# Dziennik Urzędowy L 240/2013

| | ISSN 1977-0766
  doi:10.3000/19770766.L_2013.240.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 240 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 567 września 2013 |

ISSN 1977-0766

doi:10.3000/19770766.L_2013.240.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 240

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 567 września 2013

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 861/2013 z dnia 2 września 2013 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii | 1 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 862/2013 z dnia 5 września 2013 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę elementów specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Casatella Trevigiana (ChNP)] | 15 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 863/2013 z dnia 5 września 2013 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej | 17 |
| | | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 864/2013 z dnia 6 września 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw | 19 |
| | | DECYZJE |
| | * | Decyzja Rady 2013/446/WPZiB z dnia 6 września 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/452/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji, EUMM Georgia | 21 |
| | | 2013/447/UE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca standardowego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych zgodnie z art. 18 ust. 2 decyzji 2011/278/UE (
  1
  ) | 23 |
| | | 2013/448/UE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
  (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 5666)

   (
  1
  ) | 27 |
| | | AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH |
| | | 2013/449/UE |
| | * | Decyzja Komitetu Współpracy Celnej AWP-UE nr 1/2013 z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie odstępstwa od reguł pochodzenia określonych w protokole 1 do Umowy przejściowej ustanawiającej ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, mającego na celu uwzględnienie szczególnej sytuacji Mauritiusa w odniesieniu do konserwowanego bonito | 36 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 861/2013 z dnia 2 września 2013 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii

1

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 862/2013 z dnia 5 września 2013 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę elementów specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Casatella Trevigiana (ChNP)]

15

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 863/2013 z dnia 5 września 2013 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

17

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 864/2013 z dnia 6 września 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

19

DECYZJE

*

Decyzja Rady 2013/446/WPZiB z dnia 6 września 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/452/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji, EUMM Georgia

21

2013/447/UE

*

Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca standardowego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych zgodnie z art. 18 ust. 2 decyzji 2011/278/UE (
  1
  )

1

23

2013/448/UE

*

Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
  (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 5666)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 5666)

1

27

AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

2013/449/UE

*

Decyzja Komitetu Współpracy Celnej AWP-UE nr 1/2013 z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie odstępstwa od reguł pochodzenia określonych w protokole 1 do Umowy przejściowej ustanawiającej ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, mającego na celu uwzględnienie szczególnej sytuacji Mauritiusa w odniesieniu do konserwowanego bonito

36

| | | |
| --- | --- | --- |
| | * | Informacja dla czytelników – Rozporządzenie Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej
  (patrz: wewnętrzna tylna strona okładki) | s3 |
| | * | Nota do czytelników – Sposób cytowania aktów (patrz: wewnętrzna tylna strona okładki) | s3 |

*

Informacja dla czytelników – Rozporządzenie Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej
  (patrz: wewnętrzna tylna strona okładki)

Informacja dla czytelników – Rozporządzenie Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej

s3

*

Nota do czytelników – Sposób cytowania aktów (patrz: wewnętrzna tylna strona okładki)

Nota do czytelników – Sposób cytowania aktów

s3

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

| 7.9.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 240/1 |
| --- | --- | --- | --- |

7.9.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 240/1

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 861/2013

z dnia 2 września 2013 r.

nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 15,

uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

1.1.   Środki tymczasowe

| (1) | Rozporządzeniem (UE) nr 419/2013 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja nałożyła tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzeniem (UE) nr 419/2013 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja nałożyła tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii.

| (2) | Postępowanie zostało wszczęte w następstwie skargi złożonej w dniu 28 czerwca 2012 r. przez Europejską Konfederację Przemysłu Żelaza i Stali („Eurofer”) („skarżący”) w imieniu producentów unijnych, na których przypada ponad 50 % całkowitej produkcji unijnej niektórych drutów ze stali nierdzewnej. |
| --- | --- |

(2)

Postępowanie zostało wszczęte w następstwie skargi złożonej w dniu 28 czerwca 2012 r. przez Europejską Konfederację Przemysłu Żelaza i Stali („Eurofer”) („skarżący”) w imieniu producentów unijnych, na których przypada ponad 50 % całkowitej produkcji unijnej niektórych drutów ze stali nierdzewnej.

| (3) | W równoległym dochodzeniu antydumpingowym rozporządzeniem (UE) nr 418/2013 (3) Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii. |
| --- | --- |

(3)

W równoległym dochodzeniu antydumpingowym rozporządzeniem (UE) nr 418/2013 (3) Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii.

1.2.   Strony zainteresowane dochodzeniem

| (4) | Na wstępnym etapie dochodzenia kontroli wyrywkowej poddano w szczególności indyjskich producentów eksportujących, producentów unijnych i importerów niepowiązanych. Jednakże ponieważ dwóch importerów wybranych do próby nie odpowiedziało na pytania zawarte w kwestionariuszu, nie można było kontynuować kontroli wyrywkowej u importerów. Wszystkie dostępne informacje dotyczące współpracujących importerów zostały użyte w celu dokonania ostatecznych ustaleń, w szczególności w zakresie dotyczącym interesów Unii. |
| --- | --- |

(4)

Na wstępnym etapie dochodzenia kontroli wyrywkowej poddano w szczególności indyjskich producentów eksportujących, producentów unijnych i importerów niepowiązanych. Jednakże ponieważ dwóch importerów wybranych do próby nie odpowiedziało na pytania zawarte w kwestionariuszu, nie można było kontynuować kontroli wyrywkowej u importerów. Wszystkie dostępne informacje dotyczące współpracujących importerów zostały użyte w celu dokonania ostatecznych ustaleń, w szczególności w zakresie dotyczącym interesów Unii.

| (5) | Siedmiu nieobjętych próbą indyjskich producentów eksportujących wnioskowało o indywidualne badanie. Dwóch z nich odpowiedziało na pytania zawarte w kwestionariuszu. Pięciu nie odpowiedziało na pytania zawarte w kwestionariuszu. Jeden z dwóch producentów, którzy udzielili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wycofał swój wniosek o indywidualne badanie. W wyniku tego Komisja zbadała wniosek jednego indyjskiego producenta eksportującego, który nie był objęty próbą:






  — | KEI Industries Limited, New Delhi (KEI). |
| --- | --- | --- |

(5)

Siedmiu nieobjętych próbą indyjskich producentów eksportujących wnioskowało o indywidualne badanie. Dwóch z nich odpowiedziało na pytania zawarte w kwestionariuszu. Pięciu nie odpowiedziało na pytania zawarte w kwestionariuszu. Jeden z dwóch producentów, którzy udzielili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wycofał swój wniosek o indywidualne badanie. W wyniku tego Komisja zbadała wniosek jednego indyjskiego producenta eksportującego, który nie był objęty próbą:

—

KEI Industries Limited, New Delhi (KEI).

| (6) | Oprócz powyższego potwierdza się motywy 5, 6, 7, 8, 10, 11, 12 i 14 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. |
| --- | --- |

(6)

Oprócz powyższego potwierdza się motywy 5, 6, 7, 8, 10, 11, 12 i 14 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

1.3.   Okres objęty dochodzeniem i okres badany

| (7) | Zgodnie z motywem 20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dochodzenie w sprawie subsydiowania i szkody obejmowało okres od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 31 marca 2012 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 marca 2012 r. („okres badany”). |
| --- | --- |

(7)

Zgodnie z motywem 20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dochodzenie w sprawie subsydiowania i szkody obejmowało okres od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 31 marca 2012 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 marca 2012 r. („okres badany”).

1.4.   Dalsze postępowanie

| (8) | Po ujawnieniu istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których zdecydowano się nałożyć tymczasowe środki wyrównawcze („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), kilka zainteresowanych stron, a mianowicie dwóch producentów eksportujących, skarżący i 11 użytkowników przedłożyło swoje uwagi. Stronom, które zgłosiły taki wniosek, zapewniono możliwość przesłuchania. Komisja kontynuowała poszukiwanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Wszystkie otrzymane uwagi rozpatrzono i w stosownych przypadkach uwzględniono. |
| --- | --- |

(8)

Po ujawnieniu istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których zdecydowano się nałożyć tymczasowe środki wyrównawcze („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), kilka zainteresowanych stron, a mianowicie dwóch producentów eksportujących, skarżący i 11 użytkowników przedłożyło swoje uwagi. Stronom, które zgłosiły taki wniosek, zapewniono możliwość przesłuchania. Komisja kontynuowała poszukiwanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Wszystkie otrzymane uwagi rozpatrzono i w stosownych przypadkach uwzględniono.

| (9) | Komisja poinformowała zainteresowane strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła wyrównawczego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem ostatecznych ustaleń. Wszystkie otrzymane uwagi rozpatrzono i w stosownych przypadkach uwzględniono. |
| --- | --- |

(9)

Komisja poinformowała zainteresowane strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła wyrównawczego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem ostatecznych ustaleń. Wszystkie otrzymane uwagi rozpatrzono i w stosownych przypadkach uwzględniono.

2.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

| (10) | Jak stwierdzono w motywie 21 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, produkt objęty postępowaniem zdefiniowano jako druty ze stali nierdzewnej zawierające:






  (i) | 2,5 % lub więcej masy niklu, inne niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % masy chromu; |
| --- | --- | --- |

(10)

Jak stwierdzono w motywie 21 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, produkt objęty postępowaniem zdefiniowano jako druty ze stali nierdzewnej zawierające:

(i)

2,5 % lub więcej masy niklu, inne niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % masy chromu;

| (ii) | mniej niż 2,5 % masy niklu, inne niż drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej niż 25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej niż 6 % masy glinu, |
| --- | --- |

(ii)

mniej niż 2,5 % masy niklu, inne niż drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej niż 25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej niż 6 % masy glinu,

obecnie objęte kodami CN 7223 00 19 i 7223 00 99, pochodzące z Indii.

| (11) | Niektórzy użytkownicy wyrazili obawy odnośnie do wyraźnego braku rozróżnienia między różnymi rodzajami produktu objętego postępowaniem a produktem podobnym, ze względu na szeroki asortyment wszystkich rodzajów produktu. Szczególna obawa dotyczyła sposobu zapewnienia w toku dochodzenia obiektywnej porównywalności wszystkich rodzajów produktu. Podobnie jak w przypadku większości dochodzeń, definicja produktu objętego postępowaniem obejmuje szeroki wachlarz rodzajów produktów o takich samych lub podobnych podstawowych charakterystykach fizycznych i chemicznych. Fakt, że charakterystyki te mogą się różnić w zależności od rodzaju produktu, może prowadzić, w ramach dochodzenia, do objęcia nim wielu jego rodzajów. Tak jest w przypadku niniejszego dochodzenia. Komisja wzięła pod uwagę różnice między rodzajami produktów i zapewniła rzetelne porównanie. Niepowtarzalny numer kontrolny produktu (PCN) został przydzielony do każdego rodzaju produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez indyjskich producentów eksportujących oraz każdego produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez przemysł unijny. Numer zależał od głównych charakterystyk produktu, w tym przypadku gatunku stali, wytrzymałości na rozciąganie, powłoki, powierzchni, średnicy oraz kształtu. Rodzaje drutów wywożonych do Unii porównano zatem na podstawie PCN z produktami wytwarzanymi i sprzedawanymi przez przemysł unijny, mającymi takie same lub podobne charakterystyki. Wszystkie te rodzaje drutów odpowiadają definicji produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego określonej w zawiadomieniu o wszczęciu (4) i w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. |
| --- | --- |

(11)

Niektórzy użytkownicy wyrazili obawy odnośnie do wyraźnego braku rozróżnienia między różnymi rodzajami produktu objętego postępowaniem a produktem podobnym, ze względu na szeroki asortyment wszystkich rodzajów produktu. Szczególna obawa dotyczyła sposobu zapewnienia w toku dochodzenia obiektywnej porównywalności wszystkich rodzajów produktu. Podobnie jak w przypadku większości dochodzeń, definicja produktu objętego postępowaniem obejmuje szeroki wachlarz rodzajów produktów o takich samych lub podobnych podstawowych charakterystykach fizycznych i chemicznych. Fakt, że charakterystyki te mogą się różnić w zależności od rodzaju produktu, może prowadzić, w ramach dochodzenia, do objęcia nim wielu jego rodzajów. Tak jest w przypadku niniejszego dochodzenia. Komisja wzięła pod uwagę różnice między rodzajami produktów i zapewniła rzetelne porównanie. Niepowtarzalny numer kontrolny produktu (PCN) został przydzielony do każdego rodzaju produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez indyjskich producentów eksportujących oraz każdego produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez przemysł unijny. Numer zależał od głównych charakterystyk produktu, w tym przypadku gatunku stali, wytrzymałości na rozciąganie, powłoki, powierzchni, średnicy oraz kształtu. Rodzaje drutów wywożonych do Unii porównano zatem na podstawie PCN z produktami wytwarzanymi i sprzedawanymi przez przemysł unijny, mającymi takie same lub podobne charakterystyki. Wszystkie te rodzaje drutów odpowiadają definicji produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego określonej w zawiadomieniu o wszczęciu (4) i w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.

| (12) | Jedna ze stron ponownie podkreśliła, że tak zwane „wysoce techniczne” rodzaje różnią się i nie są wymienne z innymi rodzajami produktu objętego postępowaniem. Z tego powodu argumentuje ona, że należy je wykluczyć z zakresu definicji produktu. Zgodnie z orzecznictwem przy określaniu, czy produkty są na tyle podobne, żeby mogły stanowić część tego samego produktu, należy ocenić, czy mają one takie same charakterystyki techniczne i fizyczne, te same zastosowania podstawowe i mają taki sam stosunek ich jakości do ceny. W tej kwestii należy również ocenić wymienność tych produktów oraz konkurencję między nimi (5). W toku dochodzenia stwierdzono, że „wysoce techniczne” rodzaje produktów, o których wspominała strona, mają takie same charakterystyki fizyczne, chemiczne i techniczne jak inne produkty objęte dochodzeniem. Są one wykonane ze stali nierdzewnej i są to druty. Są one półwyrobem ze stali (który w większości przypadków jest poddawany dalszemu przetworzeniu w celu wytworzenia wielu różnych wyrobów gotowych), a ich proces produkcji jest podobny i wykorzystuje się w nim podobne maszyny, tak że producenci mogą zmieniać asortyment wytwarzanych odmian produktu, w zależności od popytu. Dlatego też, chociaż różne rodzaje drutów nie są bezpośrednio wymienne i bezpośrednio ze sobą nie konkurują, producenci konkurują ze sobą, ubiegając się o kontrakty obejmujące szeroką gamę drutów ze stali nierdzewnej. Ponadto tego rodzaju produkt jest wytwarzany i sprzedawany zarówno przez przemysł unijny, jak i przez indyjskich producentów eksportujących stosujących podobną metodę produkcji. W związku z powyższym nie można przyjąć tego twierdzenia. |
| --- | --- |

(12)

Jedna ze stron ponownie podkreśliła, że tak zwane „wysoce techniczne” rodzaje różnią się i nie są wymienne z innymi rodzajami produktu objętego postępowaniem. Z tego powodu argumentuje ona, że należy je wykluczyć z zakresu definicji produktu. Zgodnie z orzecznictwem przy określaniu, czy produkty są na tyle podobne, żeby mogły stanowić część tego samego produktu, należy ocenić, czy mają one takie same charakterystyki techniczne i fizyczne, te same zastosowania podstawowe i mają taki sam stosunek ich jakości do ceny. W tej kwestii należy również ocenić wymienność tych produktów oraz konkurencję między nimi (5). W toku dochodzenia stwierdzono, że „wysoce techniczne” rodzaje produktów, o których wspominała strona, mają takie same charakterystyki fizyczne, chemiczne i techniczne jak inne produkty objęte dochodzeniem. Są one wykonane ze stali nierdzewnej i są to druty. Są one półwyrobem ze stali (który w większości przypadków jest poddawany dalszemu przetworzeniu w celu wytworzenia wielu różnych wyrobów gotowych), a ich proces produkcji jest podobny i wykorzystuje się w nim podobne maszyny, tak że producenci mogą zmieniać asortyment wytwarzanych odmian produktu, w zależności od popytu. Dlatego też, chociaż różne rodzaje drutów nie są bezpośrednio wymienne i bezpośrednio ze sobą nie konkurują, producenci konkurują ze sobą, ubiegając się o kontrakty obejmujące szeroką gamę drutów ze stali nierdzewnej. Ponadto tego rodzaju produkt jest wytwarzany i sprzedawany zarówno przez przemysł unijny, jak i przez indyjskich producentów eksportujących stosujących podobną metodę produkcji. W związku z powyższym nie można przyjąć tego twierdzenia.

| (13) | W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń jedna ze stron stwierdziła, że przeprowadzona przez Komisję analiza nie jest wystarczająca do określenia, czy tak zwane „wysoce techniczne” rodzaje produktów należy objąć dochodzeniem. Argument ten zostaje odrzucony. W toku dochodzenia ustalono, że wysoce techniczny rodzaj produktu wchodzi w zakres definicji produktu, jak stwierdzono powyżej w motywie 12. Strona błędnie twierdzi, że wszystkie kryteria, o których mowa w orzecznictwie, powinny być spełnione jednocześnie, co nie jest prawdą. Zgodnie z orzecznictwem Komisja definiując produkt, dysponuje szerokim zakresem uznania (6) i musi oprzeć tę ocenę na zestawie kryteriów wypracowanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Często, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, niektóre kryteria mogą iść w jednym kierunku, a inne w drugim; w takiej sytuacji Komisja musi przeprowadzić całościową ocenę, tak jak to miało miejsce w niniejszym przypadku. Zatem ta zainteresowana strona błędnie założyła, że różne rodzaje produktu muszą posiadać wszystkie identyczne cechy, aby być objętymi taką samą definicją produktu. |
| --- | --- |

(13)

W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń jedna ze stron stwierdziła, że przeprowadzona przez Komisję analiza nie jest wystarczająca do określenia, czy tak zwane „wysoce techniczne” rodzaje produktów należy objąć dochodzeniem. Argument ten zostaje odrzucony. W toku dochodzenia ustalono, że wysoce techniczny rodzaj produktu wchodzi w zakres definicji produktu, jak stwierdzono powyżej w motywie 12. Strona błędnie twierdzi, że wszystkie kryteria, o których mowa w orzecznictwie, powinny być spełnione jednocześnie, co nie jest prawdą. Zgodnie z orzecznictwem Komisja definiując produkt, dysponuje szerokim zakresem uznania (6) i musi oprzeć tę ocenę na zestawie kryteriów wypracowanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Często, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, niektóre kryteria mogą iść w jednym kierunku, a inne w drugim; w takiej sytuacji Komisja musi przeprowadzić całościową ocenę, tak jak to miało miejsce w niniejszym przypadku. Zatem ta zainteresowana strona błędnie założyła, że różne rodzaje produktu muszą posiadać wszystkie identyczne cechy, aby być objętymi taką samą definicją produktu.

| (14) | Niektórzy użytkownicy twierdzili, że tak zwane druty ze stali nierdzewnej z „serii 200” należy wyłączyć z zakresu definicji produktu. W szczególności utrzymywali oni, że tego rodzaju produktów przemysł unijny prawie nie produkuje. Twierdzenie to jest jednak nieuzasadnione. Po pierwsze, fakt, że pewien rodzaj produktu nie jest wytwarzany przez przemysł unijny, nie jest wystarczającym powodem do wyłączenia go z zakresu dochodzenia, jeżeli proces produkcji umożliwia producentom unijnym rozpoczęcie produkcji tego rodzaju produktu. Po drugie, jeśli chodzi o druty wysoce techniczne (zob. motyw 12 powyżej), stwierdzono, że te rodzaje produktu objętego postępowaniem mają takie same lub podobne cechy fizyczne, chemiczne i techniczne jak inne rodzaje produktu podobnego wytwarzane i sprzedawane przez przemysł unijny. W związku z powyższym nie można przyjąć tego twierdzenia. |
| --- | --- |

(14)

Niektórzy użytkownicy twierdzili, że tak zwane druty ze stali nierdzewnej z „serii 200” należy wyłączyć z zakresu definicji produktu. W szczególności utrzymywali oni, że tego rodzaju produktów przemysł unijny prawie nie produkuje. Twierdzenie to jest jednak nieuzasadnione. Po pierwsze, fakt, że pewien rodzaj produktu nie jest wytwarzany przez przemysł unijny, nie jest wystarczającym powodem do wyłączenia go z zakresu dochodzenia, jeżeli proces produkcji umożliwia producentom unijnym rozpoczęcie produkcji tego rodzaju produktu. Po drugie, jeśli chodzi o druty wysoce techniczne (zob. motyw 12 powyżej), stwierdzono, że te rodzaje produktu objętego postępowaniem mają takie same lub podobne cechy fizyczne, chemiczne i techniczne jak inne rodzaje produktu podobnego wytwarzane i sprzedawane przez przemysł unijny. W związku z powyższym nie można przyjąć tego twierdzenia.

| (15) | Alternatywnie użytkownicy ci twierdzą, że walcówka powinna zostać objęta definicją produktu objętego postępowaniem. Jednakże walcówka jest surowcem używanym do produkcji produktu objętego postępowaniem, ale można jej również użyć do produkcji innych produktów, takich jak elementy złączne i gwoździe. Z tego względu, w przeciwieństwie do produktu objętego dochodzeniem, nie stanowi ona gotowego produktu ze stali. W wyniku procesu formowania na zimno między innymi walcówka może zostać przetworzona na produkt objęty postępowaniem lub produkt podobny. Na tej podstawie walcówki nie można objąć zakresem definicji produktu w rozumieniu rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

(15)

Alternatywnie użytkownicy ci twierdzą, że walcówka powinna zostać objęta definicją produktu objętego postępowaniem. Jednakże walcówka jest surowcem używanym do produkcji produktu objętego postępowaniem, ale można jej również użyć do produkcji innych produktów, takich jak elementy złączne i gwoździe. Z tego względu, w przeciwieństwie do produktu objętego dochodzeniem, nie stanowi ona gotowego produktu ze stali. W wyniku procesu formowania na zimno między innymi walcówka może zostać przetworzona na produkt objęty postępowaniem lub produkt podobny. Na tej podstawie walcówki nie można objąć zakresem definicji produktu w rozumieniu rozporządzenia podstawowego.

| (16) | Na podstawie powyższego niniejszym potwierdza się definicję produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego zawartą w motywach 21–24 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. |
| --- | --- |

(16)

Na podstawie powyższego niniejszym potwierdza się definicję produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego zawartą w motywach 21–24 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.   SUBSYDIOWANIE

3.1.   Wprowadzenie

| (17) | W motywie 25 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych znajduje się odniesienie do następujących programów, co do których istnieje domniemanie, że w ich ramach udzielane są subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych:






  a) | Program „Duty Entitlement Passbook” („DEPBS”); |
| --- | --- | --- |

(17)

W motywie 25 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych znajduje się odniesienie do następujących programów, co do których istnieje domniemanie, że w ich ramach udzielane są subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych:

a)

Program „Duty Entitlement Passbook” („DEPBS”);

| b) | Program (Duty Drawback Scheme („DDS”); |
| --- | --- |

b)

Program (Duty Drawback Scheme („DDS”);

| c) | Program „Advance Authorisation” („AAS”); |
| --- | --- |

c)

Program „Advance Authorisation” („AAS”);

| d) | Program „Export Promotion Capital Goods” („EPCGS”); |
| --- | --- |

d)

Program „Export Promotion Capital Goods” („EPCGS”);

| e) | Program „Export Credit” („ECS”); |
| --- | --- |

e)

Program „Export Credit” („ECS”);

| f) | Program „Focus Market” („FMS”); |
| --- | --- |

f)

Program „Focus Market” („FMS”);

| g) | Specjalne strefy ekonomiczne/Jednostki zorientowane na wywóz („SEZ/EOU”). |
| --- | --- |

g)

Specjalne strefy ekonomiczne/Jednostki zorientowane na wywóz („SEZ/EOU”).

| (18) | Przemysł unijny twierdził, że Komisja pominęła kilka programów subsydiowania, w szczególności programy regionalne, i w rezultacie uznał, że subsydia, które według ustaleń otrzymują producenci indyjscy, są zbyt nisko oszacowane. Zarzut jest nieuzasadniony. Komisja przeprowadziła dochodzenie dotyczące wszystkich krajowych i lokalnych programów subsydiowania wymienionych w skardze. Komisja stwierdziła jednak, że w OD objęci próbą producenci eksportujący otrzymywali subsydia jedynie w odniesieniu do programów wymienionych powyżej w motywie 14. |
| --- | --- |

(18)

Przemysł unijny twierdził, że Komisja pominęła kilka programów subsydiowania, w szczególności programy regionalne, i w rezultacie uznał, że subsydia, które według ustaleń otrzymują producenci indyjscy, są zbyt nisko oszacowane. Zarzut jest nieuzasadniony. Komisja przeprowadziła dochodzenie dotyczące wszystkich krajowych i lokalnych programów subsydiowania wymienionych w skardze. Komisja stwierdziła jednak, że w OD objęci próbą producenci eksportujący otrzymywali subsydia jedynie w odniesieniu do programów wymienionych powyżej w motywie 14.

| (19) | Przemysł unijny argumentował również, że ponieważ w równoległym dochodzeniu antydumpingowym danych dostarczonych przez objętych próbą producentów unijnych nie uznano za wiarygodne i zastosowanie ma art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (7), odpowiedni art. 28 rozporządzenia podstawowego powinien mieć tak samo zastosowanie w niniejszym dochodzeniu. Jednakże art. 28 rozporządzenia podstawowego ma zastosowanie tylko, jeżeli spełnione są jego warunki, co nie miało miejsca w przypadku informacji dostarczonych przez objętych próbą indyjskich producentów. W związku z powyższym nie można przyjąć tego twierdzenia. |
| --- | --- |

(19)

Przemysł unijny argumentował również, że ponieważ w równoległym dochodzeniu antydumpingowym danych dostarczonych przez objętych próbą producentów unijnych nie uznano za wiarygodne i zastosowanie ma art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (7), odpowiedni art. 28 rozporządzenia podstawowego powinien mieć tak samo zastosowanie w niniejszym dochodzeniu. Jednakże art. 28 rozporządzenia podstawowego ma zastosowanie tylko, jeżeli spełnione są jego warunki, co nie miało miejsca w przypadku informacji dostarczonych przez objętych próbą indyjskich producentów. W związku z powyższym nie można przyjąć tego twierdzenia.

| (20) | Dochodzenie wykazało, że DEPBS, DDS oraz AAS są częścią jednego mechanizmu subsydiowania, jakim jest mechanizm zwrotu ceł. Przez długi czas Indie korzystały z różnych rodzajów tego mechanizmu, często zmieniając pojedyncze podmechanizmy. Dochodzenie wykazało, że należałoby przeanalizować te podmechanizmy łącznie, ponieważ eksporterzy zwykle muszą wybrać jeden z nich (mechanizmy te wzajemnie się wykluczają), a w sytuacji gdy jeden podmechanizm przestaje obowiązywać, muszą przejść na drugi. |
| --- | --- |

(20)

Dochodzenie wykazało, że DEPBS, DDS oraz AAS są częścią jednego mechanizmu subsydiowania, jakim jest mechanizm zwrotu ceł. Przez długi czas Indie korzystały z różnych rodzajów tego mechanizmu, często zmieniając pojedyncze podmechanizmy. Dochodzenie wykazało, że należałoby przeanalizować te podmechanizmy łącznie, ponieważ eksporterzy zwykle muszą wybrać jeden z nich (mechanizmy te wzajemnie się wykluczają), a w sytuacji gdy jeden podmechanizm przestaje obowiązywać, muszą przejść na drugi.

| (21) | Wobec braku innych uwag motywy 25–28 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. |
| --- | --- |

(21)

Wobec braku innych uwag motywy 25–28 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

3.2.   Program „Duty Entitlement Passbook” („DEPBS”)

| (22) | Jeden z objętych próbą indyjskich producentów eksportujących argumentował, że DEPBS nie należy uznawać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych, gdyż celem tego programu jest pokrycie należności celnych z tytułu przywozu. Twierdzono ponadto, że komponenty produktu objętego dochodzeniem nie są wytwarzane w kraju, tak że można racjonalnie zakładać, że wobec całego przywozu zastosowano stawkę 5 % i że limit określony przez władze publiczne Indii uniemożliwia wypłacenie nadmiernej rekompensaty. Jak wyjaśniono w motywie 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, programu tego nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie jest zgodny z przepisami określonymi w załączniku I lit. i), w załączniku II (definicja i zasady systemu ceł zwrotnych) i w załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze) do rozporządzenia podstawowego. W szczególności eksporter korzystający z DEPBS nie jest zobowiązany do rzeczywistego wykorzystania w procesie produkcji towarów przywożonych bez cła, a kwota przyznanego kredytu nie jest obliczana w powiązaniu z rzeczywistą wartością wykorzystanych komponentów. Wreszcie, eksporter kwalifikuje się do korzystania z DEPBS niezależnie od tego, czy sprowadza jakiekolwiek komponenty. Aby uzyskać korzyści, wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie wywozu produktów, bez potrzeby wykazywania, że którykolwiek z użytych materiałów do produkcji pochodził z przywozu.
  Władze publiczne Indii nie określiły systemu łączącego kwotę zwolnionych należności od przywożonych komponentów z ich zużyciem w wywożonych produktach. Ze swojej strony przedsiębiorstwa korzystające z tego programu również nie dysponowały mechanizmem umożliwiającym wykazanie, że nie uzyskały żadnego nadmiernego umorzenia. Ponadto, jeśli chodzi o brak nadmiernej rekompensaty w tym konkretnym przypadku, przedsiębiorstwo tego nie wykazało. Mogło ono na przykład skorzystać z rekompensaty w odniesieniu do innych przywożonych towarów lub mogło skorzystać z rekompensaty w odniesieniu do przywożonych komponentów, nie zużywając ich przy produkcji produktu objętego postępowaniem. Należy również zauważyć, iż twierdzenie o braku krajowej produkcji komponentów jest nieprawdziwe, ponieważ co najmniej jedno z objętych dochodzeniem przedsiębiorstw wytwarzało je w kraju, a dwa inne objęte dochodzeniem przedsiębiorstwa kupowały je od krajowego producenta, a nie od krajowego importera. W związku z tym argumenty te nie mogą być przyjęte. |
| --- | --- |

(22)

Jeden z objętych próbą indyjskich producentów eksportujących argumentował, że DEPBS nie należy uznawać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych, gdyż celem tego programu jest pokrycie należności celnych z tytułu przywozu. Twierdzono ponadto, że komponenty produktu objętego dochodzeniem nie są wytwarzane w kraju, tak że można racjonalnie zakładać, że wobec całego przywozu zastosowano stawkę 5 % i że limit określony przez władze publiczne Indii uniemożliwia wypłacenie nadmiernej rekompensaty. Jak wyjaśniono w motywie 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, programu tego nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie jest zgodny z przepisami określonymi w załączniku I lit. i), w załączniku II (definicja i zasady systemu ceł zwrotnych) i w załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze) do rozporządzenia podstawowego. W szczególności eksporter korzystający z DEPBS nie jest zobowiązany do rzeczywistego wykorzystania w procesie produkcji towarów przywożonych bez cła, a kwota przyznanego kredytu nie jest obliczana w powiązaniu z rzeczywistą wartością wykorzystanych komponentów. Wreszcie, eksporter kwalifikuje się do korzystania z DEPBS niezależnie od tego, czy sprowadza jakiekolwiek komponenty. Aby uzyskać korzyści, wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie wywozu produktów, bez potrzeby wykazywania, że którykolwiek z użytych materiałów do produkcji pochodził z przywozu.

Władze publiczne Indii nie określiły systemu łączącego kwotę zwolnionych należności od przywożonych komponentów z ich zużyciem w wywożonych produktach. Ze swojej strony przedsiębiorstwa korzystające z tego programu również nie dysponowały mechanizmem umożliwiającym wykazanie, że nie uzyskały żadnego nadmiernego umorzenia. Ponadto, jeśli chodzi o brak nadmiernej rekompensaty w tym konkretnym przypadku, przedsiębiorstwo tego nie wykazało. Mogło ono na przykład skorzystać z rekompensaty w odniesieniu do innych przywożonych towarów lub mogło skorzystać z rekompensaty w odniesieniu do przywożonych komponentów, nie zużywając ich przy produkcji produktu objętego postępowaniem. Należy również zauważyć, iż twierdzenie o braku krajowej produkcji komponentów jest nieprawdziwe, ponieważ co najmniej jedno z objętych dochodzeniem przedsiębiorstw wytwarzało je w kraju, a dwa inne objęte dochodzeniem przedsiębiorstwa kupowały je od krajowego producenta, a nie od krajowego importera. W związku z tym argumenty te nie mogą być przyjęte.

| (23) | Jedna ze stron argumentowała, że w przypadku sprzedaży licencji DEPBS rzeczywista cena sprzedaży jest niższa od wartości licencji, a zatem korzyść stanowiąca podstawę środków wyrównawczych była mniejsza od tymczasowo ustalonej. Korzyść w ramach tego programu obliczano jednak na podstawie kwoty kredytu przyznanego w licencji niezależnie od tego, czy licencję wykorzystano do pokrycia należności celnych z tytułu przywozu, czy też ją rzeczywiście sprzedano. Sprzedaż licencji poniżej wartości nominalnej jest decyzją czysto handlową, która nie zmienia kwoty korzyści uzyskanej w ramach tego programu. W związku z tym nie można przyjąć tego argumentu. |
| --- | --- |

(23)

Jedna ze stron argumentowała, że w przypadku sprzedaży licencji DEPBS rzeczywista cena sprzedaży jest niższa od wartości licencji, a zatem korzyść stanowiąca podstawę środków wyrównawczych była mniejsza od tymczasowo ustalonej. Korzyść w ramach tego programu obliczano jednak na podstawie kwoty kredytu przyznanego w licencji niezależnie od tego, czy licencję wykorzystano do pokrycia należności celnych z tytułu przywozu, czy też ją rzeczywiście sprzedano. Sprzedaż licencji poniżej wartości nominalnej jest decyzją czysto handlową, która nie zmienia kwoty korzyści uzyskanej w ramach tego programu. W związku z tym nie można przyjąć tego argumentu.

| (24) | Władze publiczne Indii argumentowały, że ponieważ program DEPBS został wycofany w OD, nie powinien stanowić podstawy do zastosowania środków wyrównawczych. Ponadto argumentowały one, że ponieważ program zwrotu ceł nie jest następcą programu DEPBS, w ramach DEPBS nie można stosować środków wyrównawczych. Rzeczywiście, program DEPBS przestał istnieć w dniu 30 września 2011 r., podczas OD. Subsydiowanie nadal jednak istniało. Jako alternatywę dla DEPBS uznano, że eksporterzy uzyskają korzyści w ramach AAS, a w szczególności DDS. Jak opisano w motywach 42–44 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych AAS i DDS zostały dostosowane w celu zorganizowania płynnego przejścia z DEPBS. Ponadto rodzaj korzyści wynikających z trzech programów, tj. utrata dochodów w wyniku zwolnienia z należności celnych, jest dokładnie ten sam. Przedsiębiorstwa mają zatem możliwość wyboru, z którego programu skorzystać w celu zrekompensowania należności celnych. Dlatego też, mimo że w połowie OD przestał istnieć DEPBS, subsydia przyznane w OD przez władze publiczne Indii powinny stanowić podstawę do zastosowania środków wyrównawczych, ponieważ w dalszym ciągu istniał globalny system korzyści, z powodów podanych wyżej w motywie 20. Jest tak dlatego, że wszystkie programy zwrotu ceł stanowią jeden mechanizm subsydiowania, posiadający różne, często zmieniane podmechanizmy. Zatem ten argument nie może zostać przyjęty. |
| --- | --- |

(24)

Władze publiczne Indii argumentowały, że ponieważ program DEPBS został wycofany w OD, nie powinien stanowić podstawy do zastosowania środków wyrównawczych. Ponadto argumentowały one, że ponieważ program zwrotu ceł nie jest następcą programu DEPBS, w ramach DEPBS nie można stosować środków wyrównawczych. Rzeczywiście, program DEPBS przestał istnieć w dniu 30 września 2011 r., podczas OD. Subsydiowanie nadal jednak istniało. Jako alternatywę dla DEPBS uznano, że eksporterzy uzyskają korzyści w ramach AAS, a w szczególności DDS. Jak opisano w motywach 42–44 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych AAS i DDS zostały dostosowane w celu zorganizowania płynnego przejścia z DEPBS. Ponadto rodzaj korzyści wynikających z trzech programów, tj. utrata dochodów w wyniku zwolnienia z należności celnych, jest dokładnie ten sam. Przedsiębiorstwa mają zatem możliwość wyboru, z którego programu skorzystać w celu zrekompensowania należności celnych. Dlatego też, mimo że w połowie OD przestał istnieć DEPBS, subsydia przyznane w OD przez władze publiczne Indii powinny stanowić podstawę do zastosowania środków wyrównawczych, ponieważ w dalszym ciągu istniał globalny system korzyści, z powodów podanych wyżej w motywie 20. Jest tak dlatego, że wszystkie programy zwrotu ceł stanowią jeden mechanizm subsydiowania, posiadający różne, często zmieniane podmechanizmy. Zatem ten argument nie może zostać przyjęty.

| (25) | W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń władze publiczne Indii powtórzyły swoje stwierdzenia dotyczące wycofania programu DEPBS po ujawnieniu ostatecznych ustaleń. Jednakże nie można przyjąć tego argumentu, ponieważ nie przedstawiono żadnego nowego twierdzenia, które mogłoby prowadzić do zmiany wniosków w odniesieniu do zastąpienia subsydiowania ustanowionego w ramach wycofanego DEPBS poprawionym DDS. |
| --- | --- |

(25)

W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń władze publiczne Indii powtórzyły swoje stwierdzenia dotyczące wycofania programu DEPBS po ujawnieniu ostatecznych ustaleń. Jednakże nie można przyjąć tego argumentu, ponieważ nie przedstawiono żadnego nowego twierdzenia, które mogłoby prowadzić do zmiany wniosków w odniesieniu do zastąpienia subsydiowania ustanowionego w ramach wycofanego DEPBS poprawionym DDS.

| (26) | Wobec braku innych uwag motywy 29–47 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. |
| --- | --- |

(26)

Wobec braku innych uwag motywy 29–47 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

| (27) | Ponadto stwierdzono, że indyjski producent eksportujący KEI korzystał w OD z DEPBS. Stopa subsydiowania wynosiła 0,50 %. |
| --- | --- |

(27)

Ponadto stwierdzono, że indyjski producent eksportujący KEI korzystał w OD z DEPBS. Stopa subsydiowania wynosiła 0,50 %.

3.3.   Program zwrotu ceł (Duty Drawback Scheme – „DDS”)

| (28) | Władze publiczne Indii argumentowały, że DDS nie należy uznawać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych, gdyż celem tego programu jest pokrycie należności celnych przywozowych i podatku akcyzowego należnego za komponenty. Jak wyjaśniono w motywach 58–60 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, programu tego nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie jest zgodny z przepisami określonymi w załączniku I lit. i), w załączniku II i w załączniku III do rozporządzenia podstawowego. W szczególności nie istnieje żaden system ani procedura służące potwierdzeniu, które materiały są zużywane w procesie produkcji wywożonego produktu lub czy miała miejsce nadmierna płatność należności celnych przywozowych w rozumieniu załącznika I lit. i) oraz załączników II i III do rozporządzenia podstawowego. Co więcej, eksporter kwalifikuje się do korzystania z DDS niezależnie od tego, czy sprowadza jakiekolwiek komponenty. Aby uzyskać korzyści, wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie wywozu produktów, bez potrzeby wykazywania, że którykolwiek z użytych komponentów pochodził z przywozu. Zostało to potwierdzone ustaleniami poczynionymi w wizytowanych przedsiębiorstwach i odpowiednimi przepisami, a mianowicie okólnikiem władz publicznych Indii nr 24/2001, jak wyjaśniono w motywie 60 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto składając go władze publiczne Indii same dopuściły w ustępie 32 tego okólnika, że DDS może prowadzić do nadmiernych umorzeń. W związku z tym nie można przyjąć argumentu władz publicznych Indii. |
| --- | --- |

(28)

Władze publiczne Indii argumentowały, że DDS nie należy uznawać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych, gdyż celem tego programu jest pokrycie należności celnych przywozowych i podatku akcyzowego należnego za komponenty. Jak wyjaśniono w motywach 58–60 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, programu tego nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie jest zgodny z przepisami określonymi w załączniku I lit. i), w załączniku II i w załączniku III do rozporządzenia podstawowego. W szczególności nie istnieje żaden system ani procedura służące potwierdzeniu, które materiały są zużywane w procesie produkcji wywożonego produktu lub czy miała miejsce nadmierna płatność należności celnych przywozowych w rozumieniu załącznika I lit. i) oraz załączników II i III do rozporządzenia podstawowego. Co więcej, eksporter kwalifikuje się do korzystania z DDS niezależnie od tego, czy sprowadza jakiekolwiek komponenty. Aby uzyskać korzyści, wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie wywozu produktów, bez potrzeby wykazywania, że którykolwiek z użytych komponentów pochodził z przywozu. Zostało to potwierdzone ustaleniami poczynionymi w wizytowanych przedsiębiorstwach i odpowiednimi przepisami, a mianowicie okólnikiem władz publicznych Indii nr 24/2001, jak wyjaśniono w motywie 60 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto składając go władze publiczne Indii same dopuściły w ustępie 32 tego okólnika, że DDS może prowadzić do nadmiernych umorzeń. W związku z tym nie można przyjąć argumentu władz publicznych Indii.

| (29) | Władze publiczne Indii argumentowały dalej, że chociaż system weryfikacji zużycia komponentów nie jest pełny, w szczególności ze względu na dużą liczbę korzystających i obciążenia administracyjne związane z kontrolowaniem ich wszystkich, należy zaakceptować mechanizm weryfikacji oparty na kontroli wyrywkowej. Jednakże ten argument nie może zostać przyjęty, ponieważ nie przewidziano tego w art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii), załączniku I lit. i), załączniku II oraz załączniku III rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

(29)

Władze publiczne Indii argumentowały dalej, że chociaż system weryfikacji zużycia komponentów nie jest pełny, w szczególności ze względu na dużą liczbę korzystających i obciążenia administracyjne związane z kontrolowaniem ich wszystkich, należy zaakceptować mechanizm weryfikacji oparty na kontroli wyrywkowej. Jednakże ten argument nie może zostać przyjęty, ponieważ nie przewidziano tego w art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii), załączniku I lit. i), załączniku II oraz załączniku III rozporządzenia podstawowego.

| (30) | Wobec braku innych uwag motywy 48–64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. |
| --- | --- |

(30)

Wobec braku innych uwag motywy 48–64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

| (31) | Ponadto stwierdzono, że indyjski producent eksportujący KEI Industries korzystał w OD z DDS. Stopa subsydiowania wynosiła 0,29 %. |
| --- | --- |

(31)

Ponadto stwierdzono, że indyjski producent eksportujący KEI Industries korzystał w OD z DDS. Stopa subsydiowania wynosiła 0,29 %.

3.4.   Program „Advance Authorisation” („AAS”)

| (32) | Jeden z objętych próbą indyjskich producentów eksportujących argumentował, że AAS należy uznać za system zwrotu ceł, ponieważ przywożone materiały są wykorzystywane do wytwarzania wywożonych towarów. Jak wyjaśniono w motywie 76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, podprogram zastosowany w aktualnie rozpatrywanym przypadku nie jest dopuszczalnym systemem zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy systemem zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on zasadom określonym w załączniku I lit. i), załączniku II oraz załączniku III do rozporządzenia podstawowego. Władze publiczne Indii nie zastosowały skutecznie systemu lub procedury weryfikacji w celu sprawdzenia, czy i w jakim zakresie komponenty zostały zużyte do wytworzenia produktu wywożonego (część II pkt 4 załącznika II do rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze – część II pkt 2 załącznika III do rozporządzenia podstawowego). Ponadto standardowe normy nakładów i wyników („SION”) dla produktu objętego postępowaniem nie były wystarczająco precyzyjne i nie mogą być uznane za system weryfikacji rzeczywistego zużycia. Struktura tych standardowych norm nie pozwala władzom publicznym Indii zweryfikować z dostateczną dokładnością, jakiej wartości komponenty zostały zużyte w produkcji przeznaczonej na wywóz. Ponadto władze publiczne Indii nie przeprowadziły dalszego badania opartego na rzeczywiście wykorzystanych komponentach, jak wyjaśniono w motywie 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, mimo że badanie takie zwykle powinno być dokonane w przypadku braku skutecznego systemu weryfikacji (część II pkt 5 załącznika II oraz część II pkt 3 załącznika III do rozporządzenia podstawowego). Podprogram stanowi zatem podstawę dla środków wyrównawczych, a argument zostaje odrzucony. |
| --- | --- |

(32)

Jeden z objętych próbą indyjskich producentów eksportujących argumentował, że AAS należy uznać za system zwrotu ceł, ponieważ przywożone materiały są wykorzystywane do wytwarzania wywożonych towarów. Jak wyjaśniono w motywie 76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, podprogram zastosowany w aktualnie rozpatrywanym przypadku nie jest dopuszczalnym systemem zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy systemem zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on zasadom określonym w załączniku I lit. i), załączniku II oraz załączniku III do rozporządzenia podstawowego. Władze publiczne Indii nie zastosowały skutecznie systemu lub procedury weryfikacji w celu sprawdzenia, czy i w jakim zakresie komponenty zostały zużyte do wytworzenia produktu wywożonego (część II pkt 4 załącznika II do rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze – część II pkt 2 załącznika III do rozporządzenia podstawowego). Ponadto standardowe normy nakładów i wyników („SION”) dla produktu objętego postępowaniem nie były wystarczająco precyzyjne i nie mogą być uznane za system weryfikacji rzeczywistego zużycia. Struktura tych standardowych norm nie pozwala władzom publicznym Indii zweryfikować z dostateczną dokładnością, jakiej wartości komponenty zostały zużyte w produkcji przeznaczonej na wywóz. Ponadto władze publiczne Indii nie przeprowadziły dalszego badania opartego na rzeczywiście wykorzystanych komponentach, jak wyjaśniono w motywie 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, mimo że badanie takie zwykle powinno być dokonane w przypadku braku skutecznego systemu weryfikacji (część II pkt 5 załącznika II oraz część II pkt 3 załącznika III do rozporządzenia podstawowego). Podprogram stanowi zatem podstawę dla środków wyrównawczych, a argument zostaje odrzucony.

| (33) | Wobec braku innych uwag motywy 65–80 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. |
| --- | --- |

(33)

Wobec braku innych uwag motywy 65–80 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

| (34) | Stwierdzono, że w OD indyjski producent eksportujący KEI Industries nie korzystał z AAS. |
| --- | --- |

(34)

Stwierdzono, że w OD indyjski producent eksportujący KEI Industries nie korzystał z AAS.

3.5.   Program „Export Promotion Capital Goods” („EPCGS”)

| (35) | Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden z indyjskich producentów eksportujących wskazał na błąd w obliczeniach. Jego uwaga była częściowo uzasadniona i została uwzględniona przy obliczaniu kwoty subsydium. Ponieważ przed korektą całkowity margines subsydiowania tego przedsiębiorstwa mieścił się poniżej poziomu de minimis, korekta nie zmienia ostatecznego poziomu cła wyrównawczego tego przedsiębiorstwa ani nie ma wpływu na średni margines subsydiowania wyliczony dla nieobjętych próbą przedsiębiorstw współpracujących ani na ogólnokrajowy margines subsydiowania. |
| --- | --- |

(35)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden z indyjskich producentów eksportujących wskazał na błąd w obliczeniach. Jego uwaga była częściowo uzasadniona i została uwzględniona przy obliczaniu kwoty subsydium. Ponieważ przed korektą całkowity margines subsydiowania tego przedsiębiorstwa mieścił się poniżej poziomu de minimis, korekta nie zmienia ostatecznego poziomu cła wyrównawczego tego przedsiębiorstwa ani nie ma wpływu na średni margines subsydiowania wyliczony dla nieobjętych próbą przedsiębiorstw współpracujących ani na ogólnokrajowy margines subsydiowania.

| (36) | Oprócz powyższego potwierdza się motywy 81–91 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. |
| --- | --- |

(36)

Oprócz powyższego potwierdza się motywy 81–91 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

| (37) | Indyjski producent eksportujący KEI Industries nie korzystał w OD z EPCGS w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem. |
| --- | --- |

(37)

Indyjski producent eksportujący KEI Industries nie korzystał w OD z EPCGS w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem.

3.6.   Program „Export Credit” („EC”)

| (38) | Władze publiczne Indii argumentowały, że w motywie 92 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja niewłaściwie zacytowała podstawę prawną ECS. Władze publiczne Indii wskazały, że Okólnik główny DBOD nr DIR.(Exp).BC 01/04.02.02/2007-08 („OG 07-08”) i Okólnik główny DBOD nr DIR.(Exp).BC 09/04.02.02/2008-09 („OG 08-09”) zostały uaktualnione i że w OD podstawę prawną dla ECS stanowiły Okólnik główny DBOD nr DIR.(Exp).BC 06/04.02.002/2010-11 („OG 10-11”) i Okólnik główny DBOD nr DIR.(Exp).BC 04/04.02.002/2011-2012 („OG 11-12”). Rzeczywiście uwaga władz publicznych Indii w tej kwestii jest właściwa. |
| --- | --- |

(38)

Władze publiczne Indii argumentowały, że w motywie 92 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja niewłaściwie zacytowała podstawę prawną ECS. Władze publiczne Indii wskazały, że Okólnik główny DBOD nr DIR.(Exp).BC 01/04.02.02/2007-08 („OG 07-08”) i Okólnik główny DBOD nr DIR.(Exp).BC 09/04.02.02/2008-09 („OG 08-09”) zostały uaktualnione i że w OD podstawę prawną dla ECS stanowiły Okólnik główny DBOD nr DIR.(Exp).BC 06/04.02.002/2010-11 („OG 10-11”) i Okólnik główny DBOD nr DIR.(Exp).BC 04/04.02.002/2011-2012 („OG 11-12”). Rzeczywiście uwaga władz publicznych Indii w tej kwestii jest właściwa.

| (39) | Władze publiczne Indii argumentowały dalej, że jeśli została uwzględniona właściwa uaktualniona podstawa prawna, Komisja powinna zauważyć fakt, że pułap obowiązujących stóp procentowych stosowanych do kredytów eksportowych, ustanowiony wcześniej przez Bank Rezerw Indii (Reserve Bank of India) dla banków handlowych, przestał obowiązywać przed rozpoczęciem OD w odniesieniu do kredytów eksportowych w rupiach. W związku z tym, w odniesieniu do kredytów w rupiach, programu tego nie można dłużej uważać za subsydiowanie. Dochodzenie wykazało, że dwa objęte próbą przedsiębiorstwa korzystały w praktyce z kredytów eksportowych udzielonych przez banki prywatne, których stopy były niższe od stopy referencyjnej ustalonej przez Bank of India. W toku dochodzenia nie znaleziono żadnego ekonomicznego uzasadnienia dlaczego te prywatne banki udzielają kredytów o obniżonym i najwyraźniej przynoszącym straty oprocentowaniu. Takie praktyki banków w zakresie udzielania pożyczek mogłyby wskazywać na dalsze zaangażowanie rządu. Jednakże w toku dochodzenia nie uzyskano dowodu poziomu wymaganego zgodnie z zasadami WTO wskazującego na stałe delegowanie w odniesieniu do banków handlowych lub zarządzanie nimi. Komisja postanowiła zatem nie uwzględniać korzyści z obniżonych stawek jako subsydiów tego podprogramu, przy braku wystarczających dowodów na zarządzenie bankami lub udzielanie im wkładu finansowego przez władze publiczne Indii. |
| --- | --- |

(39)

Władze publiczne Indii argumentowały dalej, że jeśli została uwzględniona właściwa uaktualniona podstawa prawna, Komisja powinna zauważyć fakt, że pułap obowiązujących stóp procentowych stosowanych do kredytów eksportowych, ustanowiony wcześniej przez Bank Rezerw Indii (Reserve Bank of India) dla banków handlowych, przestał obowiązywać przed rozpoczęciem OD w odniesieniu do kredytów eksportowych w rupiach. W związku z tym, w odniesieniu do kredytów w rupiach, programu tego nie można dłużej uważać za subsydiowanie. Dochodzenie wykazało, że dwa objęte próbą przedsiębiorstwa korzystały w praktyce z kredytów eksportowych udzielonych przez banki prywatne, których stopy były niższe od stopy referencyjnej ustalonej przez Bank of India. W toku dochodzenia nie znaleziono żadnego ekonomicznego uzasadnienia dlaczego te prywatne banki udzielają kredytów o obniżonym i najwyraźniej przynoszącym straty oprocentowaniu. Takie praktyki banków w zakresie udzielania pożyczek mogłyby wskazywać na dalsze zaangażowanie rządu. Jednakże w toku dochodzenia nie uzyskano dowodu poziomu wymaganego zgodnie z zasadami WTO wskazującego na stałe delegowanie w odniesieniu do banków handlowych lub zarządzanie nimi. Komisja postanowiła zatem nie uwzględniać korzyści z obniżonych stawek jako subsydiów tego podprogramu, przy braku wystarczających dowodów na zarządzenie bankami lub udzielanie im wkładu finansowego przez władze publiczne Indii.

| (40) | Wreszcie władze publiczne Indii argumentowały, że ostatnia aktualizacja Okólnika głównego DBOD nr DIR.(Exp).BC 06/04.02.002/2012-13 („OG 12-13”), która weszła w życie dwa miesiące po zakończeniu OD, zniosła pułapy stóp procentowych kredytów eksportowych także w odniesieniu do kredytów w walutach obcych. Powołując się na art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego władze publiczne Indii argumentują, że w takim przypadku także ten element programu kredytów eksportowych nie powinien stanowić podstawy do zastosowania środków wyrównawczych, ponieważ zniesiono zarządzanie bankami przez władze publiczne. Chociaż w przedstawionym OG 12-13 znajduje się przepis, który pozwala bankom handlowym ustalać stopy procentowe kredytów eksportowych w obcej walucie ze skutkiem od maja 2012 r., jak twierdziły władze publiczne Indii, taka zmiana instrukcji Banku Rezerw Indii dla banków prywatnych w trakcie dochodzenia nie byłaby wystarczająca, aby wykluczyć ten program, ponieważ wytyczne władz publicznych mogą w dalszym ciągu funkcjonować w sposób nieformalny, co powinno stać się przedmiotem dalszego dochodzenia. Jednakże wobec powyższego wniosku dotyczącego podprogramu dotyczącego kredytów eksportowych w rupiach, Komisja postanowiła na tym etapie nie obejmować środkami wyrównawczymi tego programu dotyczącego kredytów w obcej walucie. |
| --- | --- |

(40)

Wreszcie władze publiczne Indii argumentowały, że ostatnia aktualizacja Okólnika głównego DBOD nr DIR.(Exp).BC 06/04.02.002/2012-13 („OG 12-13”), która weszła w życie dwa miesiące po zakończeniu OD, zniosła pułapy stóp procentowych kredytów eksportowych także w odniesieniu do kredytów w walutach obcych. Powołując się na art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego władze publiczne Indii argumentują, że w takim przypadku także ten element programu kredytów eksportowych nie powinien stanowić podstawy do zastosowania środków wyrównawczych, ponieważ zniesiono zarządzanie bankami przez władze publiczne. Chociaż w przedstawionym OG 12-13 znajduje się przepis, który pozwala bankom handlowym ustalać stopy procentowe kredytów eksportowych w obcej walucie ze skutkiem od maja 2012 r., jak twierdziły władze publiczne Indii, taka zmiana instrukcji Banku Rezerw Indii dla banków prywatnych w trakcie dochodzenia nie byłaby wystarczająca, aby wykluczyć ten program, ponieważ wytyczne władz publicznych mogą w dalszym ciągu funkcjonować w sposób nieformalny, co powinno stać się przedmiotem dalszego dochodzenia. Jednakże wobec powyższego wniosku dotyczącego podprogramu dotyczącego kredytów eksportowych w rupiach, Komisja postanowiła na tym etapie nie obejmować środkami wyrównawczymi tego programu dotyczącego kredytów w obcej walucie.

| (41) | W świetle powyższego w stosownych przypadkach stawki celne zostaną dostosowane. |
| --- | --- |

(41)

W świetle powyższego w stosownych przypadkach stawki celne zostaną dostosowane.

3.7.   Program „Focus Market” („FMS”)

| (42) | Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń władze publiczne Indii zgłosiły uwagi dotyczące FMS. Argumentowały one, że ten program jest pod względem geograficznym skierowany do państw niebędących częścią Unii, a zatem nie może on zostać objęty przez Unię środkami wyrównawczymi. Władze publiczne Indii nie mogły jednak zakwestionować praktycznych środków dotyczących realizacji programu, ani tego, że w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem można korzystać z FMS (możliwość transferu kredytów celnych z wykorzystaniem programu FMS i możliwość korzystania z nich przy uiszczaniu należności celnych z tytułu późniejszego przywozu dowolnych komponentów lub towarów, w tym dóbr kapitałowych). Z tego względu twierdzenie to odrzucono, ponieważ dochodzenie wykazało, że produkt objęty postępowaniem może korzystać i korzysta z tego programu w ramach wywozu do Unii. |
| --- | --- |

(42)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń władze publiczne Indii zgłosiły uwagi dotyczące FMS. Argumentowały one, że ten program jest pod względem geograficznym skierowany do państw niebędących częścią Unii, a zatem nie może on zostać objęty przez Unię środkami wyrównawczymi. Władze publiczne Indii nie mogły jednak zakwestionować praktycznych środków dotyczących realizacji programu, ani tego, że w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem można korzystać z FMS (możliwość transferu kredytów celnych z wykorzystaniem programu FMS i możliwość korzystania z nich przy uiszczaniu należności celnych z tytułu późniejszego przywozu dowolnych komponentów lub towarów, w tym dóbr kapitałowych). Z tego względu twierdzenie to odrzucono, ponieważ dochodzenie wykazało, że produkt objęty postępowaniem może korzystać i korzysta z tego programu w ramach wywozu do Unii.

| (43) | Wobec braku innych uwag motywy 101–111 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. |
| --- | --- |

(43)

Wobec braku innych uwag motywy 101–111 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

| (44) | Stwierdzono, że w OD indyjski producent eksporter KEI Industries nie korzystał z FMS. |
| --- | --- |

(44)

Stwierdzono, że w OD indyjski producent eksporter KEI Industries nie korzystał z FMS.

3.8.   Program „Export Oriented Units” („EOU”)

| (45) | Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń tylko jeden objęty dochodzeniem producent eksportujący korzystający z programu EOU zgłosił uwagi dotyczące tego programu. Przedsiębiorstwo twierdziło, że Komisja powinna użyć innej metody wyliczania korzyści wynikających z EOU. Argumentowało ono, że niektóre korzyści wynikające z EOU należy traktować jako dopuszczalny system zwrotu ceł w rozumieniu załączników II i III rozporządzenia podstawowego i w związku z tym nie powinny być one podstawą do zastosowania środków wyrównawczych. |
| --- | --- |

(45)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń tylko jeden objęty dochodzeniem producent eksportujący korzystający z programu EOU zgłosił uwagi dotyczące tego programu. Przedsiębiorstwo twierdziło, że Komisja powinna użyć innej metody wyliczania korzyści wynikających z EOU. Argumentowało ono, że niektóre korzyści wynikające z EOU należy traktować jako dopuszczalny system zwrotu ceł w rozumieniu załączników II i III rozporządzenia podstawowego i w związku z tym nie powinny być one podstawą do zastosowania środków wyrównawczych.

| (46) | Okazało się jednak, że niezależnie od zastosowanej metody wyliczania, stopa subsydiowania tego programu nie przekracza 0,95 %, co oznacza, że całkowity margines subsydiowania tego przedsiębiorstwa pozostaje poniżej poziomu de minimis. Dlatego też uznano, że w ramach dochodzenia nie ma potrzeby analizowania tego twierdzenia. |
| --- | --- |

(46)

Okazało się jednak, że niezależnie od zastosowanej metody wyliczania, stopa subsydiowania tego programu nie przekracza 0,95 %, co oznacza, że całkowity margines subsydiowania tego przedsiębiorstwa pozostaje poniżej poziomu de minimis. Dlatego też uznano, że w ramach dochodzenia nie ma potrzeby analizowania tego twierdzenia.

| (47) | Wobec braku innych uwag motyw 112 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony. |
| --- | --- |

(47)

Wobec braku innych uwag motyw 112 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony.

| (48) | Stwierdzono, że w OD indyjski producent eksporter KEI Industries nie korzystał z EOUS. |
| --- | --- |

(48)

Stwierdzono, że w OD indyjski producent eksporter KEI Industries nie korzystał z EOUS.

3.9.   Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych

| (49) | W następstwie decyzji o niezaliczaniu korzyści związanych z ESC do subsydiów, jak opisano w motywach 38–41, oraz korekty obliczeń korzyści jednego przedsiębiorstwa wynikających z EPCGS, jak opisano w motywie 35, w stosownych przypadkach dostosowano stawki celne. Ostateczna kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych ustanowionych zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego, wyrażona ad valorem, wynosi teraz od 0,79 % do 3,72 %.










  Program | Przedsiębiorstwo | Raajratna | Grupa Venus | Viraj | KEI |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| DEPBS (8) | 0,58 % | 0,93 %, 1,04 %, 1,32 %, 2,04 % | — | 0,50 % |
| DDS (8) | 0,61 % | 1,14 %, 1,77 %, 1,68 %, 1,91 % | — | 0,29 % |
| AAS (8) | 2,43 % | 0,15 %, 0 %, 0 %, 0 % | — | — |
| EPCG (8) | 0,09 % | 0,02 %, 0 %, 0 %, 0 % | 0,03 % | — |
| ECS (8) | — | — | — | — |
| FMS (8) | — | 0,13 %, 0,71 %, 0,07 %, 0 % | — | — |
| EOU (8) | — | — | 0,95 % | — |
| OGÓŁEM | 3,72 % | 3,03 % (9) | 0,98 % (10) | 0,79 % (10) |

(49)

W następstwie decyzji o niezaliczaniu korzyści związanych z ESC do subsydiów, jak opisano w motywach 38–41, oraz korekty obliczeń korzyści jednego przedsiębiorstwa wynikających z EPCGS, jak opisano w motywie 35, w stosownych przypadkach dostosowano stawki celne. Ostateczna kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych ustanowionych zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego, wyrażona ad valorem, wynosi teraz od 0,79 % do 3,72 %.

Program

Przedsiębiorstwo

Raajratna

Grupa Venus

Viraj

KEI

DEPBS (8)

0,58 %

0,93 %, 1,04 %, 1,32 %, 2,04 %

—

0,50 %

DDS (8)

0,61 %

1,14 %, 1,77 %, 1,68 %, 1,91 %

—

0,29 %

AAS (8)

2,43 %

0,15 %, 0 %, 0 %, 0 %

—

—

EPCG (8)

0,09 %

0,02 %, 0 %, 0 %, 0 %

0,03 %

—

ECS (8)

—

—

—

—

FMS (8)

—

0,13 %, 0,71 %, 0,07 %, 0 %

—

—

EOU (8)

—

—

0,95 %

—

OGÓŁEM

3,72 %

3,03 % (9)

0,98 % (10)

0,79 % (10)

| (50) | Ponownie obliczony margines subsydiowania dla nieobjętych próbą przedsiębiorstw współpracujących wynosi 3,41 %. |
| --- | --- |

(50)

Ponownie obliczony margines subsydiowania dla nieobjętych próbą przedsiębiorstw współpracujących wynosi 3,41 %.

| (51) | Ponownie obliczony ogólnokrajowy margines subsydiowania wynosi 3,72 %. |
| --- | --- |

(51)

Ponownie obliczony ogólnokrajowy margines subsydiowania wynosi 3,72 %.

4.   PRZEMYSŁ UNIJNY

4.1.   Przemysł unijny

| (52) | Niektórzy użytkownicy zakwestionowali liczbę unijnych producentów podaną w motywie 116 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Twierdzą oni, że liczbę producentów oceniono błędnie i w rzeczywistości na rynku unijnym obecnych jest mniej producentów. |
| --- | --- |

(52)

Niektórzy użytkownicy zakwestionowali liczbę unijnych producentów podaną w motywie 116 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Twierdzą oni, że liczbę producentów oceniono błędnie i w rzeczywistości na rynku unijnym obecnych jest mniej producentów.

| (53) | Komisja zaznacza, że powyższe twierdzenie nie było uzasadnione i potwierdza, po przeprowadzeniu weryfikacji informacji podanych w motywie 116 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że w OD 27 unijnych producentów wytwarzało w Unii produkt objęty postępowaniem. Jest to liczba określona na podstawie skargi, przed wszczęciem postępowania oraz w toku dochodzenia. Komisja skontaktowała się ze wszystkimi znanymi producentami unijnymi i uzyskała dane, które wykorzystała w kontekście niniejszego dochodzenia. |
| --- | --- |

(53)

Komisja zaznacza, że powyższe twierdzenie nie było uzasadnione i potwierdza, po przeprowadzeniu weryfikacji informacji podanych w motywie 116 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że w OD 27 unijnych producentów wytwarzało w Unii produkt objęty postępowaniem. Jest to liczba określona na podstawie skargi, przed wszczęciem postępowania oraz w toku dochodzenia. Komisja skontaktowała się ze wszystkimi znanymi producentami unijnymi i uzyskała dane, które wykorzystała w kontekście niniejszego dochodzenia.

4.2.   Produkcja unijna i wyrywkowa kontrola unijnych producentów

| (54) | Wobec braku uwag motywy 117–119 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. |
| --- | --- |

(54)

Wobec braku uwag motywy 117–119 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

5.   SZKODA

5.1.   Konsumpcja w Unii

| (55) | Niektórzy użytkownicy twierdzili, że analizy szkód nie powinny uwzględniać danych dotyczących roku 2009, ponieważ kryzys finansowy, który pojawił się w tym roku, zakłócił w szczególności konsumpcję w Unii. Jednakże nawet jeśli rok 2009 zostałby wyłączony z analizy, konsumpcja wciąż wykazywałaby tendencję wzrostową (+ 5 %), co jest wskaźnikiem wzrostu na rynku. Ponadto w motywie 120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych uznano negatywne skutki kryzysu finansowego, ale stwierdzono, że nastąpiła znacząca poprawa sytuacji na rynku. Wobec braku innych uwag motyw 120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony. |
| --- | --- |

(55)

Niektórzy użytkownicy twierdzili, że analizy szkód nie powinny uwzględniać danych dotyczących roku 2009, ponieważ kryzys finansowy, który pojawił się w tym roku, zakłócił w szczególności konsumpcję w Unii. Jednakże nawet jeśli rok 2009 zostałby wyłączony z analizy, konsumpcja wciąż wykazywałaby tendencję wzrostową (+ 5 %), co jest wskaźnikiem wzrostu na rynku. Ponadto w motywie 120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych uznano negatywne skutki kryzysu finansowego, ale stwierdzono, że nastąpiła znacząca poprawa sytuacji na rynku. Wobec braku innych uwag motyw 120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony.

5.2.   Przywóz do Unii z państw, których dotyczy postępowanie

| (56) | Margines subsydiowania ustalony dla KEI Industries jest poniżej progu de minimis przewidzianego w art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego (zob. motyw 49 powyżej). Uznaje się zatem, że w okresie objętym dochodzeniem ten eksportujący producent nie korzystał z programów subsydiowania w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W wyniku tego wielkość przywozu została wyłączona z wielkości subsydiowanego przywozu z Indii. Jeden producent eksportujący, a mianowicie Grupa Venus twierdził, że niektóre transakcje zostały pomyłkowo policzone podwójnie. Komisja zgodziła się z producentem eksportującym i w związku z tym transakcje te zostały odliczone od całkowitej ilości subsydiowanego przywozu z Indii. W związku z tym skorygowano wielkość, udział w rynku i średnią cenę subsydiowanego przywozu. |
| --- | --- |

(56)

Margines subsydiowania ustalony dla KEI Industries jest poniżej progu de minimis przewidzianego w art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego (zob. motyw 49 powyżej). Uznaje się zatem, że w okresie objętym dochodzeniem ten eksportujący producent nie korzystał z programów subsydiowania w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W wyniku tego wielkość przywozu została wyłączona z wielkości subsydiowanego przywozu z Indii. Jeden producent eksportujący, a mianowicie Grupa Venus twierdził, że niektóre transakcje zostały pomyłkowo policzone podwójnie. Komisja zgodziła się z producentem eksportującym i w związku z tym transakcje te zostały odliczone od całkowitej ilości subsydiowanego przywozu z Indii. W związku z tym skorygowano wielkość, udział w rynku i średnią cenę subsydiowanego przywozu.

| (57) | Wielkość i udział w rynku subsydiowanego przywozu: | 2009 | 2010 | 2011 | OD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ilość (MT) | 11 620 | 20 038 | 25 326 | 24 415 |
| Wskaźnik (2009 = 100) | 100 | 172 | 218 | 210 |
| Udział w rynku | 8,8 % | 10,7 % | 12,9 % | 12,4 % |
| Wskaźnik (2009 = 100) | 100 | 121 | 146 | 140 |
| Źródło: | Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. |

(57)

Wielkość i udział w rynku subsydiowanego przywozu:

2009

2010

2011

OD

Ilość (MT)

11 620

20 038

25 326

24 415

Wskaźnik (2009 = 100)

100

172

218

210

Udział w rynku

8,8 %

10,7 %

12,9 %

12,4 %

Wskaźnik (2009 = 100)

100

121

146

140

Źródło:

Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

| (58) | W OD KEI Industries eksportowało ograniczone ilości produktu objętego postępowaniem, a wspomniane wyżej transakcje Grupy Venus również obejmowały niewielkie ilości. W związku z tym odliczenie tych ilości przywozu od całkowitej ilości subsydiowanego przywozu z Indii nie powoduje zmian tendencji opisanych w motywach 123 i 124 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Potwierdza się zatem te motywy rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. |
| --- | --- |

(58)

W OD KEI Industries eksportowało ograniczone ilości produktu objętego postępowaniem, a wspomniane wyżej transakcje Grupy Venus również obejmowały niewielkie ilości. W związku z tym odliczenie tych ilości przywozu od całkowitej ilości subsydiowanego przywozu z Indii nie powoduje zmian tendencji opisanych w motywach 123 i 124 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Potwierdza się zatem te motywy rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

| (59) | Średnia cena subsydiowanego przywozu: | 2009 | 2010 | 2011 | OD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Średnia cena
  (EUR/MT) | 2 419 | 2 856 | 3 311 | 3 259 |
| Wskaźnik (2009 = 100) | 100 | 118 | 137 | 135 |
| Źródło: | Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. |

(59)

Średnia cena subsydiowanego przywozu:

2009

2010

2011

OD

Średnia cena

(EUR/MT)

2 419

2 856

3 311

3 259

Wskaźnik (2009 = 100)

100

118

137

135

Źródło:

Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

| (60) | Jak wyjaśniono powyżej, w OD KEI Industries eksportowało ograniczone ilości, a wyłączenie niektórych transakcji Grupy Venus wpłynęło jedynie na niewielkie ilości. Wyłączenie wielkości przywozu KEI Industries i wspomnianych wyżej transakcji Grupy Venus z całkowitej ilości subsydiowanego przywozu z Indii nie powoduje zatem żadnej większej zmiany średniej ceny subsydiowanego przywozu z Indii lub podcięcia cenowego. Ponownie obliczony margines podcięcia cenowego wynosi 11,7 %. Jeśli chodzi o pozostałą część, potwierdza się wnioski opierające się na ustaleniach opisanych z motywach 128–130 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. |
| --- | --- |

(60)

Jak wyjaśniono powyżej, w OD KEI Industries eksportowało ograniczone ilości, a wyłączenie niektórych transakcji Grupy Venus wpłynęło jedynie na niewielkie ilości. Wyłączenie wielkości przywozu KEI Industries i wspomnianych wyżej transakcji Grupy Venus z całkowitej ilości subsydiowanego przywozu z Indii nie powoduje zatem żadnej większej zmiany średniej ceny subsydiowanego przywozu z Indii lub podcięcia cenowego. Ponownie obliczony margines podcięcia cenowego wynosi 11,7 %. Jeśli chodzi o pozostałą część, potwierdza się wnioski opierające się na ustaleniach opisanych z motywach 128–130 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

| (61) | W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń władze publiczne Indii argumentowały, że Komisja proporcjonalnie ograniczyła subsydiowany przywóz tylko do wielkości przywozu współpracujących producentów eksportujących, celem uwzględnienia wyników de minimis KEI i wyłączenia niektórych transakcji grupy Venus, które zostały pomyłkowo podwójnie policzone. Twierdzenie to opiera się na błędnym rozumowaniu. Komisja zastosowała proporcjonalne ograniczenie do całkowitej wielkości przywozu, w tym przywozu importerów, którzy nie współpracowali. Twierdzenie to należy zatem odrzucić. |
| --- | --- |

(61)

W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń władze publiczne Indii argumentowały, że Komisja proporcjonalnie ograniczyła subsydiowany przywóz tylko do wielkości przywozu współpracujących producentów eksportujących, celem uwzględnienia wyników de minimis KEI i wyłączenia niektórych transakcji grupy Venus, które zostały pomyłkowo podwójnie policzone. Twierdzenie to opiera się na błędnym rozumowaniu. Komisja zastosowała proporcjonalne ograniczenie do całkowitej wielkości przywozu, w tym przywozu importerów, którzy nie współpracowali. Twierdzenie to należy zatem odrzucić.

5.3.   Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego

| (62) | Niektóre ze stron twierdziły, że wyniki uzyskane przez przemysł unijny należy uznać za wystarczająco pozytywne w kontekście światowego kryzysu gospodarczego i że z wyjątkiem wskaźnika szkody, którym jest udział w rynku, żadne inne wskaźniki nie wskazują na istnienie szkody. |
| --- | --- |

(62)

Niektóre ze stron twierdziły, że wyniki uzyskane przez przemysł unijny należy uznać za wystarczająco pozytywne w kontekście światowego kryzysu gospodarczego i że z wyjątkiem wskaźnika szkody, którym jest udział w rynku, żadne inne wskaźniki nie wskazują na istnienie szkody.

| (63) | Jedna ze stron twierdziła, że średnia cena sprzedaży przemysłu unijnego wzrosła o około 34 %, zdecydowanie więcej niż koszty produkcji, które wzrosły w tym samym okresie o 13 %. W tej kwestii należy zauważyć, że na początku badanego okresu, a mianowicie w 2009 r., przemysł unijny sprzedawał swoje wyroby poniżej kosztów produkcji i dopiero począwszy od 2011 r., udało mu się sprzedawać je powyżej kosztów produkcji. |
| --- | --- |

(63)

Jedna ze stron twierdziła, że średnia cena sprzedaży przemysłu unijnego wzrosła o około 34 %, zdecydowanie więcej niż koszty produkcji, które wzrosły w tym samym okresie o 13 %. W tej kwestii należy zauważyć, że na początku badanego okresu, a mianowicie w 2009 r., przemysł unijny sprzedawał swoje wyroby poniżej kosztów produkcji i dopiero począwszy od 2011 r., udało mu się sprzedawać je powyżej kosztów produkcji.

| (64) | Dochodzenie wykazało, że chociaż pewne wskaźniki szkody, takie jak wielkość produkcji i moce produkcyjne wykazywały tendencje wzrostowe lub, tak jak w przypadku zatrudnienia, pozostawały na tym samym poziomie, szereg wskaźników dotyczących sytuacji finansowej przemysłu unijnego, a mianowicie rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji nie wykazywały zadawalających tendencji w badanym okresie. Podczas gdy w 2010 r. wskaźnik dotyczący inwestycji poprawił się, to w roku 2011 i w OD spadł poniżej poziomu z 2009 r. Chociaż prawdą jest, że wskaźnik zwrotu z inwestycji rósł w okresie od 2009 r. do 2011 r., osiągając 6,7 %, to w OD ponownie spadł do 0,8 %. Podobnie wskaźniki dotyczące rentowności i przepływu środków pieniężnych ulegały poprawie do 2011 r., jednak ponownie pogorszyły się w OD. Podobnie wskaźniki dotyczące rentowności i przepływu środków pieniężnych ulegały poprawie do 2011 r., jednak ponownie pogorszyły się w OD. Można zatem stwierdzić, że sytuacja przemysłu unijnego po 2009 r. zaczęła się poprawiać, ale jego ożywienie hamował później subsydiowany przywóz z Indii. |
| --- | --- |

(64)

Dochodzenie wykazało, że chociaż pewne wskaźniki szkody, takie jak wielkość produkcji i moce produkcyjne wykazywały tendencje wzrostowe lub, tak jak w przypadku zatrudnienia, pozostawały na tym samym poziomie, szereg wskaźników dotyczących sytuacji finansowej przemysłu unijnego, a mianowicie rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji nie wykazywały zadawalających tendencji w badanym okresie. Podczas gdy w 2010 r. wskaźnik dotyczący inwestycji poprawił się, to w roku 2011 i w OD spadł poniżej poziomu z 2009 r. Chociaż prawdą jest, że wskaźnik zwrotu z inwestycji rósł w okresie od 2009 r. do 2011 r., osiągając 6,7 %, to w OD ponownie spadł do 0,8 %. Podobnie wskaźniki dotyczące rentowności i przepływu środków pieniężnych ulegały poprawie do 2011 r., jednak ponownie pogorszyły się w OD. Podobnie wskaźniki dotyczące rentowności i przepływu środków pieniężnych ulegały poprawie do 2011 r., jednak ponownie pogorszyły się w OD. Można zatem stwierdzić, że sytuacja przemysłu unijnego po 2009 r. zaczęła się poprawiać, ale jego ożywienie hamował później subsydiowany przywóz z Indii.

| (65) | Na wniosek jednej z zainteresowanych stron potwierdza się, że poziom zapasów określony w motywie 153 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dotyczył działalności objętych próbą przedsiębiorstw unijnych. |
| --- | --- |

(65)

Na wniosek jednej z zainteresowanych stron potwierdza się, że poziom zapasów określony w motywie 153 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dotyczył działalności objętych próbą przedsiębiorstw unijnych.

| (66) | Przemysł unijny argumentował, że docelowa marża zysku ustalona tymczasowo na 5 % jest zbyt niska. Strona nie uzasadniła odpowiednio swoich twierdzeń. W motywie 148 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyjaśniono powody ustalenia takiej marży zysku i w toku dochodzenia nie ujawniono innych powodów jej zmiany. Zatem docelowy zysk ustalony na 5 % zostaje utrzymany w celu dokonania ostatecznych ustaleń. |
| --- | --- |

(66)

Przemysł unijny argumentował, że docelowa marża zysku ustalona tymczasowo na 5 % jest zbyt niska. Strona nie uzasadniła odpowiednio swoich twierdzeń. W motywie 148 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyjaśniono powody ustalenia takiej marży zysku i w toku dochodzenia nie ujawniono innych powodów jej zmiany. Zatem docelowy zysk ustalony na 5 % zostaje utrzymany w celu dokonania ostatecznych ustaleń.

| (67) | Jeden producent eksportujący argumentował, że trudności przemysłu unijnego wynikają w dużej mierze z problemów strukturalnych. W związku z tym docelowa marża zysku na poziomie 5 % również nie była realna. |
| --- | --- |

(67)

Jeden producent eksportujący argumentował, że trudności przemysłu unijnego wynikają w dużej mierze z problemów strukturalnych. W związku z tym docelowa marża zysku na poziomie 5 % również nie była realna.

| (68) | Należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem (11) instytucje powinny wyznaczyć marżę zysku, jakiej przemysł wspólnotowy mógłby racjonalnie oczekiwać w normalnych warunkach konkurencji, w przypadku braku subsydiowanego przywozu. W tym przypadku jednak, z podanych niżej powodów, niemożliwe okazało się dokonanie tej analizy dla przemysłu unijnego wytwarzającego produkt objęty postępowaniem. Dostępne informacje pozwalające na obliczenie marży zysku dla produktu objętego postępowaniem dotyczą tylko roku 2007. W 2007 r. marża zysku wynosiła 3,7 %; w 2008 r. z powodu kryzysu finansowego i gospodarczego była ona ujemna. Skarżący argumentował, co potwierdziło dochodzenie, że subsydiowany przywóz zaczął docierać na rynek unijny w 2007 r., kiedy to wielkość przywozu wzrosła z 17 727 ton w 2006 r. do 24 811,3 ton. Instytucje wyznaczyły zatem docelową marżę zysku na podstawie realnych zysków osiągniętych w innych sektorach przemysłu stalowego, które nie ucierpiały w wyniku dumpingowego i subsydiowanego przywozu (12). |
| --- | --- |

(68)

Należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem (11) instytucje powinny wyznaczyć marżę zysku, jakiej przemysł wspólnotowy mógłby racjonalnie oczekiwać w normalnych warunkach konkurencji, w przypadku braku subsydiowanego przywozu. W tym przypadku jednak, z podanych niżej powodów, niemożliwe okazało się dokonanie tej analizy dla przemysłu unijnego wytwarzającego produkt objęty postępowaniem. Dostępne informacje pozwalające na obliczenie marży zysku dla produktu objętego postępowaniem dotyczą tylko roku 2007. W 2007 r. marża zysku wynosiła 3,7 %; w 2008 r. z powodu kryzysu finansowego i gospodarczego była ona ujemna. Skarżący argumentował, co potwierdziło dochodzenie, że subsydiowany przywóz zaczął docierać na rynek unijny w 2007 r., kiedy to wielkość przywozu wzrosła z 17 727 ton w 2006 r. do 24 811,3 ton. Instytucje wyznaczyły zatem docelową marżę zysku na podstawie realnych zysków osiągniętych w innych sektorach przemysłu stalowego, które nie ucierpiały w wyniku dumpingowego i subsydiowanego przywozu (12).

5.4.   Wnioski dotyczące szkody

| (69) | Komisja stwierdza zatem, że przemysł unijny poniósł w OD istotną szkodę. |
| --- | --- |

(69)

Komisja stwierdza zatem, że przemysł unijny poniósł w OD istotną szkodę.

6.   ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

6.1.   Wpływ subsydiowanego przywozu

| (70) | Jeden producent eksportujący stwierdził, że rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych pomija fakt, że od 2009 r. przemysł unijny może korzystać ze wzrostu konsumpcji, a Komisja nie może twierdzić, że przemysł unijny będzie mógł w nieskończoność utrzymywać swój udział w rynku. |
| --- | --- |

(70)

Jeden producent eksportujący stwierdził, że rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych pomija fakt, że od 2009 r. przemysł unijny może korzystać ze wzrostu konsumpcji, a Komisja nie może twierdzić, że przemysł unijny będzie mógł w nieskończoność utrzymywać swój udział w rynku.

| (71) | Odpowiadając na te argumenty, należy zauważyć, że w toku dochodzenia ustalono, iż udział w rynku subsydiowanego przywozu z Indii rósł w szybszym tempie niż konsumpcja na rynku unijnym. Wielkość subsydiowanego przywozu z Indii wzrosła o 110 %, podczas gdy wzrost konsumpcji wyniósł w tym samym okresie 50 %. Co więcej, dochodzenie wykazało także, że w tym samym okresie średnia cena produktu przywożonego z Indii kształtowała się zawsze na poziomie poniżej średniej ceny przemysłu unijnego, podcinając w OD o 11,7 % średnią cenę przemysłu unijnego. W wyniku tego, podczas gdy przemysł unijny faktycznie w pewnym stopniu korzystał ze wzrostu konsumpcji i mógł także zwiększyć o 40 % wielkość sprzedaży, nie mógł utrzymać swojego udziału w rynku, jakiego można by oczekiwać w coraz lepszych warunkach rynkowych i uwzględniając wolne moce produkcyjne przemysłu unijnego. |
| --- | --- |

(71)

Odpowiadając na te argumenty, należy zauważyć, że w toku dochodzenia ustalono, iż udział w rynku subsydiowanego przywozu z Indii rósł w szybszym tempie niż konsumpcja na rynku unijnym. Wielkość subsydiowanego przywozu z Indii wzrosła o 110 %, podczas gdy wzrost konsumpcji wyniósł w tym samym okresie 50 %. Co więcej, dochodzenie wykazało także, że w tym samym okresie średnia cena produktu przywożonego z Indii kształtowała się zawsze na poziomie poniżej średniej ceny przemysłu unijnego, podcinając w OD o 11,7 % średnią cenę przemysłu unijnego. W wyniku tego, podczas gdy przemysł unijny faktycznie w pewnym stopniu korzystał ze wzrostu konsumpcji i mógł także zwiększyć o 40 % wielkość sprzedaży, nie mógł utrzymać swojego udziału w rynku, jakiego można by oczekiwać w coraz lepszych warunkach rynkowych i uwzględniając wolne moce produkcyjne przemysłu unijnego.

6.2.   Wpływ innych czynników

6.2.1.   Przywóz niesubsydiowany

| (72) | Niektóre z zainteresowanych stron twierdziły, że należy ponownie oszacować wpływ subsydiowanego przywozu, uwzględniając fakt, że KEI Industries korzystał z minimalnego marginesu subsydiowania oraz ponieważ z analizy usunięto pomyłkowo podwójnie policzone transakcje grupy Venus. Argumentowały one ponadto, że ceny niesubsydiowanego przywozu są niższe od cen subsydiowanego przywozu. |
| --- | --- |

(72)

Niektóre z zainteresowanych stron twierdziły, że należy ponownie oszacować wpływ subsydiowanego przywozu, uwzględniając fakt, że KEI Industries korzystał z minimalnego marginesu subsydiowania oraz ponieważ z analizy usunięto pomyłkowo podwójnie policzone transakcje grupy Venus. Argumentowały one ponadto, że ceny niesubsydiowanego przywozu są niższe od cen subsydiowanego przywozu.

| (73) | Poniższa tabela pokazuje zmiany wielkości niesubsydiowanego wywozu oraz cen w badanym okresie. Jego wielkość stanowi około jednej trzeciej indyjskiego wywozu w OD i wykazuje takie same tendencje jak subsydiowany przywóz. | 2009 | 2010 | 2011 | OD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ilość (MT) | 5 227 | 9 015 | 11 394 | 10 938 |
| Wielkość (Wskaźnik) | 100 | 172 | 218 | 210 |
| Średnia cena (EUR/MT) | 2 268 | 2 678 | 3 105 | 3 056 |
| Średnia cena (Wskaźnik) | 100 | 118 | 137 | 135 |
| Źródło: | Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. |

(73)

Poniższa tabela pokazuje zmiany wielkości niesubsydiowanego wywozu oraz cen w badanym okresie. Jego wielkość stanowi około jednej trzeciej indyjskiego wywozu w OD i wykazuje takie same tendencje jak subsydiowany przywóz.

2009

2010

2011

OD

Ilość (MT)

5 227

9 015

11 394

10 938

Wielkość (Wskaźnik)

100

172

218

210

Średnia cena (EUR/MT)

2 268

2 678

3 105

3 056

Średnia cena (Wskaźnik)

100

118

137

135

Źródło:

Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

| (74) | Zatem normalne jest, że ceny niesubsydiowanego przywozu były niższe od cen subsydiowanego przywozu. Jednakże wielkość niesubsydiowanego przywozu stanowi jedynie trzecią część wielkości subsydiowanego przywozu. Z tego względu szkoda spowodowana niesubsydiowanym przywozem nie narusza związku przyczynowego między przywozem subsydiowanym z Indii a istotną szkodą, jaką poniósł przemysł unijny w OD. |
| --- | --- |

(74)

Zatem normalne jest, że ceny niesubsydiowanego przywozu były niższe od cen subsydiowanego przywozu. Jednakże wielkość niesubsydiowanego przywozu stanowi jedynie trzecią część wielkości subsydiowanego przywozu. Z tego względu szkoda spowodowana niesubsydiowanym przywozem nie narusza związku przyczynowego między przywozem subsydiowanym z Indii a istotną szkodą, jaką poniósł przemysł unijny w OD.

6.2.2.   Przywóz z państw trzecich

| (75) | Jeden z indyjskich producentów eksportujących i władze publiczne Indii ponownie stwierdzili, że Chińską Republikę Ludową należało włączyć do dochodzenia i że wpływ, jaki ma przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej na rynek unijny oraz na przemysł unijny, jest niedoceniany. |
| --- | --- |

(75)

Jeden z indyjskich producentów eksportujących i władze publiczne Indii ponownie stwierdzili, że Chińską Republikę Ludową należało włączyć do dochodzenia i że wpływ, jaki ma przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej na rynek unijny oraz na przemysł unijny, jest niedoceniany.

| (76) | Jak wspomniano w motywie 170 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zarówno na początkowym etapie postępowania, jak i na etapie końcowym brak jest dowodów subsydiowania, które mogłoby być uzasadnieniem dla wszczęcia postępowania antysubsydyjnego dotyczącego przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej. Twierdzenie, że Chińską Republikę Ludową należało objąć zakresem dochodzenia, jest zatem nieuzasadnione i należy je odrzucić. |
| --- | --- |

(76)

Jak wspomniano w motywie 170 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zarówno na początkowym etapie postępowania, jak i na etapie końcowym brak jest dowodów subsydiowania, które mogłoby być uzasadnieniem dla wszczęcia postępowania antysubsydyjnego dotyczącego przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej. Twierdzenie, że Chińską Republikę Ludową należało objąć zakresem dochodzenia, jest zatem nieuzasadnione i należy je odrzucić.

| (77) | Jednakże w badanym okresie przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej wykazywał tendencję rosnącą i w OD jego udział w rynku wyniósł 8,3 %, jak stwierdzono w motywie 168 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto ceny przywozu z Chin były niższe od cen przemysłu unijnego i cen indyjskich producentów eksportujących na rynku unijnym. Zatem w dalszym ciągu badano, czy przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej mógł się przyczynić do szkody poniesionej przez przemysł unijny i zerwania związku przyczynowego między tą szkodą a przywozem subsydiowanym z Indii. |
| --- | --- |

(77)

Jednakże w badanym okresie przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej wykazywał tendencję rosnącą i w OD jego udział w rynku wyniósł 8,3 %, jak stwierdzono w motywie 168 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto ceny przywozu z Chin były niższe od cen przemysłu unijnego i cen indyjskich producentów eksportujących na rynku unijnym. Zatem w dalszym ciągu badano, czy przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej mógł się przyczynić do szkody poniesionej przez przemysł unijny i zerwania związku przyczynowego między tą szkodą a przywozem subsydiowanym z Indii.

| (78) | Informacje dostępne na tymczasowym etapie sugerowały, że asortyment produktów sprowadzanych z Chin jest odmienny i że zakres obecności chińskich produktów jest odmienny w porównaniu do produktów sprzedawanych przez przemysł unijny lub nawet produktów pochodzących z Indii sprzedawanych na rynku unijnym. |
| --- | --- |

(78)

Informacje dostępne na tymczasowym etapie sugerowały, że asortyment produktów sprowadzanych z Chin jest odmienny i że zakres obecności chińskich produktów jest odmienny w porównaniu do produktów sprzedawanych przez przemysł unijny lub nawet produktów pochodzących z Indii sprzedawanych na rynku unijnym.

| (79) | Po opublikowaniu tymczasowego środka Komisja otrzymała szereg skarg zwracających uwagę na fakt, że przywóz z Chin po niskich cenach w OD doprowadził do zerwania związku przyczynowego między dumpingowym przywozem z Indii a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny. |
| --- | --- |

(79)

Po opublikowaniu tymczasowego środka Komisja otrzymała szereg skarg zwracających uwagę na fakt, że przywóz z Chin po niskich cenach w OD doprowadził do zerwania związku przyczynowego między dumpingowym przywozem z Indii a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

| (80) | Analiza przeprowadzona na podstawie statystyki przywozu w odniesieniu do dwóch kodów CN objętych dochodzeniem wykazała, że 29 % chińskiego przywozu dokonano w dolnym segmencie rynku (kodu CN 7223 00 99). Wyjaśnia to po części, dlaczego chińskie ceny są średnio niższe od cen przemysłu unijnego i cen indyjskich producentów eksportujących. Statystyka dotycząca kodu CN 7223 00 99 wykazała również, że klienci chińskich producentów skupieni są w Zjednoczonym Królestwie, w którym przemysł unijny w zasadzie nie jest obecny.









  Średnia cena
  (EUR/MT) | 2009 | 2010 | 2011 | OD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 72 230 019 | 2 974 | 3 286 | 3 436 | 2 995 |
| 72 230 099 | 765 | 1 458 | 1 472 | 1 320 |
| Źródło: | Eurostat. |

(80)

Analiza przeprowadzona na podstawie statystyki przywozu w odniesieniu do dwóch kodów CN objętych dochodzeniem wykazała, że 29 % chińskiego przywozu dokonano w dolnym segmencie rynku (kodu CN 7223 00 99). Wyjaśnia to po części, dlaczego chińskie ceny są średnio niższe od cen przemysłu unijnego i cen indyjskich producentów eksportujących. Statystyka dotycząca kodu CN 7223 00 99 wykazała również, że klienci chińskich producentów skupieni są w Zjednoczonym Królestwie, w którym przemysł unijny w zasadzie nie jest obecny.

Średnia cena

(EUR/MT)

2009

2010

2011

OD

72 230 019

2 974

3 286

3 436

2 995

72 230 099

765

1 458

1 472

1 320

Źródło:

Eurostat.

| (81) | Jeśli chodzi o kod CN 7223 00 19, analiza przeprowadzona na podstawie numeru kontrolnego produktu wykazała, że zarówno producenci unijni, jak i indyjscy konkurują głównie w górnym segmencie rynku, w którym ceny mogą być nawet cztery razy wyższe od cen w dolnym segmencie rynku w ramach tego samego kodu CN (13). Zasadniczo zróżnicowanie cen wiąże się z rodzajem produktu i zawartością niklu. Co więcej, dochodzenie wykazało, że chińscy eksporterzy sprzedają przede wszystkim niskiej jakości rodzaje produktu objętego wspomnianym kodem CN na rynek unijny. Z tego względu asortyment produktu staje się decydującym czynnikiem oceny chińskiego przywozu. |
| --- | --- |

(81)

Jeśli chodzi o kod CN 7223 00 19, analiza przeprowadzona na podstawie numeru kontrolnego produktu wykazała, że zarówno producenci unijni, jak i indyjscy konkurują głównie w górnym segmencie rynku, w którym ceny mogą być nawet cztery razy wyższe od cen w dolnym segmencie rynku w ramach tego samego kodu CN (13). Zasadniczo zróżnicowanie cen wiąże się z rodzajem produktu i zawartością niklu. Co więcej, dochodzenie wykazało, że chińscy eksporterzy sprzedają przede wszystkim niskiej jakości rodzaje produktu objętego wspomnianym kodem CN na rynek unijny. Z tego względu asortyment produktu staje się decydującym czynnikiem oceny chińskiego przywozu.

| (82) | Jeśli chodzi o poziom cen przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, należy podkreślić, że począwszy od 2009 r. do OD, średnia cena chińskiego przywozu była wyższa od średniej ceny korzystających z subwencji indyjskich producentów eksportujących, co pokazuje poniższa tabela, w której podana jest średnia cena subwencjonowanego przywozu z Indii towarów objętych kodem CN 7223 00 19.










  Średnia cena
  (EUR/MT) | 2009 | 2010 | 2011 | OD | OD + 1 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 73 320 019 | 2 974 | 3 286 | 3 436 | 2 995 | 3 093 |
| Źródło: | Eurostat. |

(82)

Jeśli chodzi o poziom cen przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, należy podkreślić, że począwszy od 2009 r. do OD, średnia cena chińskiego przywozu była wyższa od średniej ceny korzystających z subwencji indyjskich producentów eksportujących, co pokazuje poniższa tabela, w której podana jest średnia cena subwencjonowanego przywozu z Indii towarów objętych kodem CN 7223 00 19.

Średnia cena

(EUR/MT)

2009

2010

2011

OD

OD + 1

73 320 019

2 974

3 286

3 436

2 995

3 093

Źródło:

Eurostat.

| (83) | W OD średnia cena chińskiego przywozu spadła po raz pierwszy poniżej ceny subwencjonowanego przywozu z Indii. Jednakże spadek ten był tymczasowy, ponieważ chińskie ceny w roku następującym po OD wzrosły i ich poziom ponownie przekroczył poziom cen indyjskich. |
| --- | --- |

(83)

W OD średnia cena chińskiego przywozu spadła po raz pierwszy poniżej ceny subwencjonowanego przywozu z Indii. Jednakże spadek ten był tymczasowy, ponieważ chińskie ceny w roku następującym po OD wzrosły i ich poziom ponownie przekroczył poziom cen indyjskich.

| (84) | Co więcej, porównanie między wielkością przywozu z Indii i wielkością przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej wykazało, że w dowolnym momencie badanego okresu, a w szczególności w OD, przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej był znacznie niższy od przywozu z Indii. Wielkość przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej kształtowała się zasadniczo na poziomie poniżej 50 % całkowitej wielkości przywozu z Indii. |
| --- | --- |

(84)

Co więcej, porównanie między wielkością przywozu z Indii i wielkością przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej wykazało, że w dowolnym momencie badanego okresu, a w szczególności w OD, przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej był znacznie niższy od przywozu z Indii. Wielkość przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej kształtowała się zasadniczo na poziomie poniżej 50 % całkowitej wielkości przywozu z Indii.

| (85) | W świetle powyższego potwierdza się, że znaczna część przywozu z Chin w OD różni się od asortymentu produktów wytwarzanych przez przemysł unijny i wszelka konkurencja z produktami wytwarzanymi i sprzedawanymi przez przemysł unijny jest ograniczona. |
| --- | --- |

(85)

W świetle powyższego potwierdza się, że znaczna część przywozu z Chin w OD różni się od asortymentu produktów wytwarzanych przez przemysł unijny i wszelka konkurencja z produktami wytwarzanymi i sprzedawanymi przez przemysł unijny jest ograniczona.

| (86) | Przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej mógł zatem nie wpłynąć na sytuację przemysłu unijnego w stopniu naruszającym związek przyczynowy między subsydiowanym przywozem z Indii i szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Dlatego też motyw 168 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony. |
| --- | --- |

(86)

Przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej mógł zatem nie wpłynąć na sytuację przemysłu unijnego w stopniu naruszającym związek przyczynowy między subsydiowanym przywozem z Indii i szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Dlatego też motyw 168 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony.

6.2.3.   Konkurencja ze strony innych producentów w Unii

| (87) | Jedna ze stron argumentowała, że słabe wyniki finansowe producentów unijnych mogły zostać spowodowane konkurencją ze strony innych producentów unijnych, którzy nie występowali jako skarżący lub nie wsparli dochodzenia na początku postępowania. |
| --- | --- |

(87)

Jedna ze stron argumentowała, że słabe wyniki finansowe producentów unijnych mogły zostać spowodowane konkurencją ze strony innych producentów unijnych, którzy nie występowali jako skarżący lub nie wsparli dochodzenia na początku postępowania.

| (88) | Udział w rynku innych producentów unijnych przedstawiał się następująco: | 2009 | 2010 | 2011 | OD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ilość (MT) | 34 926 | 55 740 | 55 124 | 55 124 |
| Wskaźnik (2009 = 100) | 100 | 160 | 158 | 158 |
| Udział w rynku innych producentów unijnych | 26,6 % | 29,8 % | 28,1 % | 27,9 % |
| Źródło: | Skarga. |

(88)

Udział w rynku innych producentów unijnych przedstawiał się następująco:

2009

2010

2011

OD

Ilość (MT)

34 926

55 740

55 124

55 124

Wskaźnik (2009 = 100)

100

160

158

158

Udział w rynku innych producentów unijnych

26,6 %

29,8 %

28,1 %

27,9 %

Źródło:

Skarga.

| (89) | Na producentów unijnych, którzy nie występowali jako skarżący lub w sposób konkretny nie wsparli dochodzenia, przypadało 44 % całkowitej wielkości sprzedaży, o czym wspomniano w motywie 139 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ich wielkość sprzedaży wzrosła o 58 % od szacunkowej ilości 34 926 ton w 2009 r. do 55 124 ton w badanym okresie. Taki wzrost jest jednak stosunkowo niewielki w porównaniu ze wzrostem subsydiowanego przywozu z Indii w tym samym okresie (+ 110 %). Co więcej, udział w rynku wspomnianych producentów unijnych utrzymywał się w badanym okresie na stosunkowo stałym poziomie i nie stwierdzono, że ich ceny były niższe od cen objętych próbą producentów unijnych. W związku z tym stwierdzono, że ich ceny na rynku unijnym nie przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł unijny. |
| --- | --- |

(89)

Na producentów unijnych, którzy nie występowali jako skarżący lub w sposób konkretny nie wsparli dochodzenia, przypadało 44 % całkowitej wielkości sprzedaży, o czym wspomniano w motywie 139 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ich wielkość sprzedaży wzrosła o 58 % od szacunkowej ilości 34 926 ton w 2009 r. do 55 124 ton w badanym okresie. Taki wzrost jest jednak stosunkowo niewielki w porównaniu ze wzrostem subsydiowanego przywozu z Indii w tym samym okresie (+ 110 %). Co więcej, udział w rynku wspomnianych producentów unijnych utrzymywał się w badanym okresie na stosunkowo stałym poziomie i nie stwierdzono, że ich ceny były niższe od cen objętych próbą producentów unijnych. W związku z tym stwierdzono, że ich ceny na rynku unijnym nie przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł unijny.

6.3.   Wnioski w sprawie związku przyczynowego

| (90) | Wobec braku uwag motywy 176–179 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. |
| --- | --- |

(90)

Wobec braku uwag motywy 176–179 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

7.   INTERES UNII

7.1.   Uwagi ogólne

| (91) | Wobec braku uwag motyw 180 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony. |
| --- | --- |

(91)

Wobec braku uwag motyw 180 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony.

7.2.   Interes przemysłu unijnego

| (92) | Wobec braku uwag motywy 181–188 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. |
| --- | --- |

(92)

Wobec braku uwag motywy 181–188 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

7.3.   Interes użytkowników

| (93) | Po wprowadzeniu tymczasowych środków siedmiu użytkowników i jedno stowarzyszenie użytkowników skontaktowało się z Komisją i wyraziło zainteresowanie współpracą w ramach dochodzenia. W następstwie ich prośby w kwietniu 2013 r. przesłano im kwestionariusze. Jednakże jedynie dwóch użytkowników udzieliło odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte w kwestionariuszu i ogółem na współpracujących użytkowników przypadało w OD 12 % całkowitej wielkości przywozu z Indii i 2,5 % całkowitej konsumpcji w Unii. Ekonomiczny wpływ środków na użytkowników został poddany ponownej ocenie na podstawie nowych danych podanych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu. W celu weryfikacji dostarczonych informacji przeprowadzono wizytacje u dwóch użytkowników. |
| --- | --- |

(93)

Po wprowadzeniu tymczasowych środków siedmiu użytkowników i jedno stowarzyszenie użytkowników skontaktowało się z Komisją i wyraziło zainteresowanie współpracą w ramach dochodzenia. W następstwie ich prośby w kwietniu 2013 r. przesłano im kwestionariusze. Jednakże jedynie dwóch użytkowników udzieliło odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte w kwestionariuszu i ogółem na współpracujących użytkowników przypadało w OD 12 % całkowitej wielkości przywozu z Indii i 2,5 % całkowitej konsumpcji w Unii. Ekonomiczny wpływ środków na użytkowników został poddany ponownej ocenie na podstawie nowych danych podanych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu. W celu weryfikacji dostarczonych informacji przeprowadzono wizytacje u dwóch użytkowników.

| (94) | Użytkownicy twierdzili, że rentowność na poziomie 9 %, o której mowa w motywie 191 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, jest zbyt wysoka i nie jest reprezentatywna dla przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem. Po otrzymaniu dodatkowych odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu ponownie obliczono średnią rentowność wszystkich współpracujących użytkowników i ustalono, że wynosi ona 2 % obrotu. |
| --- | --- |

(94)

Użytkownicy twierdzili, że rentowność na poziomie 9 %, o której mowa w motywie 191 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, jest zbyt wysoka i nie jest reprezentatywna dla przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem. Po otrzymaniu dodatkowych odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu ponownie obliczono średnią rentowność wszystkich współpracujących użytkowników i ustalono, że wynosi ona 2 % obrotu.

| (95) | Stwierdzono również, że w przypadku współpracujących użytkowników zakupy z Indii stanowiły średnio 44 % całkowitych zakupów produktu objętego postępowaniem, a Indie są jedynym źródłem dostaw tylko dla dwóch współpracujących użytkowników. W OD udział obrotów obejmujących produkt objęty postępowaniem wynosił średnio 14 % obrotów współpracujących użytkowników. |
| --- | --- |

(95)

Stwierdzono również, że w przypadku współpracujących użytkowników zakupy z Indii stanowiły średnio 44 % całkowitych zakupów produktu objętego postępowaniem, a Indie są jedynym źródłem dostaw tylko dla dwóch współpracujących użytkowników. W OD udział obrotów obejmujących produkt objęty postępowaniem wynosił średnio 14 % obrotów współpracujących użytkowników.

| (96) | Przyjmując najbardziej pesymistyczny scenariusz dla rynku unijnego, tj. brak możliwości przeniesienia wzrostu cen na sieć dystrybucji i dalsze dokonywanie zakupów w Indiach w dotychczasowych ilościach, pod wpływem cła rentowność użytkowników w przypadku działalności, w której wykorzystuje się lub włącza produkt objęty postępowaniem, spadłaby od 0,25 punktu procentowego do 1,75 %. |
| --- | --- |

(96)

Przyjmując najbardziej pesymistyczny scenariusz dla rynku unijnego, tj. brak możliwości przeniesienia wzrostu cen na sieć dystrybucji i dalsze dokonywanie zakupów w Indiach w dotychczasowych ilościach, pod wpływem cła rentowność użytkowników w przypadku działalności, w której wykorzystuje się lub włącza produkt objęty postępowaniem, spadłaby od 0,25 punktu procentowego do 1,75 %.

| (97) | Komisja przyznała, że w pojedynczych przypadkach skutki dla tych użytkowników, których cały przywóz pochodzi z Indii, mogą być poważniejsze. Jednakże takich przypadków jest stosunkowo niewiele (dwóch współpracujących użytkowników). Co więcej, mają oni możliwość, pod warunkiem współpracy ze strony indyjskiego producenta, wystąpienia z wnioskiem o refundację na podstawie art. 21 rozporządzenia podstawowego, jeśli zostaną spełnione wszystkie warunki takiej refundacji. |
| --- | --- |

(97)

Komisja przyznała, że w pojedynczych przypadkach skutki dla tych użytkowników, których cały przywóz pochodzi z Indii, mogą być poważniejsze. Jednakże takich przypadków jest stosunkowo niewiele (dwóch współpracujących użytkowników). Co więcej, mają oni możliwość, pod warunkiem współpracy ze strony indyjskiego producenta, wystąpienia z wnioskiem o refundację na podstawie art. 21 rozporządzenia podstawowego, jeśli zostaną spełnione wszystkie warunki takiej refundacji.

| (98) | Niektórzy użytkownicy ponownie wyrazili obawę, że środki mogą mieć również wpływ na pewien rodzaj drutów niewytwarzanych w Europie, a mianowicie rodzaje z tak zwanej serii 200, o czym mowa w motywie 194 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Zdaniem użytkowników brak produkcji w Unii wynika z ograniczonego popytu oraz specyfiki procesu produkcji. |
| --- | --- |

(98)

Niektórzy użytkownicy ponownie wyrazili obawę, że środki mogą mieć również wpływ na pewien rodzaj drutów niewytwarzanych w Europie, a mianowicie rodzaje z tak zwanej serii 200, o czym mowa w motywie 194 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Zdaniem użytkowników brak produkcji w Unii wynika z ograniczonego popytu oraz specyfiki procesu produkcji.

| (99) | Dochodzenie wykazało jednak, że taki rodzaj drutów ze stali nierdzewnej jest wytwarzany przez przemysł unijny, a jego udział w rynku unijnym jest ograniczony. Użytkownicy mają także możliwość korzystania z alternatywnego źródła dostaw z państw nieobjętych środkami antydumpingowymi lub antysubsydyjnymi. Ponadto dwóch indyjskich producentów eksportujących korzysta z zerowej stawki tymczasowego cła wyrównawczego, a zatem wprowadzenie środków nie będzie miało znaczącego wpływu na dostawy dla nich. Co więcej, w tych samych celach można używać innych rodzajów drutów ze stali nierdzewnej. W związku z tym wprowadzenie tych środków nie może mieć znaczącego wpływu na rynek unijny i tych użytkowników. W związku z tym twierdzenie to zostaje odrzucone. |
| --- | --- |

(99)

Dochodzenie wykazało jednak, że taki rodzaj drutów ze stali nierdzewnej jest wytwarzany przez przemysł unijny, a jego udział w rynku unijnym jest ograniczony. Użytkownicy mają także możliwość korzystania z alternatywnego źródła dostaw z państw nieobjętych środkami antydumpingowymi lub antysubsydyjnymi. Ponadto dwóch indyjskich producentów eksportujących korzysta z zerowej stawki tymczasowego cła wyrównawczego, a zatem wprowadzenie środków nie będzie miało znaczącego wpływu na dostawy dla nich. Co więcej, w tych samych celach można używać innych rodzajów drutów ze stali nierdzewnej. W związku z tym wprowadzenie tych środków nie może mieć znaczącego wpływu na rynek unijny i tych użytkowników. W związku z tym twierdzenie to zostaje odrzucone.

| (100) | Niektórzy użytkownicy wskazali na dłuższy czas dostawy tego rodzaju produktu od producentów unijnych w porównaniu do czasu dostawy produktu objętego postępowaniem z Indii. Jednakże możliwość magazynowania produktów przez sprzedawców i przedsiębiorców oraz szybka ich dostępność nie podważa udokumentowanych informacji na temat negatywnego wpływu subsydiowanego przywozu. Oznacza to, że powyższy argument należy odrzucić. |
| --- | --- |

(100)

Niektórzy użytkownicy wskazali na dłuższy czas dostawy tego rodzaju produktu od producentów unijnych w porównaniu do czasu dostawy produktu objętego postępowaniem z Indii. Jednakże możliwość magazynowania produktów przez sprzedawców i przedsiębiorców oraz szybka ich dostępność nie podważa udokumentowanych informacji na temat negatywnego wpływu subsydiowanego przywozu. Oznacza to, że powyższy argument należy odrzucić.

| (101) | Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzenia, nawet jeśli środki wprowadzone w odniesieniu do przywozu z Indii przypuszczalnie w większym stopniu negatywnie wpłynęły na niektórych użytkowników niż na innych, uznaje się, że ostatecznie rynek unijny skorzysta z wprowadzenia środków. W szczególności uważa się, że przywrócenie uczciwych warunków handlu na rynku unijnym umożliwiłoby przemysłowi unijnemu dostosowanie cen do kosztów produkcji, utrzymanie produkcji i zatrudnienia, odzyskanie uprzednio utraconego udziału w rynku i skorzystanie ze wzrostu korzyści skali. Powinno to także przyczynić się do osiągnięcia przez przemysł odpowiedniej marży zysku, która umożliwi mu efektywne działanie w perspektywie średnio- i długoterminowej. Równolegle poprawie ulegnie ogólna sytuacja finansowa przemysłu. Ponadto w toku dochodzenia ustalono, że środki będą mieć ogólnie ograniczony wpływ na użytkowników i niepowiązanych importerów. Stwierdza się zatem, że ogólna korzyść z wprowadzenia środków wydaje się rekompensować wpływ na użytkowników produktu objętego postępowaniem na rynku unijnym. |
| --- | --- |

(101)

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzenia, nawet jeśli środki wprowadzone w odniesieniu do przywozu z Indii przypuszczalnie w większym stopniu negatywnie wpłynęły na niektórych użytkowników niż na innych, uznaje się, że ostatecznie rynek unijny skorzysta z wprowadzenia środków. W szczególności uważa się, że przywrócenie uczciwych warunków handlu na rynku unijnym umożliwiłoby przemysłowi unijnemu dostosowanie cen do kosztów produkcji, utrzymanie produkcji i zatrudnienia, odzyskanie uprzednio utraconego udziału w rynku i skorzystanie ze wzrostu korzyści skali. Powinno to także przyczynić się do osiągnięcia przez przemysł odpowiedniej marży zysku, która umożliwi mu efektywne działanie w perspektywie średnio- i długoterminowej. Równolegle poprawie ulegnie ogólna sytuacja finansowa przemysłu. Ponadto w toku dochodzenia ustalono, że środki będą mieć ogólnie ograniczony wpływ na użytkowników i niepowiązanych importerów. Stwierdza się zatem, że ogólna korzyść z wprowadzenia środków wydaje się rekompensować wpływ na użytkowników produktu objętego postępowaniem na rynku unijnym.

7.4.   Interes niepowiązanych importerów

| (102) | Wobec braku uwag motywy 197–199 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. |
| --- | --- |

(102)

Wobec braku uwag motywy 197–199 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

7.5.   Wnioski dotyczące interesu Unii

| (103) | W świetle powyższego ocena zawarta w motywach 200 i 201 rozporządzenia tymczasowego znajduje potwierdzenie. |
| --- | --- |

(103)

W świetle powyższego ocena zawarta w motywach 200 i 201 rozporządzenia tymczasowego znajduje potwierdzenie.

8.   DEFINITYWNE ŚRODKI WYRÓWNAWCZE

8.1.   Poziom usuwający szkodę

| (104) | Wobec braku uwag motywy 203–206 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. |
| --- | --- |

(104)

Wobec braku uwag motywy 203–206 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

8.2.   Wniosek dotyczący poziomu usuwającego szkodę

| (105) | Ponieważ ostateczny margines subsydiowania KEI Industries był na poziomie de minimis, jak stwierdzono w motywie 49 powyżej, dla przedsiębiorstwa tego nie wyliczono indywidualnego marginesu szkody. |
| --- | --- |

(105)

Ponieważ ostateczny margines subsydiowania KEI Industries był na poziomie de minimis, jak stwierdzono w motywie 49 powyżej, dla przedsiębiorstwa tego nie wyliczono indywidualnego marginesu szkody.

| (106) | Niniejszym potwierdza się metodologię zastosowaną w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. |
| --- | --- |

(106)

Niniejszym potwierdza się metodologię zastosowaną w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.

8.3.   Ostateczne środki

| (107) | W świetle powyższego oraz zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne cło wyrównawcze na poziomie wystarczającym, by usunąć szkodę spowodowaną przez przywóz subsydiowany, bez przekroczenia ustalonego marginesu subsydiowania. |
| --- | --- |

(107)

W świetle powyższego oraz zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne cło wyrównawcze na poziomie wystarczającym, by usunąć szkodę spowodowaną przez przywóz subsydiowany, bez przekroczenia ustalonego marginesu subsydiowania.

| (108) | Stawki cła wyrównawczego zostały zatem ustalone poprzez porównanie marginesów szkody i marginesów subsydiowania. Stawki proponowanego cła wyrównawczego są zatem następujące:








  Przedsiębiorstwo | Margines subsydiowania | Margines szkody | Stawka cła wyrównawczego |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Raajratna Metal Industries | 3,7 % | 17,2 % | 3,7 % |
| Grupa Venus | 3,0 % | 23,4 % | 3,0 % |
| Viraj Profiles Vpl. Ltd. | 0,9 % | nie dotyczy | 0,0 % |
| KEI Industries Limited | 0,7 % | nie dotyczy | 0,0 % |
| Współpracujące przedsiębiorstwa nieobjęte próbą | 3,4 % | 19,3 % | 3,4 % |
| Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa | 3,7 % | 23,4 % | 3,7 % |

(108)

Stawki cła wyrównawczego zostały zatem ustalone poprzez porównanie marginesów szkody i marginesów subsydiowania. Stawki proponowanego cła wyrównawczego są zatem następujące:

Przedsiębiorstwo

Margines subsydiowania

Margines szkody

Stawka cła wyrównawczego

Raajratna Metal Industries

3,7 %

17,2 %

3,7 %

Grupa Venus

3,0 %

23,4 %

3,0 %

Viraj Profiles Vpl. Ltd.

0,9 %

nie dotyczy

0,0 %

KEI Industries Limited

0,7 %

nie dotyczy

0,0 %

Współpracujące przedsiębiorstwa nieobjęte próbą

3,4 %

19,3 %

3,4 %

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

3,7 %

23,4 %

3,7 %

| (109) | Indywidualne stawki cła wyrównawczego określone w niniejszym dokumencie roboczym zostały wyznaczone na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację stwierdzoną podczas dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego względem „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”) mają wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z Indii i wytwarzanych przez konkretne wymienione podmioty prawne. Przywożone produkty wytworzone przez inne przedsiębiorstwa, których nazwa i adres nie zostały wymienione w części normatywnej niniejszego dokumentu roboczego, łącznie z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami wymienionymi z nazwy, nie mogą korzystać z tych stawek i do ich produktów stosowane są stawki dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”. |
| --- | --- |

(109)

Indywidualne stawki cła wyrównawczego określone w niniejszym dokumencie roboczym zostały wyznaczone na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację stwierdzoną podczas dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego względem „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”) mają wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z Indii i wytwarzanych przez konkretne wymienione podmioty prawne. Przywożone produkty wytworzone przez inne przedsiębiorstwa, których nazwa i adres nie zostały wymienione w części normatywnej niniejszego dokumentu roboczego, łącznie z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami wymienionymi z nazwy, nie mogą korzystać z tych stawek i do ich produktów stosowane są stawki dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.

| (110) | Wszystkie wnioski o zastosowanie indywidualnych stawek cła wyrównawczego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy niezwłocznie kierować do Komisji (14) wraz ze wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą na rynek krajowy i sprzedażą na eksport, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie nakładające ostateczne cła wyrównawcze zostanie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła. |
| --- | --- |

(110)

Wszystkie wnioski o zastosowanie indywidualnych stawek cła wyrównawczego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy niezwłocznie kierować do Komisji (14) wraz ze wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą na rynek krajowy i sprzedażą na eksport, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie nakładające ostateczne cła wyrównawcze zostanie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.

8.4.   Ostateczne pobranie tymczasowych ceł wyrównawczych

| (111) | W świetle wielkości ustalonych marginesów subsydiowania oraz poziomu szkody poniesionej przez przemysł unijny uznaje się za konieczne dokonanie ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych w postaci tymczasowego cła wyrównawczego, nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych, w wysokości ostatecznie nałożonego cła, |
| --- | --- |

(111)

W świetle wielkości ustalonych marginesów subsydiowania oraz poziomu szkody poniesionej przez przemysł unijny uznaje się za konieczne dokonanie ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych w postaci tymczasowego cła wyrównawczego, nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych, w wysokości ostatecznie nałożonego cła,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz drutu ze stali nierdzewnej zawierającego wagowo:

| (i) | 2,5 % lub więcej masy niklu, innego niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % masy chromu; |
| --- | --- |

(i)

2,5 % lub więcej masy niklu, innego niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % masy chromu;

| (ii) | mniej niż 2,5 % masy niklu, innego niż drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej niż 25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej niż 6 % masy glinu, |
| --- | --- |

(ii)

mniej niż 2,5 % masy niklu, innego niż drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej niż 25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej niż 6 % masy glinu,

obecnie objętego kodami CN 7223 00 19 i 7223 00 99 i pochodzącego z Indii.

2.   Stawka ostatecznego cła wyrównawczego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:

| Przedsiębiorstwo | Stawka celna (w %) | Dodatkowy kod TARIC |
| --- | --- | --- |
| Raajratna Metal Industries, Ahmedabad, Gujarat | 3,7 | B775 |
| Venus Wire Industries Pvt. Ltd, Bombaj, Maharasztra | 3,0 | B776 |
| Precision Metals, Bombaj, Maharasztra | 3,0 | B777 |
| Hindustan Inox Ltd., Bombaj, Maharasztra | 3,0 | B778 |
| Sieves Manufacturer India Pvt. Ltd., Bombaj, Maharasztra | 3,0 | B779 |
| Viraj Profiles Vpl. Ltd., Thane, Maharasztra | 0,0 | B780 |
| KEI Industries Limited, New Delhi | 0,0 | B925 |
| Przedsiębiorstwa wymienione w załączniku | 3,4 | |
| Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa | 3,7 | B999 |

Przedsiębiorstwo

Stawka celna (w %)

Dodatkowy kod TARIC

Raajratna Metal Industries, Ahmedabad, Gujarat

3,7

B775

Venus Wire Industries Pvt. Ltd, Bombaj, Maharasztra

3,0

B776

Precision Metals, Bombaj, Maharasztra

3,0

B777

Hindustan Inox Ltd., Bombaj, Maharasztra

3,0

B778

Sieves Manufacturer India Pvt. Ltd., Bombaj, Maharasztra

3,0

B779

Viraj Profiles Vpl. Ltd., Thane, Maharasztra

0,0

B780

KEI Industries Limited, New Delhi

0,0

B925

Przedsiębiorstwa wymienione w załączniku

3,4

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

3,7

B999

3.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 2

Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła wyrównawczego, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 419/2013, na przywóz drutu zawierającego wagowo:

| (i) | 2,5 % lub więcej masy niklu, innego niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % masy chromu; |
| --- | --- |

(i)

2,5 % lub więcej masy niklu, innego niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % masy chromu;

| (ii) | mniej niż 2,5 % masy niklu, innego niż drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej niż 25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej niż 6 % masy glinu, |
| --- | --- |

(ii)

mniej niż 2,5 % masy niklu, innego niż drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej niż 25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej niż 6 % masy glinu,

obecnie objętego kodami CN 7223 00 19 i 7223 00 99 i pochodzącego z Indii,

zostają ostatecznie pobrane. Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczne stawki cła wyrównawczego zostają zwolnione.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 2 września 2013 r.

W imieniu Rady

L. LINKEVIČIUS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.

1

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 419/2013 z dnia 3 maja 2013 r. nakładające tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii

2

(Dz.U. L 126 z 8.5.2013, s. 19).

(3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 418/2013 z dnia 3 maja 2013 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii

3

(Dz.U. L 126 z 8.5.2013, s. 1).

(4)  Dz.U. C 240 z 10.8.2012, s. 6.

4

(5)  Sprawa C-595/11 Steinet [2013], dotychczas nieopublikowana, pkt 44.

5

Steinet

(6)  Sprawa T-170/94 Shanghai Bicycle [1997], Rec. II-1383, pkt 64.

6

Shanghai Bicycle

(7)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51).

7

(8)  Subsydia wywozowe zaznaczono gwiazdką.

8

(9)  Łączny margines subsydiowania na podstawie skonsolidowanego obliczenia dla grupy.

9

(10)  de minimis

10

de minimis

(11)  Sprawa T-210/95 European Fertilizer Manufacturer’s Association (EFMA) przeciwko Radzie, [1999] Rec. II-3291, pkt 60.

11

European Fertilizer Manufacturer’s Association (EFMA) przeciwko Radzie

(12)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 383/2009 z dnia 5 maja 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych drutów i skrętek ze stali niestopowej do wyrobu kabli sprężających i strun sprężających (druty i skrętki PSC) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 118 z 13.5.2009, s. 1); rozporządzenie Komisji (UE) nr 1071/2012 z dnia 14 listopada 2012 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 318 z 15.11.2012, s. 10); rozporządzenie Komisji (UE) nr 845/2012 z dnia 18 września 2012 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych powlekanych organicznie produktów ze stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 252 z 19.9.2012, s. 33).

12

(13)  Jednakże należy zauważyć, że zarówno przemysł unijny, jak i indyjscy producenci eksportujący są również obecni w dolnym segmencie rynku, chociaż w mniejszym stopniu.

13

(14)  European Commission, Directorate-General for Trade, Directorate H, 1049 Brussels, Belgia.

14

---

ZAŁĄCZNIK

INDYJSCY WSPÓŁPRACUJĄCY PRODUCENCI EKSPORTUJĄCY NIEOBJĘCI PRÓBĄ

| Nazwa przedsiębiorstwa | Miejscowość | Dodatkowy kod TARIC |
| --- | --- | --- |
| Bekaert Mukand Wire Industries | Lonand, Tal. Khandala, Dystrykt Satara, Maharasztra | B781 |
| Bhansali Bright Bars Pvt. Ltd. | Bombaj, Maharasztra | B781 |
| Bhansali Stainless Wire | Bombaj, Maharasztra | B781 |
| Chandan Steel | Bombaj, Maharasztra | B781 |
| Drawmet Wires | Bhiwadi, Radżastan | B781 |
| Garg Inox Ltd | Bahadurgarh, Harijana | B931 |
| Jyoti Steel Industries Ltd. | Bombaj, Maharasztra | B781 |
| Macro Bars and Wires | Bombaj, Maharasztra | B932 |
| Mukand Ltd. | Thane | B781 |
| Nevatia Steel & Alloys Pvt. Ltd. | Bombaj, Maharasztra | B933 |
| Panchmahal Steel Ltd. | Dystrykt Panchmahals, Gudżarat | B781 |

Nazwa przedsiębiorstwa

Miejscowość

Dodatkowy kod TARIC

Bekaert Mukand Wire Industries

Lonand, Tal. Khandala, Dystrykt Satara, Maharasztra

B781

Bhansali Bright Bars Pvt. Ltd.

Bombaj, Maharasztra

B781

Bhansali Stainless Wire

Bombaj, Maharasztra

B781

Chandan Steel

Bombaj, Maharasztra

B781

Drawmet Wires

Bhiwadi, Radżastan

B781

Garg Inox Ltd

Bahadurgarh, Harijana

B931

Jyoti Steel Industries Ltd.

Bombaj, Maharasztra

B781

Macro Bars and Wires

Bombaj, Maharasztra

B932

Mukand Ltd.

Thane

B781

Nevatia Steel & Alloys Pvt. Ltd.

Bombaj, Maharasztra

B933

Panchmahal Steel Ltd.

Dystrykt Panchmahals, Gudżarat

B781

---

| 7.9.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 240/15 |
| --- | --- | --- | --- |

7.9.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 240/15

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 862/2013

z dnia 5 września 2013 r.

zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę elementów specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Casatella Trevigiana (ChNP)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 weszło w życie dnia 3 stycznia 2013 r. Wymienione rozporządzenie uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2). |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 weszło w życie dnia 3 stycznia 2013 r. Wymienione rozporządzenie uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2).

| (2) | Zgodnie z art. 9 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 510/2006 Komisja rozpatrzyła wniosek Włoch o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Casatella Trevigiana” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 487/2008 (3). |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 9 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 510/2006 Komisja rozpatrzyła wniosek Włoch o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Casatella Trevigiana” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 487/2008 (3).

| (3) | Jako że proponowana zmiana nie jest nieznaczna, Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
   (4) wniosek w sprawie zmiany zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Ponieważ Komisji nie zgłoszono żadnego sprzeciwu zgodnie z art. 7 tego rozporządzenia, wymienioną zmianę należy zatwierdzić, |
| --- | --- |

(3)

Jako że proponowana zmiana nie jest nieznaczna, Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
   (4) wniosek w sprawie zmiany zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Ponieważ Komisji nie zgłoszono żadnego sprzeciwu zgodnie z art. 7 tego rozporządzenia, wymienioną zmianę należy zatwierdzić,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zatwierdza się zmianę specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy wymienionej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 września 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Dacian CIOLOȘ

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.

2

(3)  Dz.U. L 143 z 3.6.2008, s. 12.

3

(4)  Dz.U. C 322 z 24.10.2012, s. 4.

4

---

ZAŁĄCZNIK

Produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu:

Klasa 1.3.   Sery

WŁOCHY

Casatella Trevigiana (ChNP)

---

| 7.9.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 240/17 |
| --- | --- | --- | --- |

7.9.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 240/17

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 863/2013

z dnia 5 września 2013 r.

dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

| (2) | Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego. |
| --- | --- |

(2)

Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

| (3) | Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towar opisany w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3. tej tabeli. |
| --- | --- |

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towar opisany w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3. tej tabeli.

| (4) | Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2). |
| --- | --- |

(4)

Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).

| (5) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego, |
| --- | --- |

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Towar opisany w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w załączniku klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2. tej tabeli.

Artykuł 2

Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 września 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Algirdas ŠEMETA

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

| Opis towarów | Klasyfikacja
  (kod CN) | Uzasadnienie |
| --- | --- | --- |
| (1) | (2) | (3) |
| Produkt (tzw. „moduł zegarowy czasu rzeczywistego”) składający się z monolitycznego układu scalonego i kryształu kwarcowego połączonych ze sobą na metalowej ramie i osadzonych w obudowie z tworzywa sztucznego o wymiarach w przybliżeniu 10 mm × 7 mm × 3 mm.
  Produkt działa z częstotliwością oscylacyjną 32,768 kHz i napięciem zasilania między 2,7 V i 3,6 V. Posiada on cyfrowy sygnał wyjściowy.
  Produkt ten jest wykorzystywany do różnych urządzeń jako źródło sygnału zegarowego dla ustalania odstępów czasu.

   (1) Patrz fotografia. | 9114 90 00 | Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1. i 6. Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, uwagę 1 n) do sekcji XVI oraz brzmienie kodów CN 9114 i 9114 90 00.
  Ponieważ produkt zawiera zarówno monolityczny układ scalony i kryształ kwarcowy, nie spełnia warunków określonych w uwadze 8 b) do działu 85. Zatem wyklucza się klasyfikację do pozycji 8542.
  Produkt ten dostarcza sygnał zegarowy do odmierzania przedziałów czasowych, co jest funkcją działu 91.
  Wyklucza się również klasyfikację do pozycji 9110, ponieważ produkt nie posiada wszystkich niezbędnych elementów, aby być uznawanym za niekompletny mechanizm zegarowy i nie jest oprawiony (zob. również Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 9110, akapit trzeci).
  Produkt należy zatem klasyfikować do kodu CN 9114 90 00 jako pozostałe części zegarków lub zegarów (zob. również Noty wyjaśniające do HS do pozycji 9114, (A), punkt (8)). |

Opis towarów

Klasyfikacja

(kod CN)

Uzasadnienie

(1)

(2)

(3)

Produkt (tzw. „moduł zegarowy czasu rzeczywistego”) składający się z monolitycznego układu scalonego i kryształu kwarcowego połączonych ze sobą na metalowej ramie i osadzonych w obudowie z tworzywa sztucznego o wymiarach w przybliżeniu 10 mm × 7 mm × 3 mm.

Produkt działa z częstotliwością oscylacyjną 32,768 kHz i napięciem zasilania między 2,7 V i 3,6 V. Posiada on cyfrowy sygnał wyjściowy.

Produkt ten jest wykorzystywany do różnych urządzeń jako źródło sygnału zegarowego dla ustalania odstępów czasu.

(1) Patrz fotografia.

9114 90 00

Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1. i 6. Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, uwagę 1 n) do sekcji XVI oraz brzmienie kodów CN 9114 i 9114 90 00.

Ponieważ produkt zawiera zarówno monolityczny układ scalony i kryształ kwarcowy, nie spełnia warunków określonych w uwadze 8 b) do działu 85. Zatem wyklucza się klasyfikację do pozycji 8542.

Produkt ten dostarcza sygnał zegarowy do odmierzania przedziałów czasowych, co jest funkcją działu 91.

Wyklucza się również klasyfikację do pozycji 9110, ponieważ produkt nie posiada wszystkich niezbędnych elementów, aby być uznawanym za niekompletny mechanizm zegarowy i nie jest oprawiony (zob. również Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 9110, akapit trzeci).

Produkt należy zatem klasyfikować do kodu CN 9114 90 00 jako pozostałe części zegarków lub zegarów (zob. również Noty wyjaśniające do HS do pozycji 9114, (A), punkt (8)).

Image

---

(1)  Fotografia ma charakter wyłącznie informacyjny.

---

| 7.9.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 240/19 |
| --- | --- | --- | --- |

7.9.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 240/19

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 864/2013

z dnia 6 września 2013 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

| (2) | Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, |
| --- | --- |

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 6 września 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

| (EUR/100 kg) |
| --- |
| Kod CN | Kod państw trzecich (1) | Standardowa wartość w przywozie |
| 0702 00 00 | MK | 29,8 |
| ZZ | 29,8 |
| 0707 00 05 | TR | 95,4 |
| ZZ | 95,4 |
| 0709 93 10 | TR | 124,0 |
| ZZ | 124,0 |
| 0805 50 10 | AR | 109,7 |
| CL | 126,2 |
| TR | 74,0 |
| UY | 120,7 |
| ZA | 124,0 |
| ZZ | 110,9 |
| 0806 10 10 | BR | 183,4 |
| EG | 184,2 |
| IL | 162,2 |
| TR | 143,0 |
| ZA | 168,3 |
| ZZ | 168,2 |
| 0808 10 80 | AR | 155,4 |
| BR | 103,3 |
| CL | 135,2 |
| CN | 67,2 |
| NZ | 133,1 |
| US | 147,8 |
| ZA | 115,0 |
| ZZ | 122,4 |
| 0808 30 90 | AR | 160,7 |
| CN | 84,1 |
| TR | 137,4 |
| ZA | 138,4 |
| ZZ | 130,2 |
| 0809 30 | TR | 129,9 |
| ZZ | 129,9 |
| 0809 40 05 | BA | 50,7 |
| MK | 50,9 |
| XS | 55,5 |
| ZZ | 52,4 |

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

MK

29,8

ZZ

29,8

0707 00 05

TR

95,4

ZZ

95,4

0709 93 10

TR

124,0

ZZ

124,0

0805 50 10

AR

109,7

CL

126,2

TR

74,0

UY

120,7

ZA

124,0

ZZ

110,9

0806 10 10

BR

183,4

EG

184,2

IL

162,2

TR

143,0

ZA

168,3

ZZ

168,2

0808 10 80

AR

155,4

BR

103,3

CL

135,2

CN

67,2

NZ

133,1

US

147,8

ZA

115,0

ZZ

122,4

0808 30 90

AR

160,7

CN

84,1

TR

137,4

ZA

138,4

ZZ

130,2

0809 30

TR

129,9

ZZ

129,9

0809 40 05

BA

50,7

MK

50,9

XS

55,5

ZZ

52,4

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

---

DECYZJE

| 7.9.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 240/21 |
| --- | --- | --- | --- |

7.9.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 240/21

---

DECYZJA RADY 2013/446/WPZiB

z dnia 6 września 2013 r.

zmieniająca decyzję 2010/452/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji, EUMM Georgia

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 12 sierpnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/452/WPZiB (1), która przedłużyła funkcjonowanie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji, EUMM Georgia (zwanej „EUMM Georgia” lub „misją”), ustanowionej mocą wspólnego działania 2008/736/WPZiB z dnia 15 września 2008 r. (2). Decyzja 2010/452/WPZiB wygasa dnia 14 września 2013 r. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 12 sierpnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/452/WPZiB (1), która przedłużyła funkcjonowanie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji, EUMM Georgia (zwanej „EUMM Georgia” lub „misją”), ustanowionej mocą wspólnego działania 2008/736/WPZiB z dnia 15 września 2008 r. (2). Decyzja 2010/452/WPZiB wygasa dnia 14 września 2013 r.

| (2) | Funkcjonowanie EUMM Georgia powinno zostać przedłużone na okres kolejnych 15 miesięcy na podstawie jej obecnego mandatu. |
| --- | --- |

(2)

Funkcjonowanie EUMM Georgia powinno zostać przedłużone na okres kolejnych 15 miesięcy na podstawie jej obecnego mandatu.

| (3) | Misja będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu, |
| --- | --- |

(3)

Misja będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji Rady 2010/452/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:






  a) | dodaje się ustęp w brzmieniu:
  „1a.   Szef misji jest jej reprezentantem. Zadania w zakresie zarządzania kadrowego i finansowego może on delegować na członków personelu misji, zachowując całościową odpowiedzialność za misję.”; |
| --- | --- | --- |

1)

w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)

dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a.   Szef misji jest jej reprezentantem. Zadania w zakresie zarządzania kadrowego i finansowego może on delegować na członków personelu misji, zachowując całościową odpowiedzialność za misję.”;

| b) | skreśla się ust. 4; |
| --- | --- |

b)

skreśla się ust. 4;

| 2) | w art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
  „3.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu określa się w umowach zawieranych między EUMM Georgia a danym członkiem personelu.”; |
| --- | --- |

2)

w art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu określa się w umowach zawieranych między EUMM Georgia a danym członkiem personelu.”;

| 3) | dodaje się artykuł w brzmieniu:
  „Artykuł 13a
  Uzgodnienia prawne
  Misja EUMM Georgia ma zdolność do nabywania usług i towarów, do zawierania umów i uzgodnień administracyjnych, do zatrudniania personelu, do posiadania rachunków bankowych, do nabywania i zbywania aktywów i do realizacji pasywów, a także do bycia stroną postępowania sądowego – odpowiednio do potrzeb związanych z wykonaniem niniejszej decyzji.”; |
| --- | --- |

3)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 13a

Uzgodnienia prawne

Misja EUMM Georgia ma zdolność do nabywania usług i towarów, do zawierania umów i uzgodnień administracyjnych, do zatrudniania personelu, do posiadania rachunków bankowych, do nabywania i zbywania aktywów i do realizacji pasywów, a także do bycia stroną postępowania sądowego – odpowiednio do potrzeb związanych z wykonaniem niniejszej decyzji.”;

| 4) | art. 14 otrzymuje brzmienie:
  „Artykuł 14
  Uzgodnienia finansowe
  1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 15 września 2010 r. do dnia 14 września 2011 r. wynosi 26 600 000 EUR.
  Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 15 września 2011 r. do dnia 14 września 2012 r. wynosi 23 900 000 EUR.
  Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 15 września 2012 r. do dnia 14 września 2013 r. wynosi 20 900 000 EUR.
  Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 15 września 2013 r. do dnia 14 grudnia 2014 r. wynosi 26 650 000 EUR.
  2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z przepisami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
  3.   Obywatele państw trzecich, państw przyjmujących i państw sąsiadujących mają prawo do udziału w przetargach. Z zastrzeżeniem zgody Komisji, misja może dokonywać uzgodnień technicznych z państwami członkowskimi, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUMM Georgia.
  4.   EUMM Georgia odpowiada za wykonanie budżetu misji. W tym celu misja podpisuje umowę z Komisją.
  5.   EUMM Georgia odpowiada za wszelkie roszczenia i zobowiązania powstające w wyniku realizacji mandatu od dnia 15 września 2013 r., z wyjątkiem jakichkolwiek roszczeń związanych z poważnymi uchybieniami ze strony szefa misji, za które sam ponosi odpowiedzialność.
  6.   Uzgodnienia finansowe uwzględniają strukturę dowodzenia przewidzianą w art. 5, 6 i 9 oraz wymogi operacyjne EUMM Georgia, włącznie z wymogami kompatybilności wyposażenia oraz interoperacyjności zespołów misji.
  7.   Do pokrycia kwalifikują się wydatki poniesione od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.”; |
| --- | --- |

4)

art. 14 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 14

Uzgodnienia finansowe

1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 15 września 2010 r. do dnia 14 września 2011 r. wynosi 26 600 000 EUR.

Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 15 września 2011 r. do dnia 14 września 2012 r. wynosi 23 900 000 EUR.

Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 15 września 2012 r. do dnia 14 września 2013 r. wynosi 20 900 000 EUR.

Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 15 września 2013 r. do dnia 14 grudnia 2014 r. wynosi 26 650 000 EUR.

2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z przepisami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

3.   Obywatele państw trzecich, państw przyjmujących i państw sąsiadujących mają prawo do udziału w przetargach. Z zastrzeżeniem zgody Komisji, misja może dokonywać uzgodnień technicznych z państwami członkowskimi, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUMM Georgia.

4.   EUMM Georgia odpowiada za wykonanie budżetu misji. W tym celu misja podpisuje umowę z Komisją.

5.   EUMM Georgia odpowiada za wszelkie roszczenia i zobowiązania powstające w wyniku realizacji mandatu od dnia 15 września 2013 r., z wyjątkiem jakichkolwiek roszczeń związanych z poważnymi uchybieniami ze strony szefa misji, za które sam ponosi odpowiedzialność.

6.   Uzgodnienia finansowe uwzględniają strukturę dowodzenia przewidzianą w art. 5, 6 i 9 oraz wymogi operacyjne EUMM Georgia, włącznie z wymogami kompatybilności wyposażenia oraz interoperacyjności zespołów misji.

7.   Do pokrycia kwalifikują się wydatki poniesione od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.”;

| 5) | art. 18 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
  „Niniejsza decyzja wygasa dnia 14 grudnia 2014 r.”. |
| --- | --- |

5)

art. 18 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Niniejsza decyzja wygasa dnia 14 grudnia 2014 r.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 września 2013 r.

Sporządzono w Brukseli dnia 6 września 2013 r.

W imieniu Rady

L. LINKEVIČIUS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 213 z 13.8.2010, s. 43.

1

(2)  Dz.U. L 248 z 17.9.2008, s. 26.

2

---

| 7.9.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 240/23 |
| --- | --- | --- | --- |

7.9.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 240/23

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 5 września 2013 r.

dotycząca standardowego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych zgodnie z art. 18 ust. 2 decyzji 2011/278/UE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2013/447/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (1), w szczególności jej art. 10a,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Aby umożliwić państwom członkowskim ustalenie, zgodnie z art. 18 ust. 1 i 3 decyzji Komisji 2011/278/UE (2) poziomów działalności nowych instalacji zgodnie z art. 3 lit. h) dyrektywy 2003/87/WE, Komisja musi określić i opublikować standardowe współczynniki wykorzystania zdolności produkcyjnych. |
| --- | --- |

(1)

Aby umożliwić państwom członkowskim ustalenie, zgodnie z art. 18 ust. 1 i 3 decyzji Komisji 2011/278/UE (2) poziomów działalności nowych instalacji zgodnie z art. 3 lit. h) dyrektywy 2003/87/WE, Komisja musi określić i opublikować standardowe współczynniki wykorzystania zdolności produkcyjnych.

| (2) | W celu obliczenia ilości bezpłatnych uprawnień, które mają zostać przydzielone nowym instalacjom kwalifikującym się do takiego przydziału w okresie 2013–2020, państwa członkowskie muszą ustalić poziomy działalności tych instalacji. W tym kontekście do ustalenia poziomu działalności związanej z produktem dla produktów, dla których w załączniku I do decyzji 2011/278/UE określono wskaźnik emisyjności, niezbędny jest standardowy współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych. Dla nowych instalacji, z wyjątkiem nowych instalacji będących wynikiem znacznego rozbudowania, poziom działalności ustala się poprzez pomnożenie początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej dla produkcji tego produktu zgodnie z art. 17 ust. 4 decyzji 2011/278/UE przez standardowy współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych. Dla instalacji, w których zdolność produkcyjna została znacząco zwiększona lub zmniejszona, państwa członkowskie mają stosować standardowy współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych do określenia poziomu działalności związanej z produktem w odniesieniu do zwiększonej lub zmniejszonej zdolności produkcyjnej przedmiotowej podinstalacji. |
| --- | --- |

(2)

W celu obliczenia ilości bezpłatnych uprawnień, które mają zostać przydzielone nowym instalacjom kwalifikującym się do takiego przydziału w okresie 2013–2020, państwa członkowskie muszą ustalić poziomy działalności tych instalacji. W tym kontekście do ustalenia poziomu działalności związanej z produktem dla produktów, dla których w załączniku I do decyzji 2011/278/UE określono wskaźnik emisyjności, niezbędny jest standardowy współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych. Dla nowych instalacji, z wyjątkiem nowych instalacji będących wynikiem znacznego rozbudowania, poziom działalności ustala się poprzez pomnożenie początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej dla produkcji tego produktu zgodnie z art. 17 ust. 4 decyzji 2011/278/UE przez standardowy współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych. Dla instalacji, w których zdolność produkcyjna została znacząco zwiększona lub zmniejszona, państwa członkowskie mają stosować standardowy współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych do określenia poziomu działalności związanej z produktem w odniesieniu do zwiększonej lub zmniejszonej zdolności produkcyjnej przedmiotowej podinstalacji.

| (3) | Standardowy współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych powinien wynosić 80 % średniej rocznej współczynników wykorzystania zdolności produkcyjnych wszystkich instalacji produkujących dany produkt. W ramach ogólnego gromadzenia danych podstawowych dotyczących instalacji dotychczas działających prowadzonego do celów opracowania krajowych środków wykonawczych państwa członkowskie gromadziły dane dotyczące średniej rocznej produkcji przedmiotowego produktu w latach 2005–2008. Poprzez podzielenie tych danych dotyczących produkcji przez początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną, o której mowa w art. 7 ust. 3 decyzji 2011/278/UE, państwa członkowskie określiły współczynniki wykorzystania zdolności produkcyjnych dla odpowiednich instalacji na swoim terytorium. Następnie państwa członkowskie przekazały te informacje Komisji w ramach krajowych środków wykonawczych. |
| --- | --- |

(3)

Standardowy współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych powinien wynosić 80 % średniej rocznej współczynników wykorzystania zdolności produkcyjnych wszystkich instalacji produkujących dany produkt. W ramach ogólnego gromadzenia danych podstawowych dotyczących instalacji dotychczas działających prowadzonego do celów opracowania krajowych środków wykonawczych państwa członkowskie gromadziły dane dotyczące średniej rocznej produkcji przedmiotowego produktu w latach 2005–2008. Poprzez podzielenie tych danych dotyczących produkcji przez początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną, o której mowa w art. 7 ust. 3 decyzji 2011/278/UE, państwa członkowskie określiły współczynniki wykorzystania zdolności produkcyjnych dla odpowiednich instalacji na swoim terytorium. Następnie państwa członkowskie przekazały te informacje Komisji w ramach krajowych środków wykonawczych.

| (4) | Po otrzymaniu krajowych środków wykonawczych od wszystkich państw członkowskich oraz uwzględnieniu krajowych środków wykonawczych z państw EFTA-EOG, Komisja określiła wartość 80 % średniej rocznej współczynników wykorzystania zdolności produkcyjnych wszystkich instalacji produkujących produkt, dla którego istnieje wskaźnik emisyjności, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia neutralnych warunków konkurencji dla działalności przemysłowej prowadzonej w instalacjach prowadzonych przez jednego prowadzącego oraz produkcji w instalacjach objętych outsourcingiem. Obliczenie opiera się na informacjach udostępnionych Komisji do dnia 31 grudnia 2012 r. |
| --- | --- |

(4)

Po otrzymaniu krajowych środków wykonawczych od wszystkich państw członkowskich oraz uwzględnieniu krajowych środków wykonawczych z państw EFTA-EOG, Komisja określiła wartość 80 % średniej rocznej współczynników wykorzystania zdolności produkcyjnych wszystkich instalacji produkujących produkt, dla którego istnieje wskaźnik emisyjności, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia neutralnych warunków konkurencji dla działalności przemysłowej prowadzonej w instalacjach prowadzonych przez jednego prowadzącego oraz produkcji w instalacjach objętych outsourcingiem. Obliczenie opiera się na informacjach udostępnionych Komisji do dnia 31 grudnia 2012 r.

| (5) | Standardowe współczynniki wykorzystania zdolności produkcyjnych dla każdego wskaźnika emisyjności dla produktu zostały określone w załączniku do niniejszej decyzji. Współczynniki te mają zastosowanie w latach 2013–2020, |
| --- | --- |

(5)

Standardowe współczynniki wykorzystania zdolności produkcyjnych dla każdego wskaźnika emisyjności dla produktu zostały określone w załączniku do niniejszej decyzji. Współczynniki te mają zastosowanie w latach 2013–2020,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Standardowe współczynniki wykorzystania zdolności produkcyjnych wymienione w załączniku są stosowane przez państwa członkowskie w celu określenia poziomu działalności związanej z produktem dla instalacji, o których mowa w art. 3 lit. h) dyrektywy 2003/87/WE zgodnie z art. 18 decyzji 2011/278/UE.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 września 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

1

(2)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130 z 17.5.2011, s. 1).

2

---

ZAŁĄCZNIK

| Wskaźnik emisyjności dla produktu wymieniony w załączniku I do decyzji 2011/278/UE | Standardowy współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych |
| --- | --- |
| Koks | 0,960 |
| Ruda spiekana | 0,886 |
| Ciekły metal | 0,894 |
| Wstępnie spieczona anoda | 0,928 |
| Aluminium | 0,964 |
| Szary klinkier cementowy | 0,831 |
| Biały klinkier cementowy | 0,787 |
| Wapno | 0,813 |
| Dolomit kalcynowany | 0,748 |
| Dolomit spiekany | 0,784 |
| Szkło typu „float” | 0,946 |
| Butle i słoiki ze szkła bezbarwnego | 0,883 |
| Butle i słoiki ze szkła barwnego | 0,912 |
| Produkty z włókien ciągłych szklanych | 0,892 |
| Cegły licówki | 0,809 |
| Kostki brukowe | 0,731 |
| Dachówki | 0,836 |
| Proszek uzyskany metodą suszenia rozpryskowego | 0,802 |
| Gips | 0,801 |
| Suszony gips wtórny | 0,812 |
| Krótkowłóknista masa celulozowa siarczanowa | 0,808 |
| Długowłóknista masa siarczanowa | 0,823 |
| Masa celulozowa uzyskana metodą siarczynową, ścier drzewny otrzymywany termo-mechanicznie i mechanicznie | 0,862 |
| Masa makulaturowa | 0,887 |
| Papier gazetowy | 0,919 |
| Wysokogatunkowy papier niepowlekany | 0,872 |
| Wysokogatunkowy papier powlekany | 0,883 |
| Bibułka higieniczna | 0,900 |
| „Testliner” i fluting (papier na warstwę pofalowaną) | 0,889 |
| Tektura niepowlekana | 0,863 |
| Tektura powlekana | 0,868 |
| Kwas azotowy | 0,876 |
| Kwas adypinowy | 0,849 |
| Monomer chlorku winylu (VCM) | 0,842 |
| Fenol/aceton | 0,870 |
| S-PVC | 0,873 |
| E-PVC | 0,834 |
| Soda kalcynowana | 0,926 |
| Produkty rafineryjne | 0,902 |
| Stal węglowa z pieca łukowego | 0,798 |
| Stal wysokostopowa z pieca łukowego | 0,802 |
| Odlew żeliwny | 0,772 |
| Wełna mineralna | 0,851 |
| Płyta gipsowa | 0,843 |
| Sadza | 0,865 |
| Amoniak | 0,888 |
| Kraking parowy | 0,872 |
| Związki aromatyczne | 0,902 |
| Styren | 0,879 |
| Wodór | 0,902 |
| Gaz syntezowy | 0,902 |
| Tlenek etylenu/glikole etylenowe | 0,840 |

Wskaźnik emisyjności dla produktu wymieniony w załączniku I do decyzji 2011/278/UE

Standardowy współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych

Koks

0,960

Ruda spiekana

0,886

Ciekły metal

0,894

Wstępnie spieczona anoda

0,928

Aluminium

0,964

Szary klinkier cementowy

0,831

Biały klinkier cementowy

0,787

Wapno

0,813

Dolomit kalcynowany

0,748

Dolomit spiekany

0,784

Szkło typu „float”

0,946

Butle i słoiki ze szkła bezbarwnego

0,883

Butle i słoiki ze szkła barwnego

0,912

Produkty z włókien ciągłych szklanych

0,892

Cegły licówki

0,809

Kostki brukowe

0,731

Dachówki

0,836

Proszek uzyskany metodą suszenia rozpryskowego

0,802

Gips

0,801

Suszony gips wtórny

0,812

Krótkowłóknista masa celulozowa siarczanowa

0,808

Długowłóknista masa siarczanowa

0,823

Masa celulozowa uzyskana metodą siarczynową, ścier drzewny otrzymywany termo-mechanicznie i mechanicznie

0,862

Masa makulaturowa

0,887

Papier gazetowy

0,919

Wysokogatunkowy papier niepowlekany

0,872

Wysokogatunkowy papier powlekany

0,883

Bibułka higieniczna

0,900

„Testliner” i fluting (papier na warstwę pofalowaną)

0,889

Tektura niepowlekana

0,863

Tektura powlekana

0,868

Kwas azotowy

0,876

Kwas adypinowy

0,849

Monomer chlorku winylu (VCM)

0,842

Fenol/aceton

0,870

S-PVC

0,873

E-PVC

0,834

Soda kalcynowana

0,926

Produkty rafineryjne

0,902

Stal węglowa z pieca łukowego

0,798

Stal wysokostopowa z pieca łukowego

0,802

Odlew żeliwny

0,772

Wełna mineralna

0,851

Płyta gipsowa

0,843

Sadza

0,865

Amoniak

0,888

Kraking parowy

0,872

Związki aromatyczne

0,902

Styren

0,879

Wodór

0,902

Gaz syntezowy

0,902

Tlenek etylenu/glikole etylenowe

0,840

---

| 7.9.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 240/27 |
| --- | --- | --- | --- |

7.9.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 240/27

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 5 września 2013 r.

dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 5666)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2013/448/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (1), w szczególności jej art. 10a i 11,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) od 2013 r. przydział uprawnień do emisji prowadzącym instalację odbywa się poprzez sprzedaż na aukcji. W latach 2013-2020 kwalifikujący się prowadzący instalacje będą jednak w dalszym ciągu otrzymywać bezpłatne uprawnienia. Liczba uprawnień otrzymywanych przez każdego prowadzącego instalacje jest określana na podstawie zharmonizowanych ogólnounijnych zasad ustanowionych w dyrektywie 2003/87/WE i decyzji Komisji 2011/278/UE (2). |
| --- | --- |

(1)

W ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) od 2013 r. przydział uprawnień do emisji prowadzącym instalację odbywa się poprzez sprzedaż na aukcji. W latach 2013-2020 kwalifikujący się prowadzący instalacje będą jednak w dalszym ciągu otrzymywać bezpłatne uprawnienia. Liczba uprawnień otrzymywanych przez każdego prowadzącego instalacje jest określana na podstawie zharmonizowanych ogólnounijnych zasad ustanowionych w dyrektywie 2003/87/WE i decyzji Komisji 2011/278/UE (2).

| (2) | Państwa członkowskie były zobowiązane przedłożyć Komisji do dnia 30 września 2011 r. krajowe środki wykonawcze obejmujące, wśród innych obowiązkowych informacji, wykaz instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE na ich terytorium oraz wstępną ilość bezpłatnych uprawnień, które mają zostać przydzielone między 2013 a 2020 r. obliczoną na podstawie ogólnounijnych zharmonizowanych zasad. |
| --- | --- |

(2)

Państwa członkowskie były zobowiązane przedłożyć Komisji do dnia 30 września 2011 r. krajowe środki wykonawcze obejmujące, wśród innych obowiązkowych informacji, wykaz instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE na ich terytorium oraz wstępną ilość bezpłatnych uprawnień, które mają zostać przydzielone między 2013 a 2020 r. obliczoną na podstawie ogólnounijnych zharmonizowanych zasad.

| (3) | Art. 18 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (3) przewiduje środki przejściowe mające zastosowanie do Chorwacji, określone w załączniku V do tego aktu. Zgodnie z pkt 10 załącznika V Chorwacja ma obowiązek zapewnienia, aby prowadzący instalacje spełniali wymogi dyrektywy 2003/87/WE dla całego roku 2013. Jednocześnie prowadzący kwalifikujące się instalacje otrzymują bezpłatne uprawnienia dla całego roku 2013, co umożliwi im zapewnienie pełnej zgodności z EU ETS i jego zasadą rocznego monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji oraz umarzania uprawnień do emisji. W związku z powyższym Chorwacja przedłożyła Komisji krajowe środki wykonawcze zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE i art. 15 ust. 1 decyzji 2011/278/UE. |
| --- | --- |

(3)

Art. 18 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (3) przewiduje środki przejściowe mające zastosowanie do Chorwacji, określone w załączniku V do tego aktu. Zgodnie z pkt 10 załącznika V Chorwacja ma obowiązek zapewnienia, aby prowadzący instalacje spełniali wymogi dyrektywy 2003/87/WE dla całego roku 2013. Jednocześnie prowadzący kwalifikujące się instalacje otrzymują bezpłatne uprawnienia dla całego roku 2013, co umożliwi im zapewnienie pełnej zgodności z EU ETS i jego zasadą rocznego monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji oraz umarzania uprawnień do emisji. W związku z powyższym Chorwacja przedłożyła Komisji krajowe środki wykonawcze zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE i art. 15 ust. 1 decyzji 2011/278/UE.

| (4) | Aby zapewnić jakość i porównywalność danych Komisja opracowała elektroniczny wzór służący do składania krajowych środków wykonawczych. Wszystkie państwa członkowskie przedłożyły, w takiej lub podobnej formie, wykaz instalacji, tabelę zawierającą wszystkie wymagane dane dla instalacji oraz raport dotyczący metodyki, określający proces zbierania danych przez organy państw członkowskich. |
| --- | --- |

(4)

Aby zapewnić jakość i porównywalność danych Komisja opracowała elektroniczny wzór służący do składania krajowych środków wykonawczych. Wszystkie państwa członkowskie przedłożyły, w takiej lub podobnej formie, wykaz instalacji, tabelę zawierającą wszystkie wymagane dane dla instalacji oraz raport dotyczący metodyki, określający proces zbierania danych przez organy państw członkowskich.

| (5) | Biorąc pod uwagę szeroki zakres przedłożonych informacji i danych, pierwszym krokiem Komisji było sprawdzenie kompletności środków. W przypadkach gdy Komisja zauważyła, że przedłożone środki były niekompletne, zwracała się do zainteresowanych państw członkowskich o dodatkowe informacje. W odpowiedzi stosowne organy przedkładały odpowiednie dodatkowe informacje, aby zapewnić kompletność przedłożonych środków. |
| --- | --- |

(5)

Biorąc pod uwagę szeroki zakres przedłożonych informacji i danych, pierwszym krokiem Komisji było sprawdzenie kompletności środków. W przypadkach gdy Komisja zauważyła, że przedłożone środki były niekompletne, zwracała się do zainteresowanych państw członkowskich o dodatkowe informacje. W odpowiedzi stosowne organy przedkładały odpowiednie dodatkowe informacje, aby zapewnić kompletność przedłożonych środków.

| (6) | Krajowe środki wykonawcze, w tym wstępne całkowite roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji, które mają zostać przyznane między 2013 a 2020 r., zostały ocenione na podstawie kryteriów określonych w dyrektywie 2003/87/WE, w szczególności jej art. 10a, oraz w decyzji 2011/278/UE, z uwzględnieniem wytycznych Komisji dla państw członkowskich zatwierdzonych przez Komitet ds. Zmian Klimatu w dniu 14 kwietnia 2011 r. W stosownych przypadkach uwzględniono wytyczne dotyczące interpretacji załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE. |
| --- | --- |

(6)

Krajowe środki wykonawcze, w tym wstępne całkowite roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji, które mają zostać przyznane między 2013 a 2020 r., zostały ocenione na podstawie kryteriów określonych w dyrektywie 2003/87/WE, w szczególności jej art. 10a, oraz w decyzji 2011/278/UE, z uwzględnieniem wytycznych Komisji dla państw członkowskich zatwierdzonych przez Komitet ds. Zmian Klimatu w dniu 14 kwietnia 2011 r. W stosownych przypadkach uwzględniono wytyczne dotyczące interpretacji załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE.

| (7) | Komisja przeprowadziła szczegółową ocenę zgodności krajowych środków wykonawczych dla każdego państwa członkowskiego. W ramach tej szczegółowej oceny Komisja przeprowadziła analizę spójności samych danych oraz spójności danych ze zharmonizowanymi zasadami przydziału. Przede wszystkim Komisja zbadała, czy instalacje kwalifikują się do bezpłatnego przydziału oraz podział instalacji na podinstalacje i ich granice. Następnie Komisja sprawdziła, czy zastosowano prawidłowe wskaźniki emisyjności dla stosownych podinstalacji. Biorąc pod uwagę, że w odniesieniu do podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności dla produktów decyzja 2011/278/UE określa zasadniczo jeden wskaźnik emisyjności dla każdego produktu, Komisja zwróciła szczególną uwagę na zastosowanie wskaźnika emisyjności do produktu końcowego wyprodukowanego zgodnie z definicją produktu i granicami systemowymi określonymi w załączniku I do decyzji 2011/278/UE. Ponadto, uwzględniając znaczący wpływ na przydziały, Komisja dokonała szczegółowej analizy obliczenia historycznego poziomu działalności instalacji, przypadków znaczących zmian zdolności produkcyjnych w okresie odniesienia, obliczenia wstępnej liczby uprawnień do emisji przydzielanych bezpłatnie z uwzględnieniem zamienności paliw i energii elektrycznej, narażenia na ucieczkę emisji oraz eksportu ciepła do prywatnych gospodarstw. Przy identyfikacji ewentualnych dodatkowych nieprawidłowości w stosowaniu zharmonizowanych zasad przydziału pomogły dalsze statystyczne analizy i kontrole wiarygodności, w których zastosowano takie wskaźniki jak np. proponowany przydział dla historycznego poziomu działalności w porównaniu do wskaźników emisyjności lub historyczny poziom działalności w porównaniu do zdolności produkcyjnych. |
| --- | --- |

(7)

Komisja przeprowadziła szczegółową ocenę zgodności krajowych środków wykonawczych dla każdego państwa członkowskiego. W ramach tej szczegółowej oceny Komisja przeprowadziła analizę spójności samych danych oraz spójności danych ze zharmonizowanymi zasadami przydziału. Przede wszystkim Komisja zbadała, czy instalacje kwalifikują się do bezpłatnego przydziału oraz podział instalacji na podinstalacje i ich granice. Następnie Komisja sprawdziła, czy zastosowano prawidłowe wskaźniki emisyjności dla stosownych podinstalacji. Biorąc pod uwagę, że w odniesieniu do podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności dla produktów decyzja 2011/278/UE określa zasadniczo jeden wskaźnik emisyjności dla każdego produktu, Komisja zwróciła szczególną uwagę na zastosowanie wskaźnika emisyjności do produktu końcowego wyprodukowanego zgodnie z definicją produktu i granicami systemowymi określonymi w załączniku I do decyzji 2011/278/UE. Ponadto, uwzględniając znaczący wpływ na przydziały, Komisja dokonała szczegółowej analizy obliczenia historycznego poziomu działalności instalacji, przypadków znaczących zmian zdolności produkcyjnych w okresie odniesienia, obliczenia wstępnej liczby uprawnień do emisji przydzielanych bezpłatnie z uwzględnieniem zamienności paliw i energii elektrycznej, narażenia na ucieczkę emisji oraz eksportu ciepła do prywatnych gospodarstw. Przy identyfikacji ewentualnych dodatkowych nieprawidłowości w stosowaniu zharmonizowanych zasad przydziału pomogły dalsze statystyczne analizy i kontrole wiarygodności, w których zastosowano takie wskaźniki jak np. proponowany przydział dla historycznego poziomu działalności w porównaniu do wskaźników emisyjności lub historyczny poziom działalności w porównaniu do zdolności produkcyjnych.

| (8) | Na podstawie wyników oceny Komisja przeprowadziła szczegółową ocenę instalacji, w których zidentyfikowano potencjalne nieprawidłowości w stosowaniu zharmonizowanych zasad przydziału, zwracając się do właściwych organów przedmiotowych państw członkowskich o dalsze wyjaśnienia. |
| --- | --- |

(8)

Na podstawie wyników oceny Komisja przeprowadziła szczegółową ocenę instalacji, w których zidentyfikowano potencjalne nieprawidłowości w stosowaniu zharmonizowanych zasad przydziału, zwracając się do właściwych organów przedmiotowych państw członkowskich o dalsze wyjaśnienia.

| (9) | W świetle wyników oceny zgodności Komisja uznała, że krajowe środki wykonawcze zgłoszone przez Austrię, Belgię, Bułgarię, Chorwację, Cypr, Danię, Estonię, Finlandię, Francję, Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Litwę, Luksemburg, Łotwę, Maltę, Niderlandy, Polskę, Portugalię, Rumunię, Słowację, Słowenię, Szwecję, Węgry, Włochy i Zjednoczone Królestwo są zgodne z dyrektywą 2003/87/WE i decyzją 2011/278/UE. Instalacje włączone do krajowych środków wykonawczych przez te państwa członkowskie uznano za kwalifikujące się do bezpłatnych przydziałów i nie wykryto niezgodności w odniesieniu do wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielanych bezpłatnie w odniesieniu do tych państw członkowskich. |
| --- | --- |

(9)

W świetle wyników oceny zgodności Komisja uznała, że krajowe środki wykonawcze zgłoszone przez Austrię, Belgię, Bułgarię, Chorwację, Cypr, Danię, Estonię, Finlandię, Francję, Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Litwę, Luksemburg, Łotwę, Maltę, Niderlandy, Polskę, Portugalię, Rumunię, Słowację, Słowenię, Szwecję, Węgry, Włochy i Zjednoczone Królestwo są zgodne z dyrektywą 2003/87/WE i decyzją 2011/278/UE. Instalacje włączone do krajowych środków wykonawczych przez te państwa członkowskie uznano za kwalifikujące się do bezpłatnych przydziałów i nie wykryto niezgodności w odniesieniu do wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielanych bezpłatnie w odniesieniu do tych państw członkowskich.

| (10) | W świetle wyników oceny Komisja uważa jednak, że niektóre aspekty krajowych środków wykonawczych przedłożonych przez Niemcy i Republikę Czeską są niezgodne z kryteriami określonymi w dyrektywie 2003/87/WE i decyzji 2011/278/UE, przy uwzględnieniu wytycznych Komisji dla państw członkowskich zatwierdzonych przez Komitet ds. Zmian Klimatu w dniu 14 kwietnia 2011 r. |
| --- | --- |

(10)

W świetle wyników oceny Komisja uważa jednak, że niektóre aspekty krajowych środków wykonawczych przedłożonych przez Niemcy i Republikę Czeską są niezgodne z kryteriami określonymi w dyrektywie 2003/87/WE i decyzji 2011/278/UE, przy uwzględnieniu wytycznych Komisji dla państw członkowskich zatwierdzonych przez Komitet ds. Zmian Klimatu w dniu 14 kwietnia 2011 r.

| (11) | Komisja zauważa, że Niemcy zaproponowały, aby dla 7 instalacji zwiększono liczbę przydzielonych bezpłatnie uprawnień do emisji, ponieważ pozwoliłoby to na uniknięcie zbędnych utrudnień. Zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87/WE i decyzją 2011/278/UE wstępną liczbę bezpłatnych uprawnień do emisji, przedkładaną w ramach krajowych środków wykonawczych, oblicza się na podstawie zharmonizowanych ogólnounijnych zasad. Decyzja 2011/278/UE nie przewiduje dostosowania, którego pragną dokonać Niemcy na podstawie art. 9 ust. 5 niemieckiej ustawy o handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – TEHG z dnia 28 lipca 2011 r. Do 2012 r. przydział bezpłatnych uprawnień do emisji był zorganizowany na poziomie krajowym, ale od 2013 r. prawodawca celowo ustanowił w pełni zharmonizowane zasady przydzielania instalacjom bezpłatnych uprawnień, tak aby wszystkie instalacje traktowane były w ten sam sposób. Każda jednostronna zmiana wstępnych ilości bezpłatnych uprawnień obliczonych przez państwa członkowskie na podstawie decyzji 2011/278/UE stanowiłaby naruszenie tego zharmonizowanego podejścia. Niemcy nie udowodniły, że przydziały dla przedmiotowych instalacji obliczone na podstawie decyzji 2011/278/UE były w wyraźny sposób nieodpowiednie, biorąc pod uwagę cel pełnej harmonizacji przydziałów. Przydzielenie większej liczby bezpłatnych uprawnień niektórym instalacjom zakłóciłoby konkurencję lub groziłoby jej zakłóceniem i miałoby skutki transgraniczne biorąc pod uwagę ogólnounijny handel we wszystkich sektorach objętych dyrektywą 2003/87/WE. W świetle zasady równego traktowania instalacji w ramach systemu EU ETS oraz równego traktowania państw członkowskich, Komisja uważa, że należy wyrazić sprzeciw wobec wstępnej ilości bezpłatnych uprawnień dla niektórych instalacji określonej w niemieckich krajowych środkach wykonawczych, którą określono w załączniku I lit. A. |
| --- | --- |

(11)

Komisja zauważa, że Niemcy zaproponowały, aby dla 7 instalacji zwiększono liczbę przydzielonych bezpłatnie uprawnień do emisji, ponieważ pozwoliłoby to na uniknięcie zbędnych utrudnień. Zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87/WE i decyzją 2011/278/UE wstępną liczbę bezpłatnych uprawnień do emisji, przedkładaną w ramach krajowych środków wykonawczych, oblicza się na podstawie zharmonizowanych ogólnounijnych zasad. Decyzja 2011/278/UE nie przewiduje dostosowania, którego pragną dokonać Niemcy na podstawie art. 9 ust. 5 niemieckiej ustawy o handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – TEHG z dnia 28 lipca 2011 r. Do 2012 r. przydział bezpłatnych uprawnień do emisji był zorganizowany na poziomie krajowym, ale od 2013 r. prawodawca celowo ustanowił w pełni zharmonizowane zasady przydzielania instalacjom bezpłatnych uprawnień, tak aby wszystkie instalacje traktowane były w ten sam sposób. Każda jednostronna zmiana wstępnych ilości bezpłatnych uprawnień obliczonych przez państwa członkowskie na podstawie decyzji 2011/278/UE stanowiłaby naruszenie tego zharmonizowanego podejścia. Niemcy nie udowodniły, że przydziały dla przedmiotowych instalacji obliczone na podstawie decyzji 2011/278/UE były w wyraźny sposób nieodpowiednie, biorąc pod uwagę cel pełnej harmonizacji przydziałów. Przydzielenie większej liczby bezpłatnych uprawnień niektórym instalacjom zakłóciłoby konkurencję lub groziłoby jej zakłóceniem i miałoby skutki transgraniczne biorąc pod uwagę ogólnounijny handel we wszystkich sektorach objętych dyrektywą 2003/87/WE. W świetle zasady równego traktowania instalacji w ramach systemu EU ETS oraz równego traktowania państw członkowskich, Komisja uważa, że należy wyrazić sprzeciw wobec wstępnej ilości bezpłatnych uprawnień dla niektórych instalacji określonej w niemieckich krajowych środkach wykonawczych, którą określono w załączniku I lit. A.

| (12) | Komisja uważa, że zaproponowane przez Niemcy krajowe środki wykonawcze są również sprzeczne z decyzją 2011/278/UE, ponieważ zastosowanie wskaźnika emisyjności dla produktów dla ciekłego metalu w przypadkach wymienionych w lit. B załącznika I do niniejszej decyzji jest niezgodne z przedmiotowymi zasadami. W związku z powyższym Komisja zauważa, że w niemieckich krajowych środkach wykonawczych, w przypadkach produkcji stali w konwertorach tlenowych oraz gdy ciekły metal z wielkich pieców nie jest rafinowany w stal w tej samej instalacji, ale jest eksportowany w celu dalszego przetworzenia, prowadzącemu instalację zawierającą wielkie piece do produkcji ciekłego metalu nie przydziela się bezpłatnych uprawnień. Bezpłatne uprawnienia przydziela się za to instalacji, w której prowadzona jest rafinacja stali. |
| --- | --- |

(12)

Komisja uważa, że zaproponowane przez Niemcy krajowe środki wykonawcze są również sprzeczne z decyzją 2011/278/UE, ponieważ zastosowanie wskaźnika emisyjności dla produktów dla ciekłego metalu w przypadkach wymienionych w lit. B załącznika I do niniejszej decyzji jest niezgodne z przedmiotowymi zasadami. W związku z powyższym Komisja zauważa, że w niemieckich krajowych środkach wykonawczych, w przypadkach produkcji stali w konwertorach tlenowych oraz gdy ciekły metal z wielkich pieców nie jest rafinowany w stal w tej samej instalacji, ale jest eksportowany w celu dalszego przetworzenia, prowadzącemu instalację zawierającą wielkie piece do produkcji ciekłego metalu nie przydziela się bezpłatnych uprawnień. Bezpłatne uprawnienia przydziela się za to instalacji, w której prowadzona jest rafinacja stali.

| (13) | Komisja zauważa, że do celów przydziału uprawnień do emisji wskaźniki emisyjności dla produktów zostały określone w decyzji 2011/278/UE z uwzględnieniem definicji produktów i złożoności procesu produkcyjnego, co pozwala na weryfikację danych produkcyjnych i jednolite zastosowanie wskaźników emisyjności dla produktów w całej Unii. Do celów zastosowania wskaźników emisyjności dla produktów, instalacje dzieli się na podinstalacje, zaś podinstalacje objęte wskaźnikiem emisyjności dla produktów definiuje się jako czynniki produkcji, produkty i odpowiadające im emisje, które dotyczą wytwarzania produktu, dla którego w załączniku I do decyzji 2011/278/UE ustanowiono wskaźnik emisyjności. W związku z tym wskaźniki emisyjności są ustanawiane dla produktów, a nie dla procesów. Dlatego też opracowano wskaźnik dla ciekłego metalu, przy czym produkt został zdefiniowany jako płynna surówka żelaza do dalszego przerobu. Fakt, że granice systemowe dla wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu określone w załączniku I do decyzji 2011/278/UE obejmują konwertory tlenowe nie zezwala państwu członkowskiemu na zignorowanie faktu, że przydział powinien odbywać się dla produkcji danego produktu. Potwierdza to fakt, że wartości wskaźników powinny obejmować wszystkie emisje bezpośrednie związane z produkcją. Głównym źródłem emisji jest jednak produkcja ciekłego metalu w wielkim piecu, zaś proces rafinacji ciekłego metalu w stal w konwertorze tlenowym powoduje stosunkowo niewiele emisji. W związku z tym wartość wskaźnika emisyjności byłaby o wiele niższa, gdyby obejmował on również instalacje importujące ciekły metal i rafinujące go w stal w konwertorze tlenowym. Ponadto w świetle ogólnego systemu przydziałów ustanowionego w decyzji 2011/278/UE, w szczególności w odniesieniu do przepisów dotyczących znacznych zmian zdolności produkcyjnych, przydziału zaproponowanego przez Niemcy nie można uznać za spójny. Dlatego Komisja uznaje, że ze względu na brak odpowiedniej podinstalacji, która umożliwiałaby ustalenie przydziału zgodnie z art. 10 decyzji 2011/278/UE, instalacje importujące ciekły metal w celu dalszego przetworzenia nie mogą zostać uznane za kwalifikujące się do uzyskania bezpłatnych uprawnień na podstawie wskaźnika emisyjności dla metalu ciekłego w odniesieniu do importowanej ilości ciekłego metalu. W związku z tym Komisja wyraża sprzeciw wobec wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielanych bezpłatnie zaproponowanej dla instalacji wymienionych w lit. B załącznika I do niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(13)

Komisja zauważa, że do celów przydziału uprawnień do emisji wskaźniki emisyjności dla produktów zostały określone w decyzji 2011/278/UE z uwzględnieniem definicji produktów i złożoności procesu produkcyjnego, co pozwala na weryfikację danych produkcyjnych i jednolite zastosowanie wskaźników emisyjności dla produktów w całej Unii. Do celów zastosowania wskaźników emisyjności dla produktów, instalacje dzieli się na podinstalacje, zaś podinstalacje objęte wskaźnikiem emisyjności dla produktów definiuje się jako czynniki produkcji, produkty i odpowiadające im emisje, które dotyczą wytwarzania produktu, dla którego w załączniku I do decyzji 2011/278/UE ustanowiono wskaźnik emisyjności. W związku z tym wskaźniki emisyjności są ustanawiane dla produktów, a nie dla procesów. Dlatego też opracowano wskaźnik dla ciekłego metalu, przy czym produkt został zdefiniowany jako płynna surówka żelaza do dalszego przerobu. Fakt, że granice systemowe dla wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu określone w załączniku I do decyzji 2011/278/UE obejmują konwertory tlenowe nie zezwala państwu członkowskiemu na zignorowanie faktu, że przydział powinien odbywać się dla produkcji danego produktu. Potwierdza to fakt, że wartości wskaźników powinny obejmować wszystkie emisje bezpośrednie związane z produkcją. Głównym źródłem emisji jest jednak produkcja ciekłego metalu w wielkim piecu, zaś proces rafinacji ciekłego metalu w stal w konwertorze tlenowym powoduje stosunkowo niewiele emisji. W związku z tym wartość wskaźnika emisyjności byłaby o wiele niższa, gdyby obejmował on również instalacje importujące ciekły metal i rafinujące go w stal w konwertorze tlenowym. Ponadto w świetle ogólnego systemu przydziałów ustanowionego w decyzji 2011/278/UE, w szczególności w odniesieniu do przepisów dotyczących znacznych zmian zdolności produkcyjnych, przydziału zaproponowanego przez Niemcy nie można uznać za spójny. Dlatego Komisja uznaje, że ze względu na brak odpowiedniej podinstalacji, która umożliwiałaby ustalenie przydziału zgodnie z art. 10 decyzji 2011/278/UE, instalacje importujące ciekły metal w celu dalszego przetworzenia nie mogą zostać uznane za kwalifikujące się do uzyskania bezpłatnych uprawnień na podstawie wskaźnika emisyjności dla metalu ciekłego w odniesieniu do importowanej ilości ciekłego metalu. W związku z tym Komisja wyraża sprzeciw wobec wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielanych bezpłatnie zaproponowanej dla instalacji wymienionych w lit. B załącznika I do niniejszej decyzji.

| (14) | W odniesieniu do stosowania wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu w krajowych środkach wykonawczych zaproponowanych przez Republikę Czeską Komisja zauważa, że przydział dla instalacji wymienionej w lit. C o numerze identyfikacyjnym CZ-existing-CZ-73-CZ-0134-11/M nie odpowiada wartości wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu pomnożonej przez stosowny historyczny poziom działalności związanej z produktem wymieniony w krajowych środkach wykonawczych, w związku z czym jest on niezgodny z art. 10 ust. 2 lit. a) decyzji 2011/278/UE. Komisja wyraża zatem sprzeciw wobec przydziału dla tej instalacji, o ile błąd ten nie zostanie naprawiony. Ponadto Komisja zauważa, że przydział dla instalacji wymienionej w lit. C o numerze identyfikacyjnym CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05 uwzględnia procesy, które są objęte granicami systemowymi dla wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu. Instalacja nie produkuje jednak ciekłego metalu, tylko go importuje. Ze względu na brak produkcji ciekłego metalu w instalacji o numerze identyfikacyjnym CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05, a w związku z tym brak odpowiedniej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu, która umożliwiłaby określenie przydziału zgodnie z art. 10 decyzji 2011/278/UE, proponowany przydział jest niezgodny z zasadami dotyczącymi przydziału, co może prowadzić do podwójnego liczenia. W związku z tym Komisja wyraża sprzeciw wobec przydziału dla instalacji wymienionych w lit. C załącznika I do niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(14)

W odniesieniu do stosowania wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu w krajowych środkach wykonawczych zaproponowanych przez Republikę Czeską Komisja zauważa, że przydział dla instalacji wymienionej w lit. C o numerze identyfikacyjnym CZ-existing-CZ-73-CZ-0134-11/M nie odpowiada wartości wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu pomnożonej przez stosowny historyczny poziom działalności związanej z produktem wymieniony w krajowych środkach wykonawczych, w związku z czym jest on niezgodny z art. 10 ust. 2 lit. a) decyzji 2011/278/UE. Komisja wyraża zatem sprzeciw wobec przydziału dla tej instalacji, o ile błąd ten nie zostanie naprawiony. Ponadto Komisja zauważa, że przydział dla instalacji wymienionej w lit. C o numerze identyfikacyjnym CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05 uwzględnia procesy, które są objęte granicami systemowymi dla wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu. Instalacja nie produkuje jednak ciekłego metalu, tylko go importuje. Ze względu na brak produkcji ciekłego metalu w instalacji o numerze identyfikacyjnym CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05, a w związku z tym brak odpowiedniej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu, która umożliwiłaby określenie przydziału zgodnie z art. 10 decyzji 2011/278/UE, proponowany przydział jest niezgodny z zasadami dotyczącymi przydziału, co może prowadzić do podwójnego liczenia. W związku z tym Komisja wyraża sprzeciw wobec przydziału dla instalacji wymienionych w lit. C załącznika I do niniejszej decyzji.

| (15) | Komisja zauważa, że instalacje, o których mowa w lit. D załącznika I do niniejszej decyzji, otrzymują przydział na podstawie podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe dla produkcji cynku w wielkich piecach i procesów powiązanych. W związku z tym Komisja zauważa, że emisje przypisane podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe są już objęte zakresem podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktów dla metalu ciekłego, na podstawie którego jedna z instalacji również otrzymuje przydział, w związku z czym są one liczone podwójnie. Podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności dla produktów dla metalu ciekłego w wyraźny sposób obejmuje czynniki produkcji, produkty i odpowiadające im emisje odnoszące się do produkcji ciekłego metalu w wielkich piecach oraz wszystkie powiązane procesy określone w załączniku I do decyzji 2011/278/UE, w tym przerób żużlu. Zaproponowane przez Niemcy krajowe środki wykonawcze są zatem niezgodne z art. 10 ust. 8 decyzji 2011/278/UE oraz obowiązkiem unikania podwójnego liczenia emisji, ponieważ niektóre emisje są uwzględnione dwukrotnie w przydziale dla tych instalacji. Dlatego Komisja wyraża sprzeciw wobec przydziału dla tych instalacji na podstawie podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe dla produkcji cynku w wielkich piecach i procesów powiązanych. |
| --- | --- |

(15)

Komisja zauważa, że instalacje, o których mowa w lit. D załącznika I do niniejszej decyzji, otrzymują przydział na podstawie podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe dla produkcji cynku w wielkich piecach i procesów powiązanych. W związku z tym Komisja zauważa, że emisje przypisane podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe są już objęte zakresem podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktów dla metalu ciekłego, na podstawie którego jedna z instalacji również otrzymuje przydział, w związku z czym są one liczone podwójnie. Podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności dla produktów dla metalu ciekłego w wyraźny sposób obejmuje czynniki produkcji, produkty i odpowiadające im emisje odnoszące się do produkcji ciekłego metalu w wielkich piecach oraz wszystkie powiązane procesy określone w załączniku I do decyzji 2011/278/UE, w tym przerób żużlu. Zaproponowane przez Niemcy krajowe środki wykonawcze są zatem niezgodne z art. 10 ust. 8 decyzji 2011/278/UE oraz obowiązkiem unikania podwójnego liczenia emisji, ponieważ niektóre emisje są uwzględnione dwukrotnie w przydziale dla tych instalacji. Dlatego Komisja wyraża sprzeciw wobec przydziału dla tych instalacji na podstawie podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe dla produkcji cynku w wielkich piecach i procesów powiązanych.

| (16) | Komisja zauważa również, że wykaz instalacji zawarty w niemieckich krajowych środkach wykonawczych jest niepełny, w związku z czym jest niezgodny z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Wykaz ten nie obejmuje instalacji produkujących polimery, w szczególności S-PVC i E-PVC, oraz monomer chlorku winylu (VCM), wraz z ilością uprawnień, które mają być przydzielone każdej z tych instalacji znajdujących się na terytorium Niemiec, do których ma zastosowanie wspomniana dyrektywa i o których mowa w sekcji 5.1 wytycznych Komisji dotyczących interpretacji załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE, zatwierdzonych przez Komitet ds. Zmian Klimatu w dniu 18 marca 2010 r. Komisja jest świadoma opinii Niemiec, że produkcja polimerów, w szczególności S-PVC i E-PVC, oraz VCM, nie jest objęta załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE. Komisja uważa, że polimery, w tym S-PVC i E-PVC, oraz VCM spełniają kryteria definicji dla przedmiotowej działalności (produkcja chemikaliów organicznych luzem) określonej w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE. W związku z tym, w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi i zainteresowanymi gałęziami przemysłu, opracowano odpowiednie wskaźniki emisyjności dla produktów dla S-PVC, E-PVC i VCM, określone w załączniku I do decyzji 2011/278/UE. |
| --- | --- |

(16)

Komisja zauważa również, że wykaz instalacji zawarty w niemieckich krajowych środkach wykonawczych jest niepełny, w związku z czym jest niezgodny z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Wykaz ten nie obejmuje instalacji produkujących polimery, w szczególności S-PVC i E-PVC, oraz monomer chlorku winylu (VCM), wraz z ilością uprawnień, które mają być przydzielone każdej z tych instalacji znajdujących się na terytorium Niemiec, do których ma zastosowanie wspomniana dyrektywa i o których mowa w sekcji 5.1 wytycznych Komisji dotyczących interpretacji załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE, zatwierdzonych przez Komitet ds. Zmian Klimatu w dniu 18 marca 2010 r. Komisja jest świadoma opinii Niemiec, że produkcja polimerów, w szczególności S-PVC i E-PVC, oraz VCM, nie jest objęta załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE. Komisja uważa, że polimery, w tym S-PVC i E-PVC, oraz VCM spełniają kryteria definicji dla przedmiotowej działalności (produkcja chemikaliów organicznych luzem) określonej w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE. W związku z tym, w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi i zainteresowanymi gałęziami przemysłu, opracowano odpowiednie wskaźniki emisyjności dla produktów dla S-PVC, E-PVC i VCM, określone w załączniku I do decyzji 2011/278/UE.

| (17) | Komisja zauważa, że fakt, iż niemiecki wykaz instalacji jest niepełny, ma niepożądane skutki dla przydziału na podstawie podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple w odniesieniu do instalacji wymienionych w lit. E załącznika I do niniejszej decyzji, które eksportują ciepło do instalacji produkujących chemikalia organiczne luzem. Podczas gdy podstawę dla przydziału bezpłatnych uprawnień na podstawie podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple stanowi wyłącznie eksport ciepła do instalacji lub innego obiektu nieobjętego dyrektywą 2003/87/WE, w niemieckich krajowych środkach wykonawczych eksport ciepła do instalacji prowadzących działalność objętą zakresem załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE jest uwzględniany przy ustalaniu przydziałów dla instalacji wymienionych w lit. E załącznika I do niniejszej decyzji. W związku z powyższym proponowane przydziały dla instalacji wymienionych w lit. E załącznika I są niezgodne z zasadami przydziału. Dlatego Komisja wyraża sprzeciw wobec przydziału dla instalacji wymienionych w lit. E załącznika I do niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(17)

Komisja zauważa, że fakt, iż niemiecki wykaz instalacji jest niepełny, ma niepożądane skutki dla przydziału na podstawie podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple w odniesieniu do instalacji wymienionych w lit. E załącznika I do niniejszej decyzji, które eksportują ciepło do instalacji produkujących chemikalia organiczne luzem. Podczas gdy podstawę dla przydziału bezpłatnych uprawnień na podstawie podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple stanowi wyłącznie eksport ciepła do instalacji lub innego obiektu nieobjętego dyrektywą 2003/87/WE, w niemieckich krajowych środkach wykonawczych eksport ciepła do instalacji prowadzących działalność objętą zakresem załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE jest uwzględniany przy ustalaniu przydziałów dla instalacji wymienionych w lit. E załącznika I do niniejszej decyzji. W związku z powyższym proponowane przydziały dla instalacji wymienionych w lit. E załącznika I są niezgodne z zasadami przydziału. Dlatego Komisja wyraża sprzeciw wobec przydziału dla instalacji wymienionych w lit. E załącznika I do niniejszej decyzji.

| (18) | Zgodnie z art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE Komisja opublikowała w decyzji 2010/634/UE (4) bezwzględną liczbę uprawnień w całej Unii na okres 2013–2020. W tym kontekście ilość brana pod uwagę zgodnie z art. 9 dyrektywy 2003/87/WE jest oparta na całkowitej ilości uprawnień wydanych przez państwa członkowskie zgodnie z decyzjami Komisji dotyczącymi ich krajowych planów rozdziału uprawnień na okres 2008–2012. Pod koniec okresu rozliczeniowego 2008–2012 Komisja uzyskała jednak dodatkowe informacje i bardziej szczegółowe dane, dotyczące w szczególności ilości uprawnień wydanych nowym instalacjom z rezerw państw członkowskich dla nowych instalacji oraz wykorzystania uprawnień z rezerw państw członkowskich dla projektów wspólnych wdrożeń ustanowionych zgodnie z art. 3 decyzji Komisji 2006/780/WE (5). Ponadto w odniesieniu do dostosowania ogólnounijnej ilości uprawnień zgodnie z art. 9a dyrektywy 2003/87/WE, w szczególności jego ust. 1 i 4, należy uwzględnić najnowsze dane naukowe dotyczące współczynnika ocieplenia globalnego gazów cieplarnianych, decyzje Komisji C(2011) 3798 i C(2012) 497 dotyczące zatwierdzenia jednostronnego włączenia dodatkowych gazów cieplarnianych przez Włochy i Zjednoczone Królestwo zgodnie z art. 24 dyrektywy 2003/87/WE oraz wyłączenie instalacji niskoemisyjnych z EU ETS przez Niemcy, Zjednoczone Królestwo, Francję, Niderlandy, Hiszpanię, Słowenię i Włochy zgodnie z art. 27 dyrektywy 2003/87/WE. |
| --- | --- |

(18)

Zgodnie z art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE Komisja opublikowała w decyzji 2010/634/UE (4) bezwzględną liczbę uprawnień w całej Unii na okres 2013–2020. W tym kontekście ilość brana pod uwagę zgodnie z art. 9 dyrektywy 2003/87/WE jest oparta na całkowitej ilości uprawnień wydanych przez państwa członkowskie zgodnie z decyzjami Komisji dotyczącymi ich krajowych planów rozdziału uprawnień na okres 2008–2012. Pod koniec okresu rozliczeniowego 2008–2012 Komisja uzyskała jednak dodatkowe informacje i bardziej szczegółowe dane, dotyczące w szczególności ilości uprawnień wydanych nowym instalacjom z rezerw państw członkowskich dla nowych instalacji oraz wykorzystania uprawnień z rezerw państw członkowskich dla projektów wspólnych wdrożeń ustanowionych zgodnie z art. 3 decyzji Komisji 2006/780/WE (5). Ponadto w odniesieniu do dostosowania ogólnounijnej ilości uprawnień zgodnie z art. 9a dyrektywy 2003/87/WE, w szczególności jego ust. 1 i 4, należy uwzględnić najnowsze dane naukowe dotyczące współczynnika ocieplenia globalnego gazów cieplarnianych, decyzje Komisji C(2011) 3798 i C(2012) 497 dotyczące zatwierdzenia jednostronnego włączenia dodatkowych gazów cieplarnianych przez Włochy i Zjednoczone Królestwo zgodnie z art. 24 dyrektywy 2003/87/WE oraz wyłączenie instalacji niskoemisyjnych z EU ETS przez Niemcy, Zjednoczone Królestwo, Francję, Niderlandy, Hiszpanię, Słowenię i Włochy zgodnie z art. 27 dyrektywy 2003/87/WE.

| (19) | Dodatkowo bezwzględna liczba uprawnień w całej Unii powinna uwzględniać przystąpienie Chorwacji do Unii Europejskiej oraz rozszerzenie EU ETS na państwa EFTA-EOG. Zgodnie z pkt 8 załącznika III do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej ilość brana pod uwagę zgodnie z art. 9 dyrektywy 2003/87/WE zostaje zwiększona w wyniku przystąpienia Chorwacji o ilość uprawnień, jakie Chorwacja sprzeda na aukcji zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Włączenie do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE (6) i decyzji 2011/278/UE zmienionej decyzją Komisji 2011/745/UE (7) na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 (8) powoduje zwiększenie ogólnej ilości uprawnień w całym EU ETS na podstawie art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE. Dlatego niezbędne jest uwzględnienie stosownych danych liczbowych dostarczonych przez państwa EFTA-EOG w części A dodatku do tej dyrektywy w Porozumieniu EOG. |
| --- | --- |

(19)

Dodatkowo bezwzględna liczba uprawnień w całej Unii powinna uwzględniać przystąpienie Chorwacji do Unii Europejskiej oraz rozszerzenie EU ETS na państwa EFTA-EOG. Zgodnie z pkt 8 załącznika III do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej ilość brana pod uwagę zgodnie z art. 9 dyrektywy 2003/87/WE zostaje zwiększona w wyniku przystąpienia Chorwacji o ilość uprawnień, jakie Chorwacja sprzeda na aukcji zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Włączenie do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE (6) i decyzji 2011/278/UE zmienionej decyzją Komisji 2011/745/UE (7) na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 (8) powoduje zwiększenie ogólnej ilości uprawnień w całym EU ETS na podstawie art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE. Dlatego niezbędne jest uwzględnienie stosownych danych liczbowych dostarczonych przez państwa EFTA-EOG w części A dodatku do tej dyrektywy w Porozumieniu EOG.

| (20) | Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/634/UE. |
| --- | --- |

(20)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/634/UE.

| (21) | W 2014 r. i każdym kolejnym roku całkowitą ilość uprawnień ustaloną dla 2013 r. na podstawie art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE pomniejsza się o współczynnik liniowy 1,74 % od 2010 r., co daje ilość 38 264 246 uprawnień. |
| --- | --- |

(21)

W 2014 r. i każdym kolejnym roku całkowitą ilość uprawnień ustaloną dla 2013 r. na podstawie art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE pomniejsza się o współczynnik liniowy 1,74 % od 2010 r., co daje ilość 38 264 246 uprawnień.

| (22) | Art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE ogranicza maksymalną roczną ilość uprawnień stanowiącą podstawę do obliczania bezpłatnych uprawnień dla instalacji nieobjętych art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE. Limit ten składa się z dwóch elementów, o których mowa w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) dyrektywy 2003/87/WE, które zostały określone przez Komisję na podstawie ilości ustalonych zgodnie z art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE, danych dostępnych publicznie w rejestrze Unii oraz informacji dostarczonych przez państwa członkowskie, w szczególności w odniesieniu do udziału emisji produkowanych przez wytwórców energii elektrycznej i inne instalacje nie kwalifikujące się do przydziału bezpłatnych uprawnień, o których mowa w art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE oraz zweryfikowanych emisji w okresie 2005–2007 z instalacji, które zostały objęte systemem EU ETS dopiero od 2013 r., biorąc pod uwagę najnowsze dane naukowe dotyczące współczynnika ocieplenia globalnego gazów cieplarnianych, jeśli są one dostępne. |
| --- | --- |

(22)

Art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE ogranicza maksymalną roczną ilość uprawnień stanowiącą podstawę do obliczania bezpłatnych uprawnień dla instalacji nieobjętych art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE. Limit ten składa się z dwóch elementów, o których mowa w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) dyrektywy 2003/87/WE, które zostały określone przez Komisję na podstawie ilości ustalonych zgodnie z art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE, danych dostępnych publicznie w rejestrze Unii oraz informacji dostarczonych przez państwa członkowskie, w szczególności w odniesieniu do udziału emisji produkowanych przez wytwórców energii elektrycznej i inne instalacje nie kwalifikujące się do przydziału bezpłatnych uprawnień, o których mowa w art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE oraz zweryfikowanych emisji w okresie 2005–2007 z instalacji, które zostały objęte systemem EU ETS dopiero od 2013 r., biorąc pod uwagę najnowsze dane naukowe dotyczące współczynnika ocieplenia globalnego gazów cieplarnianych, jeśli są one dostępne.

| (23) | Limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE nie może zostać przekroczony, zaś spełnienie tego wymogu zapewnia się poprzez zastosowanie rocznego międzysektorowego współczynnika korygującego, który w stosownych przypadkach ogranicza ilość bezpłatnych uprawnień dla wszystkich instalacji kwalifikujących się do ich przydziału w sposób jednolity. Państwa członkowskie muszą uwzględnić ten fakt przy podejmowaniu decyzji na temat ostatecznych rocznych ilości przydziałów dla instalacji na podstawie wstępnych przydziałów i niniejszej decyzji. Art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE zobowiązuje Komisję do określenia międzysektorowego współczynnika korygującego poprzez porównanie sumy wstępnej całkowitej rocznej liczby bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielanych przez państwa członkowskie z limitem określonym w art. 10a ust. 5 w sposób określony w art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE. |
| --- | --- |

(23)

Limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE nie może zostać przekroczony, zaś spełnienie tego wymogu zapewnia się poprzez zastosowanie rocznego międzysektorowego współczynnika korygującego, który w stosownych przypadkach ogranicza ilość bezpłatnych uprawnień dla wszystkich instalacji kwalifikujących się do ich przydziału w sposób jednolity. Państwa członkowskie muszą uwzględnić ten fakt przy podejmowaniu decyzji na temat ostatecznych rocznych ilości przydziałów dla instalacji na podstawie wstępnych przydziałów i niniejszej decyzji. Art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE zobowiązuje Komisję do określenia międzysektorowego współczynnika korygującego poprzez porównanie sumy wstępnej całkowitej rocznej liczby bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielanych przez państwa członkowskie z limitem określonym w art. 10a ust. 5 w sposób określony w art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE.

| (24) | W wyniku włączenia dyrektywy 2009/29/WE do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012, limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, zharmonizowane zasady przydziału i międzysektorowy współczynnik korygujący mają być stosowane w państwach EFTA-EOG. Niezbędne jest zatem uwzględnienie wstępnych rocznych ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielanych w okresie 2013–2020 ustalonych decyzjami Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 10 lipca 2013 r. dotyczącymi krajowych środków wykonawczych Islandii, Norwegii i Liechtensteinu. |
| --- | --- |

(24)

W wyniku włączenia dyrektywy 2009/29/WE do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012, limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, zharmonizowane zasady przydziału i międzysektorowy współczynnik korygujący mają być stosowane w państwach EFTA-EOG. Niezbędne jest zatem uwzględnienie wstępnych rocznych ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielanych w okresie 2013–2020 ustalonych decyzjami Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 10 lipca 2013 r. dotyczącymi krajowych środków wykonawczych Islandii, Norwegii i Liechtensteinu.

| (25) | Limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE wynosi w 2013 r. 809 315 756 uprawnień. Aby ustalić ten limit, Komisja najpierw zebrała od państw członkowskich i państw EFTA-EOG informacje, czy instalacje kwalifikują się jako wytwórcy energii elektrycznej lub inne instalacje objęte art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE. Następnie Komisja określiła udział emisji w okresie 2005–2007 z instalacji nieobjętych tym przepisem, ale objętych systemem EU ETS w okresie od 2008 do 2012 r. Następnie Komisja zastosowała ten udział wynoszący 34,78289436 % do ilości określonej na podstawie art. 9 dyrektywy 2003/87/WE (1 976 784 044 uprawnień). Do wyniku tego obliczenia Komisja dodała 121 733 050 uprawnień, w oparciu o średnie roczne zweryfikowane emisje w okresie 2005–2007 z przedmiotowych instalacji biorąc pod uwagę zmieniony zakres EU ETS od 2013 r. W tym kontekście Komisja zastosowała informacje dostarczone przez państwa członkowskie i państwa EFTA-EOG w celu dostosowania limitu. W przypadkach gdy roczne zweryfikowane emisje dla okresu 2005–2007 nie były dostępne, Komisja dokonała w możliwym zakresie ekstrapolacji stosownych danych dotyczących emisji ze zweryfikowanych emisji w latach późniejszych poprzez odwrotne zastosowanie współczynnika 1,74 %. Komisja przeprowadziła konsultacje z organami państw członkowskich i otrzymała z ich strony potwierdzenie informacji i danych zastosowanych w tym celu. Porównanie limitu określonego w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE z sumą wstępnej rocznej ilości bezpłatnych uprawnień bez zastosowania współczynników, o których mowa w załączniku VI do decyzji 2011/278/UE, stanowi roczny międzysektorowy współczynnik korygujący określony w załączniku II do niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(25)

Limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE wynosi w 2013 r. 809 315 756 uprawnień. Aby ustalić ten limit, Komisja najpierw zebrała od państw członkowskich i państw EFTA-EOG informacje, czy instalacje kwalifikują się jako wytwórcy energii elektrycznej lub inne instalacje objęte art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE. Następnie Komisja określiła udział emisji w okresie 2005–2007 z instalacji nieobjętych tym przepisem, ale objętych systemem EU ETS w okresie od 2008 do 2012 r. Następnie Komisja zastosowała ten udział wynoszący 34,78289436 % do ilości określonej na podstawie art. 9 dyrektywy 2003/87/WE (1 976 784 044 uprawnień). Do wyniku tego obliczenia Komisja dodała 121 733 050 uprawnień, w oparciu o średnie roczne zweryfikowane emisje w okresie 2005–2007 z przedmiotowych instalacji biorąc pod uwagę zmieniony zakres EU ETS od 2013 r. W tym kontekście Komisja zastosowała informacje dostarczone przez państwa członkowskie i państwa EFTA-EOG w celu dostosowania limitu. W przypadkach gdy roczne zweryfikowane emisje dla okresu 2005–2007 nie były dostępne, Komisja dokonała w możliwym zakresie ekstrapolacji stosownych danych dotyczących emisji ze zweryfikowanych emisji w latach późniejszych poprzez odwrotne zastosowanie współczynnika 1,74 %. Komisja przeprowadziła konsultacje z organami państw członkowskich i otrzymała z ich strony potwierdzenie informacji i danych zastosowanych w tym celu. Porównanie limitu określonego w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE z sumą wstępnej rocznej ilości bezpłatnych uprawnień bez zastosowania współczynników, o których mowa w załączniku VI do decyzji 2011/278/UE, stanowi roczny międzysektorowy współczynnik korygujący określony w załączniku II do niniejszej decyzji.

| (26) | Biorąc pod uwagę lepszy pogląd na ilość bezpłatnych uprawnień, które mają zostać przydzielone, wynikający z niniejszej decyzji, Komisja może lepiej oszacować ilość uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Biorąc pod uwagę limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, przydział dla produkcji ciepła zgodnie z art. 10a ust. 4 określony w tabeli poniżej oraz wielkość rezerwy dla nowych instalacji, Komisja szacuje, że ilość uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji w okresie od 2013 do 2020 r. wynosi 8 176 193 157. |
| --- | --- |

(26)

Biorąc pod uwagę lepszy pogląd na ilość bezpłatnych uprawnień, które mają zostać przydzielone, wynikający z niniejszej decyzji, Komisja może lepiej oszacować ilość uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Biorąc pod uwagę limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, przydział dla produkcji ciepła zgodnie z art. 10a ust. 4 określony w tabeli poniżej oraz wielkość rezerwy dla nowych instalacji, Komisja szacuje, że ilość uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji w okresie od 2013 do 2020 r. wynosi 8 176 193 157.

| (27) | W poniższej tabeli określono roczne przydziały dla produkcji ciepła zgodnie z art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE:






  Rok | Przydział bezpłatnych uprawnień na mocy art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE |
| --- | --- | --- |
| 2013 | 104 326 872 |
| 2014 | 93 819 860 |
| 2015 | 84 216 053 |
| 2016 | 75 513 746 |
| 2017 | 67 735 206 |
| 2018 | 60 673 411 |
| 2019 | 54 076 655 |
| 2020 | 47 798 754 |

(27)

W poniższej tabeli określono roczne przydziały dla produkcji ciepła zgodnie z art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE:

Rok

Przydział bezpłatnych uprawnień na mocy art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE

2013

104 326 872

2014

93 819 860

2015

84 216 053

2016

75 513 746

2017

67 735 206

2018

60 673 411

2019

54 076 655

2020

47 798 754

| (28) | Na podstawie krajowych środków wykonawczych, międzysektorowego współczynnika korygującego i współczynnika liniowego państwa członkowskie powinny określić ostateczne roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych na każdy rok w okresie 2013–2020. Ostateczne roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji powinny zostać określone przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszą decyzją, dyrektywą 2003/87/WE, decyzją 2011/278/UE i innymi stosownymi przepisami prawodawstwa Unii. Państwa EFTA-EOG również powinny określić ostateczne roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych w każdym roku w okresie 2013–2020 zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE instalacjom na ich terytorium na podstawie swoich krajowych środków wykonawczych, międzysektorowego współczynnika korygującego i współczynnika liniowego. |
| --- | --- |

(28)

Na podstawie krajowych środków wykonawczych, międzysektorowego współczynnika korygującego i współczynnika liniowego państwa członkowskie powinny określić ostateczne roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych na każdy rok w okresie 2013–2020. Ostateczne roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji powinny zostać określone przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszą decyzją, dyrektywą 2003/87/WE, decyzją 2011/278/UE i innymi stosownymi przepisami prawodawstwa Unii. Państwa EFTA-EOG również powinny określić ostateczne roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych w każdym roku w okresie 2013–2020 zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE instalacjom na ich terytorium na podstawie swoich krajowych środków wykonawczych, międzysektorowego współczynnika korygującego i współczynnika liniowego.

| (29) | Komisja uważa, że przydział bezpłatnych uprawnień instalacjom objętym systemem EU ETS na podstawie ogólnounijnych zharmonizowanych zasad nie przynosi przedsiębiorstwom selektywnej korzyści gospodarczej, która mogłaby prowadzić do zakłócenia konkurencji i wpłynąć na handel wewnątrzunijny. Na mocy prawa Unii państwa członkowskie mają obowiązek przydzielania bezpłatnych uprawnień i nie mogą w zamian za to sprzedawać przedmiotowych ilości na aukcji. Decyzji państw członkowskich dotyczących przydziału bezpłatnych uprawnień nie można zatem uznać za obejmujące pomoc państwa w rozumieniu art. 107 i 108 TFUE, |
| --- | --- |

(29)

Komisja uważa, że przydział bezpłatnych uprawnień instalacjom objętym systemem EU ETS na podstawie ogólnounijnych zharmonizowanych zasad nie przynosi przedsiębiorstwom selektywnej korzyści gospodarczej, która mogłaby prowadzić do zakłócenia konkurencji i wpłynąć na handel wewnątrzunijny. Na mocy prawa Unii państwa członkowskie mają obowiązek przydzielania bezpłatnych uprawnień i nie mogą w zamian za to sprzedawać przedmiotowych ilości na aukcji. Decyzji państw członkowskich dotyczących przydziału bezpłatnych uprawnień nie można zatem uznać za obejmujące pomoc państwa w rozumieniu art. 107 i 108 TFUE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

ROZDZIAŁ I

KRAJOWE ŚRODKI WYKONAWCZE

Artykuł 1

1.   Odrzuca się wpis instalacji wymienionych w załączniku I do niniejszej decyzji do wykazów instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE przedłożonych Komisji zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE oraz odpowiadające mu wstępne całkowite roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych tym instalacjom.

2.   Nie wnosi się sprzeciwu, jeśli państwo członkowskie zmieni wstępną całkowitą roczną ilość bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom na jego terytorium wymienionym w wykazach, o których mowa w ust. 1 i wymienionym w lit. A załącznika I do niniejszej decyzji przed ustaleniem ostatecznej całkowitej rocznej ilości dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE, o ile zmiana ta polega na wyłączeniu wszelkiego zwiększenia przydziału, które nie jest przewidziane w tej decyzji.

Nie wnosi się sprzeciwu, jeśli państwo członkowskie zmieni wstępną całkowitą roczną ilość bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom na jego terytorium wymienionym w wykazach, o których mowa w ust. 1, i wymienionym w lit. B załącznika I do niniejszej decyzji przed ustaleniem ostatecznej całkowitej rocznej ilości dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE, o ile zmiana ta polega na wyłączeniu wszelkiego przydziału na podstawie wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu dla instalacji importujących ciekły metal, zdefiniowany w załączniku I do decyzji 2011/278/UE w celu dalszego przetworzenia. Jeżeli prowadzi to do zwiększenia wstępnej całkowitej rocznej ilości uprawnień do emisji dla instalacji produkującej i eksportującej ciekły metal do instalacji wymienionej w lit. B załącznika I do niniejszej decyzji, nie wnosi się sprzeciwu, jeżeli przedmiotowe państwo członkowskie odpowiednio zmieni wstępną całkowitą roczną ilość uprawnień dla tej instalacji produkującej i eksportującej ciekły metal.

Nie wnosi się sprzeciwu, jeśli państwo członkowskie zmieni wstępną całkowitą roczną ilość bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom na jego terytorium wymienionym w wykazach, o których mowa w ust. 1, i wymienionym w lit. C załącznika I do niniejszej decyzji przed ustaleniem ostatecznej całkowitej rocznej ilości dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE, o ile zmiana ta polega na dostosowaniu przydziału do art. 10 ust. 2 lit. a) decyzji 2011/278/UE i wyłączeniu wszelkiego przydziału dla procesów, które są objęte granicami systemowymi wskaźnika emisyjności dla produktów dla ciekłego metalu, zdefiniowanego w załączniku I do decyzji 2011/278/UE dla instalacji nieprodukującej ciekłego metalu, ale go importującej, gdzie w przeciwnym wypadku doszłoby do podwójnego liczenia.

Nie wnosi się sprzeciwu, jeśli państwo członkowskie zmieni wstępną całkowitą roczną ilość bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom na jego terytorium wymienionym w wykazach, o których mowa w ust. 1, i wymienionym w lit. D załącznika I do niniejszej decyzji przed ustaleniem ostatecznej całkowitej rocznej ilości dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE, o ile zmiana ta polega na wyłączeniu wszelkiego przydziału na podstawie podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe dla produkcji cynku w wielkich piecach i powiązanych procesów. Jeżeli prowadzi to do zwiększenia wstępnej całkowitej rocznej ilości uprawnień do emisji na podstawie podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple lub paliwie w instalacji wyposażonej w wielki piec i wymienionej w lit. D załącznika I do niniejszej decyzji, nie wnosi się sprzeciwu, jeżeli przedmiotowe państwo członkowskie odpowiednio zmieni wstępną całkowitą roczną ilość uprawnień dla tej instalacji.

Nie wnosi się sprzeciwu, jeśli państwo członkowskie zmieni wstępną całkowitą roczną ilość bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom na jego terytorium wymienionym w wykazach, o których mowa w ust. 1 i wymienionym w lit. E załącznika I do niniejszej decyzji przed ustaleniem ostatecznej całkowitej rocznej ilości dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE, o ile zmiana ta polega na wyłączeniu wszelkiego przydziału dla ciepła eksportowanego do instalacji produkujących polimery, takie jak S-PVC i E-PVC, oraz VCM.

3.   O wszelkich zmianach, o których mowa w ust. 2, informuje się Komisję jak najszybciej, a państwo członkowskie nie może ustalić ostatecznej całkowitej rocznej ilości uprawnień dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE do czasu dokonania możliwych do przyjęcia zmian.

Artykuł 2

Nie naruszając art. 1, nie wnosi się sprzeciwu w odniesieniu do wykazów instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE przedłożonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE oraz odpowiadających im wstępnych całkowitych rocznych ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych tym instalacjom.

ROZDZIAŁ II

CAŁKOWITA ILOŚĆ UPRAWNIEŃ

Artykuł 3

Art. 1 decyzji 2010/634/UE otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 1

Na podstawie art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE całkowita ilość uprawnień, które mają być wydane od 2013 r. i corocznie zmniejszanych w sposób liniowy zgodnie z art. 9 dyrektywy 2003/87/WE wynosi 2 084 301 856 uprawnień”.

ROZDZIAŁ III

MIĘDZYSEKTOROWY WSPÓŁCZYNNIK KORYGUJĄCY

MIĘDZYSEKTOROWY WSPÓŁCZYNNIK KORYGUJĄCY

Artykuł 4

Jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący, o którym mowa w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE i określony zgodnie z art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE zostaje określony w załączniku II do niniejszej decyzji.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 września 2013 r.

W imieniu Komisji

Connie HEDEGAARD

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

1

(2)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 130 z 17.5.2011, s. 1.

2

(3)  Dz.U. L 112 z 24.4.2012, s. 21.

3

(4)  Decyzja Komisji 2010/634/UE z dnia 22 października 2010 r. dostosowująca w całej Unii liczbę uprawnień, które mają być wydane w ramach systemu unijnego na rok 2013, oraz uchylająca decyzję 2010/384/UE (Dz.U. L 279 z 23.10.2010, s. 34).

4

(5)  Decyzja Komisji 2006/780/WE z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie zapobiegania podwójnemu liczeniu redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w przypadku projektów realizowanych w ramach protokołu z Kioto (Dz.U. L 316 z 16.11.2006, s. 12).

5

(6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 63).

6

(7)  Decyzja Komisji 2011/745/UE z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniająca decyzje 2010/2/UE i 2011/278/UE w odniesieniu do sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji (Dz.U. L 299 z 17.11.2011, s. 9).

7

(8)  Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 z dnia 26 lipca 2012 r. zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG (Dz.U. L 309 z 8.11.2012, s. 38).

8

---

ZAŁĄCZNIK I

LIT. A

Identyfikator instalacji przedłożony w krajowych środkach wykonawczych

DE000000000000010

DE000000000000563

DE000000000000978

DE000000000001320

DE000000000001425

DE-new-14220-0045

DE-new-14310-1474

LIT. B

Identyfikator instalacji przedłożony w krajowych środkach wykonawczych

DE000000000000044

DE000000000000053

DE000000000000056

DE000000000000059

DE000000000000069

LIT. C

Identyfikator instalacji przedłożony w krajowych środkach wykonawczych

CZ-existing-CZ-73-CZ-0134-11/M

CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05

LIT. D

Identyfikator instalacji przedłożony w krajowych środkach wykonawczych

DE-new-14220-0045

DE000000000001320

LIT. E

Identyfikator instalacji przedłożony w krajowych środkach wykonawczych

DE000000000000005

DE000000000000762

DE000000000001050

DE000000000001537

DE000000000002198

---

ZAŁĄCZNIK II

| Rok | Międzysektorowy współczynnik korygujący |
| --- | --- |
| 2013 | 94,272151 % |
| 2014 | 92,634731 % |
| 2015 | 90,978052 % |
| 2016 | 89,304105 % |
| 2017 | 87,612124 % |
| 2018 | 85,903685 % |
| 2019 | 84,173950 % |
| 2020 | 82,438204 % |

Rok

Międzysektorowy współczynnik korygujący

2013

94,272151 %

2014

92,634731 %

2015

90,978052 %

2016

89,304105 %

2017

87,612124 %

2018

85,903685 %

2019

84,173950 %

2020

82,438204 %

---

AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

| 7.9.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 240/36 |
| --- | --- | --- | --- |

7.9.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 240/36

---

DECYZJA KOMITETU WSPÓŁPRACY CELNEJ AWP-UE NR 1/2013

z dnia 7 sierpnia 2013 r.

w sprawie odstępstwa od reguł pochodzenia określonych w protokole 1 do Umowy przejściowej ustanawiającej ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, mającego na celu uwzględnienie szczególnej sytuacji Mauritiusa w odniesieniu do konserwowanego bonito

(2013/449/UE)

KOMITET WSPÓŁPRACY CELNEJ,

uwzględniając Umowę przejściową ustanawiającą ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w szczególności art. 41 ust. 4 protokołu 1 do tej umowy,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Umowę przejściową ustanawiającą ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1) („przejściową EPA”) stosuje się tymczasowo od dnia 14 maja 2012 r. między Unią a Republiką Madagaskaru, Republiką Mauritiusu, Republiką Seszeli i Republiką Zimbabwe. |
| --- | --- |

(1)

Umowę przejściową ustanawiającą ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1) („przejściową EPA”) stosuje się tymczasowo od dnia 14 maja 2012 r. między Unią a Republiką Madagaskaru, Republiką Mauritiusu, Republiką Seszeli i Republiką Zimbabwe.

| (2) | Protokół 1 do przejściowej EPA dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej zawiera reguły pochodzenia dotyczące przywozu produktów pochodzących z państw AWP do Unii. |
| --- | --- |

(2)

Protokół 1 do przejściowej EPA dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej zawiera reguły pochodzenia dotyczące przywozu produktów pochodzących z państw AWP do Unii.

| (3) | Zgodnie z art. 42 ust. 1 protokołu 1 do przejściowej EPA odstępstwa od reguł pochodzenia przyznaje się, jeżeli uzasadnia je rozwój istniejących gałęzi przemysłu w państwach AWP. |
| --- | --- |

(3)

Zgodnie z art. 42 ust. 1 protokołu 1 do przejściowej EPA odstępstwa od reguł pochodzenia przyznaje się, jeżeli uzasadnia je rozwój istniejących gałęzi przemysłu w państwach AWP.

| (4) | Zgodnie z art. 42 ust. 5, jeżeli wniosek o odstępstwo dotyczy państwa wyspiarskiego, jego analiza jest przeprowadzana z korzyścią dla tego państwa, w szczególności w odniesieniu do wpływu społecznego i gospodarczego decyzji, która ma zostać podjęta, przede wszystkim pod kątem zatrudnienia oraz konieczności stosowania odstępstwa w okresie uwzględniającym trudności państwa wyspiarskiego oraz jego szczególną sytuację. |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z art. 42 ust. 5, jeżeli wniosek o odstępstwo dotyczy państwa wyspiarskiego, jego analiza jest przeprowadzana z korzyścią dla tego państwa, w szczególności w odniesieniu do wpływu społecznego i gospodarczego decyzji, która ma zostać podjęta, przede wszystkim pod kątem zatrudnienia oraz konieczności stosowania odstępstwa w okresie uwzględniającym trudności państwa wyspiarskiego oraz jego szczególną sytuację.

| (5) | Zgodnie z art. 42 ust. 8 protokołu 1 do przejściowej EPA dnia 29 listopada Komitet Współpracy Celnej AWP-UE przyznał państwom AWP będącym beneficjentami (Mauritiusowi, Seszelom oraz Madagaskarowi) automatyczne odstępstwo (2) w odniesieniu do 8 000 ton tuńczyka konserwowanego oraz 2 000 ton filetów z tuńczyka. |
| --- | --- |

(5)

Zgodnie z art. 42 ust. 8 protokołu 1 do przejściowej EPA dnia 29 listopada Komitet Współpracy Celnej AWP-UE przyznał państwom AWP będącym beneficjentami (Mauritiusowi, Seszelom oraz Madagaskarowi) automatyczne odstępstwo (2) w odniesieniu do 8 000 ton tuńczyka konserwowanego oraz 2 000 ton filetów z tuńczyka.

| (6) | Oprócz automatycznego odstępstwa, o którym mowa powyżej, zgodnie z art. 42 ust. 1 protokołu 1 do przejściowej EPA Mauritius złożył wniosek o odstępstwo obejmujące 6 000 ton tuńczyka konserwowanego objętego kodami CN 1604 14 11, 1604 14 18 i 1604 20 70, wyprodukowanego z tuńczyka gatunków: Katsuwonus pelamis (bonito), Thunnus alalunga (tuńczyk długopłetwy), Thunnus albacares (tuńczyk żółtopłetwy) oraz Thunnus obesus (opastun), przywożonego do Unii w okresie od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. |
| --- | --- |

(6)

Oprócz automatycznego odstępstwa, o którym mowa powyżej, zgodnie z art. 42 ust. 1 protokołu 1 do przejściowej EPA Mauritius złożył wniosek o odstępstwo obejmujące 6 000 ton tuńczyka konserwowanego objętego kodami CN 1604 14 11, 1604 14 18 i 1604 20 70, wyprodukowanego z tuńczyka gatunków: Katsuwonus pelamis (bonito), Thunnus alalunga (tuńczyk długopłetwy), Thunnus albacares (tuńczyk żółtopłetwy) oraz Thunnus obesus (opastun), przywożonego do Unii w okresie od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.

| (7) | Przetwórstwo tuńczyka na Mauritiusie w znacznej mierze opiera się na dostawach pochodzącego tuńczyka zapewnianych przez unijne sejnery tuńczykowe na mocy przejściowej EPA. Połowy pochodzącego bonito (Katsuwonus pelamis) w Oceanie Indyjskim zmniejszyły się w ostatnim czasie, co stworzyło nowe wyzwania dla przetwórców z Mauritiusa, stojących w obliczu zwiększającego się w Unii popytu na produkty z tego gatunku. Przyznanie odstępstwa w odniesieniu do produktów z tuńczyka żółtopłetwego (Thunus albacares) nie jest uzasadnione, ponieważ połowy pochodzącego tuńczyka żółtopłetwego w Oceanie Indyjskim zwiększyły się w ostatnim czasie. Odstępstwo należy zatem przyznać wyłącznie w odniesieniu do bonito. |
| --- | --- |

(7)

Przetwórstwo tuńczyka na Mauritiusie w znacznej mierze opiera się na dostawach pochodzącego tuńczyka zapewnianych przez unijne sejnery tuńczykowe na mocy przejściowej EPA. Połowy pochodzącego bonito (Katsuwonus pelamis) w Oceanie Indyjskim zmniejszyły się w ostatnim czasie, co stworzyło nowe wyzwania dla przetwórców z Mauritiusa, stojących w obliczu zwiększającego się w Unii popytu na produkty z tego gatunku. Przyznanie odstępstwa w odniesieniu do produktów z tuńczyka żółtopłetwego (Thunus albacares) nie jest uzasadnione, ponieważ połowy pochodzącego tuńczyka żółtopłetwego w Oceanie Indyjskim zwiększyły się w ostatnim czasie. Odstępstwo należy zatem przyznać wyłącznie w odniesieniu do bonito.

| (8) | W ciągu ostatnich pięciu lat wywóz tuńczyka w puszkach z Mauritiusa do Unii stale się zwiększa. |
| --- | --- |

(8)

W ciągu ostatnich pięciu lat wywóz tuńczyka w puszkach z Mauritiusa do Unii stale się zwiększa.

| (9) | Mauritius korzysta z globalnego kontyngentu ustalonego w ramach automatycznego odstępstwa przyznanego wszystkim państwom AWP będącym jego beneficjentami (Mauritiusowi, Seszelom i Madagaskarowi). W przypadku częściowego wykorzystania kontyngentu przez inne państwa AWP będące beneficjentami Mauritius może również skorzystać z potencjalnych corocznych przydziałów ilości niewykorzystanych przez przedmiotowe państwa. Ze względu na dotychczasowy tymczasowy sposób stosowania przejściowej EPA odpowiednie monitorowanie wskaźnika wykorzystania automatycznego odstępstwa w celu weryfikacji tendencji w zakresie ponownych przydziałów niewykorzystanych ilości wśród państw AWP będących beneficjentami nie było jeszcze możliwe. |
| --- | --- |

(9)

Mauritius korzysta z globalnego kontyngentu ustalonego w ramach automatycznego odstępstwa przyznanego wszystkim państwom AWP będącym jego beneficjentami (Mauritiusowi, Seszelom i Madagaskarowi). W przypadku częściowego wykorzystania kontyngentu przez inne państwa AWP będące beneficjentami Mauritius może również skorzystać z potencjalnych corocznych przydziałów ilości niewykorzystanych przez przedmiotowe państwa. Ze względu na dotychczasowy tymczasowy sposób stosowania przejściowej EPA odpowiednie monitorowanie wskaźnika wykorzystania automatycznego odstępstwa w celu weryfikacji tendencji w zakresie ponownych przydziałów niewykorzystanych ilości wśród państw AWP będących beneficjentami nie było jeszcze możliwe.

| (10) | Mauritius może sprowadzać pochodzącego surowego tuńczyka z obszarów poza Oceanem Indyjskim zgodnie z art. 4 i 5 protokołu 1 do przejściowej EPA. |
| --- | --- |

(10)

Mauritius może sprowadzać pochodzącego surowego tuńczyka z obszarów poza Oceanem Indyjskim zgodnie z art. 4 i 5 protokołu 1 do przejściowej EPA.

| (11) | W ramach negocjacji prowadzonych obecnie dotyczących umowy EPA między Unią Europejską a innymi państwami AKP, z których Mauritius może sprowadzać pochodzącego surowego tuńczyka dla swojego przemysłu przetwórczego, mogą pojawić się alternatywne możliwości dostaw tego tuńczyka w najbliższej przyszłości. |
| --- | --- |

(11)

W ramach negocjacji prowadzonych obecnie dotyczących umowy EPA między Unią Europejską a innymi państwami AKP, z których Mauritius może sprowadzać pochodzącego surowego tuńczyka dla swojego przemysłu przetwórczego, mogą pojawić się alternatywne możliwości dostaw tego tuńczyka w najbliższej przyszłości.

| (12) | W związku z tym właściwe jest przyznanie Mauritiusowi odstępstwa w odniesieniu do 2 000 ton konserwowanego bonito, które to odstępstwo pozwala istniejącej gałęzi przemysłu na kontynuację wywozu do Unii. |
| --- | --- |

(12)

W związku z tym właściwe jest przyznanie Mauritiusowi odstępstwa w odniesieniu do 2 000 ton konserwowanego bonito, które to odstępstwo pozwala istniejącej gałęzi przemysłu na kontynuację wywozu do Unii.

| (13) | Możliwy ponowny przydział niewykorzystanych ilości dla państw AWP będących beneficjentami oraz kumulacja przewidziana w przejściowej EPA uzasadniają tymczasowe przyznanie odstępstwa. Aby zagwarantować pewność prawa podmiotom gospodarczym, odstępstwo powinno zostać przyznane na okres 1 roku, począwszy od dnia 1 kwietnia 2013 r. |
| --- | --- |

(13)

Możliwy ponowny przydział niewykorzystanych ilości dla państw AWP będących beneficjentami oraz kumulacja przewidziana w przejściowej EPA uzasadniają tymczasowe przyznanie odstępstwa. Aby zagwarantować pewność prawa podmiotom gospodarczym, odstępstwo powinno zostać przyznane na okres 1 roku, począwszy od dnia 1 kwietnia 2013 r.

| (14) | Aby możliwe było korzystanie z odstępstwa, materiałem niepochodzącym wykorzystywanym do produkcji konserwowanego bonito objętego kodami CN 1604 14 11, 1604 14 18 i 1604 20 70 powinien być mrożony bonito (Katsuwonus pelamis) objęty pozycją HS 0303. |
| --- | --- |

(14)

Aby możliwe było korzystanie z odstępstwa, materiałem niepochodzącym wykorzystywanym do produkcji konserwowanego bonito objętego kodami CN 1604 14 11, 1604 14 18 i 1604 20 70 powinien być mrożony bonito (Katsuwonus pelamis) objęty pozycją HS 0303.

| (15) | Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3) określa zasady dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi. W celu zapewnienia skutecznego zarządzania odbywającego się w bliskiej współpracy między władzami państw AWP, organami celnymi Unii i Komisją wspomniane zasady stosuje się odpowiednio w odniesieniu do ilości przywiezionych na mocy odstępstwa przyznanego niniejszą decyzją. |
| --- | --- |

(15)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3) określa zasady dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi. W celu zapewnienia skutecznego zarządzania odbywającego się w bliskiej współpracy między władzami państw AWP, organami celnymi Unii i Komisją wspomniane zasady stosuje się odpowiednio w odniesieniu do ilości przywiezionych na mocy odstępstwa przyznanego niniejszą decyzją.

| (16) | Aby umożliwić skuteczne monitorowanie funkcjonowania odstępstwa, władze państw AWP powinny regularnie powiadamiać Komisję o szczegółach wydawanych świadectw przewozowych EUR.1, |
| --- | --- |

(16)

Aby umożliwić skuteczne monitorowanie funkcjonowania odstępstwa, władze państw AWP powinny regularnie powiadamiać Komisję o szczegółach wydawanych świadectw przewozowych EUR.1,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

W drodze odstępstwa od protokołu 1 do przejściowej EPA i zgodnie z art. 42 ust. 1 i 5 tego protokołu, konserwowanego bonito objętego pozycją HS 1604, wyprodukowanego z niepochodzącego bonito (Katsuwonus pelamis) objętego pozycją HS 0303, uważa się za pochodzącego z Mauritiusa zgodnie z warunkami określonymi w art. 2–5 niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Odstępstwo określone w art. 1 stosuje się przez jeden rok do produktów i ilości określonych w załączniku do niniejszej decyzji, które są zgłaszane o dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii z Mauritiusa w okresie od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 31 marca 2014 r.

Artykuł 3

Ilości określone w załączniku zarządzane są zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.

Artykuł 4

Organy celne Mauritiusa przeprowadzają kontrole ilościowe wywozu produktów, o których mowa w art. 1.

Wszystkie świadectwa przewozowe EUR.1 wydawane przez nie w odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 1, zawierają odniesienie do niniejszej decyzji.

Przed końcem miesiąca następującego po każdym kwartale organy celne Mauritiusa przekazują Komisji, za pośrednictwem Sekretariatu Komitetu Współpracy Celnej, oświadczenie wykazujące ilości dla których wystawiono świadectwa przewozowe EUR.1 na podstawie niniejszej decyzji oraz numery seryjne tych świadectw.

Artykuł 5

Rubryka nr 7 świadectw przewozowych EUR.1 wystawionych na podstawie niniejszej decyzji zawiera jeden z poniższych zapisów:

„Derogation – Decision No 1/2013 of the ESA-EU Customs Cooperation Committee of 7 August 2013”;

„Dérogation - Décision no 1/2013 du Comité de Coopération Douanière AfOA-UE du 7 août 2013”.

Artykuł 6

1.   Mauritius i Unia podejmują działania niezbędne z ich strony do wykonania niniejszej decyzji.

2.   W przypadku stwierdzenia przez Unię, na podstawie obiektywnych informacji, nieprawidłowości lub nadużyć finansowych lub powtarzającego się nieprzestrzegania zobowiązań określonych w art. 4, Unia może starać się o czasowe zawieszenie odstępstwa, o którym mowa w art. 1, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 22 ust. 5 i 6 przejściowej EPA.

Artykuł 7

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2013 r.

Sporządzono w Brukseli dnia 7 sierpnia 2013 r.

W imieniu Komitetu Współpracy Celnej AWP-UE

Współprzewodniczący

Vivianne FOCK TAVE

Péter KOVÁCS

---

(1)  Dz.U. L 111 z 24.4.2012, s. 2.

1

(2)  Dz.U. L 347 z 15.12.2012, s. 38.

2

(3)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.

3

---

ZAŁĄCZNIK

| Numer porządkowy | Kod CN | Wyszczególnienie towarów | Okres | Ilość
  (w tonach) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 09.1620 | ex 1604 14 11, ex 1604 14 18, ex 1604 20 70 | Konserwowany bonito (Katsuwonus pelamis) (1) | 1.4.2013–31.3.2014 | 2 000 |

Numer porządkowy

Kod CN

Wyszczególnienie towarów

Okres

Ilość

(w tonach)

09.1620

ex 1604 14 11, ex 1604 14 18, ex 1604 20 70

Konserwowany bonito (Katsuwonus pelamis) (1)

1.4.2013–31.3.2014

2 000

---

(1)  Niezależnie od formy opakowania produkt uznaje się za konserwowany w rozumieniu pozycji HS nr 1604.

---

7.9.2013

| 7.9.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 240/s3 |
| --- | --- | --- | --- |

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 240/s3

---

INFORMACJA DLA CZYTELNIKÓW

Rozporządzenie Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej

Zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. L 69 z 13.3.2013, s. 1) od dnia 1 lipca 2013 r. jedynie elektroniczne wydanie Dziennika Urzędowego traktowane jest jako autentyczne i wywołuje skutki prawne.

W wypadku gdy opublikowanie elektronicznego wydania Dziennika Urzędowego jest niemożliwe z powodu nieprzewidzianych i wyjątkowych okoliczności, autentyczne jest wydanie drukowane i wywołuje ono skutki prawne zgodnie z warunkami określonymi w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 216/2013.

---

| 7.9.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 240/s3 |
| --- | --- | --- | --- |

7.9.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 240/s3

---

NOTA DO CZYTELNIKÓW – SPOSÓB CYTOWANIA AKTÓW

Od dnia 1 lipca 2013 r. zmienił się sposób cytowania aktów.

W okresie przejściowym nowy sposób cytowania będzie współistniał ze sposobem dawnym.

---