d)

przyznanie pomocy lub dostarczanie kapitału przez państwo lub inne formy finansowania, które nie są zgodne z zasadami testu prywatnego inwestora;

| e) | świadczenie przez państwo usług w naturze, takich jak zapewnienie dostępu do infrastruktury państwowej, obiektów lub poufnych informacji państwowych i możliwość korzystania z nich na warunkach nieodpowiadających ich wartości rynkowej; |
| --- | --- |

e)

świadczenie przez państwo usług w naturze, takich jak zapewnienie dostępu do infrastruktury państwowej, obiektów lub poufnych informacji państwowych i możliwość korzystania z nich na warunkach nieodpowiadających ich wartości rynkowej;

| f) | reasekurację bezpośrednią przez państwo lub gwarancję bezpośredniej reasekuracji przez państwo na warunkach bardziej korzystnych niż warunki proponowane przez prywatny rynek reasekuracji, co prowadzi do obniżenia cen ochrony reasekuracyjnej lub do sztucznego stworzenia zdolności, która nie wystąpiłaby na rynku prywatnym. |
| --- | --- |

f)

reasekurację bezpośrednią przez państwo lub gwarancję bezpośredniej reasekuracji przez państwo na warunkach bardziej korzystnych niż warunki proponowane przez prywatny rynek reasekuracji, co prowadzi do obniżenia cen ochrony reasekuracyjnej lub do sztucznego stworzenia zdolności, która nie wystąpiłaby na rynku prywatnym.

3.3   Zakaz pomocy państwa dla kredytów eksportowych

| (13) | Wymienione w pkt 12 korzyści dla ubezpieczycieli państwowych w odniesieniu do ryzyka zbywalnego mają wpływ na handel usługami ubezpieczenia kredytów na terenie EOG. Prowadzą one do różnic w ochronie ubezpieczeniowej na wypadek ryzyka zbywalnego, oferowanej w poszczególnych państwach EOG. To zjawisko zakłóca konkurencję między ubezpieczycielami w różnych państwach EOG i wywiera także skutki uboczne na wymianę handlową w obrębie EOG, niezależnie od tego, czy jest to eksport wewnątrz EOG czy też eksport poza EOG (5). Konieczne jest określenie warunków, na jakich ubezpieczyciele państwowi mogą prowadzić działalność, jeśli odnoszą korzyści tego rodzaju w porównaniu z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, aby zagwarantować, że nie będą korzystać z pomocy państwa. Konieczne w związku z tym jest, by nie mogli oni ubezpieczać ryzyka zbywalnego. |
| --- | --- |

(13)

Wymienione w pkt 12 korzyści dla ubezpieczycieli państwowych w odniesieniu do ryzyka zbywalnego mają wpływ na handel usługami ubezpieczenia kredytów na terenie EOG. Prowadzą one do różnic w ochronie ubezpieczeniowej na wypadek ryzyka zbywalnego, oferowanej w poszczególnych państwach EOG. To zjawisko zakłóca konkurencję między ubezpieczycielami w różnych państwach EOG i wywiera także skutki uboczne na wymianę handlową w obrębie EOG, niezależnie od tego, czy jest to eksport wewnątrz EOG czy też eksport poza EOG (5). Konieczne jest określenie warunków, na jakich ubezpieczyciele państwowi mogą prowadzić działalność, jeśli odnoszą korzyści tego rodzaju w porównaniu z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, aby zagwarantować, że nie będą korzystać z pomocy państwa. Konieczne w związku z tym jest, by nie mogli oni ubezpieczać ryzyka zbywalnego.

| (14) | Korzyści dla ubezpieczycieli państwowych są też czasami, przynajmniej częściowo, przenoszone na eksporterów. Takie korzyści mogą zakłócić konkurencję i wymianę handlową oraz stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG. Jeżeli jednak warunki świadczenia usług ubezpieczenia kredytów eksportowych w odniesieniu do ryzyka tymczasowo niezbywalnego, określone w sekcji 4.3 niniejszych wytycznych, zostaną spełnione, Urząd uzna, że żadna nienależna korzyść nie została przeniesiona na eksporterów. |
| --- | --- |

(14)

Korzyści dla ubezpieczycieli państwowych są też czasami, przynajmniej częściowo, przenoszone na eksporterów. Takie korzyści mogą zakłócić konkurencję i wymianę handlową oraz stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG. Jeżeli jednak warunki świadczenia usług ubezpieczenia kredytów eksportowych w odniesieniu do ryzyka tymczasowo niezbywalnego, określone w sekcji 4.3 niniejszych wytycznych, zostaną spełnione, Urząd uzna, że żadna nienależna korzyść nie została przeniesiona na eksporterów.

4   Warunki świadczenia usług ubezpieczenia kredytów eksportowych w odniesieniu do ryzyka tymczasowo niezbywalnego

4.1   Zasady ogólne

| (15) | Jak wspomniano w pkt 13, jeżeli ubezpieczyciele państwowi odnoszą jakiekolwiek korzyści finansowe w porównaniu z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, jak opisano w pkt 12, nie wolno im ubezpieczać ryzyka zbywalnego. Jeżeli ubezpieczyciele państwowi lub ich jednostki zależne pragnęliby ubezpieczać ryzyko zbywalne, należałoby zagwarantować, że nie korzystają przy tym, bezpośrednio lub pośrednio, z pomocy państwa. W tym celu muszą oni posiadać pewną ilość własnych środków (margines wypłacalności, w tym fundusz gwarancyjny) oraz rezerwy techniczne (rezerwa na wyrównanie szkodowości) oraz muszą uzyskać wymagane zezwolenie zgodnie z dyrektywą 73/239/EWG. Muszą także prowadzić przynajmniej oddzielny rachunek dla celów administracyjnych oraz oddzielne rachunki dla ubezpieczenia ryzyka zbywalnego i ryzyka niezbywalnego na rachunek państwa lub posiadającego gwarancję państwową, aby wykazać, że nie otrzymują oni pomocy państwa na ubezpieczenie ryzyka zbywalnego. Rachunki dla działalności ubezpieczonej na własny rachunek ubezpieczyciela powinny być prowadzone zgodnie z dyrektywą Rady nr 91/674/WE (6). |
| --- | --- |

(15)

Jak wspomniano w pkt 13, jeżeli ubezpieczyciele państwowi odnoszą jakiekolwiek korzyści finansowe w porównaniu z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, jak opisano w pkt 12, nie wolno im ubezpieczać ryzyka zbywalnego. Jeżeli ubezpieczyciele państwowi lub ich jednostki zależne pragnęliby ubezpieczać ryzyko zbywalne, należałoby zagwarantować, że nie korzystają przy tym, bezpośrednio lub pośrednio, z pomocy państwa. W tym celu muszą oni posiadać pewną ilość własnych środków (margines wypłacalności, w tym fundusz gwarancyjny) oraz rezerwy techniczne (rezerwa na wyrównanie szkodowości) oraz muszą uzyskać wymagane zezwolenie zgodnie z dyrektywą 73/239/EWG. Muszą także prowadzić przynajmniej oddzielny rachunek dla celów administracyjnych oraz oddzielne rachunki dla ubezpieczenia ryzyka zbywalnego i ryzyka niezbywalnego na rachunek państwa lub posiadającego gwarancję państwową, aby wykazać, że nie otrzymują oni pomocy państwa na ubezpieczenie ryzyka zbywalnego. Rachunki dla działalności ubezpieczonej na własny rachunek ubezpieczyciela powinny być prowadzone zgodnie z dyrektywą Rady nr 91/674/WE (6).

| (16) | Państwa EFTA udzielające ochrony reasekuracyjnej dla ubezpieczyciela kredytów eksportowych poprzez uczestnictwo lub zaangażowanie w umowy reasekuracyjne sektora prywatnego pokrywające zarówno ryzyko zbywalne, jak i niezbywalne będą musiały wykazać, że jego postanowienia nie obejmują dopłat państwa, jak określono w pkt 12 lit. f). |
| --- | --- |

(16)

Państwa EFTA udzielające ochrony reasekuracyjnej dla ubezpieczyciela kredytów eksportowych poprzez uczestnictwo lub zaangażowanie w umowy reasekuracyjne sektora prywatnego pokrywające zarówno ryzyko zbywalne, jak i niezbywalne będą musiały wykazać, że jego postanowienia nie obejmują dopłat państwa, jak określono w pkt 12 lit. f).

| (17) | Ubezpieczyciele państwowi mogą oferować ubezpieczenie kredytów eksportowych od ryzyka będącego tymczasowo ryzykiem niezbywalnym, po spełnieniu warunków określonych w niniejszych wytycznych. |
| --- | --- |

(17)

Ubezpieczyciele państwowi mogą oferować ubezpieczenie kredytów eksportowych od ryzyka będącego tymczasowo ryzykiem niezbywalnym, po spełnieniu warunków określonych w niniejszych wytycznych.

4.2   Odstępstwa od definicji ryzyka zbywalnego: ryzyko tymczasowo niezbywalne

| (18) | Wbrew definicji ryzyka zbywalnego, pewne ryzyko handlowe i polityczne, które ponosi nabywca, powstałe w krajach wymienionych w Dodatku, uznaje się tymczasowo za niezbywalne w następujących przypadkach:






  a) | jeżeli Urząd postanowi tymczasowo usunąć jeden lub kilka krajów z wykazu krajów o ryzyku zbywalnym, określonego w Dodatku, za pomocą mechanizmu opisanego w części 5.2, ponieważ możliwości prywatnego rynku ubezpieczeń w tym kraju lub w tych krajach nie są wystarczające, aby pokryć wszelkie ekonomicznie uzasadnione ryzyko; |
| --- | --- | --- |

(18)

Wbrew definicji ryzyka zbywalnego, pewne ryzyko handlowe i polityczne, które ponosi nabywca, powstałe w krajach wymienionych w Dodatku, uznaje się tymczasowo za niezbywalne w następujących przypadkach:

a)

jeżeli Urząd postanowi tymczasowo usunąć jeden lub kilka krajów z wykazu krajów o ryzyku zbywalnym, określonego w Dodatku, za pomocą mechanizmu opisanego w części 5.2, ponieważ możliwości prywatnego rynku ubezpieczeń w tym kraju lub w tych krajach nie są wystarczające, aby pokryć wszelkie ekonomicznie uzasadnione ryzyko;

| b) | jeżeli Urząd, po otrzymaniu zawiadomienia od państwa EFTA, postanowi, że ryzyko, które ponoszą małe i średnie przedsiębiorstwa zgodnie z definicją zawartą w zaleceniu Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (7), których całkowite roczne obroty eksportowe nie przekraczają kwoty 2 mln EUR, jest tymczasowo niezbywalne dla eksporterów w państwie EFTA, które przesłało zawiadomienie; |
| --- | --- |

b)

jeżeli Urząd, po otrzymaniu zawiadomienia od państwa EFTA, postanowi, że ryzyko, które ponoszą małe i średnie przedsiębiorstwa zgodnie z definicją zawartą w zaleceniu Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (7), których całkowite roczne obroty eksportowe nie przekraczają kwoty 2 mln EUR, jest tymczasowo niezbywalne dla eksporterów w państwie EFTA, które przesłało zawiadomienie;

| c) | jeżeli Urząd, po otrzymaniu zawiadomienia od państwa EFTA, postanowi, że ubezpieczenie ryzyka pojedynczego dotyczące okresu ryzyka trwającego co najmniej 181 dni, lecz nie dłużej niż dwa lata, jest tymczasowo niezbywalne dla eksporterów w państwie EFTA, które przesłało zawiadomienie; |
| --- | --- |

c)

jeżeli Urząd, po otrzymaniu zawiadomienia od państwa EFTA, postanowi, że ubezpieczenie ryzyka pojedynczego dotyczące okresu ryzyka trwającego co najmniej 181 dni, lecz nie dłużej niż dwa lata, jest tymczasowo niezbywalne dla eksporterów w państwie EFTA, które przesłało zawiadomienie;

| d) | jeżeli Urząd, po otrzymaniu zawiadomienia od państwa EFTA, postanowi, że z powodu zbyt niskiej podaży ubezpieczenia kredytu eksportowego, pewne rodzaje ryzyka są tymczasowo niezbywalne dla eksporterów w państwie EFTA, które przesłało zawiadomienie. |
| --- | --- |

d)

jeżeli Urząd, po otrzymaniu zawiadomienia od państwa EFTA, postanowi, że z powodu zbyt niskiej podaży ubezpieczenia kredytu eksportowego, pewne rodzaje ryzyka są tymczasowo niezbywalne dla eksporterów w państwie EFTA, które przesłało zawiadomienie.

| (19) | Aby zminimalizować zakłócenia konkurencji na rynku EOG, ryzyko tymczasowo uznane za niezbywalne, zgodnie z pkt 18, może być pokryte przez ubezpieczycieli państwowych, pod warunkiem, że spełnią oni warunki określone w części 4.3. |
| --- | --- |

(19)

Aby zminimalizować zakłócenia konkurencji na rynku EOG, ryzyko tymczasowo uznane za niezbywalne, zgodnie z pkt 18, może być pokryte przez ubezpieczycieli państwowych, pod warunkiem, że spełnią oni warunki określone w części 4.3.

4.3   Warunki ubezpieczenia ryzyka tymczasowo niezbywalnego

4.3.1   Jakość ubezpieczenia

| (20) | Jakość ubezpieczenia oferowanego przez ubezpieczycieli państwowych musi być zgodna z standardami rynkowymi. W szczególności, ubezpieczeniem może być objęte jedynie ryzyko uzasadnione ekonomicznie, tj. ryzyko, które jest do przyjęcia zgodnie z rzetelnymi zasadami ubezpieczania. Odsetek ubezpieczenia może wynieść maksymalnie 95 % w przypadku ryzyka handlowego i politycznego, a okres powstania szkody musi wynosić co najmniej 90 dni. |
| --- | --- |

(20)

Jakość ubezpieczenia oferowanego przez ubezpieczycieli państwowych musi być zgodna z standardami rynkowymi. W szczególności, ubezpieczeniem może być objęte jedynie ryzyko uzasadnione ekonomicznie, tj. ryzyko, które jest do przyjęcia zgodnie z rzetelnymi zasadami ubezpieczania. Odsetek ubezpieczenia może wynieść maksymalnie 95 % w przypadku ryzyka handlowego i politycznego, a okres powstania szkody musi wynosić co najmniej 90 dni.

4.3.2   Zasady ubezpieczenia

| (21) | Przy ocenie ryzyka zawsze należy stosować rzetelne zasady dotyczące ubezpieczenia. Ryzyko zawarcia transakcji o niesolidnych podstawach finansowych nie może zatem kwalifikować się do ubezpieczenia objętego systemem wsparcia publicznego. W odniesieniu do tych zasad kryteria akceptacji ryzyka muszą być jasne. Jeżeli powiązania biznesowe już istnieją, eksporterzy muszą wykazać się pozytywnym doświadczeniem, jeżeli chodzi o transakcje handlowe lub płatności. Nabywcy muszą posiadać bezszkodowy przebieg ubezpieczenia, a prawdopodobieństwo niewywiązania się z płatności przez nabywców oraz ich wewnętrzne lub zewnętrzne ratingi finansowe muszą być możliwe do zaakceptowania. |
| --- | --- |

(21)

Przy ocenie ryzyka zawsze należy stosować rzetelne zasady dotyczące ubezpieczenia. Ryzyko zawarcia transakcji o niesolidnych podstawach finansowych nie może zatem kwalifikować się do ubezpieczenia objętego systemem wsparcia publicznego. W odniesieniu do tych zasad kryteria akceptacji ryzyka muszą być jasne. Jeżeli powiązania biznesowe już istnieją, eksporterzy muszą wykazać się pozytywnym doświadczeniem, jeżeli chodzi o transakcje handlowe lub płatności. Nabywcy muszą posiadać bezszkodowy przebieg ubezpieczenia, a prawdopodobieństwo niewywiązania się z płatności przez nabywców oraz ich wewnętrzne lub zewnętrzne ratingi finansowe muszą być możliwe do zaakceptowania.

4.3.3   Ustalanie odpowiednich cen

| (22) | Ponoszenie ryzyka w przypadku umowy ubezpieczenia kredytu eksportowego musi być wynagradzane stawką w odpowiedniej wysokości. Aby zminimalizować wypieranie prywatnych ubezpieczycieli kredytów z rynku, średnie składki w ramach systemów wspieranych przez państwo muszą być wyższe niż średnie składki pobierane przez prywatnych ubezpieczycieli za ubezpieczenie podobnego ryzyka. Taki wymóg zapewnia stopniowe likwidowanie interwencji państwowej, ponieważ pobieranie wyższej składki zagwarantuje, że eksporterzy powrócą do zawierania umów z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, jak tylko pozwolą na to warunki rynkowe, a ryzyko znowu stanie się ryzykiem zbywalnym. |
| --- | --- |

(22)

Ponoszenie ryzyka w przypadku umowy ubezpieczenia kredytu eksportowego musi być wynagradzane stawką w odpowiedniej wysokości. Aby zminimalizować wypieranie prywatnych ubezpieczycieli kredytów z rynku, średnie składki w ramach systemów wspieranych przez państwo muszą być wyższe niż średnie składki pobierane przez prywatnych ubezpieczycieli za ubezpieczenie podobnego ryzyka. Taki wymóg zapewnia stopniowe likwidowanie interwencji państwowej, ponieważ pobieranie wyższej składki zagwarantuje, że eksporterzy powrócą do zawierania umów z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, jak tylko pozwolą na to warunki rynkowe, a ryzyko znowu stanie się ryzykiem zbywalnym.

| (23) | Ceny uznaje się za stosowne, jeżeli dla właściwej kategorii ryzyka nabywców (8), określonej w poniższej tabeli, pobiera się minimalną stawkę (9) („bezpieczną stawkę”). Bezpieczna składka ma zastosowanie, chyba że państwa EFTA przedstawią dowody, że takie składki są nieadekwatne do ryzyka w danym przypadku. W przypadku polisy ubezpieczenia całkowitych obrotów kategoria ryzyka musi odpowiadać średniemu ryzyku odnoszącemu się do nabywcy objętego polisą.






  Kategoria ryzyka | Roczna stawka z tytułu ponoszenia ryzyka (10)

  (% ubezpieczonej sumy) |
| --- | --- | --- |
| Doskonała (11) | 0,2 – 0,4 |
| Dobra (12) | 0,41 – 0,9 |
| Zadowalająca (13) | 0,91 – 2,3 |
| Słaba (14) | 2,31 – 4,5 |

(23)

Ceny uznaje się za stosowne, jeżeli dla właściwej kategorii ryzyka nabywców (8), określonej w poniższej tabeli, pobiera się minimalną stawkę (9) („bezpieczną stawkę”). Bezpieczna składka ma zastosowanie, chyba że państwa EFTA przedstawią dowody, że takie składki są nieadekwatne do ryzyka w danym przypadku. W przypadku polisy ubezpieczenia całkowitych obrotów kategoria ryzyka musi odpowiadać średniemu ryzyku odnoszącemu się do nabywcy objętego polisą.

Kategoria ryzyka

Roczna stawka z tytułu ponoszenia ryzyka (10)

(% ubezpieczonej sumy)

Doskonała (11)

0,2 – 0,4

Dobra (12)

0,41 – 0,9

Zadowalająca (13)

0,91 – 2,3

Słaba (14)

2,31 – 4,5

| (24) | W przypadku koasekuracji, reasekuracji kwotowej oraz ubezpieczenia uzupełniającego ceny uznaje się za odpowiednie tylko wtedy, jeżeli pobierana stawka jest co najmniej o 30 % wyższa niż stawka w przypadku ubezpieczenia (pierwotnego) udzielonego przez prywatnego ubezpieczyciela kredytów. |
| --- | --- |

(24)

W przypadku koasekuracji, reasekuracji kwotowej oraz ubezpieczenia uzupełniającego ceny uznaje się za odpowiednie tylko wtedy, jeżeli pobierana stawka jest co najmniej o 30 % wyższa niż stawka w przypadku ubezpieczenia (pierwotnego) udzielonego przez prywatnego ubezpieczyciela kredytów.

| (25) | Do stawki z tytułu ponoszenia ryzyka dodaje się opłatę administracyjną, którą pobiera się niezależnie od warunków umowy, aby cenę można było uznać za adekwatną. |
| --- | --- |

(25)

Do stawki z tytułu ponoszenia ryzyka dodaje się opłatę administracyjną, którą pobiera się niezależnie od warunków umowy, aby cenę można było uznać za adekwatną.

4.3.4.   Przejrzystość i sprawozdawczość

| (26) | Państwa EFTA muszą opublikować na stronach internetowych ubezpieczycieli państwowych informacje na temat systemów stosowanych w przypadku ryzyka uznanego tymczasowo za niezbywalne zgodnie z pkt 18, wymieniając wszystkie warunki mające zastosowanie w danym przypadku. |
| --- | --- |

(26)

Państwa EFTA muszą opublikować na stronach internetowych ubezpieczycieli państwowych informacje na temat systemów stosowanych w przypadku ryzyka uznanego tymczasowo za niezbywalne zgodnie z pkt 18, wymieniając wszystkie warunki mające zastosowanie w danym przypadku.

| (27) | Najpóźniej w dniu 31 lipca roku następującego po interwencji państwa, państwa EFTA muszą przedłożyć Urzędowi roczne sprawozdania dotyczące ryzyka uznanego tymczasowo za niezbywalne zgodnie z pkt 18, które pokrywają ubezpieczyciele państwowi. |
| --- | --- |

(27)

Najpóźniej w dniu 31 lipca roku następującego po interwencji państwa, państwa EFTA muszą przedłożyć Urzędowi roczne sprawozdania dotyczące ryzyka uznanego tymczasowo za niezbywalne zgodnie z pkt 18, które pokrywają ubezpieczyciele państwowi.

| (28) | Sprawozdanie musi zawierać informacje dotyczące wykorzystania każdego systemu, w tym w szczególności dane na temat całkowitej wartości przyznanych limitów kredytowych, obrotów objętych ubezpieczeniem, pobranych składek, zgłoszonych i wypłaconych roszczeń odszkodowawczych, kwot odzyskanych oraz kosztów administracyjnych systemu. Urząd opublikuje sprawozdania na swojej stronie internetowej. |
| --- | --- |

(28)

Sprawozdanie musi zawierać informacje dotyczące wykorzystania każdego systemu, w tym w szczególności dane na temat całkowitej wartości przyznanych limitów kredytowych, obrotów objętych ubezpieczeniem, pobranych składek, zgłoszonych i wypłaconych roszczeń odszkodowawczych, kwot odzyskanych oraz kosztów administracyjnych systemu. Urząd opublikuje sprawozdania na swojej stronie internetowej.

5   Kwestie proceduralne

5.1   Zasady ogólne

| (29) | Ryzyko opisane w pkt 18 lit. a) może być objęte ubezpieczeniem przez ubezpieczycieli państwowych, na warunkach określonych w części 4.3. W takich przypadkach nie jest konieczne powiadamianie Urzędu. |
| --- | --- |

(29)

Ryzyko opisane w pkt 18 lit. a) może być objęte ubezpieczeniem przez ubezpieczycieli państwowych, na warunkach określonych w części 4.3. W takich przypadkach nie jest konieczne powiadamianie Urzędu.

| (30) | Ryzyko opisane w pkt 18 lit. b), c) i d) może być objęte ubezpieczeniem przez ubezpieczycieli państwowych, na warunkach określonych w części 4.3 i po powiadomieniu o tym Urzędu oraz uzyskaniu jego zgody. |
| --- | --- |

(30)

Ryzyko opisane w pkt 18 lit. b), c) i d) może być objęte ubezpieczeniem przez ubezpieczycieli państwowych, na warunkach określonych w części 4.3 i po powiadomieniu o tym Urzędu oraz uzyskaniu jego zgody.

| (31) | Niewypełnienie jednego z warunków określonych w części 4.3 nie oznacza automatycznie, że objęcie kredytu eksportowego ubezpieczeniem lub systemem ubezpieczenia jest zabronione. Jeżeli państwo EFTA pragnie odstąpić od któregokolwiek z warunków lub jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy planowane ubezpieczenie kredytu eksportowego lub planowany system ubezpieczeń spełnia warunki określone w niniejszych wytycznych, państwo EFTA powinno zgłosić ten system Urzędowi. |
| --- | --- |

(31)

Niewypełnienie jednego z warunków określonych w części 4.3 nie oznacza automatycznie, że objęcie kredytu eksportowego ubezpieczeniem lub systemem ubezpieczenia jest zabronione. Jeżeli państwo EFTA pragnie odstąpić od któregokolwiek z warunków lub jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy planowane ubezpieczenie kredytu eksportowego lub planowany system ubezpieczeń spełnia warunki określone w niniejszych wytycznych, państwo EFTA powinno zgłosić ten system Urzędowi.

| (32) | Analiza pod względem przepisów dotyczących pomocy państwa nie przesądza o zgodności danego środka z innymi postanowieniami Porozumienia EOG. |
| --- | --- |

(32)

Analiza pod względem przepisów dotyczących pomocy państwa nie przesądza o zgodności danego środka z innymi postanowieniami Porozumienia EOG.

5.2   Zmiana wykazu krajów o ryzyku zbywalnym

| (33) | Przy określaniu, czy niewystarczająca zdolność w sektorze prywatnym uzasadnia tymczasowe usunięcie danego kraju z wykazu krajów o ryzyku zbywalnym, o którym mowa w pkt 18 lit. a), Urząd weźmie pod uwagę poniższe czynniki, w następującej kolejności według stopnia ważności:






  a) | zmniejszenie zdolności w sektorze prywatnych ubezpieczeń kredytów: w szczególności decyzja znaczącego ubezpieczyciela kredytów o nieobejmowaniu ubezpieczeniem ryzyka odnoszącego się do nabywców w danym państwie, znaczne zmniejszenie całkowitej kwoty ubezpieczonej lub znaczny spadek wskaźnika akceptowalności, odnoszące się do danego państwa i odnotowane w okresie sześciu miesięcy; |
| --- | --- | --- |

(33)

Przy określaniu, czy niewystarczająca zdolność w sektorze prywatnym uzasadnia tymczasowe usunięcie danego kraju z wykazu krajów o ryzyku zbywalnym, o którym mowa w pkt 18 lit. a), Urząd weźmie pod uwagę poniższe czynniki, w następującej kolejności według stopnia ważności:

a)

zmniejszenie zdolności w sektorze prywatnych ubezpieczeń kredytów: w szczególności decyzja znaczącego ubezpieczyciela kredytów o nieobejmowaniu ubezpieczeniem ryzyka odnoszącego się do nabywców w danym państwie, znaczne zmniejszenie całkowitej kwoty ubezpieczonej lub znaczny spadek wskaźnika akceptowalności, odnoszące się do danego państwa i odnotowane w okresie sześciu miesięcy;

| b) | pogorszenie się ratingu sektora publicznego: w szczególności nagłe zmiany ratingu kredytowego w okresie sześciu miesięcy, np. wielokrotne obniżanie ratingu przez niezależne agencje ratingowe lub duży wzrost spreadów swapu ryzyka kredytowego; |
| --- | --- |

b)

pogorszenie się ratingu sektora publicznego: w szczególności nagłe zmiany ratingu kredytowego w okresie sześciu miesięcy, np. wielokrotne obniżanie ratingu przez niezależne agencje ratingowe lub duży wzrost spreadów swapu ryzyka kredytowego;

| c) | pogorszenie się ratingu sektora przedsiębiorstw: w szczególności nagły wzrost liczby przypadków niewypłacalności w danym państwie w okresie sześciu miesięcy. |
| --- | --- |

c)

pogorszenie się ratingu sektora przedsiębiorstw: w szczególności nagły wzrost liczby przypadków niewypłacalności w danym państwie w okresie sześciu miesięcy.

| (34) | Kiedy zdolność rynku stanie się niewystarczająca, aby pokryć wszelkie ekonomicznie uzasadnione ryzyko, Urząd może dokonać przeglądu wykazu krajów o ryzyku zbywalnym na pisemny wniosek państwa EFTA lub z własnej inicjatywy. |
| --- | --- |

(34)

Kiedy zdolność rynku stanie się niewystarczająca, aby pokryć wszelkie ekonomicznie uzasadnione ryzyko, Urząd może dokonać przeglądu wykazu krajów o ryzyku zbywalnym na pisemny wniosek państwa EFTA lub z własnej inicjatywy.

| (35) | Jeżeli Urząd będzie zamierzał dokonać zmiany wykazu krajów o ryzyku zbywalnym znajdującego się w Dodatku, przeprowadzi konsultacje z państwami EFTA, prywatnymi ubezpieczycielami kredytów oraz zainteresowanymi stronami i uzyska od nich stosowne informacje. Urząd zamieści na swojej stronie internetowej zawiadomienie o konsultacjach i rodzaju informacji, które zamierza zgromadzić. Czas trwania konsultacji nie będzie zazwyczaj dłuższy niż 20 dni roboczych. Jeśli na podstawie zebranych informacji Urząd postanowi dokonać zmiany w wykazie państw o ryzyku zbywalnym, powiadomi o tym pisemnie państwa EFTA oraz umieści informację o takiej decyzji na swojej stronie internetowej. |
| --- | --- |

(35)

Jeżeli Urząd będzie zamierzał dokonać zmiany wykazu krajów o ryzyku zbywalnym znajdującego się w Dodatku, przeprowadzi konsultacje z państwami EFTA, prywatnymi ubezpieczycielami kredytów oraz zainteresowanymi stronami i uzyska od nich stosowne informacje. Urząd zamieści na swojej stronie internetowej zawiadomienie o konsultacjach i rodzaju informacji, które zamierza zgromadzić. Czas trwania konsultacji nie będzie zazwyczaj dłuższy niż 20 dni roboczych. Jeśli na podstawie zebranych informacji Urząd postanowi dokonać zmiany w wykazie państw o ryzyku zbywalnym, powiadomi o tym pisemnie państwa EFTA oraz umieści informację o takiej decyzji na swojej stronie internetowej.

| (36) | Tymczasowe usunięcie kraju z wykazu krajów o ryzyku zbywalnym będzie obowiązywało przez okres co najmniej 12 miesięcy. Polisy ubezpieczeniowe, dotyczące państwa, które zostało tymczasowo usunięte z wykazu, i zawarte w tym czasie, mogą być ważne najwyżej przez 180 dni od dnia, w którym kończy się okres tymczasowego usunięcia z wykazu. Po zakończeniu tego okresu nie można zawierać nowych polis ubezpieczeniowych. Trzy miesiące przed zakończeniem okresu tymczasowego usunięcia z wykazu Urząd rozważy, czy należy przedłużyć okres usunięcia danego kraju z wykazu. Jeżeli Urząd stwierdzi, że zdolność rynku nadal pozostaje niewystarczająca, aby objąć ubezpieczeniem wszelkie ekonomicznie uzasadnione ryzyko, uwzględniając czynniki określone w pkt 33, może przedłużyć okres tymczasowego usunięcia danego kraju z wykazu, zgodnie z pkt 35. |
| --- | --- |

(36)

Tymczasowe usunięcie kraju z wykazu krajów o ryzyku zbywalnym będzie obowiązywało przez okres co najmniej 12 miesięcy. Polisy ubezpieczeniowe, dotyczące państwa, które zostało tymczasowo usunięte z wykazu, i zawarte w tym czasie, mogą być ważne najwyżej przez 180 dni od dnia, w którym kończy się okres tymczasowego usunięcia z wykazu. Po zakończeniu tego okresu nie można zawierać nowych polis ubezpieczeniowych. Trzy miesiące przed zakończeniem okresu tymczasowego usunięcia z wykazu Urząd rozważy, czy należy przedłużyć okres usunięcia danego kraju z wykazu. Jeżeli Urząd stwierdzi, że zdolność rynku nadal pozostaje niewystarczająca, aby objąć ubezpieczeniem wszelkie ekonomicznie uzasadnione ryzyko, uwzględniając czynniki określone w pkt 33, może przedłużyć okres tymczasowego usunięcia danego kraju z wykazu, zgodnie z pkt 35.

5.3   Obowiązek zawiadomienia o odstępstwach określonych w pkt 18 lit. b) i c)

| (37) | Dane dostępne obecnie Urzędowi wskazują na to, że istnieje luka na rynku, jeśli chodzi o ryzyko określone w pkt 18 lit. b) i c), i że w związku z tym omawiane ryzyko jest ryzykiem niezbywalnym (15). Należy jednak pamiętać o tym, że nie każde państwo EOG charakteryzuje się niewystarczającym ubezpieczeniem takiego ryzyka i że sytuacja może z czasem ulec zmianie, jako że sektor prywatny może zainteresować się tym segmentem rynkowym. Interwencja państwa powinna być dopuszczalna jedynie w odniesieniu do ryzyka, które w innym przypadku nie zostałoby objęte ubezpieczeniem na rynku. |
| --- | --- |

(37)

Dane dostępne obecnie Urzędowi wskazują na to, że istnieje luka na rynku, jeśli chodzi o ryzyko określone w pkt 18 lit. b) i c), i że w związku z tym omawiane ryzyko jest ryzykiem niezbywalnym (15). Należy jednak pamiętać o tym, że nie każde państwo EOG charakteryzuje się niewystarczającym ubezpieczeniem takiego ryzyka i że sytuacja może z czasem ulec zmianie, jako że sektor prywatny może zainteresować się tym segmentem rynkowym. Interwencja państwa powinna być dopuszczalna jedynie w odniesieniu do ryzyka, które w innym przypadku nie zostałoby objęte ubezpieczeniem na rynku.

| (38) | Z tych powodów, jeżeli państwo EFTA pragnie objąć ubezpieczeniem rodzaje ryzyka wyszczególnione w pkt 18 lit. b) lub c), musi przedstawić Urzędowi zawiadomienie zgodnie z protokołem 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, i wykazać w nim, że skontaktowało się ze znaczącymi ubezpieczycielami kredytów i pośrednikami działającymi w tym państwie EFTA (16) i że dało im możliwość przedstawienia dowodów potwierdzających, że ubezpieczenie danego rodzaju ryzyka jest oferowane w tym państwie. Jeżeli ubezpieczyciele kredytów, w ciągu 30 dni od otrzymania wniosku państwa EFTA, nie przedstawią państwu EFTA lub Urzędowi informacji dotyczących warunków ubezpieczenia i ubezpieczonych kwot w odniesieniu do rodzaju ryzyka, który państwo EFTA pragnie objąć ubezpieczeniem lub jeżeli przedstawione informacje nie wykażą, że ubezpieczenie danego ryzyka jest dostępne w tym państwie EFTA, Urząd uzna takie ryzyko za ryzyko tymczasowo niezbywalne. |
| --- | --- |

(38)

Z tych powodów, jeżeli państwo EFTA pragnie objąć ubezpieczeniem rodzaje ryzyka wyszczególnione w pkt 18 lit. b) lub c), musi przedstawić Urzędowi zawiadomienie zgodnie z protokołem 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, i wykazać w nim, że skontaktowało się ze znaczącymi ubezpieczycielami kredytów i pośrednikami działającymi w tym państwie EFTA (16) i że dało im możliwość przedstawienia dowodów potwierdzających, że ubezpieczenie danego rodzaju ryzyka jest oferowane w tym państwie. Jeżeli ubezpieczyciele kredytów, w ciągu 30 dni od otrzymania wniosku państwa EFTA, nie przedstawią państwu EFTA lub Urzędowi informacji dotyczących warunków ubezpieczenia i ubezpieczonych kwot w odniesieniu do rodzaju ryzyka, który państwo EFTA pragnie objąć ubezpieczeniem lub jeżeli przedstawione informacje nie wykażą, że ubezpieczenie danego ryzyka jest dostępne w tym państwie EFTA, Urząd uzna takie ryzyko za ryzyko tymczasowo niezbywalne.

5.4   Obowiązek zawiadomienia w innych przypadkach

| (39) | Jeśli chodzi o ryzyko określone w pkt 18 lit. d), dane państwo EFTA musi w swoim zawiadomieniu dla Urzędu zgodnie z protokołem 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale wykazać, że w tym konkretnym państwie EFTA ubezpieczenie nie jest dostępne dla eksporterów z powodu szoku podażowego na prywatnym rynku ubezpieczeń, wynikającego w szczególności z wycofania się z tego państwa EFTA znaczącego ubezpieczyciela kredytów, obniżenia zdolności lub ograniczonej oferty produktów w porównaniu z innymi państwami EFTA. |
| --- | --- |

(39)

Jeśli chodzi o ryzyko określone w pkt 18 lit. d), dane państwo EFTA musi w swoim zawiadomieniu dla Urzędu zgodnie z protokołem 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale wykazać, że w tym konkretnym państwie EFTA ubezpieczenie nie jest dostępne dla eksporterów z powodu szoku podażowego na prywatnym rynku ubezpieczeń, wynikającego w szczególności z wycofania się z tego państwa EFTA znaczącego ubezpieczyciela kredytów, obniżenia zdolności lub ograniczonej oferty produktów w porównaniu z innymi państwami EFTA.

6   Wejście w życie i okres obowiązywania

| (40) | Urząd będzie stosował zasady przedstawione w niniejszych wytycznych od momentu ich przyjęcia do dnia 31 grudnia 2018 r. |
| --- | --- |

(40)

Urząd będzie stosował zasady przedstawione w niniejszych wytycznych od momentu ich przyjęcia do dnia 31 grudnia 2018 r.

---

(1)  Niniejsze wytyczne odpowiadają komunikatowi Komisji Europejskiej do państw członkowskich w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych, 6.12.2012 (Dz.U. C 392 z 19.12.2012, s. 1).

(2)  Dz.U. L 120 z 23.4.1998, s. 27 i Suplement EOG nr 16 z 23.4.1998, s. 1.

(3)  Dz.U. L 30 z 31.1.2002, s. 52 i Suplement EOG nr 7 z 31.1.2002, s. 1.

(4)  Dz.U. L 228 z 16.8.1973, s. 3, por. pkt 2 załącznika IX do Porozumienia EOG.

(5)  W swym wyroku w sprawie C-142/87 Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że nie tylko dopłaty do eksportu w obrębie Unii, ale również dopłaty do eksportu poza Unię mogą mieć wpływ na konkurencję i handel w obrębie Unii. Obydwa rodzaje działalności są ubezpieczane przez ubezpieczycieli kredytów eksportowych i dlatego też dopłaty do obydwu mogą mieć wpływ na konkurencję i handel wewnątrz Unii.

(6)  Dyrektywa Rady 91/674/WE z 19.12.1991 w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń (Dz.U. L 374 z 31.12.1991, s. 7), dostosowany na potrzeby Porozumienia EOG w drodze decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 7/94 (Dz.U. L 160 z 28.6.1994; Suplement EOG nr 17 z 28.6.1994).

(7)  Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.

(8)  Kategorie ryzyka nabywców oparte są na ratingach kredytowych. Ratingi nie muszą pochodzić z konkretnych agencji ratingowych. Akceptowane są również krajowe systemy ratingowe lub systemy ratingowe stosowane przez banki. W przypadku firm nieposiadających ratingu publicznego można zastosować rating oparty na możliwych do zweryfikowania informacjach.

(9)  Dla każdej właściwej kategorii ryzyka przedział bezpiecznych składek został ustalony na podstawie jednorocznych spreadów swapu ryzyka kredytowego (CDS) w oparciu o rating łączony, obejmujący ratingi trzech głównych agencji ratingowych (Standard & Poor, Moody's i Fitch), za okres ostatnich pięciu lat (2007-11), przy założeniu, że średni współczynnik odzyskania szkód dla krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych wynosi 40 %. Następnie przedziały ustalono w taki sposób, aby stanowiły ciągłość w celu lepszego uwzględnienia faktu, że składki z tytułu ponoszenia ryzyka zmieniają się w czasie.

(10)  Bezpieczną stawkę dla umów ubezpieczenia o okresie ważności wynoszącym 30 dni można obliczyć poprzez podzielenie rocznej stawki z tytułu ponoszenia ryzyka przez 12.

(11)  Doskonała kategoria ryzyka obejmuje ryzyko odpowiadające ratingom kredytowym przyznawanym przez agencję Standard & Poor na poziomie AAA, AA+, AA, AA–, A+, A, A–.

(12)  Dobra kategoria ryzyka obejmuje ryzyko odpowiadające ratingom kredytowym przyznawanym przez agencję Standard & Poor na poziomie BBB+, BBB lub BBB–.

(13)  Zadowalająca kategoria ryzyka obejmuje ryzyko odpowiadające ratingom kredytowym przyznawanym przez agencję Standard & Poor na poziomie BB+, BB lub BB–.

(14)  Słaba kategoria ryzyka obejmuje ryzyko odpowiadające ratingom kredytowym przyznawanym przez agencję Standard & Poor na poziomie B+, B lub B–.

(15)  Zob. Komunikat Komisji Europejskiej do państw członkowskich UE w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych, 6.12.2012 (Dz.U. C 392 z 19.12.2012, s. 1) pkt 37.

(16)  Ubezpieczyciele kredytów i pośrednicy, z którymi się skontaktowano, powinni być reprezentatywni, jeżeli chodzi o oferowane produkty (na przykład powinni być wyspecjalizowani w oferowaniu ubezpieczenia ryzyka pojedynczego) oraz wielkość rynku, na którym działają (na przykład powinni posiadać łącznie co najmniej 50 % udziału w rynku).

Dodatek

Lista krajów o ryzyku zbywalnym

| | Wszystkie państwa członkowskie UE i państwa EOG EFTA |
| --- | --- |

Wszystkie państwa członkowskie UE i państwa EOG EFTA

| | Australia |
| --- | --- |

Australia

| | Kanada |
| --- | --- |

Kanada

| | Japonia |
| --- | --- |

Japonia

| | Nowa Zelandia |
| --- | --- |

Nowa Zelandia

| | Szwajcaria |
| --- | --- |

Szwajcaria

| | Stany Zjednoczone Ameryki |
| --- | --- |

Stany Zjednoczone Ameryki

---

| 19.12.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 343/63 |
| --- | --- | --- | --- |

19.12.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 343/63

---

DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

NR 258/13/COL

z dnia 19 czerwca 2013 r.

o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie sprzedaży uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej przedsiębiorstwu Narvik Energi AS („NEAS”) (Norwegia)

URZĄD NADZORU EFTA („Urząd”),

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 61–63 oraz protokół 26,

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości („porozumienie o nadzorze i Trybunale”), w szczególności jego art. 24,

UWZGLĘDNIAJĄC Protokół 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale („protokół 3”), w szczególności jego art. 7 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 w części II,

PO wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag (1) zgodnie z przywołanymi artykułami i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   FAKTY

1.   Procedura

| (1) | Pismem z dnia 7 stycznia 2009 r. złożono skargę przeciwko gminie Narvik („Narvik”) w związku ze sprzedażą uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej przedsiębiorstwu Narvik Energi AS („NEAS”). Wspomniane pismo wpłynęło do Urzędu i zostało zarejestrowane w dniu 14 stycznia 2009 r. (2). Pismem z dnia 16 lipca 2009 r. (3) Urząd zwrócił się do władz Norwegii o dodatkowe informacje. Pismem z dnia 2 października 2009 r. (4) władze norweskie odpowiedziały na wniosek o dodatkowe informacje. |
| --- | --- |

(1)

Pismem z dnia 7 stycznia 2009 r. złożono skargę przeciwko gminie Narvik („Narvik”) w związku ze sprzedażą uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej przedsiębiorstwu Narvik Energi AS („NEAS”). Wspomniane pismo wpłynęło do Urzędu i zostało zarejestrowane w dniu 14 stycznia 2009 r. (2). Pismem z dnia 16 lipca 2009 r. (3) Urząd zwrócił się do władz Norwegii o dodatkowe informacje. Pismem z dnia 2 października 2009 r. (4) władze norweskie odpowiedziały na wniosek o dodatkowe informacje.

| (2) | Dnia 14 grudnia 2011 r. Urząd wszczął postępowanie przewidziane w części I art. 1 ust. 2 Protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, przyjmując decyzję nr 393/11/COL („decyzja 393/11/COL”). W piśmie z dnia 23 lutego 2012 r. (5) władze norweskie przedstawiły uwagi do tej decyzji. |
| --- | --- |

(2)

Dnia 14 grudnia 2011 r. Urząd wszczął postępowanie przewidziane w części I art. 1 ust. 2 Protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, przyjmując decyzję nr 393/11/COL („decyzja 393/11/COL”). W piśmie z dnia 23 lutego 2012 r. (5) władze norweskie przedstawiły uwagi do tej decyzji.

| (3) | Dnia 26 kwietnia 2012 r. decyzja została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz Suplemencie EOG do niego (6). W piśmie przesłanym pocztą elektroniczną dnia 25 maja 2012 r. (7) Urząd otrzymał uwagi od zainteresowanej strony. Pismem przesłanym pocztą elektroniczną dnia 28 czerwca 2012 r. (8) Urząd przekazał te uwagi władzom norweskim. W piśmie z dnia 30 listopada 2012 r. (9) władze norweskie przedstawiły dalsze informacje. |
| --- | --- |

(3)

Dnia 26 kwietnia 2012 r. decyzja została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz Suplemencie EOG do niego (6). W piśmie przesłanym pocztą elektroniczną dnia 25 maja 2012 r. (7) Urząd otrzymał uwagi od zainteresowanej strony. Pismem przesłanym pocztą elektroniczną dnia 28 czerwca 2012 r. (8) Urząd przekazał te uwagi władzom norweskim. W piśmie z dnia 30 listopada 2012 r. (9) władze norweskie przedstawiły dalsze informacje.

2.   Skarga

| (4) | Skarżący twierdzi, że gmina Narvik przez zawarcie umowy z NEAS w sprawie sprzedaży 128 GWh rocznej energii koncesyjnej na okres 50,5 roku sprzedała swoje prawa do kupna energii koncesyjnej po cenie znacznie niższej od ceny rynkowej i w związku z tym przyznała niezgodną z prawem pomoc państwa przedsiębiorstwu NEAS. |
| --- | --- |

(4)

Skarżący twierdzi, że gmina Narvik przez zawarcie umowy z NEAS w sprawie sprzedaży 128 GWh rocznej energii koncesyjnej na okres 50,5 roku sprzedała swoje prawa do kupna energii koncesyjnej po cenie znacznie niższej od ceny rynkowej i w związku z tym przyznała niezgodną z prawem pomoc państwa przedsiębiorstwu NEAS.

| (5) | Skarżący twierdzi również, że decyzja o zawarciu umowy została przyjęta przez radę gminy Narvik w oparciu o nieprawidłowe lub niepełne informacje. Przypuszcza się, że ekspertyzy, które krytycznie oceniały okres obowiązywania umowy i nieodłączną trudność w ustalaniu ceny rynkowej energii elektrycznej, nie zostały ujawnione radzie gminy przed podjęciem przez nią decyzji o zawarciu umowy. |
| --- | --- |

(5)

Skarżący twierdzi również, że decyzja o zawarciu umowy została przyjęta przez radę gminy Narvik w oparciu o nieprawidłowe lub niepełne informacje. Przypuszcza się, że ekspertyzy, które krytycznie oceniały okres obowiązywania umowy i nieodłączną trudność w ustalaniu ceny rynkowej energii elektrycznej, nie zostały ujawnione radzie gminy przed podjęciem przez nią decyzji o zawarciu umowy.

3.   Norweski system energii koncesyjnej

| (6) | W Norwegii zasadniczo wymaga się koncesji na eksploatację większych elektrowni wodnych. Elektrownia, która posiada koncesję na eksploatację wodospadów, jest zobowiązana do sprzedaży gminie, w której jest zlokalizowana, określonej ilości energii będącej częścią jej rocznej produkcji. Ilość energii, do której kupna gmina jest uprawniona, określa się jako energię koncesyjną. System energii koncesyjnej określono w paragrafie 2 ust. 12 ustawy o licencjach przemysłowych (10) i w paragrafie 12 ust. 15 ustawy o regulacji wodospadów (11). |
| --- | --- |

(6)

W Norwegii zasadniczo wymaga się koncesji na eksploatację większych elektrowni wodnych. Elektrownia, która posiada koncesję na eksploatację wodospadów, jest zobowiązana do sprzedaży gminie, w której jest zlokalizowana, określonej ilości energii będącej częścią jej rocznej produkcji. Ilość energii, do której kupna gmina jest uprawniona, określa się jako energię koncesyjną. System energii koncesyjnej określono w paragrafie 2 ust. 12 ustawy o licencjach przemysłowych (10) i w paragrafie 12 ust. 15 ustawy o regulacji wodospadów (11).

| (7) | Uzasadnieniem wspomnianych przepisów jest potrzeba zapewnienia gminom wystarczających dostaw energii elektrycznej po uczciwej cenie, w związku z czym ilość energii koncesyjnej ustala się w oparciu o ogólne zapotrzebowanie na dostawy energii elektrycznej dla każdej gminy indywidualnie (12) i może ona wynosić do 10 % rocznej produkcji elektrowni. Nie nałożono jednak żadnych ograniczeń dotyczących eksploatacji energii koncesyjnej przez gminy. W zawiązku z tym gminy mogą wykorzystać energię, sprzedawać ją lub przeznaczyć do innych celów według własnego uznania. |
| --- | --- |

(7)

Uzasadnieniem wspomnianych przepisów jest potrzeba zapewnienia gminom wystarczających dostaw energii elektrycznej po uczciwej cenie, w związku z czym ilość energii koncesyjnej ustala się w oparciu o ogólne zapotrzebowanie na dostawy energii elektrycznej dla każdej gminy indywidualnie (12) i może ona wynosić do 10 % rocznej produkcji elektrowni. Nie nałożono jednak żadnych ograniczeń dotyczących eksploatacji energii koncesyjnej przez gminy. W zawiązku z tym gminy mogą wykorzystać energię, sprzedawać ją lub przeznaczyć do innych celów według własnego uznania.

| (8) | Przedmiotowe uprawnienia nie wiążą się z obowiązkiem gmin do kupna energii koncesyjnej. W odniesieniu do koncesji przyznanych przed 1983 r. zasadniczo ma zastosowanie zastrzeżenie, że gdy gmina podejmuje decyzję o nieskorzystaniu ze swojego prawa do energii koncesyjnej, traci ona prawo do energii koncesyjnej na przyszłość. |
| --- | --- |

(8)

Przedmiotowe uprawnienia nie wiążą się z obowiązkiem gmin do kupna energii koncesyjnej. W odniesieniu do koncesji przyznanych przed 1983 r. zasadniczo ma zastosowanie zastrzeżenie, że gdy gmina podejmuje decyzję o nieskorzystaniu ze swojego prawa do energii koncesyjnej, traci ona prawo do energii koncesyjnej na przyszłość.

| (9) | Przepisy określają dwa systemy wyceny energii koncesyjnej: pierwszy dotyczy koncesji przyznanych przed dniem 10 kwietnia 1959 r., drugi dotyczy koncesji przyznanych dnia 10 kwietnia 1959 r. lub po tej dacie. |
| --- | --- |

(9)

Przepisy określają dwa systemy wyceny energii koncesyjnej: pierwszy dotyczy koncesji przyznanych przed dniem 10 kwietnia 1959 r., drugi dotyczy koncesji przyznanych dnia 10 kwietnia 1959 r. lub po tej dacie.

| (10) | W przypadku koncesji przyznanych przed dniem 10 kwietnia 1959 r. cenę energii koncesyjnej oblicza się na podstawie kosztów produkcji ponoszonych przez daną elektrownię powiększonych o premię wynoszącą 20 %. Powyższy model nadal ma zastosowanie do koncesji przyznanych przed dniem 10 kwietnia 1959 r. i w dalszej części niniejszej decyzji nazywany jest modelem „kosztów produkcji”. Energia koncesyjna sprzedawana zgodnie z tym modelem wyceny jest nazywana w dalszej części niniejszej decyzji „energią koncesyjną po cenie według kosztów produkcji”. |
| --- | --- |

(10)

W przypadku koncesji przyznanych przed dniem 10 kwietnia 1959 r. cenę energii koncesyjnej oblicza się na podstawie kosztów produkcji ponoszonych przez daną elektrownię powiększonych o premię wynoszącą 20 %. Powyższy model nadal ma zastosowanie do koncesji przyznanych przed dniem 10 kwietnia 1959 r. i w dalszej części niniejszej decyzji nazywany jest modelem „kosztów produkcji”. Energia koncesyjna sprzedawana zgodnie z tym modelem wyceny jest nazywana w dalszej części niniejszej decyzji „energią koncesyjną po cenie według kosztów produkcji”.

| (11) | W przypadku koncesji przyznanych po dniu 10 kwietnia 1959 r. cenę koncesji ustala Ministerstwo ds. Ropy Naftowej i Energii w oparciu o średnie koszty ponoszone przez elektrownie wodne w całym kraju, obliczone na reprezentatywnej próbie. Powyższa metoda wyceny jest nazywana w dalszej części niniejszej decyzji metodą „ceny ustalanej przez ministerstwo”. Energia koncesyjna sprzedawana zgodnie z tym modelem wyceny jest nazywana w dalszej części niniejszej decyzji „energią koncesyjną po cenie ustalanej przez ministerstwo”. |
| --- | --- |

(11)

W przypadku koncesji przyznanych po dniu 10 kwietnia 1959 r. cenę koncesji ustala Ministerstwo ds. Ropy Naftowej i Energii w oparciu o średnie koszty ponoszone przez elektrownie wodne w całym kraju, obliczone na reprezentatywnej próbie. Powyższa metoda wyceny jest nazywana w dalszej części niniejszej decyzji metodą „ceny ustalanej przez ministerstwo”. Energia koncesyjna sprzedawana zgodnie z tym modelem wyceny jest nazywana w dalszej części niniejszej decyzji „energią koncesyjną po cenie ustalanej przez ministerstwo”.

| (12) | Ustawa o licencjach przemysłowych stanowi, że uprawnienie gmin do energii koncesyjnej może zostać poddane przeglądowi przez norweską Dyrekcję ds. Zasobów Wodnych i Energii („NVE”) 20 lat po przyznaniu koncesji (13). Władze norweskie wyjaśniły, że chociaż proces przeglądu może prowadzić do dostosowania przez NVE ilości energii koncesyjnej, nie może on skutkować zasadniczymi zmianami uprawnień gminy do energii koncesyjnej. Większa część uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej podlega przeglądowi w 2019 r. |
| --- | --- |

(12)

Ustawa o licencjach przemysłowych stanowi, że uprawnienie gmin do energii koncesyjnej może zostać poddane przeglądowi przez norweską Dyrekcję ds. Zasobów Wodnych i Energii („NVE”) 20 lat po przyznaniu koncesji (13). Władze norweskie wyjaśniły, że chociaż proces przeglądu może prowadzić do dostosowania przez NVE ilości energii koncesyjnej, nie może on skutkować zasadniczymi zmianami uprawnień gminy do energii koncesyjnej. Większa część uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej podlega przeglądowi w 2019 r.

| (13) | Gminy ponoszą koszty zaopatrzenia sieci przesyłowej w energię koncesyjną. |
| --- | --- |

(13)

Gminy ponoszą koszty zaopatrzenia sieci przesyłowej w energię koncesyjną.

4.   Energia koncesyjna gminy Narvik

| (14) | Całkowita ilość energii koncesyjnej objęta uprawnieniami gminy Narvik wynosi około 128 GWh rocznie, przy czym około 116,3 GWh wycenia się zgodnie z metodą ceny ustalanej przez ministerstwo, a pozostałe około 11,7 GWh wycenia się zgodnie z metodą kosztów produkcji. Władze norweskie wyjaśniły, że w 2000 r. cena ustalana przez ministerstwo wynosiła około 0,10 NOK, a odpowiednie koszty produkcji w elektrowniach Håkvik i Nygård w 2000 r. wynosiły 0,14-0,178 NOK.








  Właściciel elektrowni w chwili transakcji | Elektrownia | Przybliżona liczba GWh/rok | Metoda wyceny |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| NEAS | Håkvik i Nygård | 11,7 | Koszty produkcji |
| NEAS | Taraldsvik | 1,0 | Cena ustalana przez ministerstwo |
| Nordkraft | Sildvik | 20,9 | Cena ustalana przez ministerstwo |
| Statkraft | Skjomen, Båtsvann i Norddalen | 94,4 | Cena ustalana przez ministerstwo |

(14)

Całkowita ilość energii koncesyjnej objęta uprawnieniami gminy Narvik wynosi około 128 GWh rocznie, przy czym około 116,3 GWh wycenia się zgodnie z metodą ceny ustalanej przez ministerstwo, a pozostałe około 11,7 GWh wycenia się zgodnie z metodą kosztów produkcji. Władze norweskie wyjaśniły, że w 2000 r. cena ustalana przez ministerstwo wynosiła około 0,10 NOK, a odpowiednie koszty produkcji w elektrowniach Håkvik i Nygård w 2000 r. wynosiły 0,14-0,178 NOK.

Właściciel elektrowni w chwili transakcji

Elektrownia

Przybliżona liczba GWh/rok

Metoda wyceny

NEAS

Håkvik i Nygård

11,7

Koszty produkcji

NEAS

Taraldsvik

1,0

Cena ustalana przez ministerstwo

Nordkraft

Sildvik

20,9

Cena ustalana przez ministerstwo

Statkraft

Skjomen, Båtsvann i Norddalen

94,4

Cena ustalana przez ministerstwo

5.   Narvik Energi AS („NEAS”)

| (15) | Przedsiębiorstwo NEAS ma siedzibę w gminie Narvik w okręgu Nordland. Zajmuje się ono produkcją i sprzedażą energii. Do 2001 r. przedsiębiorstwa NEAS było własnością gminy Narvik w 100 %. W 2001 r. gmina Narvik sprzedała 49,99 % swoich udziałów spółkom Vesterålskraft AS i Hålogalandskraft AS. |
| --- | --- |

(15)

Przedsiębiorstwo NEAS ma siedzibę w gminie Narvik w okręgu Nordland. Zajmuje się ono produkcją i sprzedażą energii. Do 2001 r. przedsiębiorstwa NEAS było własnością gminy Narvik w 100 %. W 2001 r. gmina Narvik sprzedała 49,99 % swoich udziałów spółkom Vesterålskraft AS i Hålogalandskraft AS.

| (16) | Po połączeniu, do którego doszło w 2006 r., i zmianie nazwy w 2009 r. NEAS jest obecnie częścią spółki Nordkraft AS („Nordkraft”). |
| --- | --- |

(16)

Po połączeniu, do którego doszło w 2006 r., i zmianie nazwy w 2009 r. NEAS jest obecnie częścią spółki Nordkraft AS („Nordkraft”).

6.   Wydarzenia prowadzące do sprzedaży energii koncesyjnej

| (17) | Do końca 1998 r. gmina Narvik sprzedała swoje roczne uprawnienia do około 128 GWh energii koncesyjnej przedsiębiorstwu NEAS w ramach umów krótko- i długoterminowych. Na początku 1999 r. gmina Narvik, nie uzyskawszy porozumienia z NEAS, sprzedała jednak swoją energię koncesyjną na giełdzie energii elektrycznej po cenie kasowej. |
| --- | --- |

(17)

Do końca 1998 r. gmina Narvik sprzedała swoje roczne uprawnienia do około 128 GWh energii koncesyjnej przedsiębiorstwu NEAS w ramach umów krótko- i długoterminowych. Na początku 1999 r. gmina Narvik, nie uzyskawszy porozumienia z NEAS, sprzedała jednak swoją energię koncesyjną na giełdzie energii elektrycznej po cenie kasowej.

| (18) | W marcu 1999 r. gmina zorganizowała przetarg na sprzedaż swojej energii koncesyjnej przeznaczonej na pozostałą część 1999 r. Dnia 30 marca 1999 r. gmina Narvik zawarła umowę z oferentem, który zaproponował najwyższą cenę, spółką Kraftinor AS. Cena wynosiła 109,50 NOK/MWh. Ponieważ gmina Narvik płaciła 111,10 NOK za MWh energii koncesyjnej oraz dodatkowo pokrywała koszty zaopatrzenia w energię w wysokości 20 NOK/MWh, wskutek zawarcia tej umowy poniosła ona straty w wysokości 2,3 mln NOK. Początkowo gmina Narvik spodziewała się nadwyżki w wysokości 3,5 mln NOK. |
| --- | --- |

(18)

W marcu 1999 r. gmina zorganizowała przetarg na sprzedaż swojej energii koncesyjnej przeznaczonej na pozostałą część 1999 r. Dnia 30 marca 1999 r. gmina Narvik zawarła umowę z oferentem, który zaproponował najwyższą cenę, spółką Kraftinor AS. Cena wynosiła 109,50 NOK/MWh. Ponieważ gmina Narvik płaciła 111,10 NOK za MWh energii koncesyjnej oraz dodatkowo pokrywała koszty zaopatrzenia w energię w wysokości 20 NOK/MWh, wskutek zawarcia tej umowy poniosła ona straty w wysokości 2,3 mln NOK. Początkowo gmina Narvik spodziewała się nadwyżki w wysokości 3,5 mln NOK.

| (19) | Dnia 19 października 1999 r. komitet wykonawczy rady gminy („komitet wykonawczy”) zalecił radzie gminy, że w celu osiągnięcia stabilnej perspektywy planowania ogólnym celem działań w zakresie energii koncesyjnej gminy powinna być długoterminowa maksymalizacja zysku. Na proponowaną strategię osiągnięcia tego celu składały się cztery elementy:






  1) | energię koncesyjną sprzedaje się oferentowi, który proponuje najwyższą cenę, w ramach umów długoterminowych ze stałą stopą zwrotu, przy czym umowa zawiera jednak klauzule dostosowania, które przynoszą dodatkowy zysk, jeżeli ceny są znacznie wyższe niż ceny prognozowane na okres objęty umową; |
| --- | --- | --- |

(19)

Dnia 19 października 1999 r. komitet wykonawczy rady gminy („komitet wykonawczy”) zalecił radzie gminy, że w celu osiągnięcia stabilnej perspektywy planowania ogólnym celem działań w zakresie energii koncesyjnej gminy powinna być długoterminowa maksymalizacja zysku. Na proponowaną strategię osiągnięcia tego celu składały się cztery elementy:

1)

energię koncesyjną sprzedaje się oferentowi, który proponuje najwyższą cenę, w ramach umów długoterminowych ze stałą stopą zwrotu, przy czym umowa zawiera jednak klauzule dostosowania, które przynoszą dodatkowy zysk, jeżeli ceny są znacznie wyższe niż ceny prognozowane na okres objęty umową;

| 2) | w celu dywersyfikacji ryzyka energię koncesyjną sprzedaje się w ramach różnych umów zawieranych na różne okresy; |
| --- | --- |

2)

w celu dywersyfikacji ryzyka energię koncesyjną sprzedaje się w ramach różnych umów zawieranych na różne okresy;

| 3) | burmistrzowi udziela się pełnomocnictwa do zawierania umów zgodnie ze strategią ustanowioną przez radę gminy; i |
| --- | --- |

3)

burmistrzowi udziela się pełnomocnictwa do zawierania umów zgodnie ze strategią ustanowioną przez radę gminy; i

| 4) | zyski ze sprzedaży energii koncesyjnej wpłacane są do funduszu, który rozdziela się zgodnie z decyzjami rady gminy. |
| --- | --- |

4)

zyski ze sprzedaży energii koncesyjnej wpłacane są do funduszu, który rozdziela się zgodnie z decyzjami rady gminy.

| (20) | Rada gminy zatwierdziła zalecenie komitetu wykonawczego z jednym dostosowaniem zaproponowanym przez burmistrza i zatwierdzonym w drodze zmiany do strategii: zamiast wyraźnego udzielenia burmistrzowi „pełnomocnictwa do zawierania umów zgodnie ze strategią ustanowioną przez radę gminy”, ostateczna decyzja stanowi, że „na pierwszym etapie wdrażania tej strategii zaprasza się przedsiębiorstwo NEAS do dyskusji dotyczącej jego zainteresowania sprawą, które wyraziło w swoim piśmie do gminy z dnia 9 listopada”. |
| --- | --- |

(20)

Rada gminy zatwierdziła zalecenie komitetu wykonawczego z jednym dostosowaniem zaproponowanym przez burmistrza i zatwierdzonym w drodze zmiany do strategii: zamiast wyraźnego udzielenia burmistrzowi „pełnomocnictwa do zawierania umów zgodnie ze strategią ustanowioną przez radę gminy”, ostateczna decyzja stanowi, że „na pierwszym etapie wdrażania tej strategii zaprasza się przedsiębiorstwo NEAS do dyskusji dotyczącej jego zainteresowania sprawą, które wyraziło w swoim piśmie do gminy z dnia 9 listopada”.

| (21) | W piśmie z dnia 9 listopada 1999 r. przedsiębiorstwo NEAS zakwestionowało proponowaną strategię sprzedaży energii koncesyjnej w ramach różnych umów zawieranych na różne okresy w celu dywersyfikacji ryzyka. W zamian przedsiębiorstwo NEAS zaproponowało jedną długoterminową umowę z gminą Narvik („na przykład na 50 lat”) i było gotowe zawrzeć w tej umowie klauzulę dostosowania cen. |
| --- | --- |

(21)

W piśmie z dnia 9 listopada 1999 r. przedsiębiorstwo NEAS zakwestionowało proponowaną strategię sprzedaży energii koncesyjnej w ramach różnych umów zawieranych na różne okresy w celu dywersyfikacji ryzyka. W zamian przedsiębiorstwo NEAS zaproponowało jedną długoterminową umowę z gminą Narvik („na przykład na 50 lat”) i było gotowe zawrzeć w tej umowie klauzulę dostosowania cen.

| (22) | Także w piśmie z dnia 15 kwietnia 1999 r. przedsiębiorstwo NEAS wyraziło swoje zainteresowanie zawarciem długoterminowej umowy w sprawie energii koncesyjnej, przede wszystkim na zakup uprawnień do energii z płatnością ryczałtową z góry lub ewentualnie na długoterminową dzierżawę tych uprawnień na okres – jak pierwotnie sugerowano – 60 lat z płatnościami uiszczanymi gminie Narwik raz do roku. |
| --- | --- |

(22)

Także w piśmie z dnia 15 kwietnia 1999 r. przedsiębiorstwo NEAS wyraziło swoje zainteresowanie zawarciem długoterminowej umowy w sprawie energii koncesyjnej, przede wszystkim na zakup uprawnień do energii z płatnością ryczałtową z góry lub ewentualnie na długoterminową dzierżawę tych uprawnień na okres – jak pierwotnie sugerowano – 60 lat z płatnościami uiszczanymi gminie Narwik raz do roku.

| (23) | Poza kwestią energii koncesyjnej dyskutowano także na temat przyszłej roli NEAS na rynku oraz roli gminy Narvik jako właściciela przedsiębiorstwa NEAS. |
| --- | --- |

(23)

Poza kwestią energii koncesyjnej dyskutowano także na temat przyszłej roli NEAS na rynku oraz roli gminy Narvik jako właściciela przedsiębiorstwa NEAS.

| (24) | Według władz norweskich NEAS obserwowało w tamtym okresie szeroko zakrojoną konsolidację regionalną wśród przedsiębiorstw energetycznych i wchodzenie podmiotów krajowych/międzynarodowych na rynki lokalne. NEAS potrzebowało zwiększyć swój kapitał własny, aby nabyć udziały w innych przedsiębiorstwach energetycznych, w szczególności w Nordkraft AS. NEAS podpisało także listy intencyjne z Hålogaland Kraft AS i Vesterålskraft AS w celu utworzenia regionalnego przedsiębiorstwa produkcyjnego i regionalnego przedsiębiorstwa transportującego energię. Zmiany te miały wejść w życie dnia 1 stycznia 2001 r. Oczekiwano, że gmina Narvik, wyłączny właściciel NEAS, wesprze je dodatkowym zastrzykiem kapitałowym, aby umożliwić przedsiębiorstwu NEAS przeprowadzenie tych transakcji poprzez połączenie kapitału własnego i obcego. |
| --- | --- |

(24)

Według władz norweskich NEAS obserwowało w tamtym okresie szeroko zakrojoną konsolidację regionalną wśród przedsiębiorstw energetycznych i wchodzenie podmiotów krajowych/międzynarodowych na rynki lokalne. NEAS potrzebowało zwiększyć swój kapitał własny, aby nabyć udziały w innych przedsiębiorstwach energetycznych, w szczególności w Nordkraft AS. NEAS podpisało także listy intencyjne z Hålogaland Kraft AS i Vesterålskraft AS w celu utworzenia regionalnego przedsiębiorstwa produkcyjnego i regionalnego przedsiębiorstwa transportującego energię. Zmiany te miały wejść w życie dnia 1 stycznia 2001 r. Oczekiwano, że gmina Narvik, wyłączny właściciel NEAS, wesprze je dodatkowym zastrzykiem kapitałowym, aby umożliwić przedsiębiorstwu NEAS przeprowadzenie tych transakcji poprzez połączenie kapitału własnego i obcego.

| (25) | Na posiedzeniu rady gminy w dniu 16 grudnia 1999 r. postanowiono, że udziały gminy w NEAS, potrzeby kapitałowe przedsiębiorstwa oraz działania w zakresie energii koncesyjnej powinny zostać ocenione łącznie przez zespół negocjacyjny składający się z burmistrza, zastępcy burmistrza, przywódcy opozycji oraz dyrektora urzędu gminy, jego zastępcy i kierownika działu zamówień w urzędzie gminy („zespół negocjacyjny”). |
| --- | --- |

(25)

Na posiedzeniu rady gminy w dniu 16 grudnia 1999 r. postanowiono, że udziały gminy w NEAS, potrzeby kapitałowe przedsiębiorstwa oraz działania w zakresie energii koncesyjnej powinny zostać ocenione łącznie przez zespół negocjacyjny składający się z burmistrza, zastępcy burmistrza, przywódcy opozycji oraz dyrektora urzędu gminy, jego zastępcy i kierownika działu zamówień w urzędzie gminy („zespół negocjacyjny”).

7.   Oceny zewnętrzne

| (26) | Arthur Andersen („AA”) i Deloitte & Touche („DT”) otrzymały od przedsiębiorstwa NEAS zlecenia sporządzenia dwóch sprawozdań w celu ustalenia wartości energii koncesyjnej po cenie ustalanej przez ministerstwo. W sprawozdaniu sporządzonym przez AA stosuje się metodę wartości bieżącej netto, jednak nie opisuje się w szczegółowy sposób przyjętych założeń. W sprawozdaniu sporządzonym przez DT także zastosowano metodę wartości bieżącej netto, lecz zawarto w nim więcej wyjaśnień dotyczących odpowiednich założeń i obliczeń niż w sprawozdaniu AA. Na przykład, w sprawozdaniu DT wyjaśnia się szczegółowo sposób ustalania wymaganej stopy zwrotu w oparciu o kapitałowy model wyceny aktywów („CAMP”) oraz sposób ustalania średniego ważonego kosztu kapitału („WACC”). Analiza zawiera także szczegółowy opis obliczeń ceny koncesji i obejmuje analizę wrażliwości opartą na przyrostowych zmianach w cenie energii i WACC. |
| --- | --- |

(26)

Arthur Andersen („AA”) i Deloitte & Touche („DT”) otrzymały od przedsiębiorstwa NEAS zlecenia sporządzenia dwóch sprawozdań w celu ustalenia wartości energii koncesyjnej po cenie ustalanej przez ministerstwo. W sprawozdaniu sporządzonym przez AA stosuje się metodę wartości bieżącej netto, jednak nie opisuje się w szczegółowy sposób przyjętych założeń. W sprawozdaniu sporządzonym przez DT także zastosowano metodę wartości bieżącej netto, lecz zawarto w nim więcej wyjaśnień dotyczących odpowiednich założeń i obliczeń niż w sprawozdaniu AA. Na przykład, w sprawozdaniu DT wyjaśnia się szczegółowo sposób ustalania wymaganej stopy zwrotu w oparciu o kapitałowy model wyceny aktywów („CAMP”) oraz sposób ustalania średniego ważonego kosztu kapitału („WACC”). Analiza zawiera także szczegółowy opis obliczeń ceny koncesji i obejmuje analizę wrażliwości opartą na przyrostowych zmianach w cenie energii i WACC.

| (27) | Na zlecenie gminy Narvik przedsiębiorstwo Danske Securities sporządziło dwa sprawozdania („DS1” i „DS2”). W pierwszym sprawozdaniu, DS1, zlecono Danske Securities sporządzenie oceny tego, czy gmina powinna sprzedać swoje uprawnienia do energii koncesyjnej na rynku lub przenieść je do NEAS. W sprawozdaniu DS1 Danske Securities z własnej inicjatywy przedstawiło oszacowania dotyczące wartości uprawnień do energii koncesyjnej na okres 50 lat. Danske Securities, poza przedstawieniem swoich założeń dotyczących przyszłych cen energii elektrycznej, określiło ograniczone wytyczne dotyczące sposobu obliczenia wartości uprawnień do energii koncesyjnej. |
| --- | --- |

(27)

Na zlecenie gminy Narvik przedsiębiorstwo Danske Securities sporządziło dwa sprawozdania („DS1” i „DS2”). W pierwszym sprawozdaniu, DS1, zlecono Danske Securities sporządzenie oceny tego, czy gmina powinna sprzedać swoje uprawnienia do energii koncesyjnej na rynku lub przenieść je do NEAS. W sprawozdaniu DS1 Danske Securities z własnej inicjatywy przedstawiło oszacowania dotyczące wartości uprawnień do energii koncesyjnej na okres 50 lat. Danske Securities, poza przedstawieniem swoich założeń dotyczących przyszłych cen energii elektrycznej, określiło ograniczone wytyczne dotyczące sposobu obliczenia wartości uprawnień do energii koncesyjnej.

| (28) | Do celów sprawozdania DS2 Danske Securities zwróciło się o przedstawienie oczekiwanych cen i kosztów do następujących trzech uczestników rynku: CBF Kraftmegling AS („CBF”), Norwegian Energy Brokers AS („NEB”) i Statkraft SF („Statskraft”). Na podstawie tych oczekiwanych wartości Danske Securities obliczyło szacunkową wartość rynkową uprawnień do energii koncesyjnej. Na podstawie wartości oczekiwanych przez CBF uzyskano szacunkową wartość podstawową wynoszącą 127 mln NOK. Na podstawie wartości oczekiwanych przez NEB uzyskano szacunkową wartość podstawową wynoszącą 75 mln NOK. Ponieważ w przypadku NEB w oczekiwanych cenach i kosztach nie uwzględniono inflacji, Danske Securities pokreśliło, że nie uznaje wartości oczekiwanych przez NEB za wiarygodne. Na podstawie wartości oczekiwanych przez Statkraft uzyskano przedział 115–140 mln NOK. Na podstawie tych trzech wycen wartości Danske Securities stwierdziło, że wartość bieżąca netto uprawnień do energii koncesyjnej wyniesie 100–140 mln NOK. |
| --- | --- |

(28)

Do celów sprawozdania DS2 Danske Securities zwróciło się o przedstawienie oczekiwanych cen i kosztów do następujących trzech uczestników rynku: CBF Kraftmegling AS („CBF”), Norwegian Energy Brokers AS („NEB”) i Statkraft SF („Statskraft”). Na podstawie tych oczekiwanych wartości Danske Securities obliczyło szacunkową wartość rynkową uprawnień do energii koncesyjnej. Na podstawie wartości oczekiwanych przez CBF uzyskano szacunkową wartość podstawową wynoszącą 127 mln NOK. Na podstawie wartości oczekiwanych przez NEB uzyskano szacunkową wartość podstawową wynoszącą 75 mln NOK. Ponieważ w przypadku NEB w oczekiwanych cenach i kosztach nie uwzględniono inflacji, Danske Securities pokreśliło, że nie uznaje wartości oczekiwanych przez NEB za wiarygodne. Na podstawie wartości oczekiwanych przez Statkraft uzyskano przedział 115–140 mln NOK. Na podstawie tych trzech wycen wartości Danske Securities stwierdziło, że wartość bieżąca netto uprawnień do energii koncesyjnej wyniesie 100–140 mln NOK.

| (29) | Wspomniane cztery sprawozdania podsumowano w poniższej tabeli. W dalszej części niniejszej decyzji sprawozdania te są zwane łącznie „czterema sprawozdaniami”.











  Sprawozdanie | Autor sprawozdania | Data sprawozdania | Zleceniodawca sprawozdania | Ilość energii koncesyjnej poddanej wycenie (w GWh) (14) | Okres (w latach) | Szacunkowa wartość bieżąca netto (w mln NOK) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| AA | Arthur Andersen | 20.5.1999 | NEAS | 115,3 | 50 | 71,4–117,4 (15) |
| DS1 | Danske Securities | 14.2.2000 | gmina Narvik | 116,3 | 50 | 80–145 |
| DS2 | Danske Securities | 23.2.2000 | gmina Narvik | 116,3 | 50 | 100–140 |
| DT | Deloitte & Touche | 3.5.2000 | NEAS | 116,3 | 50,5 | 110–130 |

(29)

Wspomniane cztery sprawozdania podsumowano w poniższej tabeli. W dalszej części niniejszej decyzji sprawozdania te są zwane łącznie „czterema sprawozdaniami”.

Sprawozdanie

Autor sprawozdania

Data sprawozdania

Zleceniodawca sprawozdania

Ilość energii koncesyjnej poddanej wycenie (w GWh) (14)

Okres (w latach)

Szacunkowa wartość bieżąca netto (w mln NOK)

AA

Arthur Andersen

20.5.1999

NEAS

115,3

50

71,4–117,4 (15)

DS1

Danske Securities

14.2.2000

gmina Narvik

116,3

50

80–145

DS2

Danske Securities

23.2.2000

gmina Narvik

116,3

50

100–140

DT

Deloitte & Touche

3.5.2000

NEAS

116,3

50,5

110–130

8.   Oceny wewnętrzne

| (30) | Poza skorzystaniem z zewnętrznego doradztwa, kierownik działu zamówień w gminie Narvik sporządził własne oceny. |
| --- | --- |

(30)

Poza skorzystaniem z zewnętrznego doradztwa, kierownik działu zamówień w gminie Narvik sporządził własne oceny.

| (31) | W pierwszej ocenie przedstawionej komitetowi wykonawczemu w październiku 1999 r. stwierdził on, że ogólne ryzyko dla gminy jest wysokie w odniesieniu do umów długoterminowych, zdefiniowanych jako umowy na okres 10–40 lat. |
| --- | --- |

(31)

W pierwszej ocenie przedstawionej komitetowi wykonawczemu w październiku 1999 r. stwierdził on, że ogólne ryzyko dla gminy jest wysokie w odniesieniu do umów długoterminowych, zdefiniowanych jako umowy na okres 10–40 lat.

| (32) | W swojej drugiej ocenie przedstawionej zespołowi negocjacyjnemu dnia 16 marca 2000 r. zawarł on omówienie różnych wariantów działań w zakresie energii koncesyjnej. Do tego czasu zespół negocjacyjny zawęził jednak zakres swojego mandatu wyłącznie do oceny ryzyka, czasu do rozliczenia, konsekwencji podatkowych i maksymalizacji zysku w ramach trzech scenariuszy (z których wszystkie obejmowały przeniesienie uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej na rzecz NEAS na okres 50 lat i zmniejszenia udziałów gminy w NEAS). Niezależnie od tego kierownik działu zamówień w swojej drugiej ocenie w dalszym ciągu skupiał się na znaczeniu czasu trwania umowy. W swojej ocenie dotyczącej zmiany wartości marginalnej uprawnień do energii koncesyjnej wraz z upływem czasu stwierdził on, że „ ... zawarcie długoterminowej umowy np. na 50 lat przynosi bardzo małą wartość dodaną dla nas jako sprzedających w porównaniu z umowami na krótszy okres (na przykład umów na 20 lat o wartości 83 mln NOK)”. |
| --- | --- |

(32)

W swojej drugiej ocenie przedstawionej zespołowi negocjacyjnemu dnia 16 marca 2000 r. zawarł on omówienie różnych wariantów działań w zakresie energii koncesyjnej. Do tego czasu zespół negocjacyjny zawęził jednak zakres swojego mandatu wyłącznie do oceny ryzyka, czasu do rozliczenia, konsekwencji podatkowych i maksymalizacji zysku w ramach trzech scenariuszy (z których wszystkie obejmowały przeniesienie uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej na rzecz NEAS na okres 50 lat i zmniejszenia udziałów gminy w NEAS). Niezależnie od tego kierownik działu zamówień w swojej drugiej ocenie w dalszym ciągu skupiał się na znaczeniu czasu trwania umowy. W swojej ocenie dotyczącej zmiany wartości marginalnej uprawnień do energii koncesyjnej wraz z upływem czasu stwierdził on, że „ ... zawarcie długoterminowej umowy np. na 50 lat przynosi bardzo małą wartość dodaną dla nas jako sprzedających w porównaniu z umowami na krótszy okres (na przykład umów na 20 lat o wartości 83 mln NOK)”.

| (33) | Po zakończeniu dyskusji wewnętrznych dotyczących zalet i wad długoterminowej umowy zespół negocjacyjny wydał swoje zalecenie dla rady gminy, w którym zalecił umowę trwającą 50,5 roku jako odpowiednią w celu obniżenia ryzyka, na jakie narażona jest gmina, i zapewnienia długotrwałej perspektywy planowania. |
| --- | --- |

(33)

Po zakończeniu dyskusji wewnętrznych dotyczących zalet i wad długoterminowej umowy zespół negocjacyjny wydał swoje zalecenie dla rady gminy, w którym zalecił umowę trwającą 50,5 roku jako odpowiednią w celu obniżenia ryzyka, na jakie narażona jest gmina, i zapewnienia długotrwałej perspektywy planowania.

9.   Sprzedaż energii koncesyjnej

| (34) | Przedsiębiorstwo NEAS dążyło do zakupu jedynie 116,3 GWh energii koncesyjnej po cenie ustalanej przez ministerstwo. Podczas negocjacji z przedsiębiorstwem gmina Narvik nalegała jednak, aby jej uprawnienia do energii koncesyjnej zakupiono w całości i aby w związku z tym 11,7 GWh energii koncesyjnej po cenie według kosztów produkcji powiązano z energią koncesyjną po cenie ustalanej przez ministerstwo. |
| --- | --- |

(34)

Przedsiębiorstwo NEAS dążyło do zakupu jedynie 116,3 GWh energii koncesyjnej po cenie ustalanej przez ministerstwo. Podczas negocjacji z przedsiębiorstwem gmina Narvik nalegała jednak, aby jej uprawnienia do energii koncesyjnej zakupiono w całości i aby w związku z tym 11,7 GWh energii koncesyjnej po cenie według kosztów produkcji powiązano z energią koncesyjną po cenie ustalanej przez ministerstwo.

| (35) | W maju 2000 r. strony ostatecznie uzgodniły objęcie umową całość energii koncesyjnej w ilości 128 GWh oraz zapłatę przez NEAS kwoty 120 mln NOK za energię koncesyjną po cenie ustalanej przez ministerstwo i kwoty 6 mln NOK za energię koncesyjną po cenie według kosztów produkcji. |
| --- | --- |

(35)

W maju 2000 r. strony ostatecznie uzgodniły objęcie umową całość energii koncesyjnej w ilości 128 GWh oraz zapłatę przez NEAS kwoty 120 mln NOK za energię koncesyjną po cenie ustalanej przez ministerstwo i kwoty 6 mln NOK za energię koncesyjną po cenie według kosztów produkcji.

| (36) | W dniu 25 maja 2000 r. rada gminy podjęła formalną decyzję o sprzedaży swoich rocznych uprawnień do 128 GWh energii koncesyjnej na rzecz NEAS na okres 50,5 roku za kwotę 126 mln NOK. |
| --- | --- |

(36)

W dniu 25 maja 2000 r. rada gminy podjęła formalną decyzję o sprzedaży swoich rocznych uprawnień do 128 GWh energii koncesyjnej na rzecz NEAS na okres 50,5 roku za kwotę 126 mln NOK.

| (37) | W dniu 16 października 2000 r. gmina Narvik i NEAS sformalizowały to porozumienie poprzez podpisanie umowy, na mocy której gmina Narvik sprzedała uprawnienia do energii koncesyjnej na warunkach opisanych powyżej. W umowie nie uwzględniono żadnego mechanizmu dostosowywania cen, a kwota miała zostać uiszczona z góry w formie płatności ryczałtowej. |
| --- | --- |

(37)

W dniu 16 października 2000 r. gmina Narvik i NEAS sformalizowały to porozumienie poprzez podpisanie umowy, na mocy której gmina Narvik sprzedała uprawnienia do energii koncesyjnej na warunkach opisanych powyżej. W umowie nie uwzględniono żadnego mechanizmu dostosowywania cen, a kwota miała zostać uiszczona z góry w formie płatności ryczałtowej.

| (38) | W dniu 29 listopada 2000 r. gmina Narvik i NEAS podpisały umowę dodatkową, w której NEAS, za zakup uprawnień do energii koncesyjnej zobowiązało się do zapłaty gminie Narvik 60 mln NOK w gotówce i pozostałej kwoty 66 mln NOK w formie wkładu niepieniężnego wnoszonego do kapitału przedsiębiorstwa NEAS (które w tym czasie było własnością gminy w 100 %). |
| --- | --- |

(38)

W dniu 29 listopada 2000 r. gmina Narvik i NEAS podpisały umowę dodatkową, w której NEAS, za zakup uprawnień do energii koncesyjnej zobowiązało się do zapłaty gminie Narvik 60 mln NOK w gotówce i pozostałej kwoty 66 mln NOK w formie wkładu niepieniężnego wnoszonego do kapitału przedsiębiorstwa NEAS (które w tym czasie było własnością gminy w 100 %).

10.   Sprzedaż udziałów NEAS

| (39) | W 2001 r. gmina Narvik zbyła 49,99 % swoich udziałów w NEAS na rzecz Vesterålskraft AS i Hålogalandskraft AS. |
| --- | --- |

(39)

W 2001 r. gmina Narvik zbyła 49,99 % swoich udziałów w NEAS na rzecz Vesterålskraft AS i Hålogalandskraft AS.

11.   Uwagi władz norweskich

| (40) | Władze norweskie są zdania, że umowę z NEAS zawarto na warunkach rynkowych. Podkreślają one po pierwsze, że umowę zawarto, ponieważ sytuacja finansów gminy Narvik była napięta i gmina potrzebowała płynnego kapitału. Po drugie, konieczne było dokapitalizowanie NEAS, aby przeprowadzić restrukturyzację przedsiębiorstwa w celu utworzenia większego przedsiębiorstwa regionalnego. Ponadto w momencie zawierania umowy gmina sprzedawała energię koncesyjną ze stratą, ponieważ cena energii koncesyjnej była wyższa niż cena, którą uzyskiwano na rynku. Przykładowo w okresie od kwietnia 1999 r. do grudnia 1999 r. gmina Narvik straciła na sprzedaży energii koncesyjnej 2,3 mln NOK. |
| --- | --- |

(40)

Władze norweskie są zdania, że umowę z NEAS zawarto na warunkach rynkowych. Podkreślają one po pierwsze, że umowę zawarto, ponieważ sytuacja finansów gminy Narvik była napięta i gmina potrzebowała płynnego kapitału. Po drugie, konieczne było dokapitalizowanie NEAS, aby przeprowadzić restrukturyzację przedsiębiorstwa w celu utworzenia większego przedsiębiorstwa regionalnego. Ponadto w momencie zawierania umowy gmina sprzedawała energię koncesyjną ze stratą, ponieważ cena energii koncesyjnej była wyższa niż cena, którą uzyskiwano na rynku. Przykładowo w okresie od kwietnia 1999 r. do grudnia 1999 r. gmina Narvik straciła na sprzedaży energii koncesyjnej 2,3 mln NOK.

| (41) | W odniesieniu do kwestii ryzyka regulacyjnego władze norweskie wyjaśniły, że przedsiębiorstwo NEAS ponosi całe ryzyko. Twierdzą one, że ryzyko to prawdopodobnie dotyczy raczej zmniejszenia niż zwiększenia ilości energii koncesyjnej, co mogłoby skutkować obniżeniem prawdopodobieństwa wystąpienia pomocy. |
| --- | --- |

(41)

W odniesieniu do kwestii ryzyka regulacyjnego władze norweskie wyjaśniły, że przedsiębiorstwo NEAS ponosi całe ryzyko. Twierdzą one, że ryzyko to prawdopodobnie dotyczy raczej zmniejszenia niż zwiększenia ilości energii koncesyjnej, co mogłoby skutkować obniżeniem prawdopodobieństwa wystąpienia pomocy.

| (42) | Władze norweskie twierdzą, że odpowiednim rynkowym punktem odniesienia dla umowy zawieranej na 50,5 roku jest ostateczna sprzedaż elektrowni oraz że dostosowane do odpowiednich różnic ceny otrzymywane przez NEAS były zgodne z poziomami cen sprzedaży elektrowni w tym samym okresie. |
| --- | --- |

(42)

Władze norweskie twierdzą, że odpowiednim rynkowym punktem odniesienia dla umowy zawieranej na 50,5 roku jest ostateczna sprzedaż elektrowni oraz że dostosowane do odpowiednich różnic ceny otrzymywane przez NEAS były zgodne z poziomami cen sprzedaży elektrowni w tym samym okresie.

| (43) | W odniesieniu do danych dotyczących cen w ramach sprzedaży elektrowni w 2000 r. władze norweskie odnoszą się do tak zwanego przeglądu rynku energii elektrycznej w czasie rzeczywistym za 2000 r. sporządzonego przez firmę Pareto („przegląd Pareto”). Z przeglądu tego wynika, że ceny rynkowe w ramach sprzedaży elektrowni w 2000 r. wynosiły 1,64–1,77 NOK/KWh rocznej zdolności produkcyjnej. Wartość sprzedaży uprawnień do energii koncesyjnej gminy Narvik wynosi około 1,00 NOK/KWh rocznej zdolności produkcyjnej. Zdaniem władz norweskich różnicę między tymi kwotami można wyjaśnić opisanymi niżej czynnikami. |
| --- | --- |

(43)

W odniesieniu do danych dotyczących cen w ramach sprzedaży elektrowni w 2000 r. władze norweskie odnoszą się do tak zwanego przeglądu rynku energii elektrycznej w czasie rzeczywistym za 2000 r. sporządzonego przez firmę Pareto („przegląd Pareto”). Z przeglądu tego wynika, że ceny rynkowe w ramach sprzedaży elektrowni w 2000 r. wynosiły 1,64–1,77 NOK/KWh rocznej zdolności produkcyjnej. Wartość sprzedaży uprawnień do energii koncesyjnej gminy Narvik wynosi około 1,00 NOK/KWh rocznej zdolności produkcyjnej. Zdaniem władz norweskich różnicę między tymi kwotami można wyjaśnić opisanymi niżej czynnikami.

| (44) | Po pierwsze, w 2000 r. zwykłe koszty operacyjne uwzględniające bieżące reinwestowanie (bez amortyzacji) w przypadku nowszych elektrowni wynosiły około 0,05 NOK/KWh rocznie (plus koszty zaopatrywania). Oczekiwana bieżąca płatność przedsiębiorstwa NEAS miała dwojaki charakter – około 0,10 NOK/KWh rocznie (plus koszty zaopatrywania) w odniesieniu do energii koncesyjnej po cenie ustalanej przez ministerstwo i 0,14–0,178 NOK/KWh (plus koszty zaopatrywania) rocznie w odniesieniu do energii koncesyjnej na podstawie koncesji sprzed dnia 10 kwietnia 1959 r. W 2000 r. oczekiwana cena rynkowa wynosiła około 0,12 NOK/KWh. Scenariusz oparty na danych z 2000 r. prowadziłby zatem do zysku netto dla właściciela elektrowni wynoszącego 0,07 NOK/KWh w porównaniu z 0,02 NOK/KWh w przypadku energii koncesyjnej. W momencie zawierania umowy szacunkowa cena w 2010 r. wynosiła 0,20 NOK. Na podstawie tych oszacowań scenariusz oparty na danych z 2010 r. prowadziłby do zysku netto dla właściciela elektrowni wynoszącego 0,15 NOK/KWh w porównaniu do 0,10 NOK/KWh w przypadku energii koncesyjnej. |
| --- | --- |

(44)

Po pierwsze, w 2000 r. zwykłe koszty operacyjne uwzględniające bieżące reinwestowanie (bez amortyzacji) w przypadku nowszych elektrowni wynosiły około 0,05 NOK/KWh rocznie (plus koszty zaopatrywania). Oczekiwana bieżąca płatność przedsiębiorstwa NEAS miała dwojaki charakter – około 0,10 NOK/KWh rocznie (plus koszty zaopatrywania) w odniesieniu do energii koncesyjnej po cenie ustalanej przez ministerstwo i 0,14–0,178 NOK/KWh (plus koszty zaopatrywania) rocznie w odniesieniu do energii koncesyjnej na podstawie koncesji sprzed dnia 10 kwietnia 1959 r. W 2000 r. oczekiwana cena rynkowa wynosiła około 0,12 NOK/KWh. Scenariusz oparty na danych z 2000 r. prowadziłby zatem do zysku netto dla właściciela elektrowni wynoszącego 0,07 NOK/KWh w porównaniu z 0,02 NOK/KWh w przypadku energii koncesyjnej. W momencie zawierania umowy szacunkowa cena w 2010 r. wynosiła 0,20 NOK. Na podstawie tych oszacowań scenariusz oparty na danych z 2010 r. prowadziłby do zysku netto dla właściciela elektrowni wynoszącego 0,15 NOK/KWh w porównaniu do 0,10 NOK/KWh w przypadku energii koncesyjnej.

| (45) | Po drugie, władze norweskie twierdzą, że ceny w ramach sprzedaży pięciu elektrowni, o których mowa w przeglądzie Pareto, muszą być zmniejszone o około 10–15 % przy zastosowaniu stopy kapitalizacji na poziomie 4 % w celu uwzględnienia różnicy w kapitalizacji w nieokreślonej perspektywie czasowej (współczynnik kapitalizacji wynoszący 25) i w perspektywie 50 lat (współczynnik kapitalizacji wynoszący 21,48). |
| --- | --- |

(45)

Po drugie, władze norweskie twierdzą, że ceny w ramach sprzedaży pięciu elektrowni, o których mowa w przeglądzie Pareto, muszą być zmniejszone o około 10–15 % przy zastosowaniu stopy kapitalizacji na poziomie 4 % w celu uwzględnienia różnicy w kapitalizacji w nieokreślonej perspektywie czasowej (współczynnik kapitalizacji wynoszący 25) i w perspektywie 50 lat (współczynnik kapitalizacji wynoszący 21,48).

| (46) | Władze norweskie dodają ponadto, że wczesne lata mają największy wpływ na obliczanie wartości bieżącej netto i że znaczne koszty reinwestowania związane z własnością zwykle pojawiają się na późniejszym etapie, dlatego też mają niewielki wpływ obniżający przy obliczaniu wartości bieżącej netto. |
| --- | --- |

(46)

Władze norweskie dodają ponadto, że wczesne lata mają największy wpływ na obliczanie wartości bieżącej netto i że znaczne koszty reinwestowania związane z własnością zwykle pojawiają się na późniejszym etapie, dlatego też mają niewielki wpływ obniżający przy obliczaniu wartości bieżącej netto.

| (47) | W związku z powyższym władze norweskie twierdzą, że istnieje ścisła korelacja między sprzedażą elektrowni po cenie wynoszącej około 1,64–1,77 NOK/KWh rocznej zdolności produkcyjnej z jednej strony a stawkami dzierżawy (opłatami za dostęp do energii elektrycznej na okres 50,5 roku) w wysokości około 1,00 NOK/KWh energii koncesyjnej z drugiej strony. |
| --- | --- |

(47)

W związku z powyższym władze norweskie twierdzą, że istnieje ścisła korelacja między sprzedażą elektrowni po cenie wynoszącej około 1,64–1,77 NOK/KWh rocznej zdolności produkcyjnej z jednej strony a stawkami dzierżawy (opłatami za dostęp do energii elektrycznej na okres 50,5 roku) w wysokości około 1,00 NOK/KWh energii koncesyjnej z drugiej strony.

| (48) | Władze norweskie twierdzą zatem, że porównanie uwzględniające te czynniki wskazuje, że cena zapłacona przez NEAS za energię koncesyjną była porównywalna z ceną sprzedaży elektrowni w tym samym czasie i dodają, że sprawozdanie DT i dwa sprawozdania DS poprzedzające zawarcie umowy dotyczącej energii koncesyjnej na 50,5 roku potwierdzają wniosek dotyczący poziomu cen. |
| --- | --- |

(48)

Władze norweskie twierdzą zatem, że porównanie uwzględniające te czynniki wskazuje, że cena zapłacona przez NEAS za energię koncesyjną była porównywalna z ceną sprzedaży elektrowni w tym samym czasie i dodają, że sprawozdanie DT i dwa sprawozdania DS poprzedzające zawarcie umowy dotyczącej energii koncesyjnej na 50,5 roku potwierdzają wniosek dotyczący poziomu cen.

| (49) | W odniesieniu do wytycznych Urzędu w sprawie elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne („wytyczne dotyczące sprzedaży gruntów”) (16) władze norweskie twierdzą, że konkurencyjna i nieograniczona procedura przetargowa jest jedyną metodą uznawaną przez Urząd w celu określenia cen rynkowych w odniesieniu do sprzedaży majątku publicznego. Władze norweskie podkreślają, że w wytycznych dotyczących sprzedaży gruntów Urząd również uznaje, że można określić cenę rynkową nieuwzględniającą pomocy państwa na podstawie oceny sporządzonej przez niezależnego eksperta. Władze norweskie zauważają, że sprawozdanie DT i dwa sprawozdania DS sporządzono przed zawarciem umowy na 50,5 roku. W drugim sprawozdaniu DS określono wartość na podstawie „bezpośredniego badania rynku”, w wyniku którego według władz norweskich uzyskano badanie rynku zbliżone do badania uzyskiwanego podczas procedury przetargowej. Władze norweskie zauważają również, że ostateczna cena mieściła się w górnej granicy wspomnianych trzech wycen. |
| --- | --- |

(49)

W odniesieniu do wytycznych Urzędu w sprawie elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne („wytyczne dotyczące sprzedaży gruntów”) (16) władze norweskie twierdzą, że konkurencyjna i nieograniczona procedura przetargowa jest jedyną metodą uznawaną przez Urząd w celu określenia cen rynkowych w odniesieniu do sprzedaży majątku publicznego. Władze norweskie podkreślają, że w wytycznych dotyczących sprzedaży gruntów Urząd również uznaje, że można określić cenę rynkową nieuwzględniającą pomocy państwa na podstawie oceny sporządzonej przez niezależnego eksperta. Władze norweskie zauważają, że sprawozdanie DT i dwa sprawozdania DS sporządzono przed zawarciem umowy na 50,5 roku. W drugim sprawozdaniu DS określono wartość na podstawie „bezpośredniego badania rynku”, w wyniku którego według władz norweskich uzyskano badanie rynku zbliżone do badania uzyskiwanego podczas procedury przetargowej. Władze norweskie zauważają również, że ostateczna cena mieściła się w górnej granicy wspomnianych trzech wycen.

| (50) | Władze norweskie twierdzą ponadto, że nieuwzględnienie klauzuli dostosowania ceny było właściwe, ponieważ cena zakupu została uiszczona w formie płatności ryczałtowej, a nie w formie płatności bieżących. Władze norweskie twierdzą, że biorąc pod uwagę fakt, iż w ramach przedmiotowej sprzedaży należność uregulowano z góry, częściowo w gotówce i częściowo w formie wkładu niepieniężnego, podobnie jak w przypadku ostatecznej sprzedaży elektrowni, „nienaturalne i bardzo nietypowe” byłoby uwzględnienie mechanizmu dostosowywania cen. Władze norweskie twierdzą ponadto, że ze względu na model wkładu niepieniężnego późniejsze dostosowanie prawdopodobnie także byłoby niezgodne z prawem na podstawie przepisów ustawy o spółkach akcyjnych (17). |
| --- | --- |

(50)

Władze norweskie twierdzą ponadto, że nieuwzględnienie klauzuli dostosowania ceny było właściwe, ponieważ cena zakupu została uiszczona w formie płatności ryczałtowej, a nie w formie płatności bieżących. Władze norweskie twierdzą, że biorąc pod uwagę fakt, iż w ramach przedmiotowej sprzedaży należność uregulowano z góry, częściowo w gotówce i częściowo w formie wkładu niepieniężnego, podobnie jak w przypadku ostatecznej sprzedaży elektrowni, „nienaturalne i bardzo nietypowe” byłoby uwzględnienie mechanizmu dostosowywania cen. Władze norweskie twierdzą ponadto, że ze względu na model wkładu niepieniężnego późniejsze dostosowanie prawdopodobnie także byłoby niezgodne z prawem na podstawie przepisów ustawy o spółkach akcyjnych (17).

12.   Uwagi osób trzecich

| (51) | Uwagi do decyzji nr 393/11/COL przedstawiła jedna osoba trzecia, a mianowicie przedsiębiorstwo NEAS (obecnie Nordkraft). NEAS zasadniczo zgadza się z opinią władz norweskich. |
| --- | --- |

(51)

Uwagi do decyzji nr 393/11/COL przedstawiła jedna osoba trzecia, a mianowicie przedsiębiorstwo NEAS (obecnie Nordkraft). NEAS zasadniczo zgadza się z opinią władz norweskich.

II.   OCENA

1.   Występowanie pomocy państwa

| (52) | Artykuł 61 ust. 1 Porozumienia EOG stanowi, co następuje:
  „Z zastrzeżeniem innych postanowień niniejszego Porozumienia, wszelka pomoc przyznawana przez państwa członkowskie WE, państwa EFTA lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z funkcjonowaniem niniejszego Porozumienia w zakresie, w jakim wpływa na handel między Umawiającymi się Stronami”. |
| --- | --- |

(52)

Artykuł 61 ust. 1 Porozumienia EOG stanowi, co następuje:

„Z zastrzeżeniem innych postanowień niniejszego Porozumienia, wszelka pomoc przyznawana przez państwa członkowskie WE, państwa EFTA lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z funkcjonowaniem niniejszego Porozumienia w zakresie, w jakim wpływa na handel między Umawiającymi się Stronami”.

| (53) | Z postanowienia tego wynika, że aby występowała pomoc państwa, środek musi przynosić korzyść gospodarczą beneficjentowi. W dalszej części niniejszej decyzji Urząd poddaje ocenie kwestię występowania takiej korzyści gospodarczej w przedmiotowej sprawie. |
| --- | --- |

(53)

Z postanowienia tego wynika, że aby występowała pomoc państwa, środek musi przynosić korzyść gospodarczą beneficjentowi. W dalszej części niniejszej decyzji Urząd poddaje ocenie kwestię występowania takiej korzyści gospodarczej w przedmiotowej sprawie.

2.   Korzyść gospodarcza

| (54) | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że aby potwierdzić, czy środek państwowy stanowi pomoc konieczne jest ustalenie, czy przedsiębiorstwo będące beneficjentem uzyskuje korzyść gospodarczą, której nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych (18). Aby ocenić, czy występuje korzyść gospodarcza Urząd stosuje test (hipotetycznego) prywatnego inwestora (19). |
| --- | --- |

(54)

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że aby potwierdzić, czy środek państwowy stanowi pomoc konieczne jest ustalenie, czy przedsiębiorstwo będące beneficjentem uzyskuje korzyść gospodarczą, której nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych (18). Aby ocenić, czy występuje korzyść gospodarcza Urząd stosuje test (hipotetycznego) prywatnego inwestora (19).

| (55) | Jeżeli transakcja została przeprowadzona zgodnie z testem prywatnego inwestora, czyli gmina sprzedała uprawnienia do energii koncesyjnej za równowartość ich wartości rynkowej oraz cena i warunki transakcji byłyby możliwe do zaakceptowania dla ostrożnego prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej, transakcja ta nie przyniosłaby korzyści gospodarczej przedsiębiorstwu NEAS i tym samym nie wiązałaby się z przyznaniem pomocy państwa. Przeciwnie, jeżeli transakcji nie przeprowadzono po cenie rynkowej, można byłoby uznać, że wiąże się ona z pomocą państwa. |
| --- | --- |

(55)

Jeżeli transakcja została przeprowadzona zgodnie z testem prywatnego inwestora, czyli gmina sprzedała uprawnienia do energii koncesyjnej za równowartość ich wartości rynkowej oraz cena i warunki transakcji byłyby możliwe do zaakceptowania dla ostrożnego prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej, transakcja ta nie przyniosłaby korzyści gospodarczej przedsiębiorstwu NEAS i tym samym nie wiązałaby się z przyznaniem pomocy państwa. Przeciwnie, jeżeli transakcji nie przeprowadzono po cenie rynkowej, można byłoby uznać, że wiąże się ona z pomocą państwa.

| (56) | Dokonując tej oceny, Urząd nie może zastąpić oceny handlowej dokonanej przez gminę Narvik swoją własną, co oznacza, że gminie, jako właścicielowi uprawnień do energii koncesyjnej, przysługuje swoboda uznania w zakresie wyboru sposobu funkcjonowania w zwykłych warunkach konkurencji. |
| --- | --- |

(56)

Dokonując tej oceny, Urząd nie może zastąpić oceny handlowej dokonanej przez gminę Narvik swoją własną, co oznacza, że gminie, jako właścicielowi uprawnień do energii koncesyjnej, przysługuje swoboda uznania w zakresie wyboru sposobu funkcjonowania w zwykłych warunkach konkurencji.

| (57) | Ocena dotyczącą ceny i warunków umowy między gminą a NEAS powinna opierać się na informacjach dostępnych gminie Narvik w czasie zawierania umowy. Przemyślana ocena ex ante byłaby zasadniczo wystarczająca, aby wykluczyć istnienie pomocy państwa, nawet jeżeli założenia zastosowane w ocenie okazują się później niesłuszne. |
| --- | --- |

(57)

Ocena dotyczącą ceny i warunków umowy między gminą a NEAS powinna opierać się na informacjach dostępnych gminie Narvik w czasie zawierania umowy. Przemyślana ocena ex ante byłaby zasadniczo wystarczająca, aby wykluczyć istnienie pomocy państwa, nawet jeżeli założenia zastosowane w ocenie okazują się później niesłuszne.

| (58) | W dalszej części niniejszej decyzji Urząd ocenia zatem, czy gmina Narvik działała jak prywatny inwestor przy zawieraniu umowy w celu sprzedaży uprawnień do energii koncesyjnej. |
| --- | --- |

(58)

W dalszej części niniejszej decyzji Urząd ocenia zatem, czy gmina Narvik działała jak prywatny inwestor przy zawieraniu umowy w celu sprzedaży uprawnień do energii koncesyjnej.

| (59) | Urząd ma świadomość okoliczności, w jakich przeprowadzono przedmiotową transakcję. Na podstawie informacji przekazanych przez władze norweskie Urząd rozumie, że w chwili zawarcia umowy gmina była w sytuacji, w której potrzebowała zarówno dostępu do płynności finansowej (aby móc wywiązać się ze swoich zobowiązań z tytułu kredytu), jak i kapitału w celu dokonania zastrzyku kapitałowego do NEAS. Ponadto zauważa się, że ustawa o spółkach akcyjnych ograniczyła możliwość włączenia mechanizmu dostosowywania cen do umowy w przypadku wnoszenia wkładu niepieniężnego. Dodatkowo w 1999 r., przed zawarciem umowy sprzedaży w 2000 r., gmina Narvik poniosła straty na sprzedaży energii koncesyjnej. Gmina postanowiła zatem sprzedać swoje uprawnienia do energii koncesyjnej w dłuższej perspektywie przy jednoczesnym zachowaniu zgodności ze swoją wyraźnie określoną strategią maksymalnego zwiększenia zysku z energii koncesyjnej. |
| --- | --- |

(59)

Urząd ma świadomość okoliczności, w jakich przeprowadzono przedmiotową transakcję. Na podstawie informacji przekazanych przez władze norweskie Urząd rozumie, że w chwili zawarcia umowy gmina była w sytuacji, w której potrzebowała zarówno dostępu do płynności finansowej (aby móc wywiązać się ze swoich zobowiązań z tytułu kredytu), jak i kapitału w celu dokonania zastrzyku kapitałowego do NEAS. Ponadto zauważa się, że ustawa o spółkach akcyjnych ograniczyła możliwość włączenia mechanizmu dostosowywania cen do umowy w przypadku wnoszenia wkładu niepieniężnego. Dodatkowo w 1999 r., przed zawarciem umowy sprzedaży w 2000 r., gmina Narvik poniosła straty na sprzedaży energii koncesyjnej. Gmina postanowiła zatem sprzedać swoje uprawnienia do energii koncesyjnej w dłuższej perspektywie przy jednoczesnym zachowaniu zgodności ze swoją wyraźnie określoną strategią maksymalnego zwiększenia zysku z energii koncesyjnej.

| (60) | Władze norweskie stwierdziły, że Urząd powinien być w stanie wykluczyć istnienie korzyści, stosując do przedmiotowej sprawy zasady określone w wytycznych dotyczących sprzedaży gruntów. Urząd zauważa, że chociaż zasady określone w wytycznych dotyczących sprzedaży gruntów nie mają zastosowania do sprzedaży uprawnień do zakupu energii koncesyjnej, w wytycznych tych faktycznie zaleca się dwie metody, przy pomocy których organy publiczne mogą zwykle uzyskać cenę rynkową w ramach sprzedaży gruntów i budynków publicznych, a co za tym idzie, zapewnić niewystępowanie pomocy państwa w związku z taką sprzedażą. Pierwszą metodą wykluczenia elementu pomocy jest sprzedaż w trybie nieograniczonej procedury przetargowej. Drugą metodą jest sprzedaż po cenie ustalonej poprzez wycenę sporządzoną przez niezależnego eksperta zgodnie z powszechnie przyjętymi normami wyceny. |
| --- | --- |

(60)

Władze norweskie stwierdziły, że Urząd powinien być w stanie wykluczyć istnienie korzyści, stosując do przedmiotowej sprawy zasady określone w wytycznych dotyczących sprzedaży gruntów. Urząd zauważa, że chociaż zasady określone w wytycznych dotyczących sprzedaży gruntów nie mają zastosowania do sprzedaży uprawnień do zakupu energii koncesyjnej, w wytycznych tych faktycznie zaleca się dwie metody, przy pomocy których organy publiczne mogą zwykle uzyskać cenę rynkową w ramach sprzedaży gruntów i budynków publicznych, a co za tym idzie, zapewnić niewystępowanie pomocy państwa w związku z taką sprzedażą. Pierwszą metodą wykluczenia elementu pomocy jest sprzedaż w trybie nieograniczonej procedury przetargowej. Drugą metodą jest sprzedaż po cenie ustalonej poprzez wycenę sporządzoną przez niezależnego eksperta zgodnie z powszechnie przyjętymi normami wyceny.

| (61) | Urząd zauważa, że sprzedaż danego składnika aktywów w trybie nieograniczonej procedury przetargowej zwykle wyklucza istnienie korzyści. Dzieje się tak przynajmniej w przypadku autentycznych procedur otwartych, w których bierze udział więcej niż jeden oferent (20). Uprawnienia gminy Narvik do energii koncesyjnej nie zostały jednak sprzedane w trybie nieograniczonej procedury przetargowej. |
| --- | --- |

(61)

Urząd zauważa, że sprzedaż danego składnika aktywów w trybie nieograniczonej procedury przetargowej zwykle wyklucza istnienie korzyści. Dzieje się tak przynajmniej w przypadku autentycznych procedur otwartych, w których bierze udział więcej niż jeden oferent (20). Uprawnienia gminy Narvik do energii koncesyjnej nie zostały jednak sprzedane w trybie nieograniczonej procedury przetargowej.

| (62) | Z drugiej strony gmina Narvik i NEAS zlecili po dwie oceny zewnętrznym ekspertom, jak opisano wyżej w punktach 26 i 29. W sprawozdaniach DS1 i DS2 ani w sprawozdaniu AA nie określono jednak metody zastosowanej w celu określenia wyceny wartości. Wobec braku dalszych wyjaśnień Urząd nie jest w stanie ocenić, czy wyceny wartości rynkowej zostały dokonane zgodnie z ogólnie przyjętymi wskaźnikami rynkowymi i normami wyceny. W związku z tym w opinii Urzędu sprawozdania DS1, DS2 i AA mają ograniczoną wartość przy dokonywaniu wyceny uprawnień do energii koncesyjnej. Z drugiej strony sprawozdanie DT zawiera szczegółowe wyjaśnienia dokonanych w nim wycen. W rezultacie wyniki tego sprawozdania mogą zostać sprawdzone i zweryfikowane. Urząd uznaje zatem, że sprawozdanie DT jest najbardziej wiarygodne. Zdaniem Urzędu fakt, że wszystkie cztery sprawozdania przedstawiają podobne wyniki (21) wzmacnia jednak wyniki sprawozdania DT i prawdopodobnie również wyniki trzech pozostałych sprawozdań. |
| --- | --- |

(62)

Z drugiej strony gmina Narvik i NEAS zlecili po dwie oceny zewnętrznym ekspertom, jak opisano wyżej w punktach 26 i 29. W sprawozdaniach DS1 i DS2 ani w sprawozdaniu AA nie określono jednak metody zastosowanej w celu określenia wyceny wartości. Wobec braku dalszych wyjaśnień Urząd nie jest w stanie ocenić, czy wyceny wartości rynkowej zostały dokonane zgodnie z ogólnie przyjętymi wskaźnikami rynkowymi i normami wyceny. W związku z tym w opinii Urzędu sprawozdania DS1, DS2 i AA mają ograniczoną wartość przy dokonywaniu wyceny uprawnień do energii koncesyjnej. Z drugiej strony sprawozdanie DT zawiera szczegółowe wyjaśnienia dokonanych w nim wycen. W rezultacie wyniki tego sprawozdania mogą zostać sprawdzone i zweryfikowane. Urząd uznaje zatem, że sprawozdanie DT jest najbardziej wiarygodne. Zdaniem Urzędu fakt, że wszystkie cztery sprawozdania przedstawiają podobne wyniki (21) wzmacnia jednak wyniki sprawozdania DT i prawdopodobnie również wyniki trzech pozostałych sprawozdań.

| (63) | Urząd zauważa, że chociaż cenę ustaloną przez niezależnego rzeczoznawcę można zwykle uznać za wykluczającą istnienie korzyści przy sprzedaży łatwych w wycenie typowych gruntów lub budynków, które były przedmiotem licznych transakcji, nie koniecznie ma to miejsce w przypadku gruntów i budynków o bardziej wyjątkowej charakterystyce lub w przypadku gdy okoliczności sprzedaży mogą wywoływać wątpliwości co do tego, czy ocena niezależnego eksperta odzwierciedla faktyczną wartość rynkową nieruchomości (22). |
| --- | --- |

(63)

Urząd zauważa, że chociaż cenę ustaloną przez niezależnego rzeczoznawcę można zwykle uznać za wykluczającą istnienie korzyści przy sprzedaży łatwych w wycenie typowych gruntów lub budynków, które były przedmiotem licznych transakcji, nie koniecznie ma to miejsce w przypadku gruntów i budynków o bardziej wyjątkowej charakterystyce lub w przypadku gdy okoliczności sprzedaży mogą wywoływać wątpliwości co do tego, czy ocena niezależnego eksperta odzwierciedla faktyczną wartość rynkową nieruchomości (22).

| (64) | Jak wyjaśniono w dalszej części niniejsze decyzji, umowy na dostawy energii elektrycznej po cenach stałych na okres przekraczający 6 lat nie należą do zwykłej praktyki i są rzadko spotykane. Z powodu braku rynku, na którym można zaobserwować porównywalne ceny oraz ze względu na zmienność cen energii elektrycznej ocena niezależnego eksperta jest mniej odpowiednim narzędziem do ustalenia ceny rynkowej umowy na dostawy energii elektrycznej po cenach stałych zawartej na 50,5 roku (23). |
| --- | --- |

(64)

Jak wyjaśniono w dalszej części niniejsze decyzji, umowy na dostawy energii elektrycznej po cenach stałych na okres przekraczający 6 lat nie należą do zwykłej praktyki i są rzadko spotykane. Z powodu braku rynku, na którym można zaobserwować porównywalne ceny oraz ze względu na zmienność cen energii elektrycznej ocena niezależnego eksperta jest mniej odpowiednim narzędziem do ustalenia ceny rynkowej umowy na dostawy energii elektrycznej po cenach stałych zawartej na 50,5 roku (23).

| (65) | W każdym razie Urząd przypomina, że nie wytyczne dotyczące sprzedaży gruntów, które mają zastosowanie do sprzedaży gruntów i budynków publicznych, lecz test prywatnego inwestora stanowi właściwą metodę oceny, czy umowa na dostawy energii elektrycznej zawarta przez organ publiczny wiąże się z korzyścią „sprzyjającą” danemu przedsiębiorstwu. Fakt, że test prywatnego inwestora dotyczy długoterminowych umów na dostawy energii elektrycznej Sąd potwierdził bowiem w sprawie Budapesti Erőmű Zrt przeciwko Commission, w której poparł on stanowisko przyjęte przez Komisję Europejską („Komisja”) w sprawie dotyczącej długoterminowych umów na dostawy energii elektrycznej zawartych przez władze węgierskie (24). |
| --- | --- |

(65)

W każdym razie Urząd przypomina, że nie wytyczne dotyczące sprzedaży gruntów, które mają zastosowanie do sprzedaży gruntów i budynków publicznych, lecz test prywatnego inwestora stanowi właściwą metodę oceny, czy umowa na dostawy energii elektrycznej zawarta przez organ publiczny wiąże się z korzyścią „sprzyjającą” danemu przedsiębiorstwu. Fakt, że test prywatnego inwestora dotyczy długoterminowych umów na dostawy energii elektrycznej Sąd potwierdził bowiem w sprawie Budapesti Erőmű Zrt przeciwko Commission, w której poparł on stanowisko przyjęte przez Komisję Europejską („Komisja”) w sprawie dotyczącej długoterminowych umów na dostawy energii elektrycznej zawartych przez władze węgierskie (24).

| (66) | W sprawie tej Komisja określiła główne praktyki operatorów komercyjnych na europejskich rynkach energii elektrycznej, które były istotne do celów przeprowadzanej przez nią analizy i oceniła, czy umowy w przedmiotowej sprawie były zgodne z tymi praktykami czy też umowy te zostały zawarte na warunkach, które byłyby niedopuszczalne dla operatora działającego wyłącznie na zasadach komercyjnych (25). |
| --- | --- |

(66)

W sprawie tej Komisja określiła główne praktyki operatorów komercyjnych na europejskich rynkach energii elektrycznej, które były istotne do celów przeprowadzanej przez nią analizy i oceniła, czy umowy w przedmiotowej sprawie były zgodne z tymi praktykami czy też umowy te zostały zawarte na warunkach, które byłyby niedopuszczalne dla operatora działającego wyłącznie na zasadach komercyjnych (25).

| (67) | Komisja ustaliła, że na rynku europejskim rzadko zawiera się długoterminowe umowy na dostawy energii elektrycznej na okres ponad 6 lat (26). Ustalenie Komisji znajduje potwierdzenie w informacjach dostępnych Urzędowi. Zawarto zatem nieliczne (jeżeli w ogóle) długoterminowe umowy na dostawy energii elektrycznej, które można wykorzystać jako punkt odniesienia dla ceny energii sprzedanej na następne 50,5 roku. |
| --- | --- |

(67)

Komisja ustaliła, że na rynku europejskim rzadko zawiera się długoterminowe umowy na dostawy energii elektrycznej na okres ponad 6 lat (26). Ustalenie Komisji znajduje potwierdzenie w informacjach dostępnych Urzędowi. Zawarto zatem nieliczne (jeżeli w ogóle) długoterminowe umowy na dostawy energii elektrycznej, które można wykorzystać jako punkt odniesienia dla ceny energii sprzedanej na następne 50,5 roku.

| (68) | Długoterminowe dane szacunkowe dotyczące przyszłych cen energii elektrycznej muszą jednak zostać sporządzone przez potencjalnych nabywców i sprzedawców elektrowni. Na tej właśnie podstawie władze norweskie stwierdziły, że sprzedaż uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej należy powiązać za sprzedażą elektrowni wodnej. Na poparcie tego argumentu władze norweskie przedstawiły Urzędowi przegląd Pareto zawierający ogólny przegląd pięciu elektrowni wodnych sprzedanych w Norwegii w 2000 r. |
| --- | --- |

(68)

Długoterminowe dane szacunkowe dotyczące przyszłych cen energii elektrycznej muszą jednak zostać sporządzone przez potencjalnych nabywców i sprzedawców elektrowni. Na tej właśnie podstawie władze norweskie stwierdziły, że sprzedaż uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej należy powiązać za sprzedażą elektrowni wodnej. Na poparcie tego argumentu władze norweskie przedstawiły Urzędowi przegląd Pareto zawierający ogólny przegląd pięciu elektrowni wodnych sprzedanych w Norwegii w 2000 r.

| (69) | Władze norweskie twierdzą, że zarówno w przypadku sprzedaży elektrowni wodnej, jak i sprzedaży uprawnień do energii koncesyjnej przez gminę Narvik, ceny sprzedaży stanowią wartość bieżącą netto oczekiwanych przepływów pieniężnych związanych z wielkością produkcji. W ten sposób, tak jak w przypadku gminy Narvik i przedsiębiorstwa NEAS w przedmiotowej sprawie, jakikolwiek nabywca lub sprzedawca elektrowni wodnej będzie musiał dokonać jej wyceny na podstawie oczekiwanych przychodów z produkcji pomniejszonych o oczekiwane koszty zdyskontowane według odpowiedniej stopy dyskontowej przez cały okres, w którym nowy właściciel będzie eksploatować daną elektrownie wodną. |
| --- | --- |

(69)

Władze norweskie twierdzą, że zarówno w przypadku sprzedaży elektrowni wodnej, jak i sprzedaży uprawnień do energii koncesyjnej przez gminę Narvik, ceny sprzedaży stanowią wartość bieżącą netto oczekiwanych przepływów pieniężnych związanych z wielkością produkcji. W ten sposób, tak jak w przypadku gminy Narvik i przedsiębiorstwa NEAS w przedmiotowej sprawie, jakikolwiek nabywca lub sprzedawca elektrowni wodnej będzie musiał dokonać jej wyceny na podstawie oczekiwanych przychodów z produkcji pomniejszonych o oczekiwane koszty zdyskontowane według odpowiedniej stopy dyskontowej przez cały okres, w którym nowy właściciel będzie eksploatować daną elektrownie wodną.

| (70) | Władze norweskie twierdzą, że uwzględniając korektę z tytułu pewnych istotnych czynników, ceny pięciu elektrowni wodnych wskazanych w sprawozdaniu Pareto są porównywalne z ceną uzyskaną w ramach sprzedaży uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej. W tym kontekście Urząd odnotowuje czynniki korygujące, do których odnoszą się władze norweskie, jak wyjaśniono w rozdz. I pkt 11 powyżej. |
| --- | --- |

(70)

Władze norweskie twierdzą, że uwzględniając korektę z tytułu pewnych istotnych czynników, ceny pięciu elektrowni wodnych wskazanych w sprawozdaniu Pareto są porównywalne z ceną uzyskaną w ramach sprzedaży uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej. W tym kontekście Urząd odnotowuje czynniki korygujące, do których odnoszą się władze norweskie, jak wyjaśniono w rozdz. I pkt 11 powyżej.

| (71) | Ceny sprzedaży za kWh zdolności produkcyjnej w przypadku pięciu elektrowni wodnych mieściły się w przedziale 1,66–1,74 NOK. Ostateczna sprzedaż składnika aktywów spowoduje wzrost wartości bieżącej netto tego składnika aktywów w porównaniu ze sprzedażą uprawnień do nabywania energii koncesyjnej na okres 50,5 roku, ponieważ uznaje się, że ten składnik aktywów będzie charakteryzował się dodatnim przepływem pieniężnym po upływie 50,5 roku. Władze norweskie przyjęły stopę kapitalizacji na poziomie 4 %, co powoduje ujemną korektę ceny sprzedaży o około 10–15 %, w celu porównania sprzedaży ostatecznej z ograniczoną w czasie sprzedażą energii koncesyjnej (27). |
| --- | --- |

(71)

Ceny sprzedaży za kWh zdolności produkcyjnej w przypadku pięciu elektrowni wodnych mieściły się w przedziale 1,66–1,74 NOK. Ostateczna sprzedaż składnika aktywów spowoduje wzrost wartości bieżącej netto tego składnika aktywów w porównaniu ze sprzedażą uprawnień do nabywania energii koncesyjnej na okres 50,5 roku, ponieważ uznaje się, że ten składnik aktywów będzie charakteryzował się dodatnim przepływem pieniężnym po upływie 50,5 roku. Władze norweskie przyjęły stopę kapitalizacji na poziomie 4 %, co powoduje ujemną korektę ceny sprzedaży o około 10–15 %, w celu porównania sprzedaży ostatecznej z ograniczoną w czasie sprzedażą energii koncesyjnej (27).

| (72) | Drugą różnicę między sprzedażą ostateczną a sprzedażą uprawnień do nabywania energii koncesyjnej na okres 50,5 roku stanowi baza kosztowa stosowana w modelu wartości bieżącej netto – całkowite koszty produkcji w odniesieniu do ceny koncesji. Władze norweskie stwierdziły, że średni koszt operacyjny, łącznie z reinwestycją w przypadku nowszej elektrowni, wynosił około 0,05 NOK/kWh, podczas gdy cena ustalana przez ministerstwo wynosiła w tym czasie około 0,10 NOK/kWh. |
| --- | --- |

(72)

Drugą różnicę między sprzedażą ostateczną a sprzedażą uprawnień do nabywania energii koncesyjnej na okres 50,5 roku stanowi baza kosztowa stosowana w modelu wartości bieżącej netto – całkowite koszty produkcji w odniesieniu do ceny koncesji. Władze norweskie stwierdziły, że średni koszt operacyjny, łącznie z reinwestycją w przypadku nowszej elektrowni, wynosił około 0,05 NOK/kWh, podczas gdy cena ustalana przez ministerstwo wynosiła w tym czasie około 0,10 NOK/kWh.

| (73) | W celu dokonania oceny, czy ceny elektrowni stanowią odpowiednie wskaźniki zastępcze ceny rynkowej przedmiotowej energii koncesyjnej, konieczne jest bardziej szczegółowe rozpatrzenie każdego elementu argumentacji. Ocena Urzędu opiera się na informacjach dostarczonych przez władze norweskie i na innych publicznie dostępnych informacjach. |
| --- | --- |

(73)

W celu dokonania oceny, czy ceny elektrowni stanowią odpowiednie wskaźniki zastępcze ceny rynkowej przedmiotowej energii koncesyjnej, konieczne jest bardziej szczegółowe rozpatrzenie każdego elementu argumentacji. Ocena Urzędu opiera się na informacjach dostarczonych przez władze norweskie i na innych publicznie dostępnych informacjach.

| (74) | W poniższej analizie we wszystkich obliczeniach stosuje się wartości nominalne (28). |
| --- | --- |

(74)

W poniższej analizie we wszystkich obliczeniach stosuje się wartości nominalne (28).

| (75) | W przypadku pięciu elektrowni wodnych wymienionych w przeglądzie Pareto ceny sprzedaży za kWh zdolności produkcyjnej mieściły się w przedziale 1,66–1,74 NOK. Według sprawozdania firmy doradztwa gospodarczego Econ Pöyry zawierającego analizę sprzedaży elektrowni w latach 1996–2005 r., średnia wartość transakcji w 2000 r. wydaje się nieco wyższa, osiągając szacunkowy poziom około 1,85 NOK. Zgodnie z informacjami przedstawionymi w tym sprawozdaniu, tę samą przybliżoną cenę uzyskano w 1999 r. W związku z tym przedział cenowy wykorzystywany do porównania wydaje się nieznacznie wyższy niż przedział wymieniony w przeglądzie Pareto. Ponieważ sprawozdanie firmy ECON odnosi się do wyższej średniej wartości transakcji, Urząd w dalszych analizach zastosuje przedział 1,70–1,80 NOK. |
| --- | --- |

(75)

W przypadku pięciu elektrowni wodnych wymienionych w przeglądzie Pareto ceny sprzedaży za kWh zdolności produkcyjnej mieściły się w przedziale 1,66–1,74 NOK. Według sprawozdania firmy doradztwa gospodarczego Econ Pöyry zawierającego analizę sprzedaży elektrowni w latach 1996–2005 r., średnia wartość transakcji w 2000 r. wydaje się nieco wyższa, osiągając szacunkowy poziom około 1,85 NOK. Zgodnie z informacjami przedstawionymi w tym sprawozdaniu, tę samą przybliżoną cenę uzyskano w 1999 r. W związku z tym przedział cenowy wykorzystywany do porównania wydaje się nieznacznie wyższy niż przedział wymieniony w przeglądzie Pareto. Ponieważ sprawozdanie firmy ECON odnosi się do wyższej średniej wartości transakcji, Urząd w dalszych analizach zastosuje przedział 1,70–1,80 NOK.

| (76) | Drugim czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę, jest sposób dostosowania poziomów cen między sprzedażą ostateczną a sprzedażą ograniczoną do okresu 50,5 roku. Władze norweskie stwierdziły, że odpowiedni współczynnik dostosowania wynosi 10–15 % w oparciu o stopę kapitalizacji wynoszącą 4 %. Urząd uznaje, że wybór stopy kapitalizacji jest ściśle związany z wyborem stopy dyskontowej w modelu wartości bieżącej netto. Nominalna stopa dyskontowa po opodatkowaniu zastosowana w raporcie DT wynosiła 6,8 %, z kolei w raporcie AA zastosowano stopę na poziomie 7 %. Należy również zauważyć, że NVE przy ocenie nowych projektów elektrowni wodnej zastosowało stopę wynoszącą 6,5 % (29).W modelu obliczeniowym kosztów produkcji stosuje się stopę wynoszącą 6 % (30). W oparciu o powyższe ustalenia Urząd jest zdania, że odpowiednia stopa dyskontowa i w związku z tym odpowiednia stopa kapitalizacji do zastosowania przy porównywaniu sprzedaży ostatecznej i sprzedaży ograniczonej w czasie mieszczą się w przedziale 6–7 % nominalnie po opodatkowaniu. Na tej podstawie odpowiednim dostosowaniem wartości ze sprzedaży ostatecznej do sprzedaży obejmującej okres 50,5 roku jest dostosowanie nie na poziomie 10–15 %, jak twierdziły władze norweskie, lecz zbliżone do poziomu 4–5 %. |
| --- | --- |

(76)

Drugim czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę, jest sposób dostosowania poziomów cen między sprzedażą ostateczną a sprzedażą ograniczoną do okresu 50,5 roku. Władze norweskie stwierdziły, że odpowiedni współczynnik dostosowania wynosi 10–15 % w oparciu o stopę kapitalizacji wynoszącą 4 %. Urząd uznaje, że wybór stopy kapitalizacji jest ściśle związany z wyborem stopy dyskontowej w modelu wartości bieżącej netto. Nominalna stopa dyskontowa po opodatkowaniu zastosowana w raporcie DT wynosiła 6,8 %, z kolei w raporcie AA zastosowano stopę na poziomie 7 %. Należy również zauważyć, że NVE przy ocenie nowych projektów elektrowni wodnej zastosowało stopę wynoszącą 6,5 % (29).W modelu obliczeniowym kosztów produkcji stosuje się stopę wynoszącą 6 % (30). W oparciu o powyższe ustalenia Urząd jest zdania, że odpowiednia stopa dyskontowa i w związku z tym odpowiednia stopa kapitalizacji do zastosowania przy porównywaniu sprzedaży ostatecznej i sprzedaży ograniczonej w czasie mieszczą się w przedziale 6–7 % nominalnie po opodatkowaniu. Na tej podstawie odpowiednim dostosowaniem wartości ze sprzedaży ostatecznej do sprzedaży obejmującej okres 50,5 roku jest dostosowanie nie na poziomie 10–15 %, jak twierdziły władze norweskie, lecz zbliżone do poziomu 4–5 %.

| (77) | Trzecim czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę, jest przyszła cena rynkowa energii elektrycznej. Jak wyjaśniono powyżej, prognozowanie przyszłych cen energii na okres 50 lat lub dłuższy jest zadaniem trudnym. W sprawozdaniach z wyceny opisanych powyżej, szczególnie w sprawozdaniu AA i w sprawozdaniu DT, przewidywano, że cena rynkowa energii elektrycznej będzie stale wzrastać przez okres 10–20 lat, a po tym okresie, ceny będą utrzymywały się na stałym poziomie w ujęciu realnym (tj. uwzględniono tylko wzrost związany z przewidywaną inflacją) (31). Oznacza to, że w tym czasie konsensus rynkowy polegał na tym, że przyszłe ceny energii elektrycznej w perspektywie długoterminowej utrzymają stały poziom w ujęciu realnym i nie będą nadal wzrastać (32). Urząd zakłada, że taka sama niepewność w odniesieniu do przyszłych cen energii dotyczyła wszystkich uczestników rynku, również tych, którzy kupowali i sprzedawali elektrownie w tym samym okresie, w którym miała miejsce sprzedaż uprawnień do energii koncesyjnej. W związku z tym nie ma powodów, aby zakładać, że różni uczestnicy rynku mają dostęp do znacząco odmiennych informacji dotyczących przewidywanej ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(77)

Trzecim czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę, jest przyszła cena rynkowa energii elektrycznej. Jak wyjaśniono powyżej, prognozowanie przyszłych cen energii na okres 50 lat lub dłuższy jest zadaniem trudnym. W sprawozdaniach z wyceny opisanych powyżej, szczególnie w sprawozdaniu AA i w sprawozdaniu DT, przewidywano, że cena rynkowa energii elektrycznej będzie stale wzrastać przez okres 10–20 lat, a po tym okresie, ceny będą utrzymywały się na stałym poziomie w ujęciu realnym (tj. uwzględniono tylko wzrost związany z przewidywaną inflacją) (31). Oznacza to, że w tym czasie konsensus rynkowy polegał na tym, że przyszłe ceny energii elektrycznej w perspektywie długoterminowej utrzymają stały poziom w ujęciu realnym i nie będą nadal wzrastać (32). Urząd zakłada, że taka sama niepewność w odniesieniu do przyszłych cen energii dotyczyła wszystkich uczestników rynku, również tych, którzy kupowali i sprzedawali elektrownie w tym samym okresie, w którym miała miejsce sprzedaż uprawnień do energii koncesyjnej. W związku z tym nie ma powodów, aby zakładać, że różni uczestnicy rynku mają dostęp do znacząco odmiennych informacji dotyczących przewidywanej ceny rynkowej.

| (78) | Przechodząc od przychodów do kosztów, porównanie przedstawione przez władze norweskie odnosi się do scenariusza, w którym między sprzedażą ostateczną a sprzedażą energii koncesyjnej występuje różnica w wypływach środków pieniężnych na KWh wynosząca 0,05 NOK ze względu na przewidywaną cenę koncesyjną wynoszącą około 0,10 NOK i przewidywany koszt operacyjny obejmujący reinwestycję wynoszący około 0,05 NOK. |
| --- | --- |

(78)

Przechodząc od przychodów do kosztów, porównanie przedstawione przez władze norweskie odnosi się do scenariusza, w którym między sprzedażą ostateczną a sprzedażą energii koncesyjnej występuje różnica w wypływach środków pieniężnych na KWh wynosząca 0,05 NOK ze względu na przewidywaną cenę koncesyjną wynoszącą około 0,10 NOK i przewidywany koszt operacyjny obejmujący reinwestycję wynoszący około 0,05 NOK.

| (79) | W odniesieniu do ceny ustalanej przez ministerstwo za energię koncesyjną konsultanci, którzy doradzali gminie Narvik i przedsiębiorstwu NEAS, oczekiwali, że ceny utrzymają względnie stały poziom w ujęciu realnym, co oznacza, że nie przewidywano znaczącego przyrostu wydajności, ani też dużej zmienności w bazie kosztowej. Zasadniczo przewidywano, że cena ustalana przez ministerstwo za energię koncesyjną będzie wzrastać wraz z inflacją (33). Opierając się na dostępnych informacjach, Urząd jest zdania, że ostrożny inwestor dokonałby takich samych założeń i w związku z tym zakłada, że dalsze analizy nie ujawniłyby żadnych znaczących zmian w odniesieniu do ceny energii koncesyjnej po cenie według kosztów produkcji. Koszty te odpowiadają właściwym wypływom środków pieniężnych w obliczeniu wartości energii koncesyjnej (34). |
| --- | --- |

(79)

W odniesieniu do ceny ustalanej przez ministerstwo za energię koncesyjną konsultanci, którzy doradzali gminie Narvik i przedsiębiorstwu NEAS, oczekiwali, że ceny utrzymają względnie stały poziom w ujęciu realnym, co oznacza, że nie przewidywano znaczącego przyrostu wydajności, ani też dużej zmienności w bazie kosztowej. Zasadniczo przewidywano, że cena ustalana przez ministerstwo za energię koncesyjną będzie wzrastać wraz z inflacją (33). Opierając się na dostępnych informacjach, Urząd jest zdania, że ostrożny inwestor dokonałby takich samych założeń i w związku z tym zakłada, że dalsze analizy nie ujawniłyby żadnych znaczących zmian w odniesieniu do ceny energii koncesyjnej po cenie według kosztów produkcji. Koszty te odpowiadają właściwym wypływom środków pieniężnych w obliczeniu wartości energii koncesyjnej (34).

| (80) | Ponieważ istnieje szereg zmiennych, które mogą z czasem wpływać na poziom nakładów gotówkowych, kwotę 0,05 NOK łączącą koszt operacyjny i koszt reinwestycji należy ocenić w oparciu o jej różne elementy składowe. |
| --- | --- |

(80)

Ponieważ istnieje szereg zmiennych, które mogą z czasem wpływać na poziom nakładów gotówkowych, kwotę 0,05 NOK łączącą koszt operacyjny i koszt reinwestycji należy ocenić w oparciu o jej różne elementy składowe.

| (81) | Po pierwsze oczywiste jest, że elektrownia będzie miała określony poziom ogólnych kosztów operacyjnych i kosztów utrzymania. Zakłada się, że koszty operacyjne i koszty utrzymania elektrowni wodnej zasadniczo są stosunkowo niskie i utrzymują się na stałym poziomie 0,02–0,05 NOK/kWh (35). Ten stan rzeczy potwierdzają dane dotyczące kosztów wykorzystywane do określenia ceny ustalanej przez ministerstwo. W 2000 r. kompensacja w ramach tego modelu w odniesieniu do kosztów operacyjnych i kosztów utrzymania wynosiła 0,267 NOK/kWh. |
| --- | --- |

(81)

Po pierwsze oczywiste jest, że elektrownia będzie miała określony poziom ogólnych kosztów operacyjnych i kosztów utrzymania. Zakłada się, że koszty operacyjne i koszty utrzymania elektrowni wodnej zasadniczo są stosunkowo niskie i utrzymują się na stałym poziomie 0,02–0,05 NOK/kWh (35). Ten stan rzeczy potwierdzają dane dotyczące kosztów wykorzystywane do określenia ceny ustalanej przez ministerstwo. W 2000 r. kompensacja w ramach tego modelu w odniesieniu do kosztów operacyjnych i kosztów utrzymania wynosiła 0,267 NOK/kWh.

| (82) | Również inne wypływy środków pieniężnych są istotne przy obliczaniu wartości bieżącej netto. Przy obliczaniu ceny ustalanej przez ministerstwo w 2000 r. podatki kompensowano kwotą 0,021 NOK. Faktyczny podatek pobierany od danej elektrowni zależałby oczywiście od zysków, jednak w związku z tym, że cena ustalana przez ministerstwo ma być reprezentatywna dla średnich kosztów typowej elektrowni w Norwegii, rozsądne wydaje się założenie wypływów podatkowych na poziomie około 0,02 NOK/kWh. |
| --- | --- |

(82)

Również inne wypływy środków pieniężnych są istotne przy obliczaniu wartości bieżącej netto. Przy obliczaniu ceny ustalanej przez ministerstwo w 2000 r. podatki kompensowano kwotą 0,021 NOK. Faktyczny podatek pobierany od danej elektrowni zależałby oczywiście od zysków, jednak w związku z tym, że cena ustalana przez ministerstwo ma być reprezentatywna dla średnich kosztów typowej elektrowni w Norwegii, rozsądne wydaje się założenie wypływów podatkowych na poziomie około 0,02 NOK/kWh.

| (83) | Ostatnim elementem wypływów środków pieniężnych w wartości bieżącej netto są koszty reinwestycji, które zależą zasadniczo od harmonogramu reinwestycji i potrzeb reinwestycyjnych w elektrowni. Urząd uznaje, że do celów rachunkowych ekonomiczny cykl życia elektrowni wodnej wynosi 40 lat (36), chociaż rzeczywisty cykl może być dłuższy. Stopień reinwestycji jest w wielu przypadkach znaczący i w związku z tym harmonogram nakładów gotówkowych, jak twierdzą także władze norweskie, jest bardzo istotny przy obliczaniu wartości bieżącej netto. Jeżeli reinwestycja występuje na wczesnym etapie okresu ujętego w obliczeniu, obniżenie wartości bieżącej netto jest znacznie większe niż w przypadku, gdy reinwestycja ma miejsce na późniejszym etapie okresu ujętego w obliczeniu. Władze norweskie nie przedstawiły jednak Urzędowi informacji dotyczących potrzeb reinwestycyjnych w elektrowniach wodnych sprzedanych w latach 1999 i 2000 zastosowanych przez nie jako podstawa do porównań. Urząd zauważa, że prawdopodobnie są one trudno dostępne i niełatwe do zdobycia ze względu na czas ich powstania i przypuszczalnie poufny charakter biznesowy. |
| --- | --- |

(83)

Ostatnim elementem wypływów środków pieniężnych w wartości bieżącej netto są koszty reinwestycji, które zależą zasadniczo od harmonogramu reinwestycji i potrzeb reinwestycyjnych w elektrowni. Urząd uznaje, że do celów rachunkowych ekonomiczny cykl życia elektrowni wodnej wynosi 40 lat (36), chociaż rzeczywisty cykl może być dłuższy. Stopień reinwestycji jest w wielu przypadkach znaczący i w związku z tym harmonogram nakładów gotówkowych, jak twierdzą także władze norweskie, jest bardzo istotny przy obliczaniu wartości bieżącej netto. Jeżeli reinwestycja występuje na wczesnym etapie okresu ujętego w obliczeniu, obniżenie wartości bieżącej netto jest znacznie większe niż w przypadku, gdy reinwestycja ma miejsce na późniejszym etapie okresu ujętego w obliczeniu. Władze norweskie nie przedstawiły jednak Urzędowi informacji dotyczących potrzeb reinwestycyjnych w elektrowniach wodnych sprzedanych w latach 1999 i 2000 zastosowanych przez nie jako podstawa do porównań. Urząd zauważa, że prawdopodobnie są one trudno dostępne i niełatwe do zdobycia ze względu na czas ich powstania i przypuszczalnie poufny charakter biznesowy.

| (84) | Dostosowując ceny wspomnianych elektrowni wodnych z uwzględnieniem dwóch różnic wymienionych powyżej, okresu i bazy kosztowej, władze norweskie twierdzą, że przedział cenowy 1,66–1,74 NOK/kWh jest porównywalny z ceną uzyskaną w przypadku energii koncesyjnej na poziomie około 1,00 NOK/kWh (37). Jak wyjaśniono powyżej, z informacji dostępnych Urzędowi wynika, że średnia wartość transakcji w latach 1999 i 2000 nieznacznie przewyższała ten przedział (wynosiła około 1,85 NOK). W związku z tym Urząd dokona porównania przedziału cenowego wynoszącego 1,70–1,80 NOK/kWh z ceną 1,00 NOK uzyskaną przez gminę Narvik. |
| --- | --- |

(84)

Dostosowując ceny wspomnianych elektrowni wodnych z uwzględnieniem dwóch różnic wymienionych powyżej, okresu i bazy kosztowej, władze norweskie twierdzą, że przedział cenowy 1,66–1,74 NOK/kWh jest porównywalny z ceną uzyskaną w przypadku energii koncesyjnej na poziomie około 1,00 NOK/kWh (37). Jak wyjaśniono powyżej, z informacji dostępnych Urzędowi wynika, że średnia wartość transakcji w latach 1999 i 2000 nieznacznie przewyższała ten przedział (wynosiła około 1,85 NOK). W związku z tym Urząd dokona porównania przedziału cenowego wynoszącego 1,70–1,80 NOK/kWh z ceną 1,00 NOK uzyskaną przez gminę Narvik.

| (85) | Pierwsze dostosowanie polegałoby na uzyskaniu porównywalności cen w ramach sprzedaży ostatecznej z cenami w ramach umowy zawartej na okres 50,5 roku. Urząd zastosował stopę kapitalizacji wynoszącą 6 %, która obniża wartości dla sprzedaży ostatecznej o około 5,5 %. Porównywalny przedział cenowy uzyskany w ramach sprzedaży elektrowni wynosi w związku z tym 1,61–1,70 NOK. Różnica w przepływie pieniężnym netto wynosząca 0,61–0,70/kWh między cenami energii koncesyjnej a kosztami operacyjnymi elektrowni musiałaby wyjaśnić tę różnicę w celu spełnienia wymagań testu inwestora rynkowego i wykluczenia pomocy. |
| --- | --- |

(85)

Pierwsze dostosowanie polegałoby na uzyskaniu porównywalności cen w ramach sprzedaży ostatecznej z cenami w ramach umowy zawartej na okres 50,5 roku. Urząd zastosował stopę kapitalizacji wynoszącą 6 %, która obniża wartości dla sprzedaży ostatecznej o około 5,5 %. Porównywalny przedział cenowy uzyskany w ramach sprzedaży elektrowni wynosi w związku z tym 1,61–1,70 NOK. Różnica w przepływie pieniężnym netto wynosząca 0,61–0,70/kWh między cenami energii koncesyjnej a kosztami operacyjnymi elektrowni musiałaby wyjaśnić tę różnicę w celu spełnienia wymagań testu inwestora rynkowego i wykluczenia pomocy.

| (86) | Szacuje się, że całkowite koszty operacyjne, jak wspomniano powyżej, zwierają się w przedziale 0,02–0,05 NOK/kWh, co po dodaniu szacunkowej kwoty 0,02 NOK/kWh odpowiadającej wartości podatków daje łącznie 0,04–0,07 NOK/kWh. Dodatkowo należy uwzględnić reinwestycje, których skutek finansowy zależy od harmonogramu i rozmiarów, co sprawia, że trudno jest je określić ilościowo. |
| --- | --- |

(86)

Szacuje się, że całkowite koszty operacyjne, jak wspomniano powyżej, zwierają się w przedziale 0,02–0,05 NOK/kWh, co po dodaniu szacunkowej kwoty 0,02 NOK/kWh odpowiadającej wartości podatków daje łącznie 0,04–0,07 NOK/kWh. Dodatkowo należy uwzględnić reinwestycje, których skutek finansowy zależy od harmonogramu i rozmiarów, co sprawia, że trudno jest je określić ilościowo.

| (87) | Biorąc pod uwagę te ustalenia, Urząd przeprowadził analizę wrażliwości dotyczącą sprzedaży 128 GWh (38) energii koncesyjnej przez okres 50,5 roku. Urząd przetestował różne kombinacje kosztów i stóp dyskontowych przy nominalnych stopach dyskontowych po opodatkowaniu na poziomie 5,5–7,5 % oraz całkowitych kosztach operacyjnych wynoszących 0,05–0,09 NOK/kWh, jak przedstawiono w poniższej tabeli.











  Analiza
  wrażliwości | Stopa dyskontowa |
| --- | --- | --- |
| 5,5 % | 6 % | 6,5 % | 7 % | 7,5 % |
| Koszt operacyjny | 0,05 | 1,60 | 1,46 | 1,34 | 1,23 | 1,14 |
| 0,06 | 1,34 | 1,23 | 1,12 | 1,04 | 0,96 |
| 0,07 | 1,09 | 0,99 | 0,91 | 0,84 | 0,78 |
| 0,08 | 0,83 | 0,76 | 0,70 | 0,64 | 0,59 |
| 0,09 | 0,58 | 0,53 | 0,48 | 0,45 | 0,41 |

(87)

Biorąc pod uwagę te ustalenia, Urząd przeprowadził analizę wrażliwości dotyczącą sprzedaży 128 GWh (38) energii koncesyjnej przez okres 50,5 roku. Urząd przetestował różne kombinacje kosztów i stóp dyskontowych przy nominalnych stopach dyskontowych po opodatkowaniu na poziomie 5,5–7,5 % oraz całkowitych kosztach operacyjnych wynoszących 0,05–0,09 NOK/kWh, jak przedstawiono w poniższej tabeli.

Analiza

wrażliwości

Stopa dyskontowa

5,5 %

6 %

6,5 %

7 %

7,5 %

Koszt operacyjny

0,05

1,60

1,46

1,34

1,23

1,14

0,06

1,34

1,23

1,12

1,04

0,96

0,07

1,09

0,99

0,91

0,84

0,78

0,08

0,83

0,76

0,70

0,64

0,59

0,09

0,58

0,53

0,48

0,45

0,41

| (88) | Wyniki znajdują się poniżej przedziału 0,61–0,70 NOK w przypadku, gdy koszty operacyjne wynoszą 0,09 NOK przy jakiejkolwiek stopie dyskontowej z przedziału 5,5–7,5 % lub w przypadku, gdy koszty operacyjne wynoszą 0,08 NOK, a stopa dyskontowa jest na poziomie 7,5 % lub wyższym. W takich scenariuszach różnica między ceną energii koncesyjnej i kosztem operacyjnym jest tak niewielka, że obliczanie wartości bieżącej netto różnicy nie wyjaśnia różnicy w wyższych cenach uzyskanych w ramach ostatecznej sprzedaży elektrowni wodnych. Ma to jednak miejsce tylko w sytuacjach, w których koszt operacyjny, przy uwzględnieniu kosztów reinwestycji, jest o 60–80 % wyższy niż szacunkowe koszty przedstawione przez władze norweskie. |
| --- | --- |

(88)

Wyniki znajdują się poniżej przedziału 0,61–0,70 NOK w przypadku, gdy koszty operacyjne wynoszą 0,09 NOK przy jakiejkolwiek stopie dyskontowej z przedziału 5,5–7,5 % lub w przypadku, gdy koszty operacyjne wynoszą 0,08 NOK, a stopa dyskontowa jest na poziomie 7,5 % lub wyższym. W takich scenariuszach różnica między ceną energii koncesyjnej i kosztem operacyjnym jest tak niewielka, że obliczanie wartości bieżącej netto różnicy nie wyjaśnia różnicy w wyższych cenach uzyskanych w ramach ostatecznej sprzedaży elektrowni wodnych. Ma to jednak miejsce tylko w sytuacjach, w których koszt operacyjny, przy uwzględnieniu kosztów reinwestycji, jest o 60–80 % wyższy niż szacunkowe koszty przedstawione przez władze norweskie.

3.   Wniosek i podsumowanie

| (89) | Urząd dokonał oceny kwestii dotyczącej tego, czy umowa między gminą Narvik a przedsiębiorstwem NEAS przyniosła korzyść temu przedsiębiorstwu na podstawie informacji przedstawionych przez władze norweskie. Urząd ustalił, że cztery oceny ekspertów mają ograniczoną wartość. Istnieje szereg niepewnych elementów związanych z założeniami dotyczącymi przyszłych cen energii w dłuższym okresie. Długoterminowe umowy na dostawy energii elektrycznej bez klauzul dostosowania cen nie należą do zwykłej praktyki. |
| --- | --- |

(89)

Urząd dokonał oceny kwestii dotyczącej tego, czy umowa między gminą Narvik a przedsiębiorstwem NEAS przyniosła korzyść temu przedsiębiorstwu na podstawie informacji przedstawionych przez władze norweskie. Urząd ustalił, że cztery oceny ekspertów mają ograniczoną wartość. Istnieje szereg niepewnych elementów związanych z założeniami dotyczącymi przyszłych cen energii w dłuższym okresie. Długoterminowe umowy na dostawy energii elektrycznej bez klauzul dostosowania cen nie należą do zwykłej praktyki.

| (90) | Ponadto nie jest oczywiste, że sprzedaż elektrowni sama w sobie może być porównywana ze sprzedażą energii koncesyjnej, ponieważ sprzedaż ostateczna jest decyzją właśnie ostateczną, w przypadku której konieczne jest dokonanie oceny ryzyka dotyczącego wartości nieokreślonej lub przyszłej. Nie dotyczy to sprzedaży energii koncesyjnej, w przypadku której optymalny czas trwania umowy pod względem ryzyka i wartości może być różny. |
| --- | --- |

(90)

Ponadto nie jest oczywiste, że sprzedaż elektrowni sama w sobie może być porównywana ze sprzedażą energii koncesyjnej, ponieważ sprzedaż ostateczna jest decyzją właśnie ostateczną, w przypadku której konieczne jest dokonanie oceny ryzyka dotyczącego wartości nieokreślonej lub przyszłej. Nie dotyczy to sprzedaży energii koncesyjnej, w przypadku której optymalny czas trwania umowy pod względem ryzyka i wartości może być różny.

| (91) | Urząd uwzględnił jednak szczególne okoliczności tej sprawy, w tym fakt, że gmina Narvik poniosła straty na sprzedaży energii koncesyjnej tuż przed zawarciem z NEAS umowy na 50,5 roku w połączeniu z faktem, że gmina potrzebowała dostępu do płynności w celu zarówno spłacenia długów, jak i dokonania planowanych inwestycji w przedsiębiorstwo NEAS. |
| --- | --- |

(91)

Urząd uwzględnił jednak szczególne okoliczności tej sprawy, w tym fakt, że gmina Narvik poniosła straty na sprzedaży energii koncesyjnej tuż przed zawarciem z NEAS umowy na 50,5 roku w połączeniu z faktem, że gmina potrzebowała dostępu do płynności w celu zarówno spłacenia długów, jak i dokonania planowanych inwestycji w przedsiębiorstwo NEAS.

| (92) | W świetle tych szczególnych okoliczności Urząd przyjmuje argument, że przedmiotową transakcję, mimo jej długiego czasu trwania i niepewności dotyczącej przyszłych cen energii, można porównać z transakcjami sprzedaży elektrowni wodnych, która miały miejsce w latach 1999 i 2000. Dlatego też Urząd, w tym szczególnym przypadku, uznaje, że ceny sprzedaży elektrowni wodnych stanowią odpowiedni wskaźnik zastępczy ceny rynkowej przy długoterminowej sprzedaży przedmiotowych uprawnień do energii koncesyjnej. Na podstawie dowodów udostępnionych Urzędowi przez władze norweskie i wyjaśnień dotyczących odpowiednich różnic, wydaje się, że gmina Narvik uzyskała cenę porównywalną z ceną uzyskiwaną w ramach sprzedaży elektrowni w latach 1999 i w 2000. |
| --- | --- |

(92)

W świetle tych szczególnych okoliczności Urząd przyjmuje argument, że przedmiotową transakcję, mimo jej długiego czasu trwania i niepewności dotyczącej przyszłych cen energii, można porównać z transakcjami sprzedaży elektrowni wodnych, która miały miejsce w latach 1999 i 2000. Dlatego też Urząd, w tym szczególnym przypadku, uznaje, że ceny sprzedaży elektrowni wodnych stanowią odpowiedni wskaźnik zastępczy ceny rynkowej przy długoterminowej sprzedaży przedmiotowych uprawnień do energii koncesyjnej. Na podstawie dowodów udostępnionych Urzędowi przez władze norweskie i wyjaśnień dotyczących odpowiednich różnic, wydaje się, że gmina Narvik uzyskała cenę porównywalną z ceną uzyskiwaną w ramach sprzedaży elektrowni w latach 1999 i w 2000.

| (93) | Na podstawie tych elementów Urząd, ważąc różne argumenty, doszedł do wniosku, że gmina Narvik, zawierając z przedsiębiorstwem NEAS umowę dotyczącą sprzedaży uprawnień do energii koncesyjnej, działała w ramach swojej swobody uznania jak prywatny inwestor. |
| --- | --- |

(93)

Na podstawie tych elementów Urząd, ważąc różne argumenty, doszedł do wniosku, że gmina Narvik, zawierając z przedsiębiorstwem NEAS umowę dotyczącą sprzedaży uprawnień do energii koncesyjnej, działała w ramach swojej swobody uznania jak prywatny inwestor.

| (94) | W związku z tym nie można uznać, że umowa przynosi korzyść przedsiębiorstwu NEAS, a w konsekwencji nie stanowi ona pomocy państwa w rozumieniu art. 61 Porozumienia EOG, |
| --- | --- |

(94)

W związku z tym nie można uznać, że umowa przynosi korzyść przedsiębiorstwu NEAS, a w konsekwencji nie stanowi ona pomocy państwa w rozumieniu art. 61 Porozumienia EOG,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Sprzedaż uprawnień gminy Narvik do energii koncesyjnej przedsiębiorstwu Narvik Energi AS nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 61 Porozumienia EOG.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Norwegii.

Artykuł 3

Jedynie wersja niniejszej decyzji w języku angielskim jest autentyczna.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 czerwca 2013 r.

W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

Oda Helen SLETNES

Przewodniczący

Sabine MONAUNI-TÖMÖRDY

Członek Kolegium

---

(1)  Opublikowane w Dz.U. C 121 z 26.4.2012, s. 25 i w Suplemencie EOG nr 23 z 26.4.2012, s. 1.

1

(2)  Nr referencyjny 504391.

2

(3)  Nr referencyjny 519710.

3

(4)  Nr referencyjny 532247-532256.

4

(5)  Nr referencyjny 626050.

5

(6)  Zob. przypis 1.

6

(7)  Nr referencyjny 635920.

7

(8)  Nr referencyjny 639486.

8

(9)  Nr referencyjne 655297-655305.

9

(10)  Lov om erverv av vannfall mv. (industrikonsesjonsloven) nr 16 z dnia 14.12.1917 („ustawa o licencjach przemysłowych”).

10

(11)  11 Lov om vassdragsreguleringer (vassdragsreguleringsloven) nr 17 z dnia 14.12.1917 („ustawa o regulacji wodospadów”).

11

(12)  Paragraf 2 ust. 12 akapit pierwszy ustawy o licencjach przemysłowych.

12

(13)  Paragraf 2 ust. 12 akapit siódmy ustawy o licencjach przemysłowych.

13

(14)  Wydaje się, że sprawozdania DS1, DS2 i DT obejmują energię koncesyjną po cenie ustalanej przez ministerstwo produkowaną przez elektrownie Taraldsvik, Sildvik, Skjomen, Båtsvann i Norddalen. Chociaż w sprawozdaniu DS2 nie określono wyraźnie ilości ocenianej energii koncesyjnej, nic nie wskazuje na to, że nie objęto w nim takiej samej objętości jak w sprawozdaniu DS1. Sprawozdanie AA obejmuje produkcję tych samych elektrowni, z wyjątkiem elektrowni Taraldsvik.

14

(15)  O wartości podstawowej wynoszacej 87,7 mln NOK.

15

(16)  Dz.U. L 137 z 8.6.2000, s. 28.

16

(17)  Lov om aksjeselskaper (aksjeloven) nr 44 z dnia 13.6.1997 („ustawa o spółkach akcyjnych”)

17

(18)  Wyrok z 1996 r. w sprawie C-39/94 SFEI przeciwko La Poste, Rec. s. I-3547, pkt 60.

18

SFEI

La Poste

(19)  Test prywatnego inwestora jest opisany bardziej szczegółowo w wytycznych Urzędu dotyczących stosowania zasad pomocy państwa do przedsiębiorstw publicznych w sektorze wytwórczym (Dz.U. L 274 z 26.10.2000, s. 29).

19

(20)  Por. Wytyczne Urzędu dotyczące stosowania zasad pomocy państwa z rekompensatą przyznaną dla usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (nie opublikowano jeszcze w Dz.U., dostępne na stronie Urzędu: http://www.eftasurv.int/state-aid/legal-framework/state-aid-guidelines/) punkt 68.

20

(21)  Uzgodniona cena sprzedaży wynosząca 120 mln NOK za 116,3 GWh energii koncesyjnej po cenie ustalanej przez ministerstwo jest identyczna ze średnią wartością szacowanych przedziałów wartości bieżącej netto w sprawozdaniu DT (110–130 mln NOK) oraz w sprawozdaniu DS2 (100–140 mln NOK). Ponadto cena jest wyższa niż średnia wartość przedziału wskazanego w sprawozdaniu DS1 (80–145 mln NOK) i przekracza przedział wskazany w sprawozdaniu AA (71,4–117,4 mln NOK za 115,3 GWh energii koncesyjnej po cenie ustalanej przez ministerstwo).

21

(22)  Ocena niezależnego eksperta odpowiadająca właściwym kryteriom określonym w wytycznych dotyczących sprzedaży gruntów nie może być zawsze uznawana za prawdziwe odzwierciedlenie ceny rynkowej nieruchomości lub budynku, zob. decyzja urzędu nr 157/12/COL w sprawie sprzedaży nieruchomości gnr 271/8 przez gminę miejską Oppdal (Dz.U. L 350 z 9.5.2012, s. 109), sekcja II 6.2.

22

w sprawie sprzedaży nieruchomości gnr 271/8 przez gminę miejską Oppdal

(23)  Ponadto Urząd zauważa, że w czterech sprawozdaniach nie oceniono wartości 11,3 GWh energii koncesyjnej po cenie według kosztów produkcji. Nie dostarczono również Urzędowi wyceny niezależnego eksperta dotyczącej tej energii koncesyjnej. Władze norweskie wyjaśniły jedynie, że cenę za tę energię koncesyjną wynoszącą 6 mln NOK uzgodniono w drodze negocjacji między gminą Narvik a przedsiębiorstwem NEAS. W tych okolicznościach Urząd nie ma możliwości dokonania oceny sprzedaży 11,3 GWh energii koncesyjnej po cenie według kosztów produkcji zgodnie z zasadami określonymi w wytycznych dotyczących sprzedaży gruntów. Dodatkowo sprawozdanie AA nie uwzględnia wartości produkcji energii elektrycznej przez Taraldsvik (1 GWh).

23

(24)  Wyrok Sądu w sprawach połączonych T-80/06 i T-182/09 Budapesti Erőmű Zrt przeciwko Commission [dotychczas nieopublikowany], pkt 65-69.

24

Budapesti Erőmű Zrt

Commission

(25)  Wyrok Sądu w sprawach połączonych T-80/06 i T-182/09 Budapesti Erőmű Zrt przeciwko Commission [dotychczas nieopublikowany], pkt 68-69.

25

Budapesti Erőmű Zrt

Commission

(26)  Zob. decyzja Komisji w sprawie C 41/05 pomoc państwa udzielona przez Węgry w ramach długoterminowych umów o zakup energii (Dz.U. L 225 z 27.8.2009, s. 53), pkt 200.

26

pomoc państwa udzielona przez Węgry w ramach długoterminowych umów o zakup energii

(27)  Przy stopie kapitalizacji na poziomie 4 % faktyczne obniżenie wartości wynosiłoby około 14 %.

27

(28)  Wartość nominalna odnosi się do wartości ekonomicznej wyrażonej w danej jednostce walutowej w danym roku. Wartość rzeczywista natomiast stanowi dostosowanie wartości nominalnej w celu usunięcia skutków zmian cenowych w ogólnym poziomie cen (inflacja) zachodzących wraz z upływem czasu.

28

(29)  Podręcznik NVE nr 1 z 2007 r. Kostnader ved produksjon av kraft og varme, dostępny na następującej stronie internetowej: http://www.nve.no/Global/Konsesjoner/Fjernvarme/handbok1-07.pdf

29

Kostnader ved produksjon av kraft og varme

(30)  Dane pochodzą z następującej publikacji: Thor Falkanger and Kjell Haagensen Vassdrags- og energirett 2002, strona 349.

30

Vassdrags- og energirett

(31)  Zob. sprawozdanie AA i liczne sprawozdania w nim przywołane.

31

(32)  Zob. na przykład Frode Kjærland Norsk vannkraft – „arvesølv solgt på billigsalg”? 2009, dostępne na następującej stronie internetowej: http://www.magma.no/norsk-vannkraft-arvesoelv-solgt-paa-billigsalg

32

Norsk vannkraft – „arvesølv solgt på billigsalg”?

(33)  Zob. sprawozdanie DT sekcja 4.3.1.

33

(34)  Oprócz kosztu zaopatrywania, ale koszt ten będzie równoważny w stosunku do odpowiedniego kosztu w scenariuszu sprzedaży elektrowni i w związku z tym może zostać pominięty w analizie.

34

(35)  Podręcznik NVE nr 1 z 2007 r. sekcja 4.2.3 i sprawozdanie Sweco Grøner nr 154650-2007.1, cytowane w Ot.prp. nr 107 (2008–2009) sekcja 4.4 tabela 4.2, dostępne na następującej stronie internetowej: http://www.regjeringen.no/nn/dep/oed/dokument/proposisjonar-ogmeldingar/odelstingsproposisjonar/-2008-2009/otprp-nr-107-2008-2009-/4/4.html?id=569864

35

(36)  Podręcznik NVE nr 1 z 2007 r. sekcja 4.2.2 ref. 2.2.

36

(37)  Tj. ceną sprzedaży wynoszącą 126 mln NOK podzieloną przez 128 GWh energii koncesyjnej rocznie.

37

(38)  Urząd zastosował cenę ustalaną przez ministerstwo w wysokości 0,10 NOK i w celu uproszczenia kosztów produkcji w wysokości 0,15 NOK, zob. pkt (14) powyżej.

38

---