# Dziennik Urzędowy C 78/2013

| | ISSN 1977-1002
  doi:10.3000/19771002.C_2013.078.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 78 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5616 marca 2013 |

ISSN 1977-1002

doi:10.3000/19771002.C_2013.078.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 78

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5616 marca 2013

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | I   Rezolucje, zalecenia i opinie |
| | OPINIE |
| | Komisja Europejska |
| 2013/C 078/01 | Opinia Komisji z dnia 13 marca 2013 r. dotycząca planu unieszkodliwiania odpadów promieniotwórczych powstałych w związku z likwidacją elektrowni jądrowej Latina, znajdującej się w mieście Latina w regionie Lacjum (Włochy) | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

I   Rezolucje, zalecenia i opinie

OPINIE

Komisja Europejska

2013/C 078/01

Opinia Komisji z dnia 13 marca 2013 r. dotycząca planu unieszkodliwiania odpadów promieniotwórczych powstałych w związku z likwidacją elektrowni jądrowej Latina, znajdującej się w mieście Latina w regionie Lacjum (Włochy)

1

| | IV   Informacje |
| --- | --- |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2013/C 078/02 | Kursy walutowe euro | 3 |

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2013/C 078/02

Kursy walutowe euro

3

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE |
| | Komisja Europejska |
| 2013/C 078/03 | Zaproszenie do składania wniosków w ramach programu prac ENIAC Joint Undertaking | 4 |
| | INNE AKTY |
| | Komisja Europejska |
| 2013/C 078/04 | Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych | 5 |
| 2013/C 078/05 | Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych | 9 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE

Komisja Europejska

2013/C 078/03

Zaproszenie do składania wniosków w ramach programu prac ENIAC Joint Undertaking

4

INNE AKTY

Komisja Europejska

2013/C 078/04

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

5

2013/C 078/05

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

9

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

I Rezolucje, zalecenia i opinie

OPINIE

Komisja Europejska

| 16.3.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 78/1 |
| --- | --- | --- | --- |

16.3.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 78/1

---

OPINIA KOMISJI

z dnia 13 marca 2013 r.

dotycząca planu unieszkodliwiania odpadów promieniotwórczych powstałych w związku z likwidacją elektrowni jądrowej Latina, znajdującej się w mieście Latina w regionie Lacjum (Włochy)

(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)

2013/C 78/01

Poniższa ocena została przeprowadzona zgodnie z postanowieniami Traktatu Euratom, bez uszczerbku dla ewentualnych dodatkowych ocen, które mogą zostać dokonane na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz zobowiązań wynikających z tego traktatu, a także z prawodawstwa wtórnego (1).

W dniu 18 października 2012 r. do Komisji Europejskiej wpłynęły dane ogólne dotyczące planu unieszkodliwiania odpadów promieniotwórczych powstałych w związku z likwidacją elektrowni jądrowej Latina, przedłożone przez rząd Włoch zgodnie z art. 37 Traktatu Euratom.

Na podstawie tych danych oraz dodatkowych informacji, o które Komisja wystąpiła w dniu 30 października 2012 r. i które zostały przekazane przez władze Włoch w dniu 17 grudnia 2012 r., a także po konsultacji z grupą ekspertów, Komisja sporządziła następującą opinię:

| 1) | Odległość pomiędzy elektrownią Latina a najbliższą granicą z innym państwem członkowskim wynosi 290 km w przypadku Francji oraz 460 km w przypadku Słowenii. |
| --- | --- |

1)

Odległość pomiędzy elektrownią Latina a najbliższą granicą z innym państwem członkowskim wynosi 290 km w przypadku Francji oraz 460 km w przypadku Słowenii.

| 2) | W warunkach normalnych działań likwidacyjnych uwolnienia płynnych i gazowych substancji promieniotwórczych nie powinny spowodować istotnego narażenia zdrowia ludności w innym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

2)

W warunkach normalnych działań likwidacyjnych uwolnienia płynnych i gazowych substancji promieniotwórczych nie powinny spowodować istotnego narażenia zdrowia ludności w innym państwie członkowskim.

| 3) | Stałe odpady promieniotwórcze będą przechowywane na miejscu do czasu udostępnienia krajowego składowiska odpadów. |
| --- | --- |

3)

Stałe odpady promieniotwórcze będą przechowywane na miejscu do czasu udostępnienia krajowego składowiska odpadów.

| 4) | Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostaną zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą unieszkodliwiane jako zwykłe odpady lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania takie będą przeprowadzane zgodnie z kryteriami określonymi w podstawowych normach bezpieczeństwa (dyrektywa 96/29/Euratom). |
| --- | --- |

4)

Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostaną zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą unieszkodliwiane jako zwykłe odpady lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania takie będą przeprowadzane zgodnie z kryteriami określonymi w podstawowych normach bezpieczeństwa (dyrektywa 96/29/Euratom).

| 5) | W przypadku nieplanowanego uwolnienia zanieczyszczeń promieniotwórczych, będącego następstwem wypadku o charakterze i skali przewidzianych w danych ogólnych, dawki, na które może być narażona ludność w innym państwie członkowskim lub w sąsiednim państwie, nie będą stanowić zagrożenia dla jej zdrowia. |
| --- | --- |

5)

W przypadku nieplanowanego uwolnienia zanieczyszczeń promieniotwórczych, będącego następstwem wypadku o charakterze i skali przewidzianych w danych ogólnych, dawki, na które może być narażona ludność w innym państwie członkowskim lub w sąsiednim państwie, nie będą stanowić zagrożenia dla jej zdrowia.

W związku z powyższym Komisja wyraża opinię, że wdrożenie planu usuwania wszystkich typów odpadów promieniotwórczych powstałych w związku z likwidacją elektrowni jądrowej Latina, znajdującej się w mieście Latina w regionie Lacjum (Włochy), zarówno w normalnym toku działań, jak i w wypadku awarii o typie i skali określonych w ogólnych danych, nie może skutkować znaczącym z punktu widzenia zdrowia skażeniem promieniotwórczym wody, gleby lub powietrza w innym państwie członkowskim.

Sporządzono w Brukseli dnia 13 marca 2013 r.

W imieniu Komisji

Günther OETTINGER

Członek Komisji

---

(1)  Na przykład zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy poddać bardziej szczegółowej ocenie aspekty środowiskowe. W szczególności Komisja pragnie zwrócić uwagę na przepisy dyrektywy 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, dyrektywy 2001/42/WE w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, jak również dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz dyrektywy 2000/60/WE ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej.

1

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 16.3.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 78/3 |
| --- | --- | --- | --- |

16.3.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 78/3

---

Kursy walutowe euro (1)

15 marca 2013 r.

2013/C 78/02

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,3086 |
| JPY | Jen | 125,56 |
| DKK | Korona duńska | 7,4581 |
| GBP | Funt szterling | 0,86400 |
| SEK | Korona szwedzka | 8,3515 |
| CHF | Frank szwajcarski | 1,2308 |
| ISK | Korona islandzka | |
| NOK | Korona norweska | 7,5325 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 25,575 |
| HUF | Forint węgierski | 305,11 |
| LTL | Lit litewski | 3,4528 |
| LVL | Łat łotewski | 0,7014 |
| PLN | Złoty polski | 4,1505 |
| RON | Lej rumuński | 4,3931 |
| TRY | Lir turecki | 2,3666 |
| AUD | Dolar australijski | 1,2609 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,3352 |
| HKD | Dolar Hongkongu | 10,1525 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,5888 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,6334 |
| KRW | Won | 1 452,89 |
| ZAR | Rand | 12,0108 |
| CNY | Yuan renminbi | 8,1354 |
| HRK | Kuna chorwacka | 7,5825 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 12 701,42 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,0877 |
| PHP | Peso filipińskie | 53,121 |
| RUB | Rubel rosyjski | 40,0750 |
| THB | Bat tajlandzki | 38,656 |
| BRL | Real | 2,5785 |
| MXN | Peso meksykańskie | 16,2443 |
| INR | Rupia indyjska | 70,6710 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,3086

JPY

Jen

125,56

DKK

Korona duńska

7,4581

GBP

Funt szterling

0,86400

SEK

Korona szwedzka

8,3515

CHF

Frank szwajcarski

1,2308

ISK

Korona islandzka

NOK

Korona norweska

7,5325

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

25,575

HUF

Forint węgierski

305,11

LTL

Lit litewski

3,4528

LVL

Łat łotewski

0,7014

PLN

Złoty polski

4,1505

RON

Lej rumuński

4,3931

TRY

Lir turecki

2,3666

AUD

Dolar australijski

1,2609

CAD

Dolar kanadyjski

1,3352

HKD

Dolar Hongkongu

10,1525

NZD

Dolar nowozelandzki

1,5888

SGD

Dolar singapurski

1,6334

KRW

Won

1 452,89

ZAR

Rand

12,0108

CNY

Yuan renminbi

8,1354

HRK

Kuna chorwacka

7,5825

IDR

Rupia indonezyjska

12 701,42

MYR

Ringgit malezyjski

4,0877

PHP

Peso filipińskie

53,121

RUB

Rubel rosyjski

40,0750

THB

Bat tajlandzki

38,656

BRL

Real

2,5785

MXN

Peso meksykańskie

16,2443

INR

Rupia indyjska

70,6710

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE

Komisja Europejska

| 16.3.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 78/4 |
| --- | --- | --- | --- |

16.3.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 78/4

---

Zaproszenie do składania wniosków w ramach programu prac ENIAC Joint Undertaking

2013/C 78/03

Niniejszym zawiadamia się o rozpoczęciu procedury zaproszenia do składania wniosków w ramach programu prac ENIAC Joint Undertaking.

Przyjmowane są wnioski dotyczące następującego zaproszenia: ENIAC-2013-2.

Dokumentacja dotycząca zaproszenia, obejmująca terminy i budżet, podana jest w tekście zaproszenia opublikowanym na następującej stronie internetowej:

http://www.eniac.eu/web/calls/ENIACJU_Call9_2013-2.php

---

INNE AKTY

Komisja Europejska

| 16.3.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 78/5 |
| --- | --- | --- | --- |

16.3.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 78/5

---

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

2013/C 78/04

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
   (2)

„MACCHERONCINI DI CAMPOFILONE”

NR WE: IT-PGI-0005-0886-27.07.2011

ChOG ( X ) ChNP ( )

1.   Nazwa:

„Maccheroncini di Campofilone”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie:

Włochy

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego:

3.1.   Rodzaj produktu:

| Klasa 2.7. | Makarony |
| --- | --- |

Klasa 2.7.

Makarony

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1:

„Maccheroncini di Campofilone”, makaron suszony produkowany z jajek i mąki z pszenicy zwyczajnej lub z semoliny z pszenicy twardej, których charakterystykę podano w pkt 3.3 niniejszego dokumentu, w momencie wprowadzenia do obrotu posiada następujące właściwości fizyczne i chemiczne wyrażone w wartościach na 100 g produktu gotowego:

| — | długość od 35 cm do 60 cm, |
| --- | --- |

—

długość od 35 cm do 60 cm,

| — | szerokość od 0,80 mm do 1,20 mm, |
| --- | --- |

—

szerokość od 0,80 mm do 1,20 mm,

| — | grubość od 0,3 mm do 0,7 mm, |
| --- | --- |

—

grubość od 0,3 mm do 0,7 mm,

| — | białko (azot × 5,70): co najmniej 12,50 % w suchej masie. |
| --- | --- |

—

białko (azot × 5,70): co najmniej 12,50 % w suchej masie.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych):

Surowce stosowane do produkcji ChOG „Maccheroncini di Campofilone” nie mogą zawierać produktów modyfikowanych genetycznie i muszą charakteryzować się następującymi wskaźnikami wyrażonymi na 100 g produktu:

| — | jaja, pochodzące od kur z chowu ściółkowego żywionych wyłącznie ziarnami zbóż niemodyfikowanych genetycznie, nie mogą zawierać syntetycznych barwników. Zawartość białka musi wynosić od 10 g do 12 g, tłuszczy – powyżej 9 g, beta karotenu – nie więcej niż 33 ppm, resztkowej masy suchej – co najmniej 20 % w suchej masie, |
| --- | --- |

—

jaja, pochodzące od kur z chowu ściółkowego żywionych wyłącznie ziarnami zbóż niemodyfikowanych genetycznie, nie mogą zawierać syntetycznych barwników. Zawartość białka musi wynosić od 10 g do 12 g, tłuszczy – powyżej 9 g, beta karotenu – nie więcej niż 33 ppm, resztkowej masy suchej – co najmniej 20 % w suchej masie,

| — | semolina z pszenicy twardej musi zawierać co najmniej 12,50 % białka w suchej masie (azot × 5,70), |
| --- | --- |

—

semolina z pszenicy twardej musi zawierać co najmniej 12,50 % białka w suchej masie (azot × 5,70),

| — | mąka z pszenicy zwyczajnej zero zero musi zawierać co najmniej 10 % białka w suchej masie (azot × 5,70). |
| --- | --- |

—

mąka z pszenicy zwyczajnej zero zero musi zawierać co najmniej 10 % białka w suchej masie (azot × 5,70).

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego):

—

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym:

Wszystkie etapy produkcji „Maccheroncini di Campofilone”: sporządzanie ciasta, formowanie, krojenie i suszenie muszą odbywać się na terenie wyznaczonego obszaru geograficznego określonego w pkt 4.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.:

Po przygotowaniu ciasta, uformowaniu i pokrojeniu makaron „Maccheroncini di Campofilone” jest rozkładany na arkuszach białego papieru do zastosowań spożywczych o szerokości 22–26 cm i długości 32–35 cm. Masa arkuszy ze świeżym wyrobem wynosi 155–175 g; arkusze są zaginane w sposób tradycyjny z czterech stron, aby zapobiec wypadaniu z nich makaronu i układane w określonym porządku na odpowiednich konstrukcjach w celu wysuszenia. Po zakończeniu etapu suszenia arkusze są pakowane.

Pakowanie, które odbywa się wyłącznie w zakładzie produkcyjnym, jest konieczne, by na etapie transportu i przechowywania zapewnić odpowiednią ochronę tego bardzo delikatnego i bardzo kruchego produktu.

W przypadku transportu bez odpowiedniej ochrony, jaką zapewnia opakowanie, „Maccheroncini di Campofilone” byłyby narażone na uderzenia, co powodowałoby kruszenie się makaronu, a w konsekwencji spowodowałoby utratę typowych właściwości opisanych w pkt 3.2 i koniecznych do rozpoznania produktu nawet wzrokowo.

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania:

Na każdym opakowaniu i na etykietach, które umieszczane są na opakowaniach, podawane są wyraźną i czytelną czcionką drukowaną następujące informacje, oprócz informacji wymaganych przepisami prawa:

unijny znak graficzny chronionej nazwy geograficznej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2006 obok napisu „Maccheroncini di Campofilone indicazione geografica protetta”. Czcionka, którą napisana jest nazwa „Maccheroncini di Campofilone”, musi mieć wysokość co najmniej 5 mm.

Zabrania się dodawania jakiegokolwiek określenia, które nie byłoby wyraźnie przewidziane. Dozwolone jest stosowanie określeń odnoszących się do prywatnych znaków towarowych, pod warunkiem że nie mają charakteru reklamującego i nie wprowadzają nabywcy w błąd.

Nazwy „Maccheroncini di Campofilone” nie tłumaczy się.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego:

Obszar produkcji chronionej nazwy pochodzenia „Maccheroncini di Campofilone” obejmuje obszar gminy Campofilone położonej w prowincji Fermo w regionie Marche.

5.   Związek z obszarem geograficznym:

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego:

Campofilone jest małym średniowiecznym miasteczkiem, które rozpościera się nad przełęczą doliny Valle dell’Aso na wysokości 210 m n.p.m. Ten rolniczy ośrodek szczyci się niezwykle sugestywnym krajobrazem, którego barwy zmieniają się od bieli ośnieżonych szczytów Parku Narodowego Monti Sibillini przez zieleń wzgórz po błękit Morza Adriatyckiego. Klimat tego obszaru jest szczególnie sprzyjający, a bliskość morza czyni go bardzo przyjemnym, ponieważ bryza łagodzi chłód wynikający z wysokości położenia.

5.2.   Specyfika produktu:

„Maccheroncini di Campofilone” zdecydowanie wyróżniają się wśród innych makaronów delikatnością ciasta i drobnym formatem. Dzięki tym cechom czas gotowania produktu jest bardzo krótki, wynosi 1 minutę i można gotować go we wrzącej wodzie lub bezpośrednio w sosie bez konieczności podgotowania. Inną zasadniczą cechą, która stanowi dowód na wyjątkowość „Maccheroncini di Campofilone”, jest ilość jaj używana do przygotowania ciasta. Jest ona znacznie większa w porównaniu z ilością stosowaną do produkcji innych rodzajów makaronów. Liczba jaj użytych na 1 kg semoliny z pszenicy twardej lub mąki z pszenicy zwyczajnej wynosi nie mniej niż 7 i nie więcej niż 10 lub, jeśli wyrazimy ją w wartościach procentowych, co najmniej 33 %.

Dzięki takim proporcjom i powolnemu procesowi suszenia uzyskuje się bardzo wysoki stopień wydajności produktu: gdy z 250 g zwykłego makaronu można przygotować 2 duże porcje, to z tej samej ilości „Maccheroncini di Campofilone” uzyskujemy 4 porcje.

Konsekwencją tej wydajności „Maccheroncini di Campofilone” jest jego wysoka zdolność wchłaniania; makaron ten zatrzymuje większą ilość sosu w porównaniu z innymi rodzajami makaronów.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG):

Wniosek o przyznanie ChOG jest uzasadniony renomą i sławą produktu. „Maccheroncini di Campofilone” stanowi najbardziej autentyczny przejaw przywiązania do regionu Campofilone. Rzemieślnicza produkcja tego makaronu jest wyrazem ludowej tradycji średniowiecznego miasteczka Campofilone przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Uzależnienie dostępności jaj od pory roku i od cyklu biologicznego kur stanowiło bodziec dla talentu i pomysłowości kobiet z Campofilone, które zaczęły wytwarzać makaron w domach, początkowo jako makaron świeży, a następnie wprowadzając technikę, która później stała się procesem suszenia. Suszony makaron był bowiem bardziej wygodny w porównaniu z makaronem świeżym, ponieważ można go było przechowywać w skrzyniach, a następnie spożywać przez cały rok. Gruby format miał jednak jedną niedogodność: w procesie suszenia powietrze wyginało makaron, który łamał się i nie mógł być podawany w całości. Sprytne gospodynie zaczęły więc kroić płaty na cieniutkie nitki, które nie kruszyły się pod wpływem działania powietrza i pozostawały w nienaruszonym stanie aż do momentu spożycia. Sztuka wytwarzania „Maccheroncini di Campofilone” narodziła się więc najpierw w domowych kuchniach, a później w rzemieślniczych warsztatach i od tamtej pory te cieniutkie złotawe nitki zajmowały zawsze szczególne miejsce, różniąc się od potraw „codziennych”, stanowiły danie samo w sobie, symbol talentu pań domu podawany podczas świątecznych posiłków. Początkowo makaron ten był spożywany tylko podczas najważniejszych świąt i stanowił prestiżowy podarunek dla najznamienitszych przyjaciół.

Tradycja i umiejętności zachowane przez 600 lat dały początek handlowi prowadzonemu przez przedsiębiorstwa rodzinne, które rozsławiły Campofilone na całym świecie. Już w XV w. makaron ten był uważany za wyborne danie i jest o nim mowa w korespondencji opactwa w Campofilone, w niektórych dokumentach Soboru Trydenckiego oraz w książkach z przepisami prowadzonych w niektórych domach rodzin szlacheckich. Dopiero jednak z początkiem XX w. niektóre gospodynie i karczmarki zaczęły podawać „Maccheroncini” o charakterystycznym kształcie długich i cienkich nitek. W pierwszym „Przewodniku Gastronomicznym Włoch” wydanym przez Touring Club Italiano (wyd. 1931) jest mowa o „Maccheroncini di Campofilone”, co dokumentuje istnienie silnego związku między gastronomicznym specjałem a miasteczkiem, z którego się on wywodzi. Cecha ta stała się jeszcze silniejsza po II wojnie światowej, a w 1960 r. otwarto rzemieślniczy zakład „Nello Spinosi”. W 1965 r. dzięki pojawieniu się na rynku rzemieślniczego przedsiębiorstwa „Alimentari Valdaso” zwiększyła się produkcja i powszechność tego typowego dla Campofilone produktu.

Jedną z okazji, których nie należy pominąć, by skosztować tego gastronomicznego specjału z Campofilone, jest sagra (święto ludowe). Początki tego wydarzenia sięgają 1964 r. i od tamtej pory odbywa się ono każdego roku przez trzy dni w pierwszej dekadzie sierpnia. Z tej okazji do tego miasteczka w prowincji Ascoli Piceno przybywają tysiące turystów i podaje się tu około 20 tys. porcji makaronu, co świadczy o sukcesie tego ludowego święta w Campofilone, a więc i o renomie „Maccheroncini di Campofilone”.

Producenci makaronu z Campofilone otrzymali nagrody i wyróżnienia o znaczeniu krajowym i międzynarodowym, które potwierdzają, że miasteczko Campofilone związało nierozerwalnie swoją renomę i nazwę z tym prawdziwym rarytasem kulinarnym poprzez utworzenie okręgu produkcyjnego posiadającego personel wysoko wyspecjalizowany w produkcji makaronu.

„Maccheroncini di Campofilone” z czasem weszły na najważniejsze rynki: europejski, amerykański, kanadyjski, arabski i azjatycki. Wartość „Maccheroncini di Campofilone” polega na utrzymaniu niezmienionej przez wieki techniki wytwórczej i zachowaniu niezmienionego – prostego i specyficznego – składu, na specjalnym sposobie suszenia, a także na tym, że wykonanie tego produktu wymaga szczególnych umiejętności i doświadczenia; te cechy powodują, że jest to produkt wyjątkowy pod względem wydajności, smaku, lekkości i łatwości gotowania.

Odesłanie do publikacji specyfikacji:

(Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 (3))

Właściwe władze administracyjne wszczęły krajową procedurę sprzeciwu, publikując propozycję uznania chronionej nazwy pochodzenia „Maccheroncini di Campofilone” w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 131 z dnia 8 czerwca 2011 r.

Skonsolidowany tekst specyfikacji produkcji można znaleźć na stronie internetowej:

http://www.politicheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/3335

lub wchodząc na stronę internetową ministerstwa (http://www.politicheagricole.it), otwierając zakładkę „Qualità e sicurezza” (po prawej stronie na górze ekranu) a następnie zakładkę „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE”.

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych.

(3)  Porównaj: przypis 2.

---

| 16.3.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 78/9 |
| --- | --- | --- | --- |

16.3.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 78/9

---

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

2013/C 78/05

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
   (2)

„COPPA DE CORSE”/„COPPA DE CORSE — COPPA DI CORSICA”

NR WE: FR-PDO-0005-0992-26.04.2012

ChOG ( ) ChNP ( X )

1.   Nazwa:

„Coppa de Corse”/„Coppa de Corse — Coppa di Corsica”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie:

Francja

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego:

3.1.   Rodzaj produktu:

| Klasa 1.2. | Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.) |
| --- | --- |

Klasa 1.2.

Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1:

Produkt objęty nazwą pochodzenia „Coppa de Corse”/„Coppa de Corse — Coppa di Corsica” wytwarzany jest z karkówki wieprzowej zwierząt lokalnej rasy Nustrale poddanej procesom solenia, suszenia i dojrzewania.

Etapy solenia, suszenia i dojrzewania trwają co najmniej 5 miesięcy, w tym dojrzewanie ponad 2 miesiące (jest to ostatni etap produkcji realizowany wyłącznie w naturalnych warunkach otoczenia, niezbędny, aby produkt osiągnął właściwą konsystencję i rozwinął aromat).

Produkt charakteryzuje się następującymi właściwościami: jego długość wynosi od 25 cm do 35 cm, ma formę cylindryczną, a masa po wysuszeniu wynosi od 0,8 kg do 2,2 kg.

Produkt zamknięty jest w wieprzowym jelicie lub cienkiej warstwie wieprzowego tłuszczu, obwiązany jest sznurkiem lub umieszczony w siatce.

W przekroju widoczne jest chude mięso o oleistym wyglądzie, o jednolitym kolorze czerwonym do intensywnie czerwonego, z widocznymi żyłkami tłuszczu. Tłuszcz międzymięśniowy ma kolor biały do różowego.

Stosunek tłuszczu do chudego mięsa wynosi od 30 % do 50 %.

Konsystencja „Coppa de Corse”/„Coppa de Corse — Coppa di Corsica” jest zwarta i miękka.

Produkt charakteryzuje bogactwo aromatów (owocowych wraz ze smakiem orzechów laskowych, grzybów lub leśnym) oraz charakterystyczny słony smak, obecne mogą być także nuty pieprzu.

Dopuszczalny jest lekki aromat i smak wędzenia lub smak maślany.

Cechy fizyczno-chemiczne i biochemiczne są następujące (w % suchego produktu/mięśnia = serratus ventralis):

| — | łączna zawartość lipidów w tłuszczu wynosi ≥ 89 %, |
| --- | --- |

—

łączna zawartość lipidów w tłuszczu wynosi ≥ 89 %,

| — | procentowa zawartość soli wynosi od 6,5 % do 10 %, |
| --- | --- |

—

procentowa zawartość soli wynosi od 6,5 % do 10 %,

| — | lipidy wewnątrzmięśniowe stanowią ≥ 6 %, |
| --- | --- |

—

lipidy wewnątrzmięśniowe stanowią ≥ 6 %,

| — | śladowa zawartość azotynów/azotanów, |
| --- | --- |

—

śladowa zawartość azotynów/azotanów,

| — | wilgotność chudego mięsa wynosi od 45 % do 55 %, |
| --- | --- |

—

wilgotność chudego mięsa wynosi od 45 % do 55 %,

| — | zawartość kwasu oleinowego wynosi ≥ 45 %. |
| --- | --- |

—

zawartość kwasu oleinowego wynosi ≥ 45 %.

Produkt może być sprzedawany w całości, zapakowany próżniowo w plastrach lub w porcjach, masa minimalna to 200 g.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych):

Opis tusz

Tusze wieprzowe, z których wytwarzany jest produkt, pochodzą od świń rasy Nustrale, które w momencie uboju miały od 12 do 36 miesięcy, a masa tusz wynosiła od 85 kg do 140 kg. Słonina ma grubość od 2,5 cm do 6 cm.

Charakterystyczne cechy rasy Nustrale, ubój prowadzony w późnym wieku, chów na wybiegu i ostatni etap tuczu prowadzony głównie na bazie kasztanów lub żołędzi są źródłem charakterystycznych cech surowca: czerwonego do intensywnie czerwonego koloru mięsa o wysokiej zawartość lipidów i wyjątkowej jakości tłuszczu.

Opis świeżego mięsa

| — | karkówka wykrojona na poziomie piątego żebra, |
| --- | --- |

—

karkówka wykrojona na poziomie piątego żebra,

| — | z jednej świni uzyskiwane są 2 sztuki, |
| --- | --- |

—

z jednej świni uzyskiwane są 2 sztuki,

| — | forma cylindryczna, lekko zakrzywiona, |
| --- | --- |

—

forma cylindryczna, lekko zakrzywiona,

| — | tłuszcz częściowo usunięty, |
| --- | --- |

—

tłuszcz częściowo usunięty,

| — | masa świeżego mięsa wynosi od 1,3 kg do 3,3 kg, |
| --- | --- |

—

masa świeżego mięsa wynosi od 1,3 kg do 3,3 kg,

| — | zabronione jest przetwarzanie wymagające stosowania ujemnych temperatur (zamrażanie, głębokie zamrażanie itd.). |
| --- | --- |

—

zabronione jest przetwarzanie wymagające stosowania ujemnych temperatur (zamrażanie, głębokie zamrażanie itd.).

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego):

Po odsadzeniu chów zwierząt prowadzony jest na wybiegu. Wybieg oznacza w tym przypadku przemieszczanie stad na pastwiskach, odpowiednio do pór roku i dostępności roślin pastewnych.

Zwierzęta częściowo same pobierają paszę na wybiegu (trawy, korzenie, bulwy itd.). Hodowca dostarcza stadom odpowiednie porcje paszy uzupełniającej na tereny, na których prowadzony jest chów, w maksymalnej ilości 2 kg na dzień na świnię. Pasza uzupełniająca składa się w co najmniej 90 % w odniesieniu do masy paszy i średniej ważonej, ze zbóż, roślin oleistych i strączkowych oraz ich produktów pochodnych, przy czym minimum 60 % stanowią zboża i ich produkty pochodne (pszenica, jęczmień, kukurydza). Stosowanie kukurydzy w paszy uzupełniającej jest dozwolone w okresie kończącym się na czterdzieści pięć dni przed rozpoczęciem ostatniego etapu tuczu.

Ostatni etap tuczu ma miejsce między październikiem a marcem i trwa co najmniej 45 dni. W tym okresie zwierzęta karmione są wyłącznie żołędziami i kasztanami, które zbierają, przemieszczając się na terenie przeznaczonym do ostatniego etapu tuczu (lasy dębowe i lasy kasztanowców) co najmniej podczas pierwszych 30 dni. Po ich upływie dozwolone jest uzupełnianie paszy jęczmieniem. Dawka jęczmienia nie może przekroczyć 4 kg na dzień na świnię. Łączne dzienne dawki jęczmienia dostarczanego przez hodowcę nie mogą przekroczyć 30 % paszy składającej się z kasztanów lub żołędzi na ostatnim etapie tuczu.

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym:

Wszystkie etapy produkcji (poród, chów, ostatni etap tuczu, ubój świń, przetwarzanie i dojrzewanie wędlin) prowadzone są na obszarze geograficznym.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.:

Rozbiór mięsa, krojenie w plastry i pakowanie muszą odbywać się na obszarze geograficznym ze względu na poniższe zagrożenia:

| — | utrata kontroli nad cechami organoleptycznymi w czasie przechowywania i manipulowania produktami, |
| --- | --- |

—

utrata kontroli nad cechami organoleptycznymi w czasie przechowywania i manipulowania produktami,

| — | utrata kontroli nad śledzeniem i identyfikowalnością produktów oraz ich etykietowaniem. |
| --- | --- |

—

utrata kontroli nad śledzeniem i identyfikowalnością produktów oraz ich etykietowaniem.

Krojenie w plastry przeprowadza się ręcznie z użyciem noża, aby uniknąć podgrzania mięsa, co mogłoby pogorszyć charakterystyczne walory organoleptyczne produktu. Dopuszcza się wykorzystywanie następujących narzędzi: noża i deski do krojenia.

Przed krojeniem w plastry z powierzchni produktu usuwa się jelito lub warstwę wieprzowego tłuszczu.

Produkt pakuje się próżniowo natychmiast po porcjowaniu i krojeniu w plastry.

Chude mięso charakteryzuje kolor czerwony do intensywnie czerwonego. Brak innych niż sól konserwantów (pozwalających ograniczyć utlenianie i tym samym zachować niezmienny kolor produktu) sprawia, że niezbędne jest jak najszybsze pakowanie próżniowe, aby ograniczyć szarzenie mięsa.

Tłuszcz o charakterystycznym smaku, zapachu, kolorze i połysku w kontakcie z powietrzem łatwo jełczeje, co potwierdza konieczność jak najszybszego pakowania próżniowego.

Napoczęta porcja musi być w całości zapakowana przed upływem 12 godzin.

Celem powyższych zasad jest uniknięcie zmian w produkcie, zwłaszcza w odniesieniu do jego cech organoleptycznych.

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania:

Oprócz określonych w przepisach wyrażeń odnoszących się do wyrobów wędliniarskich etykieta produktu objętego nazwą pochodzenia „Coppa de Corse”/„Coppa de Corse — Coppa di Corsica” zawiera następujące informacje:

| — | nazwę pochodzenia „Coppa de Corse”/„Coppa de Corse — Coppa di Corsica”, |
| --- | --- |

—

nazwę pochodzenia „Coppa de Corse”/„Coppa de Corse — Coppa di Corsica”,

| — | od momentu rejestracji na szczeblu UE symbol ChNP Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

od momentu rejestracji na szczeblu UE symbol ChNP Unii Europejskiej.

W przypadku zwierząt, które na ostatnim etapie tuczu karmione były wyłącznie kasztanami lub żołędziami, na etykiecie umieścić można wzmiankę: „na ostatnim etapie karmione kasztanami lub żołędziami” lub „świnie na ostatnim etapie karmione kasztanami lub żołędziami” lub też „100 % kasztany lub żołędzie”.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego:

Wyznaczenia obszaru geograficznego nazwy pochodzenia „Coppa de Corse”/„Coppa de Corse — Coppa di Corsica” dokonano na podstawie wyboru gmin, których warunki geograficzne spełniają warunki niezbędne do chowu i tradycyjnego przetwarzania „Coppa de Corse”/„Coppa de Corse — Coppa di Corsica”, a zatem objęto nim całość terytorium Korsyki, oprócz regionu przybrzeżnego, który nie spełnia warunków produkcji.

Obszar geograficzny obejmuje zatem departamenty Korsyki Południowej i Górnej Korsyki, w tym częściowo objęte zostały następujące gminy:

w departamencie Korsyki Południowej: Afa, Ajaccio, Alata, Albitreccia, Ambiegna, Appietto, Arbellara, Arbori, Arro, Bastelicaccia, Belvédère-Campomoro, Bonifacio, Calcatoggio, Cannelle, Cargèse, Casaglione, Casalabriva, Cauro, Coggia, Cognocoli-Monticchi, Conca, Coti-Chiavari, Cuttoli-Corticchiato, Eccica-Suarella, Figari, Fozzano, Grosseto-Prugna, Lecci, Lopigna, Loreto-di-Tallano, Marignana, Monacia-d'Aullène, Olmeto, Olmiccia, Osani, Ota, Partinello, Piana, Pianottoli-Caldarello, Pietrosella, Pila-Canale, Porto-Vecchio, Propriano, Sainte-Lucie-de-Tallano, San-Gavino-di-Carbini, Sant'Andréa-d'Orcino, Sari-Solenzara, Sarrola-Carcopino, Sartène, Serra-di-Ferro, Serriera, Sollacaro, Sotta, Vico, Viggianello, Villanova, Zonza;

w departamencie Górnej Korsyki: Aghione, Aléria, Algajola, Antisanti, Aregno, Barbaggio, Barrettali, Bastia, Belgodère, Biguglia, Borgo, Brando, Cagnano, Calenzana, Calvi, Canale-di-Verde, Canari, Castellare-di-Casinca, Centuri, Cervione, Chiatra, Corbara, Ersa, Farinole, Furiani, Galéria, Ghisonaccia, Giuncaggio, L'Ile-Rousse, Linguizzetta, Lucciana, Lugo-di-Nazza, Lumio, Luri, Meria, Monte, Montegrosso, Monticello, Morsiglia, Nonza, Novella, Occhiatana, Ogliastro, Oletta, Olmeta-di-Capocorso, Olmeta-di-Tuda, Olmo, Palasca, Pancheraccia, Patrimonio, Penta-di-Casinca, Pietracorbara, Pietroso, Piève, Pigna, Pino, Poggio-di-Nazza, Poggio-d'Oletta, Poggio-Mezzana, Prunelli-di-Casacconi, Prunelli-di-Fiumorbo, Pruno, Rapale, Rogliano, Rutali, Saint-Florent, San-Gavino-di-Tenda, San-Giuliano, San-Martino-di-Lota, San-Nicolao, Santa-Lucia-di-Moriani, Santa-Maria-di-Lota, Santa-Maria-Poggio, Santa-Reparata-di-Balagna, Santo-Pietro-di-Tenda, Serra-di-Fiumorbo, Sisco, Solaro, Sorbo-Ocagnano, Speloncato, Taglio-Isolaccio, Talasani, Tallone, Tomino, Tox, Urtaca, Vallecalle, Valle-di-Campoloro, Ventiseri, Venzolasca, Vescovato, Vignale, Ville-di-Paraso, Ville-di-Pietrabugno, Volpajola.

W merostwie złożono mapę określającą granice obszaru geograficznego w odniesieniu do częściowo objętych gmin. W odniesieniu do tych gmin z wyznaczonym obszarem można zapoznać się na stronie internetowej właściwego organu krajowego, zgodnie z wymogami dyrektywy INSPIRE.

5.   Związek z obszarem geograficznym:

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego:

Środowisko naturalne Korsyki jest wyjątkowe, tak pod względem klimatycznym, orograficznym i glebowym, jak i z punktu widzenia funkcjonowania ekosystemów.

Z geologicznego punktu widzenia na zachodzie wyróżnić można Korsykę hercyńską, charakteryzującą się wyraźnie zaznaczonymi masywami, gdzie dominują granity, granulity i porfiry, oraz na północnym-wschodzie Korsykę alpejską, charakteryzująca się niższymi i łagodniejszymi wyniesieniami, gdzie spotykamy gładkie łupki i różne skały osadowe. Gleby i warunki klimatyczne pozwoliły na powstanie znacznej pokrywy roślinnej i obecność roślin sprzyjających hodowli stad świń.

Na Korsyce panuje klimat śródziemnomorski, jednak ze względu na fakt, że Korsyka jest wyspą, a także na znaczne zróżnicowanie wysokości i ekspozycji, klimat ten jest bardzo zróżnicowany, co powoduje czasami znaczne kontrasty pomiędzy dolinami i nawet bardzo bliskimi zboczami.

Dzisiejsza flora Korsyki jest głównie paleośródziemnomorska. Izolacja przyczyniła się do ewolucji poszczególnych gatunków i roślinność Korsyki charakteryzuje znaczna liczba gatunków endemicznych.

Wśród różnych pięter roślinności obecne jest piętro występujące w umiarkowanie wilgotnym regionie śródziemnomorskim, które charakteryzuje obecność dębu korkowego i dębu ostrolistnego. Najpowszechniejszą na tym piętrze formacją roślinną jest makia.

Piętro roślinności występujące w wilgotnym regionie śródziemnomorskim charakteryzuje występowanie kasztanowca. Na tym poziomie nie występuje już drzewo oliwne, którego górna granica występowania odpowiada dolnej granicy występowania kasztanowca.

Ze względu na sprzyjające warunki glebowe i klimatyczne na Korsyce licznie obecne są lasy. Na całej powierzchni wyspy szczególnie często występują kasztanowce i dęby.

Wyroby wędliniarskie mają długą tradycję i od dawna były, obok wyrobów mleczarskich, podstawowym źródłem białek zwierzęcych w tradycyjnej diecie mieszkańców wyspy.

Aktualne systemy chowu są dziedzictwem dawnej tradycji pasterskiej, która polegała na przemieszczaniu stad świń na pastwiska górskie lub hale, w zależności od naturalnych zasobów roślin pastewnych na danym terenie.

Lokalna rasa świń Nustrale należy do typu iberyjskiego. Są to wytrzymałe zwierzęta doskonale dostosowane do tego rodzaju chowu. W pełni wykorzystują one dostępne zasoby naturalne. Lochy prowadzą stada poprzez zróżnicowane tereny (obszary zalesione, hale itd.). Przemierzane tereny mogą różnić się w zależności od pór roku i dostępności roślin pastewnych na danym obszarze.

Od odsadzenia i do końca okresu wzrostu hodowca dostarcza zwierzętom przebywającym na pastwiskach niezbędną dla ich rozwoju dawkę paszy. Świnie spożywają także rośliny pastewne obecne na danym obszarze (trawy, korzenie, bulwy itd.).

W ostatnim etapie tuczu zwierzęta przemieszczają się w dębowych i kasztanowcowych lasach w porze owocowania. Przez całą jesień i zimę żywią się one zatem głównie kasztanami i żołędziami. Jako pasza uzupełniająca może być stosowany jedynie jęczmień.

Ten etap ma zasadnicze znaczenie i bezpośrednio wpływa na zwiększenie masy zwierząt oraz na jakość tłuszczu (wysoka zawartość kwasów tłuszczowych jednonienasyconych, a niska kwasów tłuszczowych nasyconych).

Warunki klimatyczne obszaru hodowli wymagają stosowania odpowiednich metod konserwacji. Dominują tu zatem suszone wyroby wędliniarskie konserwowane z wykorzystaniem technik solenia i suszenia.

Wobec braku chłodni, które pojawiły się dopiero w końcu XIX w., mieszkańcy wyspy wykorzystywali możliwości, które oferowało im środowisko, w którym żyli. Ubój i przetwarzanie były i pozostają do dziś zajęciami sezonowymi. Dlatego też konsumpcja „Coppa de Corse”/„Coppa de Corse — Coppa di Corsica” ma miejsce od kwietnia do listopada. Taki sposób podawania produktu, który spożywany jest przede wszystkim latem, czyni z niego produkt codziennej konsumpcji. Spożywany jest on zwykle jako przystawka i jest obecny w większości domów na wyspie.

Przy przetwarzaniu wykorzystuje się naturalne procesy. Jedynymi składnikami dostępnymi w przeszłości i wykorzystywanymi do dziś w procesie produkcji są sól, pieprz i papryka (bez konserwantów). Suszenie odbywa się z wykorzystaniem ciepła ognia, w którym spalane jest drewno miejscowych drzew liściastych.

Długość i tradycyjne warunki, w których odbywa się dojrzewanie (w piwnicach naturalnych i w temperaturze otoczenia) pozwalają uzyskać charakterystyczne cechy organoleptyczne, zwłaszcza gdy chodzi o aromaty i konsystencję.

5.2.   Specyfika produktu:

Charakterystyczne cechy „Coppa de Corse”/„Coppa de Corse — Coppa di Corsica” są następujące:

| — | po przekrojeniu widoczne jest chude mięso w jednolitym kolorze czerwonym do intensywnie czerwonego ze względu na obecny w mięśniach pigment, |
| --- | --- |

—

po przekrojeniu widoczne jest chude mięso w jednolitym kolorze czerwonym do intensywnie czerwonego ze względu na obecny w mięśniach pigment,

| — | chude mięso przetykają żyłki tłuszczu związane z poziomem lipidów wewnątrzmięśniowych, które stanowią ≥ 6 %, |
| --- | --- |

—

chude mięso przetykają żyłki tłuszczu związane z poziomem lipidów wewnątrzmięśniowych, które stanowią ≥ 6 %,

| — | plaster ma oleisty wygląd ze względu na wysoką zawartość kwasu oleinowego, |
| --- | --- |

—

plaster ma oleisty wygląd ze względu na wysoką zawartość kwasu oleinowego,

| — | po przekrojeniu konsystencja jest miękka ze względu na znaczną lipolizę, |
| --- | --- |

—

po przekrojeniu konsystencja jest miękka ze względu na znaczną lipolizę,

| — | produkt charakteryzuje bogactwo aromatów (owocowych wraz ze smakiem orzechów laskowych, grzybów lub leśnym) oraz charakterystyczny słony smak, związany z zawartością soli na poziomie 6,5–10 %, obecne mogą być także nuty pieprzu. |
| --- | --- |

—

produkt charakteryzuje bogactwo aromatów (owocowych wraz ze smakiem orzechów laskowych, grzybów lub leśnym) oraz charakterystyczny słony smak, związany z zawartością soli na poziomie 6,5–10 %, obecne mogą być także nuty pieprzu.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący pomiędzy charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG):

Wykorzystywanie mięsa świń rasy Nustrale jest ważnym elementem tradycyjnego charakteru produktu. Wytrzymałość tej miejscowej rasy, związana z jej zdolnością do znoszenia wariacji klimatycznych i dotyczących paszy oraz do szybkiego gromadzenia rezerw tłuszczu w okresie dużej dostępności pożywienia, a także warunki jej hodowli są wyjątkowe i szczególnie dobrze dostosowane do warunków panujących w regionie: górskich terenów, hodowli pastwiskowej, długiego cyklu produkcji (późny wiek uboju przy masie tusz nieprzekraczającej 140 kg) oraz pożywienia opartego na naturalnych zasobach, zwłaszcza na ostatnim etapie tuczu.

Na prawie całym obszarze Korsyki ekstensywne hodowle świń korzystać mogą z obfitych zasobów paszy: kasztanowce i dęby ostrolistne znajdują się zarówno na naturalnych obszarach leśnych w znacznym stopniu zantropizowanych, jak i na terenach, które określić można jako agroleśnicze.

Połączenie zdolności adaptacyjnych rasy i dostępnych zasobów naturalnych pozwala na uzyskanie produktu, którego jakość wyraża się w kolorze czerwonym do intensywnie czerwonego, znacznej obecności tłuszczu (duża zawartość tłuszczu w proporcji do chudego mięsa i obecność żyłek tłuszczu) oraz masie suchego produktu nieprzekraczającej 2,2 kg.

Ostatni etap tuczu wpływa ponadto na:

| — | zwiększenie masy zwierząt, a w szczególności zwiększenie podskórnej rezerwy tłuszczu (o grubości przekraczającej 2,5 cm), |
| --- | --- |

—

zwiększenie masy zwierząt, a w szczególności zwiększenie podskórnej rezerwy tłuszczu (o grubości przekraczającej 2,5 cm),

| — | jakość tłuszczu (wysoka zawartość kwasów tłuszczowych jednonienasyconych, a niska kwasów tłuszczowych nasyconych). |
| --- | --- |

—

jakość tłuszczu (wysoka zawartość kwasów tłuszczowych jednonienasyconych, a niska kwasów tłuszczowych nasyconych).

Mięso wieprzowe dobrze nadaje się zatem do procesu solenia. Proces ten – prowadzony wyłącznie z wykorzystaniem morskiej soli, będącej jedynym czynnikiem konserwującym – wyjaśnia wyraźnie słony smak gotowego produktu.

Takie mięso wieprzowe pozwala ponadto na długie dojrzewanie w naturalnych warunkach otoczenia. Pozwala to uzyskać charakterystyczne cechy organoleptyczne, takie jak zwarta i miękka konsystencja oraz intensywność aromatu.

Stosunkowo wysoka zawartość soli i długi cykl produkcji (suszenie i dojrzewanie) powodują niewielką proteolizę i wysoką lipolizę, co pozwala uzyskać charakterystyczne cechy produktu, w szczególności jego zwartą i miękką konsystencję.

Odesłanie do publikacji specyfikacji:

Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 (3))

http://agriculture.gouv.fr/IMG/pdf/CDCCoppaDeCorse_cle073621.pdf

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych.

(3)  Porównaj: przypis 2.

---