# Dziennik Urzędowy L 317/2020

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 317 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Rocznik 631 października 2020 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 317

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 631 października 2020

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1361 z dnia 30 września 2020 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/2019 w odniesieniu do niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunku Malus domestica, pochodzących z Serbii, i niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzących z Nowej Zelandii | 1 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1362 z dnia 30 września 2020 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/1213 w odniesieniu do środków fitosanitarnych do celów wprowadzania na terytorium Unii niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzących z Nowej Zelandii | 5 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1363 z dnia 30 września 2020 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków świń (posiadacz zezwolenia: Chr. Hansen A/S) (
  1
  ) | 10 |
| | | ZALECENIA |
| | * | Zalecenie Komisji (UE) 2020/1364 z dnia 23 września 2020 r. w sprawie legalnych dróg uzyskania ochrony w UE: promowanie przesiedleń, przyjmowania ze względów humanitarnych i innych uzupełniających dróg migracji | 13 |
| | * | Zalecenie Komisji (UE) 2020/1365 z dnia 23 września 2020 r. dotyczące współpracy państw członkowskich w zakresie operacji prowadzonych przez statki należące do podmiotów prywatnych lub przez nie eksploatowane w celach poszukiwawczo-ratowniczych | 23 |
| | * | Zalecenie Komisji (UE) 2020/1366 z dnia 23 września 2020 r. w sprawie unijnego mechanizmu na potrzeby zapewnienia gotowości i zarządzania kryzysami związanymi z migracją (plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego) | 26 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1361 z dnia 30 września 2020 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/2019 w odniesieniu do niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunku Malus domestica, pochodzących z Serbii, i niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzących z Nowej Zelandii

Malus domestica,

Acer japonicum

, Acer palmatum

Acer shirasawanum

1

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1362 z dnia 30 września 2020 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/1213 w odniesieniu do środków fitosanitarnych do celów wprowadzania na terytorium Unii niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzących z Nowej Zelandii

Acer japonicum

Acer palmatum

Acer shirasawanum

5

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1363 z dnia 30 września 2020 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków świń (posiadacz zezwolenia: Chr. Hansen A/S) (
  1
  )

Bacillus amyloliquefaciens

1

10

ZALECENIA

*

Zalecenie Komisji (UE) 2020/1364 z dnia 23 września 2020 r. w sprawie legalnych dróg uzyskania ochrony w UE: promowanie przesiedleń, przyjmowania ze względów humanitarnych i innych uzupełniających dróg migracji

13

*

Zalecenie Komisji (UE) 2020/1365 z dnia 23 września 2020 r. dotyczące współpracy państw członkowskich w zakresie operacji prowadzonych przez statki należące do podmiotów prywatnych lub przez nie eksploatowane w celach poszukiwawczo-ratowniczych

23

*

Zalecenie Komisji (UE) 2020/1366 z dnia 23 września 2020 r. w sprawie unijnego mechanizmu na potrzeby zapewnienia gotowości i zarządzania kryzysami związanymi z migracją (plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego)

26

| | | Sprostowania |
| --- | --- | --- |
| | * | Sprostowanie do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1023 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie ram restrukturyzacji zapobiegawczej, umorzenia długów i zakazów prowadzenia działalności oraz w sprawie środków zwiększających skuteczność postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, a także zmieniającej dyrektywę (UE) 2017/1132 (dyrektywa o restrukturyzacji i upadłości) ( Dz.U. L 172 z 26.6.2019 ) | 39 |
| | * | Sprostowanie do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2018 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego urządzeń chłodniczych z funkcją sprzedaży bezpośredniej ( Dz.U. L 315 z 5.12.2019 ) | 40 |

Sprostowania

*

Sprostowanie do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1023 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie ram restrukturyzacji zapobiegawczej, umorzenia długów i zakazów prowadzenia działalności oraz w sprawie środków zwiększających skuteczność postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, a także zmieniającej dyrektywę (UE) 2017/1132 (dyrektywa o restrukturyzacji i upadłości) ( Dz.U. L 172 z 26.6.2019 )

( Dz.U. L 172 z 26.6.2019 )

39

*

Sprostowanie do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2018 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego urządzeń chłodniczych z funkcją sprzedaży bezpośredniej ( Dz.U. L 315 z 5.12.2019 )

( Dz.U. L 315 z 5.12.2019 )

40

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG. |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

| 1.10.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/1 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/1

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/1361

z dnia 30 września 2020 r.

zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/2019 w odniesieniu do niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunku Malus domestica, pochodzących z Serbii, i niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzących z Nowej Zelandii

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylające dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE (1), w szczególności jego art. 42 ust. 4 akapity pierwszy i trzeci,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/2019 (2) ustanowiono – na podstawie wstępnej oceny ryzyka – wykaz roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wysokiego ryzyka. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/2019 (2) ustanowiono – na podstawie wstępnej oceny ryzyka – wykaz roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wysokiego ryzyka.

| (2) | Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/2018 (3) ustanowiono szczegółowe przepisy dotyczące procedury, którą należy stosować w celu przeprowadzenia oceny ryzyka, o której mowa w art. 42 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/2031 w odniesieniu do tych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wysokiego ryzyka. |
| --- | --- |

(2)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/2018 (3) ustanowiono szczegółowe przepisy dotyczące procedury, którą należy stosować w celu przeprowadzenia oceny ryzyka, o której mowa w art. 42 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/2031 w odniesieniu do tych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wysokiego ryzyka.

| (3) | Po przeprowadzeniu wstępnej oceny ryzyka 35 roślin przeznaczonych do sadzenia pochodzących ze wszystkich państw trzecich zostało uwzględnionych w załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019 jako rośliny wysokiego ryzyka, wśród nich rodzaje Malus Mill. i Acer L. |
| --- | --- |

(3)

Po przeprowadzeniu wstępnej oceny ryzyka 35 roślin przeznaczonych do sadzenia pochodzących ze wszystkich państw trzecich zostało uwzględnionych w załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019 jako rośliny wysokiego ryzyka, wśród nich rodzaje Malus Mill. i Acer L.

| (4) | W dniu 31 lipca 2019 r. Serbia skierowała do Komisji wniosek o wywóz do Unii jednorocznych lub dwuletnich szczepionych roślin w stanie spoczynku, z odkrytymi korzeniami, przeznaczonych do sadzenia, należących do gatunku Malus domestica. Do wniosku dołączono odpowiednią dokumentację techniczną. |
| --- | --- |

(4)

W dniu 31 lipca 2019 r. Serbia skierowała do Komisji wniosek o wywóz do Unii jednorocznych lub dwuletnich szczepionych roślin w stanie spoczynku, z odkrytymi korzeniami, przeznaczonych do sadzenia, należących do gatunku Malus domestica. Do wniosku dołączono odpowiednią dokumentację techniczną.

| (5) | W dniu 13 maja 2020 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) opublikował opinię naukową dotyczącą oceny ryzyka związanego z towarami w odniesieniu do przeznaczonych do sadzenia roślin gatunku Malus domestica pochodzących z Serbii (4). Urząd zidentyfikował Erwinia amylovora jako agrofaga istotnego w przypadku tych roślin przeznaczonych do sadzenia, ocenił środki zmniejszające ryzyko opisane w dokumentacji tego agrofaga i oszacował prawdopodobieństwo niewystępowania tego agrofaga na tych roślinach. |
| --- | --- |

(5)

W dniu 13 maja 2020 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) opublikował opinię naukową dotyczącą oceny ryzyka związanego z towarami w odniesieniu do przeznaczonych do sadzenia roślin gatunku Malus domestica pochodzących z Serbii (4). Urząd zidentyfikował Erwinia amylovora jako agrofaga istotnego w przypadku tych roślin przeznaczonych do sadzenia, ocenił środki zmniejszające ryzyko opisane w dokumentacji tego agrofaga i oszacował prawdopodobieństwo niewystępowania tego agrofaga na tych roślinach.

| (6) | Na podstawie tej opinii ryzyko fitosanitarne wynikające z wprowadzenia do Unii jednorocznych lub dwuletnich szczepionych roślin w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami przeznaczonych do sadzenia gatunku Malus domestica pochodzących z Serbii zostało uznane za ograniczone do dopuszczalnego poziomu, pod warunkiem że stosowane są odpowiednie środki zmniejszające ryzyko wystąpienia agrofaga związanego z tymi roślinami. Ponieważ takie właściwe środki przewidziano w załączniku X pkt 9 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2072 (5), te rośliny nie powinny być dłużej uznawane za rośliny wysokiego ryzyka i powinny zostać usunięte z załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019. |
| --- | --- |

(6)

Na podstawie tej opinii ryzyko fitosanitarne wynikające z wprowadzenia do Unii jednorocznych lub dwuletnich szczepionych roślin w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami przeznaczonych do sadzenia gatunku Malus domestica pochodzących z Serbii zostało uznane za ograniczone do dopuszczalnego poziomu, pod warunkiem że stosowane są odpowiednie środki zmniejszające ryzyko wystąpienia agrofaga związanego z tymi roślinami. Ponieważ takie właściwe środki przewidziano w załączniku X pkt 9 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2072 (5), te rośliny nie powinny być dłużej uznawane za rośliny wysokiego ryzyka i powinny zostać usunięte z załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019.

| (7) | W dniu 29 sierpnia 2019 r. Nowa Zelandia skierowała do Komisji wniosek o wywóz do Unii jednorocznych, dwu- i trzyletnich szczepionych lub oczkowanych roślin w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami i wolnych od liści, przeznaczonych do sadzenia, należących do gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi. Do wniosku dołączono odpowiednią dokumentację techniczną. |
| --- | --- |

(7)

W dniu 29 sierpnia 2019 r. Nowa Zelandia skierowała do Komisji wniosek o wywóz do Unii jednorocznych, dwu- i trzyletnich szczepionych lub oczkowanych roślin w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami i wolnych od liści, przeznaczonych do sadzenia, należących do gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi. Do wniosku dołączono odpowiednią dokumentację techniczną.

| (8) | W dniu 20 maja 2020 r. Urząd opublikował opinię naukową dotyczącą oceny ryzyka związanego z towarami w odniesieniu do przeznaczonych do sadzenia roślin rodzaju Acer spp. pochodzących z Nowej Zelandii (6). Urząd wskazał Eotetranychus sexmaculatus, Meloidogyne
  fallax, Oemona hirta i Platypus apicalis jako agrofagi istotne w przypadku tych roślin przeznaczonych do sadzenia, ocenił środki zmniejszające ryzyko opisane w dokumentacji dotyczące tych agrofagów oraz oszacował prawdopodobieństwo niewystępowania agrofaga w odniesieniu do każdego z agrofagów związanych z tymi towarami. |
| --- | --- |

(8)

W dniu 20 maja 2020 r. Urząd opublikował opinię naukową dotyczącą oceny ryzyka związanego z towarami w odniesieniu do przeznaczonych do sadzenia roślin rodzaju Acer spp. pochodzących z Nowej Zelandii (6). Urząd wskazał Eotetranychus sexmaculatus, Meloidogyne
  fallax, Oemona hirta i Platypus apicalis jako agrofagi istotne w przypadku tych roślin przeznaczonych do sadzenia, ocenił środki zmniejszające ryzyko opisane w dokumentacji dotyczące tych agrofagów oraz oszacował prawdopodobieństwo niewystępowania agrofaga w odniesieniu do każdego z agrofagów związanych z tymi towarami.

| (9) | Na podstawie tej opinii ryzyko fitosanitarne wynikające z wprowadzenia do Unii jednorocznych, dwu- i trzyletnich szczepionych lub oczkowanych roślin w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami i wolnych od liści, przeznaczonych do sadzenia, należących do gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzących z Nowej Zelandii, zostało uznane za ograniczone do dopuszczalnego poziomu, pod warunkiem że stosowane są odpowiednie środki zmniejszające ryzyko wystąpienia agrofagów związanych z tymi roślinami. Ponieważ takie właściwe środki przewidziano w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2020/... (7), te rośliny nie powinny być dłużej uznawane za rośliny wysokiego ryzyka i powinny zostać usunięte z załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019. |
| --- | --- |

(9)

Na podstawie tej opinii ryzyko fitosanitarne wynikające z wprowadzenia do Unii jednorocznych, dwu- i trzyletnich szczepionych lub oczkowanych roślin w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami i wolnych od liści, przeznaczonych do sadzenia, należących do gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzących z Nowej Zelandii, zostało uznane za ograniczone do dopuszczalnego poziomu, pod warunkiem że stosowane są odpowiednie środki zmniejszające ryzyko wystąpienia agrofagów związanych z tymi roślinami. Ponieważ takie właściwe środki przewidziano w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2020/... (7), te rośliny nie powinny być dłużej uznawane za rośliny wysokiego ryzyka i powinny zostać usunięte z załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019.

| (10) | W celu wypełnienia zobowiązań Unii wynikających z porozumienia WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (8) przywóz tych towarów powinien zostać wznowiony w jak najkrótszym terminie. Z tego względu niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu. |
| --- | --- |

(10)

W celu wypełnienia zobowiązań Unii wynikających z porozumienia WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (8) przywóz tych towarów powinien zostać wznowiony w jak najkrótszym terminie. Z tego względu niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu.

| (11) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, |
| --- | --- |

(11)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiana rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019

W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 września 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca

---

(1)  
  Dz.U. L 317 z 23.11.2016, s. 4.

1

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2019 z dnia 18 grudnia 2018 r. ustanawiające tymczasowy wykaz roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wysokiego ryzyka w rozumieniu art. 42 rozporządzenia (UE) 2016/2031 i wykaz roślin, dla których nie są wymagane świadectwa fitosanitarne do celów wprowadzenia na terytorium Unii w rozumieniu art. 73 tego rozporządzenia (Dz.U. L 323 z 19.12.2018, s. 10).

2

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2018 z dnia 18 grudnia 2018 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące procedury, którą należy stosować w celu przeprowadzenia oceny ryzyka związanego z roślinami, produktami roślinnymi i innymi przedmiotami wysokiego ryzyka w rozumieniu art. 42 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 (Dz.U. L 323 z 19.12.2018, s. 7).

3

(4)  Panel PLH EFSA (panel EFSA ds. zdrowia roślin), 2020. „Scientific Opinion on the commodity risk assessment of Malus domestica plants from Serbia” (Opinia naukowa w sprawie oceny ryzyka związanego z roślinami Malus domestica pochodzącymi z Serbii). Dziennik EFSA 2020;18(5):6109, 53 s. https://doi.org/10.2903/j.efsa.2020.6109.

4

Malus domestica

Malus domestica

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/2072 z dnia 28 listopada 2019 r. ustanawiające jednolite warunki wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin i uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 690/2008 oraz zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2019 (Dz.U. L 319 z 10.12.2019, s. 1).

5

(6)  Panel PLH EFSA (panel EFSA ds. zdrowia roślin), 2020. „Scientific Opinion on the commodity risk assessment of Acer spp. plants from New Zealand” (Opinia naukowa w sprawie oceny ryzyka związanego z roślinami rodzaju Acer spp. pochodzącymi z Nowej Zelandii). Dziennik EFSA 2020; 18(5): 6105. https://doi.org/10.2903/j.efsa.2020.6105.

6

(7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/... z dnia 30 września 2020 r. r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/1213 w odniesieniu do środków fitosanitarnych do celów wprowadzania na terytorium Unii niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzących z Nowej Zelandii (zob. s. ... niniejszego Dziennika Urzędowego).

7

Acer japonicum

Acer palmatum

Acer shirasawanum

(8)  Porozumienie WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (porozumienie SPS), https://www.wto.org/english/tratop_e/sps_e/spsagr_e.htm.

8

---

ZAŁĄCZNIK

W pkt 1 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2019 w drugiej kolumnie „Opis” wprowadza się następujące zmiany:

| a) | wpis dotyczący „Malus Mill.” otrzymuje brzmienie:

  „
  Malus Mill., inne niż jednoroczne i dwuletnie szczepione rośliny w stanie spoczynku, z odkrytymi korzeniami, przeznaczone do sadzenia gatunku Malus domestica, pochodzące z Serbii”; |
| --- | --- |

a)

wpis dotyczący „Malus Mill.” otrzymuje brzmienie:

„
  Malus Mill., inne niż jednoroczne i dwuletnie szczepione rośliny w stanie spoczynku, z odkrytymi korzeniami, przeznaczone do sadzenia gatunku Malus domestica, pochodzące z Serbii”;

| b) | wpis dotyczący „Acer L.” otrzymuje brzmienie:

  „
  Acer L. inne niż jednoroczne, dwu- i trzyletnie szczepione lub oczkowane rośliny w stanie spoczynku, z odkrytymi korzeniami i wolne od liści, przeznaczone do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg, i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzące z Nowej Zelandii”. |
| --- | --- |

b)

wpis dotyczący „Acer L.” otrzymuje brzmienie:

„
  Acer L. inne niż jednoroczne, dwu- i trzyletnie szczepione lub oczkowane rośliny w stanie spoczynku, z odkrytymi korzeniami i wolne od liści, przeznaczone do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg, i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzące z Nowej Zelandii”.

---

| 1.10.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/5 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/5

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/1362

z dnia 30 września 2020 r.

zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/1213 w odniesieniu do środków fitosanitarnych do celów wprowadzania na terytorium Unii niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzących z Nowej Zelandii

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylające dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE (1), w szczególności jego art. 42 ust. 4 akapit trzeci,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/2019 (2) ustanowiono – na podstawie wstępnej oceny ryzyka – wykaz roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wysokiego ryzyka. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/2019 (2) ustanowiono – na podstawie wstępnej oceny ryzyka – wykaz roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wysokiego ryzyka.

| (2) | Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/2031, jeżeli na podstawie oceny ryzyka stwierdzono, że roślina, produkt roślinny lub inny przedmiot pochodzący z państwa trzeciego, grupy państw trzecich lub konkretnego obszaru zainteresowanego państwa trzeciego stwarza niedopuszczalny poziom zagrożenia agrofagiem, ale zagrożenie to można zmniejszyć do dopuszczalnego poziomu przez zastosowanie niektórych środków, Komisja ma usunąć tę roślinę, produkt roślinny lub inny przedmiot z wykazu ustanowionego rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2018/2019 i dodać je do wykazu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/2031. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/2031, jeżeli na podstawie oceny ryzyka stwierdzono, że roślina, produkt roślinny lub inny przedmiot pochodzący z państwa trzeciego, grupy państw trzecich lub konkretnego obszaru zainteresowanego państwa trzeciego stwarza niedopuszczalny poziom zagrożenia agrofagiem, ale zagrożenie to można zmniejszyć do dopuszczalnego poziomu przez zastosowanie niektórych środków, Komisja ma usunąć tę roślinę, produkt roślinny lub inny przedmiot z wykazu ustanowionego rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2018/2019 i dodać je do wykazu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/2031.

| (3) | Ponadto rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/1213 (3) ustanowiono środki fitosanitarne do celów wprowadzania na terytorium Unii niektórych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które usunięto z załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019. |
| --- | --- |

(3)

Ponadto rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/1213 (3) ustanowiono środki fitosanitarne do celów wprowadzania na terytorium Unii niektórych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które usunięto z załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019.

| (4) | W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019 ujęto rośliny rodzaju Acer L. jako rośliny wysokiego ryzyka. |
| --- | --- |

(4)

W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019 ujęto rośliny rodzaju Acer L. jako rośliny wysokiego ryzyka.

| (5) | W dniu 29 sierpnia 2019 r. Nowa Zelandia skierowała do Komisji wniosek o wywóz do Unii jednorocznych, dwu- i trzyletnich szczepionych lub oczkowanych roślin w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami i wolnych od liści, przeznaczonych do sadzenia, należących do gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi („określone rośliny”). Do wniosku dołączono odpowiednią dokumentację techniczną. |
| --- | --- |

(5)

W dniu 29 sierpnia 2019 r. Nowa Zelandia skierowała do Komisji wniosek o wywóz do Unii jednorocznych, dwu- i trzyletnich szczepionych lub oczkowanych roślin w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami i wolnych od liści, przeznaczonych do sadzenia, należących do gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi („określone rośliny”). Do wniosku dołączono odpowiednią dokumentację techniczną.

| (6) | W dniu 20 maja 2020 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) opublikował opinię naukową dotyczącą oceny ryzyka związanego z towarem w odniesieniu do roślin rodzaju Acer spp. pochodzących z Nowej Zelandii (4). Urząd wskazał Eotetranychus sexmaculatus, Meloidogyne
  fallax, Oemona hirta i Platypus apicalis („określone agrofagi”) jako agrofagi istotne w przypadku określonych roślin, ocenił środki zmniejszające ryzyko opisane w dokumentacji dotyczące tych agrofagów oraz oszacował prawdopodobieństwo niewystępowania agrofaga w odniesieniu do każdego z agrofagów związanych z tym towarem. |
| --- | --- |

(6)

W dniu 20 maja 2020 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) opublikował opinię naukową dotyczącą oceny ryzyka związanego z towarem w odniesieniu do roślin rodzaju Acer spp. pochodzących z Nowej Zelandii (4). Urząd wskazał Eotetranychus sexmaculatus, Meloidogyne
  fallax, Oemona hirta i Platypus apicalis („określone agrofagi”) jako agrofagi istotne w przypadku określonych roślin, ocenił środki zmniejszające ryzyko opisane w dokumentacji dotyczące tych agrofagów oraz oszacował prawdopodobieństwo niewystępowania agrofaga w odniesieniu do każdego z agrofagów związanych z tym towarem.

| (7) | W następstwie tej opinii rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/1361 (5) usunięto określone rośliny z wykazu roślin wysokiego ryzyka ustanowionego rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2018/2019. |
| --- | --- |

(7)

W następstwie tej opinii rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/1361 (5) usunięto określone rośliny z wykazu roślin wysokiego ryzyka ustanowionego rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2018/2019.

| (8) | Ponadto, na podstawie tej opinii, jako przywozowe wymogi fitosanitarne mogą zostać przyjęte środki niezbędne do ograniczenia zagrożenia określonymi agrofagami, aby zapewnić ochronę fitosanitarną terytorium Unii po wprowadzeniu określonych roślin do Unii. |
| --- | --- |

(8)

Ponadto, na podstawie tej opinii, jako przywozowe wymogi fitosanitarne mogą zostać przyjęte środki niezbędne do ograniczenia zagrożenia określonymi agrofagami, aby zapewnić ochronę fitosanitarną terytorium Unii po wprowadzeniu określonych roślin do Unii.

| (9) | W odniesieniu do Oemona hirta i Platypus apicalis środki opisane w dokumentacji przez Nową Zelandię uznaje się za wystarczające do zmniejszenia ryzyka związanego z wprowadzeniem określonych roślin do Unii do dopuszczalnego poziomu. W związku z tym środki dotyczące tych dwóch agrofagów powinny opierać się na środkach opisanych w dokumentacji przez Nową Zelandię. |
| --- | --- |

(9)

W odniesieniu do Oemona hirta i Platypus apicalis środki opisane w dokumentacji przez Nową Zelandię uznaje się za wystarczające do zmniejszenia ryzyka związanego z wprowadzeniem określonych roślin do Unii do dopuszczalnego poziomu. W związku z tym środki dotyczące tych dwóch agrofagów powinny opierać się na środkach opisanych w dokumentacji przez Nową Zelandię.

| (10) | W odniesieniu do Meloidogyne fallax środki opisane w dokumentacji przez Nową Zelandię są zgodne z obowiązującymi wymaganiami określonymi w pkt 10 załącznika VII do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2072 (6) w odniesieniu do nicieni, w przypadku drzew i krzewów przeznaczonych do sadzenia. |
| --- | --- |

(10)

W odniesieniu do Meloidogyne fallax środki opisane w dokumentacji przez Nową Zelandię są zgodne z obowiązującymi wymaganiami określonymi w pkt 10 załącznika VII do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2072 (6) w odniesieniu do nicieni, w przypadku drzew i krzewów przeznaczonych do sadzenia.

| (11) | W odniesieniu do Eotetranychus sexmaculatus uznaje się, że samo stosowanie środków proponowanych przez Nową Zelandię w dokumentacji nie może zmniejszyć ryzyka wynikającego z wprowadzenia określonych roślin do Unii do dopuszczalnego poziomu, ponieważ zgodnie z opinią Urzędu nadal utrzymuje się pewien poziom niepewności. Zaradzenie tej niepewności dzięki zastosowaniu dodatkowych środków w zakresie urzędowych oświadczeń i świadectw fitosanitarnych dla tych roślin może zmniejszyć ryzyko związane z wprowadzeniem określonych roślin do Unii do dopuszczalnego poziomu. W związku z tym środki zastosowane przez Nową Zelandię w dokumentacji dotyczącej Eotetranychus sexmaculatus należy uzupełnić o środki, które pozwalają zaradzić niepewności. |
| --- | --- |

(11)

W odniesieniu do Eotetranychus sexmaculatus uznaje się, że samo stosowanie środków proponowanych przez Nową Zelandię w dokumentacji nie może zmniejszyć ryzyka wynikającego z wprowadzenia określonych roślin do Unii do dopuszczalnego poziomu, ponieważ zgodnie z opinią Urzędu nadal utrzymuje się pewien poziom niepewności. Zaradzenie tej niepewności dzięki zastosowaniu dodatkowych środków w zakresie urzędowych oświadczeń i świadectw fitosanitarnych dla tych roślin może zmniejszyć ryzyko związane z wprowadzeniem określonych roślin do Unii do dopuszczalnego poziomu. W związku z tym środki zastosowane przez Nową Zelandię w dokumentacji dotyczącej Eotetranychus sexmaculatus należy uzupełnić o środki, które pozwalają zaradzić niepewności.

| (12) | Oemona hirta i Meloidogyne fallax są wymienione w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2072 jako agrofagi kwarantannowe dla Unii. Eotetranychus sexmaculatus i Platypus apicalis nie zostały jeszcze włączone do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii zawartego w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2019/2072, ale mogą spełniać warunki takiego włączenia w wyniku dalszej pełnej oceny ryzyka. Jeżeli stwierdzi się, że przedmiotowe agrofagi spełniają te warunki, zostaną one uwzględnione w wykazie w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2072, a odnośne rośliny zostaną wymienione w załączniku VII do tego rozporządzenia wraz z odpowiednimi środkami na podstawie pełnej oceny ryzyka w odniesieniu do tych agrofagów. Należy wówczas dokonać odpowiedniego przeglądu rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2072. |
| --- | --- |

(12)

Oemona hirta i Meloidogyne fallax są wymienione w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2072 jako agrofagi kwarantannowe dla Unii. Eotetranychus sexmaculatus i Platypus apicalis nie zostały jeszcze włączone do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii zawartego w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2019/2072, ale mogą spełniać warunki takiego włączenia w wyniku dalszej pełnej oceny ryzyka. Jeżeli stwierdzi się, że przedmiotowe agrofagi spełniają te warunki, zostaną one uwzględnione w wykazie w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2072, a odnośne rośliny zostaną wymienione w załączniku VII do tego rozporządzenia wraz z odpowiednimi środkami na podstawie pełnej oceny ryzyka w odniesieniu do tych agrofagów. Należy wówczas dokonać odpowiedniego przeglądu rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2072.

| (13) | Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2020/1213. |
| --- | --- |

(13)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2020/1213.

| (14) | W celu wypełnienia zobowiązań Unii wynikających z porozumienia WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (7) przywóz określonych roślin powinien zostać wznowiony w jak najkrótszym terminie. Z tego względu niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu, |
| --- | --- |

(14)

W celu wypełnienia zobowiązań Unii wynikających z porozumienia WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (7) przywóz określonych roślin powinien zostać wznowiony w jak najkrótszym terminie. Z tego względu niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu,

| (15) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, |
| --- | --- |

(15)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się środki fitosanitarne do celów wprowadzania na terytorium Unii niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzących z Nowej Zelandii

Acer japonicum

Acer palmatum

Acer shirasawanum

Artykuł 2

Zmiana rozporządzenia wykonawczego (UE) 2020/1213

W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2020/1213 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 września 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca

---

(1)  
  Dz.U. L 317 z 23.11.2016, s. 4.

1

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2019 z dnia 18 grudnia 2018 r. ustanawiające tymczasowy wykaz roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wysokiego ryzyka w rozumieniu art. 42 rozporządzenia (UE) 2016/2031 i wykaz roślin, dla których nie są wymagane świadectwa fitosanitarne do celów wprowadzenia na terytorium Unii w rozumieniu art. 73 tego rozporządzenia (Dz.U. L 323 z 19.12.2018, s. 10).

2

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1213 z dnia 21 sierpnia 2020 r. dotyczące środków fitosanitarnych do celów wprowadzania na terytorium Unii niektórych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które usunięto z załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2019 (Dz.U. L 275 z 24.8.2020, s. 5).

3

(4)  Panel PLH EFSA (panel EFSA ds. zdrowia roślin), 2020. „Scientific Opinion on the commodity risk assessment of Acer spp. plants from New Zealand” (Opinia naukowa w sprawie oceny ryzyka związanego z roślinami rodzaju Acer spp. pochodzącymi z Nowej Zelandii). Dziennik EFSA 2020; 18(5): 6105. https://doi.org/10.2903/j.efsa.2020.6105.

4

Acer

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1361 z dnia 30 września 2020 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/2019 w odniesieniu do niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunku Malus domestica, pochodzących z Serbii, i niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi, pochodzących z Nowej Zelandii (zob. s. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego).

5

Malus domestica

Acer japonicum

Acer palmatum

Acer shirasawanum

(6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/2072 z dnia 28 listopada 2019 r. ustanawiające jednolite warunki wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin i uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 690/2008 oraz zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2019 (Dz.U. L 319 z 10.12.2019, s. 1).

6

(7)  Porozumienie WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (porozumienie SPS), https://www.wto.org/english/tratop_e/sps_e/spsagr_e.htm.

7

---

ZAŁĄCZNIK

W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2020/1213 dodaje się pozycje w brzmieniu:

| Rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty | Kod CN | Państwo trzecie pochodzenia | Środki |
| --- | --- | --- | --- |
| „4. | Jednoroczne, dwu- i trzyletnie szczepione lub oczkowane rośliny w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami, wolne od liści, przeznaczone do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi |

Rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty

Kod CN

Państwo trzecie pochodzenia

Środki

„4.

Jednoroczne, dwu- i trzyletnie szczepione lub oczkowane rośliny w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami, wolne od liści, przeznaczone do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi

ex 0602 90 41

ex 0602 90 45

ex 0602 90 46

ex 0602 90 48

ex 0602 90 50

Nowa Zelandia

| a) | Urzędowe oświadczenie, że:






  (i) | rośliny są wolne od Eotetranychus sexmaculatus; |
| --- | --- | --- |

a)

Urzędowe oświadczenie, że:

(i)

rośliny są wolne od Eotetranychus sexmaculatus;

| (ii) | rośliny były w całym swoim cyklu życia uprawiane w miejscu produkcji, które, łącznie z punktami produkcji wchodzącymi w jego skład, jest zarejestrowane i nadzorowane przez krajową organizację ochrony roślin państwa pochodzenia; |
| --- | --- |

(ii)

rośliny były w całym swoim cyklu życia uprawiane w miejscu produkcji, które, łącznie z punktami produkcji wchodzącymi w jego skład, jest zarejestrowane i nadzorowane przez krajową organizację ochrony roślin państwa pochodzenia;

| (iii) | w trakcie urzędowych inspekcji przeprowadzonych w odpowiednim momencie, od początku pełnego cyklu produkcyjnego, stwierdzono, że punkt produkcji jest wolny od Eotetranychus sexmaculatus; w przypadku podejrzenia występowania Eotetranychus sexmaculatus w punkcie produkcji przeprowadzono odpowiednie zabiegi, aby zapewnić brak występowania agrofaga; ustanowiono strefę otaczającą wynoszącą 100 m, która podlega specjalnym badaniom przeprowadzanym w odpowiednich momentach w celu wykrycia Eotetranychus sexmaculatus i w przypadku stwierdzenia występowania agrofaga na jakichkolwiek roślinach żywicielskich, rośliny te zostały natychmiast usunięte i zniszczone; |
| --- | --- |

(iii)

w trakcie urzędowych inspekcji przeprowadzonych w odpowiednim momencie, od początku pełnego cyklu produkcyjnego, stwierdzono, że punkt produkcji jest wolny od Eotetranychus sexmaculatus; w przypadku podejrzenia występowania Eotetranychus sexmaculatus w punkcie produkcji przeprowadzono odpowiednie zabiegi, aby zapewnić brak występowania agrofaga; ustanowiono strefę otaczającą wynoszącą 100 m, która podlega specjalnym badaniom przeprowadzanym w odpowiednich momentach w celu wykrycia Eotetranychus sexmaculatus i w przypadku stwierdzenia występowania agrofaga na jakichkolwiek roślinach żywicielskich, rośliny te zostały natychmiast usunięte i zniszczone;

| (iv) | wprowadzono system mający zagwarantować, że narzędzia i maszyny są oczyszczane z gleby i resztek roślin oraz dezynfekowane, aby były wolne od Eotetranychus sexmaculatus, zanim zostaną wprowadzone do każdego punktu produkcji; |
| --- | --- |

(iv)

wprowadzono system mający zagwarantować, że narzędzia i maszyny są oczyszczane z gleby i resztek roślin oraz dezynfekowane, aby były wolne od Eotetranychus sexmaculatus, zanim zostaną wprowadzone do każdego punktu produkcji;

| (v) | w czasie zbiorów rośliny zostały oczyszczone i przycięte oraz zostały poddane urzędowej kontroli fitosanitarnej składającej się co najmniej ze szczegółowej oceny wizualnej, w szczególności łodyg i gałęzi roślin, w celu potwierdzenia braku Eotetranychus sexmaculatus; |
| --- | --- |

(v)

w czasie zbiorów rośliny zostały oczyszczone i przycięte oraz zostały poddane urzędowej kontroli fitosanitarnej składającej się co najmniej ze szczegółowej oceny wizualnej, w szczególności łodyg i gałęzi roślin, w celu potwierdzenia braku Eotetranychus sexmaculatus;

| (vi) | bezpośrednio przed wywozem przesyłki roślin zostały poddane urzędowej kontroli pod kątem występowania Eotetranychus sexmaculatus, w szczególności łodyg i gałęzi roślin, a wielkość próbki pobranej do kontroli była taka, aby umożliwić przynajmniej wykrycie 1 % stopnia porażenia przy poziomie ufności wynoszącym 99 %; |
| --- | --- |

(vi)

bezpośrednio przed wywozem przesyłki roślin zostały poddane urzędowej kontroli pod kątem występowania Eotetranychus sexmaculatus, w szczególności łodyg i gałęzi roślin, a wielkość próbki pobranej do kontroli była taka, aby umożliwić przynajmniej wykrycie 1 % stopnia porażenia przy poziomie ufności wynoszącym 99 %;

| b) | świadectwa fitosanitarne dla tych roślin zawierają pod nagłówkiem »Deklaracja dodatkowa«:






  (i) | następujące oświadczenie: »Niniejsza przesyłka jest zgodna rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/1362«; |
| --- | --- | --- |

b)

świadectwa fitosanitarne dla tych roślin zawierają pod nagłówkiem »Deklaracja dodatkowa«:

(i)

następujące oświadczenie: »Niniejsza przesyłka jest zgodna rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/1362«;

| (ii) | specyfikację zarejestrowanych punktów produkcji. |
| --- | --- |

(ii)

specyfikację zarejestrowanych punktów produkcji.

| 5. | Jednoroczne, dwu- i trzyletnie szczepione lub oczkowane rośliny w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami, wolne od liści, przeznaczone do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi |
| --- | --- |

5.

Jednoroczne, dwu- i trzyletnie szczepione lub oczkowane rośliny w stanie spoczynku z odkrytymi korzeniami, wolne od liści, przeznaczone do sadzenia gatunków Acer japonicum Thunberg, Acer palmatum Thunberg i Acer shirasawanum Koidzumi

ex 0602 90 41

ex 0602 90 45

ex 0602 90 46

ex 0602 90 48

ex 0602 90 50

Nowa Zelandia

| a) | Urzędowe oświadczenie, że:






  (i) | rośliny są wolne od Oemona hirta i Platypus apicalis; |
| --- | --- | --- |

a)

Urzędowe oświadczenie, że:

(i)

rośliny są wolne od Oemona hirta i Platypus apicalis;

| (ii) | rośliny były w całym swoim cyklu życia uprawiane w miejscu produkcji, które, łącznie z punktami produkcji wchodzącymi w jego skład, jest zarejestrowane i nadzorowane przez krajową organizację ochrony roślin państwa pochodzenia; |
| --- | --- |

(ii)

rośliny były w całym swoim cyklu życia uprawiane w miejscu produkcji, które, łącznie z punktami produkcji wchodzącymi w jego skład, jest zarejestrowane i nadzorowane przez krajową organizację ochrony roślin państwa pochodzenia;

| (iii) | w trakcie urzędowych inspekcji przeprowadzonych w odpowiednim momencie, od początku pełnego cyklu produkcyjnego, stwierdzono, że punkt produkcji jest wolny od Oemona hirta i Platypus apicalis; w przypadku podejrzenia występowania Oemona hirta lub Platypus apicalis w punkcie produkcji przeprowadzono odpowiednie zabiegi, aby zapewnić brak występowania agrofagów; |
| --- | --- |

(iii)

w trakcie urzędowych inspekcji przeprowadzonych w odpowiednim momencie, od początku pełnego cyklu produkcyjnego, stwierdzono, że punkt produkcji jest wolny od Oemona hirta i Platypus apicalis; w przypadku podejrzenia występowania Oemona hirta lub Platypus apicalis w punkcie produkcji przeprowadzono odpowiednie zabiegi, aby zapewnić brak występowania agrofagów;

| (iv) | w czasie zbiorów rośliny zostały oczyszczone i poddane urzędowej kontroli w celu potwierdzenia nieobecności Oemona hirta i Platypus apicalis; |
| --- | --- |

(iv)

w czasie zbiorów rośliny zostały oczyszczone i poddane urzędowej kontroli w celu potwierdzenia nieobecności Oemona hirta i Platypus apicalis;

| (v) | bezpośrednio przed wywozem przesyłki roślin zostały poddane urzędowej kontroli pod kątem występowania Oemona hirta i Platypus apicalis, a wielkość próbki pobranej do kontroli była taka, aby umożliwić przynajmniej wykrycie 1 % stopnia porażenia przy poziomie ufności wynoszącym 99 %; |
| --- | --- |

(v)

bezpośrednio przed wywozem przesyłki roślin zostały poddane urzędowej kontroli pod kątem występowania Oemona hirta i Platypus apicalis, a wielkość próbki pobranej do kontroli była taka, aby umożliwić przynajmniej wykrycie 1 % stopnia porażenia przy poziomie ufności wynoszącym 99 %;

| b) | świadectwa fitosanitarne dla tych roślin zawierają, pod nagłówkiem »Deklaracja dodatkowa«:






  (i) | następujące oświadczenie: »Niniejsza przesyłka jest zgodna rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/1362«; |
| --- | --- | --- |

b)

świadectwa fitosanitarne dla tych roślin zawierają, pod nagłówkiem »Deklaracja dodatkowa«:

(i)

następujące oświadczenie: »Niniejsza przesyłka jest zgodna rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/1362«;

| (ii) | specyfikację zarejestrowanych punktów produkcji.” |
| --- | --- |

(ii)

specyfikację zarejestrowanych punktów produkcji.”

---

| 1.10.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/10 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/10

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/1363

z dnia 30 września 2020 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków świń (posiadacz zezwolenia: Chr. Hansen A/S)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury udzielania takich zezwoleń. |
| --- | --- |

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury udzielania takich zezwoleń.

| (2) | Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożone zostały wnioski o zezwolenie na stosowanie preparatu Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840. Do wniosków dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożone zostały wnioski o zezwolenie na stosowanie preparatu Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840. Do wniosków dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.

| (3) | Wniosek dotyczy zezwolenia na stosowanie preparatu Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków świń, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki zootechniczne”. |
| --- | --- |

(3)

Wniosek dotyczy zezwolenia na stosowanie preparatu Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków świń, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki zootechniczne”.

| (4) | W opiniach z dnia 21 lutego 2018 r. (2) i 4 października 2019 r. (3) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparat Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 nie ma szkodliwych skutków dla zdrowia zwierząt, bezpieczeństwa konsumentów ani środowiska. Stwierdzono również, że dodatek powinien zostać uznany za substancję mogącą działać uczulająco na drogi oddechowe, oraz że nie można wyciągnąć żadnych wniosków co do jego potencjalnego działania drażniącego na skórę i oczy oraz uczulającego na skórę. W związku z tym należy zastosować odpowiednie środki ochronne, aby zapobiec szkodliwym skutkom dla zdrowia ludzi, w szczególności w odniesieniu do użytkowników dodatku. Urząd stwierdził, że dodatek ma znaczący wpływ na poprawę parametrów zootechnicznych u wszystkich gatunków świń. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd poddał również weryfikacji sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003. |
| --- | --- |

(4)

W opiniach z dnia 21 lutego 2018 r. (2) i 4 października 2019 r. (3) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparat Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 nie ma szkodliwych skutków dla zdrowia zwierząt, bezpieczeństwa konsumentów ani środowiska. Stwierdzono również, że dodatek powinien zostać uznany za substancję mogącą działać uczulająco na drogi oddechowe, oraz że nie można wyciągnąć żadnych wniosków co do jego potencjalnego działania drażniącego na skórę i oczy oraz uczulającego na skórę. W związku z tym należy zastosować odpowiednie środki ochronne, aby zapobiec szkodliwym skutkom dla zdrowia ludzi, w szczególności w odniesieniu do użytkowników dodatku. Urząd stwierdził, że dodatek ma znaczący wpływ na poprawę parametrów zootechnicznych u wszystkich gatunków świń. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd poddał również weryfikacji sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

| (5) | Ocena preparatu Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie tego preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(5)

Ocena preparatu Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie tego preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

| (6) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, |
| --- | --- |

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zezwolenie

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki zootechniczne” i do grupy funkcjonalnej „stabilizatory flory jelitowej”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 września 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca

---

(1)  
  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

1

(2)  Dziennik EFSA 2018; 16(4):5200.

2

(3)  Dziennik EFSA, 2019; 17(11):5881 oraz Dziennik EFSA, 2019; 17(11):5883.

3

---

ZAŁĄCZNIK

| Numer identyfikacyjny dodatku | Nazwa posiadacza zezwolenia | Dodatek | Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna | Gatunek lub kategoria zwierzęcia | Maksymalny wiek | Minimalna zawartość | Maksymalna zawartość | Minimalna zawartość | Maksymalna zawartość | Pozostałe przepisy | Data ważności zezwolenia |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| jtk/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 % | jtk/l wody do pojenia | | |
| Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: stabilizatory flory jelitowej |
| 4b1901 | Chr. Hansen A/S | Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 | Skład dodatku

  Preparat Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 zawierający co najmniej 1,25 ×1010 jtk/g dodatku
  Postać stała | Wszystkie gatunki świń | – | 5 × 108 | – | 1,7 × 108 | – | 1. | W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy podać warunki przechowywania i stabilności przy obróbce cieplnej. |

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Pozostałe przepisy

Data ważności zezwolenia

jtk/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

jtk/l wody do pojenia

Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: stabilizatory flory jelitowej

4b1901

Chr. Hansen A/S

Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840

Skład dodatku

Preparat Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 zawierający co najmniej 1,25 ×1010 jtk/g dodatku

Postać stała

Wszystkie gatunki świń

–

5 × 108

–

1,7 × 108

–

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy podać warunki przechowywania i stabilności przy obróbce cieplnej.

| 2. | Dodatek może być stosowany w wodzie do pojenia. Przy stosowaniu dodatku w wodzie do pojenia należy zapewnić jednolitą dyspersję dodatku. |
| --- | --- |

2.

Dodatek może być stosowany w wodzie do pojenia. Przy stosowaniu dodatku w wodzie do pojenia należy zapewnić jednolitą dyspersję dodatku.

| 3. | Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub ograniczyć do minimum za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym środków ochrony skóry, oczu i dróg oddechowych. |
| --- | --- |

3.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub ograniczyć do minimum za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym środków ochrony skóry, oczu i dróg oddechowych.

21 października 2030 r.

Charakterystyka substancji czynnej

Zdolne do życia przetrwalniki Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840

Metoda analityczna
   (1)

Do analizy jakościowej Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840: Analiza jakościowa: elektroforeza pulsacyjna w zmiennym polu elektrycznym

Do oznaczenia liczby Bacillus amyloliquefaciens DSM 25840 w dodatku paszowym, premiksach i paszach: metoda posiewu powierzchniowego na tryptonowym agarze sojowym – EN 15784

---

(1)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.

---

ZALECENIA

| 1.10.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/13 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/13

---

ZALECENIE KOMISJI (UE) 2020/1364

z dnia 23 września 2020 r.

w sprawie legalnych dróg uzyskania ochrony w UE: promowanie przesiedleń, przyjmowania ze względów humanitarnych i innych uzupełniających dróg migracji

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 292,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Na całym świecie rośnie liczba uchodźców i innych osób potrzebujących ochrony międzynarodowej. W związku z tym istnieje potrzeba zwiększenia zdolności Unii do wypełniania spoczywającego na niej moralnego obowiązku, jakim jest udzielanie skutecznej pomocy. Wszystkie państwa członkowskie powinny uczestniczyć w zbiorowym wysiłku całej Unii, aby okazać solidarność z osobami potrzebującymi ochrony międzynarodowej, zapewniając im możliwości legalnego wjazdu na terytorium Unii i umacniając obszar objęty ochroną poza granicami Unii. |
| --- | --- |

(1)

Na całym świecie rośnie liczba uchodźców i innych osób potrzebujących ochrony międzynarodowej. W związku z tym istnieje potrzeba zwiększenia zdolności Unii do wypełniania spoczywającego na niej moralnego obowiązku, jakim jest udzielanie skutecznej pomocy. Wszystkie państwa członkowskie powinny uczestniczyć w zbiorowym wysiłku całej Unii, aby okazać solidarność z osobami potrzebującymi ochrony międzynarodowej, zapewniając im możliwości legalnego wjazdu na terytorium Unii i umacniając obszar objęty ochroną poza granicami Unii.

| (2) | Niniejsze zalecenie ma na celu wsparcie stałych wysiłków państw członkowskich w zakresie zapewniania i usprawniania legalnych i bezpiecznych kanałów migracji dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej. Zalecane działania mają w szczególności na celu okazanie solidarności z państwami spoza UE, w których znajduje się znaczna liczba przesiedleńców potrzebujących ochrony międzynarodowej, włączenie się w międzynarodowe inicjatywy w zakresie przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych, a także przyczynienie się do poprawy ogólnego zarządzania migracją. |
| --- | --- |

(2)

Niniejsze zalecenie ma na celu wsparcie stałych wysiłków państw członkowskich w zakresie zapewniania i usprawniania legalnych i bezpiecznych kanałów migracji dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej. Zalecane działania mają w szczególności na celu okazanie solidarności z państwami spoza UE, w których znajduje się znaczna liczba przesiedleńców potrzebujących ochrony międzynarodowej, włączenie się w międzynarodowe inicjatywy w zakresie przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych, a także przyczynienie się do poprawy ogólnego zarządzania migracją.

| (3) | Unia dąży do rozwinięcia i umocnienia obszaru objętego ochroną w krajach tranzytu, krajach będących miejscem przeznaczenia lub pierwszego azylu, tak aby udzielać tam pomocy zarówno osobom potrzebującym ochrony międzynarodowej, jak i migrantom, którzy znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji, a także wspierać społeczności przyjmujące. Regionalne programy rozwoju i ochrony (1) w Rogu Afryki i Afryce Północnej, a także na Bliskim Wschodzie wspierają między innymi utrzymanie i umocnienie obszaru objętego ochroną przez budowanie zdolności systemów krajowych, wspieranie władz lokalnych i społeczeństwa obywatelskiego. Zapewniają one ochronę polegającą na oferowaniu bezpośredniej pomocy osobom potrzebującym ochrony międzynarodowej. Wszelkie działania są realizowane przez partnerów wykonawczych. Przy pomocy programów wspierane są trwałe rozwiązania służące osobom potrzebującym ochrony międzynarodowej, w szczególności przesiedlenia, przez zapewnienie kontroli przesiewowych i rejestracji, ułatwienie skutecznego ustalania statusu uchodźcy, a także bezpośrednie wsparcie działań w zakresie przesiedleń realizowanych przez Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR). Oczekuje się, że państwa członkowskie odegrają czynną rolę jako członkowie konsorcjum lub przekażą środki finansowe na wsparcie i realizację regionalnych programów rozwoju i ochrony, wzmacniając w ten sposób zewnętrzny wymiar unijnej polityki migracyjnej. |
| --- | --- |

(3)

Unia dąży do rozwinięcia i umocnienia obszaru objętego ochroną w krajach tranzytu, krajach będących miejscem przeznaczenia lub pierwszego azylu, tak aby udzielać tam pomocy zarówno osobom potrzebującym ochrony międzynarodowej, jak i migrantom, którzy znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji, a także wspierać społeczności przyjmujące. Regionalne programy rozwoju i ochrony (1) w Rogu Afryki i Afryce Północnej, a także na Bliskim Wschodzie wspierają między innymi utrzymanie i umocnienie obszaru objętego ochroną przez budowanie zdolności systemów krajowych, wspieranie władz lokalnych i społeczeństwa obywatelskiego. Zapewniają one ochronę polegającą na oferowaniu bezpośredniej pomocy osobom potrzebującym ochrony międzynarodowej. Wszelkie działania są realizowane przez partnerów wykonawczych. Przy pomocy programów wspierane są trwałe rozwiązania służące osobom potrzebującym ochrony międzynarodowej, w szczególności przesiedlenia, przez zapewnienie kontroli przesiewowych i rejestracji, ułatwienie skutecznego ustalania statusu uchodźcy, a także bezpośrednie wsparcie działań w zakresie przesiedleń realizowanych przez Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR). Oczekuje się, że państwa członkowskie odegrają czynną rolę jako członkowie konsorcjum lub przekażą środki finansowe na wsparcie i realizację regionalnych programów rozwoju i ochrony, wzmacniając w ten sposób zewnętrzny wymiar unijnej polityki migracyjnej.

| (4) | Przesiedlenia stanowią ważne narzędzie zapewniania ochrony międzynarodowej osobom, które jej potrzebują, dające wyraz ogólnoświatowej solidarności z państwami nienależącymi do UE, polegającej na niesieniu im pomocy w radzeniu sobie z dużą liczbą osób uciekających przed wojną i prześladowaniami. Są one także kluczowym elementem unijnej kompleksowej polityki azylowej i migracyjnej – zapewniając bezpieczne i legalne drogi uzyskania ochrony, przesiedlenia pomagają ratować życie ludzkie, ograniczać migrację nieuregulowaną, a także zwalczać model biznesowy siatek przemytników. Przesiedlenia stanowią również ważną, nieodłączną część kompleksowego podejścia do migracji, tam gdzie kraje partnerskie włączane są w pełne spektrum obszarów związanych z migracją. |
| --- | --- |

(4)

Przesiedlenia stanowią ważne narzędzie zapewniania ochrony międzynarodowej osobom, które jej potrzebują, dające wyraz ogólnoświatowej solidarności z państwami nienależącymi do UE, polegającej na niesieniu im pomocy w radzeniu sobie z dużą liczbą osób uciekających przed wojną i prześladowaniami. Są one także kluczowym elementem unijnej kompleksowej polityki azylowej i migracyjnej – zapewniając bezpieczne i legalne drogi uzyskania ochrony, przesiedlenia pomagają ratować życie ludzkie, ograniczać migrację nieuregulowaną, a także zwalczać model biznesowy siatek przemytników. Przesiedlenia stanowią również ważną, nieodłączną część kompleksowego podejścia do migracji, tam gdzie kraje partnerskie włączane są w pełne spektrum obszarów związanych z migracją.

| (5) | Biuro UNHCR potwierdziło, że ogólnoświatowe zapotrzebowanie w zakresie przesiedleń jest w dalszym ciągu wysokie – w 2020 r. odnotowano 1,44 mln takich przypadków. Oczekuje się, że liczba ta wzrośnie w nadchodzących latach. |
| --- | --- |

(5)

Biuro UNHCR potwierdziło, że ogólnoświatowe zapotrzebowanie w zakresie przesiedleń jest w dalszym ciągu wysokie – w 2020 r. odnotowano 1,44 mln takich przypadków. Oczekuje się, że liczba ta wzrośnie w nadchodzących latach.

| (6) | Podczas pierwszego Globalnego Forum na rzecz Uchodźców, które odbyło się w grudniu 2019 r., podsumowano postępy w realizacji Globalnego porozumienia w sprawie uchodźców pod nadzorem Biura UNHCR (2). Dzięki temu porozumieniu uzyskano szerokie międzynarodowe wsparcie dla poszukiwania trwałych rozwiązań problemu uchodźców na całym świecie, w tym rozwiązań w zakresie przesiedleń, oraz zwiększenia liczby i zakresu legalnych dróg uzyskania ochrony międzynarodowej. Trzyletnia strategia Biura UNHCR (2019–2021) dotycząca przesiedleń oraz uzupełniających dróg migracji zawiera plan działania mający na celu ich rozszerzenie przez oferowanie większej liczby miejsc, zaangażowanie większej liczby podmiotów i tworzenie bardziej przyjaznych społeczeństw. Oczekuje się, że państwa członkowskie obejmą rolę światowego lidera w zakresie przesiedleń i udzielą wsparcia dla realizacji strategii, a w ten sposób odwrócą obecną tendencję polegającą na zmniejszaniu się liczby państw biorących udział w przesiedleniach na całym świecie oraz gwałtownym spadku zobowiązań w zakresie przesiedleń (3). |
| --- | --- |

(6)

Podczas pierwszego Globalnego Forum na rzecz Uchodźców, które odbyło się w grudniu 2019 r., podsumowano postępy w realizacji Globalnego porozumienia w sprawie uchodźców pod nadzorem Biura UNHCR (2). Dzięki temu porozumieniu uzyskano szerokie międzynarodowe wsparcie dla poszukiwania trwałych rozwiązań problemu uchodźców na całym świecie, w tym rozwiązań w zakresie przesiedleń, oraz zwiększenia liczby i zakresu legalnych dróg uzyskania ochrony międzynarodowej. Trzyletnia strategia Biura UNHCR (2019–2021) dotycząca przesiedleń oraz uzupełniających dróg migracji zawiera plan działania mający na celu ich rozszerzenie przez oferowanie większej liczby miejsc, zaangażowanie większej liczby podmiotów i tworzenie bardziej przyjaznych społeczeństw. Oczekuje się, że państwa członkowskie obejmą rolę światowego lidera w zakresie przesiedleń i udzielą wsparcia dla realizacji strategii, a w ten sposób odwrócą obecną tendencję polegającą na zmniejszaniu się liczby państw biorących udział w przesiedleniach na całym świecie oraz gwałtownym spadku zobowiązań w zakresie przesiedleń (3).

| (7) | Od 2015 r. dwa skuteczne sponsorowane przez UE programy przesiedleń, realizowane z udziałem znacznej liczby państw członkowskich, pomogły ponad 70 000 osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji i potrzebujących ochrony międzynarodowej w znalezieniu schronienia w Unii. W latach 2015–2018, gdy międzynarodowa sytuacja w zakresie przesiedleń znacząco się zmieniła, roczna liczba osób przesiedlanych do państw członkowskich wzrosła trzykrotnie, natomiast udział UE w przesiedleniach w skali całego świata wzrósł z poziomu poniżej 9 % przed 2016 r. do 41 % w 2018 r. Wzrost ten pokazuje korzyści i możliwości związane ze współpracą i koordynacją na szczeblu UE w dziedzinie przesiedleń. Pokazuje również, jak istotne jest finansowanie z budżetu UE, z którego przeznaczono 1 mld EUR na bezpośrednie wsparcie działań państw członkowskich w zakresie przesiedleń w latach 2015–2020. |
| --- | --- |

(7)

Od 2015 r. dwa skuteczne sponsorowane przez UE programy przesiedleń, realizowane z udziałem znacznej liczby państw członkowskich, pomogły ponad 70 000 osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji i potrzebujących ochrony międzynarodowej w znalezieniu schronienia w Unii. W latach 2015–2018, gdy międzynarodowa sytuacja w zakresie przesiedleń znacząco się zmieniła, roczna liczba osób przesiedlanych do państw członkowskich wzrosła trzykrotnie, natomiast udział UE w przesiedleniach w skali całego świata wzrósł z poziomu poniżej 9 % przed 2016 r. do 41 % w 2018 r. Wzrost ten pokazuje korzyści i możliwości związane ze współpracą i koordynacją na szczeblu UE w dziedzinie przesiedleń. Pokazuje również, jak istotne jest finansowanie z budżetu UE, z którego przeznaczono 1 mld EUR na bezpośrednie wsparcie działań państw członkowskich w zakresie przesiedleń w latach 2015–2020.

| (8) | W ramach pierwszego unijnego programu przesiedleń (4) państwa członkowskie wraz z państwami stosującymi rozporządzenie dublińskie uzgodniły przesiedlenie 22 504 osób potrzebujących ochrony międzynarodowej z Bliskiego Wschodu, Rogu Afryki i Afryki Północnej w okresie 2 lat (2015–2017) (5). Ogółem, w ramach tego pierwszego pomyślnie zrealizowanego unijnego programu przesiedlono 19 452 osoby (86 % całkowitego zobowiązania). |
| --- | --- |

(8)

W ramach pierwszego unijnego programu przesiedleń (4) państwa członkowskie wraz z państwami stosującymi rozporządzenie dublińskie uzgodniły przesiedlenie 22 504 osób potrzebujących ochrony międzynarodowej z Bliskiego Wschodu, Rogu Afryki i Afryki Północnej w okresie 2 lat (2015–2017) (5). Ogółem, w ramach tego pierwszego pomyślnie zrealizowanego unijnego programu przesiedlono 19 452 osoby (86 % całkowitego zobowiązania).

| (9) | W ramach drugiego unijnego programu przesiedleń (6) państwa członkowskie zgodziły się przesiedlić 50 039 osób potrzebujących ochrony międzynarodowej z Turcji, Libanu, Jordanii, a także z krajów znajdujących się na szlaku środkowośródziemnomorskim, przy czym szczególnym wsparciem objęto kryzysowe mechanizmy tranzytowe ustanowione przez Biuro UNHCR w Nigrze (w 2017 r.) i Rwandzie (w 2019 r.). Realizacja programu zakończyła się pomyślnie – przesiedlono 43 827 osób (88 % całkowitego zobowiązania). |
| --- | --- |

(9)

W ramach drugiego unijnego programu przesiedleń (6) państwa członkowskie zgodziły się przesiedlić 50 039 osób potrzebujących ochrony międzynarodowej z Turcji, Libanu, Jordanii, a także z krajów znajdujących się na szlaku środkowośródziemnomorskim, przy czym szczególnym wsparciem objęto kryzysowe mechanizmy tranzytowe ustanowione przez Biuro UNHCR w Nigrze (w 2017 r.) i Rwandzie (w 2019 r.). Realizacja programu zakończyła się pomyślnie – przesiedlono 43 827 osób (88 % całkowitego zobowiązania).

| (10) | W celu maksymalnego zwiększenia liczby przesiedlanych osób oraz należytego wykorzystania dostępnych środków finansowych państwa członkowskie, które nie wykonały jeszcze w pełni swoich zobowiązań w ramach drugiego unijnego programu przesiedleń, mogą się z nich wywiązać w roku 2020 i 2021. |
| --- | --- |

(10)

W celu maksymalnego zwiększenia liczby przesiedlanych osób oraz należytego wykorzystania dostępnych środków finansowych państwa członkowskie, które nie wykonały jeszcze w pełni swoich zobowiązań w ramach drugiego unijnego programu przesiedleń, mogą się z nich wywiązać w roku 2020 i 2021.

| (11) | Na podstawie oświadczenia UE–Turcja (7) do połowy września 2020 r. przesiedlono ponad 27 000 osób (8). Kolejne osoby potrzebujące ochrony międzynarodowej zostały przesiedlone z Turcji przez państwa członkowskie w ramach programów krajowych. |
| --- | --- |

(11)

Na podstawie oświadczenia UE–Turcja (7) do połowy września 2020 r. przesiedlono ponad 27 000 osób (8). Kolejne osoby potrzebujące ochrony międzynarodowej zostały przesiedlone z Turcji przez państwa członkowskie w ramach programów krajowych.

| (12) | Unia musi przejść od doraźnych programów przesiedleń do programów realizowanych w oparciu o stabilne ramy, które gwarantowałyby zrównoważony i przewidywalny charakter unijnych programów przesiedleń. W tym celu Komisja zaproponowała w 2016 r. rozporządzenie ustanawiające unijne ramy przesiedleń (9), aby stworzyć – w ramach reformy unijnego systemu azylowego – bezpieczne, legalne drogi uzyskania ochrony międzynarodowej dla osób, które jej potrzebują. W czerwcu 2018 r. zawarto częściowe, wstępne porozumienie polityczne, w którym przewidziano dodanie przyjęcia ze względów humanitarnych – oprócz przesiedlenia – do zakresu przedmiotowego projektu rozporządzenia. Sprawne przyjęcie wniosku ma duże znaczenie dla stworzenia bardziej efektywnej, sprawiedliwej i stabilnej polityki UE w dziedzinie azylu i migracji, obejmującej stabilne ramy przesiedleń. |
| --- | --- |

(12)

Unia musi przejść od doraźnych programów przesiedleń do programów realizowanych w oparciu o stabilne ramy, które gwarantowałyby zrównoważony i przewidywalny charakter unijnych programów przesiedleń. W tym celu Komisja zaproponowała w 2016 r. rozporządzenie ustanawiające unijne ramy przesiedleń (9), aby stworzyć – w ramach reformy unijnego systemu azylowego – bezpieczne, legalne drogi uzyskania ochrony międzynarodowej dla osób, które jej potrzebują. W czerwcu 2018 r. zawarto częściowe, wstępne porozumienie polityczne, w którym przewidziano dodanie przyjęcia ze względów humanitarnych – oprócz przesiedlenia – do zakresu przedmiotowego projektu rozporządzenia. Sprawne przyjęcie wniosku ma duże znaczenie dla stworzenia bardziej efektywnej, sprawiedliwej i stabilnej polityki UE w dziedzinie azylu i migracji, obejmującej stabilne ramy przesiedleń.

| (13) | Chcąc zapewnić kontynuowanie działań w zakresie przesiedleń do czasu ustanowienia stabilnych ram, podczas 9. Forum ds. Przesiedleń w lipcu 2019 r. Komisja zachęciła państwa członkowskie do przedłożenia zobowiązań w zakresie przesiedleń na 2020 r. Uczyniła to w oparciu o uzgodnione priorytety na ten okres, a także w zgodzie z opracowaną przez Biuro UNHCR prognozą dotyczącą światowego zapotrzebowania w zakresie przesiedleń w 2020 r. oraz z zaleceniami Biura dotyczącymi planowania przesiedleń w UE na 2020 r., w ramach którego na ten rok przewidziano 30 000 potrzebnych miejsc. W efekcie państwa członkowskie zobowiązały się do przyjęcia niemal 29 500 osób. Ten wysoki łączny poziom zobowiązań, stanowiący ponad 50 % wszystkich miejsc przesiedlenia udostępnionych przez państwa na rzecz UNHCR na 2020 r., świadczy o nieustającym zaangażowaniu państw członkowskich na rzecz ochrony, ratowania życia i zapewnienia wiarygodnych alternatyw dla nieuregulowanej migracji. |
| --- | --- |

(13)

Chcąc zapewnić kontynuowanie działań w zakresie przesiedleń do czasu ustanowienia stabilnych ram, podczas 9. Forum ds. Przesiedleń w lipcu 2019 r. Komisja zachęciła państwa członkowskie do przedłożenia zobowiązań w zakresie przesiedleń na 2020 r. Uczyniła to w oparciu o uzgodnione priorytety na ten okres, a także w zgodzie z opracowaną przez Biuro UNHCR prognozą dotyczącą światowego zapotrzebowania w zakresie przesiedleń w 2020 r. oraz z zaleceniami Biura dotyczącymi planowania przesiedleń w UE na 2020 r., w ramach którego na ten rok przewidziano 30 000 potrzebnych miejsc. W efekcie państwa członkowskie zobowiązały się do przyjęcia niemal 29 500 osób. Ten wysoki łączny poziom zobowiązań, stanowiący ponad 50 % wszystkich miejsc przesiedlenia udostępnionych przez państwa na rzecz UNHCR na 2020 r., świadczy o nieustającym zaangażowaniu państw członkowskich na rzecz ochrony, ratowania życia i zapewnienia wiarygodnych alternatyw dla nieuregulowanej migracji.

| (14) | W kontekście prognozowanego na 2020 r. globalnego zapotrzebowania w zakresie przesiedleń, trzyletniej strategii Biura UNHCR (2019–2021) dotyczącej przesiedleń oraz uzupełniających dróg migracji, a także pierwszego Globalnego Forum na rzecz Uchodźców (grudzień 2019 r.), to znaczące zobowiązanie ze strony państw członkowskich potwierdza rolę UE jako globalnego lidera w obszarze przesiedleń. |
| --- | --- |

(14)

W kontekście prognozowanego na 2020 r. globalnego zapotrzebowania w zakresie przesiedleń, trzyletniej strategii Biura UNHCR (2019–2021) dotyczącej przesiedleń oraz uzupełniających dróg migracji, a także pierwszego Globalnego Forum na rzecz Uchodźców (grudzień 2019 r.), to znaczące zobowiązanie ze strony państw członkowskich potwierdza rolę UE jako globalnego lidera w obszarze przesiedleń.

| (15) | Wybór regionów priorytetowych, jeśli chodzi o przesiedlenia, w ramach procesu składania zobowiązań na 2020 r. prowadzony jest na podstawie prognoz Biura UNHCR dotyczących globalnego zapotrzebowania w zakresie przesiedleń, a także z uwzględnieniem konieczności dalszego wprowadzania w życie oświadczenia UE–Turcja z marca 2016 r. Państwa członkowskie powinny kontynuować przesiedlenia z Turcji, Jordanii, Libanu, a także z najważniejszych państw afrykańskich położonych na szlaku środkowośródziemnomorskim i na jego przedłużeniu, m.in. z Libii, Nigru, Czadu, Egiptu, Etiopii i Sudanu. Powinny one również wspierać kryzysowe mechanizmy tranzytowe w Nigrze i Rwandzie oraz zapewnić miejsca do przesiedleń w sytuacjach nadzwyczajnych. Wprowadzenie w życie oświadczenia UE–Turcja obejmuje uruchomienie z Turcją programu dobrowolnego przyjmowania ze względów humanitarnych z zastrzeżeniem uprzedniego spełnienia wszystkich warunków wstępnych oraz zakończenia lub znaczącego i trwałego ograniczenia nieuregulowanego przekraczania granicy między Turcją a UE. |
| --- | --- |

(15)

Wybór regionów priorytetowych, jeśli chodzi o przesiedlenia, w ramach procesu składania zobowiązań na 2020 r. prowadzony jest na podstawie prognoz Biura UNHCR dotyczących globalnego zapotrzebowania w zakresie przesiedleń, a także z uwzględnieniem konieczności dalszego wprowadzania w życie oświadczenia UE–Turcja z marca 2016 r. Państwa członkowskie powinny kontynuować przesiedlenia z Turcji, Jordanii, Libanu, a także z najważniejszych państw afrykańskich położonych na szlaku środkowośródziemnomorskim i na jego przedłużeniu, m.in. z Libii, Nigru, Czadu, Egiptu, Etiopii i Sudanu. Powinny one również wspierać kryzysowe mechanizmy tranzytowe w Nigrze i Rwandzie oraz zapewnić miejsca do przesiedleń w sytuacjach nadzwyczajnych. Wprowadzenie w życie oświadczenia UE–Turcja obejmuje uruchomienie z Turcją programu dobrowolnego przyjmowania ze względów humanitarnych z zastrzeżeniem uprzedniego spełnienia wszystkich warunków wstępnych oraz zakończenia lub znaczącego i trwałego ograniczenia nieuregulowanego przekraczania granicy między Turcją a UE.

| (16) | Z budżetu Unii udostępniono około 300 mln EUR, aby pomóc państwom członkowskim zrealizować cel dotyczący 29 500 miejsc w 2020 r. (10). Zgodnie z regułami Funduszu Azylu, Migracji i Integracji (FAMI) państwa członkowskie mogą kwalifikować się do płatności motywacyjnej w wysokości 10 000 EUR na każdą przesiedloną osobę z regionów priorytetowych lub grup znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji oraz 6 000 EUR na pozostałe przesiedlenia. |
| --- | --- |

(16)

Z budżetu Unii udostępniono około 300 mln EUR, aby pomóc państwom członkowskim zrealizować cel dotyczący 29 500 miejsc w 2020 r. (10). Zgodnie z regułami Funduszu Azylu, Migracji i Integracji (FAMI) państwa członkowskie mogą kwalifikować się do płatności motywacyjnej w wysokości 10 000 EUR na każdą przesiedloną osobę z regionów priorytetowych lub grup znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji oraz 6 000 EUR na pozostałe przesiedlenia.

| (17) | Od stycznia do marca 2020 r., w ramach procesu podejmowania zobowiązań na 2020 r., do UE przesiedlono ponad 3 600 osób. Kryzys wywołany pandemią koronawirusa poważnie jednak zakłócił działania w zakresie przesiedleń. Państwa członkowskie, Biuro UNHCR oraz Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji (IOM) wstrzymały te działania od połowy marca 2020 r. Dnia 18 czerwca 2020 r. Biuro UNHCR i IOM ogłosiły wznowienie przesiedleń uchodźców (11). Od lata br. kilka państw członkowskich zaczęło stopniowo wznawiać działania w zakresie przesiedleń. |
| --- | --- |

(17)

Od stycznia do marca 2020 r., w ramach procesu podejmowania zobowiązań na 2020 r., do UE przesiedlono ponad 3 600 osób. Kryzys wywołany pandemią koronawirusa poważnie jednak zakłócił działania w zakresie przesiedleń. Państwa członkowskie, Biuro UNHCR oraz Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji (IOM) wstrzymały te działania od połowy marca 2020 r. Dnia 18 czerwca 2020 r. Biuro UNHCR i IOM ogłosiły wznowienie przesiedleń uchodźców (11). Od lata br. kilka państw członkowskich zaczęło stopniowo wznawiać działania w zakresie przesiedleń.

| (18) | To niespotykane dotąd globalne zagrożenie dla zdrowia oraz środki wprowadzone, aby zahamować rozprzestrzenianie się wirusa, znacząco wpłynęły na wszystkie działania i procedury związane z przesiedleniami, przyjmowaniem ze względów humanitarnych i sponsorowaniem przez społeczności. Wyraźna stała się potrzeba koordynacji ze strony UE, tak aby można było zmaksymalizować wpływ zastosowanych środków. |
| --- | --- |

(18)

To niespotykane dotąd globalne zagrożenie dla zdrowia oraz środki wprowadzone, aby zahamować rozprzestrzenianie się wirusa, znacząco wpłynęły na wszystkie działania i procedury związane z przesiedleniami, przyjmowaniem ze względów humanitarnych i sponsorowaniem przez społeczności. Wyraźna stała się potrzeba koordynacji ze strony UE, tak aby można było zmaksymalizować wpływ zastosowanych środków.

| (19) | W swoich Wskazówkach dotyczących wdrażania odpowiednich przepisów UE w dziedzinie azylu, procedur powrotu oraz przesiedleń (12) Komisja zwróciła się do państw członkowskich o dalsze okazywanie solidarności z osobami potrzebującymi ochrony międzynarodowej i państwami spoza UE, które przyjmują dużą liczbę uchodźców, przez zapewnienie, na tyle na ile to możliwe, ciągłości procedur związanych z przesiedleniami. Komisja zwróciła się do państw członkowskich o rozważenie nowych sposobów pracy, takich jak zdalne prowadzenie przesłuchań lub dokonywanie przesiedleń wyłącznie na podstawie dokumentacji. W tych kwestiach Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) udzielił bezzwłocznie operacyjnego wsparcia za pomocą szeregu organizowanych przez internet spotkań tematycznych w ramach sieci ds. przesiedlenia i przyjęcia ze względów humanitarnych. |
| --- | --- |

(19)

W swoich Wskazówkach dotyczących wdrażania odpowiednich przepisów UE w dziedzinie azylu, procedur powrotu oraz przesiedleń (12) Komisja zwróciła się do państw członkowskich o dalsze okazywanie solidarności z osobami potrzebującymi ochrony międzynarodowej i państwami spoza UE, które przyjmują dużą liczbę uchodźców, przez zapewnienie, na tyle na ile to możliwe, ciągłości procedur związanych z przesiedleniami. Komisja zwróciła się do państw członkowskich o rozważenie nowych sposobów pracy, takich jak zdalne prowadzenie przesłuchań lub dokonywanie przesiedleń wyłącznie na podstawie dokumentacji. W tych kwestiach Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) udzielił bezzwłocznie operacyjnego wsparcia za pomocą szeregu organizowanych przez internet spotkań tematycznych w ramach sieci ds. przesiedlenia i przyjęcia ze względów humanitarnych.

| (20) | Mając świadomość zakłóceń spowodowanych pandemią koronawirusa w wypełnianiu zobowiązań podjętych na 2020 r., Komisja postanowiła wydłużyć okres ich realizacji poza 2020 r., tak aby zapewnić państwom członkowskim wystarczająco dużo czasu na pełne wykonanie tych zobowiązań. Pierwotny roczny program zostanie zatem przekształcony w program dwuletni obejmujący lata 2020–2021, w trakcie którego państwa członkowskie powinny zapewnić 29 500 zadeklarowanych miejsc. Dodatkowo, państwa członkowskie proszone są o rozważenie, w miarę możliwości, uruchomienia dodatkowych programów przesiedleń finansowanych ze środków krajowych. |
| --- | --- |

(20)

Mając świadomość zakłóceń spowodowanych pandemią koronawirusa w wypełnianiu zobowiązań podjętych na 2020 r., Komisja postanowiła wydłużyć okres ich realizacji poza 2020 r., tak aby zapewnić państwom członkowskim wystarczająco dużo czasu na pełne wykonanie tych zobowiązań. Pierwotny roczny program zostanie zatem przekształcony w program dwuletni obejmujący lata 2020–2021, w trakcie którego państwa członkowskie powinny zapewnić 29 500 zadeklarowanych miejsc. Dodatkowo, państwa członkowskie proszone są o rozważenie, w miarę możliwości, uruchomienia dodatkowych programów przesiedleń finansowanych ze środków krajowych.

| (21) | W celu zagwarantowania sprawnej kontynuacji działań UE w zakresie przesiedleń, po okresie zakłóceń spowodowanych pandemią koronawirusa, należy rozważyć nowe programy przesiedleń od 2022 r. z uwzględnieniem zasobów finansowych przydzielonych w ramach Funduszu Azylu i Migracji na lata 2021–2027 w celu wsparcia zobowiązań podjętych przez państwa członkowskie. Unia nadal dąży do tego, by rozpocząć w nadchodzących latach tendencję stałego wzrostu liczby przesiedlanych osób. |
| --- | --- |

(21)

W celu zagwarantowania sprawnej kontynuacji działań UE w zakresie przesiedleń, po okresie zakłóceń spowodowanych pandemią koronawirusa, należy rozważyć nowe programy przesiedleń od 2022 r. z uwzględnieniem zasobów finansowych przydzielonych w ramach Funduszu Azylu i Migracji na lata 2021–2027 w celu wsparcia zobowiązań podjętych przez państwa członkowskie. Unia nadal dąży do tego, by rozpocząć w nadchodzących latach tendencję stałego wzrostu liczby przesiedlanych osób.

| (22) | Oprócz wsparcia finansowego ze strony UE wprowadzono różne środki, aby pomóc państwom członkowskim w przesiedleniach. EASO zamierza pomagać państwom członkowskim w wypełnianiu ich zobowiązań w zakresie przesiedleń. Instrument wsparcia przesiedleń w Stambule, który funkcjonuje od kwietnia 2019 r. (etap pilotażowy), wspiera państwa członkowskie w działaniach w zakresie przesiedleń z Turcji. Ponadto obsługiwana przez EASO sieć ds. przesiedlenia i przyjęcia ze względów humanitarnych, działająca od stycznia 2020 r., ułatwia współpracę i dzielenie się wiedzą między państwami członkowskimi, ze szczególnym zwróceniem uwagi na kwestie istotne dla UE. Sieć ta stanowi najważniejsze forum wzajemnego uczenia się oraz wymiany informacji między państwami członkowskimi, jeśli chodzi o przeciwdziałanie skutkom pandemii koronawirusa. |
| --- | --- |

(22)

Oprócz wsparcia finansowego ze strony UE wprowadzono różne środki, aby pomóc państwom członkowskim w przesiedleniach. EASO zamierza pomagać państwom członkowskim w wypełnianiu ich zobowiązań w zakresie przesiedleń. Instrument wsparcia przesiedleń w Stambule, który funkcjonuje od kwietnia 2019 r. (etap pilotażowy), wspiera państwa członkowskie w działaniach w zakresie przesiedleń z Turcji. Ponadto obsługiwana przez EASO sieć ds. przesiedlenia i przyjęcia ze względów humanitarnych, działająca od stycznia 2020 r., ułatwia współpracę i dzielenie się wiedzą między państwami członkowskimi, ze szczególnym zwróceniem uwagi na kwestie istotne dla UE. Sieć ta stanowi najważniejsze forum wzajemnego uczenia się oraz wymiany informacji między państwami członkowskimi, jeśli chodzi o przeciwdziałanie skutkom pandemii koronawirusa.

| (23) | Co więcej, zgodnie z trzyletnią strategią Biura UNHCR (2019–2021) dotyczącą przesiedlenia i uzupełniających dróg migracji należy promować wprowadzanie w życie lub większe wykorzystanie modeli opartych na przyjmowaniu ze względów humanitarnych oraz innych uzupełniających dróg migracji jako dodatkowych sposobów przyjmowania osób, będących uzupełnieniem przesiedleń, tak aby zwiększyć liczbę oferowanych miejsc za pomocą bezpiecznych, legalnych dróg. |
| --- | --- |

(23)

Co więcej, zgodnie z trzyletnią strategią Biura UNHCR (2019–2021) dotyczącą przesiedlenia i uzupełniających dróg migracji należy promować wprowadzanie w życie lub większe wykorzystanie modeli opartych na przyjmowaniu ze względów humanitarnych oraz innych uzupełniających dróg migracji jako dodatkowych sposobów przyjmowania osób, będących uzupełnieniem przesiedleń, tak aby zwiększyć liczbę oferowanych miejsc za pomocą bezpiecznych, legalnych dróg.

| (24) | W projekcie rozporządzenia w sprawie unijnych ram przesiedleń przewidziano udostępnienie państwom członkowskim środków finansowych na przyjmowanie ze względów humanitarnych. |
| --- | --- |

(24)

W projekcie rozporządzenia w sprawie unijnych ram przesiedleń przewidziano udostępnienie państwom członkowskim środków finansowych na przyjmowanie ze względów humanitarnych.

| (25) | W związku z wielością modeli, według których odbywa się przyjmowanie ze względów humanitarnych, państwa członkowskie i państwa spoza UE zebrały już bardzo różnorodne, a przy tym obiecujące doświadczenia, które mogą zostać rozszerzone na inne państwa lub w nich powielone. |
| --- | --- |

(25)

W związku z wielością modeli, według których odbywa się przyjmowanie ze względów humanitarnych, państwa członkowskie i państwa spoza UE zebrały już bardzo różnorodne, a przy tym obiecujące doświadczenia, które mogą zostać rozszerzone na inne państwa lub w nich powielone.

| (26) | Kilka państw członkowskich wdrożyło programy sponsorowania przez społeczności (13), które to programy mogą stanowić podstawę przesiedleń, przyjmowania ze względów humanitarnych i innych uzupełniających dróg migracji. We wszystkich przypadkach prywatni sponsorzy, grupy osób prywatnych lub organizacje nienastawione na zysk mogą w zorganizowany sposób zapewnić przyjęcie i integrację osób potrzebujących ochrony międzynarodowej. |
| --- | --- |

(26)

Kilka państw członkowskich wdrożyło programy sponsorowania przez społeczności (13), które to programy mogą stanowić podstawę przesiedleń, przyjmowania ze względów humanitarnych i innych uzupełniających dróg migracji. We wszystkich przypadkach prywatni sponsorzy, grupy osób prywatnych lub organizacje nienastawione na zysk mogą w zorganizowany sposób zapewnić przyjęcie i integrację osób potrzebujących ochrony międzynarodowej.

| (27) | W kontekście przesiedleń programy sponsorowania przez społeczności mogą pomóc państwom członkowskim w zwiększeniu liczby miejsc przesiedlenia oraz w pomyślnej integracji uchodźców w ramach przyjaznej społeczności przyjmującej. W oparciu o ścisłe partnerstwo między państwem a organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, osobami prywatnymi lub grupami takich osób, prywatni sponsorzy zwykle zapewniają finansowe, praktyczne i moralne wsparcie w ramach przyjmowania lub integracji uchodźców. Jak wykazała przeprowadzona w 2018 r. analiza wykonalności i wartości dodanej programów sponsorowania (14), modele sponsorowania przez społeczności mogą przybierać różne formy. W zależności od ich struktury i celu modele te pomagają zwiększyć liczbę dostępnych miejsc przyjmowania osób potrzebujących ochrony, umożliwiają szybszą i bardziej efektywną integrację, zwiększają publiczne poparcie dla kwestii uchodźców i przesiedlenia, a także pomagają zapobiegać nieuregulowanemu dalszemu przemieszczaniu się osób przesiedlonych. |
| --- | --- |

(27)

W kontekście przesiedleń programy sponsorowania przez społeczności mogą pomóc państwom członkowskim w zwiększeniu liczby miejsc przesiedlenia oraz w pomyślnej integracji uchodźców w ramach przyjaznej społeczności przyjmującej. W oparciu o ścisłe partnerstwo między państwem a organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, osobami prywatnymi lub grupami takich osób, prywatni sponsorzy zwykle zapewniają finansowe, praktyczne i moralne wsparcie w ramach przyjmowania lub integracji uchodźców. Jak wykazała przeprowadzona w 2018 r. analiza wykonalności i wartości dodanej programów sponsorowania (14), modele sponsorowania przez społeczności mogą przybierać różne formy. W zależności od ich struktury i celu modele te pomagają zwiększyć liczbę dostępnych miejsc przyjmowania osób potrzebujących ochrony, umożliwiają szybszą i bardziej efektywną integrację, zwiększają publiczne poparcie dla kwestii uchodźców i przesiedlenia, a także pomagają zapobiegać nieuregulowanemu dalszemu przemieszczaniu się osób przesiedlonych.

| (28) | Inną formą sponsorowania przez społeczności – oprócz przesiedlenia, które może służyć za wzór – jest to, co niektóre państwa członkowskie i organizacje prywatne nazywają „korytarzami humanitarnymi”, czyli model sponsorowania realizowany obecnie przez organizacje wyznaniowe we Włoszech, Francji i Belgii we współpracy z rządami tych państw. W ramach tego modelu prywatni sponsorzy są zaangażowani na wszystkich etapach procesu przyjmowania, począwszy od identyfikowania osób potrzebujących ochrony międzynarodowej, a skończywszy na przenoszeniu ich do właściwego państwa członkowskiego. Zajmują się oni także przyjmowaniem i integracją migrantów, a także ponoszą związane z tym koszty. Od 2016 r. do Europy – w większości do Włoch i Francji – przybyło tą drogą ponad 2 700 osób potrzebujących ochrony międzynarodowej. Szczegółowe zasady współpracy państwa i prywatnych sponsorów są często określane w protokołach ustaleń. |
| --- | --- |

(28)

Inną formą sponsorowania przez społeczności – oprócz przesiedlenia, które może służyć za wzór – jest to, co niektóre państwa członkowskie i organizacje prywatne nazywają „korytarzami humanitarnymi”, czyli model sponsorowania realizowany obecnie przez organizacje wyznaniowe we Włoszech, Francji i Belgii we współpracy z rządami tych państw. W ramach tego modelu prywatni sponsorzy są zaangażowani na wszystkich etapach procesu przyjmowania, począwszy od identyfikowania osób potrzebujących ochrony międzynarodowej, a skończywszy na przenoszeniu ich do właściwego państwa członkowskiego. Zajmują się oni także przyjmowaniem i integracją migrantów, a także ponoszą związane z tym koszty. Od 2016 r. do Europy – w większości do Włoch i Francji – przybyło tą drogą ponad 2 700 osób potrzebujących ochrony międzynarodowej. Szczegółowe zasady współpracy państwa i prywatnych sponsorów są często określane w protokołach ustaleń.

| (29) | Zważywszy na korzyści płynące ze sponsorowania przez społeczności, Unia powinna nadal promować w tej kwestii podejście ogólnounijne, wykorzystując dotychczasowe doświadczenia państw członkowskich i włączając w to EASO. Unia będzie nadal wspierać budowanie zdolności wśród podmiotów społeczeństwa obywatelskiego zaangażowanych w programy sponsorowania przez społeczności i ułatwiać ponadnarodowe kontakty służące dzieleniu się wiedzą w celu rozszerzenia skali istniejących programów takiego sponsorowania oraz stworzenia nowych programów, również w tych państwach członkowskich, które ich do tej pory nie realizowały. W 2019 r. Komisja ogłosiła w tym celu szczegółowe zaproszenie do składania wniosków w ramach unijnego programu działań FAMI (15). Udostępnianie uzupełniających dróg migracji dla osób potrzebujących ochrony oraz ich późniejsza integracja jest jednym z tematów uwzględnionych w zaproszeniu do składania wniosków dotyczących działań ponadnarodowych w dziedzinie azylu, migracji i integracji w ramach programu działań FAMI na 2020 r. (16). |
| --- | --- |

(29)

Zważywszy na korzyści płynące ze sponsorowania przez społeczności, Unia powinna nadal promować w tej kwestii podejście ogólnounijne, wykorzystując dotychczasowe doświadczenia państw członkowskich i włączając w to EASO. Unia będzie nadal wspierać budowanie zdolności wśród podmiotów społeczeństwa obywatelskiego zaangażowanych w programy sponsorowania przez społeczności i ułatwiać ponadnarodowe kontakty służące dzieleniu się wiedzą w celu rozszerzenia skali istniejących programów takiego sponsorowania oraz stworzenia nowych programów, również w tych państwach członkowskich, które ich do tej pory nie realizowały. W 2019 r. Komisja ogłosiła w tym celu szczegółowe zaproszenie do składania wniosków w ramach unijnego programu działań FAMI (15). Udostępnianie uzupełniających dróg migracji dla osób potrzebujących ochrony oraz ich późniejsza integracja jest jednym z tematów uwzględnionych w zaproszeniu do składania wniosków dotyczących działań ponadnarodowych w dziedzinie azylu, migracji i integracji w ramach programu działań FAMI na 2020 r. (16).

| (30) | Pandemia koronawirusa wywarła wpływ także na programy sponsorowania przez społeczności. W swoich wytycznych dotyczących wdrażania odpowiednich przepisów UE w dziedzinie azylu i procedur powrotu, a także w dziedzinie przesiedlenia Komisja zachęciła państwa członkowskie do utrzymywania otwartych kanałów komunikacji ze sponsorami, do informowania ich o zachodzących zmianach oraz dalszego pozyskiwania sponsorów i poddawania ich kontroli przesiewowej w celu zwiększenia dostępności miejsc przyjmowania w przyszłości. |
| --- | --- |

(30)

Pandemia koronawirusa wywarła wpływ także na programy sponsorowania przez społeczności. W swoich wytycznych dotyczących wdrażania odpowiednich przepisów UE w dziedzinie azylu i procedur powrotu, a także w dziedzinie przesiedlenia Komisja zachęciła państwa członkowskie do utrzymywania otwartych kanałów komunikacji ze sponsorami, do informowania ich o zachodzących zmianach oraz dalszego pozyskiwania sponsorów i poddawania ich kontroli przesiewowej w celu zwiększenia dostępności miejsc przyjmowania w przyszłości.

| (31) | Jak podkreśliło Biuro UNHCR, łączenie rodzin jest powszechnie uznawane za kluczowy warunek pomyślnej integracji migrantów w kraju przyjmującym. Wysiedleńcy potrzebujący ochrony międzynarodowej, którzy chcą skorzystać z prawa do łączenia rodzin, często napotykają w tym zakresie wiele trudności, takich jak długotrwałe i uciążliwe procedury administracyjne (17). Może to ich skłaniać do prób obejścia przepisów przez pełną niebezpieczeństw migrację nieuregulowaną. Aby ułatwić korzystanie z prawa do łączenia rodzin zgodnie z dyrektywą w tej sprawie (18), zachęca się państwa członkowskie do uruchomienia programów pomocy w łączeniu rodzin, które zwiększą dostępność informacji i uproszczą proces ubiegania się o wizę. Dodatkowo, w sprawach wykraczających poza zakres dyrektywy w sprawie łączenia rodzin, zachęca się państwa członkowskie do organizowania programów przyjmowania ze względów humanitarnych, takich jak sponsorowanie przez rodziny. |
| --- | --- |

(31)

Jak podkreśliło Biuro UNHCR, łączenie rodzin jest powszechnie uznawane za kluczowy warunek pomyślnej integracji migrantów w kraju przyjmującym. Wysiedleńcy potrzebujący ochrony międzynarodowej, którzy chcą skorzystać z prawa do łączenia rodzin, często napotykają w tym zakresie wiele trudności, takich jak długotrwałe i uciążliwe procedury administracyjne (17). Może to ich skłaniać do prób obejścia przepisów przez pełną niebezpieczeństw migrację nieuregulowaną. Aby ułatwić korzystanie z prawa do łączenia rodzin zgodnie z dyrektywą w tej sprawie (18), zachęca się państwa członkowskie do uruchomienia programów pomocy w łączeniu rodzin, które zwiększą dostępność informacji i uproszczą proces ubiegania się o wizę. Dodatkowo, w sprawach wykraczających poza zakres dyrektywy w sprawie łączenia rodzin, zachęca się państwa członkowskie do organizowania programów przyjmowania ze względów humanitarnych, takich jak sponsorowanie przez rodziny.

| (32) | Aby wykorzystać umiejętności, kwalifikacje i motywację osób potrzebujących ochrony międzynarodowej, należy również zbadać inne uzupełniające drogi przyjęcia, takie jak kształcenie lub praca. Kilka państw członkowskich wspiera programy ułatwiające dostęp do istniejących legalnych dróg uzyskania ochrony międzynarodowej, na przykład dla studentów lub pracowników. Zachęca się państwa członkowskie do wykorzystania w tych procedurach narzędzia do tworzenia profilu umiejętności obywateli państw trzecich. To specjalne internetowe narzędzie pomaga w identyfikowaniu i dokumentowaniu umiejętności i kwalifikacji osób wywodzących się ze środowisk migracyjnych (19). |
| --- | --- |

(32)

Aby wykorzystać umiejętności, kwalifikacje i motywację osób potrzebujących ochrony międzynarodowej, należy również zbadać inne uzupełniające drogi przyjęcia, takie jak kształcenie lub praca. Kilka państw członkowskich wspiera programy ułatwiające dostęp do istniejących legalnych dróg uzyskania ochrony międzynarodowej, na przykład dla studentów lub pracowników. Zachęca się państwa członkowskie do wykorzystania w tych procedurach narzędzia do tworzenia profilu umiejętności obywateli państw trzecich. To specjalne internetowe narzędzie pomaga w identyfikowaniu i dokumentowaniu umiejętności i kwalifikacji osób wywodzących się ze środowisk migracyjnych (19).

| (33) | Szacuje się, że na całym świecie dostęp do szkolnictwa wyższego ma mniej niż trzy procent uchodźców (20). Nawet jeśli posiadają oni umiejętności i niezbędną wiedzę, często brakuje im informacji i środków finansowych, aby wziąć udział w programach kształcenia wyższego pierwszego lub drugiego stopnia w Unii. Państwa członkowskie powinny rozważyć poprawę dostępności uniwersytetów dla młodych ludzi potrzebujących ochrony międzynarodowej i ułatwić im możliwość przyjęcia na studia na swoim terytorium. Tego rodzaju inicjatywy mogą wymagać proaktywnej procedury naboru w krajach poza granicami UE, nauki języka, elastycznych kryteriów przyjęcia na studia, a także stypendiów i specjalnie przygotowanych środków integracji po przyjeździe. Absolwenci, którzy po ukończeniu studiów chcieliby pozostać w danym państwie członkowskim zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 (21), powinni móc skorzystać z doradztwa i pomocy w poszukiwaniu pracy. |
| --- | --- |

(33)

Szacuje się, że na całym świecie dostęp do szkolnictwa wyższego ma mniej niż trzy procent uchodźców (20). Nawet jeśli posiadają oni umiejętności i niezbędną wiedzę, często brakuje im informacji i środków finansowych, aby wziąć udział w programach kształcenia wyższego pierwszego lub drugiego stopnia w Unii. Państwa członkowskie powinny rozważyć poprawę dostępności uniwersytetów dla młodych ludzi potrzebujących ochrony międzynarodowej i ułatwić im możliwość przyjęcia na studia na swoim terytorium. Tego rodzaju inicjatywy mogą wymagać proaktywnej procedury naboru w krajach poza granicami UE, nauki języka, elastycznych kryteriów przyjęcia na studia, a także stypendiów i specjalnie przygotowanych środków integracji po przyjeździe. Absolwenci, którzy po ukończeniu studiów chcieliby pozostać w danym państwie członkowskim zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 (21), powinni móc skorzystać z doradztwa i pomocy w poszukiwaniu pracy.

| (34) | Aby ułatwić realizację takich programów, Komisja będzie zachęcać do wzajemnego uczenia się i wymiany doświadczeń między państwami członkowskimi, a także przeanalizuje możliwości udzielenia unijnego wsparcia finansowego na opracowanie i stworzenie takich dróg migracji dla studentów. |
| --- | --- |

(34)

Aby ułatwić realizację takich programów, Komisja będzie zachęcać do wzajemnego uczenia się i wymiany doświadczeń między państwami członkowskimi, a także przeanalizuje możliwości udzielenia unijnego wsparcia finansowego na opracowanie i stworzenie takich dróg migracji dla studentów.

| (35) | Państwa członkowskie powinny ponadto rozważyć nawiązanie partnerstwa z podmiotami sektora prywatnego, pracodawcami, związkami zawodowymi i społeczeństwem obywatelskim w celu stworzenia innowacyjnych programów międzynarodowej mobilności pracowników dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej. |
| --- | --- |

(35)

Państwa członkowskie powinny ponadto rozważyć nawiązanie partnerstwa z podmiotami sektora prywatnego, pracodawcami, związkami zawodowymi i społeczeństwem obywatelskim w celu stworzenia innowacyjnych programów międzynarodowej mobilności pracowników dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej.

| (36) | EASO, wraz z siecią ds. przesiedlenia i przyjęcia ze względów humanitarnych, pomoże państwom członkowskim w opracowaniu i wdrożeniu programów przyjmowania ze względów humanitarnych oraz innych uzupełniających dróg migracji. |
| --- | --- |

(36)

EASO, wraz z siecią ds. przesiedlenia i przyjęcia ze względów humanitarnych, pomoże państwom członkowskim w opracowaniu i wdrożeniu programów przyjmowania ze względów humanitarnych oraz innych uzupełniających dróg migracji.

| (37) | Wprowadzając w życie przesiedlenia, przyjmowanie ze względów humanitarnych i inne programy oparte na uzupełniających drogach migracji, państwa członkowskie powinny uwzględnić zobowiązania określone w Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych. |
| --- | --- |

(37)

Wprowadzając w życie przesiedlenia, przyjmowanie ze względów humanitarnych i inne programy oparte na uzupełniających drogach migracji, państwa członkowskie powinny uwzględnić zobowiązania określone w Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych.

| (38) | Aby zapewnić monitorowanie realizacji unijnych programów przesiedlenia w 2020 i 2021 r., państwa członkowskie powinny, na odpowiedni wniosek, przekazywać Komisji informacje na temat dokonanych przesiedleń na swoim terytorium zgodnie z podjętymi zobowiązaniami, określając kraj, z którego dana osoba została przesiedlona. Komisja będzie również monitorować różne projekty i programy umożliwiające przyjmowanie ze względów humanitarnych, wdrażane w państwach członkowskich, aby zachować ogląd wszystkich legalnych dróg migracji dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej oraz liczby miejsc oferowanych za pośrednictwem tych kanałów. |
| --- | --- |

(38)

Aby zapewnić monitorowanie realizacji unijnych programów przesiedlenia w 2020 i 2021 r., państwa członkowskie powinny, na odpowiedni wniosek, przekazywać Komisji informacje na temat dokonanych przesiedleń na swoim terytorium zgodnie z podjętymi zobowiązaniami, określając kraj, z którego dana osoba została przesiedlona. Komisja będzie również monitorować różne projekty i programy umożliwiające przyjmowanie ze względów humanitarnych, wdrażane w państwach członkowskich, aby zachować ogląd wszystkich legalnych dróg migracji dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej oraz liczby miejsc oferowanych za pośrednictwem tych kanałów.

| (39) | Niniejsze zalecenie powinno być skierowane do państw członkowskich. Państwa stosujące rozporządzenie dublińskie zachęca się do udziału we wspólnych europejskich działaniach w zakresie przesiedleń, a także we wspólnych wysiłkach dotyczących innych uzupełniających dróg migracji, |
| --- | --- |

(39)

Niniejsze zalecenie powinno być skierowane do państw członkowskich. Państwa stosujące rozporządzenie dublińskie zachęca się do udziału we wspólnych europejskich działaniach w zakresie przesiedleń, a także we wspólnych wysiłkach dotyczących innych uzupełniających dróg migracji,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

ZWIĘKSZENIE LICZBY PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZAANGAŻOWANYCH W PRZESIEDLENIA I PRZYJMOWANIE ZE WZGLĘDÓW HUMANITARNYCH

| 1. | Państwa członkowskie powinny uczestniczyć w zapewnieniu legalnych dróg migracji dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej w duchu międzynarodowej solidarności z krajami pierwszego azylu lub tranzytu, a także powinny okazywać większą solidarność sobie nawzajem. |
| --- | --- |

1.

ZWIĘKSZENIE WYSIŁKÓW W ZAKRESIE REALIZACJI W KONTEKŚCIE PANDEMII KORONAWIRUSA I WZMOŻENIE PRZESIEDLEŃ W PERSPEKTYWIE ŚREDNIOOKRESOWEJ

| 2. | Mając na uwadze doświadczenia zebrane w trakcie realizacji poprzednich unijnych programów przesiedleń, a także aby ułatwić przejście od tych programów do stabilnych unijnych ram przesiedleń, zachęca się państwa członkowskie do zrealizowania docelowego poziomu przesiedleń określonego w procesie podejmowania zobowiązań na 2020 r., wynoszącego co najmniej 29 500 osób potrzebujących ochrony międzynarodowej z państw spoza UE w okresie dwóch lat (od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.). |
| --- | --- |

2.

| 3. | Zachęca się państwa członkowskie do realizacji zobowiązań na 2020 r. podjętych w ramach odnośnego procesu tak szybko, jak to praktycznie wykonalne w obliczu skutków pandemii koronawirusa. Zachęca się je do rozważenia innowacyjnych sposobów działania i dostosowania swoich procedur, tak aby mogły one reagować na zmieniającą się sytuację w terenie, m.in. w krajach pierwszego azylu. |
| --- | --- |

3.

| 4. | Państwa członkowskie, które nie wypełniły w całości swoich zobowiązań w ramach unijnego programu przesiedleń na lata 2018–2019 (22), zachęca się do realizacji tych zobowiązań w latach 2020–2021 zgodnie z programami krajowymi w ramach FAMI. |
| --- | --- |

4.

| 5. | W latach 2020–2021 państwa członkowskie powinny kontynuować działania związane z przesiedleniami, na tyle na ile to możliwe w kontekście pandemii koronawirusa, i powinny skoncentrować swoje wysiłki na:






  a) | zapewnieniu dalszych przesiedleń z Turcji obywateli syryjskich i obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców wysiedlonych wskutek konfliktu w Syrii, tak aby wesprzeć wprowadzenie w życie oświadczenia UE–Turcja z marca 2016 r.; obejmuje to uruchomienie programu dobrowolnego przyjmowania ze względów humanitarnych z zastrzeżeniem uprzedniego spełnienia wszystkich warunków wstępnych oraz zakończenia lub znaczącego i trwałego ograniczenia nieuregulowanego przekraczania granicy między Turcją a UE; |
| --- | --- | --- |

5.

a)

zapewnieniu dalszych przesiedleń z Turcji obywateli syryjskich i obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców wysiedlonych wskutek konfliktu w Syrii, tak aby wesprzeć wprowadzenie w życie oświadczenia UE–Turcja z marca 2016 r.; obejmuje to uruchomienie programu dobrowolnego przyjmowania ze względów humanitarnych z zastrzeżeniem uprzedniego spełnienia wszystkich warunków wstępnych oraz zakończenia lub znaczącego i trwałego ograniczenia nieuregulowanego przekraczania granicy między Turcją a UE;

| b) | zapewnieniu ciągłości przesiedleń z Libanu i Jordanii; |
| --- | --- |

b)

zapewnieniu ciągłości przesiedleń z Libanu i Jordanii;

| c) | przyczynianiu się do dalszego stabilizowania sytuacji w środkowej części basenu Morza Śródziemnego przez przesiedlanie osób potrzebujących ochrony z Libii, Nigru, Czadu, Egiptu, Etiopii i Sudanu, w tym przez wspieranie realizowanych przez Biuro UNHCR tymczasowych mechanizmów ewakuacji awaryjnej grup migrantów znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji, pochodzących z Libii, a przebywających w Nigrze i Rwandzie. |
| --- | --- |

c)

przyczynianiu się do dalszego stabilizowania sytuacji w środkowej części basenu Morza Śródziemnego przez przesiedlanie osób potrzebujących ochrony z Libii, Nigru, Czadu, Egiptu, Etiopii i Sudanu, w tym przez wspieranie realizowanych przez Biuro UNHCR tymczasowych mechanizmów ewakuacji awaryjnej grup migrantów znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji, pochodzących z Libii, a przebywających w Nigrze i Rwandzie.

| 6. | Zachęca się państwa członkowskie do elastycznego reagowania na konieczność dokonywania przesiedleń w sytuacjach nadzwyczajnych. Wzywa się je do realizacji jak największej liczby zobowiązań w zakresie przesiedleń i do należytego wykorzystania dostępnego budżetu. Powinny one realizować swoje programy przesiedleń w ścisłej współpracy z Biurem UNHCR, a w stosownych przypadkach także przy wsparciu EASO. |
| --- | --- |

6.

| 7. | Aby zapewnić ciągłość działań w zakresie przesiedleń oraz ponowny wzrost ich liczby po okresie zakłóceń spowodowanych przez pandemię koronawirusa, zachęca się państwa członkowskie, aby włączyły się w realizację przyszłych unijnych programów przesiedleń. Zachęca się je do zwiększenia skali istniejących programów przesiedleń, wznowienia wcześniejszych programów przesiedleń lub ustanowienia nowych w celu zwiększenia liczby miejsc potrzebnych do przyjęcia osób potrzebujących ochrony międzynarodowej z chwilą, gdy przesiedlenia znów staną się możliwe w warunkach bezpiecznych dla wszystkich zaangażowanych stron. |
| --- | --- |

7.

ZAPEWNIENIE WYSOKIEJ JAKOŚCI PROGRAMÓW PRZESIEDLEŃ

| 8. | Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby proces przesiedlenia był realizowany z zapewnieniem wysokich standardów na wszystkich etapach, w szczególności dotyczy to (zdalnej) orientacji przed wyjazdem oraz informacji po przybyciu. Zachęca się je do zapewnienia odpowiedniej i wystarczającej zdolności przyjmowania, uwzględniając zwiększone zagrożenia zdrowotne, aby zagwarantować szybkie przybycie wybranych osób do Europy. |
| --- | --- |

8.

| 9. | Zachęca się państwa członkowskie do opracowania specjalnie dostosowanych, skutecznych programów integracji i włączenia społecznego dla osób przesiedlonych, z należytym uwzględnieniem szczególnie trudnych sytuacji. Zachęca się je także do ścisłej współpracy ze społeczeństwem obywatelskim i społecznościami przyjmującymi w celu wprowadzenia w życie lub rozszerzenia na potrzeby przesiedleń programów sponsorowania przez społeczności, służących efektywnej, lepszej i szybszej integracji przesiedlonych uchodźców w społeczeństwie przyjmującym. |
| --- | --- |

9.

| 10. | Państwa członkowskie powinny ustanowić wewnętrzne programy monitorowania i oceny, aby móc mierzyć efektywność i skuteczność swoich programów przesiedleń, a także odnośnych programów integracji. |
| --- | --- |

10.

PROMOWANIE PRZYJĘCIA ZE WZGLĘDÓW HUMANITARNYCH

| 11. | Zachęca się państwa członkowskie do zwiększenia na swoim terytorium liczby przyjęć osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji, potrzebujących ochrony międzynarodowej. Oprócz przesiedlenia, należałoby rozważyć w szczególności ustanowienie dla takich osób lub rozszerzenie na ich potrzeby legalnych dróg migracji w innych formach. |
| --- | --- |

11.

| 12. | Wzywa się ponadto państwa członkowskie do ułatwienia korzystania z prawa do łączenia rodzin poprzez wprowadzenie programów pomocy w łączeniu rodzin poprawiających dostęp do informacji i upraszczających proces składania wniosków. Co więcej, zachęca się je do udostępnienia dróg umożliwiających przyjmowanie członków rodziny osób, które już korzystają z ochrony międzynarodowej, za pośrednictwem programów przyjmowania ze względów humanitarnych, na przykład programów sponsorowania przez rodziny. |
| --- | --- |

12.

| 13. | Zachęca się państwa członkowskie do wniesienia wkładu w unijne podejście do sponsorowania przez społeczności z wykorzystaniem szerokiego wachlarza modeli przyjęcia ze względów humanitarnych w celu opracowania programów przyjmowania w zgodzie z właściwymi priorytetami krajowymi, a także z uwzględnieniem priorytetów i interesów UE w zakresie stosunków zewnętrznych. |
| --- | --- |

13.

| 14. | Zachęca się państwa członkowskie do ścisłej współpracy ze społeczeństwem obywatelskim w celu ustanowienia lub rozszerzenia programów sponsorowania przez społeczności, jako drogi przyjęcia ze względów humanitarnych, w ramach której na różnych etapach programu – od wskazania osób potrzebujących ochrony międzynarodowej w państwie spoza UE, aż do integracji takich osób po przybyciu – zaangażowani są prywatni sponsorzy, grupy osób prywatnych lub organizacje nienastawione na zysk. |
| --- | --- |

14.

| 15. | Opracowując takie programy sponsorowania przez społeczności, państwa członkowskie oraz ich partnerzy powinni określić przejrzyste i niedyskryminujące kryteria kwalifikacji osób potrzebujących ochrony międzynarodowej. Od chwili rozpoczęcia programu powinni zapewnić wyraźne określenie odnośnych ról i obowiązków podmiotów społeczeństwa obywatelskiego i podmiotów rządowych na etapie poprzedzającym wyjazd i po przybyciu. Państwa członkowskie w dalszym ciągu odpowiadają za kontrolę bezpieczeństwa i procedury towarzyszące przyjęciu, a także muszą zagwarantować istnienie odpowiednich zabezpieczeń i siatek bezpieczeństwa. |
| --- | --- |

15.

| 16. | Zachęca się państwa członkowskie do ustanowienia lub rozszerzenia programów sponsorowania przez społeczności, których celem jest zapewnienie lepszej i szybszej integracji oraz włączenia społecznego osób objętych ochroną międzynarodową w społeczeństwach przyjmujących, a także pozyskanie większego wsparcia publicznego dzięki tworzeniu bardziej przyjaznych i integracyjnych społeczeństw. |
| --- | --- |

16.

| 17. | Zachęca się państwa członkowskie do utrzymywania otwartych kanałów komunikacji z prywatnymi sponsorami w trakcie trwania pandemii koronawirusa i po jej zakończeniu oraz do dalszego angażowania tych sponsorów we wsparcie programów sponsorowania. |
| --- | --- |

17.

| 18. | Zachęca się państwa członkowskie do korzystania z różnych możliwości unijnego współfinansowania w celu promowania programów sponsorowania przez społeczności. |
| --- | --- |

18.

PROMOWANIE UZUPEŁNIAJĄCYCH DRÓG MIGRACJI POWIĄZANYCH Z EDUKACJĄ I PRACĄ DLA OSÓB POTRZEBUJĄCYCH OCHRONY MIĘDZYNARODOWEJ

| 19. | Zachęca się państwa członkowskie do opracowania i wspierania programów ułatwiających dostęp do innych istniejących legalnych dróg migracji dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej, z wykorzystaniem w stosownych przypadkach unijnych narzędzi do identyfikowania i dokumentowania ich umiejętności i kwalifikacji. Zachęca się również państwa członkowskie do jak najszybszego zapewnienia dostępu do rynku pracy, między innymi przy pomocy programów aktywizacji zawodowej (takich jak przekwalifikowanie czy doskonalenie zawodowe). Państwa członkowskie powinny blisko współpracować z partnerami społecznymi, aby ułatwić integrację na rynku pracy. |
| --- | --- |

19.

| 20. | Państwa członkowskie powinny rozważyć poprawę dostępu do szkół wyższych dla młodych ludzi potrzebujących ochrony międzynarodowej przez umożliwienie im zapisywania się na studia z uwzględnieniem ich indywidualnych potrzeb. W ramach bliskiej współpracy z uniwersytetami państwa członkowskie mogłyby rozważyć stworzenie specjalnych programów obejmujących na przykład indywidualny, bardziej elastyczny proces naboru na studia, możliwość uzyskania wsparcia finansowego i uczestnictwa w dostosowanych kursach językowych; ewentualnie mogłyby one udoskonalać już istniejące rozwiązania. Powinny one zapewniać doradztwo i pomagać w poszukiwaniu pracy absolwentom, którzy pragną pozostać w danym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

20.

| 21. | Państwa członkowskie powinny rozważyć nawiązanie partnerstwa z podmiotami sektora prywatnego i pracodawcami w celu stworzenia innowacyjnych programów międzynarodowej mobilności pracowników dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej bez naruszania przysługującego im prawa do ochrony. |
| --- | --- |

21.

| 22. | Zachęca się państwa członkowskie do wniesienia wkładu w tworzenie unijnego podejścia w zakresie sponsorowania przez społeczności, które może być podstawą uzupełniających dróg migracji w celu rozpoczęcia kształcenia lub podjęcia pracy przez osoby potrzebujące ochrony międzynarodowej. |
| --- | --- |

22.

ZACIEŚNIENIE WSPÓŁPRACY MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI I PROMOWANIE PRZESIEDLEŃ NA POZIOMIE GLOBALNYM

| 23. | Z uwagi na korzyści i możliwości związane ze współpracą i koordynacją na szczeblu unijnym w obszarze przesiedleń, przyjmowania ze względów humanitarnych, sponsorowania przez społeczności i uzupełniających dróg migracji zachęca się państwa członkowskie do udziału w obsługiwanej przez EASO sieci ds. przesiedlenia i przyjęcia ze względów humanitarnych, a także zachęca się je do aktywnego udziału w spotkaniach i działaniach w ramach tej sieci. |
| --- | --- |

23.

| 24. | Państwa członkowskie powinny współpracować w ramach obsługiwanej przez EASO sieci ds. przesiedlenia i przyjęcia ze względów humanitarnych, aby ułatwić terminowe i sprawne wznowienie przesiedleń po zniesieniu ograniczeń związanych z pandemią koronawirusa, a także aby opracować nowe sposoby pracy i nowe procedury, które zapewnią większą odporność działań w zakresie przesiedleń w perspektywie średniookresowej. |
| --- | --- |

24.

| 25. | W celu rozszerzenia procesu przesiedleń na skalę światową państwa członkowskie powinny nawiązywać partnerstwa z państwami spoza UE i pomagać im w utworzeniu własnych programów przesiedleń za pomocą budowania zdolności oraz wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk, przez wykorzystanie wiedzy eksperckiej EASO, a także w drodze współpracy z Biurem UNHCR i IOM. |
| --- | --- |

25.

MONITOROWANIE

| 26. | Na wniosek Komisji państwa członkowskie powinny przekazywać jej informacje o liczbie osób przesiedlonych na swoim terytorium zgodnie z podjętymi zobowiązaniami, określając kraje, z których dane osoby zostały przesiedlone. |
| --- | --- |

26.

| 27. | Państwa członkowskie powinny na bieżąco informować Komisję o przyjęciach przeprowadzonych w ramach programów przyjmowania ze względów humanitarnych oraz innych uzupełniających dróg migracji. |
| --- | --- |

27.

WSPARCIE FINANSOWE

| 28. | Państwa członkowskie powinny w pełni wykorzystywać wsparcie finansowe udostępniane za pośrednictwem Funduszu Azylu, Migracji i Integracji przez pozostałą część okresu realizacji, aby wypełnić podjęte zobowiązania w zakresie przesiedleń, a tym samym zagwarantować wysoką jakość wykonania na wszystkich etapach procesu przesiedleń, o którym mowa w niniejszym zaleceniu. |
| --- | --- |

28.

| 29. | Państwa członkowskie powinny również w pełni wykorzystać inne możliwości finansowania unijnego, aby wesprzeć i usprawnić przesiedlenia, przyjmowanie ze względów humanitarnych i inne uzupełniające drogi migracji dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej, a także ich integrację i włączenie społeczne w społeczeństwach przyjmujących; w szczególności dotyczy to finansowania z Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego zgodnie z ich odnośnymi celami. |
| --- | --- |

29.

ADRESACI

Niniejsze zalecenie skierowane jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 września 2020 r.

W imieniu Komisji

Ylva JOHANSSON

Członek Komisji

---

(1)  Współfinansowane z budżetu Unii i realizowane przez konsorcja prowadzone przez państwa członkowskie.

1

(2)  https://www.unhcr.org/the-global-compact-on-refugees.html

2

(3)  W 2018 r. Biuro UNHCR otrzymało zobowiązania w zakresie przesiedleń ze strony 29 krajów, natomiast w 2017 r. było ich 35; liczba osób wyjeżdżających celem przesiedlenia spadła z 65 100 w 2017 r. do 55 680 w 2018 r.

3

(4)  Zalecenie Komisji (UE) 2015/914 z dnia 8 czerwca 2015 r. dotyczące europejskiego programu przesiedleń (Dz.U. L 148 z 13.6.2015, s. 32).

4

(5)  Konkluzje przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 20 lipca 2015 r.

5

(6)  Zalecenie Komisji (UE) 2017/1803 z dnia 3 października 2017 r. w sprawie usprawnienia legalnych dróg migracji dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej (Dz.U. L 259 z 7.10.2017, s. 21).

6

(7)  https://www.consilium.europa.eu/pl/press/press-releases/2016/03/18/eu-turkey-statement/

7

(8)  Przesiedlenia te zostały częściowo uwzględnione w unijnych programach przesiedleń, o których mowa w motywach 8 i 9.

8

(9)  COM(2016) 468 final.

9

(10)  Wsparcie finansowe łączy w sobie środki budżetowe na lata 2019 i 2020, które zostały udostępnione państwom członkowskim w dwóch ratach.

10

(11)  https://www.unhcr.org/news/press/2020/6/5eeb85be4/joint-statement-un-refugee-chief-grandi-ioms-vitorino-announce-resumption.html?query=resettlement resumption

11

(12)  C(2020) 2516 final.

12

(13)  W niektórych krajach nazywa się je również „programami sponsorowania prywatnego”.

13

(14)  https://op.europa.eu/fr/publication-detail/-/publication/1dbb0873-d349-11e8-9424-01aa75ed71a1/language-en/format-PDF/source-114630059

14

(15)  2019 r., Zaproszenie do składania wniosków AMIF-2019-AG-Call, Temat 1: Wspieranie integracji osób potrzebujących ochrony za pomocą programów sponsorowania prywatnego.

15

(16)  Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 26.6.2020 r. w sprawie finansowania działań Unii w ramach Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz w sprawie przyjęcia programu prac na 2020 r.: https://ec.europa.eu/home-affairs/sites/homeaffairs/files/financing/fundings/migration-asylum-borders/asylum-migration-integration-fund/union-actions/docs/c4223-annex-decision-amif-awp-2020.pdf

16

(17)  https://www.unhcr.org/uk/protection/basic/5f5743f84/families-together-family-reunification-for-refugees-in-the-european-union.html

17

(18)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251 z 3.10.2003, s. 12).

18

(19)  https://ec.europa.eu/migrantskills/#/

19

(20)  Dane szacunkowe Biura UNHCR: https://www.unhcr.org/tertiary-education.html

20

(21)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych, odbycia studiów, szkoleń, udziału w wolontariacie, programach wymiany młodzieży szkolnej lub projektach edukacyjnych oraz podjęcia pracy w charakterze au pair (Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 21), art. 25.

21

au pair

(22)  Zalecenie (UE) 2017/1803.

22

---

ZAŁĄCZNIK

Przesiedlenia: zobowiązania na 2020 r.

| Państwo członkowskie | Liczba miejsc ogółem na 2020 r. |
| --- | --- |
| Belgia | 758 |
| Bułgaria  (*1) | [25] |
| Czechy | |
| Dania | |
| Niemcy | 5 500 |
| Estonia | |
| Irlandia | 994 |
| Grecja | |
| Hiszpania | 1 000 |
| Francja | 5 200 |
| Chorwacja | 100 |
| Włochy | 700 |
| Cypr | |
| Łotwa | |
| Litwa | 18 |
| Luksemburg  (*1) | [50] |
| Węgry | |
| Malta  (*1) | [20] |
| Niderlandy | 1 902 |
| Austria | |
| Polska | |
| Portugalia | 1 150 |
| Rumunia | 200 |
| Słowenia | |
| Słowacja | |
| Finlandia | 850 |
| Szwecja | 5 114 |
| Zjednoczone Królestwo | 6 000 |
| OGÓŁEM | 29 487 |

Państwo członkowskie

Liczba miejsc ogółem na 2020 r.

Belgia

758

Bułgaria  (*1)

[25]

Czechy

Dania

Niemcy

5 500

Estonia

Irlandia

994

Grecja

Hiszpania

1 000

Francja

5 200

Chorwacja

100

Włochy

700

Cypr

Łotwa

Litwa

18

Luksemburg  (*1)

[50]

Węgry

Malta  (*1)

[20]

Niderlandy

1 902

Austria

Polska

Portugalia

1 150

Rumunia

200

Słowenia

Słowacja

Finlandia

850

Szwecja

5 114

Zjednoczone Królestwo

6 000

OGÓŁEM

29 487

---

(*1)  Wykonanie zobowiązań z poprzednich programów (nieuwzględnionych w procesie podejmowania zobowiązań na 2020 r.)

---

| 1.10.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/23 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/23

---

ZALECENIE KOMISJI (UE) 2020/1365

z dnia 23 września 2020 r.

dotyczące współpracy państw członkowskich w zakresie operacji prowadzonych przez statki należące do podmiotów prywatnych lub przez nie eksploatowane w celach poszukiwawczo-ratowniczych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 292,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Udzielanie pomocy każdej osobie na morzu znajdującej się w niebezpieczeństwie jest obowiązkiem prawnym państw członkowskich ustanowionym w międzynarodowym prawie zwyczajowym i prawie umów międzynarodowych, w szczególności w Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (konwencji SOLAS z 1974 r.), Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS z 1979 r.) i Międzynarodowej konwencji o poszukiwaniu i ratownictwie morskim (konwencji SAR z 1979 r.), jak również w prawie Unii. Unia Europejska jest stroną konwencji UNCLOS. |
| --- | --- |

(1)

Udzielanie pomocy każdej osobie na morzu znajdującej się w niebezpieczeństwie jest obowiązkiem prawnym państw członkowskich ustanowionym w międzynarodowym prawie zwyczajowym i prawie umów międzynarodowych, w szczególności w Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (konwencji SOLAS z 1974 r.), Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS z 1979 r.) i Międzynarodowej konwencji o poszukiwaniu i ratownictwie morskim (konwencji SAR z 1979 r.), jak również w prawie Unii. Unia Europejska jest stroną konwencji UNCLOS.

| (2) | Od 2014 r. tysiące ludzi usiłują przedostać się przez Morze Śródziemne, aby dotrzeć do Europy. W związku z tym wymagana jest wielowymiarowa reakcja Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w celu uniknięcia ofiar śmiertelnych, sprawniejszego zarządzania migracjami, zlikwidowania podstawowych przyczyn migracji nieuregulowanej oraz rozbicia zorganizowanych grup przestępczych, w skład których wchodzą przemytnicy migrantów i handlarze ludźmi. |
| --- | --- |

(2)

Od 2014 r. tysiące ludzi usiłują przedostać się przez Morze Śródziemne, aby dotrzeć do Europy. W związku z tym wymagana jest wielowymiarowa reakcja Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w celu uniknięcia ofiar śmiertelnych, sprawniejszego zarządzania migracjami, zlikwidowania podstawowych przyczyn migracji nieuregulowanej oraz rozbicia zorganizowanych grup przestępczych, w skład których wchodzą przemytnicy migrantów i handlarze ludźmi.

| (3) | W ciągu ostatnich dwóch lat migracja nieuregulowana w UE spadła i odnotowano mniej ofiar śmiertelnych. Przepływy migracyjne na Morzu Śródziemnym nadal wiążą się z ryzykownym wykorzystaniem małych statków nienadających się do żeglugi morskiej. Pozostaje to siłą napędową przestępczości zorganizowanej i przyczyną wypadków śmiertelnych, których nie możemy zaakceptować. Według Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji łączna liczba ofiar śmiertelnych na Morzu Śródziemnym w 2020 r. wynosi jak dotąd ponad 500 osób. W 2019 r. było ich 1 880, a licząc od 2014 r. – łącznie ponad 20 300. Tym samym szlak środkowośródziemnomorski do Europy jest najbardziej niebezpieczny na świecie. |
| --- | --- |

(3)

W ciągu ostatnich dwóch lat migracja nieuregulowana w UE spadła i odnotowano mniej ofiar śmiertelnych. Przepływy migracyjne na Morzu Śródziemnym nadal wiążą się z ryzykownym wykorzystaniem małych statków nienadających się do żeglugi morskiej. Pozostaje to siłą napędową przestępczości zorganizowanej i przyczyną wypadków śmiertelnych, których nie możemy zaakceptować. Według Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji łączna liczba ofiar śmiertelnych na Morzu Śródziemnym w 2020 r. wynosi jak dotąd ponad 500 osób. W 2019 r. było ich 1 880, a licząc od 2014 r. – łącznie ponad 20 300. Tym samym szlak środkowośródziemnomorski do Europy jest najbardziej niebezpieczny na świecie.

| (4) | Od 2015 r. możliwości poszukiwawczo-ratownicze, koordynacja i skuteczność działania w regionie Morza Śródziemnego wyraźnie się poprawiły, co było możliwe dzięki reakcji na kryzys migracyjny, w tym dzięki znacznym wkładom państw nadbrzeżnych oraz zwiększonemu zaangażowaniu statków prywatnych i handlowych. UE i państwa członkowskie wzmocniły swoje zdolności w regionie Morza Śródziemnego, w tym poprzez operacje krajowe i operacje kierowane przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex), takie jak Temida (dawniej Tryton), Posejdon i Indalo, jak również, poprzednio, poprzez unijną operację morską EUNAVFOR MED Sophia. Od 2015 r. przyczyniły się one do uratowania na morzu ponad 600 000 osób łącznie. |
| --- | --- |

(4)

Od 2015 r. możliwości poszukiwawczo-ratownicze, koordynacja i skuteczność działania w regionie Morza Śródziemnego wyraźnie się poprawiły, co było możliwe dzięki reakcji na kryzys migracyjny, w tym dzięki znacznym wkładom państw nadbrzeżnych oraz zwiększonemu zaangażowaniu statków prywatnych i handlowych. UE i państwa członkowskie wzmocniły swoje zdolności w regionie Morza Śródziemnego, w tym poprzez operacje krajowe i operacje kierowane przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex), takie jak Temida (dawniej Tryton), Posejdon i Indalo, jak również, poprzednio, poprzez unijną operację morską EUNAVFOR MED Sophia. Od 2015 r. przyczyniły się one do uratowania na morzu ponad 600 000 osób łącznie.

| (5) | W tym kontekście z prywatnych statków korzysta również, głównie w środkowej części Morza Śródziemnego, kilka organizacji pozarządowych (NGO), wnosząc znaczny wkład w ratowanie osób na morzu i przewożenie ich na terytorium UE celem bezpiecznego sprowadzenia na ląd. Jak już podkreślono w unijnym planie działania na rzecz zwalczania przemytu migrantów na lata 2015–2020 i szczegółowo wyjaśniono w wytycznych Komisji w sprawie pakietu środków dotyczących pośredników (C(2020) 6470), należy unikać karania tych, którzy udzielają pomocy humanitarnej osobom znajdującym się w niebezpieczeństwie na morzu, a jednocześnie zapewnić, aby obowiązywały odpowiednie sankcje karne przeciwko przemytnikom ludzi. |
| --- | --- |

(5)

W tym kontekście z prywatnych statków korzysta również, głównie w środkowej części Morza Śródziemnego, kilka organizacji pozarządowych (NGO), wnosząc znaczny wkład w ratowanie osób na morzu i przewożenie ich na terytorium UE celem bezpiecznego sprowadzenia na ląd. Jak już podkreślono w unijnym planie działania na rzecz zwalczania przemytu migrantów na lata 2015–2020 i szczegółowo wyjaśniono w wytycznych Komisji w sprawie pakietu środków dotyczących pośredników (C(2020) 6470), należy unikać karania tych, którzy udzielają pomocy humanitarnej osobom znajdującym się w niebezpieczeństwie na morzu, a jednocześnie zapewnić, aby obowiązywały odpowiednie sankcje karne przeciwko przemytnikom ludzi.

| (6) | W swojej rezolucji z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie postępów w zakresie globalnych porozumień ONZ w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji oraz w sprawie uchodźców (2018/2642(RSP)) Parlament Europejski wezwał do zapewnienia większych możliwości poszukiwawczo-ratowniczych na rzecz osób znajdujących się w niebezpieczeństwie, do rozwinięcia szerszych zdolności przez wszystkie państwa oraz do uznania wsparcia ze strony podmiotów prywatnych i organizacji pozarządowych w prowadzeniu akcji ratowniczych na morzu i na lądzie. |
| --- | --- |

(6)

W swojej rezolucji z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie postępów w zakresie globalnych porozumień ONZ w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji oraz w sprawie uchodźców (2018/2642(RSP)) Parlament Europejski wezwał do zapewnienia większych możliwości poszukiwawczo-ratowniczych na rzecz osób znajdujących się w niebezpieczeństwie, do rozwinięcia szerszych zdolności przez wszystkie państwa oraz do uznania wsparcia ze strony podmiotów prywatnych i organizacji pozarządowych w prowadzeniu akcji ratowniczych na morzu i na lądzie.

| (7) | Operacje poszukiwawczo-ratownicze w sytuacjach nadzwyczajnych wymagają koordynacji i możliwości szybkiego zejścia na ląd w bezpiecznym miejscu oraz poszanowania praw podstawowych uratowanych osób, zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym zasadą non-refoulement, oraz międzynarodowym prawem zwyczajowym i konwencjami międzynarodowymi w zakresie praw człowieka i prawa morskiego, w tym z wytycznymi Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu działającego przy Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) dotyczącymi traktowania osób uratowanych na morzu. |
| --- | --- |

(7)

Operacje poszukiwawczo-ratownicze w sytuacjach nadzwyczajnych wymagają koordynacji i możliwości szybkiego zejścia na ląd w bezpiecznym miejscu oraz poszanowania praw podstawowych uratowanych osób, zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym zasadą non-refoulement, oraz międzynarodowym prawem zwyczajowym i konwencjami międzynarodowymi w zakresie praw człowieka i prawa morskiego, w tym z wytycznymi Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu działającego przy Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) dotyczącymi traktowania osób uratowanych na morzu.

| (8) | W ostatnich latach pojawił się nowy rodzaj operacji poszukiwawczo-ratowniczych na morzach europejskich, tj. statki eksploatowane przez NGO w środkowej części Morza Śródziemnego angażują się – w ramach swojej głównej działalności – w operacje poszukiwawczo-ratownicze, które są koordynowane przez morskie ratownicze centra koordynacyjne lub prowadzone z własnej inicjatywy. W wielu przypadkach statki te zrealizowały kilka następujących bezpośrednio po sobie operacji ratowniczych, zanim uratowane osoby mogły zejść na ląd w bezpiecznym miejscu. |
| --- | --- |

(8)

W ostatnich latach pojawił się nowy rodzaj operacji poszukiwawczo-ratowniczych na morzach europejskich, tj. statki eksploatowane przez NGO w środkowej części Morza Śródziemnego angażują się – w ramach swojej głównej działalności – w operacje poszukiwawczo-ratownicze, które są koordynowane przez morskie ratownicze centra koordynacyjne lub prowadzone z własnej inicjatywy. W wielu przypadkach statki te zrealizowały kilka następujących bezpośrednio po sobie operacji ratowniczych, zanim uratowane osoby mogły zejść na ląd w bezpiecznym miejscu.

| (9) | Przemyt migrantów na morzu jest przestępstwem, które może zagrażać życiu ludzkiemu i podlega sankcjom zarówno na mocy prawa europejskiego, jak i międzynarodowego. Unia Europejska i jej państwa członkowskie są stronami Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej oraz protokołów do tej konwencji, w tym protokołu przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, uzupełniającego tę konwencję. W tym kontekście zasadnicze znaczenie ma unikanie sytuacji, w których operacje ratownicze prowadzone przez prywatne statki na Morzu Śródziemnym są na korzyść siatek przemytu migrantów lub handlu ludźmi, w tym organizacji przestępczych handlujących ludźmi lub dopuszczających się wyzysku zbliżonego do niewolnictwa. |
| --- | --- |

(9)

Przemyt migrantów na morzu jest przestępstwem, które może zagrażać życiu ludzkiemu i podlega sankcjom zarówno na mocy prawa europejskiego, jak i międzynarodowego. Unia Europejska i jej państwa członkowskie są stronami Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej oraz protokołów do tej konwencji, w tym protokołu przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, uzupełniającego tę konwencję. W tym kontekście zasadnicze znaczenie ma unikanie sytuacji, w których operacje ratownicze prowadzone przez prywatne statki na Morzu Śródziemnym są na korzyść siatek przemytu migrantów lub handlu ludźmi, w tym organizacji przestępczych handlujących ludźmi lub dopuszczających się wyzysku zbliżonego do niewolnictwa.

| (10) | Należy przypomnieć, że konwencja SAR nakłada na swoje strony obowiązek powołania odpowiednich służb poszukiwania i ratownictwa oraz przedsięwzięcia pilnych kroków w celu zapewnienia koniecznej pomocy osobom, które znajdują się lub wydają się znajdować w niebezpieczeństwie na morzu; właściwe strony powinny koordynować działania i współpracować, aby osoby, którym udzielono pomocy, schodziły z pokładu statku, który udzielił im pomocy, i docierały do bezpiecznego miejsca najszybciej, jak jest to praktycznie wykonalne. Zgodnie z wytycznymi IMO dotyczącymi traktowania osób uratowanych na morzu przy wyborze bezpiecznego miejsca do zejścia na ląd należy uwzględnić szereg istotnych czynników oraz szczególne okoliczności danego przypadku. Między innymi w przypadku osób ubiegających się o azyl i uchodźców uratowanych na morzu należy uwzględnić potrzebę unikania sprowadzania na ląd na terytoriach, na których życie i wolność osób wyrażających uzasadnione obawy przed prześladowaniem byłyby zagrożone. Ponadto zgodnie z wytycznymi IMO odpowiedzialne organy państwowe powinny dołożyć wszelkich starań, aby przyspieszyć procedury związane ze sprowadzaniem ocalonych osób na ląd, lecz w wytycznych podkreślono jednocześnie, że w niektórych przypadkach potrzeba skoordynowania działań może prowadzić do nieuniknionych opóźnień. |
| --- | --- |

(10)

Należy przypomnieć, że konwencja SAR nakłada na swoje strony obowiązek powołania odpowiednich służb poszukiwania i ratownictwa oraz przedsięwzięcia pilnych kroków w celu zapewnienia koniecznej pomocy osobom, które znajdują się lub wydają się znajdować w niebezpieczeństwie na morzu; właściwe strony powinny koordynować działania i współpracować, aby osoby, którym udzielono pomocy, schodziły z pokładu statku, który udzielił im pomocy, i docierały do bezpiecznego miejsca najszybciej, jak jest to praktycznie wykonalne. Zgodnie z wytycznymi IMO dotyczącymi traktowania osób uratowanych na morzu przy wyborze bezpiecznego miejsca do zejścia na ląd należy uwzględnić szereg istotnych czynników oraz szczególne okoliczności danego przypadku. Między innymi w przypadku osób ubiegających się o azyl i uchodźców uratowanych na morzu należy uwzględnić potrzebę unikania sprowadzania na ląd na terytoriach, na których życie i wolność osób wyrażających uzasadnione obawy przed prześladowaniem byłyby zagrożone. Ponadto zgodnie z wytycznymi IMO odpowiedzialne organy państwowe powinny dołożyć wszelkich starań, aby przyspieszyć procedury związane ze sprowadzaniem ocalonych osób na ląd, lecz w wytycznych podkreślono jednocześnie, że w niektórych przypadkach potrzeba skoordynowania działań może prowadzić do nieuniknionych opóźnień.

| (11) | Regularna obecność statków NGO prowadzących działania poszukiwawczo-ratownicze w regionie Morza Śródziemnego stwarza szczególną potrzebę wzmocnionej koordynacji i współpracy między statkami przewożącymi uratowane osoby a organami krajowymi oraz ma dla państw członkowskich różnorakie znaczenie: niektóre państwa członkowskie koordynują operacje poszukiwawczo-ratownicze; niektóre przyjmują uratowane osoby, które zeszły na ląd na ich terytorium; w niektórych państwach siedzibę mają organizacje pozarządowe; a z kolei w innych państwach statki wykorzystywane w działaniach poszukiwawczo-ratowniczych mają swoją przynależność państwową. |
| --- | --- |

(11)

Regularna obecność statków NGO prowadzących działania poszukiwawczo-ratownicze w regionie Morza Śródziemnego stwarza szczególną potrzebę wzmocnionej koordynacji i współpracy między statkami przewożącymi uratowane osoby a organami krajowymi oraz ma dla państw członkowskich różnorakie znaczenie: niektóre państwa członkowskie koordynują operacje poszukiwawczo-ratownicze; niektóre przyjmują uratowane osoby, które zeszły na ląd na ich terytorium; w niektórych państwach siedzibę mają organizacje pozarządowe; a z kolei w innych państwach statki wykorzystywane w działaniach poszukiwawczo-ratowniczych mają swoją przynależność państwową.

| (12) | Statki prywatne biorące udział w akcjach ratowniczych na Morzu Śródziemnym są zaangażowane w złożone i często powtarzające się operacje poszukiwawczo-ratownicze, które mogą prowadzić do przyjęcia na pokład dużej liczby osób w stosunku do pojemności statku oraz angażować w działania wiele podmiotów, od chwili uratowania po sprowadzenie na ląd. Dlatego też kwestią porządku publicznego, w tym bezpieczeństwa, jest stosowne zarejestrowanie i odpowiednie wyposażenie tych statków w celu spełnienia wymogów bezpieczeństwa i higieny związanych z tą działalnością, tak aby członkowie załogi i uratowane osoby nie byli narażeni na niebezpieczeństwo. Działania te należy prowadzić w skoordynowanych ramach poprzez wzmocnioną współpracę i koordynację między prywatnymi operatorami i organami krajowymi. |
| --- | --- |

(12)

Statki prywatne biorące udział w akcjach ratowniczych na Morzu Śródziemnym są zaangażowane w złożone i często powtarzające się operacje poszukiwawczo-ratownicze, które mogą prowadzić do przyjęcia na pokład dużej liczby osób w stosunku do pojemności statku oraz angażować w działania wiele podmiotów, od chwili uratowania po sprowadzenie na ląd. Dlatego też kwestią porządku publicznego, w tym bezpieczeństwa, jest stosowne zarejestrowanie i odpowiednie wyposażenie tych statków w celu spełnienia wymogów bezpieczeństwa i higieny związanych z tą działalnością, tak aby członkowie załogi i uratowane osoby nie byli narażeni na niebezpieczeństwo. Działania te należy prowadzić w skoordynowanych ramach poprzez wzmocnioną współpracę i koordynację między prywatnymi operatorami i organami krajowymi.

| (13) | Powtarzające się sprowadzanie uratowanych osób na ląd w nadbrzeżnych państwach członkowskich ma bezpośrednie skutki dla systemów zarządzania migracjami tych państw oraz wywiera presję na ich systemy migracyjne i azylowe, w tym na ich zdolności w zakresie przyjmowania osób i rozpatrywania wniosków. |
| --- | --- |

(13)

Powtarzające się sprowadzanie uratowanych osób na ląd w nadbrzeżnych państwach członkowskich ma bezpośrednie skutki dla systemów zarządzania migracjami tych państw oraz wywiera presję na ich systemy migracyjne i azylowe, w tym na ich zdolności w zakresie przyjmowania osób i rozpatrywania wniosków.

| (14) | Oprócz innych inicjatyw, w dniu 4 lipca 2017 r. Komisja przyjęła „Plan działania w sprawie środków na rzecz wsparcia Włoch, zmniejszenia presji na szlaku środkowośródziemnomorskim oraz zwiększenia solidarności”, który przewidywał opracowanie przez Włochy kodeksu postępowania dla NGO prowadzących działania poszukiwawczo-ratownicze na Morzu Śródziemnym, w porozumieniu z Komisją oraz w oparciu o dialog z NGO. |
| --- | --- |

(14)

Oprócz innych inicjatyw, w dniu 4 lipca 2017 r. Komisja przyjęła „Plan działania w sprawie środków na rzecz wsparcia Włoch, zmniejszenia presji na szlaku środkowośródziemnomorskim oraz zwiększenia solidarności”, który przewidywał opracowanie przez Włochy kodeksu postępowania dla NGO prowadzących działania poszukiwawczo-ratownicze na Morzu Śródziemnym, w porozumieniu z Komisją oraz w oparciu o dialog z NGO.

| (15) | Oprócz działań koordynacyjnych prowadzonych do tej pory, w tym w ramach forum służącego wspólnej świadomości i zbieżności działań w rejonie Morza Śródziemnego (SHADE MED) ustanowionego przy okazji operacji morskiej Sophia, nadal istnieje potrzeba uwzględnienia specyfiki praktyk poszukiwawczo-ratowniczych, która utrwaliła się w rejonie Morza Śródziemnego w ostatnich latach, przez ustanowienie bardziej ustrukturyzowanych, wiarygodnych i zrównoważonych ram, zgodnie z kompetencjami UE i właściwymi normami międzynarodowymi. Ramy te powinny określać konkretne zasady solidarności między państwami członkowskimi oraz uwzględniać potrzebę wzmocnionej współpracy, w szczególności między nadbrzeżnymi państwami członkowskimi a państwami członkowskimi bandery. Konieczna jest również współpraca z podmiotami prywatnymi, które eksploatują statki na potrzeby prowadzenia działań poszukiwawczo-ratowniczych oraz przewożenia uratowanych osób na terytorium UE; takie ramy powinny również służyć jako źródło odpowiednich informacji dotyczących operacji i struktury administracyjnej tych podmiotów, zgodnie z zasadą proporcjonalności i Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz wzmacniać bezpieczeństwo, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa międzynarodowego, w interesie wszystkich osób znajdujących się na pokładzie. |
| --- | --- |

(15)

Oprócz działań koordynacyjnych prowadzonych do tej pory, w tym w ramach forum służącego wspólnej świadomości i zbieżności działań w rejonie Morza Śródziemnego (SHADE MED) ustanowionego przy okazji operacji morskiej Sophia, nadal istnieje potrzeba uwzględnienia specyfiki praktyk poszukiwawczo-ratowniczych, która utrwaliła się w rejonie Morza Śródziemnego w ostatnich latach, przez ustanowienie bardziej ustrukturyzowanych, wiarygodnych i zrównoważonych ram, zgodnie z kompetencjami UE i właściwymi normami międzynarodowymi. Ramy te powinny określać konkretne zasady solidarności między państwami członkowskimi oraz uwzględniać potrzebę wzmocnionej współpracy, w szczególności między nadbrzeżnymi państwami członkowskimi a państwami członkowskimi bandery. Konieczna jest również współpraca z podmiotami prywatnymi, które eksploatują statki na potrzeby prowadzenia działań poszukiwawczo-ratowniczych oraz przewożenia uratowanych osób na terytorium UE; takie ramy powinny również służyć jako źródło odpowiednich informacji dotyczących operacji i struktury administracyjnej tych podmiotów, zgodnie z zasadą proporcjonalności i Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz wzmacniać bezpieczeństwo, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa międzynarodowego, w interesie wszystkich osób znajdujących się na pokładzie.

| (16) | Komisja powoła interdyscyplinarną grupę kontaktową, w ramach której państwa członkowskie będą mogły współpracować i koordynować działania w celu wdrożenia niniejszego zalecenia. Grupa sporządzi zestawienia krajowych przepisów i praktyk, wskaże dotychczasowe doświadczenia, oceni możliwość wprowadzenia ulepszonych środków współpracy między państwami bandery a państwami nadbrzeżnymi w odniesieniu do ich zadań i obowiązków, oraz opracuje najlepsze praktyki, które będą odzwierciedlały potrzeby wynikające z operacji poszukiwawczo-ratowniczych w związku z ich rozwojem w ostatnich latach. Grupa będzie utrzymywała regularne kontakty z zainteresowanymi stronami, w tym agencjami UE, w szczególności Fronteksem, oraz, w stosownych przypadkach, z organizacjami pozarządowymi prowadzącymi działania poszukiwawczo-ratownicze na Morzu Śródziemnym, naukowcami i organizacjami międzynarodowymi, takimi jak IMO, aby wymieniać się wiedzą i utrzymać spójność działań z międzynarodowymi ramami prawnymi i operacyjnymi. Państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji wszystkie istotne informacje dotyczące wdrażania niniejszego zalecenia. Grupa kontaktowa będzie monitorowała wdrażanie zalecenia i raz w roku będzie przedstawiała Komisji stosowne sprawozdanie. |
| --- | --- |

(16)

Komisja powoła interdyscyplinarną grupę kontaktową, w ramach której państwa członkowskie będą mogły współpracować i koordynować działania w celu wdrożenia niniejszego zalecenia. Grupa sporządzi zestawienia krajowych przepisów i praktyk, wskaże dotychczasowe doświadczenia, oceni możliwość wprowadzenia ulepszonych środków współpracy między państwami bandery a państwami nadbrzeżnymi w odniesieniu do ich zadań i obowiązków, oraz opracuje najlepsze praktyki, które będą odzwierciedlały potrzeby wynikające z operacji poszukiwawczo-ratowniczych w związku z ich rozwojem w ostatnich latach. Grupa będzie utrzymywała regularne kontakty z zainteresowanymi stronami, w tym agencjami UE, w szczególności Fronteksem, oraz, w stosownych przypadkach, z organizacjami pozarządowymi prowadzącymi działania poszukiwawczo-ratownicze na Morzu Śródziemnym, naukowcami i organizacjami międzynarodowymi, takimi jak IMO, aby wymieniać się wiedzą i utrzymać spójność działań z międzynarodowymi ramami prawnymi i operacyjnymi. Państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji wszystkie istotne informacje dotyczące wdrażania niniejszego zalecenia. Grupa kontaktowa będzie monitorowała wdrażanie zalecenia i raz w roku będzie przedstawiała Komisji stosowne sprawozdanie.

| (17) | Komisja uwzględni prace grupy kontaktowej oraz stan wdrożenia niniejszego zalecenia przy opracowywaniu, odpowiednio, europejskiej strategii zarządzania azylem i migracją oraz rocznych sprawozdań z zarządzania migracją, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie zarządzania azylem i migracją. Na tej podstawie Komisja będzie również w razie potrzeby oceniała przyszłe inicjatywy i wydawała odpowiednie zalecenia w ich sprawie. |
| --- | --- |

(17)

Komisja uwzględni prace grupy kontaktowej oraz stan wdrożenia niniejszego zalecenia przy opracowywaniu, odpowiednio, europejskiej strategii zarządzania azylem i migracją oraz rocznych sprawozdań z zarządzania migracją, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie zarządzania azylem i migracją. Na tej podstawie Komisja będzie również w razie potrzeby oceniała przyszłe inicjatywy i wydawała odpowiednie zalecenia w ich sprawie.

| (18) | Niniejsze zalecenie nie narusza obowiązku współpracy ani innych obowiązków wynikających ze stosownych przepisów prawa międzynarodowego i prawa Unii, |
| --- | --- |

(18)

Niniejsze zalecenie nie narusza obowiązku współpracy ani innych obowiązków wynikających ze stosownych przepisów prawa międzynarodowego i prawa Unii,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

| 1. | Państwa członkowskie powinny współpracować ze sobą w odniesieniu do operacji prowadzonych przez statki należące do podmiotów prywatnych lub eksploatowane przez takie podmioty do celów działań poszukiwawczo-ratowniczych, aby ograniczyć liczbę ofiar śmiertelnych na morzu, utrzymać bezpieczeństwo żeglugi oraz zapewnić skuteczne zarządzanie migracjami, zgodnie z właściwymi zobowiązaniami prawnymi.
  W szczególności państwa członkowskie bandery i nadbrzeżne państwa członkowskie powinny przekazywać sobie w sposób systematyczny i terminowy informacje na temat statków biorących udział w konkretnych operacjach ratowniczych oraz podmiotów eksploatujących te statki lub będących ich właścicielami, zgodnie z prawem międzynarodowym i unijnym, w tym Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej i przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych. |
| --- | --- |

1.

W szczególności państwa członkowskie bandery i nadbrzeżne państwa członkowskie powinny przekazywać sobie w sposób systematyczny i terminowy informacje na temat statków biorących udział w konkretnych operacjach ratowniczych oraz podmiotów eksploatujących te statki lub będących ich właścicielami, zgodnie z prawem międzynarodowym i unijnym, w tym Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej i przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych.

| 2.. | Państwa członkowskie powinny współpracować ze sobą i z Komisją, w szczególności za pośrednictwem swojej grupy kontaktowej, utrzymując kontakt ze wszystkimi właściwymi zainteresowanymi stronami, w tym, w stosownych przypadkach, z prywatnymi podmiotami będącymi właścicielami statków lub je eksploatującymi, w celu opracowania najlepszych praktyk i podjęcia wszelkich działań, aby zapewnić:






  a) | zwiększone bezpieczeństwo na morzu; oraz |
| --- | --- | --- |

2..

a)

zwiększone bezpieczeństwo na morzu; oraz

| b) | dostępność wszelkich informacji, których wymagają właściwe organy w celu monitorowania i sprawdzania zgodności ze standardami bezpieczeństwa na morzu, jak również stosownymi przepisami dotyczącymi zarządzania migracjami. |
| --- | --- |

b)

dostępność wszelkich informacji, których wymagają właściwe organy w celu monitorowania i sprawdzania zgodności ze standardami bezpieczeństwa na morzu, jak również stosownymi przepisami dotyczącymi zarządzania migracjami.

| 3. | Państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji co najmniej raz w roku, do dnia 31 marca roku następującego po roku referencyjnym, wszelkie istotne informacje dotyczące wdrażania niniejszego zalecenia. |
| --- | --- |

3.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 września 2020 r.

W imieniu Komisji

Ylva JOHANSSON

Członek Komisji

---

| 1.10.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/26 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/26

---

ZALECENIE KOMISJI (UE) 2020/1366

z dnia 23 września 2020 r.

w sprawie unijnego mechanizmu na potrzeby zapewnienia gotowości i zarządzania kryzysami związanymi z migracją

(plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 292,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Kryzys uchodźczy z 2015 r. ujawnił słabości i luki w unijnych i krajowych systemach zarządzania na wypadek kryzysów migracyjnych, a także brak zdolności i narzędzi, z jakich mogłyby korzystać państwa członkowskie znajdujące się pod największą presją. Kryzys ujawnił potrzebę działania na kilku frontach jednocześnie: w państwach trzecich, które są krajami pochodzenia, tranzytu lub krajami docelowymi, na granicach zewnętrznych UE i w innych państwach członkowskich znajdujących się pod presją. |
| --- | --- |

(1)

Kryzys uchodźczy z 2015 r. ujawnił słabości i luki w unijnych i krajowych systemach zarządzania na wypadek kryzysów migracyjnych, a także brak zdolności i narzędzi, z jakich mogłyby korzystać państwa członkowskie znajdujące się pod największą presją. Kryzys ujawnił potrzebę działania na kilku frontach jednocześnie: w państwach trzecich, które są krajami pochodzenia, tranzytu lub krajami docelowymi, na granicach zewnętrznych UE i w innych państwach członkowskich znajdujących się pod presją.

| (2) | Środki wprowadzone przez Unię i państwa członkowskie po kryzysie uchodźczym z 2015 r. uwzględniały wielorakie potrzeby polityczne, legislacyjne, operacyjne i finansowe i miały doprowadzić do bardziej zrównoważonego zarządzania migracją. Te bezprecedensowe wysiłki, obejmujące środki na poziomie krajowym, międzynarodowym i unijnym, przyczyniły się do stopniowego zmniejszania z roku na rok liczby migrantów o nieuregulowanym statusie, a w 2019 r. była ona najniższa od sześciu lat. |
| --- | --- |

(2)

Środki wprowadzone przez Unię i państwa członkowskie po kryzysie uchodźczym z 2015 r. uwzględniały wielorakie potrzeby polityczne, legislacyjne, operacyjne i finansowe i miały doprowadzić do bardziej zrównoważonego zarządzania migracją. Te bezprecedensowe wysiłki, obejmujące środki na poziomie krajowym, międzynarodowym i unijnym, przyczyniły się do stopniowego zmniejszania z roku na rok liczby migrantów o nieuregulowanym statusie, a w 2019 r. była ona najniższa od sześciu lat.

| (3) | Sytuacja na granicach zewnętrznych pozostaje jednak bardzo zmienna i potrzebne są dalsze usprawnienia, aby zapewnić lepsze przygotowanie na wypadek ewentualnych kryzysów migracyjnych na dużą skalę. Ponadto migranci, którzy uczestniczą w niedozwolonym przemieszczaniu się i składają wnioski o udzielenie azylu w kilku państwach członkowskich, mogą stanowić poważne obciążenie dla krajowych systemów azylowych. |
| --- | --- |

(3)

Sytuacja na granicach zewnętrznych pozostaje jednak bardzo zmienna i potrzebne są dalsze usprawnienia, aby zapewnić lepsze przygotowanie na wypadek ewentualnych kryzysów migracyjnych na dużą skalę. Ponadto migranci, którzy uczestniczą w niedozwolonym przemieszczaniu się i składają wnioski o udzielenie azylu w kilku państwach członkowskich, mogą stanowić poważne obciążenie dla krajowych systemów azylowych.

| (4) | Aby uniknąć pojawienia się przepływów migracyjnych do UE, które sprawiają wrażenie niekontrolowanych, jak miało to miejsce w 2015 r., oraz aby zapewnić skuteczne funkcjonowanie krajowych systemów migracyjnych, należy skonsolidować dotychczasową współpracę operacyjną poprzez ustanowienie ram, które umożliwią bardziej skoordynowane stosowanie odpowiednich przepisów. Ustanowienie takich ram znacząco przyczyniłoby się do rozwinięcia przez państwa członkowskie oraz Unię odporności niezbędnej do skutecznego radzenia sobie z wszelkimi rodzajami kryzysów migracyjnych. Ponadto należy regularnie monitorować sytuację migracyjną, aby tam, gdzie jest to możliwe, decyzje były podejmowane na podstawie pełnego obrazu sytuacji. Proces ten powinien opierać się na doświadczeniach, jakie zgromadzono po kryzysie uchodźczym z 2015 r. w związku z monitorowaniem sytuacji migracyjnej, w tym także wydawaniem sprawozdań ze zintegrowanej orientacji i analizy sytuacyjnej (ISAA) w ramach uruchomienia przez Radę zintegrowanych uzgodnień dotyczących reagowania na szczeblu politycznym w sytuacjach kryzysowych (IPCR). |
| --- | --- |

(4)

Aby uniknąć pojawienia się przepływów migracyjnych do UE, które sprawiają wrażenie niekontrolowanych, jak miało to miejsce w 2015 r., oraz aby zapewnić skuteczne funkcjonowanie krajowych systemów migracyjnych, należy skonsolidować dotychczasową współpracę operacyjną poprzez ustanowienie ram, które umożliwią bardziej skoordynowane stosowanie odpowiednich przepisów. Ustanowienie takich ram znacząco przyczyniłoby się do rozwinięcia przez państwa członkowskie oraz Unię odporności niezbędnej do skutecznego radzenia sobie z wszelkimi rodzajami kryzysów migracyjnych. Ponadto należy regularnie monitorować sytuację migracyjną, aby tam, gdzie jest to możliwe, decyzje były podejmowane na podstawie pełnego obrazu sytuacji. Proces ten powinien opierać się na doświadczeniach, jakie zgromadzono po kryzysie uchodźczym z 2015 r. w związku z monitorowaniem sytuacji migracyjnej, w tym także wydawaniem sprawozdań ze zintegrowanej orientacji i analizy sytuacyjnej (ISAA) w ramach uruchomienia przez Radę zintegrowanych uzgodnień dotyczących reagowania na szczeblu politycznym w sytuacjach kryzysowych (IPCR).

| (5) | Aby wzmocnić odporność Unii i państw członkowskich, wszystkie zainteresowane strony, w tym państwa członkowskie za pośrednictwem kanałów dwustronnych, powinny nadal aktywnie angażować się w zapobieganie konfliktom i ich rozwiązywanie, a także na bieżąco ostrzegać się wzajemnie o potencjalnych kryzysach, do jakich mogłoby dojść w państwach trzecich i które mogłyby doprowadzić do kryzysu migracyjnego w UE. Należy korzystać z wszelkich odpowiednich narzędzi UE zgodnie z ramami prawnymi, które ich dotyczą, oraz ich głównymi celami, aby wspierać kraje partnerskie w budowaniu zdolności i radzeniu sobie z takimi kryzysami, zanim ich skutki staną się odczuwalne w UE, a jednocześnie wzmocnić cele polityki migracyjnej. |
| --- | --- |

(5)

Aby wzmocnić odporność Unii i państw członkowskich, wszystkie zainteresowane strony, w tym państwa członkowskie za pośrednictwem kanałów dwustronnych, powinny nadal aktywnie angażować się w zapobieganie konfliktom i ich rozwiązywanie, a także na bieżąco ostrzegać się wzajemnie o potencjalnych kryzysach, do jakich mogłoby dojść w państwach trzecich i które mogłyby doprowadzić do kryzysu migracyjnego w UE. Należy korzystać z wszelkich odpowiednich narzędzi UE zgodnie z ramami prawnymi, które ich dotyczą, oraz ich głównymi celami, aby wspierać kraje partnerskie w budowaniu zdolności i radzeniu sobie z takimi kryzysami, zanim ich skutki staną się odczuwalne w UE, a jednocześnie wzmocnić cele polityki migracyjnej.

| (6) | Skuteczna reakcja operacyjna na kryzys migracyjny zależy od gotowości poszczególnych państw członkowskich i ich zdolności do rozmieszczenia niezbędnego sprzętu i zasobów, a także od skoordynowanych działań opierających się na istniejących strukturach unijnych. Ponadto konieczna jest szybka i skuteczna współpraca wszystkich właściwych podmiotów. Skuteczny mechanizm sprawnego zarządzania kryzysowego wykorzystuje zatem procedury współpracy, które ustanowiono wcześniej na wypadek sytuacji kryzysowych i w których wyraźnie określono role i obowiązki najważniejszych podmiotów na poziomie krajowym i unijnym. |
| --- | --- |

(6)

Skuteczna reakcja operacyjna na kryzys migracyjny zależy od gotowości poszczególnych państw członkowskich i ich zdolności do rozmieszczenia niezbędnego sprzętu i zasobów, a także od skoordynowanych działań opierających się na istniejących strukturach unijnych. Ponadto konieczna jest szybka i skuteczna współpraca wszystkich właściwych podmiotów. Skuteczny mechanizm sprawnego zarządzania kryzysowego wykorzystuje zatem procedury współpracy, które ustanowiono wcześniej na wypadek sytuacji kryzysowych i w których wyraźnie określono role i obowiązki najważniejszych podmiotów na poziomie krajowym i unijnym.

| (7) | Konieczny jest ustrukturyzowany mechanizm zarządzania migracją, obejmujący monitorowanie w czasie rzeczywistym, wczesne ostrzeganie oraz scentralizowaną, skoordynowaną reakcję UE w celu zmobilizowania potrzebnych struktur, narzędzi, zasobów ludzkich i finansowych we wszystkich instytucjach i agencjach UE oraz we współpracy z państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

(7)

Konieczny jest ustrukturyzowany mechanizm zarządzania migracją, obejmujący monitorowanie w czasie rzeczywistym, wczesne ostrzeganie oraz scentralizowaną, skoordynowaną reakcję UE w celu zmobilizowania potrzebnych struktur, narzędzi, zasobów ludzkich i finansowych we wszystkich instytucjach i agencjach UE oraz we współpracy z państwami członkowskimi.

| (8) | Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1896 (1) w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej stanowi, że Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) oraz właściwe organy państw członkowskich ponoszą wspólną odpowiedzialność za wdrażanie europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami. Rozporządzenia zawiera także wymóg dotyczący zapewnienia znajomości sytuacji i przewiduje zintegrowane planowanie na potrzeby europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami, w tym planowanie awaryjne. |
| --- | --- |

(8)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1896 (1) w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej stanowi, że Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) oraz właściwe organy państw członkowskich ponoszą wspólną odpowiedzialność za wdrażanie europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami. Rozporządzenia zawiera także wymóg dotyczący zapewnienia znajomości sytuacji i przewiduje zintegrowane planowanie na potrzeby europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami, w tym planowanie awaryjne.

| (9) | Plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego powinien opierać się na takich zasadach przewodnich, jak: przewidywanie, solidarność i sprawiedliwy podział odpowiedzialności, koordynacja, reagowanie w odpowiednim czasie i elastyczny przydział zasobów. |
| --- | --- |

(9)

Plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego powinien opierać się na takich zasadach przewodnich, jak: przewidywanie, solidarność i sprawiedliwy podział odpowiedzialności, koordynacja, reagowanie w odpowiednim czasie i elastyczny przydział zasobów.

| (10) | Głównym celem planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego jest zapewnienie, z jednej strony, znajomości sytuacji i lepszego przygotowania, a z drugiej strony, skutecznego zarządzania i reagowania w odpowiednim czasie. |
| --- | --- |

(10)

Głównym celem planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego jest zapewnienie, z jednej strony, znajomości sytuacji i lepszego przygotowania, a z drugiej strony, skutecznego zarządzania i reagowania w odpowiednim czasie.

| (11) | Plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego powinien zapewnić ramy operacyjne na użytek monitorowania i przewidywania przepływów migracyjnych i sytuacji migracyjnych, budowania odporności oraz organizowania skoordynowanych działań w reakcji na kryzys migracyjny. Cele te odzwierciedlają dwa kluczowe etapy przedstawione w planie gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego: monitorowanie i gotowość, z jednej strony, oraz zarządzanie kryzysowe, z drugiej strony. |
| --- | --- |

(11)

Plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego powinien zapewnić ramy operacyjne na użytek monitorowania i przewidywania przepływów migracyjnych i sytuacji migracyjnych, budowania odporności oraz organizowania skoordynowanych działań w reakcji na kryzys migracyjny. Cele te odzwierciedlają dwa kluczowe etapy przedstawione w planie gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego: monitorowanie i gotowość, z jednej strony, oraz zarządzanie kryzysowe, z drugiej strony.

| (12) | Na użytek planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego kryzys migracyjny należy zdefiniować jako każdą sytuację lub zmianę zachodzącą w UE lub w państwie trzecim, która wywiera wpływ na system azylowy, migracyjny lub system zarządzania granicami państwa członkowskiego i powoduje znacznie obciążenie takiego systemu albo która może taki wpływ wywołać lub spowodować takie obciążenie. Obejmuje to, ale nie ogranicza się do okoliczności określonych w art. 1 ust. 2 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie reagowania na sytuacje kryzysowe i spowodowane działaniem siły wyższej w dziedzinie migracji i azylu lub okoliczności określonych w art. 2 lit. w) wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją. |
| --- | --- |

(12)

Na użytek planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego kryzys migracyjny należy zdefiniować jako każdą sytuację lub zmianę zachodzącą w UE lub w państwie trzecim, która wywiera wpływ na system azylowy, migracyjny lub system zarządzania granicami państwa członkowskiego i powoduje znacznie obciążenie takiego systemu albo która może taki wpływ wywołać lub spowodować takie obciążenie. Obejmuje to, ale nie ogranicza się do okoliczności określonych w art. 1 ust. 2 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie reagowania na sytuacje kryzysowe i spowodowane działaniem siły wyższej w dziedzinie migracji i azylu lub okoliczności określonych w art. 2 lit. w) wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją.

| (13) | Plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego jest spójny z ustanowionymi unijnymi mechanizmami zarządzania kryzysowego, w szczególności z Unijnym Mechanizmem Ochrony Ludności obejmującym Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego (ERCC), przyjętymi przez Radę zintegrowanymi uzgodnieniami dotyczącymi reagowania na szczeblu politycznym w sytuacjach kryzysowych (IPCR), systemem ARGUS stworzonym przez Komisję i mechanizmem reagowania kryzysowego ESDZ, które mogą być uruchamiane równolegle lub po uruchomieniu planu gotowości do działań w związku z migracją i na wypadek kryzysu migracyjnego, a także uzupełnia te mechanizmy. Plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego ma wspierać współdziałanie i współpracę tych ogólnych mechanizmów kryzysowych poprzez zapewnienie im aktualnych informacji na temat sytuacji kryzysowej. |
| --- | --- |

(13)

Plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego jest spójny z ustanowionymi unijnymi mechanizmami zarządzania kryzysowego, w szczególności z Unijnym Mechanizmem Ochrony Ludności obejmującym Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego (ERCC), przyjętymi przez Radę zintegrowanymi uzgodnieniami dotyczącymi reagowania na szczeblu politycznym w sytuacjach kryzysowych (IPCR), systemem ARGUS stworzonym przez Komisję i mechanizmem reagowania kryzysowego ESDZ, które mogą być uruchamiane równolegle lub po uruchomieniu planu gotowości do działań w związku z migracją i na wypadek kryzysu migracyjnego, a także uzupełnia te mechanizmy. Plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego ma wspierać współdziałanie i współpracę tych ogólnych mechanizmów kryzysowych poprzez zapewnienie im aktualnych informacji na temat sytuacji kryzysowej.

| (14) | Chociaż plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego opiera się na odpowiednich obowiązujących przepisach, ma on również wspierać wdrażanie nowych instrumentów zaproponowanych przez Komisję, w tym rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją oraz rozporządzenia w sprawie reagowania na sytuacje kryzysowe i spowodowane działaniem siły wyższej w dziedzinie migracji i azylu. |
| --- | --- |

(14)

Chociaż plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego opiera się na odpowiednich obowiązujących przepisach, ma on również wspierać wdrażanie nowych instrumentów zaproponowanych przez Komisję, w tym rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją oraz rozporządzenia w sprawie reagowania na sytuacje kryzysowe i spowodowane działaniem siły wyższej w dziedzinie migracji i azylu.

| (15) | Na etapie monitorowania i gotowości plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego powinien przewidywać szereg kroków, które zagwarantują regularne zapewnianie znajomości sytuacji oraz wczesne ostrzeganie/prognozowanie, jak również pomoc w przygotowaniu rocznego sprawozdania z zarządzania migracją sporządzanego przez Komisję zgodnie z art. 6 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją. Znajomość sytuacji, jaką zapewnia się w ramach planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego, może m.in. umożliwić prezydencji Rady deeskalację uruchomionych uzgodnień IPCR w związku z kryzysem migracyjnym. Na etapie zarządzania kryzysowego plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego powinien zapewniać wszystkim podmiotom dostęp do aktualnych, kompleksowych informacji na temat sytuacji migracyjnej, co umożliwi im podejmowanie decyzji w odpowiednim czasie oraz zapewni właściwe monitorowanie i koordynowanie wdrażania tych decyzji. |
| --- | --- |

(15)

Na etapie monitorowania i gotowości plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego powinien przewidywać szereg kroków, które zagwarantują regularne zapewnianie znajomości sytuacji oraz wczesne ostrzeganie/prognozowanie, jak również pomoc w przygotowaniu rocznego sprawozdania z zarządzania migracją sporządzanego przez Komisję zgodnie z art. 6 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją. Znajomość sytuacji, jaką zapewnia się w ramach planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego, może m.in. umożliwić prezydencji Rady deeskalację uruchomionych uzgodnień IPCR w związku z kryzysem migracyjnym. Na etapie zarządzania kryzysowego plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego powinien zapewniać wszystkim podmiotom dostęp do aktualnych, kompleksowych informacji na temat sytuacji migracyjnej, co umożliwi im podejmowanie decyzji w odpowiednim czasie oraz zapewni właściwe monitorowanie i koordynowanie wdrażania tych decyzji.

| (16) | W celu urzeczywistnienia planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego państwa członkowskie, Rada, Komisja, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ), Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex), europejska agencja ds. egzekwowania prawa (Europol), Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w dziedzinie Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) oraz Agencja Praw Podstawowych (FRA) powinny współpracować jako unijna sieć ds. reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego („sieć”). Głównym celem sieci powinno być zapewnienie odpowiedniej wymiany informacji istotnych z punktu widzenia obu etapów przewidzianych w planie gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego. |
| --- | --- |

(16)

W celu urzeczywistnienia planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego państwa członkowskie, Rada, Komisja, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ), Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex), europejska agencja ds. egzekwowania prawa (Europol), Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w dziedzinie Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) oraz Agencja Praw Podstawowych (FRA) powinny współpracować jako unijna sieć ds. reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego („sieć”). Głównym celem sieci powinno być zapewnienie odpowiedniej wymiany informacji istotnych z punktu widzenia obu etapów przewidzianych w planie gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego.

| (17) | Sieć ta powinna wspierać monitorowanie i przewidywanie przepływów migracyjnych, zwiększać odporność i usprawniać koordynację techniczną działań podejmowanych w odpowiedzi na kryzys, przy pełnym poszanowaniu obowiązujących przepisów oraz z wykorzystaniem istniejących narzędzi, a także stanowić uzupełnienie tych narzędzi. |
| --- | --- |

(17)

Sieć ta powinna wspierać monitorowanie i przewidywanie przepływów migracyjnych, zwiększać odporność i usprawniać koordynację techniczną działań podejmowanych w odpowiedzi na kryzys, przy pełnym poszanowaniu obowiązujących przepisów oraz z wykorzystaniem istniejących narzędzi, a także stanowić uzupełnienie tych narzędzi.

| (18) | Odpowiednie państwa trzecie, które są krajami pochodzenia, tranzytu lub krajami docelowymi, powinny być również, w miarę możliwości, angażowane doraźnie w funkcjonowanie planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego. Zaangażowanie to powinno przyczynić się do sprawnej wymiany informacji, jak również działań służących zapewnianiu odpowiedniej znajomości sytuacji w zakresie migracji w tych krajach oraz ich działań w związku z potencjalnymi kryzysami, |
| --- | --- |

(18)

Odpowiednie państwa trzecie, które są krajami pochodzenia, tranzytu lub krajami docelowymi, powinny być również, w miarę możliwości, angażowane doraźnie w funkcjonowanie planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego. Zaangażowanie to powinno przyczynić się do sprawnej wymiany informacji, jak również działań służących zapewnianiu odpowiedniej znajomości sytuacji w zakresie migracji w tych krajach oraz ich działań w związku z potencjalnymi kryzysami,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

| 1. | Aby przyczyniać się do skuteczniejszego zarządzania migracją poprzez monitorowanie i przewidywanie przepływów migracyjnych, budowanie odporności, zapewnianie gotowości oraz organizowanie działań w odpowiedzi na kryzys migracyjny, państwa członkowskie, Rada, Komisja, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ), Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex), europejska agencja ds. egzekwowania prawa (Europol), Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w dziedzinie Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) oraz Agencja Praw Podstawowych (FRA) („podmioty”) powinny współpracować w ramach planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego. |
| --- | --- |

1.

| 2. | W tym celu podmioty powinny współpracować w ramach unijnej sieci ds. reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego („sieć”), aby wspierać wdrażanie planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego. |
| --- | --- |

2.

| 3. | Podmioty wchodzące w skład sieci powinny zapewniać odpowiednią wymianę informacji istotnych z punktu widzenia obu etapów przewidzianych w planie gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego przy pełnym poszanowaniu przepisów prawa dotyczących ich kompetencji i zakresów odpowiedzialności. |
| --- | --- |

3.

| 4. | Podczas pierwszego etapu, który jest przewidziany w planie gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego i który powinien być w stanie ciągłej aktywacji i być kontynuowany podczas drugiego etapu, podmioty powinny dostarczać właściwe informacje w odpowiednim czasie, aby zapewniać znajomość aktualnej sytuacji w zakresie migracji oraz wczesne ostrzeganie/prognozowanie, a także zwiększać odporność, tak by można było skutecznie radzić sobie z wszelkimi rodzajami kryzysów migracyjnych. Etap drugi powinien mieć zastosowane do każdej sytuacji lub zmiany zachodzącej w UE lub w państwie trzecim, która wywiera wpływ na system azylowy, migracyjny lub system zarządzania granicami państwa członkowskiego i powoduje znacznie obciążenie takiego systemu albo która może taki wpływ wywołać lub spowodować takie obciążenie. Drugi etap obejmuje i nie ogranicza się do okoliczności określonych w art. 1 ust. 2 wniosku dotyczącego rozporządzenie w sprawie reagowania na sytuacje kryzysowe i spowodowane działaniem siły wyższej w dziedzinie migracji i azylu lub okoliczności określonych w art. 2 lit. w) wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją. |
| --- | --- |

4.

| 5. | Sieć powinna opracować wytyczne dotyczące wdrażania w celu zapewnienia skutecznego przepływu informacji istotnych z punktu widzenia funkcjonowania planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego pomiędzy odpowiednimi krajowymi i unijnymi mechanizmami zarządzania kryzysowego. |
| --- | --- |

5.

| 6. | Państwa członkowskie, Rada, Komisja, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ), Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex), europejska agencja ds. egzekwowania prawa (Europol), Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w dziedzinie Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) oraz Agencja Praw Podstawowych (FRA) powinny wyznaczyć punkt kontaktowy na potrzeby uruchomienia sieci. |
| --- | --- |

6.

| 7. | Punkty kontaktowe powinny regularnie wymieniać się informacjami, zwłaszcza tymi, które są przydatne przy opracowywaniu przez Komisję okresowych sprawozdań z zarządzania migracją, o których mowa w art. 6 ust. 4, i sprawozdań sytuacyjnych, o których mowa w art. 6 ust. 6 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją. |
| --- | --- |

7.

| 8. | Zgodnie z ustaleniami przedstawionymi w sprawozdaniach z zarządzania migracją i sprawozdaniach sytuacyjnych państwa członkowskie powinny omówić niezbędne środki, jakie należy wprowadzić. Dyskusje takie powinny odbywać się na szczeblu technicznym, strategicznym i, w razie potrzeby, na szczeblu politycznym na forum odpowiednich organów przygotowawczych Rady lub w Radzie. |
| --- | --- |

8.

| 9. | Komisja, w porozumieniu z państwem członkowskim znajdującym się w sytuacji
  kryzysu migracyjnego, o którym mowa w zaleceniu 4, powinna poinformować o zaistniałej sytuacji pozostałe punkty kontaktowe w sieci, aby można było uruchomić etap kryzysowy przewidziany w planie gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego. Punkt kontaktowy zainteresowanego państwa członkowskiego powinien niezwłocznie przekazać punktowi kontaktowemu Komisji niezbędne informacje określone w załączniku. |
| --- | --- |

9.

| 10. | W takiej sytuacji kryzysowej punkt kontaktowy powinien wspierać Komisję, udzielając niezbędnych informacji i wskazówek oraz koordynując środki reagowania na kryzys. |
| --- | --- |

10.

| 11. | Wymiana informacji w ramach sieci powinna odbywać się za pośrednictwem dostępnych kanałów komunikacji, w tym, w miarę możliwości, platformy IPCR wyposażonej w specjalne funkcje, i przebiegać zgodnie z wytycznymi dotyczącymi wdrażania, o których mowa w zaleceniu 5 powyżej. |
| --- | --- |

11.

| 12. | Obydwa etapy określone w planie gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego powinny być realizowane zgodne z zasadami zarządzania i organizacji pracy określonymi w załączniku. |
| --- | --- |

12.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 września 2020 r.

W imieniu Komisji

Ylva JOHANSSON

Członek Komisji

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1896 z dnia 13 listopada 2019 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz uchylenia rozporządzeń (UE) nr 1052/2013 i (UE) 2016/1624 (Dz.U. L 295 z 14.11.2019, s. 1).

1

---

ZAŁĄCZNIK

W niniejszym załączniku określono zasady i główne podmioty planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego oraz szczegółowo opisano jego funkcjonowanie w dwóch etapach.

1.   ZASADY OBOWIĄZUJĄCE PODCZAS OBU ETAPÓW ORAZ PODMIOTY W NICH UCZESTNICZĄCE

Zasady

Przy określaniu niezbędnych środków i przydzielaniu obowiązków odpowiednim podmiotom w ramach planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego należy opierać się na następujących zasadach:

| (i) | przewidywanie: sytuację migracyjną należy regularnie monitorować, a decyzje podejmować na podstawie pełnego i skoordynowanego obrazu sytuacji, przede wszystkim z myślą o zapobieganiu; |
| --- | --- |

(i)

przewidywanie: sytuację migracyjną należy regularnie monitorować, a decyzje podejmować na podstawie pełnego i skoordynowanego obrazu sytuacji, przede wszystkim z myślą o zapobieganiu;

| (ii) | koordynacja: w odpowiedzi na kryzys należy wykorzystywać środki dostępne w ramach wszystkich odpowiednich obszarów polityki wewnętrznej i zewnętrznej; środki te powinny być stosowane wszystkie zaangażowane podmioty w ramach skoordynowanego i kompleksowego podejścia; |
| --- | --- |

(ii)

koordynacja: w odpowiedzi na kryzys należy wykorzystywać środki dostępne w ramach wszystkich odpowiednich obszarów polityki wewnętrznej i zewnętrznej; środki te powinny być stosowane wszystkie zaangażowane podmioty w ramach skoordynowanego i kompleksowego podejścia;

| (iii) | reagowanie w odpowiednim czasie: środki należy wprowadzać, jak tylko staną się potrzebne, aby zapobiec eskalacji sytuacji; |
| --- | --- |

(iii)

reagowanie w odpowiednim czasie: środki należy wprowadzać, jak tylko staną się potrzebne, aby zapobiec eskalacji sytuacji;

| (iv) | elastyczny przydział zasobów: zasoby powinny być uruchamiane szybko dzięki pełnemu wykorzystaniu przez odpowiednie podmioty elastyczności dozwolonej w ramach różnych instrumentów finansowania; |
| --- | --- |

(iv)

elastyczny przydział zasobów: zasoby powinny być uruchamiane szybko dzięki pełnemu wykorzystaniu przez odpowiednie podmioty elastyczności dozwolonej w ramach różnych instrumentów finansowania;

| (v) | solidarność i sprawiedliwy podział odpowiedzialności zgodnie z art. 5 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją. |
| --- | --- |

(v)

solidarność i sprawiedliwy podział odpowiedzialności zgodnie z art. 5 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją.

Podmioty

Podmioty zaangażowane we wdrażanie obu etapów planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego są następujące:

| — | państwa członkowskie, w tym ich urzędnicy łącznikowi, |
| --- | --- |

—

państwa członkowskie, w tym ich urzędnicy łącznikowi,

| — | Rada, |
| --- | --- |

—

Rada,

| — | Komisja Europejska, w tym pracownicy oddelegowani do pracy w terenie i w delegaturach Unii oraz europejscy urzędnicy łącznikowi ds. migracji, |
| --- | --- |

—

Komisja Europejska, w tym pracownicy oddelegowani do pracy w terenie i w delegaturach Unii oraz europejscy urzędnicy łącznikowi ds. migracji,

| — | Europejska Służba Działań Zewnętrznych, w tym delegatury Unii, odpowiednie misje i operacje w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, |
| --- | --- |

—

Europejska Służba Działań Zewnętrznych, w tym delegatury Unii, odpowiednie misje i operacje w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony,

| — | agencje UE (EASO, Frontex, Europol, eu-LISA i FRA), w tym ich urzędnicy łącznikowi. |
| --- | --- |

—

agencje UE (EASO, Frontex, Europol, eu-LISA i FRA), w tym ich urzędnicy łącznikowi.

2.   ETAP MONITOROWANIA I GOTOWOŚCI (ETAP 1)

a)   Cel

Celem planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego na etapie monitorowania i gotowości jest umożliwianie bardziej skoordynowanego stosowania obowiązującego prawodawstwa przez poprawę wspólnej znajomości sytuacji i dzielenie się nią przez wszystkie zaangażowane podmioty, opracowanie systemu wczesnego ostrzegania/prognozowania na szczeblu UE oraz pomoc w rozwoju niezbędnej odporności w państwach członkowskich, tak by można było skutecznie radzić sobie z wszelkimi rodzajami kryzysów migracyjnych.

Celem pierwszego etapu mechanizmu jest osiągnięcie następujących podstawowych celów:

| — | dzielenie się znajomością sytuacji i wczesne ostrzeganie/prognozowanie. Wystarczająco wczesne i kompleksowe zrozumienie wydarzeń i nowych tendencji przez wszystkie odpowiednie zainteresowane strony powinno umożliwić monitorowanie sytuacji i, w razie potrzeby, dobre przygotowanie do skoordynowanej reakcji. Należy odpowiednio wcześnie przewidywać występowanie nowych problematycznych i krytycznych sytuacji. Wszystkie podmioty powinny przekazywać informacje i dowody do systemu wczesnego ostrzegania/prognozowania, który ma zostać opracowany na szczeblu UE. Wysiłki na rzecz opracowania takiego systemu powinna koordynować Komisja w oparciu o obecnie dostępne i ewentualne przyszłe instrumenty, |
| --- | --- |

—

dzielenie się znajomością sytuacji i wczesne ostrzeganie/prognozowanie. Wystarczająco wczesne i kompleksowe zrozumienie wydarzeń i nowych tendencji przez wszystkie odpowiednie zainteresowane strony powinno umożliwić monitorowanie sytuacji i, w razie potrzeby, dobre przygotowanie do skoordynowanej reakcji. Należy odpowiednio wcześnie przewidywać występowanie nowych problematycznych i krytycznych sytuacji. Wszystkie podmioty powinny przekazywać informacje i dowody do systemu wczesnego ostrzegania/prognozowania, który ma zostać opracowany na szczeblu UE. Wysiłki na rzecz opracowania takiego systemu powinna koordynować Komisja w oparciu o obecnie dostępne i ewentualne przyszłe instrumenty,

| — | wspieranie rozwoju odporności. Wspólne zrozumienie sytuacji, czynników ją wywołujących i prognozy powinno pomóc państwom członkowskim skoncentrować wysiłki na budowaniu wewnętrznych zdolności w przypadku wystąpienia nowego kryzysu migracyjnego. |
| --- | --- |

—

wspieranie rozwoju odporności. Wspólne zrozumienie sytuacji, czynników ją wywołujących i prognozy powinno pomóc państwom członkowskim skoncentrować wysiłki na budowaniu wewnętrznych zdolności w przypadku wystąpienia nowego kryzysu migracyjnego.

b)   Zarządzanie

Komisja, w razie potrzeby we współpracy z ESDZ, powinna odgrywać wiodącą rolę na etapie monitorowania i gotowości, wykorzystując wszystkie swoje zasoby, w tym europejskich urzędników łącznikowych ds. migracji, Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego (ERCC) i dostępne środki finansowe zgodnie z ich odpowiednimi mandatami, celami i procedurami. Komisja powinna przewodniczyć sieci i prowadzić jej sekretariat, gromadzić informacje i przedstawiać niezbędne sprawozdania oraz monitorować wdrażanie środków, które mają być wprowadzane przez którykolwiek z podmiotów.

Państwa członkowskie, agencje UE i inne podmioty powinny wspierać Komisję w odgrywaniu wyżej wspomnianej roli, w szczególności przez dostarczanie w odpowiednim czasie dokładnych informacji, analiz i prognoz, a także ocenę swojej gotowości i planowania awaryjnego.

Niezbędne dyskusje na szczeblu technicznym, strategicznym i, w razie potrzeby, politycznym, wymagające podjęcia działań w państwach członkowskich, powinny odbywać się na forum odpowiednich organów przygotowawczych Rady na podstawie ustaleń zawartych w sprawozdaniach Komisji sporządzanych na tym etapie planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego.

W sytuacjach, kiedy Rada podejmuje decyzję o wydaniu wniosków i zaleceń operacyjnych, sieć powinna wspierać ich wdrażanie przez wymianę odpowiednich informacji.

c)   Organizacja pracy

Dzielenie się znajomością sytuacji i wczesne ostrzeganie/prognozowanie

Komisja powinna regularnie, co najmniej raz na kwartał, zwoływać spotkania lub wideokonferencje sieci. Częstotliwość takich kontaktów powinna zależeć od powagi sytuacji migracyjnej, a także od problemów zidentyfikowanych w wyniku monitorowania migracji i sytuacji awaryjnych.

Tam gdzie jest to stosowne i wykonalne, przedstawicieli głównych państw trzecich będących państwami pochodzenia, tranzytu lub docelowymi, a także przedstawicieli kluczowych partnerów międzynarodowych i zainteresowanych stron należy zapraszać na zasadzie ad hoc do dyskusji sieci, których przedmiotem jest określony szlak migracyjny, w celu zapewnienia wymiany informacji w regularny sposób i w odpowiednim czasie na temat przepływów migracyjnych, działań przemytniczych i wszelkich innych czynników (w tym geopolitycznych, zdrowotnych, środowiskowych, klimatycznych, demograficznych lub wszelkich innych czynników społeczno-ekonomicznych) mających wpływ na azyl, migrację lub zarządzanie granicami UE. Warunki tego wkładu w dyskusje należy opracować w porozumieniu z zainteresowanymi państwami za pośrednictwem odpowiednich delegatur UE, w ścisłej koordynacji z ESDZ.

Gotowość powinna być kluczowym elementem dialogów na temat migracji prowadzonych z państwami trzecimi, w szczególności w sąsiedztwie UE, a jej celem powinno być ustanowienie kanałów komunikacji, z których należy korzystać, i identyfikacja lokalnych podmiotów, z którymi należy się kontaktować w przypadku kryzysu.

Komisja, we współpracy z ESDZ, powinna w miarę możliwości organizować doraźnie wideokonferencje poświęcone poszczególnym szlakom migracyjnym, z udziałem głównych państw trzecich będących państwami pochodzenia, tranzytu lub docelowymi, a także ugruntować podobne wideokonferencje, które są już obecnie prowadzone. W wideokonferencjach tych powinny uczestniczyć wszystkie inne zainteresowane strony, które są dotknięte przepływami migracyjnymi na danym szlaku migracyjnym lub są nimi żywo zainteresowane. Struktura wideokonferencji powinna zachęcać do merytorycznych dyskusji w ścisłej współpracy z delegaturami UE, tak by wszyscy uczestnicy mogli czerpać z nich korzyści.

Wszystkie punkty kontaktowe sieci powinny udzielać informacji, aby pomóc w ustaleniu niezbędnego obrazu sytuacji. Dzielenie się znajomością sytuacji obejmuje wymianę danych na temat przepływów migracyjnych, informacji na temat systemów przyjmowania, azylu i zarządzania granicami, istotnych zmian w zakresie migracji zachodzących na poziomie krajowym w państwach członkowskich i państwach trzecich, powiadomień z systemu wczesnego ostrzegania/prognozowania, a także działań w zakresie współpracy z państwami trzecimi. Wszystkie punkty kontaktowe powinny dzielić się informacjami na temat wyzwań, niedociągnięć i działań podejmowanych w ramach reagowania na miejscu, aby tworzyć wspólny obraz sytuacji na szczeblu UE. Dokładne funkcjonowanie sieci należy szczegółowo określić w obowiązującej procedurze działania.

Sieć powinna w pełni wykorzystywać dostępne kanały komunikacji i platformy, w tym, w miarę możliwości, platformę IPCR z jej specjalnymi funkcjami. Jeżeli dostępne narzędzia nie są wystarczające, Komisja rozważy ulepszenie istniejących platform lub utworzenie specjalnej zabezpieczonej platformy internetowej zapewniającej szybką wymianę informacji w ramach sieci.

Na podstawie tych informacji Komisja powinna sporządzać sprawozdania sytuacyjne – sprawozdanie z orientacji i analizy sytuacyjnej w zakresie migracji (MISAA), z częstotliwością, którą powinna określić sieć na etapie monitorowania i gotowości. Sprawozdanie MISAA powinno opierać się na szablonie i metodyce sprawozdania ze zintegrowanej orientacji i analizy sytuacyjnej (ISAA), które jest obecnie sporządzane i opracowywane w ramach uruchomienia uzgodnień IPCR w związku z kryzysem uchodźczym w 2015 r. Zastąpi ono sprawozdanie ISAA, jeżeli wspomniane uzgodnienia IPCR zostaną zdezaktywowane przez prezydencję. Podmioty powinny również w miarę możliwości wymieniać się informacjami otrzymanymi ze źródeł spoza UE, w tym od państw trzecich i partnerów międzynarodowych. Sprawozdanie MISAA powinno wskazywać tendencje i ewentualnie zawierać wczesne ostrzeżenia/prognozy dotyczące przepływów umożliwiające powiadomienie wszystkich podmiotów i wprowadzenie przez nie środków naprawczych. Sprawozdanie MISAA powinno być udostępniane podmiotom wyłącznie za pośrednictwem platformy IPCR, w pełnej zgodności z zasadami dostępu do tej platformy i z odpowiednim udziałem Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego.

Państwa członkowskie powinny omówić niezbędne środki, jakie należy wprowadzić, oraz wnioski określone w sprawozdaniu MISAA. Dyskusje na szczeblu technicznym, strategicznym i, w razie potrzeby, politycznym państwa członkowskie powinny być prowadzone przez państwa członkowskie na forum odpowiednich organów przygotowawczych Rady lub na posiedzeniach Rady. Rada może wydawać wnioski i zalecenia operacyjne, które odpowiednie podmioty powinny realizować przy wsparciu ze strony sieci.

Wspieranie rozwoju odporności

W oparciu o sprawozdania z zarządzania migracją i strategie krajowe, o których mowa w art. 6 ust. 4 i 6 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją, oraz w celu zwiększenia odporności ogólnego zarządzania migracją w UE należy ustanowić cykl planowania awaryjnego w obszarze migracji.

Zgodnie z art. 6 ust. 3 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją państwa członkowskie mają posiadać krajowe strategie zapewniające wystarczające zdolności w zakresie skutecznego zarządzania azylem i migracją. Strategie te mają obejmować informacje na temat sposobu wdrażania przez państwa członkowskie zasad określonych we wspomnianym rozporządzeniu oraz wynikających z niego zobowiązań prawnych na szczeblu krajowym. Mają one również obejmować planowanie awaryjne na szczeblu krajowym, z uwzględnieniem planowania awaryjnego na podstawie odpowiednich przepisów, w tym art. 8 ust. 6 i art. 9 ust. 3, 5 i 6 rozporządzenia (UE) 2019/1896 (Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej), oraz wdrażanie europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami, jak określono w tymże rozporządzeniu.

Agencje UE powinny składać Komisji sprawozdania na temat swoich zdolności i planów awaryjnych, a także wszelkie inne sprawozdania, które Komisja może wykorzystać w tym kontekście.

ESDZ powinna wnosić wkład w dziedzinie zewnętrznych aspektów migracji oraz swojej współpracy z państwami trzecimi będącymi państwami pochodzenia, tranzytu lub docelowymi.

Państwa trzecie powinny mieć możliwość dzielenia się z Komisją lub z siecią własnymi strategiami migracji i planami awaryjnymi na zasadzie dobrowolności.

Na podstawie powyższych informacji oraz zgodnie z art. 6 ust. 4 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją Komisja będzie co roku przedstawiać sprawozdanie z zarządzania migracją, w którym będzie określać prawdopodobny rozwój sytuacji migracyjnej oraz gotowość Unii i państw członkowskich.

Wyniki rocznych sprawozdań z zarządzania migracją sporządzanych przez Komisję powinny być omawiane przez państwa członkowskie na odpowiednich forach.

Komisja, przy wsparciu innych podmiotów należących do sieci, powinna zapewnić ramy monitorowania działań następczych w związku z ustaleniami zawartymi w rocznych sprawozdaniach z zarządzania migracją, a w kolejnym rocznym cyklu sprawozdawczym powinna złożyć sprawozdanie z osiągniętych postępów i aktualnej sytuacji.

3.   ETAP ZARZĄDZANIA KRYZYSEM MIGRACYJNYM (ETAP 2)

a)   Cel

Celem planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego na etapie zarządzania kryzysowego jest wspieranie szybkiej, skutecznej i skoordynowanej reakcji UE na kryzys migracyjny przez ew. odpowiednio wczesne dostarczanie unijnym decydentom aktualnych informacji na temat rozwoju sytuacji operacyjnej oraz przez wspieranie monitorowania, koordynacji na miejscu i komunikacji na szczeblu technicznym między wszystkimi podmiotami.

b)   Zarządzanie

Na etapie zarządzania kryzysowego w ramach planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego oraz dopóki nie zostaną uruchomione ogólne unijne mechanizmy kryzysowe (Unijny Mechanizm Ochrony Ludności, zintegrowane reagowanie na szczeblu politycznym w sytuacjach kryzysowych, system ARGUS i mechanizm reagowania kryzysowego), plan gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego – aby osiągnąć swój cel – wykorzystuje swoje ramy, w tym sieć i mechanizm sprawozdawczości.

Po uruchomieniu ogólnych unijnych mechanizmów kryzysowych zgodnie z ich odpowiednimi procedurami i celami należy zapewnić funkcję ogólnego zarządzania kryzysowego, w tym niezbędną koordynację między mechanizmami.

W czasie uruchomienia etapu 2 działania prowadzone w ramach etapu 1 kontynuuje się i nasila.

Sieć, uruchomiona przez Komisję i działająca pod jej przewodnictwem, powinna wspierać prace ogólnych unijnych mechanizmów kryzysowych. Wsparcie powinno się w szczególności koncentrować na zapewnianiu znajomości sytuacji niezbędnej do dyskusji i podejmowania decyzji w ramach tych mechanizmów oraz na działaniach następczych w odniesieniu do wdrażania decyzji przez odpowiednie podmioty. W tym celu sieć powinna spotykać się regularnie za pośrednictwem wideokonferencji, omawiać wszystkie operacyjne aspekty decyzji podejmowanych w ramach ogólnych unijnych mechanizmów kryzysowych i przedstawiać im następnie sprawozdania.

Centra zarządzania kryzysowego państw członkowskich, jeżeli zostaną uruchomione, powinny zapewnić odpowiednie połączenie z ogólnymi unijnymi mechanizmami kryzysowymi, w tym Unijnym Mechanizmem Ochrony Ludności i Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego, a także wspierać działalność punktu kontaktowego danego państwa członkowskiego w sieci zgodnie z wytycznymi, o których mowa w zaleceniu 5.

W razie potrzeby i w uzupełnieniu posiedzeń odbywających się w Radzie zgodnie z zasadami IPCR, można – na podstawie ustaleń zawartych w sprawozdaniach Komisji na temat sytuacji – prowadzić dalsze dyskusje na forum odpowiednich organów przygotowawczych Rady lub w Radzie.

Każdy podmiot powinien wprowadzić niezbędne środki, w tym środki wymienione poniżej w zestawie narzędzi w lit. d).

c)   Organizacja pracy

| 1. | Komisja może uruchomić etap zarządzania kryzysowego w ramach planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego w porozumieniu z państwem członkowskim znajdującym się w sytuacji kryzysu migracyjnego, o którym mowa w zaleceniu 4. |
| --- | --- |

1.

| 2. | Punkt kontaktowy Komisji powinien informować pozostałe punkty kontaktowe w sieci (prezydencję UE, państwa członkowskie, Radę, ESDZ, agencje UE) o decyzji o uruchomieniu etapu zarządzania kryzysowego w ramach planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego. |
| --- | --- |

2.

| 3. | Komisja natychmiast w pełni uruchomi sieć w trybie ciągłym i zwoła pilne posiedzenie/wideokonferencję sieci w celu omówienia na poziomie technicznym następujących kwestii:






  a) | wymiany informacji na temat sytuacji; |
| --- | --- | --- |

3.

a)

wymiany informacji na temat sytuacji;

| b) | analizy możliwości szybkiego, efektywnego i skutecznego reagowania; |
| --- | --- |

b)

analizy możliwości szybkiego, efektywnego i skutecznego reagowania;

| c) | koordynowania z istniejącymi strukturami spójnych przekazów na potrzeby komunikacji publicznej; |
| --- | --- |

c)

koordynowania z istniejącymi strukturami spójnych przekazów na potrzeby komunikacji publicznej;

| d) | koordynowania wsparcia na miejscu. |
| --- | --- |

d)

koordynowania wsparcia na miejscu.

| 4. | Zainteresowane państwo członkowskie powinno uruchomić własne środki awaryjne i dokonać wstępnej oceny potrzeb, którą należy niezwłocznie udostępnić Komisji i pozostałym członkom sieci. Wstępna ocena powinna zawierać następujące informacje:






  a) | sytuacja na miejscu, główne czynniki ją wywołujące i prognoza, w tym możliwe skutki; |
| --- | --- | --- |

4.

a)

sytuacja na miejscu, główne czynniki ją wywołujące i prognoza, w tym możliwe skutki;

| b) | obecne zdolności materialne, operacyjne i finansowe; |
| --- | --- |

b)

obecne zdolności materialne, operacyjne i finansowe;

| c) | wdrożenie środków awaryjnych; |
| --- | --- |

c)

wdrożenie środków awaryjnych;

| d) | potrzeby materialne, operacyjne i finansowe, które mają być zaspokojone przez odpowiednie podmioty, w tym inne państwa członkowskie lub agencje UE. |
| --- | --- |

d)

potrzeby materialne, operacyjne i finansowe, które mają być zaspokojone przez odpowiednie podmioty, w tym inne państwa członkowskie lub agencje UE.

| 5. | W oparciu o informacje zgromadzone za pośrednictwem sieci Komisja powinna informować sieć, w szczególności podając:






  a) | przegląd sytuacji, w tym prognozy i możliwe skutki; w miarę możliwości należy dołączać informacje od odpowiednich państw trzecich i na ich temat; |
| --- | --- | --- |

5.

a)

przegląd sytuacji, w tym prognozy i możliwe skutki; w miarę możliwości należy dołączać informacje od odpowiednich państw trzecich i na ich temat;

| b) | obecne zdolności państw członkowskich i państw trzecich będących państwami pochodzenia, tranzytu lub docelowymi, które są dotknięte kryzysem, oraz obecne zdolności UE i innych państw członkowskich do radzenia sobie z kryzysem; |
| --- | --- |

b)

obecne zdolności państw członkowskich i państw trzecich będących państwami pochodzenia, tranzytu lub docelowymi, które są dotknięte kryzysem, oraz obecne zdolności UE i innych państw członkowskich do radzenia sobie z kryzysem;

| c) | obecny poziom pomocy unijnej i pomocy od państw członkowskich; |
| --- | --- |

c)

obecny poziom pomocy unijnej i pomocy od państw członkowskich;

| d) | ocenę luk i potrzeb; |
| --- | --- |

d)

ocenę luk i potrzeb;

| e) | możliwe działania na szczeblu instytucji UE, organów UE, agencji UE i państw członkowskich przy zastosowaniu zestawu narzędzi przedstawionych poniżej. |
| --- | --- |

e)

możliwe działania na szczeblu instytucji UE, organów UE, agencji UE i państw członkowskich przy zastosowaniu zestawu narzędzi przedstawionych poniżej.

W przypadku gdy państwo członkowskie złożyło uzasadniony wniosek zgodnie z art. 2 ust. 1 lub art. 6 ust. 1 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie reagowania na sytuacje kryzysowe i spowodowane działaniem siły wyższej w dziedzinie migracji i azylu, informacje zgromadzone za pośrednictwem sieci mogą być wykorzystane do analizy i działań Komisji przewidzianych w art. 2 i 6 tego wniosku.

W przypadku gdy Komisja przeprowadza ocenę sytuacji migracyjnej w państwie członkowskim zgodnie z art. 47 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania azylem i migracją, informacje zgromadzone za pośrednictwem sieci mogą być wykorzystane do sprawozdania Komisji w sprawie presji migracyjnej, o którym mowa w art. 48 tego wniosku.

Jeśli chodzi o pomoc w zakresie ochrony ludności, koordynację między państwami członkowskimi należy zapewnić za pośrednictwem Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego.

| 6. | Prezydencja Rady może rozważyć konieczność zwołania nadzwyczajnego posiedzenia Rady. |
| --- | --- |

6.

| 7. | Sieć włączy się w prace ogólnych unijnych systemów zarządzania kryzysowego po ich uruchomieniu. Będzie zapewniać ona znajomość sytuacji i wymieniać się informacjami niezbędnymi do monitorowania na poziomie technicznym realizacji niezbędnych działań uzgodnionych w ramach tych systemów. |
| --- | --- |

7.

| 8. | W ramach odpowiednich krajowych mechanizmów zarządzania kryzysowego dotyczących migracji należy zapewnić w
  państwach członkowskich koordynację działań prowadzonych z udziałem wszystkich właściwych podmiotów krajowych, w pełnej zgodności i spójności z wdrażaniem planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego, w ramach ogólnej koordynacyjnej roli IPCR. |
| --- | --- |

8.

| 9. | W przypadku uruchomienia Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego (ERCC) Komisji powinno pomagać w szybkim udzielaniu wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych państwom członkowskim, które o nie wystąpiły, i odgrywać rolę koordynatora pomocy w zakresie ochrony ludności między wszystkimi państwami członkowskimi UE. Między właściwymi służbami Komisji należy utworzyć połączenie czynne w trybie ciągłym. |
| --- | --- |

9.

| 10. | W stosownych przypadkach i w miarę możliwości należy ustanowić w
  państwach trzecich wzmocniony mechanizm monitorowania obejmujący rozmieszczenie lub mobilizację urzędników łącznikowych pochodzących od wszystkich podmiotów w głównych państwach trzecich będących państwami tranzytu, pochodzenia lub docelowymi. |
| --- | --- |

10.

| 11. | Należy uruchomić inne sektorowe mechanizmy i narzędzia kryzysowe w zależności od potrzeb wymienionych poniżej w zestawie narzędzi. |
| --- | --- |

11.

| 12. | Przez cały czas trwania kryzysu sieć powinna być w pełni aktywna w trybie ciągłym. |
| --- | --- |

12.

| 13. | Jeżeli mechanizm IPCR zostanie aktywowany, regularne monitorowanie migracji będzie zapewnione przy pomocy sprawozdań ISAA, które przez cały okres aktywacji będą zastępowały sprawozdania MISAA. Jeżeli mechanizm IPCR nie zostanie aktywowany, Komisja będzie kontynuować sprawozdania MISAA, które sporządza w ramach pierwszego etapu planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego, w oparciu o wkłady odpowiednich podmiotów zebrane za pośrednictwem sieci. |
| --- | --- |

13.

| 14. | Sprawozdania MISAA/ISAA sporządzane przez Komisję na tym etapie planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego powinny być omawiane na forum odpowiednich organów przygotowawczych Rady lub w Radzie. |
| --- | --- |

14.

| 15. | Komisja, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy, może dezaktywować etap zarządzania kryzysowego w ramach planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego, po ustaniu sytuacji, która wywołała kryzys, lub po uznaniu jej za opanowaną. |
| --- | --- |

15.

| 16. | Komisja, wraz z Radą, ESDZ i agencjami UE, powinna organizować dostosowane do potrzeb szkolenia na temat procedur i narzędzi stosowanych w sytuacjach kryzysu migracyjnego, aby zwiększyć wiedzę i gotowość wszystkich właściwych pracowników. |
| --- | --- |

16.

| 17. | Wszystkie podmioty powinny prowadzić regularne ćwiczenia w zakresie reagowania na kryzysy migracyjne na szczeblu krajowym i europejskim oraz, w razie konieczności, dokonać przeglądu obecnego planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego na podstawie zdobytych doświadczeń. |
| --- | --- |

17.

d)   Zestaw narzędzi

Poniższe środki stanowią zestaw narzędzi służących do reagowania na kryzys migracyjny zgodnie z odpowiednimi przepisami.

Środki w krajach pochodzenia, tranzytu lub docelowych

| — | Oprócz bieżącej współpracy z partnerami trzecimi Komisja, we współpracy z ESDZ, delegaturami UE i państwami członkowskimi, koordynuje działania z głównymi państwami trzecimi będącymi państwami tranzytu, pochodzenia lub docelowymi, przy zwróceniu szczególnej uwagi na państwa sąsiadujące z UE, aby wspierać je w dalszym zwiększaniu zdolności przyjmowania i lepszym zarządzaniu przepływami migracyjnymi, w szczególności w ochronie granic i zwalczaniu przemytu migrantów oraz zacieśnianiu współpracy w zakresie powrotów. |
| --- | --- |

—

Oprócz bieżącej współpracy z partnerami trzecimi Komisja, we współpracy z ESDZ, delegaturami UE i państwami członkowskimi, koordynuje działania z głównymi państwami trzecimi będącymi państwami tranzytu, pochodzenia lub docelowymi, przy zwróceniu szczególnej uwagi na państwa sąsiadujące z UE, aby wspierać je w dalszym zwiększaniu zdolności przyjmowania i lepszym zarządzaniu przepływami migracyjnymi, w szczególności w ochronie granic i zwalczaniu przemytu migrantów oraz zacieśnianiu współpracy w zakresie powrotów.

| — | We współpracy z państwami członkowskimi i ESDZ Komisja organizuje dodatkowe bezpieczne korytarze i programy przesiedleń w odpowiednich państwach trzecich będących państwami pochodzenia, tranzytu lub docelowymi. |
| --- | --- |

—

We współpracy z państwami członkowskimi i ESDZ Komisja organizuje dodatkowe bezpieczne korytarze i programy przesiedleń w odpowiednich państwach trzecich będących państwami pochodzenia, tranzytu lub docelowymi.

| — | Komisja współpracuje z głównymi organizacjami międzynarodowymi (zwłaszcza Biurem UNHCR i IOM) i kluczowymi organizacjami pozarządowymi oraz zapewnia synergię między nimi, aby zapewnić odpowiednie uzupełniające rozmieszczenie środków w odpowiednich państwach pochodzenia, tranzytu lub docelowych. |
| --- | --- |

—

Komisja współpracuje z głównymi organizacjami międzynarodowymi (zwłaszcza Biurem UNHCR i IOM) i kluczowymi organizacjami pozarządowymi oraz zapewnia synergię między nimi, aby zapewnić odpowiednie uzupełniające rozmieszczenie środków w odpowiednich państwach pochodzenia, tranzytu lub docelowych.

| — | Na podstawie stwierdzonych potrzeb Komisja dokonuje przeglądu i uruchamia dostępne finansowanie w ramach wszystkich odpowiednich (wewnętrznych i zewnętrznych) instrumentów finansowania, w tym w stosownych przypadkach ich komponentów dotyczących wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych, zgodnie z ich ramami prawnymi i celami. Zasadnicze znaczenie dla radzenia sobie z przedłużającą się presją migracyjną ma wspólne planowanie obejmujące większą liczbę instrumentów. |
| --- | --- |

—

Na podstawie stwierdzonych potrzeb Komisja dokonuje przeglądu i uruchamia dostępne finansowanie w ramach wszystkich odpowiednich (wewnętrznych i zewnętrznych) instrumentów finansowania, w tym w stosownych przypadkach ich komponentów dotyczących wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych, zgodnie z ich ramami prawnymi i celami. Zasadnicze znaczenie dla radzenia sobie z przedłużającą się presją migracyjną ma wspólne planowanie obejmujące większą liczbę instrumentów.

| — | W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli powyższe finansowanie okaże się niewystarczające, Komisja zbada dostępność dodatkowych zasobów, jakie należy uruchomić zgodnie z przepisami regulującymi WRF. |
| --- | --- |

—

W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli powyższe finansowanie okaże się niewystarczające, Komisja zbada dostępność dodatkowych zasobów, jakie należy uruchomić zgodnie z przepisami regulującymi WRF.

| — | We współpracy z państwami członkowskimi Komisja rozważa wspólne wykorzystanie środków z budżetu UE i budżetów krajowych, w oczekiwaniu na decyzję w sprawie kontynuacji środków w okresie obowiązywania następnych WRF. |
| --- | --- |

—

We współpracy z państwami członkowskimi Komisja rozważa wspólne wykorzystanie środków z budżetu UE i budżetów krajowych, w oczekiwaniu na decyzję w sprawie kontynuacji środków w okresie obowiązywania następnych WRF.

| — | W stosownych przypadkach i w miarę możliwości Komisja, w związku z istniejącymi ustaleniami państw członkowskich, organizuje wzmocniony mechanizm monitorowania w państwach trzecich, przy wykorzystaniu również wideokonferencji poświęconych poszczególnym szlakom migracyjnym, jeżeli zostanie on ustanowiony w ramach planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego oraz przy rozmieszczeniu lub aktywowaniu urzędników łącznikowych w głównych państwach trzecich będących państwami tranzytu, pochodzenia lub docelowymi. |
| --- | --- |

—

W stosownych przypadkach i w miarę możliwości Komisja, w związku z istniejącymi ustaleniami państw członkowskich, organizuje wzmocniony mechanizm monitorowania w państwach trzecich, przy wykorzystaniu również wideokonferencji poświęconych poszczególnym szlakom migracyjnym, jeżeli zostanie on ustanowiony w ramach planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego oraz przy rozmieszczeniu lub aktywowaniu urzędników łącznikowych w głównych państwach trzecich będących państwami tranzytu, pochodzenia lub docelowymi.

| — | W przypadku gdy UE i państwo trzecie zawarły umowę o statusie, Frontex rozmieszcza zespoły zarządzania granicami, aby wspierać odpowiednie organy tego państwa trzeciego w kontrolowaniu jego granic. |
| --- | --- |

—

W przypadku gdy UE i państwo trzecie zawarły umowę o statusie, Frontex rozmieszcza zespoły zarządzania granicami, aby wspierać odpowiednie organy tego państwa trzeciego w kontrolowaniu jego granic.

| — | W przypadku wystąpienia poważnej sytuacji lub sytuacji nadzwyczajnej dotyczącej zewnętrznego wymiaru migracji lub związanej z tym wymiarem, ESDZ uruchamia swój mechanizm reagowania kryzysowego z wykorzystaniem poszczególnych elementów mechanizmu reagowania kryzysowego, stosownie do przypadku: posiedzenia kryzysowego, komórki kryzysowej; platformy kryzysowej oraz grupy zadaniowej. |
| --- | --- |

—

W przypadku wystąpienia poważnej sytuacji lub sytuacji nadzwyczajnej dotyczącej zewnętrznego wymiaru migracji lub związanej z tym wymiarem, ESDZ uruchamia swój mechanizm reagowania kryzysowego z wykorzystaniem poszczególnych elementów mechanizmu reagowania kryzysowego, stosownie do przypadku: posiedzenia kryzysowego, komórki kryzysowej; platformy kryzysowej oraz grupy zadaniowej.

| — | Delegatury ESDZ, w ścisłej współpracy z Komisją, pełnią swoje odpowiednie funkcje zarówno w okresie przed kryzysem, w jego trakcie, jak i po zakończeniu, w tym przez zapewnianie znajomości sytuacji, ale również przez zapewnianie dyplomatycznej, politycznej i operacyjnej reakcji UE. |
| --- | --- |

—

Delegatury ESDZ, w ścisłej współpracy z Komisją, pełnią swoje odpowiednie funkcje zarówno w okresie przed kryzysem, w jego trakcie, jak i po zakończeniu, w tym przez zapewnianie znajomości sytuacji, ale również przez zapewnianie dyplomatycznej, politycznej i operacyjnej reakcji UE.

| — | ESDZ mobilizuje funkcje misji biura Zintegrowanego Podejścia ds. Bezpieczeństwa i Pokoju, Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych, Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Wojskowych oraz biura wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w celu dokonywania aktualizacji, w zależności od tego, która platforma koordynacyjna jest właściwa jako część funkcji znajomości sytuacji i gotowości (odporności). |
| --- | --- |

—

ESDZ mobilizuje funkcje misji biura Zintegrowanego Podejścia ds. Bezpieczeństwa i Pokoju, Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych, Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Wojskowych oraz biura wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w celu dokonywania aktualizacji, w zależności od tego, która platforma koordynacyjna jest właściwa jako część funkcji znajomości sytuacji i gotowości (odporności).

Środki w państwach członkowskich na granicach zewnętrznych UE

| — | Krajowe planowanie awaryjne/środki awaryjne dotyczące zarządzania granicami, przyjmowania i azylu są uruchamiane w państwach członkowskich na granicach zewnętrznych UE. |
| --- | --- |

—

Krajowe planowanie awaryjne/środki awaryjne dotyczące zarządzania granicami, przyjmowania i azylu są uruchamiane w państwach członkowskich na granicach zewnętrznych UE.

| — | Państwa członkowskie przekazują informacje na temat sytuacji operacyjnej, luk i potrzeb na granicach zewnętrznych UE. |
| --- | --- |

—

Państwa członkowskie przekazują informacje na temat sytuacji operacyjnej, luk i potrzeb na granicach zewnętrznych UE.

| — | Unijny Mechanizm Ochrony Ludności może zostać uruchomiony na wniosek państwa członkowskiego na granicy zewnętrznej UE w celu udzielenia niezbędnej pomocy. |
| --- | --- |

—

Unijny Mechanizm Ochrony Ludności może zostać uruchomiony na wniosek państwa członkowskiego na granicy zewnętrznej UE w celu udzielenia niezbędnej pomocy.

| — | We współpracy z Komisją i agencjami UE zostaje wzmocniona ochrona granic, aby objąć jej zasięgiem najbardziej dotknięte obszary. |
| --- | --- |

—

We współpracy z Komisją i agencjami UE zostaje wzmocniona ochrona granic, aby objąć jej zasięgiem najbardziej dotknięte obszary.

| — | Na wniosek państw członkowskich Frontex udziela wsparcia w celu wzmocnienia istniejących wspólnych operacji lub uruchomienia na granicy szybkiej interwencji Frontex. |
| --- | --- |

—

Na wniosek państw członkowskich Frontex udziela wsparcia w celu wzmocnienia istniejących wspólnych operacji lub uruchomienia na granicy szybkiej interwencji Frontex.

| — | W koordynacji z państwami członkowskimi EASO rozmieszcza odpowiedni personel i sprzęt do pomocy w zakresie przyjmowania i azylu. |
| --- | --- |

—

W koordynacji z państwami członkowskimi EASO rozmieszcza odpowiedni personel i sprzęt do pomocy w zakresie przyjmowania i azylu.

| — | W koordynacji z państwami członkowskimi Europol rozmieszcza personel/sprzęt/urzędników łącznikowych do przeprowadzania kontroli bezpieczeństwa przybywających migrantów. |
| --- | --- |

—

W koordynacji z państwami członkowskimi Europol rozmieszcza personel/sprzęt/urzędników łącznikowych do przeprowadzania kontroli bezpieczeństwa przybywających migrantów.

| — | W koordynacji z państwami członkowskimi Frontex wspiera działania w zakresie powrotów przez rozmieszczanie specjalistów ds. powrotów oraz organizowanie i koordynowanie operacji powrotowych za pomocą lotów czarterowych i regularnych, obejmujących eskorty powrotów i obserwatorów powrotów. |
| --- | --- |

—

W koordynacji z państwami członkowskimi Frontex wspiera działania w zakresie powrotów przez rozmieszczanie specjalistów ds. powrotów oraz organizowanie i koordynowanie operacji powrotowych za pomocą lotów czarterowych i regularnych, obejmujących eskorty powrotów i obserwatorów powrotów.

| — | W państwach członkowskich na granicach zewnętrznych UE Komisja ustanawia regionalne grupy zadaniowe Unii Europejskiej (EURTF) jako strukturę ramową mającą ułatwiać wymianę informacji i usprawniać koordynację między wszystkimi zainteresowanymi stronami. |
| --- | --- |

—

W państwach członkowskich na granicach zewnętrznych UE Komisja ustanawia regionalne grupy zadaniowe Unii Europejskiej (EURTF) jako strukturę ramową mającą ułatwiać wymianę informacji i usprawniać koordynację między wszystkimi zainteresowanymi stronami.

| — | W miejscach znajdujących się pod wysoką presją tworzone są punkty szybkiej rejestracji migrantów („hotspot”) i ośrodki recepcyjne, do których właściwe organy krajowe kierują pracowników, i które agencje UE wspierają przez udostępnienie niezbędnych systemów informacyjnych dotyczących migracji i bezpieczeństwa. |
| --- | --- |

—

W miejscach znajdujących się pod wysoką presją tworzone są punkty szybkiej rejestracji migrantów („hotspot”) i ośrodki recepcyjne, do których właściwe organy krajowe kierują pracowników, i które agencje UE wspierają przez udostępnienie niezbędnych systemów informacyjnych dotyczących migracji i bezpieczeństwa.

| — | Komisja rozmieszcza personel w państwach członkowskich na granicach zewnętrznych UE, aby pomóc w koordynowaniu działań podejmowanych w ramach reagowania. |
| --- | --- |

—

Komisja rozmieszcza personel w państwach członkowskich na granicach zewnętrznych UE, aby pomóc w koordynowaniu działań podejmowanych w ramach reagowania.

| — | Komisja, w koordynacji z państwami członkowskimi, uzgadnia na potrzeby komunikacji publicznej kluczowe przekazy dotyczące sytuacji kryzysowych przy wykorzystaniu najskuteczniejsze narzędzia komunikacji, w tym platformy IPCR, w celu rozpowszechniania tych komunikatów i zwalczania dezinformacji. |
| --- | --- |

—

Komisja, w koordynacji z państwami członkowskimi, uzgadnia na potrzeby komunikacji publicznej kluczowe przekazy dotyczące sytuacji kryzysowych przy wykorzystaniu najskuteczniejsze narzędzia komunikacji, w tym platformy IPCR, w celu rozpowszechniania tych komunikatów i zwalczania dezinformacji.

| — | We współpracy z państwami członkowskimi Komisja współdziała w poszczególnych przypadkach z głównymi organizacjami międzynarodowymi (zwłaszcza z Biurem UNHCR i IOM) oraz z kluczowymi organizacjami pozarządowymi w celu odpowiedniego uzupełniającego rozmieszczenia środków w państwach członkowskich na granicach zewnętrznych UE. |
| --- | --- |

—

We współpracy z państwami członkowskimi Komisja współdziała w poszczególnych przypadkach z głównymi organizacjami międzynarodowymi (zwłaszcza z Biurem UNHCR i IOM) oraz z kluczowymi organizacjami pozarządowymi w celu odpowiedniego uzupełniającego rozmieszczenia środków w państwach członkowskich na granicach zewnętrznych UE.

| — | Komisja udostępnia projekty dotyczące wspomaganych dobrowolnych powrotów i środków reintegracyjnych do wykorzystania przez państwa członkowskie. |
| --- | --- |

—

Komisja udostępnia projekty dotyczące wspomaganych dobrowolnych powrotów i środków reintegracyjnych do wykorzystania przez państwa członkowskie.

| — | Na podstawie oceny potrzeb państw członkowskich Komisja dokonuje przeglądu i uruchamia dostępne finansowanie w ramach wszystkich odpowiednich (wewnętrznych i zewnętrznych) instrumentów finansowania, w tym w stosownych przypadkach ich komponentów dotyczących wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych. |
| --- | --- |

—

Na podstawie oceny potrzeb państw członkowskich Komisja dokonuje przeglądu i uruchamia dostępne finansowanie w ramach wszystkich odpowiednich (wewnętrznych i zewnętrznych) instrumentów finansowania, w tym w stosownych przypadkach ich komponentów dotyczących wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych.

| — | W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli powyższe finansowanie okaże się niewystarczające, Komisja zbada dostępność dodatkowych zasobów, jakie należy uruchomić zgodnie z przepisami regulującymi WRF. |
| --- | --- |

—

W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli powyższe finansowanie okaże się niewystarczające, Komisja zbada dostępność dodatkowych zasobów, jakie należy uruchomić zgodnie z przepisami regulującymi WRF.

| — | We współpracy z państwami członkowskimi Komisja rozważa wspólne wykorzystanie środków z budżetu UE i budżetów krajowych w oczekiwaniu na decyzję w sprawie kontynuacji środków w okresie obowiązywania następnych WRF. |
| --- | --- |

—

We współpracy z państwami członkowskimi Komisja rozważa wspólne wykorzystanie środków z budżetu UE i budżetów krajowych w oczekiwaniu na decyzję w sprawie kontynuacji środków w okresie obowiązywania następnych WRF.

| — | Państwa członkowskie, które nie znajdują się pod presją, mogą oferować państwom członkowskim na granicach zewnętrznych UE pomoc w postaci sprzętu, materiałów, personelu, rozmieszczenia wyspecjalizowanego personelu i dobrowolnej relokacji migrantów oraz wkładu personelu w operacje agencji UE. |
| --- | --- |

—

Państwa członkowskie, które nie znajdują się pod presją, mogą oferować państwom członkowskim na granicach zewnętrznych UE pomoc w postaci sprzętu, materiałów, personelu, rozmieszczenia wyspecjalizowanego personelu i dobrowolnej relokacji migrantów oraz wkładu personelu w operacje agencji UE.

| — | Państwa członkowskie, które nie znajdują się pod presją, mogą wnosić wkład finansowy na potrzeby wszelkich dodatkowych rozwiązań finansowych niezbędnych do wdrożenia środków nadzwyczajnych. |
| --- | --- |

—

Państwa członkowskie, które nie znajdują się pod presją, mogą wnosić wkład finansowy na potrzeby wszelkich dodatkowych rozwiązań finansowych niezbędnych do wdrożenia środków nadzwyczajnych.

Środki w innych państwach członkowskich znajdujących się pod presją

| — | W innych państwach członkowskich znajdujących się pod presją uruchamia się krajowe planowanie awaryjne/środki awaryjne dotyczące przyjmowania i azylu. |
| --- | --- |

—

W innych państwach członkowskich znajdujących się pod presją uruchamia się krajowe planowanie awaryjne/środki awaryjne dotyczące przyjmowania i azylu.

| — | Inne państwa członkowskie znajdujące się pod presją dostarczają informacje na temat sytuacji operacyjnej, luk i potrzeb. |
| --- | --- |

—

Inne państwa członkowskie znajdujące się pod presją dostarczają informacje na temat sytuacji operacyjnej, luk i potrzeb.

| — | Unijny Mechanizm Ochrony Ludności jest uruchamiany na wniosek państwa członkowskiego znajdującego się pod presją w celu zapewnienia niezbędnej pomocy. |
| --- | --- |

—

Unijny Mechanizm Ochrony Ludności jest uruchamiany na wniosek państwa członkowskiego znajdującego się pod presją w celu zapewnienia niezbędnej pomocy.

| — | W innych państwach członkowskich znajdujących się pod presją Komisja ustanawia regionalne grupy zadaniowe Unii Europejskiej (EURTF) jako strukturę ramową mające ułatwiać wymianę informacji i usprawniać koordynację między wszystkimi zainteresowanymi stronami. |
| --- | --- |

—

W innych państwach członkowskich znajdujących się pod presją Komisja ustanawia regionalne grupy zadaniowe Unii Europejskiej (EURTF) jako strukturę ramową mające ułatwiać wymianę informacji i usprawniać koordynację między wszystkimi zainteresowanymi stronami.

| — | W koordynacji z państwami członkowskimi Frontex wspiera działania w zakresie powrotów przez rozmieszczanie specjalistów ds. powrotów oraz organizowanie i koordynowanie operacji powrotowych za pomocą lotów czarterowych i regularnych, obejmujących eskorty powrotów i obserwatorów powrotów. |
| --- | --- |

—

W koordynacji z państwami członkowskimi Frontex wspiera działania w zakresie powrotów przez rozmieszczanie specjalistów ds. powrotów oraz organizowanie i koordynowanie operacji powrotowych za pomocą lotów czarterowych i regularnych, obejmujących eskorty powrotów i obserwatorów powrotów.

| — | W koordynacji z państwami członkowskimi EASO rozmieszcza odpowiedni personel i sprzęt do pomocy w zakresie przyjmowania i azylu. |
| --- | --- |

—

W koordynacji z państwami członkowskimi EASO rozmieszcza odpowiedni personel i sprzęt do pomocy w zakresie przyjmowania i azylu.

| — | Europol rozmieszcza personel/sprzęt/urzędników łącznikowych do przeprowadzania kontroli bezpieczeństwa przybywających migrantów. |
| --- | --- |

—

Europol rozmieszcza personel/sprzęt/urzędników łącznikowych do przeprowadzania kontroli bezpieczeństwa przybywających migrantów.

| — | Komisja rozmieszcza personel w państwach członkowskich znajdujących się pod presją, aby pomóc w koordynowaniu działań podejmowanych w ramach reagowania. |
| --- | --- |

—

Komisja rozmieszcza personel w państwach członkowskich znajdujących się pod presją, aby pomóc w koordynowaniu działań podejmowanych w ramach reagowania.

| — | Komisja, w koordynacji z państwami członkowskimi, uzgadnia na potrzeby komunikacji publicznej kluczowe przekazy dotyczące sytuacji kryzysowych przy wykorzystaniu najskuteczniejsze narzędzia komunikacji, w tym platformy IPCR, w celu rozpowszechniania tych komunikatów i zwalczania dezinformacji. |
| --- | --- |

—

Komisja, w koordynacji z państwami członkowskimi, uzgadnia na potrzeby komunikacji publicznej kluczowe przekazy dotyczące sytuacji kryzysowych przy wykorzystaniu najskuteczniejsze narzędzia komunikacji, w tym platformy IPCR, w celu rozpowszechniania tych komunikatów i zwalczania dezinformacji.

| — | We współpracy z państwami członkowskimi Komisja współdziała z głównymi organizacjami międzynarodowymi (zwłaszcza z Biurem UNHCR i IOM) oraz z kluczowymi organizacjami pozarządowymi w celu odpowiedniego uzupełniającego rozmieszczenia środków w państwach członkowskich znajdujących się pod presją. |
| --- | --- |

—

We współpracy z państwami członkowskimi Komisja współdziała z głównymi organizacjami międzynarodowymi (zwłaszcza z Biurem UNHCR i IOM) oraz z kluczowymi organizacjami pozarządowymi w celu odpowiedniego uzupełniającego rozmieszczenia środków w państwach członkowskich znajdujących się pod presją.

| — | Komisja udostępnia projekty dotyczące wspomaganych dobrowolnych powrotów i środków reintegracyjnych do wykorzystania przez inne państwa członkowskie znajdujące się pod presją. |
| --- | --- |

—

Komisja udostępnia projekty dotyczące wspomaganych dobrowolnych powrotów i środków reintegracyjnych do wykorzystania przez inne państwa członkowskie znajdujące się pod presją.

| — | Na podstawie oceny potrzeb państw członkowskich Komisja dokonuje przeglądu i uruchamia dostępne finansowanie w ramach wszystkich odpowiednich (wewnętrznych i zewnętrznych) instrumentów finansowania, w tym w stosownych przypadkach ich komponentów dotyczących wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych. |
| --- | --- |

—

Na podstawie oceny potrzeb państw członkowskich Komisja dokonuje przeglądu i uruchamia dostępne finansowanie w ramach wszystkich odpowiednich (wewnętrznych i zewnętrznych) instrumentów finansowania, w tym w stosownych przypadkach ich komponentów dotyczących wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych.

| — | W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli powyższe finansowanie okaże się niewystarczające, Komisja zbada dostępność dodatkowych zasobów, jakie należy uruchomić zgodnie z przepisami regulującymi WRF. |
| --- | --- |

—

W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli powyższe finansowanie okaże się niewystarczające, Komisja zbada dostępność dodatkowych zasobów, jakie należy uruchomić zgodnie z przepisami regulującymi WRF.

| — | We współpracy z państwami członkowskimi Komisja rozważa wspólne wykorzystanie środków z budżetu UE i budżetów krajowych w oczekiwaniu na decyzję w sprawie kontynuacji środków w okresie obowiązywania następnych WRF. |
| --- | --- |

—

We współpracy z państwami członkowskimi Komisja rozważa wspólne wykorzystanie środków z budżetu UE i budżetów krajowych w oczekiwaniu na decyzję w sprawie kontynuacji środków w okresie obowiązywania następnych WRF.

| — | Państwa członkowskie, które nie znajdują się pod presją, mogą oferować państwom członkowskim znajdującym się pod presją pomoc w postaci sprzętu, materiałów, personelu, rozmieszczenia wyspecjalizowanego personelu i dobrowolnej relokacji migrantów oraz wkładu personelu w operacje agencji UE. |
| --- | --- |

—

Państwa członkowskie, które nie znajdują się pod presją, mogą oferować państwom członkowskim znajdującym się pod presją pomoc w postaci sprzętu, materiałów, personelu, rozmieszczenia wyspecjalizowanego personelu i dobrowolnej relokacji migrantów oraz wkładu personelu w operacje agencji UE.

| — | Państwa członkowskie, które nie znajdują się pod presją, mogą wnosić wkład finansowy na potrzeby wszelkich dodatkowych rozwiązań finansowych niezbędnych do wdrożenia środków nadzwyczajnych. |
| --- | --- |

—

Państwa członkowskie, które nie znajdują się pod presją, mogą wnosić wkład finansowy na potrzeby wszelkich dodatkowych rozwiązań finansowych niezbędnych do wdrożenia środków nadzwyczajnych.

RYSUNEK 1

Na poniższym schemacie przedstawiono wielopoziomową konstrukcję planu gotowości do reagowania w obszarze migracji i na wypadek kryzysu migracyjnego.

Image 1

---

Sprostowania

| 1.10.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/39 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/39

---

Sprostowanie do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1023 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie ram restrukturyzacji zapobiegawczej, umorzenia długów i zakazów prowadzenia działalności oraz w sprawie środków zwiększających skuteczność postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, a także zmieniającej dyrektywę (UE) 2017/1132 (dyrektywa o restrukturyzacji i upadłości)

(
  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 172 z dnia 26 czerwca 2019 r.
  )

Tytuł w spisie treści oraz tytuł na stronie 18:

zamiast:

„DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/1023 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie ram restrukturyzacji zapobiegawczej, umorzenia długów i zakazów prowadzenia działalności oraz w sprawie środków zwiększających skuteczność postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, a także zmieniającej dyrektywę (UE) 2017/1132 (dyrektywa o restrukturyzacji i upadłości)”,

powinno być:

„DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/1023 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie ram restrukturyzacji zapobiegawczej, umorzenia długów i zakazów prowadzenia działalności oraz w sprawie środków zwiększających skuteczność postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, a także zmieniająca dyrektywę (UE) 2017/1132 (dyrektywa o restrukturyzacji i upadłości)”.

---

| 1.10.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 317/40 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 317/40

---

Sprostowanie do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2018 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego urządzeń chłodniczych z funkcją sprzedaży bezpośredniej

(
  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 315 z dnia 5 grudnia 2019 r.
  )

Strona 174, załącznik IV, tabela 4, pozycja „Pionowe i kombinowane szafy mroźnicze stosowane w supermarketach” i „Poziome szafy mroźnicze stosowane w supermarketach” otrzymują brzmienie:

| „Pionowe i kombinowane szafy mroźnicze stosowane w supermarketach | L1 | ≤ –15 | nd. | ≤ –18 | 1,00 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| L2 | ≤ –12 | nd. | ≤ –18 | 0,90 |
| L3 | ≤ –12 | nd. | ≤ –15 | 0,90 |
| Poziome szafy mroźnicze stosowane w supermarketach | L1 | ≤ –15 | nd. | ≤ –18 | 1,00 |
| L2 | ≤ –12 | nd. | ≤ –18 | 0,92 |
| L3 | ≤ –12 | nd. | ≤ –15 | 0,92” |

„Pionowe i kombinowane szafy mroźnicze stosowane w supermarketach

L1

≤ –15

nd.

≤ –18

1,00

L2

≤ –12

nd.

≤ –18

0,90

L3

≤ –12

nd.

≤ –15

0,90

Poziome szafy mroźnicze stosowane w supermarketach

L1

≤ –15

nd.

≤ –18

1,00

L2

≤ –12

nd.

≤ –18

0,92

L3

≤ –12

nd.

≤ –15

0,92”

---