# Dziennik Urzędowy L 317/2013

| | ISSN 1977-0766
  doi:10.3000/19770766.L_2013.317.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 317 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 5628 listopada 2013 |

ISSN 1977-0766

doi:10.3000/19770766.L_2013.317.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 317

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 5628 listopada 2013

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1207/2013 z dnia 22 listopada 2013 r. zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Fourme d’Ambert (ChNP)] | 1 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1208/2013 z dnia 25 listopada 2013 r. zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Prosciutto di Parma (ChNP)] | 8 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1209/2013 z dnia 25 listopada 2013 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Camembert de Normandie (ChNP)] | 17 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1210/2013 z dnia 25 listopada 2013 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Melocotón de Calanda (ChNP)] | 19 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1211/2013 z dnia 25 listopada 2013 r. zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Banon (ChNP)] | 21 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1212/2013 z dnia 26 listopada 2013 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej | 30 |
| | | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1213/2013 z dnia 27 listopada 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw | 33 |
| | | DECYZJE |
| | | 2013/687/UE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie powiadomienia przez Republikę Grecką o przejściowym planie krajowym, o którym mowa w art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych
  (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 8133) | 35 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1207/2013 z dnia 22 listopada 2013 r. zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Fourme d’Ambert (ChNP)]

1

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1208/2013 z dnia 25 listopada 2013 r. zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Prosciutto di Parma (ChNP)]

8

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1209/2013 z dnia 25 listopada 2013 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Camembert de Normandie (ChNP)]

17

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1210/2013 z dnia 25 listopada 2013 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Melocotón de Calanda (ChNP)]

19

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1211/2013 z dnia 25 listopada 2013 r. zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Banon (ChNP)]

21

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1212/2013 z dnia 26 listopada 2013 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

30

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1213/2013 z dnia 27 listopada 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

33

DECYZJE

2013/687/UE

*

Decyzja Komisji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie powiadomienia przez Republikę Grecką o przejściowym planie krajowym, o którym mowa w art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych
  (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 8133)

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 8133)

35

| | | III   Inne akty |
| --- | --- | --- |
| | | EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY |
| | * | Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 258A/13/COL z dnia 25 czerwca 2013 r. o przyjęciu wniosku o odstępstwo na podstawie art. 6 ust. 2 lit. a) aktu, o którym mowa w pkt 13c rozdziału I załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych), by zezwolić na transport odpadów niebezpiecznych w sposób określony w art. 12 norweskiego rozporządzenia o transporcie lądowym towarów niebezpiecznych nr 384 z dnia 1 kwietnia 2009 r. (Forskrift om landtransport av farlig gods, rozporządzenie norweskie), jeśli dana firma transportowa dysponuje doradcą ADR ds. bezpieczeństwa; oraz jeśli osoby, które zajmują się transportem odpadów niebezpiecznych, odbędą odpowiednie szkolenia zanim uzyskają uprawnienia | 38 |

III   Inne akty

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

*

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 258A/13/COL z dnia 25 czerwca 2013 r. o przyjęciu wniosku o odstępstwo na podstawie art. 6 ust. 2 lit. a) aktu, o którym mowa w pkt 13c rozdziału I załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych), by zezwolić na transport odpadów niebezpiecznych w sposób określony w art. 12 norweskiego rozporządzenia o transporcie lądowym towarów niebezpiecznych nr 384 z dnia 1 kwietnia 2009 r. (Forskrift om landtransport av farlig gods, rozporządzenie norweskie), jeśli dana firma transportowa dysponuje doradcą ADR ds. bezpieczeństwa; oraz jeśli osoby, które zajmują się transportem odpadów niebezpiecznych, odbędą odpowiednie szkolenia zanim uzyskają uprawnienia

38

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

| 28.11.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/1 |
| --- | --- | --- | --- |

28.11.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/1

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1207/2013

z dnia 22 listopada 2013 r.

zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Fourme d’Ambert (ChNP)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 53 ust. 2 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Francji w sprawie zatwierdzenia zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Fourme d’Ambert” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1263/96 (2). |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Francji w sprawie zatwierdzenia zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Fourme d’Ambert” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1263/96 (2).

| (2) | Wniosek ma na celu wprowadzenie zmian w specyfikacji przez doprecyzowanie dowodu pochodzenia, metody produkcji, etykietowania, wymogów krajowych i danych kontaktowych struktur odpowiedzialnych za kontrolę nazwy pochodzenia. |
| --- | --- |

(2)

Wniosek ma na celu wprowadzenie zmian w specyfikacji przez doprecyzowanie dowodu pochodzenia, metody produkcji, etykietowania, wymogów krajowych i danych kontaktowych struktur odpowiedzialnych za kontrolę nazwy pochodzenia.

| (3) | Komisja przeanalizowała przedmiotową zmianę i stwierdziła, że jest ona uzasadniona. W związku z tym, że jest to zmiana nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja może ją zatwierdzić bez odwoływania się do procedury określonej w art. 50–52 wymienionego rozporządzenia, |
| --- | --- |

(3)

Komisja przeanalizowała przedmiotową zmianę i stwierdziła, że jest ona uzasadniona. W związku z tym, że jest to zmiana nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja może ją zatwierdzić bez odwoływania się do procedury określonej w art. 50–52 wymienionego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Fourme d’Ambert” wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Skonsolidowany jednolity dokument zawierający główne elementy specyfikacji znajduje się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 listopada 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Dacian CIOLOȘ

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 163 z 2.7.1996, s. 19.

2

---

ZAŁĄCZNIK I

W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Fourme d’Ambert” zatwierdza się następujące zmiany:

1.   Nagłówek IV.2 „Opis produktu”

| — | Opis produktu uzupełniono następującym opisem organoleptycznym: „»Fourme d’Ambert« posiada jędrną i aksamitną konsystencję. Ma subtelny i aromatyczny zapach, mleczny smak uwydatniony dzięki połączeniu zapachów wynikających z działania szczepów pleśni Penicillium roqueforti, charakterystyczny owocowy smak. Dopuszcza się smak nieco słony i lekką gorycz.”. Opis ten jest przydatny przy badaniu organoleptycznym produktu w ramach kontroli. |
| --- | --- |

—

Opis produktu uzupełniono następującym opisem organoleptycznym: „»Fourme d’Ambert« posiada jędrną i aksamitną konsystencję. Ma subtelny i aromatyczny zapach, mleczny smak uwydatniony dzięki połączeniu zapachów wynikających z działania szczepów pleśni Penicillium roqueforti, charakterystyczny owocowy smak. Dopuszcza się smak nieco słony i lekką gorycz.”. Opis ten jest przydatny przy badaniu organoleptycznym produktu w ramach kontroli.

| — | Uściślono, że „Zezwala się na krojenie »Fourme d’Ambert«, jeżeli nie narusza ono konsystencji sera”. Uwzględniając ciągłą ewolucję sposobów konsumpcji sera, postanowienie to ustala ramy mające na celu zapobieganie nieodpowiednim sposobom krojenia. |
| --- | --- |

—

Uściślono, że „Zezwala się na krojenie »Fourme d’Ambert«, jeżeli nie narusza ono konsystencji sera”. Uwzględniając ciągłą ewolucję sposobów konsumpcji sera, postanowienie to ustala ramy mające na celu zapobieganie nieodpowiednim sposobom krojenia.

2.   Nagłówek IV.4 „Dowód pochodzenia”

2.1.   Podpozycja IV.4.1 „Elementy oświadczenia”

| — | Uściślono, że „Oświadczenie identyfikacyjne składa się zgodnie ze wzorem zatwierdzonym przez dyrektora Institut national de l’origine et de la qualité”. W przypadku każdej kategorii zainteresowanego podmiotu gospodarczego określono szczegółowo treść i warunki przekazywania oświadczeń niezbędnych w celu uzyskania wiedzy o produktach i ich monitorowania. Zmiany te wiążą się z reformą systemu kontroli nazw pochodzenia wprowadzoną na mocy rozporządzenia nr 2006-1547 z dnia 7 grudnia 2006 r. dotyczącego podnoszenia wartości produktów rolnych, leśnych lub spożywczych i owoców morza. |
| --- | --- |

—

Uściślono, że „Oświadczenie identyfikacyjne składa się zgodnie ze wzorem zatwierdzonym przez dyrektora Institut national de l’origine et de la qualité”. W przypadku każdej kategorii zainteresowanego podmiotu gospodarczego określono szczegółowo treść i warunki przekazywania oświadczeń niezbędnych w celu uzyskania wiedzy o produktach i ich monitorowania. Zmiany te wiążą się z reformą systemu kontroli nazw pochodzenia wprowadzoną na mocy rozporządzenia nr 2006-1547 z dnia 7 grudnia 2006 r. dotyczącego podnoszenia wartości produktów rolnych, leśnych lub spożywczych i owoców morza.

2.2.   Podpozycja IV.4.2 „Rejestry”

| — | Uzupełniono wykaz rejestracji, których podmioty muszą dokonać w celu ułatwienia kontroli warunków produkcji określonych w specyfikacji. |
| --- | --- |

—

Uzupełniono wykaz rejestracji, których podmioty muszą dokonać w celu ułatwienia kontroli warunków produkcji określonych w specyfikacji.

2.3.   Podpozycja IV.4.3 „Kontrole produktu”

| — | Uściślono etap, na którym przeprowadza się badanie organoleptyczne produktu, i metodę pobierania próbek. Warunki te zawarto następnie w planie kontroli lub inspekcji nazwy pochodzenia przygotowywanym przez jednostkę certyfikującą. |
| --- | --- |

—

Uściślono etap, na którym przeprowadza się badanie organoleptyczne produktu, i metodę pobierania próbek. Warunki te zawarto następnie w planie kontroli lub inspekcji nazwy pochodzenia przygotowywanym przez jednostkę certyfikującą.

3.   Nagłówek IV.5 „Metoda produkcji”

3.1.   Podpozycja IV.5.1 „Produkcja mleka”

| — | Zdefiniowano pojęcie stado mleczne. Są to „wszystkie krowy mleczne i jałówki służące do odnowienia stada znajdujące się w gospodarstwie”, przy czym „krowy mleczne są zwierzętami w okresie laktacji i po zakończeniu laktacji”, a „jałówki są zwierzętami w okresie między odsadzeniem a pierwszym porodem”. Definicja ta ma na celu jasne ustalenie, do jakich zwierząt odnoszą się pojęcia „stado mleczne”, „krowy mleczne” i „jałówki” w dalszej części specyfikacji, co pozwala uniknąć nieporozumień. |
| --- | --- |

—

Zdefiniowano pojęcie stado mleczne. Są to „wszystkie krowy mleczne i jałówki służące do odnowienia stada znajdujące się w gospodarstwie”, przy czym „krowy mleczne są zwierzętami w okresie laktacji i po zakończeniu laktacji”, a „jałówki są zwierzętami w okresie między odsadzeniem a pierwszym porodem”. Definicja ta ma na celu jasne ustalenie, do jakich zwierząt odnoszą się pojęcia „stado mleczne”, „krowy mleczne” i „jałówki” w dalszej części specyfikacji, co pozwala uniknąć nieporozumień.

| — | Zaproponowano wprowadzenie następującego postanowienia:

  „Od dnia 1 stycznia 2015 r. zebrane pasze podawane jałówkom pochodzą również z wyznaczonego obszaru geograficznego. Co najmniej miesiąc przed rozpoczęciem okresu laktacji jałówki znajdują się w gospodarstwie, a ich żywienie odbywa się wówczas zgodnie z postanowieniami niniejszej specyfikacji dotyczącymi żywienia krów mlecznych w okresie laktacji.”. |
| --- | --- |

—

Zaproponowano wprowadzenie następującego postanowienia:

„Od dnia 1 stycznia 2015 r. zebrane pasze podawane jałówkom pochodzą również z wyznaczonego obszaru geograficznego. Co najmniej miesiąc przed rozpoczęciem okresu laktacji jałówki znajdują się w gospodarstwie, a ich żywienie odbywa się wówczas zgodnie z postanowieniami niniejszej specyfikacji dotyczącymi żywienia krów mlecznych w okresie laktacji.”.

Celem tego środka jest wzmocnienie związku z terytorium przez żywienie stada mlecznego (w tym jałówek) i ułatwienie kontroli żywienia zwierząt (co pozwala na uniknięcie w szczególności zastępowania pasz krów mlecznych paszą dla jałówek). Ustalono termin rozpoczęcia stosowania wspomnianego środka. Osiągnięcie samowystarczalności paszowej może w rzeczywistości wymagać działań, których realizacja jest długotrwała: zmiana praktyk, modyfikacja działek.

| — | Uściślono postanowienie mające na celu wprowadzenie zakazu stosowania kapustowatych: „W odniesieniu do wszystkich zwierząt znajdujących się w gospodarstwie zabrania się spożywania przez te zwierzęta roślin kapustowatych w postaci zielonki i podawania im tych roślin.”. Ma to na celu ułatwienie kontroli i uniknięcie wszelkich wątpliwości w odniesieniu do niektórych kapustowatych, które mogą być jednocześnie paszami i dodatkami (na przykład rzepak). |
| --- | --- |

—

Uściślono postanowienie mające na celu wprowadzenie zakazu stosowania kapustowatych: „W odniesieniu do wszystkich zwierząt znajdujących się w gospodarstwie zabrania się spożywania przez te zwierzęta roślin kapustowatych w postaci zielonki i podawania im tych roślin.”. Ma to na celu ułatwienie kontroli i uniknięcie wszelkich wątpliwości w odniesieniu do niektórych kapustowatych, które mogą być jednocześnie paszami i dodatkami (na przykład rzepak).

| — | Potwierdzono, uściślono i wzmocniono rolę zielonki jako podstawy żywienia poprzez wprowadzenie następujących postanowień: „Średnio w ujęciu rocznym trawa pastwiskowa, suszona, wstępnie osuszana lub kiszona stanowi co najmniej 50 % podstawowej dawki pokarmowej krów mlecznych, wyrażonej w masie suchej. Na co dzień trawa pastwiskowa, suszona, wstępnie osuszana lub kiszona stanowi co najmniej 30 % podstawowej dawki pokarmowej krów mlecznych, wyrażonej w masie suchej.”. |
| --- | --- |

—

Potwierdzono, uściślono i wzmocniono rolę zielonki jako podstawy żywienia poprzez wprowadzenie następujących postanowień: „Średnio w ujęciu rocznym trawa pastwiskowa, suszona, wstępnie osuszana lub kiszona stanowi co najmniej 50 % podstawowej dawki pokarmowej krów mlecznych, wyrażonej w masie suchej. Na co dzień trawa pastwiskowa, suszona, wstępnie osuszana lub kiszona stanowi co najmniej 30 % podstawowej dawki pokarmowej krów mlecznych, wyrażonej w masie suchej.”.

| — | Zmieniono postanowienie dotyczące minimalnej ilości siana podawanego krowom mlecznym poza okresem wypasu i uzupełniono go zdaniem „Przez siano rozumie się skoszoną i suszoną trawę, w której zawartość masy suchej przekracza 80 %.”. W ramach kontroli konieczne okazało się bowiem uściślenie definicji siana. |
| --- | --- |

—

Zmieniono postanowienie dotyczące minimalnej ilości siana podawanego krowom mlecznym poza okresem wypasu i uzupełniono go zdaniem „Przez siano rozumie się skoszoną i suszoną trawę, w której zawartość masy suchej przekracza 80 %.”. W ramach kontroli konieczne okazało się bowiem uściślenie definicji siana.

| — | Warunki przechowywania pasz uściślono w następujący sposób: „Od dnia 1 stycznia 2015 r. siano wchodzące w skład paszy stada mlecznego przechowywane jest pod stałą osłoną, w suchym miejscu odizolowanym od gleby. Kiszonki przechowuje się w wybetonowanym lub ustabilizowanym miejscu.”. Postanowienia te mają na celu zachowanie jakości pasz. Odroczone rozpoczęcie stosowania pierwszego postanowienia musi pozwolić podmiotom gospodarczym na zrealizowanie niezbędnych inwestycji. |
| --- | --- |

—

Warunki przechowywania pasz uściślono w następujący sposób: „Od dnia 1 stycznia 2015 r. siano wchodzące w skład paszy stada mlecznego przechowywane jest pod stałą osłoną, w suchym miejscu odizolowanym od gleby. Kiszonki przechowuje się w wybetonowanym lub ustabilizowanym miejscu.”. Postanowienia te mają na celu zachowanie jakości pasz. Odroczone rozpoczęcie stosowania pierwszego postanowienia musi pozwolić podmiotom gospodarczym na zrealizowanie niezbędnych inwestycji.

| — | W celu zapewnienia większej dokładności wskazano, że zakaz chowu bydła wyłącznie w oborze dotyczy krów mlecznych. W okresie dostępu do traw, gdy warunki klimatyczne są sprzyjające, nałożono obowiązek wypasu krów mlecznych w okresie laktacji na następujących warunkach: „Jego okres nie może być krótszy niż 150 dni rocznie. Powierzchnie udostępnione krowom mlecznym w okresie laktacji podczas wypasu odpowiadają średnio co najmniej 30 arom na krowę w okresie wypasu. Pastwiska są dostępne dla zwierząt.”. Warunki te mają na celu wzmocnienie roli wypasu w żywieniu krów mlecznych. |
| --- | --- |

—

W celu zapewnienia większej dokładności wskazano, że zakaz chowu bydła wyłącznie w oborze dotyczy krów mlecznych. W okresie dostępu do traw, gdy warunki klimatyczne są sprzyjające, nałożono obowiązek wypasu krów mlecznych w okresie laktacji na następujących warunkach: „Jego okres nie może być krótszy niż 150 dni rocznie. Powierzchnie udostępnione krowom mlecznym w okresie laktacji podczas wypasu odpowiadają średnio co najmniej 30 arom na krowę w okresie wypasu. Pastwiska są dostępne dla zwierząt.”. Warunki te mają na celu wzmocnienie roli wypasu w żywieniu krów mlecznych.

| — | W celu zapewnienia większej przejrzystości surowce dozwolone w dodatkach podawanych krowom mlecznym i dozwolone dodatki znajdują się w dwóch odrębnych pozytywnych wykazach. |
| --- | --- |

—

W celu zapewnienia większej przejrzystości surowce dozwolone w dodatkach podawanych krowom mlecznym i dozwolone dodatki znajdują się w dwóch odrębnych pozytywnych wykazach.

Pozytywny wykaz dozwolonych surowców podawanych krowom mlecznym uzupełniono ziarnami zbóż, kukurydzą na ziarno wilgotne, produktami z nasion oleistych i roślin strączkowych, produktami ubocznymi nasion roślin strączkowych, produktami ubocznymi produkcji aminokwasów poprzez fermentację i solami amonowymi. Pojęcia „nasiona roślin wysokobiałkowych”, „wszystkie makuchy bez dodatku mocznika” i „sól i minerały” zastępuje się odpowiednio pojęciami „nasiona roślin strączkowych”, „produkty uboczne nasion lub owoców oleistych bez dodatku mocznika” i „składniki mineralne”. Uściślono również, że kolby kukurydzy można konserwować na sucho lub na mokro. Surowce te nie mają wpływu na jakość produktu.

Przy obróbce zbóż i ich produktów ubocznych zabrania się stosowania sody kaustycznej, ponieważ nie jest to tradycyjna praktyka.

Zdanie „Zakazane jest stosowanie jakichkolwiek dodatków, których celem jest bezpośrednia zmiana składu mleka” zastępuje się pozytywnym wykazem dodatków; w wykazie wyszczególniono w wyczerpujący sposób kategorie i grupy funkcjonalne dozwolonych dodatków, uwzględniając terminologię zawartą w przepisach. Zmiana ta ma na celu uniknięcie podczas kontroli wszelkich wątpliwości lub interpretacji.

| — | W celu utrzymania tradycyjnego charakteru żywienia dodano postanowienie zabraniające stosowania GMO w żywieniu zwierząt i uprawach w gospodarstwie. |
| --- | --- |

—

W celu utrzymania tradycyjnego charakteru żywienia dodano postanowienie zabraniające stosowania GMO w żywieniu zwierząt i uprawach w gospodarstwie.

| — | Warunki wprowadzania do stada mlecznego zwierząt nabytych poza gospodarstwem uściślono w następujący sposób: „Co najmniej miesiąc przed rozpoczęciem okresu laktacji nabyte jałówki i krowy po zakończeniu laktacji znajdują się w gospodarstwie, a ich żywienie odbywa się wówczas zgodnie z postanowieniami niniejszej specyfikacji dotyczącymi żywienia krów mlecznych w okresie laktacji.”. Zwierzęta nabyte poza gospodarstwem przechodzą okres adaptacji wynoszący co najmniej miesiąc, zanim ich mleko zostanie wykorzystane do produkcji „Fourme d’Ambert”. |
| --- | --- |

—

Warunki wprowadzania do stada mlecznego zwierząt nabytych poza gospodarstwem uściślono w następujący sposób: „Co najmniej miesiąc przed rozpoczęciem okresu laktacji nabyte jałówki i krowy po zakończeniu laktacji znajdują się w gospodarstwie, a ich żywienie odbywa się wówczas zgodnie z postanowieniami niniejszej specyfikacji dotyczącymi żywienia krów mlecznych w okresie laktacji.”. Zwierzęta nabyte poza gospodarstwem przechodzą okres adaptacji wynoszący co najmniej miesiąc, zanim ich mleko zostanie wykorzystane do produkcji „Fourme d’Ambert”.

Wprowadzenie krów mlecznych w okresie laktacji do stada jest możliwe w następujących warunkach: „W stadzie mlecznym krowy mleczne nabyte podczas okresu laktacji od hodowców, którzy nie spełniają warunków produkcji sera objętego nazwą pochodzenia »Fourme d’Ambert«, stanowią najwyżej 10 % inwentarza żywego krów mlecznych w okresie laktacji w gospodarstwie w danym roku lub jest to najwyżej 1 krowa mleczna w okresie laktacji w danym roku w przypadku gospodarstw posiadających mniej niż 10 krów mlecznych na gospodarstwo.”.

| — | Uściślono, że w celu wzmocnienia identyfikowalności i ułatwienia kontroli „Dostarczanie zawartości cystern do stałych zbiorników musi odbywać się obowiązkowo na obszarze geograficznym chronionej nazwy pochodzenia.”. |
| --- | --- |

—

Uściślono, że w celu wzmocnienia identyfikowalności i ułatwienia kontroli „Dostarczanie zawartości cystern do stałych zbiorników musi odbywać się obowiązkowo na obszarze geograficznym chronionej nazwy pochodzenia.”.

3.2.   Podpozycja IV.5.5 „Produkcja w gospodarstwie”

Podpozycja IV.5.5 „Produkcja w gospodarstwie”

| — | W przypadku produkcji w gospodarstwie usuwa się zdanie „W przypadku produkcji w gospodarstwie wykorzystywane mleko pochodzi co najwyżej z dwóch następujących po sobie udojów, a mleko z pierwszego udoju jest przechowywane w formie schłodzonej.”. Uznano je za niepotrzebne, uwzględniając postanowienie przewidujące, że w przypadku tego rodzaju produkcji „zaprawienie mleka podpuszczką następuje maksymalnie 16 godzin od pierwszego udoju.”. |
| --- | --- |

—

W przypadku produkcji w gospodarstwie usuwa się zdanie „W przypadku produkcji w gospodarstwie wykorzystywane mleko pochodzi co najwyżej z dwóch następujących po sobie udojów, a mleko z pierwszego udoju jest przechowywane w formie schłodzonej.”. Uznano je za niepotrzebne, uwzględniając postanowienie przewidujące, że w przypadku tego rodzaju produkcji „zaprawienie mleka podpuszczką następuje maksymalnie 16 godzin od pierwszego udoju.”.

3.3.   Podpozycja IV.5.3 „Przetwarzanie”

Podpozycja IV.5.3 „Przetwarzanie”

| — | W celu uniknięcia wszelkich wątpliwości podczas kontroli i zgodnie z praktykami stosowanymi w sektorze uściślono, że nakłuwanie sera odbywa się od czwartego dnia od dnia zaprawienia mleka podpuszczką, a nie czwartego dnia od dnia zaprawienia mleka podpuszczką. |
| --- | --- |

—

W celu uniknięcia wszelkich wątpliwości podczas kontroli i zgodnie z praktykami stosowanymi w sektorze uściślono, że nakłuwanie sera odbywa się od czwartego dnia od dnia zaprawienia mleka podpuszczką, a nie czwartego dnia od dnia zaprawienia mleka podpuszczką.

4.   Nagłówek IV.8 „Etykietowanie”

Nagłówek IV.8 „Etykietowanie”

Usunięto obowiązek umieszczania na etykiecie napisu „appellation d’origine contrôlée” (kontrolowana nazwa pochodzenia) i zastąpiono go obowiązkiem umieszczania symbolu Unii Europejskiej związanego z chronioną nazwą pochodzenia w celu zapewnienia czytelności i synergii informacji dotyczących produktów zarejestrowanych w ramach ChNP.

5.   Nagłówek IV.9 „Wymogi krajowe”

Nagłówek IV.9 „Wymogi krajowe”

Zgodnie ze wspomnianą wyżej krajową reformą systemu kontroli nazw pochodzenia dodano tabelę przedstawiającą główne punkty kontroli i metodę ich oceny.

---

ZAŁĄCZNIK II

SKONSOLIDOWANY JEDNOLITY DOKUMENT

Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1)

„FOURME D’AMBERT”

Nr WE: FR-PDO-0217-010150-6.7.2012

ChOG ( ) ChNP (X)

1.   Nazwa

„Fourme d’Ambert”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Francja

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Rodzaj produktu

| Klasa 1.3. | Sery |
| --- | --- |

Klasa 1.3.

Sery

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

Ser objęty chronioną nazwą pochodzenia „Fourme d’Ambert” jest to ser wytwarzany z mleka krowiego z dodatkiem podpuszczki. Ma on kształt walca o wysokości 17–21 cm i średnicy 12,5–14 cm, waży od 1,9 do 2,5 kg, posiada zielonkawe grudki pleśni, jest nieprasowany, niegotowany, sfermentowany i solony.

Zawartość tłuszczu w serze wynosi co najmniej 50 gramów na 100 gramów sera po całkowitym osuszeniu, zawartość suchej masy nie może być niższa niż 50 gramów na 100 gramów dojrzałego sera.

Ser może zostać objęty chronioną nazwą pochodzenia „Fourme d’Ambert” dopiero od dwudziestego ósmego dnia od dnia zaprawienia mleka podpuszczką.

„Fourme d’Ambert” ma cienką, suchą, jasnoszarą lub szarą skórkę pokrytą białą, żółtą i czerwoną pleśnią z niebieskawymi przebłyskami. Masa sera w kolorze białym lub kremowym jest popękana i regularnie poprzecinana grudkami pleśni w kolorze od niebieskiego do zielonego.

„Fourme d’Ambert” posiada jędrną i aksamitną konsystencję. Ma subtelny i aromatyczny zapach, mleczny smak uwydatniony dzięki połączeniu zapachów wynikających z działania szczepów pleśni Penicillium roqueforti, typu owocowego. Dopuszcza się smak nieco słony i lekką gorycz.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

—

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

W ciągu całego roku podstawowe dawki pokarmowe krów mlecznych są przygotowywane wyłącznie z paszy pochodzącej z obszaru geograficznego objętego nazwą pochodzenia. W odniesieniu do wszystkich zwierząt znajdujących się w gospodarstwie zabrania się spożywania przez te zwierzęta roślin kapustowatych w postaci zielonki i podawania im tych roślin.

Średnio w ujęciu rocznym trawa pastwiskowa, suszona, wstępnie osuszana lub kiszona stanowi co najmniej 50 % podstawowej dawki pokarmowej krów mlecznych, wyrażonej w masie suchej. Na co dzień trawa pastwiskowa, suszona, wstępnie osuszana lub kiszona stanowi co najmniej 30 % podstawowej dawki pokarmowej krów mlecznych, wyrażonej w masie suchej.

Poza okresem wypasu krowy mleczne otrzymują codziennie co najmniej 3 kg siana na krowę, wyrażone w masie suchej.

W okresie dostępu do traw, gdy warunki klimatyczne są sprzyjające, wypas krów mlecznych w okresie laktacji jest obowiązkowy. Jego okres nie może być krótszy niż 150 dni rocznie.

Ilość suplementów i dodatków wynosi maksymalnie 1 800 kg masy suchej na krowę mleczną rocznie, w ujęciu średnim w stosunku do ogółu krów mlecznych.

Zezwala się na stosowanie jako suplementów i dodatków podawanych krowom mlecznym jedynie surowców i dodatków określonych w pozytywnym wykazie.

W żywieniu zwierząt dozwolone są jedynie rośliny, produkty uzupełniające i mieszanki paszowe uzupełniające pochodzące z produktów nietransgenicznych.

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Produkcja mleka, wytwarzanie, dojrzewanie i przechowywanie serów do 28 dni od dnia zaprawienia mleka podpuszczką odbywają się na obszarze geograficznym.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

Zezwala się na krojenie „Fourme d’Ambert”, jeżeli nie narusza ono konsystencji sera.

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Na etykiecie „Fourme d’Ambert” znajduje się nazwa pochodzenia pisana czcionką o rozmiarze równym co najmniej dwóm trzecim rozmiaru największej czcionki użytej na etykiecie oraz symbol ChNP Unii Europejskiej.

Zakazane jest stosowanie jakichkolwiek określeń dołączanych bezpośrednio do chronionej nazwy pochodzenia, z wyjątkiem specjalnych znaków towarowych (fabrycznych lub handlowych).

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar geograficzny objęty chronioną nazwą pochodzenia „Fourme d’Ambert” obejmuje następujące terytorium:

Departament Puy-de-Dôme

Kantony Ambert, Ardes, Arlanc, Besse-et-Saint-Anastaise, Bourg-Lastic, Courpière, Cunlhat, Herment, Manzat, Montaigut, Olliergues, Pionsat, Pontaumur, Pontgibaud, Rochefort-Montagne, Saint-Amant-Roche-Savine, Saint-Anthème, Saint-Dier-d’Auvergne, Saint-Germain-l’Herm, Saint-Gervais-d’Auvergne, Saint-Rémy-sur-Durolle, Tauves, Thiers, La Tour-d’Auvergne, Viverols: wszystkie gminy.

Gminy Aydat, Bansat, Blot-l’Eglise, Bongheat, Chaméane, Champagnat-le-Jeune, Chanat-la-Mouteyre, Chanonat, La Chapelle-sur-Usson, Châteldon, Châtelguyon, Clémensat, Combronde, Courgoul, Cournols, Creste, Durtol, Egliseneuve-des-Liards, Enval, Esteil, Grandeyrolles, Isserteaux, Lachaux, Lisseuil, Ludesse, Manglieu, Mauzun, Menat, Montaigut-le-Blanc, Montmorin, Néronde-sur-Dore, Neuf-Eglise, Olloix, Orcines, Orléat, Paslières, Peschadoires, Peslières, Pignols, Pouzol, Puy-Guillaume, Ris, Romagnat, Saint-Etienne-sur-Usson, Saint-Floret, Saint-Gal-sur-Sioule, Saint-Genès-Champanelle, Saint-Genès-la-Tourette, Saint-Gervazy, Saint-Jean-en-Val, Saint-Jean-Saint-Gervais, Saint-Martin-d’Ollières, Saint-Nectaire, Saint-Pardoux, Saint-Quentin-sur-Sauxillanges, Saint-Rémy-de-Blot, Saint-Sandoux, Saint-Saturnin, Saint-Vincent, Sallèdes, Saulzet-le-Froid, Saurier, Sauxillanges, Sayat, Servant, Sugères, Teilhet, Tourzel-Ronzières, Valz-sous-Châteauneuf, Vernet-la-Varenne, Le Vernet-Sainte-Marguerite, Verrières, Vodable, Volvic.

Departament Cantal

Kantony Allanche, Condat, Murat, Saint-Flour – Nord, Saint-Flour – Sud: wszystkie gminy.

Departament Loire

Gminy Chalmazel, La Chamba, La Chambonie, Jeansagnière, Lérigneux, Roche, Saint-Bonnet-le-Courreau, Sauvain.

5.   Związek z obszarem geograficznym

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

Czynniki naturalne

Obszar geograficzny objęty chronioną nazwą pochodzenia „Fourme d’Ambert” mieści się na terenach górskich i obejmuje:

| — | obszar zwany Hautes Chaumes du Forez, w szczytowej części pasma górskiego Monts du Forez, na pograniczu departamentów Loire i Puy-de-Dôme. Hautes Chaumes, rozległa goła przestrzeń o granitowej podstawie, otoczona zboczami porośniętymi drzewami iglastymi, jest nawadniana (średnia roczna suma opadów przekraczająca 1 000 mm) i pozostaje pod wpływem kontynentalnym i oceanicznym (średnie roczne temperatury poniżej 10 °C), |
| --- | --- |

—

obszar zwany Hautes Chaumes du Forez, w szczytowej części pasma górskiego Monts du Forez, na pograniczu departamentów Loire i Puy-de-Dôme. Hautes Chaumes, rozległa goła przestrzeń o granitowej podstawie, otoczona zboczami porośniętymi drzewami iglastymi, jest nawadniana (średnia roczna suma opadów przekraczająca 1 000 mm) i pozostaje pod wpływem kontynentalnym i oceanicznym (średnie roczne temperatury poniżej 10 °C),

| — | obszar zbudowany głównie z płaskowyżu krystalicznego lub wulkanicznego, poprzecinany wrzynającymi się weń dolinami, który ze względu na wysokie położenie lub obecność stromych stoków posiada również cechy górskie, w odróżnieniu od zapadlisk śródgórskich, położonych na niedużej wysokości, o płaskim ukształtowaniu terenu, przeważnie gliniasto-wapiennym podłożu i bardziej suchym klimacie. |
| --- | --- |

—

obszar zbudowany głównie z płaskowyżu krystalicznego lub wulkanicznego, poprzecinany wrzynającymi się weń dolinami, który ze względu na wysokie położenie lub obecność stromych stoków posiada również cechy górskie, w odróżnieniu od zapadlisk śródgórskich, położonych na niedużej wysokości, o płaskim ukształtowaniu terenu, przeważnie gliniasto-wapiennym podłożu i bardziej suchym klimacie.

Wysokość nad poziomem morza i deszczowy klimat czynią z obszaru geograficznego środowisko sprzyjające wzrostowi trawy.

Czynniki ludzkie

Produkcja „Fourme d’Ambert” sięga bez wątpienia późnego średniowiecza, o czym świadczy scena wyrzeźbiona w kamieniu w starej, średniowiecznej kaplicy Chaulme znajdującej się w centrum pasma górskiego Monts du Forez. Hautes Chaumes to również miejsce budowania tzw. „jas” albo „jasserie” (chat górskich usytuowanych na wysokości wyższej niż stałe domostwo, czyli powyżej 1 200 m), które są śladem działalności pasterskiej związanej z dawnym wytwarzaniem „Fourme d’Ambert”. Do połowy XX wieku produkcja wpisywała się w szczególną organizację gospodarczą i społeczną. Przy ładnej pogodzie niewielkie stada wyprowadzano na pastwiska, zwalniając wiejskie użytki zielone, które osuszano, aby stworzyć zapasy pasz na zimę. Czynnościami związanymi z oporządzaniem zwierząt, produkcją sera i pilnowaniem stada zajmowały się wyłącznie kobiety, które przez część roku mieszkały w górach, podczas gdy mężczyźni pozostawiali we wsi, aby zajmować się sianokosami i żniwami. Podczas produkcji sery po wyjęciu z formy umieszczano na służących do odsączania rynienkach z drewna drzew iglastych (wydrążone połowy pni) dopasowanych do kształtu serów.

Obecnie w żywieniu krów mlecznych hodowcy nadal stosują głównie zielonkę. W następstwie rozwoju produkcji na początku XX wieku zmieniły się techniki produkcji, chociaż zachowano praktykę wspólną wszystkim producentom i szczególne umiejętności. Obecnie produkcja „Fourme d’Ambert” wymaga korzystania z tych szczególnych umiejętności. Skrzep kroi się na grudki wielkości ziaren kukurydzy, które są następnie mieszane w celu pokrycia ich bardzo cienką warstewką zapobiegającą łączeniu się grudek podczas umieszczania w formie. Przed umieszczeniem w formie pierwsze odsączenie na półce-taśmie pozwala oddzielić skrzep od części serwatki bez zgniatania grudek. Po umieszczeniu w formie odsączanie odbywa się bez prasowania, poprzez odwracanie mające umożliwić usunięcie pozostałej serwatki przy jednoczesnym zachowaniu wgłębień powstałych w serze na poprzednim etapie. Solenie przyczynia się do zakończenia odsączania. Gdy ser uzyskał dostatecznie stałą postać, czyli po okresie trwającym co najmniej 4 dni, odbywa się nakłuwanie sera umożliwiające wniknięcie powietrza do jego wnętrza przez utworzone w ten sposób otworki. Zarządzanie temperaturą i wilgotnością podczas dojrzewania pozwala na powstanie skórki i kontrolę rozwoju pleśni Penicillium roqueforti.

5.2.   Specyfika produktu

„Fourme d’Ambert” jest serem wytwarzanym z mleka krowiego o charakterystycznym wydłużonym kształcie pionowego walca, o wysokości 17–21 cm i średnicy 12,5–14 cm.

Masa serowa jest popękana i regularnie poprzecinana grudkami pleśni na skutek rozwoju Penicillium roqueforti.

„Fourme d’Ambert” posiada jędrną i aksamitną konsystencję.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

Forma „Fourme d’Ambert” jest związana z organizacją gospodarczą i społeczną, która ukształtowała się historycznie na wyznaczonym obszarze geograficznym w celu wykorzystania środowiska naturalnego sprzyjającego produkcji zielonki i chowowi bydła.

Forma ta była dostosowana do niewielkich stad i do pracy wykonywanej przez kobiety, które produkowały ser: wymagała niewielkiej ilości mleka i pozwalała na swobodne wykonywanie czynności. Charakterystyczny wydłużony, pionowy kształt „Fourme d’Ambert” nadawał się w szczególności do odsączania w stosowanych wówczas rynienkach z drewna drzew iglastych.

Regularne rozmieszczenie grudek pleśni przecinających masę „Fourme d’Ambert” jest związane z umiejętnościami wykorzystywanymi podczas produkcji sera. Wielkość grudek skrzepu, w połączeniu z mieszaniem, decyduje o spójności masy i sprzyja powstawaniu wgłębień niezbędnych dla rozwoju pleśni Penicillium roqueforti. Sprzyja temu pierwsze odsączanie odbywające się na półce-taśmie, a następnie odsączanie bez prasowania, przewracanie i dostarczenie tlenu dzięki nakłuwaniu. Rozwój pleśni staje się bardziej intensywny podczas dojrzewania.

Jędrną i aksamitną konsystencję „Fourme d’Ambert” uzyskuje się w szczególności dzięki niestosowaniu mieszania i odpowiedniemu odsączaniu, soleniu i dojrzewaniu.

Jako wynik współistnienia środowiska, stylu życia i szczególnych technik serowarskich, „Fourme d’Ambert” jest wyrazem działania wspólnoty ludzkiej w środowisku naturalnym gór średnich.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

[art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006]

https://www.inao.gouv.fr/fichier/CDCFourmeDAmbert.pdf

---

(1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

---

| 28.11.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/8 |
| --- | --- | --- | --- |

28.11.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/8

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1208/2013

z dnia 25 listopada 2013 r.

zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Prosciutto di Parma (ChNP)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 53 ust. 2 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Włoch o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Prosciutto di Parma” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 (2). |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Włoch o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Prosciutto di Parma” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 (2).

| (2) | Wniosek ma na celu wprowadzenie niżej opisanych zmian w specyfikacji. |
| --- | --- |

(2)

Wniosek ma na celu wprowadzenie niżej opisanych zmian w specyfikacji.

| (3) | W związku z zaleceniami żywieniowymi propagowanymi obecnie przez sekretariat Światowej Organizacji Zdrowia dla kryterium średniej zawartości soli maksymalny poziom obniżono z 6,9 % do 6,2 %, a poziom minimalny z 4,5 % do 4,2 %. |
| --- | --- |

(3)

W związku z zaleceniami żywieniowymi propagowanymi obecnie przez sekretariat Światowej Organizacji Zdrowia dla kryterium średniej zawartości soli maksymalny poziom obniżono z 6,9 % do 6,2 %, a poziom minimalny z 4,5 % do 4,2 %.

| (4) | Jeżeli chodzi o etykietowanie „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej wprowadzono obowiązek umieszczania pod symbolem konsorcjum skróconej nazwy przedsiębiorstwa zajmującego się pakowaniem/krojeniem zamiast skróconej nazwy producenta. Wprowadzono ponadto obowiązek umieszczania na opakowaniach „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej nazwy producenta lub, w każdym przypadku, osoby zarejestrowanej w systemie kontroli chronionej nazwy pochodzenia i podlegającej wszystkim procedurom kontroli i certyfikacji przewidzianym w ramach tego systemu. Zawarte w jednolitym dokumencie przepisy szczegółowe dotyczące prezentacji graficznych umieszczanych na opakowaniu zastąpiono mniej szczegółowym sformułowaniem. |
| --- | --- |

(4)

Jeżeli chodzi o etykietowanie „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej wprowadzono obowiązek umieszczania pod symbolem konsorcjum skróconej nazwy przedsiębiorstwa zajmującego się pakowaniem/krojeniem zamiast skróconej nazwy producenta. Wprowadzono ponadto obowiązek umieszczania na opakowaniach „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej nazwy producenta lub, w każdym przypadku, osoby zarejestrowanej w systemie kontroli chronionej nazwy pochodzenia i podlegającej wszystkim procedurom kontroli i certyfikacji przewidzianym w ramach tego systemu. Zawarte w jednolitym dokumencie przepisy szczegółowe dotyczące prezentacji graficznych umieszczanych na opakowaniu zastąpiono mniej szczegółowym sformułowaniem.

| (5) | Tabelę określającą minimalne okresy przydatności do spożycia poszczególnych kategorii produktu i różne typy technologii pakowania „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej zmieniono zgodnie z wynikami niektórych niedawnych badań w tym zakresie. |
| --- | --- |

(5)

Tabelę określającą minimalne okresy przydatności do spożycia poszczególnych kategorii produktu i różne typy technologii pakowania „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej zmieniono zgodnie z wynikami niektórych niedawnych badań w tym zakresie.

| (6) | Wprowadzono uściślenie umożliwiające jednoznaczną identyfikację kategorii udźców wieprzowych kwalifikowalnych do produkcji produktu, dodając do funkcjonującego obecnie wyrażenia: „środkowe kategorie oficjalnej klasyfikacji EWG”, uściślenie, że chodzi o udźce zaliczane do kategorii oznaczonych literami: „U”,”R” i „O”. |
| --- | --- |

(6)

Wprowadzono uściślenie umożliwiające jednoznaczną identyfikację kategorii udźców wieprzowych kwalifikowalnych do produkcji produktu, dodając do funkcjonującego obecnie wyrażenia: „środkowe kategorie oficjalnej klasyfikacji EWG”, uściślenie, że chodzi o udźce zaliczane do kategorii oznaczonych literami: „U”,”R” i „O”.

| (7) | Komisja przeanalizowała przedmiotową zmianę i stwierdziła, że jest ona uzasadniona. W związku z tym, że jest to zmiana nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja może ją zatwierdzić bez odwoływania się do procedury określonej w art. 50–52 wymienionego rozporządzenia, |
| --- | --- |

(7)

Komisja przeanalizowała przedmiotową zmianę i stwierdziła, że jest ona uzasadniona. W związku z tym, że jest to zmiana nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja może ją zatwierdzić bez odwoływania się do procedury określonej w art. 50–52 wymienionego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Prosciutto di Parma” wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Skonsolidowany jednolity dokument zawierający główne elementy specyfikacji znajduje się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 25 listopada 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Dacian CIOLOȘ

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 148 z 21.6.1996, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK I

W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Prosciutto di Parma” zatwierdza się następującą zmianę:

WNIOSEK O ZATWIERDZENIE ZMIANY

Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1)

WNIOSEK O ZATWIERDZENIE ZMIANY SKŁADANY NA PODSTAWIE ART. 9

„PROSCIUTTO DI PARMA”

NR WE: IT-PDO-0317-01028-9.8.2012

ChOG ( ) ChNP (X)

1.   Nagłówek w specyfikacji produktu, którego dotyczy zmiana

| — | Opis produktu |
| --- | --- |

—

Opis produktu

| — | Metoda produkcji |
| --- | --- |

—

Metoda produkcji

| — | Etykietowanie |
| --- | --- |

—

Etykietowanie

2.   Rodzaj zmiany (zmian)

| — | Zmiana jednolitego dokumentu lub arkusza streszczenia |
| --- | --- |

—

Zmiana jednolitego dokumentu lub arkusza streszczenia

3.   Zmiana (zmiany)

Poniżej zamieszczono podsumowanie zmian wprowadzonych do jednolitego dokumentu i do tekstu specyfikacji produktu.

Pierwsza zmiana dotyczy części B specyfikacji produktu oraz pkt 5.2 jednolitego dokumentu, a mianowicie charakterystycznych dla produktu kryteriów w zakresie wilgotności i zawartości soli. Ogólnie rzecz biorąc, normę uproszczono, aby ułatwić jej stosowanie. Znacząca zmiana dotyczy natomiast obniżenia minimalnego i maksymalnego poziomu dla kryterium średniej zawartości soli. Maksymalny poziom dla tego kryterium obniżono z 6,9 % do 6,2 %, a poziom minimalny z 4,5 % do 4,2 % w celu uzyskania dużo niższego średniego poziomu zawartości soli w produkcie niż przy poprzednio stosowanych wartościach. Decyzję tę podjęto w związku z zaleceniami żywieniowymi, które propaguje obecnie sekretariat Światowej Organizacji Zdrowia.

Druga zmiana dotyczy również części B (ostatni punkt dotyczący etykietowania) i części H specyfikacji produktu oraz pkt 3.7 jednolitego dokumentu, a mianowicie etykietowania „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej. Dokładniej rzecz biorąc, przewidziane w dotychczasowym tekście szczegółowe przepisy zastąpiono sformułowaniem bardziej ogólnym, które nie zawiera wymogów technicznych. Celem tej zmiany jest uproszczenie wprowadzania ewentualnych późniejszych zmian dotyczących prezentacji graficznej przedmiotowych opakowań w tym sensie, że łatwiej będzie wprowadzić zmiany tylko do specyfikacji produktu lub jednego z załączników do niej (wspomniane zarządzenie), zamiast jednocześnie do specyfikacji i do jednolitego dokumentu.

Trzecia zmiana dotyczy części H specyfikacji produktu i nie dotyczy jednolitego dokumentu. Nadal chodzi o prezentację graficzną zamieszczaną na etykiecie „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej. Również z myślą o zwiększeniu przejrzystości w zakresie obrotu wprowadzono w szczególności obowiązek umieszczania pod „koroną książęcą” skróconej nazwy przedsiębiorstwa zajmującego się pakowaniem/krojeniem zamiast skróconej nazwy producenta. Przedsiębiorstwo zajmujące się pakowaniem/krojeniem jest ostatnim podmiotem zaangażowanym w wytwarzanie produktu zanim produkt ten trafi do konsumenta; z perspektywy konsumenta zatem w największym stopniu jest odpowiedzialne za produkt. Przepisy w zakresie etykietowania przewidują w związku z tym obowiązek podawania adresu zakładu pakującego. Dla zachowania spójności obok tej informacji należy koniecznie umieszczać też kod alfanumeryczny, pozwalający na identyfikację danego podmiotu w obrębie sektora objętego ChNP „Prosciutto di Parma”.

Późniejsze zmiany dotyczące art. 13 i 14 zarządzenia dotyczącego krojenia „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej są bezpośrednio związane z tą ostatnią zmianą. Celem omawianych zmian jest wprowadzenie obowiązku umieszczania na opakowaniu „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej nazwy producenta lub nazwy przedsiębiorstwa pakującego zarejestrowanego w systemie kontroli ChNP i podlegającego wszystkim procedurom kontroli i certyfikacji przewidzianym w systemie ChNP „Prosciutto di Parma”. W tym celu uzupełniono dotychczasowe brzmienie art. 13 i dodano nowy art. 14.

Uzasadnienie tej zmiany stanowią niżej opisane elementy. Wersja specyfikacji produktu, która stanowi przedmiot wniosku o zatwierdzenie zmian, nie przewiduje obowiązku umieszczania na etykiecie lub opakowaniu produktu nazwy producenta lub nazwy przedsiębiorstwa pakującego, dopuszczając tym samym przewidzianą w przepisach krajowych i unijnych możliwość wskazania wyłącznie nazwy dystrybutora lub sprzedawcy produktu. Ten ostatni podmiot nie ma niewątpliwie nic wspólnego z czynnościami związanymi z produkcją, kontrolą ani pakowaniem produktu, ani też z kontrolami przeprowadzanymi przez jednostkę certyfikującą ChNP „Prosciutto di Parma”.

Aby doprowadzić do zgodności z duchem i niektórymi nowymi zasadami wprowadzonymi przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 (2), a w szczególności przepisami jego art. 8 i kolejnych, podjęto decyzję – z wyprzedzeniem, gdyż wszystkie przepisy rozporządzenia jeszcze nie obowiązują – o identyfikacji „działającego na rynku spożywczym podmiotu odpowiedzialnego za informację na temat żywności” (funkcja wyraźnie przewidziana w wymienionym rozporządzeniu), który w praktyce jest w stanie gwarantować zgodność „Prosciutto di Parma” z opisem na etykiecie. Gwarancję taką są w stanie dawać jedynie producenci, którzy wyprodukowali produkt i dokonali jego kontroli, oraz przedsiębiorstwa zajmujące się pakowaniem/krojeniem, przy czym krojenie i pakowanie stanowią jedną, niepodzielną operację, w związku z czym przedsiębiorstwo zajmujące się pakowaniem zajmuje się jednocześnie krojeniem. Oba wymienione rodzaje podmiotów są w stanie zagwarantować prawdziwość informacji podanych na produkcie i w związku z tym przekonanie, że ponoszą one odpowiedzialność wobec konsumenta, jest uzasadnione. Pod tym względem wymóg umieszczania na etykiecie wyłącznie nazwy producenta mógłby prowadzić do dyskryminacji i jest nieuzasadniony w świetle przyczyn, które motywowały wniosek o zatwierdzenie zmiany.

Oprócz tego celem omawianej zmiany jest identyfikacja, jako osób odpowiedzialnych za informacje dotyczące produktu, wyłącznie osób zarejestrowanych w oficjalnym systemie kontroli jednostki certyfikującej ChNP „Prosciutto di Parma”. Pod tym względem zarówno producenci, jak i przedsiębiorstwa zajmujące się pakowaniem/krojeniem, są regularnie poddawani kontrolom przez właściwe organy; podobnie zatem, objęcie obowiązkiem identyfikacji tylko jednego z nich byłoby sprzeczne ze wskazywanym uzasadnieniem zmiany.

Z wymienionych powodów uważamy, że należy przewidzieć obie możliwości, a mianowicie umieszczania nazwy producenta lub nazwy przedsiębiorstwa zajmującego się pakowaniem/krojeniem.

Ponadto podawanie na opakowaniu pełnej nazwy przedsiębiorstwa (zamiast stosowania kodów alfanumerycznych i innych kodów) poprawia system identyfikowalności produktu, jego przejrzystość i przystępność, nawet dla średnio zorientowanego konsumenta.

Kiedy nazwa przedsiębiorstwa zajmującego się pakowaniem/krojeniem jest podawana pod czarnym trójkątem obok innych informacji widniejących na etykiecie i opakowaniu, producent może również dodać własną markę i nazwę przedsiębiorstwa.

Ogólniej rzecz biorąc, dodanie nazw omawianych zaangażowanych przedsiębiorstw na przodzie opakowania ma na celu przede wszystkim zagwarantowanie konsumentom zgodności produktu „Prosciutto di Parma” z informacjami podanymi na towarzyszącej mu etykiecie, co związane jest z odpowiedzialnością zaangażowanych podmiotów podlegających kontroli jednostki certyfikującej. Celem zmiany jest doprowadzenie do jak największej przejrzystości informacji widniejących na opakowaniu produktu, z korzyścią dla konsumenta w momencie zakupu.

Późniejsza zmiana dotyczy też zarządzenia dotyczącego krojenia, a mianowicie przeglądu, racjonalizacji i uproszczenia art. 12 omawianego zarządzenia, w którym ustanowiono normy w zakresie minimalnego okresu przydatności do spożycia „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej. W oparciu o wyniki niektórych niedawnych badań w tym zakresie za stosowne uznano dokonanie przeglądu tabeli określającej terminy w odniesieniu do różnych kategorii produktów i rodzajów technologii pakowania.

Ostatnia zmiana dotyczy części C specyfikacji produktu, a w szczególności sekcji poświęconej przepisom w zakresie chowu świń przeznaczonych do produkcji „Prosciutto di Parma”. W definicji technik chowu podkreślono, że: „zmierzają one do uzyskiwania ciężkich świń opasowych, co należy realizować, zapewniając umiarkowany dzienny przyrost masy, oraz produkowania tuszy klasyfikowanych w środkowych kategoriach oficjalnego systemu klasyfikacji EWG”. Oprócz rozróżnienia na ciężkie świnie opasowe (H) i chude świnie opasowe (L) włoskie przepisy przewidują, zgodnie z reglamentacją Unii, skalę klasyfikacji w podziale na kategorie oznaczane literami: EUROP. Mimo że w omawianym tekście nie ma bezpośredniego odniesienia do tych liter, z tekstu wynika jednoznacznie, że „Prosciutto di Parma” można wytwarzać tylko z udźców ciężkich świń opasowych (H), klasyfikowanych w środkowych kategoriach oficjalnego systemu klasyfikacji EWG, czyli zaliczanych do kategorii oznaczonych literami: „U”, „R” i „O”, wyłączając tusze zaliczane do klas „E” i „P”. Wybór ten, którego dokonano, opracowując specyfikację produktu, podyktowany był przekonaniem, że cechy udźców tusz klasyfikowanych do kategorii „E” i „P” nie przystają do wymogów produkcji „Prosciutto di Parma”.

Obecnie na poziomie Unii trwa debata na temat włączenia do wspomnianego systemu klasyfikacji EUROP kategorii oznaczonej literą „S”. Zaawansowany proces legislacyjny zdaje się potwierdzać, że niedługo wspólnotowy system klasyfikacji będzie nazywać się SEUROP, co będzie miało bezpośrednie skutki również dla Włoch, gdzie klasyfikacja obejmie zarówno ciężkie, jak i chude świnie opasowe.

Nowość ta może spowodować poważne trudności w zakresie interpretacji odnośnych przepisów zawartych w specyfikacji produktu; a mianowicie trudność w określeniu „środkowych kategorii systemu klasyfikacji”, co wiąże się z ryzykiem dopuszczenia stosowania niewłaściwych surowców lub zabronienia stosowania tych, które są jak najbardziej zgodne z właściwościami „Prosciutto di Parma”. Zważywszy na nową prezentację klasyfikacji, za kategorie środkowe można by uznać kategorie oznaczone literami: „E”, „U”, „R” i „O” lub wyłącznie kategorie oznaczone literami „U” i „R”. W pierwszym przypadku do kategorii środkowych dodano by udźce wieprzowe oznaczone literą „E”, co zwiększyłoby ryzyko stosowania surowców niewłaściwych do produkcji „Prosciutto di Parma”. W drugim przypadku wykluczono by udźce oznaczone literą „O”, mimo ich doskonałych właściwości.

Mając na względzie powyższe i w celu uniknięcia wątpliwości w zakresie interpretacji, należy sprecyzować wyrażenie „środkowe kategorie oficjalnej klasyfikacji EWG” używane w części C specyfikacji produktu poprzez uściślenie, że chodzi o tusze zaliczane do kategorii oznaczonych literami: „U”,”R” i „O”.

---

(1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

(2)  Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18.

---

ZAŁĄCZNIK II

SKONSOLIDOWANY JEDNOLITY DOKUMENT

Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1)

„PROSCIUTTO DI PARMA”

NR WE: IT-PDO-0317-01028-9.8.2012

ChOG ( ) ChNP (X)

1.   Nazwa

„Prosciutto di Parma”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Rodzaj produktu

| Klasa 1.2. | Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.) |
| --- | --- |

Klasa 1.2.

Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

Szynka surowa dojrzewająca oznaczona znakiem identyfikacyjnym wypalanym na skórze wieprzowej; kształt zewnętrzny zaokrąglony pozbawiony części końcowej (racicy), bez zewnętrznych niedoskonałości, które mogłyby ujemnie wpłynąć na wizerunek produktu, odsłonięta część mięśniowa ponad główką kości udowej (kostką) jest ograniczona i ma nie więcej niż 6 centymetrów (krótkie obcięcie); masa: zwykle od ośmiu do dziesięciu kg, a w każdym razie nie mniej niż siedem kg; kolor po nacięciu: jednorodny, między różem a czerwienią, przedzielany bielą tkanki tłuszczowej; zapach i smak: mięso o delikatnym i łagodnym smaku, lekko słone, o mocnym i charakterystycznym zapachu; charakteryzuje się spełnieniem określonych parametrów analitycznych, dotyczących wilgotności, zawartości soli i proteolizy; szynka „Prosciutto di Parma”, opatrzona odpowiednim znakiem identyfikacyjnym, może być sprzedawana w całości lub bez kości, pocięta na kawałki lub plastry o różnym kształcie i masie w zależności od odpowiedniego opakowania.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Surowiec (świeże udźce) używany do produkcji „Prosciutto di Parma” charakteryzuje się następującymi cechami: konsystencja tłuszczu jest szacowana poprzez ustalenie ilości jodu lub zawartości kwasu linolowego w wewnętrznej i zewnętrznej warstwie tłuszczu podskórnej podściółki tłuszczowej udźca. Dla każdej próbki wskaźnik jodu nie może przekraczać 70, a zawartość kwasu linolowego nie może przekraczać 15 %; grubość warstwy tłuszczu zewnętrznej części świeżego udźca, mierzona w pionie względem główki kości udowej (pod kostką), powinna wynosić około 20 milimetrów w udźcach świeżych stosowanych do produkcji „Prosciutto di Parma” o masie między 7 a 9 kilogramów oraz 30 milimetrów w udźcach świeżych stosowanych do produkcji „Prosciutto di Parma”, o masie większej niż 9 kilogramów. Grubość tej warstwy nie może w każdym razie być mniejsza niż odpowiednio 15 milimetrów i 20 milimetrów dla obu kategorii świeżych udźców, wraz ze skórą. W każdym razie pokrycie „korony” powinno być wystarczające, by uniemożliwić oderwanie się skóry od znajdującej się pod spodem tkanki mięśniowej. Zalecana masa świeżych obrobionych udźców wynosi między 12 a 14 kilogramów, a w każdym razie nie może wynosić mniej niż 10 kilogramów.

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

Dozwolona pasza, jej ilości oraz sposób zadawania zostały ujęte w dwóch tabelach, z których pierwsza dotyczy paszy dla zwierząt nieprzekraczających 80 kg masy w relacji pełnej, a druga – paszy dozwolonej podczas opasu. Paszę zadaje się na ogół w formie płynnej (papka lub masa ciastowata), uzupełnionej tradycyjną serwatką.

W czasie pierwszej fazy chowu zawartość suchej masy zbóż w paszy nie powinna być niższa niż 45 %, a dozwolone składniki, poza składnikami zalecanymi w drugiej fazie chowu, są następujące: gluten kukurydziany lub pasza z glutenu kukurydzianego, szarańczyn bez ziaren, mączka rybna, mączka z koncentratu sojowego, odpady destylacyjne, maślanka, tłuszcze o temperaturze topnienia powyżej 36 °C, lizaty białkowe, kiszonka kukurydziana.

W czasie drugiej fazy chowu, czyli fazy opasu, zawartość suchej masy zbóż w paszy nie powinna być niższa niż 55 %, a dozwolone składniki są następujące: kukurydza, masa ciastowata z ziaren lub kłosów kukurydzy, sorgo, jęczmień, pszenica, pszenżyto, owies, inne gatunki zbóż o mniejszym znaczeniu, otręby i inne produkty uboczne pochodzące z przetwórstwa zbóż, ziemniaki suszone, kiszonka z prasowanych wysłodków buraczanych, makuchy lniane, suszone wysłodki buraczane bez cukru, wytłoki z jabłek i gruszek, skórki winogron i pomidorów regulujące tranzyt jelitowy, serum mleka, maślanka, suszona mąka z lucerny, melasa, mączka z koncentratu sojowego, słonecznikowego, sezamowego, kokosowego lub z ziaren kukurydzy, groszek zielony lub inne nasiona roślin strączkowych, drożdże piwne lub torula i inne, tłuszcze o temperaturze topnienia powyżej 40 °C.

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Zgodnie z pkt 4 czynności związane z produkcją i dojrzewaniem muszą odbywać się w obrębie obszaru produkcji, w celu zagwarantowania jakości, identyfikowalności i kontroli produktu.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

Odpowiednio oznakowana „Prosciutto di Parma” może być sprzedawana w całości, bez kości, pakowana w kawałkach lub w plastrach o różnym kształcie i masie odpowiednio zapakowanych; w tym ostatnim przypadku operacje krojenia i pakowania powinny odbywać się wyłącznie na obszarze produkcji, o którym mowa w pkt 4 akapit pierwszy poniżej, a znak identyfikacyjny ChNP musi być nanoszony na produkt w sposób trwały i nieusuwalny, zgodnie z pkt 3.7 poniżej, by zagwarantować jakość charakterystyczną dla „Prosciutto di Parma” oraz pełną identyfikowalność produktu.

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Najważniejszym elementem rozpoznawczym szynki „Prosciutto di Parma”, który — choć nie dotyczy etykietowania — wyróżnia ją na rynku pośród innych produktów, jest „korona książęca” (znak wypalany, przedstawiający pięcioramienną wystylizowaną koronę, w której środku widnieje toponim „Parma”). Pełni on podwójną funkcję: odróżnia tę szynkę od innych surowych szynek, gwarantując jej autentyczność (znak identyfikacyjny) oraz gwarantuje, że produkt przeszedł przez wszystkie przewidziane etapy produkcji oraz że wszystkie te etapy zostały poświadczone przez odpowiednie podmioty. Wyłącznie obecność tego znaku pozwala na stosowanie zgodne z prawem nazwy pochodzenia: bez „korony książęcej” wyrób nie może być opatrywany przedmiotową nazwą pochodzenia ani na etykietach czy opakowaniach, ani na dokumentach sprzedaży, ani na dokumentach transakcji handlowych (dotyczących sprzedaży w całości, w kawałkach, produktu wstępnie pakowanego ani przy sprzedaży detalicznej w porcjach).

Jeśli chodzi o elementy, które wyróżniają etykietowanie „Prosciutto di Parma”, następujące zapisy są obowiązkowe:

| — | dla „Prosciutto di Parma” z kością, w całości:






  — | „Prosciutto di Parma” a następnie „denominazione di origine protetta” („chroniona nazwa pochodzenia”), |
| --- | --- | --- |

—

dla „Prosciutto di Parma” z kością, w całości:

—

„Prosciutto di Parma” a następnie „denominazione di origine protetta” („chroniona nazwa pochodzenia”),

| — | adres zakładu produkcyjnego, |
| --- | --- |

—

adres zakładu produkcyjnego,

| — | dla „Prosciutto di Parma” pakowanej, całej, bez kości lub w kawałkach,






  — | „Prosciutto di Parma” a następnie „denominazione di origine protetta” („chroniona nazwa pochodzenia”), |
| --- | --- | --- |

—

dla „Prosciutto di Parma” pakowanej, całej, bez kości lub w kawałkach,

—

„Prosciutto di Parma” a następnie „denominazione di origine protetta” („chroniona nazwa pochodzenia”),

| — | adres zakładu pakującego, |
| --- | --- |

—

adres zakładu pakującego,

| — | data produkcji, jeśli wypalony odcisk pieczęci nie jest już widoczny na danym kawałku, |
| --- | --- |

—

data produkcji, jeśli wypalony odcisk pieczęci nie jest już widoczny na danym kawałku,

| — | dla „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej:






  — | opakowania mają wspólną część, na której przy górnej krawędzi po lewej stronie znajduje się etykietka z „koroną książęcą” oraz zapisy:






  — | „»Prosciutto di Parma« denominazione di origine protetta ai sensi della legge 13 Febbraio 1990, n. 26 et del REG. (CE) n. 1107/96” („Prosciutto di Parma” chroniona nazwa pochodzenia zgodnie z ustawą nr 26 z dnia 13 lutego 1990 r. oraz rozporządzeniem (WE) nr 1107/96), |
| --- | --- | --- | --- |

—

dla „Prosciutto di Parma” w plastrach wstępnie pakowanej:

—

opakowania mają wspólną część, na której przy górnej krawędzi po lewej stronie znajduje się etykietka z „koroną książęcą” oraz zapisy:

—

„»Prosciutto di Parma« denominazione di origine protetta ai sensi della legge 13 Febbraio 1990, n. 26 et del REG. (CE) n. 1107/96” („Prosciutto di Parma” chroniona nazwa pochodzenia zgodnie z ustawą nr 26 z dnia 13 lutego 1990 r. oraz rozporządzeniem (WE) nr 1107/96),

| — | „confezionato sotto il controllo dell’Organismo autorizzato” („pakowano pod kontrolą upoważnionego organu”), |
| --- | --- |

—

„confezionato sotto il controllo dell’Organismo autorizzato” („pakowano pod kontrolą upoważnionego organu”),

| — | adres zakładu pakującego, |
| --- | --- |

—

adres zakładu pakującego,

| — | data produkcji (podana na pieczęci data rozpoczęcia dojrzewania). |
| --- | --- |

—

data produkcji (podana na pieczęci data rozpoczęcia dojrzewania).

Zabrania się stosowania takich określeń jak: „classico” (klasyczna), „autentico” (autentyczna), „extra” (ekstra), „super” (doskonała) i dodawania do nazwy handlowej wszelkich innych określeń, wzmianek i atrybutów, z wyjątkiem: „disossato” (bez kości) i „affettato” (w plastrach).

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Produkcja „Prosciutto di Parma” odbywa się na obszarze ograniczonym do prowincji Parma, który obejmuje teren tej prowincji (region Emilia Romagna — Włochy), położony na południe od Via Emilia, w odległości nie mniejszej niż 5 kilometrów od tejże i na terenach położonych na wysokości nie większej niż 900 m n.p.m., ograniczonym na wschodzie korytem rzeki Enza a na zachodzie — rzeki Stirone.

Surowiec pochodzi z obszaru geograficznego rozleglejszego niż obszar przetwórstwa i obejmuje obszar administracyjny następujących regionów Włoch: Emilia Romagna, Veneto, Lombardia, Piemont, Molise, Umbria, Toskania, Marche, Abruzja i Lacjum.

5.   Związek z obszarem geograficznym

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

Szczególne cechy „Prosciutto di Parma” oraz gwarancja zachowania wysokich standardów jakości, higieny i bezpieczeństwa żywności są ściśle uzależnione od warunków środowiskowych oraz od czynników naturalnych i ludzkich. W ramach wyznaczonego makroobszaru geograficznego istnieją tylko nieliczne, niewielkie obszary, na których panują specyficzne i niepowtarzalne warunki i gdzie dzięki szczególnym umiejętnościom ludzi rozwinęła się produkcja szynki objętej chronioną nazwą pochodzenia. Jeden z tych niewielkich obszarów stanowi obszar produkcji „Prosciutto di Parma” — mała część prowincji Parma. Ten mikroobszar charakteryzuje się wyjątkowymi warunkami ekologicznymi, klimatycznymi i środowiskowymi wynikającymi z właściwości powietrza morskiego, które napływa znad Versilii, a następnie ociepla się wśród gajów oliwnych i lasów sosnowych doliny Magra, przechodząc przez Apeniny traci wilgotność i wzbogaca się o zapach kasztanowców, by na koniec osuszać szynki parmeńskie i nadawać im ich wyjątkowy, delikatny smak.

5.2.   Specyfika produktu

„Prosciutto di Parma” jest to szynka surowa, dojrzewająca przez co najmniej 12 miesięcy; jedynymi dozwolonymi składnikami są mięso wieprzowe i sól. Produkt gotowy ma zaokrąglony kształt zewnętrzny i jest pozbawiony części końcowej (racicy), odsłonięta część mięśniowa ponad główką kości udowej (kostką) ma nie więcej niż 6 centymetrów (krótkie obcięcie). Produkt dojrzały charakteryzuje się zwykle masą od ośmiu do dziesięciu kilogramów, a w każdym razie nie może ważyć mniej niż siedem kilogramów; kolor po nacięciu jest jednorodny, między różem a czerwienią, przedzielany intensywną bielą tkanki tłuszczowej; mięso ma delikatny i łagodny smak, jest lekko słone, ma mocny i charakterystyczny zapach. Produkt poddany analizie spełnia precyzyjne kryteria w zakresie wilgotności (59–63,5 %), zawartości soli (4,2–6,2 %) oraz proteolizy (24–31 %).

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwościami produktu (w przypadku ChOG)

Kryteria produkcji pozwalające na nadanie chronionej nazwy pochodzenia „Prosciutto di Parma” zależą w dużym stopniu od warunków środowiskowych, czynników naturalnych oraz ludzkich. Istnieje ścisły związek pomiędzy surowcem oraz szynką „Prosciutto di Parma”, który w powiązaniu z rozwojem produkcyjnym, gospodarczym i społecznym obszaru geograficznego, nadał jej niepowtarzalny charakter. Cechy surowca są bardzo charakterystyczne dla makroobszaru północnej i centralnej części Włoch (zgodnie z wyznaczonym obszarem, o którym mowa w pkt 4 akapit drugi), od epoki etruskiej do czasów współczesnych.

Chów świń opasowych, których ubój następuje w zawansowanym wieku, przeszedł przez następujące etapy rozwoju: narodził się jako chów ras miejscowych i rozwijał w zależności od uwarunkowań środowiskowych, społecznych, gospodarczych, w szczególności uprawy zbóż i przetwórstwa mleka charakterystycznych dla miejscowej diety — a następnie stopniowo doprowadził do celowego ukierunkowania produkcji na produkt objęty chronioną nazwą pochodzenia. W ramach określonego makroobszaru geograficznego istnieje ograniczony obszar, na którym — w wyniku specyficznych i niepowtarzalnych warunków środowiska oraz dzięki szczególnym umiejętnościom ludzi — rozwinęła się produkcja „Prosciutto di Parma”. Ten ograniczony obszar to mała część prowincji Parma. Ze względu na swe położenie mikroobszar ten charakteryzuje się wyjątkowymi warunkami ekologicznymi, klimatycznymi i środowiskowymi, wynikającymi z właściwości powietrza morskiego, które napływa znad Versilii, a następnie ociepla się wśród gajów oliwnych i lasów sosnowych doliny Magra, przechodząc przez Apeniny traci wilgotność i wzbogaca się o zapach kasztanowców, by na koniec osuszać szynki parmeńskie i nadawać im ich wyjątkowy, delikatny smak.

Parma znajduje się w sercu dawnej Galii Przedalpejskiej, której mieszkańcy zajmowali się chowem dużych stad świń oraz byli szczególnymi znawcami w zakresie produkcji solonej szynki.

Wśród historycznych źródeł pisanych można znaleźć liczne świadectwa z opisami szynki i sposobu jej produkcji, w szczególności są to wykazy izby handlowej z 1913 r., w których wymienia się aktualny region produkcji. Ten pierwszy etap, o charakterze czysto rzemieślniczym, zmienił się obecnie w proces przemysłowy, który pozwala jednak zachować bez zmian tradycyjne cechy charakterystyczne produktu.

Pochodzenie produktu jest udokumentowane z historycznego punktu widzenia, również jeśli chodzi o obszar pochodzenia surowca, gdyż produkcja jest wynikiem ewolucji, jaką przeszła tradycyjna gospodarka wiejska obecna w całym wspomnianym wcześniej makroregionie, i która skoncentrowała się w określonej części prowincji Parma, ze względu na jej niepowtarzalne uwarunkowania mikroklimatyczne i środowiskowe.

Odesłanie do publikacji specyfikacji [art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006]

Obecna administracja wszczęła krajową procedurę sprzeciwu, o której mowa w art. 5 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, publikując wniosek o zatwierdzenie zmiany chronionej nazwy pochodzenia „Prosciutto di Parma” w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej, nr 154 z 4.7.2012 r.

Skonsolidowany tekst specyfikacji jest dostępny na stronie internetowej:

http://www.politicheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/3335

lub

bezpośrednio na stronie głównej włoskiego ministerstwa polityki rolnej, żywnościowej i leśnej (www.politicheagricole.it), po wybraniu „Qualità e sicurezza” [Jakość i bezpieczeństwo] (u góry z prawej strony ekranu), a następnie: „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE” [Specyfikacje objęte kontrolą UE].

---

(1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 1. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

---

| 28.11.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/17 |
| --- | --- | --- | --- |

28.11.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/17

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1209/2013

z dnia 25 listopada 2013 r.

zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Camembert de Normandie (ChNP)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Francji o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Camembert de Normandie”, zarejestrowanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 (2). |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Francji o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Camembert de Normandie”, zarejestrowanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 (2).

| (2) | Jako że proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2, rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia Komisja opublikowała wniosek o wprowadzenie zmiany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
   (3). |
| --- | --- |

(2)

Jako że proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2, rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia Komisja opublikowała wniosek o wprowadzenie zmiany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
   (3).

| (3) | Ponieważ do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, należy zatwierdzić przedmiotową zmianę, |
| --- | --- |

(3)

Ponieważ do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, należy zatwierdzić przedmiotową zmianę,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zatwierdza się zmianę specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy wymienionej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 25 listopada 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Dacian CIOLOȘ

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 148 z 21.6.1996, s.1

2

(3)  Dz.U. C 140 z 18.5.2013, s. 20.

3

---

ZAŁĄCZNIK

Produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu:

Klasa 1.3.   Sery

FRANCJA

Camembert de Normandie (ChNP)

---

| 28.11.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/19 |
| --- | --- | --- | --- |

28.11.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/19

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1210/2013

z dnia 25 listopada 2013 r.

zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Melocotón de Calanda (ChNP)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Hiszpanii o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Melocotón de Calanda”, zarejestrowanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2446/2000 (2). |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Hiszpanii o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Melocotón de Calanda”, zarejestrowanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2446/2000 (2).

| (2) | Jako że proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2, rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia Komisja opublikowała wniosek o wprowadzenie zmiany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
   (3). |
| --- | --- |

(2)

Jako że proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2, rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia Komisja opublikowała wniosek o wprowadzenie zmiany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
   (3).

| (3) | Ponieważ do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, należy zatwierdzić przedmiotową zmianę, |
| --- | --- |

(3)

Ponieważ do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, należy zatwierdzić przedmiotową zmianę,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zatwierdza się zmianę specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy wymienionej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 25 listopada 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Dacian CIOLOȘ

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 281 z 7.11.2000, s. 12

2

(3)  Dz.U. C 179 z 25.6.2013, s. 19.

3

---

ZAŁĄCZNIK

Produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu:

Klasa 1.6.   Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone

HISZPANIA

Melocotón de Calanda (ChNP)

---

| 28.11.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/21 |
| --- | --- | --- | --- |

28.11.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/21

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1211/2013

z dnia 25 listopada 2013 r.

zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Banon (ChNP)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 53 ust. 2 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Francji w sprawie zatwierdzenia zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Banon” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 641/2007 (2). |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Francji w sprawie zatwierdzenia zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Banon” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 641/2007 (2).

| (2) | Wniosek ma na celu wprowadzenie zmian w specyfikacji przez doprecyzowanie dowodu pochodzenia, metody produkcji, etykietowania, wymogów krajowych i danych kontaktowych struktur odpowiedzialnych za kontrolę nazwy pochodzenia. |
| --- | --- |

(2)

Wniosek ma na celu wprowadzenie zmian w specyfikacji przez doprecyzowanie dowodu pochodzenia, metody produkcji, etykietowania, wymogów krajowych i danych kontaktowych struktur odpowiedzialnych za kontrolę nazwy pochodzenia.

| (3) | Komisja przeanalizowała przedmiotową zmianę i stwierdziła, że jest ona uzasadniona. W związku z tym, że jest to zmiana nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja może ją zatwierdzić bez odwoływania się do procedury określonej w art. 50–52 wymienionego rozporządzenia, |
| --- | --- |

(3)

Komisja przeanalizowała przedmiotową zmianę i stwierdziła, że jest ona uzasadniona. W związku z tym, że jest to zmiana nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja może ją zatwierdzić bez odwoływania się do procedury określonej w art. 50–52 wymienionego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Banon” wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Skonsolidowany jednolity dokument zawierający główne elementy specyfikacji znajduje się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 25 listopada 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Dacian CIOLOȘ

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 150 z 12.6.2007, s. 3.

2

---

ZAŁĄCZNIK I

W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Banon” zatwierdza się następujące zmiany:

1.1.   Dowód pochodzenia

Nagłówek uzupełniono o postanowienia dotyczące kontroli i gwarancji pochodzenia oraz identyfikowalności produktu objętego nazwą pochodzenia. Postanowienia te uległy zmianie po reformie systemu kontroli na poziomie krajowym.

1.2.   Metoda produkcji

Na podstawie tekstów krajowych nagłówek uzupełniono o informacje dotyczące:

| — | definicji pojęcia stada:


  „Przez stado należy rozumieć całe stado kóz składające się z kóz w okresie laktacji, kóz odstawionych, koźląt płci żeńskiej i kozłów”.


  Postanowienie to pozwala lepiej zdefiniować pojęcie stada.


  „Do dnia 31 grudnia 2013 r. kozy mleczne ras Communes Provençales, Roves, Alpines i krzyżówek tych ras powinny stanowić co najmniej 60 % każdego stada”.


  Postanowienie to jest środkiem dostosowującym stado pozwalającym hodowcom osiągnąć cel wynoszący 100 % w dniu 1 stycznia 2014 r. |
| --- | --- |

—

definicji pojęcia stada:

„Przez stado należy rozumieć całe stado kóz składające się z kóz w okresie laktacji, kóz odstawionych, koźląt płci żeńskiej i kozłów”.

Postanowienie to pozwala lepiej zdefiniować pojęcie stada.

„Do dnia 31 grudnia 2013 r. kozy mleczne ras Communes Provençales, Roves, Alpines i krzyżówek tych ras powinny stanowić co najmniej 60 % każdego stada”.

Postanowienie to jest środkiem dostosowującym stado pozwalającym hodowcom osiągnąć cel wynoszący 100 % w dniu 1 stycznia 2014 r.

| — | żywienia stada:

  „Podstawowa dawka pokarmowa kóz pochodzi głównie z wyznaczonego obszaru geograficznego. Kozy żywią się wyłącznie na pastwiskach lub na wolnym wybiegu, paszą suchą z roślin strączkowych, roślin trawiastych lub flory występującej naturalnie przechowywanych w odpowiednich warunkach”.

  Informacje te dodano w celu lepszego określenia pochodzenia i rodzaju podstawowej dawki pokarmowej stada.

  „Kozy wypasa się:







  — | na wolnych wybiegach złożonych z dziko rosnących roślin jednorocznych lub bylin, drzew, krzewów lub roślin zielnych; |
| --- | --- | --- |

—

żywienia stada:

„Podstawowa dawka pokarmowa kóz pochodzi głównie z wyznaczonego obszaru geograficznego. Kozy żywią się wyłącznie na pastwiskach lub na wolnym wybiegu, paszą suchą z roślin strączkowych, roślin trawiastych lub flory występującej naturalnie przechowywanych w odpowiednich warunkach”.

Informacje te dodano w celu lepszego określenia pochodzenia i rodzaju podstawowej dawki pokarmowej stada.

„Kozy wypasa się:

„Kozy wypasa się:

—

na wolnych wybiegach złożonych z dziko rosnących roślin jednorocznych lub bylin, drzew, krzewów lub roślin zielnych;

na wolnych wybiegach złożonych z dziko rosnących roślin jednorocznych lub bylin, drzew, krzewów lub roślin zielnych;

| — | na trwałych użytkach zielonych porośniętych roślinnością lokalną; |
| --- | --- |

—

na trwałych użytkach zielonych porośniętych roślinnością lokalną;

na trwałych użytkach zielonych porośniętych roślinnością lokalną;

| — | na czasowych użytkach zielonych porośniętych roślinami trawiastymi, strączkowymi lub na użytkach zielonych wielogatunkowych.” |
| --- | --- |

—

na czasowych użytkach zielonych porośniętych roślinami trawiastymi, strączkowymi lub na użytkach zielonych wielogatunkowych.”

na czasowych użytkach zielonych porośniętych roślinami trawiastymi, strączkowymi lub na użytkach zielonych wielogatunkowych.”

Informacje te dodano w celu dokładnego określenia rodzajów użytków zielonych dozwolonych w żywieniu.

„W okresie, w którym dawka pasz objętościowych musi być zapewniona głównie poprzez wypas, podawanie siana nie przekracza dziennie 1,25 kg surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie.

Podawanie siana ograniczono do 600 kg surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie rocznie.

Zezwala się na podawanie paszy zielonej do koryta jedynie przez 30 nienastępujących po sobie dni w roku”.

Postanowienie to ma na celu uprzywilejowanie wypasu.

„Ilość dodatków ograniczono do 800 g surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie dziennie z ograniczeniem do 270 kg surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie rocznie. Roczna uzupełniająca dawka pokarmowa musi składać się w co najmniej 60 % ze zbóż. Ilość suszonej lucerny ograniczono do 400 g surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie dziennie podawanego co najmniej 2 razy z ograniczeniem do 60 kg surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie rocznie”.

Postanowienia te mają na celu ograniczenie podawania paszy poza wypasem.

„Ilość pasz i suszonej lucerny spoza obszaru objętego chronioną nazwą pochodzenia ograniczono do 250 kg surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie rocznie”.

Postanowienie to ma na celu ograniczenie podawania paszy, która nie pochodzi z obszaru objętego chronioną nazwą pochodzenia.

„Zabrania się stosowania kiszonek i pasz pakowanych w folię, roślin kapustowatych oraz innych roślin i nasion, które mogą nadać mleku nieodpowiedni smak”.

Postanowienie to ma na celu zakazanie stosowania pasz, które mogą nadać nieodpowiedni smak mleku, a w związku z tym serowi.

| — | produkcji mleka na stado:


  „Średnia produkcja na stado jest ograniczona rocznie do 850 kg mleka na kozę mleczną”.


  Temu istniejącemu już postanowieniu nadano nowe brzmienie w celu uwzględnienia średniej rocznej na stado. |
| --- | --- |

—

produkcji mleka na stado:

„Średnia produkcja na stado jest ograniczona rocznie do 850 kg mleka na kozę mleczną”.

Temu istniejącemu już postanowieniu nadano nowe brzmienie w celu uwzględnienia średniej rocznej na stado.

| — | technologii serowarskiej:
  zdanie „Od dnia 1 stycznia 2009 r. odbiór mleka z gospodarstwa odbywa się codziennie, a przechowywanie mleka przed odbiorem odbywa się w temperaturze 8 °C” zastępuje się zdaniem „Odbiór mleka jest możliwy po maksymalnie 4 udojach, zebranych maksymalnie w ciągu dwóch dni. Przechowywanie mleka przed odbiorem odbywa się w temperaturze nie wyższej niż 6 °C” w celu uwzględnienia ograniczeń związanych z odległością podczas odbioru mleka.


  „Dawka podpuszczki o stężeniu 520 mg chymozyny/l wynosi 20–35 ml na 100 l mleka”.


  Postanowienie to ma na celu dokładne określenie dawki podpuszczki. Dawka ta jest niezbędna w celu uzyskania optymalnego czasu koagulacji.


  „Czas zanurzenia w solance wynosi 5–8 min”.


  Postanowienie to ma na celu uściślenie czasu solenia. |
| --- | --- |

—

technologii serowarskiej:

zdanie „Od dnia 1 stycznia 2009 r. odbiór mleka z gospodarstwa odbywa się codziennie, a przechowywanie mleka przed odbiorem odbywa się w temperaturze 8 °C” zastępuje się zdaniem „Odbiór mleka jest możliwy po maksymalnie 4 udojach, zebranych maksymalnie w ciągu dwóch dni. Przechowywanie mleka przed odbiorem odbywa się w temperaturze nie wyższej niż 6 °C” w celu uwzględnienia ograniczeń związanych z odległością podczas odbioru mleka.

„Od dnia 1 stycznia 2009 r. odbiór mleka z gospodarstwa odbywa się codziennie, a przechowywanie mleka przed odbiorem odbywa się w temperaturze 8 °C”

„Odbiór mleka jest możliwy po maksymalnie 4 udojach, zebranych maksymalnie w ciągu dwóch dni. Przechowywanie mleka przed odbiorem odbywa się w temperaturze nie wyższej niż 6 °C”

„Dawka podpuszczki o stężeniu 520 mg chymozyny/l wynosi 20–35 ml na 100 l mleka”.

Postanowienie to ma na celu dokładne określenie dawki podpuszczki. Dawka ta jest niezbędna w celu uzyskania optymalnego czasu koagulacji.

„Czas zanurzenia w solance wynosi 5–8 min”.

Postanowienie to ma na celu uściślenie czasu solenia.

| — | dojrzewania:


  „Po zakończeniu tego etapu musi posiadać jednolitą powłokę z ustaloną florą bakteryjną na powierzchni, cienką skórkę barwy kremowobiałej, miękką w środku masę”.


  Postanowienie to ma na celu uściślenie wyglądu sera na pośrednim etapie dojrzewania. |
| --- | --- |

—

dojrzewania:

„Po zakończeniu tego etapu musi posiadać jednolitą powłokę z ustaloną florą bakteryjną na powierzchni, cienką skórkę barwy kremowobiałej, miękką w środku masę”.

Postanowienie to ma na celu uściślenie wyglądu sera na pośrednim etapie dojrzewania.

| — | owijania w liście:

  „Warunki zbierania


  Liście zbiera się po osiągnięciu przez nie barwy brązowej, czyli jesienią podczas opadania liści. Liście są czyste i zdrowe.


  Warunki przechowywania


  Liście przechowuje się na sucho.


  Obróbka


  Liście nawadnia się przed zastosowaniem ich do owijania. Możliwe są trzy techniki:







  — | we wrzącej wodzie, |
| --- | --- | --- |

—

owijania w liście:

„Warunki zbierania

Liście zbiera się po osiągnięciu przez nie barwy brązowej, czyli jesienią podczas opadania liści. Liście są czyste i zdrowe.

Warunki przechowywania

Liście przechowuje się na sucho.

Obróbka

Liście nawadnia się przed zastosowaniem ich do owijania. Możliwe są trzy techniki:

—

we wrzącej wodzie,

| — | we wrzącej wodzie zakwaszonej w 5 %, |
| --- | --- |

—

we wrzącej wodzie zakwaszonej w 5 %,

| — | w wodzie zakwaszonej w 5 %. |
| --- | --- |

—

w wodzie zakwaszonej w 5 %.

Usuwanie ogonków z liści jest fakultatywne, jednak możliwe jest odcięcie jedynie podstawy liścia z wyłączeniem jakichkolwiek innych zmian jego kształtu.

Owijanie sera

Ser jest całkowicie przykryty liśćmi w celu zapewnienia drugiego dojrzewania w »warunkach beztlenowych«.

Jeżeli ser zostanie owinięty w liście niepozbawione ogonków, ogonek umieszcza się na spodzie sera”.

Postanowienie to ma na celu uściślenie warunków uzyskiwania i stosowania liści kasztanowca. Określenie jakości liści jest niezbędne w celu uzyskania optymalnego dojrzewania w liściach.

1.3.   Etykietowanie

Etykietowanie

Zmieniono przepisy dotyczące etykietowania w celu wprowadzenia obowiązku umieszczania symbolu „ChNP” Unii Europejskiej. Wprowadzono uzupełnienia pochodzące z tekstów krajowych.

1.4.   Wymogi krajowe

Wymogi krajowe

Wymogi krajowe uzupełniono tabelą przedstawiającą główne punkty kontroli i metodę ich oceny zgodnie z przepisami krajowymi.

1.5.   Inne

Inne

Zaktualizowano dane kontaktowe struktur odpowiedzialnych za kontrolę nazwy pochodzenia.

---

ZAŁĄCZNIK II

SKONSOLIDOWANY JEDNOLITY DOKUMENT

Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1)

„BANON”

NR WE: FR-PDO-0105-0969 - 23.2.2012

ChOG ( ) ChNP (X)

1.   Nazwa

„Banon”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Francja

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Rodzaj produktu

| Klasa 1.3. | Sery |
| --- | --- |

Klasa 1.3.

Sery

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

„Banon” jest miękkim serem produkowanym z surowego, pełnego mleka koziego. Otrzymuje się go poprzez szybkie zsiadanie (koagulacja po dodaniu podpuszczki). Dojrzały ser owija się (tzn. całkowicie przykrywa się go) naturalnymi brunatnymi liśćmi kasztanowca 6–12 przewiązanymi naturalną rafią.

Ser „Banon”, po co najmniej 15 dniach dojrzewania, z których przez 10 dni jest zawinięty w liście, ma jednolity, kremowy, aksamitny i miękki miąższ. Jego skórka pod liśćmi ma kolor kremowożółty. Ser z liśćmi ma średnicę 75–85 mm i wysokość 20–30 mm. Masa netto sera „Banon” bez liści i po okresie dojrzewania wynosi 90–110 g.

Ser zawiera co najmniej 40 gramów masy suchej na 100 gramów sera i 40 gramów tłuszczu na 100 gramów sera po całkowitym osuszeniu.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Do dnia 31 grudnia 2013 r. kozy mleczne ras Communes Provençales, Roves, Alpines i krzyżówek tych ras powinny stanowić co najmniej 60 % każdego stada.

Od dnia 1 stycznia 2014 r. mleko stosowane do produkcji sera „Banon” pochodzi wyłącznie od kóz ras Communes Provençales, Roves, Alpines i krzyżówek tych ras.

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

Podstawowa dawka pokarmowa kóz pochodzi głównie z wyznaczonego obszaru geograficznego. Kozy żywią się wyłącznie na pastwiskach lub na wolnym wybiegu paszą suchą z roślin strączkowych, roślin trawiastych lub flory występującej naturalnie przechowywanych w odpowiednich warunkach. Jeżeli tylko warunki klimatyczne i etap wegetacji na to pozwalają, kozy wypasane są pastwiskach lub na wolnym wybiegu. Kozy muszą być wypasane regularnie na wolnych wybiegach i użytkach zielonych na wyznaczonym obszarze przez co najmniej 210 dni w roku. Przez co najmniej 4 miesiące w roku muszą znajdować większość pasz objętościowych podczas wypasu.

Kozy muszą być wypasane regularnie na wolnych wybiegach i użytkach zielonych na wyznaczonym obszarze przez co najmniej 210 dni w roku.

Kozy wypasa się:

| — | na wolnych wybiegach złożonych z dziko rosnących roślin jednorocznych lub bylin, drzew, krzewów lub roślin zielnych, |
| --- | --- |

—

na wolnych wybiegach złożonych z dziko rosnących roślin jednorocznych lub bylin, drzew, krzewów lub roślin zielnych,

| — | na trwałych użytkach zielonych porośniętych roślinnością lokalną, |
| --- | --- |

—

na trwałych użytkach zielonych porośniętych roślinnością lokalną,

| — | na czasowych użytkach zielonych porośniętych roślinami trawiastymi, strączkowymi lub na użytkach zielonych wielogatunkowych. |
| --- | --- |

—

na czasowych użytkach zielonych porośniętych roślinami trawiastymi, strączkowymi lub na użytkach zielonych wielogatunkowych.

Istnieją roczne i dzienne limity dodawania żywności (pasz i dodatków) do koryta. Ustalono również limity zakupu pasz spoza obszaru.

Przez co najmniej 4 miesiące w roku muszą znajdować większość pasz objętościowych podczas wypasu.

W okresie, w którym dawka pasz objętościowych musi być zapewniona głównie poprzez wypas, podawanie siana nie przekracza dziennie 1,25 kg surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie.

Podawanie siana ograniczono do 600 kg surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie rocznie.

Zezwala się na podawanie paszy zielonej do koryta jedynie przez 30 nienastępujących po sobie dni w roku.

Ilość dodatków ograniczono do 800 g surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie dziennie z ograniczeniem do 270 kg surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie rocznie.

Roczna uzupełniająca dawka pokarmowa musi składać się w co najmniej 60 % ze zbóż.

Ilość suszonej lucerny ograniczono do 400 g surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie dziennie podawanego co najmniej 2 razy z ograniczeniem do 60 kg surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie rocznie.

Ilość pasz i suszonej lucerny spoza obszaru objętego chronioną nazwą pochodzenia ograniczono do 250 kg surowca na dorosłą kozę znajdującą się w gospodarstwie rocznie.

Zabrania się stosowania kiszonek i pasz pakowanych w folię, roślin kapustowatych oraz innych roślin i nasion, które mogą nadać mleku nieodpowiedni smak.

Na terenie gospodarstwa powierzchnia pastwiskowa rzeczywiście przeznaczona dla stada kóz musi być co najmniej równa 1 ha naturalnych lub sztucznych użytków zielonych na 8 kóz i 1 ha wolnego wybiegu na 2 kozy.

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Produkcja mleka, jego przetwarzanie i dojrzewanie serów muszą odbywać się na obszarze geograficznym określonym w pkt 4.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

—

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Każdy ser objęty chronioną nazwą pochodzenia „Banon” wprowadza się do obrotu z indywidualną etykietą zawierającą oznaczenie nazwy pochodzenia pisane czcionką o rozmiarze co najmniej równym rozmiarowi innej czcionki użytej na etykiecie.

Umieszczenie symbolu ChNP Unii Europejskiej jest obowiązkowe na etykiecie serów objętych chronioną nazwą pochodzenia „Banon”.

Nazwa „Banon” musi obowiązkowo widnieć na fakturach i dokumentacji handlowej.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar geograficzny objęty chronioną nazwą pochodzenia obejmuje następujące gminy:

departament Alpes-de-Haute-Provence (04)

gminy znajdujące się w całości na terenie wspomnianego obszaru

Aiglun, Allemagne-en-Provence, Archail, Aubenas-les-Alpes, Aubignosc, Banon, Barras, Beaujeu, Bevons, Beynes, Bras-d’Asse, Brunet, Céreste, Champtercier, Châteaufort, Châteauneuf-Miravail, Châteauneuf-Val-Saint-Donat, Châteauredon, Clamensane, Cruis, Curel, Dauphin, Digne-les-Bains, Draix, Entrepierres, Entrevennes, Esparron-de-Verdon, Estoublon, Fontienne, Forcalquier, Hautes-Duyes, La Javie, La Motte-du-Caire, Lardiers, La Rochegiron, Le Brusquet, Le Castellard-Mélan, Le Castellet, Le Chauffaut-Saint-Jurson, L’Escale, Les Omergues, L’Hospitalet, Limans, Malijai, Mallefougasse-Augès, Mallemoisson, Mane, Marcoux, Mézel, Mirabeau, Montagnac-Montpezat, Montfuron, Montjustin, Montlaux, Montsalier, Moustiers-Sainte-Marie, Nibles, Niozelles, Noyers-sur-Jabron, Ongles, Oppedette, Peipin, Pierrerue, Pierrevert, Puimichel, Puimoisson, Quinson, Redortiers, Reillanne, Revest-des-Brousses, Revest-du-Bion, Revest-Saint-Martin, Riez, Roumoules, Sainte-Croix-à-Lauze, Sainte-Croix-du-Verdon, Saint-Étienne-les-Orgues, Saint-Jeannet, Saint-Julien-d’Asse, Saint-Jurs, Saint-Laurent-du-Verdon, Saint-Maime, Saint-Martin-de-Brômes, Saint-Martin-les-Eaux, Saint-Michel-l’Observatoire, Saint-Vincent-sur-Jabron, Salignac, Saumane, Sigonce, Simiane-la-Rotonde, Sisteron, Sourribes, Thoard, Vachères, Valbelle, Valernes, Villemus, Volonne.

Gminy znajdujące się częściowo na terenie wspomnianego obszaru

Château-Arnoux-Saint-Auban, Ganagobie, Gréoux-les-Bains, La Brillanne, Les Mées, Lurs, Manosque, Montfort, Oraison, Peyruis, Valensole, Villeneuve, Volx.

W przypadku wspomnianych gmin granica obszaru geograficznego znajduje się na planach złożonych we właściwych urzędach gminnych.

Departament Hautes-Alpes (05)

Barret-sur-Méouge, Bruis, Chanousse, Châteauneuf-de-Chabre, Éourres, Étoile-Saint-Cyrice, Eyguians, Lagrand, La Piarre, Laragne-Montéglin, Le Bersac, L’Épine, Méreuil, Montclus, Montjay, Montmorin, Montrond, Moydans, Nossage-et-Bénévent, Orpierre, Ribeyret, Rosans, Saint-André-de-Rosans, Sainte-Colombe, Sainte-Marie, Saint-Genis, Saint-Pierre-Avez, Saléon, Salérans, Serres, Sigottier, Sorbiers, Trescléoux.

Departament Vaucluse (84)

Aurel, Auribeau, Buoux, Castellet, Gignac, Lagarde-d’Apt, Monieux, Saignon, Saint-Christol, Saint-Martin-de-Castillon, Saint-Trinit, Sault, Sivergues, Viens.

Departament Drôme (26)

Aulan, Ballons, Barret-de-Lioure, Eygalayes, Ferrassières, Izon-la-Bruisse, Laborel, Lachau, La Rochette-du-Buis, Mévouillon, Montauban-sur-l’Ouvèze, Montbrun-les-Bains, Montfroc, Montguers, Reilhanette, Rioms, Saint-Auban-sur-l’Ouvèze, Séderon, Vers-sur-Méouge, Villebois-les-Pins, Villefranche-le-Château.

5.   Związek z obszarem geograficznym

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

a)   Środowisko naturalne

Kolebką sera „Banon” jest terytorium Górnej Prowansji znajdujące się wokół gminy Banon. Jest to suchy obszar położony w górach średnich charakteryzujący się krajobrazami złożonymi ze wzgórz i płaskowyżów i znajdujący się pod wpływem klimatu śródziemnomorskiego.

Wspomniany obszar charakteryzuje się brakiem wody, wody podziemne znajdują się na dużych głębokościach, a wody powierzchniowe są zasilane przez występujące wyjątkowo i bardzo nieregularnie opady, których większość przypada na okres jesienny i wiosenny, natomiast latem występuje znaczny niedobór.

Obszar objęty nazwą pochodzenia „Banon” charakteryzuje się również niezbyt żyznymi, przepuszczalnymi, głównie wapiennymi glebami, które posiadają znakomitą zdolność absorpcji opadów deszczu.

Jest to środowisko, w którym występują naprzemiennie niezbyt gęsta roślinność leśna obejmująca sosny Aleppo, dęby, janowce, bukszpany i rośliny o silnym aromacie, wrzosowiska, na których występują rozproszone zarośla i krzewy, oraz uprawy przystosowane do surowego klimatu prowansalskiego na średniej wysokości, suchego, słonecznego i często dość chłodnego w okresie zimowym. Znajdują się na nim obszary sprzyjające powstawaniu wolnych wybiegów dla stad kóz.

Warunki naturalne panujące w tym regionie tłumaczą fakt, że ogólna gospodarka na danym obszarze sprzyja pasterstwu i niskoproduktywnym uprawom.

b)   Historyczna przeszłość sera „Banon”

Historia sera „Banon” sięga końca XIX wieku. Na wspomnianych glebach o niskim potencjale agronomicznym chłopi starali się w jak największym stopniu wykorzystać skromne zasoby środowiska naturalnego: zapewniającą utrzymanie uprawę mieszaną na niewielu obszarach, na których występuje dobra gleba, natomiast na bardziej dzikich obszarach leśnych lub wrzosowiskach zaopatrywano się w drewno, dziczyznę, grzyby, drobne owoce, trufle lub lawendę. Oprócz trzody chlewnej i drobiu każda rodzina posiadała również małe domowe stado złożone z owiec, ale także z kilku kóz, zwierząt, które uzupełniają się zarówno w terenie w zakresie, w jakim wykorzystują w jak największym stopniu wrzosowiska i okoliczny podszyt, jak i pod względem funkcjonalności gospodarczej. Podczas gdy barany wykorzystywano na mięso, kozy pełniące rolę „krów ubogiego” służyły do produkcji mleka. Świeże mleko służyło żywieniu rodziny, ale było również przetwarzane na ser, co było jedyną metodą zachowania na dłużej jego wartości odżywczej.

Chociaż początkowo ser przeznaczony był do użytku domowego, jego wartość handlowa pojawiła się wraz z nadwyżką produkcji w stosunku do spożycia rodzinnego. Nadwyżkę produkcji sprzedawano zatem na lokalnych targach.

Banon, będące główną miejscowością kantonu i centrum geograficznym okolic Lure i Albion oraz skrzyżowaniem ważnych szlaków komunikacyjnych, było najważniejszym z miejsc, w których odbywały się targi serów.

Pierwsza wzmianka dotycząca owijanych serów kozich, związana z nazwą Banon, znajduje się w publikacji Cuisinière provençale (Prowansalska kucharka) Mariusa MORARDA z 1886 r.

Okres powojenny charakteryzuje się stopniowym wprowadzaniem postępu technicznego do metod serowarskich. Następuje specjalizacja stad kóz, wykracza się poza ramy produkcji domowej: następuje przejście z produkcji sera dla celów wyżywienia rodziny, kiedy ser był dopiero w drugiej kolejności przeznaczany na sprzedaż, do produkcji przeznaczonej na sprzedaż (nadwyżka była spożywana przez rodziny).

5.2.   Specyfika produktu

„Banon” jest podwójnie oryginalny i wyjątkowy w sektorze serów kozich; jest to delikatny skrzep (ser szybko zsiadający się lub koagulujący po dodaniu podpuszczki) zawijany w liście kasztanowca.

Zgodnie z badaniem J.-M. Mariottiniego A la Recherche d’un fromage: le Banon éléments d’histoire et d’ethnologie (W poszukiwaniu sera: Banon, informacje historyczne i etnologiczne) „Banon” produkowany był od zawsze zgodnie z technologią opartą na dodawaniu podpuszczki i pozostaje jednym z rzadkich serów produkowanych zgodnie z tą techniką.

Prowansja znajduje się wyraźnie na obszarze, na którym panuje kultura „podpuszczki”, w odróżnieniu od Francji północnej, gdzie przeważa kultura „mlekowa” (powolna koagulacja trwająca około 24 godziny), o czym świadczy historia. Już w XV wieku oferowano królowi René „te małe, miękkie sery na bazie podpuszczki”; widać tu wyraźnie odniesienie do podpuszczki.

Tradycyjnie cedniki do sera stosowane w Prowansji posiadają duże otwory, co wskazuje, że stosowane były do skrzepu typu podpuszczkowego (skrzep mleczny „przeciekłby” przez takie cedniki).

Ponadto owijanie sera, właściwe dla „Banon”, ma dwa cele: z jednej strony jest to technika konserwacji, a z drugiej strony technika produkcji. Takie przetwarzanie świeżego sera służy jednocześnie konserwacji i ulepszaniu sera.

Przetwarzanie produktu polega głównie na połączeniu go z liśćmi kasztanowca, „owinięciu” go. Takie formowanie stanowi przejście od zwykłego sera do sera objętego nazwą pochodzenia „Banon”. Liście, będące czynnikiem izolacji powietrza, odgrywają dodatkową rolę, umożliwiając wytworzenie się cech aromatycznych sera.

Chociaż z serem mogą łączyć się różne rośliny (winorośl, kasztanowiec, platan, orzech...), stosuje się liście kasztanowca z powodu wytrzymałości ich struktury i ich cech garbnikujących.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

a)   Środowisko naturalne

Obszar objęty nazwą pochodzenia znajduje się pod wpływem klimatu śródziemnomorskiego, charakteryzuje się występowaniem niezbyt żyznych gleb, złożonych głównie z wapieni, które najczęściej znajdują się na powierzchni i nie zatrzymują wody. Elementy te prowadzą do powstania roślinności, która tworzy zarośla (zwane garrigue) złożone z kolcolistów, głogów, tarnin, czystek, jałowców, lawend, cząbru, tymianku... i kasztanowców, które umiejscowiły się na odwapnionych obszarach około 1860 r.

Jest to środowisko odpowiednie dla chowu kóz i pasterstwa.

b)   System rolniczo-pasterski

Dla hodowcy tereny pasterskie i powierzchnie upraw paszowych stanowią podstawę paszy kóz. Włączono je do strategii żywieniowej stada. Hodowcy wprowadzili szczególny system produkcji łączący omówioną różnorodność zasobów naturalnych.

Wypas łączy trzy rodzaje zasobów: trwałe użytki zielone, lasy i rośliny strączkowe bogate w azot. Większość hodowców strzeże swoich kóz, co pozwala im, w zależności od paszy spożytej na wolnym wybiegu i pory roku, uzupełniać ją wypasem na użytkach zielonych, na których występuje sparceta lub lucerna.

Taki system chowu stanowi praktykę rolną przyczyniającą się w pełni do uzyskania przez ser typowych cech związanych z obszarem jego produkcji.

c)   Technika wytwarzania

Technika oparta na delikatnym skrzepie związana jest z warunkami klimatycznymi (wysoka temperatura i susza panującego klimatu). W regionie tym niemożliwe jest, bez specjalnych środków technicznych, schłodzenie mleka i utrzymanie go w niskiej temperaturze, umożliwiające działanie kultur bakterii, bez ryzyka skwaśnienia mleka. Należy w związku z tym aktywować ścinanie mleka, czyli jego koagulację, dzięki podpuszczce.

Owijanie sera pozwalało na zaspokojenie potrzeb żywieniowych przez cały rok, w szczególności na przetrwanie trudnego okresu zimowego, podczas którego kozy przestawały dawać mleko.

Ser „Banon” jest wynikiem połączenia tych wszystkich czynników: ubogiego środowiska sprzyjającego ekstensywnemu chowowi kóz, wykorzystywanego przez człowieka, ciepłego i suchego klimatu prowadzącego w naturalny sposób do stosowania koagulacji po dodaniu podpuszczki i techniki przetwarzania (owijanie) umożliwiającej przechowywanie serów.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

[art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006]

https://www.inao.gouv.fr/fichier/CDCBanon.pdf

---

(1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

---

| 28.11.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/30 |
| --- | --- | --- | --- |

28.11.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/30

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1212/2013

z dnia 26 listopada 2013 r.

dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

| (2) | Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego. |
| --- | --- |

(2)

Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

| (3) | Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w 1 kolumnie tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodów CN wskazanych w 2 kolumnie, na mocy uzasadnień określonych w 3 kolumnie tej tabeli. |
| --- | --- |

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w 1 kolumnie tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodów CN wskazanych w 2 kolumnie, na mocy uzasadnień określonych w 3 kolumnie tej tabeli.

| (4) | Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towarów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez osobę, której udzielono tej informacji, przez pewien okres, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2). Okres ten powinien wynosić trzy miesiące. |
| --- | --- |

(4)

Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towarów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez osobę, której udzielono tej informacji, przez pewien okres, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2). Okres ten powinien wynosić trzy miesiące.

| (5) | Komitet Kodeksu Celnego nie wydał opinii na temat pkt 1 załącznika do niniejszego rozporządzenia w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego, środki przewidziane w pkt 2 załącznika do niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego, |
| --- | --- |

(5)

Komitet Kodeksu Celnego nie wydał opinii na temat pkt 1 załącznika do niniejszego rozporządzenia w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego, środki przewidziane w pkt 2 załącznika do niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Towary opisane w 1 kolumnie tabeli zamieszczonej w załączniku klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodów CN wskazanych w 2 kolumnie tej tabeli.

Artykuł 2

Wiążąca informacja taryfowa, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 listopada 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Algirdas ŠEMETA

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

1

(2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1).

2

---

ZAŁĄCZNIK

| Opis towarów | Klasyfikacja
  (kod CN) | Uzasadnienie |
| --- | --- | --- |
| (1) | (2) | (3) |
| 1. | Urządzenie do pomiaru uderzeń serca składające się z:






  — | czujnika uderzeń serca oraz bezprzewodowego nadajnika umocowanych na pasku zapinanym na klatce piersiowej, |

Opis towarów

Klasyfikacja

(kod CN)

Uzasadnienie

(1)

(2)

(3)

1.

Urządzenie do pomiaru uderzeń serca składające się z:

—

czujnika uderzeń serca oraz bezprzewodowego nadajnika umocowanych na pasku zapinanym na klatce piersiowej,

| — | urządzenia kontrolującego rytm serca, składającego się z bezprzewodowego odbiornika i zegarka, przycisków sterujących oraz wyświetlacza optyczno-elektronicznego, które można nosić na nadgarstku, |
| --- | --- |

—

urządzenia kontrolującego rytm serca, składającego się z bezprzewodowego odbiornika i zegarka, przycisków sterujących oraz wyświetlacza optyczno-elektronicznego, które można nosić na nadgarstku,

| — | wspornika służącego do przymocowania urządzenia kontrolującego rytm serca do kierownicy roweru. |
| --- | --- |

—

wspornika służącego do przymocowania urządzenia kontrolującego rytm serca do kierownicy roweru.

Uderzenia serca są rejestrowane przez czujnik, a odpowiednie dane są bezprzewodowo przesyłane do urządzenia kontrolującego, które mierzy rytm serca (rzeczywisty, najwyższy lub średni) i wyświetla wynik.

Urządzenie posiada również funkcję zegarka i stopera.

(1) Zob. zdjęcie 1.

9031 80 38

Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1, 3 b) i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, uwagę 3 do działu 90 oraz brzmienie kodów CN 9031, 9031 80 i 9031 80 38.

Czujnik uderzeń serca i urządzenie kontrolujące rytm serca mają na celu wspólnie przyczynić się do jasno określonej funkcji w rozumieniu uwagi 3 do działu 90 w związku z uwagą 4 do sekcji XVI, ponieważ czujnik rejestruje uderzenia serca i przesyła sygnały do urządzenia kontrolującego w celu ich przetworzenia i wyświetlenia.

Urządzenie jest wyrobem złożonym składającym się z kilku części sklasyfikowanych do działu 90 (urządzenie pomiarowe lub kontrolne) i w dziale 91 (zegarek). Na mocy reguły 3 b) urządzenie należy klasyfikować tak, jakby składało się z elementu, który nadaje mu jego zasadniczy charakter.

Biorąc pod uwagę obiektywne cechy urządzenia, mianowicie przewagę komponentów z funkcją pomiaru i kontrolowania uderzeń serca, zasadniczy charakter urządzeniu jest nadawany przez komponenty pomiarowe. Funkcja zegara w urządzeniu jest dodatkową do jego funkcji, jako urządzenia pomiarowego, ponieważ urządzenie do przeprowadzania pomiarów na podstawie upływu czasu (liczba uderzeń serca na minutę), zależy od zegara do ustalenia czasu do porównania, gdy przetwarza pomiar. Zatem wyklucza się klasyfikację do pozycji 9102 jako zegarek.

Wyklucza się również klasyfikację do pozycji 9018 jako przyrząd lub urządzenie stosowane w medycynie, ponieważ urządzenie to zazwyczaj nie jest stosowane w praktyce lekarskiej (zob. także pierwszy akapit Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 9018).

Przeprowadzenie pomiaru w stosunku do czynnika czasu (określenie rytmu serca lub uderzeń serca na minutę) nie polega na obliczaniu łącznej liczby jednostek jakiegokolwiek rodzaju (zob. też Nota wyjaśniająca do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 9029 punkt A). Zatem wyklucza się klasyfikację do podpozycji 9029 10 00 jako obrotomierze, liczniki produkcji, taksometry, drogomierze, krokomierze i podobne.

Określenie rytmu serca (uderzeń serca na minutę) nie jest określeniem prędkości obrotowej lub liniowej (zobacz także Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 9029 punkt B)). Zatem wyklucza się także klasyfikację do podpozycji 9029 20 jako szybkościomierze i tachometry.

Zatem urządzenie należy klasyfikować do kodu CN 9031 80 38 jako pozostałe elektroniczne urządzenia kontrolne lub pomiarowe, niewymienione ani niewłączone gdzie indziej w dziale 90.

| 2. | Czujnik uderzeń serca i bezprzewodowy nadajnik umocowane w pasku przeznaczonym do noszenia na klatce piersiowej, noszonym wokół klatki piersiowej do wyczuwania uderzeń serca.
  Produkt wyczuwa uderzenia serca i bezprzewodowo przesyła odpowiednie dane do urządzenia kontrolującego rytm serca, które nie jest dołączone podczas przedstawiania.

   (1) Zob. zdjęcie 2. |
| --- | --- |

2.

Czujnik uderzeń serca i bezprzewodowy nadajnik umocowane w pasku przeznaczonym do noszenia na klatce piersiowej, noszonym wokół klatki piersiowej do wyczuwania uderzeń serca.

Produkt wyczuwa uderzenia serca i bezprzewodowo przesyła odpowiednie dane do urządzenia kontrolującego rytm serca, które nie jest dołączone podczas przedstawiania.

(1) Zob. zdjęcie 2.

9031 90 85

Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, uwagę 2 b) do działu 90 oraz brzmienie kodów CN 9031, 9031 90 i 9031 90 85.

Produkt nadaje się do użycia wyłącznie lub głównie wraz z urządzeniem do pomiaru uderzeń serca objętych pozycją 9031. Produkt jest niezbędnym elementem do funkcjonowania urządzenia do pomiaru uderzeń serca, ponieważ bez niego to urządzenie nie może działać.

Produkt ten zatem należy klasyfikować do kodu CN 9031 90 85 jako pozostałe części przyrządów, urządzeń i maszyn kontrolnych lub pomiarowych niewymienionych ani niewłączonych gdzie indziej w dziale 90.

| | |
| --- | --- |

Image

Image

---

(1)  Zdjęcia mają charakter wyłącznie informacyjny.

---

| 28.11.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/33 |
| --- | --- | --- | --- |

28.11.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/33

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1213/2013

z dnia 27 listopada 2013 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

| (2) | Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, |
| --- | --- |

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 listopada 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

| (EUR/100 kg) |
| --- |
| Kod CN | Kod państw trzecich (1) | Standardowa wartość w przywozie |
| 0702 00 00 | AL | 44,1 |
| MA | 41,4 |
| MK | 36,9 |
| TR | 57,9 |
| ZZ | 45,1 |
| 0707 00 05 | AL | 41,5 |
| TR | 87,1 |
| ZZ | 64,3 |
| 0709 93 10 | MA | 133,7 |
| TR | 87,3 |
| ZZ | 110,5 |
| 0805 20 10 | MA | 68,3 |
| ZA | 87,1 |
| ZZ | 77,7 |
| 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 | PK | 59,4 |
| SZ | 56,2 |
| TR | 70,2 |
| UY | 56,2 |
| ZA | 192,9 |
| ZZ | 87,0 |
| 0805 50 10 | TR | 68,0 |
| ZZ | 68,0 |
| 0808 10 80 | AU | 125,0 |
| BA | 45,7 |
| MK | 41,5 |
| US | 139,5 |
| ZA | 134,8 |
| ZZ | 97,3 |
| 0808 30 90 | TR | 113,5 |
| ZZ | 113,5 |

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

AL

44,1

MA

41,4

MK

36,9

TR

57,9

ZZ

45,1

0707 00 05

AL

41,5

TR

87,1

ZZ

64,3

0709 93 10

MA

133,7

TR

87,3

ZZ

110,5

0805 20 10

MA

68,3

ZA

87,1

ZZ

77,7

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

PK

59,4

SZ

56,2

TR

70,2

UY

56,2

ZA

192,9

ZZ

87,0

0805 50 10

TR

68,0

ZZ

68,0

0808 10 80

AU

125,0

BA

45,7

MK

41,5

US

139,5

ZA

134,8

ZZ

97,3

0808 30 90

TR

113,5

ZZ

113,5

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

---

DECYZJE

| 28.11.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/35 |
| --- | --- | --- | --- |

28.11.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/35

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 26 listopada 2013 r.

w sprawie powiadomienia przez Republikę Grecką o przejściowym planie krajowym, o którym mowa w art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 8133)

(Jedynie tekst w języku greckim jest autentyczny)

(2013/687/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (1), w szczególności jej art. 32 ust. 5 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 32 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2010/75/UE Republika Grecka przekazała Komisji swój przejściowy plan krajowy w dniu 19 grudnia 2012 r. (2). |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 32 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2010/75/UE Republika Grecka przekazała Komisji swój przejściowy plan krajowy w dniu 19 grudnia 2012 r. (2).

| (2) | Podczas oceny kompletności przejściowego planu krajowego Komisja stwierdziła, że brakuje w nim informacji dotyczących daty przyznania pierwszego pozwolenia w odniesieniu do kilku obiektów. W związku z powyższym w piśmie z dnia 11 czerwca 2013 r. (3) Komisja zwróciła się do władz greckich o dostarczenie brakujących informacji, jak również o wyjaśnienia dotyczące całkowitej nominalnej mocy dostarczonej w paliwie dla jednego obiektu energetycznego spalania. |
| --- | --- |

(2)

Podczas oceny kompletności przejściowego planu krajowego Komisja stwierdziła, że brakuje w nim informacji dotyczących daty przyznania pierwszego pozwolenia w odniesieniu do kilku obiektów. W związku z powyższym w piśmie z dnia 11 czerwca 2013 r. (3) Komisja zwróciła się do władz greckich o dostarczenie brakujących informacji, jak również o wyjaśnienia dotyczące całkowitej nominalnej mocy dostarczonej w paliwie dla jednego obiektu energetycznego spalania.

| (3) | Republika Grecka przekazała Komisji dodatkowe informacje w piśmie z dnia 25 czerwca 2013 r. (4). |
| --- | --- |

(3)

Republika Grecka przekazała Komisji dodatkowe informacje w piśmie z dnia 25 czerwca 2013 r. (4).

| (4) | Po dokonaniu dalszej oceny przejściowego planu krajowego oraz przedstawionych dodatkowych informacji, Komisja przesłała drugie pismo z dnia 8 lipca 2013 r. (5), w którym ponownie zwróciła się o przekazanie informacji dotyczących daty przyznania pierwszego pozwolenia w odniesieniu do kilku obiektów, oraz zwróciła się o wyjaśnienia dotyczące stosowania w przypadku jednego obiektu odstępstwa, o którym mowa w dodatku C tabela C.1 uwaga 4 do załącznika do decyzji wykonawczej Komisji 2012/115/UE z dnia 10 lutego 2012 r. ustanawiającej przepisy dotyczące przejściowych planów krajowych, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych (6). |
| --- | --- |

(4)

Po dokonaniu dalszej oceny przejściowego planu krajowego oraz przedstawionych dodatkowych informacji, Komisja przesłała drugie pismo z dnia 8 lipca 2013 r. (5), w którym ponownie zwróciła się o przekazanie informacji dotyczących daty przyznania pierwszego pozwolenia w odniesieniu do kilku obiektów, oraz zwróciła się o wyjaśnienia dotyczące stosowania w przypadku jednego obiektu odstępstwa, o którym mowa w dodatku C tabela C.1 uwaga 4 do załącznika do decyzji wykonawczej Komisji 2012/115/UE z dnia 10 lutego 2012 r. ustanawiającej przepisy dotyczące przejściowych planów krajowych, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych (6).

| (5) | W piśmie z dnia 30 lipca 2013 r. (7) Republika Grecka przedstawiła wymagane dodatkowe informacje i wyjaśnienia zgodnie z decyzją wykonawczą 2012/115/UE. |
| --- | --- |

(5)

W piśmie z dnia 30 lipca 2013 r. (7) Republika Grecka przedstawiła wymagane dodatkowe informacje i wyjaśnienia zgodnie z decyzją wykonawczą 2012/115/UE.

| (6) | Przejściowy plan krajowy został zatem oceniony przez Komisję zgodnie z art. 32 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2010/75/UE oraz decyzją wykonawczą 2012/115/UE. |
| --- | --- |

(6)

Przejściowy plan krajowy został zatem oceniony przez Komisję zgodnie z art. 32 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2010/75/UE oraz decyzją wykonawczą 2012/115/UE.

| (7) | W szczególności Komisja zbadała spójność i poprawność danych, założeń i wyliczeń użytych do określenia udziału każdego obiektu energetycznego spalania objętego przejściowym planem krajowym w pułapach emisji określonych w przejściowym planie krajowym i przeanalizowała, czy zawiera on cele i związane z nimi cele szczegółowe, środki i harmonogramy ich realizacji oraz mechanizm monitorowania w celu oceny przestrzegania tych przepisów w przyszłości. |
| --- | --- |

(7)

W szczególności Komisja zbadała spójność i poprawność danych, założeń i wyliczeń użytych do określenia udziału każdego obiektu energetycznego spalania objętego przejściowym planem krajowym w pułapach emisji określonych w przejściowym planie krajowym i przeanalizowała, czy zawiera on cele i związane z nimi cele szczegółowe, środki i harmonogramy ich realizacji oraz mechanizm monitorowania w celu oceny przestrzegania tych przepisów w przyszłości.

| (8) | Komisja stwierdziła, że pułapy emisji na lata 2016 i 2019 zostały obliczone z wykorzystaniem odpowiednich danych i wzorów oraz że obliczenia były poprawne. Republika Grecka przedstawiła wystarczające informacje w odniesieniu do środków, które zostaną wprowadzone w celu przestrzegania pułapów emisji, monitorowania i przedstawiania Komisji sprawozdań na temat realizacji przejściowego planu krajowego. |
| --- | --- |

(8)

Komisja stwierdziła, że pułapy emisji na lata 2016 i 2019 zostały obliczone z wykorzystaniem odpowiednich danych i wzorów oraz że obliczenia były poprawne. Republika Grecka przedstawiła wystarczające informacje w odniesieniu do środków, które zostaną wprowadzone w celu przestrzegania pułapów emisji, monitorowania i przedstawiania Komisji sprawozdań na temat realizacji przejściowego planu krajowego.

| (9) | W związku z przedstawionymi dodatkowymi informacjami Komisja jest usatysfakcjonowana, że władze greckie wzięły pod uwagę przepisy wymienione w art. 32 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2010/75/UE oraz w decyzji wykonawczej 2012/115/UE. |
| --- | --- |

(9)

W związku z przedstawionymi dodatkowymi informacjami Komisja jest usatysfakcjonowana, że władze greckie wzięły pod uwagę przepisy wymienione w art. 32 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2010/75/UE oraz w decyzji wykonawczej 2012/115/UE.

| (10) | Komisja uważa, że realizacja przejściowego planu krajowego nie powinna naruszać innych obowiązujących przepisów prawa krajowego i prawa Unii. W szczególności poprzez ustanowienie indywidualnych warunków pozwoleń dla obiektów energetycznego spalania objętych przejściowym planem krajowym Republika Grecka podejmuje zobowiązanie do zagwarantowania, że zgodność z wymaganiami określonymi w, między innymi, dyrektywie 2010/75/UE, dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (8) oraz dyrektywie 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (9) nie jest zagrożona. |
| --- | --- |

(10)

Komisja uważa, że realizacja przejściowego planu krajowego nie powinna naruszać innych obowiązujących przepisów prawa krajowego i prawa Unii. W szczególności poprzez ustanowienie indywidualnych warunków pozwoleń dla obiektów energetycznego spalania objętych przejściowym planem krajowym Republika Grecka podejmuje zobowiązanie do zagwarantowania, że zgodność z wymaganiami określonymi w, między innymi, dyrektywie 2010/75/UE, dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (8) oraz dyrektywie 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (9) nie jest zagrożona.

| (11) | Zgodnie z art. 32 ust. 6 dyrektywy 2010/75/UE Republika Grecka ma obowiązek poinformowania Komisji o wszelkich późniejszych zmianach w przejściowym planie krajowym. Komisja powinna ocenić czy wspomniane zmiany są zgodne z przepisami określonymi w art. 32 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2010/75/UE oraz w decyzji wykonawczej 2012/115/UE, |
| --- | --- |

(11)

Zgodnie z art. 32 ust. 6 dyrektywy 2010/75/UE Republika Grecka ma obowiązek poinformowania Komisji o wszelkich późniejszych zmianach w przejściowym planie krajowym. Komisja powinna ocenić czy wspomniane zmiany są zgodne z przepisami określonymi w art. 32 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2010/75/UE oraz w decyzji wykonawczej 2012/115/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Na podstawie art. 32 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2010/75/UE oraz decyzji wykonawczej 2012/115/UE nie wnosi się zastrzeżeń wobec przejściowego planu krajowego, który Republika Grecka przedstawiła Komisji w dniu 19 grudnia 2012 r. zgodnie z art. 32 ust. 5 dyrektywy 2010/75/UE, wraz z późniejszymi zmianami, zgodnie z dodatkowymi informacjami przesłanymi w dniach 25 czerwca 2013 r. i 30 lipca 2013 r. (10).

2.   Nazwy obiektów energetycznego spalania objętych przejściowym planem krajowym, zanieczyszczenia w odniesieniu do których wspomniane obiekty są objęte planem, oraz obowiązujące pułapy emisji są określone w załączniku do niniejszej decyzji.

3.   Wdrożenie przejściowego planu krajowego przez władze greckie nie zwalnia Republiki Greckiej z obowiązku zachowania zgodności z przepisami dyrektywy 2010/75/UE dotyczącymi emisji z poszczególnych obiektów energetycznego spalania objętych planem oraz z innymi odpowiednimi przepisami Unii Europejskiej w zakresie ochrony środowiska.

Artykuł 2

Komisja oceni czy wszelkie późniejsze zmiany do przejściowego planu krajowego zgłoszone przez Republikę Grecką w przyszłości są zgodne z przepisami wymienionymi w art. 32 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2010/75/UE oraz w decyzji wykonawczej 2012/115/UE.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 listopada 2013 r.

W imieniu Komisji

Janez POTOČNIK

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17.

1

(2)  Powiadomienie Republiki Greckiej otrzymano pocztą elektroniczną w dniu 19 grudnia 2012 r. i zostało ono zarejestrowane przez Komisję Europejską w tym samym dniu pod numerem referencyjnym: Ares(2012)1526291.

2

(3)  Ares(2013)1981975

3

(4)  Ares(2013)2480530

4

(5)  Ares(2013)2586817

5

(6)  Dz.U. L 52 z 24.2.2012, s. 12.

6

(7)  Ares(2013)2847956

7

(8)  Dz.U. L 152 z 11.6.2008, s. 1.

8

(9)  Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 22.

9

(10)  Wersja skonsolidowana przejściowego planu krajowego została zarejestrowana przez Komisję w dniu 7 sierpnia 2013 r. pod numerem referencyjnym Ares(2013)2847956.

10

---

ZAŁĄCZNIK

Wykaz obiektów objętych przejściowym planem krajowym

| Liczba porządkowa | Nazwa obiektu | Całkowita nominalna moc dostarczona w paliwie 31.12.2010 (MW) | Zanieczyszczenia objęte przejściowym planem krajowym |
| --- | --- | --- | --- |
| SO2 | NOx | pył |
| 1 | Megalopolis 3 | 839 | √ | √ | √ |
| 2 | Megalopolis 4 | 822 | √ | √ | √ |
| 3 | Meliti 1 | 796 | √ | √ | √ |
| 4 | Agios Dimitrios 1–2 | 1 524 | √ | √ | √ |
| 5 | Agios Dimitrios 3–4 | 1 574 | √ | √ | √ |
| 6 | Agios Dimitrios 5 | 892 | √ | √ | √ |
| 7 | Kardia 3 | 812 | √ | √ | √ |
| 8 | Kardia 4 | 812 | √ | √ | √ |

Liczba porządkowa

Nazwa obiektu

Całkowita nominalna moc dostarczona w paliwie 31.12.2010 (MW)

Zanieczyszczenia objęte przejściowym planem krajowym

SO2

NOx

pył

1

Megalopolis 3

839

√

√

√

2

Megalopolis 4

822

√

√

√

3

Meliti 1

796

√

√

√

4

Agios Dimitrios 1–2

1 524

√

√

√

5

Agios Dimitrios 3–4

1 574

√

√

√

6

Agios Dimitrios 5

892

√

√

√

7

Kardia 3

812

√

√

√

8

Kardia 4

812

√

√

√

Zestawienie pułapów emisji

| (w tonach) |
| --- |
| | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 1.1–30.6.2020 |
| SO2 | 42 915 | 35 763 | 28 611 | 21 459 | 10 730 |
| NOx | 21 459 | 21 459 | 21 459 | 21 459 | 10 730 |
| pył | 8 493 | 6 378 | 4 262 | 2 147 | 1 074 |

(w tonach)

2016

2017

2018

2019

1.1–30.6.2020

SO2

42 915

35 763

28 611

21 459

10 730

NOx

21 459

21 459

21 459

21 459

10 730

pył

8 493

6 378

4 262

2 147

1 074

---

III Inne akty

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

| 28.11.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/38 |
| --- | --- | --- | --- |

28.11.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/38

---

DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

NR 258A/13/COL

z dnia 25 czerwca 2013 r.

o przyjęciu wniosku o odstępstwo na podstawie art. 6 ust. 2 lit. a) aktu, o którym mowa w pkt 13c rozdziału I załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych), by zezwolić na transport odpadów niebezpiecznych w sposób określony w art. 12 norweskiego rozporządzenia o transporcie lądowym towarów niebezpiecznych nr 384 z dnia 1 kwietnia 2009 r. (Forskrift om landtransport av farlig gods, „rozporządzenie norweskie”), jeśli dana firma transportowa dysponuje doradcą ADR ds. bezpieczeństwa; oraz jeśli osoby, które zajmują się transportem odpadów niebezpiecznych, odbędą odpowiednie szkolenia zanim uzyskają uprawnienia

URZĄD NADZORU EFTA,

Uwzględniając akt, o którym mowa w pkt 13c rozdziału I załącznika XIII do Porozumienia EOG,

Dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (zwana dalej aktem)

dostosowana do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia,

Uwzględniając art. 9 aktu, a także decyzje Stałego Komitetu nr 3/12/SC i 4/12/SC,

uwzględniając decyzję Urzędu Nadzoru EFTA nr 88/13/COL z dnia 27 lutego 2013 r. (nr referencyjny 661691) dotyczącą przedstawienia Komitetowi EFTA ds. Transportu projektów środków, które mają zostać podjęte przez Urząd Nadzoru EFTA w odniesieniu do wniosku Norwegii i upoważniającą właściwego członka kolegium do przyjęcia ostatecznej decyzji, jeżeli Komitet EFTA ds. Transportu przyjmie projekt decyzji jednomyślnie,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rząd Norwegii w piśmie do Urzędu z dnia 17 października 2011 r. (nr referencyjny 611939), zgłosił wniosek o cztery odstępstwa, jak również o zezwolenie na środek ograniczający na podstawie art. 6 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 aktu. We wniosku wyjaśniono, że odstępstwa wynikają z obowiązujących przepisów krajowego porządku prawnego, zgodnie z art. 12, 13, 16, 21 i 28 norweskiego rozporządzenia.

W komunikacie z dnia 24 sierpnia 2012 r., rząd Norwegii poinformował Urząd o wycofaniu art. 21 norweskiego rozporządzenia (pirotechniczne wyposażenie awaryjne) w ramach wniosku o odstępstwa.

Zgodnie z art. 9 dyrektywy 2008/68 i decyzjami Stałego Komitetu nr 3/12/SC i 4/12/SC, w dniu 5 października 2012 r. Urząd przekazał Komitetowi EFTA ds. Transportu pierwszy projekt środków, które należy podjąć (zwanemu dalej „Komitetem”, nr referencyjny 648711 i 643174).

Przedmiotowe projekty środków oparte były na sprawozdaniu z oceny ryzyka z dnia 14 czerwca 2012 r., zleconym przez organ Det Norske Veritas (DNV) (nr referencyjny 640432).

W dniu 8 listopada 2012 r. Komitet zebrał się w celu omówienia pierwszego projektu środków (nr referencyjny 652659, protokół z posiedzenia).

Pismem z dnia 26 listopada 2012 r. (zdarzenie nr 654691), rząd Norwegii wycofał art. 13 (lotniczy pojazd-cysterna) i art. 16 (zawór bezpieczeństwa) i 28 (EX/II/III jednostki transportowe) ze swoich wniosków o odstępstwa, przy jednoczesnym zachowaniu wniosku o odstępstwo w odniesieniu do art. 12 (transport odpadów niebezpiecznych).

W związku z tym, pozostałe odstępstwo wnioskowane na mocy art. 6 ust. 2 lit. a) aktu dotyczy art. 12 norweskiego rozporządzenia zezwalającego na transport odpadów niebezpiecznych w Norwegii. Przepis ten brzmi następująco:

„Artykuł 12 — Transport odpadów niebezpiecznych

1.   Przy przewozie towarów niebezpiecznych o masie do 500 kg netto w jednostce transportowej/wagonie kolejowym, sklasyfikowanych jako odpady niebezpieczne zgodnie z regulacjami dotyczącymi odpadów, zastosowanie mają tylko wymogi ADR i RID dotyczące opakowań, cystern, znakowania, pakowania mieszanego i dokumentów przewozowych.

2.   Podczas gromadzenia odpadów płynnych w puszkach, skrzynkach itp. można wykorzystać zewnętrzne opakowania takie jak bębny z przyznaną przez ONZ homologacją, sztywne kontenery IBC lub duże opakowania. Pozostałości kleju, farby, roztworu żywicy lub podobnych substancji w opakowaniach do 10 litrów mogą być transportowane na paletach z nadstawek paletowych, pod warunkiem, że są odpowiednio zabezpieczone przed wyciekami.

3.   Niebezpieczne odpady z gospodarstw domowych można przewozić w specjalnych pojemnikach z zabezpieczonymi pokrywkami Takie pojemniki mogą być oznaczone jako »Odpady niebezpieczne«. Wymagania określone w ADR/RID w sprawie opakowań mieszanych nie muszą być spełnione, jeżeli podejmuje się wystarczające działania zapobiegające niebezpiecznym reakcjom.

4.   Zgodnie z regulacjami dotyczącymi odpadów, formularz deklaracji może zastąpić dokument przewozowy”.

W związku z powyższym, w projekcie środków przedłożonym Komitetowi 5 października 2012 r., czytamy:

„[W]niosek o odstępstwo w odniesieniu do art. 12 norweskiego rozporządzenia w sprawie transportu odpadów niebezpiecznych powinien zostać zaakceptowany, jeśli firma transportowa dysponuje doradcą ADR ds. bezpieczeństwa, a kierowcy posiadają prawa jazdy poszerzone o kategorię C lub kategorię D. W pozostałych przypadkach wniosek należy odrzucić.”

W piśmie z dnia 26 listopada 2012 r., rząd Norwegii wskazał, co następuje:

„Artykuł 12 Transport odpadów niebezpiecznych

Rząd Norwegii podtrzymuje swój wniosek do Urzędu, dotyczący krajowego odstępstwa w odniesieniu do tego artykułu, wprowadzając pewne zmiany.

Norwegia pragnie podkreślić, że rozszerzone kategorie prawa jazdy dla kierowców pojazdów (kategoria C lub D) nie są istotne dla bezpieczeństwa transportu towarów niebezpiecznych.

Odstępstwo będzie obejmować jedynie ADR. Ponadto przedsiębiorstwa muszą dysponować doradcą ADR/RID ds. bezpieczeństwa. Osoby, które zajmują się transportem odpadów niebezpiecznych, muszą odbyć odpowiednie szkolenia zanim uzyskają uprawnienia.”

W następstwie wniosku złożonego przez Urząd, 13 grudnia 2012 r. rząd Norwegii przedstawił drogą elektroniczną poniższe wyjaśnienia (nr referencyjny 656664) w odniesieniu do proponowanych zmian:

„Ten alternatywny wniosek dotyczący wymagań szkoleniowych odnosić się będzie jedynie do transportu drogowego i sugeruje, że kierowcy pojazdów przewożących towary niebezpieczne odbywają szkolenia z następujących zagadnień:

| — | wymagania ogólne dotyczące przewozu odpadów towarów niebezpiecznych |
| --- | --- |

—

wymagania ogólne dotyczące przewozu odpadów towarów niebezpiecznych

| — | główne rodzaje zagrożeń, w tym także ich znakowanie i etykietowanie |
| --- | --- |

—

główne rodzaje zagrożeń, w tym także ich znakowanie i etykietowanie

| — | środki zapobiegawcze i środki bezpieczeństwa dopasowane do różnych rodzajów zagrożenia |
| --- | --- |

—

środki zapobiegawcze i środki bezpieczeństwa dopasowane do różnych rodzajów zagrożenia

| — | bezpieczny załadunek, rozładunek i transport odpadów towarów niebezpiecznych |
| --- | --- |

—

bezpieczny załadunek, rozładunek i transport odpadów towarów niebezpiecznych

| — | cel i sposób obsługiwania wyposażenia technicznego w pojazdach |
| --- | --- |

—

cel i sposób obsługiwania wyposażenia technicznego w pojazdach

| — | podstawowe informacje o minimalizowaniu prawdopodobieństwa wypadku |
| --- | --- |

—

podstawowe informacje o minimalizowaniu prawdopodobieństwa wypadku

| — | procedury reagowania w sytuacjach awaryjnych, w tym środki, które mogą okazać się niezbędne dla ich własnego bezpieczeństwa, a także dla bezpieczeństwa innych ludzi i środowiska w razie wypadku |
| --- | --- |

—

procedury reagowania w sytuacjach awaryjnych, w tym środki, które mogą okazać się niezbędne dla ich własnego bezpieczeństwa, a także dla bezpieczeństwa innych ludzi i środowiska w razie wypadku

| — | świadomość w zakresie bezpieczeństwa |
| --- | --- |

—

świadomość w zakresie bezpieczeństwa

Materiały ze szkoleń dla kierowców są przechowywane przez pracodawcę i dostępne na życzenie dla kierowców i właściwych organów.

Dokładne brzmienie zmienionego § 12 nie jest jeszcze w pełni gotowe, ale wniosek zawiera sens zmienionego rozporządzenia.”

W dniu 16 stycznia 2013 r. (nr referencyjny 659861), organ DNV oświadczył, że jego zdaniem sugerowane przez rząd Norwegii specjalne szkolenia dla kierowców byłyby bardziej przydatne niż proponowane w pierwotnym wniosku DNV prawo jazdy kategorii C lub D.

W dniu 18 stycznia 2013 r. i 1 lutego 2013 r. (nr referencyjny 659983 i 661423), rząd Norwegii wprowadził dalsze zmiany do swojego wniosku dotyczącego wymogów szkoleniowych, sformułowane poniżej:

„Przepisy regulujące transport towarów niebezpiecznych w tunelach drogowych, a także regulujące odpowiednie środki ograniczające ryzyko i działania podejmowane w ramach reagowania kryzysowego w przypadku tego typu transportu.”

„Czas trwania szkolenia obejmuje co najmniej 6 jednostek nauczania. Materiały ze szkoleń dla kierowców są przechowywane przez pracodawcę i dostępne na życzenie dla kierowców i właściwych organów.”

W dniu 27 lutego 2013 r. Urząd postanowił przedłożyć Komitetowi odpowiednio zmieniony projekt środków, które mają zostać podjęte przez Urząd w odniesieniu do pozostałego norweskiego wniosku o odstępstwo na podstawie art. 6 ust. 2 lit. a) aktu dotyczącego transportu odpadów niebezpiecznych (decyzja nr 88/13/COL); oraz upoważnić właściwego członka kolegium do przyjęcia ostatecznej decyzji, jeżeli Komitet jednomyślnie poprze projekt środków.

W pismach dostarczonych pocztą elektroniczną w dniach 1 i 13 marca 2013 r., członkowie Komitetu EFTA ds. Transportu przyjęli te projekty środków jednomyślnie (nr referencyjny 666005, 665893 i 664435).

W związku z powyższym, Urząd może przyjąć pozostały norweski wniosek o odstępstwo na podstawie art. 6 ust. 2 lit. a) aktu.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Wniosek o przyznanie odstępstwa, na który składa się art. 12 norweskiego rozporządzenia w sprawie transportu odpadów niebezpiecznych, oparty na art. 6 ust. 2 lit. a) aktu, który stanowi, że „o ile nie spowoduje to zmniejszenia poziomu bezpieczeństwa, państwa członkowskie mogą również wnioskować o odstępstwa od przepisów załącznika I sekcji I.1....”, a mianowicie załącznika zawierającego Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), zostaje zaakceptowany pod warunkiem, że firma transportowa dysponuje doradcą ADR ds. bezpieczeństwa oraz że osoby, które zajmują się transportem odpadów niebezpiecznych, odbędą odpowiednie szkolenia zanim uzyskają uprawnienia (1).

1

Kierowcy pojazdów przewożących odpady towarów niebezpiecznych odbywają szkolenia z następujących zagadnień:

| — | wymagania ogólne dotyczące przewozu odpadów towarów niebezpiecznych |
| --- | --- |

—

wymagania ogólne dotyczące przewozu odpadów towarów niebezpiecznych

| — | główne rodzaje zagrożeń, w tym także ich znakowanie i etykietowanie |
| --- | --- |

—

główne rodzaje zagrożeń, w tym także ich znakowanie i etykietowanie

| — | środki zapobiegawcze i środki bezpieczeństwa dopasowane do różnych rodzajów zagrożenia |
| --- | --- |

—

środki zapobiegawcze i środki bezpieczeństwa dopasowane do różnych rodzajów zagrożenia

| — | bezpieczny załadunek, rozładunek i transport odpadów towarów niebezpiecznych |
| --- | --- |

—

bezpieczny załadunek, rozładunek i transport odpadów towarów niebezpiecznych

| — | cel i sposób obsługiwania wyposażenia technicznego w pojazdach |
| --- | --- |

—

cel i sposób obsługiwania wyposażenia technicznego w pojazdach

| — | podstawowe informacje o minimalizowaniu prawdopodobieństwa wypadku |
| --- | --- |

—

podstawowe informacje o minimalizowaniu prawdopodobieństwa wypadku

| — | procedury reagowania w sytuacjach awaryjnych, w tym środki niezbędne dla ich własnego bezpieczeństwa, a także dla bezpieczeństwa innych ludzi i środowiska w razie wypadku |
| --- | --- |

—

procedury reagowania w sytuacjach awaryjnych, w tym środki niezbędne dla ich własnego bezpieczeństwa, a także dla bezpieczeństwa innych ludzi i środowiska w razie wypadku

| — | przepisy regulujące transport towarów niebezpiecznych w tunelach drogowych, a także regulujące odpowiednie środki ograniczające ryzyko i działania podejmowane w ramach reagowania kryzysowego w przypadku tego typu transportu. |
| --- | --- |

—

przepisy regulujące transport towarów niebezpiecznych w tunelach drogowych, a także regulujące odpowiednie środki ograniczające ryzyko i działania podejmowane w ramach reagowania kryzysowego w przypadku tego typu transportu.

| — | świadomość w zakresie bezpieczeństwa |
| --- | --- |

—

świadomość w zakresie bezpieczeństwa

Czas trwania szkolenia obejmuje co najmniej 6 jednostek nauczania. Materiały ze szkoleń dla kierowców są przechowywane przez pracodawcę i dostępne na życzenie dla kierowców i właściwych organów.

Artykuł 2

Odstępstwo określone w art. 1 niniejszej decyzji wygasa w dniu 26 września 2015 r.

Artykuł 3

Odstępstwo określone w art. 1 niniejszej decyzji zostaje opublikowane w Sekcji EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej oraz w Suplemencie EOG, zgodnie z pkt 6 protokołu 1 do Porozumienia EOG.

Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej

Artykuł 4

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Norwegii i wchodzi w życie z chwilą poinformowania tego państwa.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja jest autentyczna w języku angielskim.

Sporządzono w Brukseli dnia 25 czerwca 2013 r.

W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

Sverrir Haukur GUNNLAUGSSON

Członek Kolegium

Xavier LEWIS

Dyrektor

---

(1)  Artykuł 12 ma zastosowanie wyłącznie do transportu drogowego.

1

---