----

----

I Informacje

Komisja

----

Kursy walutowe euro (1)

22 września 2006

(2006/C 230/01)

1 euro= 

----

(1)

Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.

----

----

Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

(2006/C 230/02)

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu do wniosku zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006. Komisja musi otrzymać oświadczenia o sprzeciwie w terminie sześciu miesięcy od daty publikacji.

STRESZCZENIE

ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) nr 510/2006

WNIOSEK O REJESTRACJĘ ZGODNIE Z ARTYKUŁEM 5 i 17 (2)

„BRYNDZA PODHALAŃSKA”

Nr WE: PL/PDO/005/0450/18.2.2005

CHNP (X) CHOG ( )

Niniejsze zestawienie zostało sporządzone wyłącznie do celów informacyjnych. W celu uzyskania dokładnych informacji zainteresowane strony, w szczególności producenci produktów objętych określoną CHNP lub CHOG mogą zapoznać się z pełną wersją opisu produktu udostępnianą przez władze krajowe lub Komisję Europejską (1).

1.   Odpowiedzialny departament w Państwie Członkowskim:

2.   Grupa:

3.   Rodzaj produktu:

Klasa: 1.3 Sery

4.   Opis (podsumowanie warunków określonych w art. 4 ust. 2)

4.1   Nazwa: „Bryndza Podhalańska”

4.2   Opis: Ser „Bryndza Podhalańska” należy do grupy serów podpuszczkowych miękkich. Jego barwa może być biała, biało kremowa lub z odcieniem seledynowym. Jest to produkt o smaku pikantnym, słonym lub lekko słonym, a czasem lekko kwaśnym. Produkcja „Bryndzy Podhalańskiej” ma miejsce tylko od maja do września.

Skład chemiczny sera: zawartość wody nie więcej niż 60 %, zawartość suchej masy nie mniej niż 40 % oraz zawartość tłuszczu w suchej masie nie mniej niż 38 %.

4.3   Obszar geograficzny: Produkcja „Bryndzy Podhalańskiej” odbywa się na obszarze powiatu Nowotarskiego, powiatu Tatrzańskiego oraz obszarze sześciu gmin z powiatu Żywieckiego: Milówka, Węgierska Górka, Rajcza, Ujsoły, Jeleśnia i Koszarawa. Tradycyjna nazwa tego regionu to „Podhale” stąd wywodzi się nazwa „Bryndza Podhalańska”. Na całym tym obszarze występują właściwe warunki naturalne oraz znajdują się tu wytwórcy posiadający specyficzną wiedzę związaną ze znajomością tradycyjnych metod produkcji. Dzięki połączeniu tych czynników w tym regionie możliwe jest wytworzenie produktu o odpowiedniej jakości.

4.4   Dowód pochodzenia: Wprowadzony system nadzoru nad zgodność procesu produkcji ze specyfikacją gwarantuje otrzymanie właściwej jakości ostatecznego produktu. Prowadzona jest lista podmiotów, które zajmują się produkcją „Bryndzy Podhalańskiej”. Tylko producenci wpisani na listę są uprawnieni do wytwarzania sera. Producenci prowadzą odpowiednią dokumentację, która ma gwarantować możliwość odtworzenia historii produktu. Każdy z producentów prowadzi odpowiedni rejestr w miejscu produkcji, w którym zapisywane są informacje dotyczące procesu produkcji. Organ kontrolny nadzoruje producentów oraz przeprowadza odpowiednie kontrole zgodnie z przyjętymi planami.

4.5   Metoda produkcji: Etap 1 — Pozyskiwanie surowca — Mleko owcze użyte do produkcji pochodzi od owiec rasy „Polska Owca Górska” Mleko krowie, jeśli w ogóle jest użyte do produkcji, pochodzi od krów rasy „Polskiej Krowy Czerwonej”. Zawartość mleka krowiego, o ile jest ono wykorzystywane, nie może przekroczyć 40 % mleka użytego do produkcji.

Etap 2 — Zaprawianie podpuszczką — Mleko następnie poddawane jest procesowi klagania.

Etap 3 — Ścinanie — mleko zaprawione podpuszczką ścina się aż do powstania skrzepu.

Etap 4 — Rozbijanie skrzepu.

Etap 5 — Osiadanie skrzepu –oddzielenie się serwatki i skrzepów sera.

Etap 6 — Odciąganie serwatki –wybieranie serwatki.

Etap 7 — Ociekanie — wyciągana jest masa serowa, która następnie pozostawia się do ocieknięcia.

Etap 8 — Ser poddaje się procesowi leżakowania i fermentacji.

Etap 9 — Sfermentowany ser podlega rozkruszeniu na drobnie kawałki.

Etap 10 — Ubijanie — rozkruszony ser mieszany jest z solą — powstaje bryndza, która ze względu na niepowtarzalne surowce i starą, znaną i praktykowaną wyłącznie na Podhalu metodę produkcji zwana jest „Bryndzą Podhalańską”.

4.6   Związek: 

Historyczny

O tradycji i znaczeniu bryndzy pochodzącej z Podhala i jego okolic świadczą wzmianki w literaturze, w zarządzeniach właścicieli ziemskich czy nakazach królewskich. Najstarsze wzmianki o bryndzy pochodzą już z 1527 r. Znajdują się również liczne wzmianki potwierdzające wykorzystywanie na tym obszarze bryndzy jako środka płatniczego czy jednego ze składników płaconych danin (1683). W literaturze można znaleźć również dużą ilość opisów metody produkcji bryndzy oraz przedstawiających jej ceny w różnych latach. Wytwarzanie serów owczych było nieodzownym elementem towarzyszącym przez stulecia wypasowi owiec na Podhalu. Pasterze, którzy wychodzili z owcami w góry (na hale) spędzali tam kilka miesięcy. Podczas tego okresu żywili się praktycznie wyłącznie owczym mlekiem i jego przetworami. Nabyta wiedza dotycząca sposobu oraz zasad wytwarzania „Bryndzy Podhalańskiej” była przekazywana z pokolenia na pokolenie i stała się obecnie sztuką, która jest charakterystyczna dla producentów z tego regionu. Dzięki połączeniu czynników naturalnych, specyficznych umiejętności oraz dzięki zachowania tradycyjnej receptury powstaje niepowtarzalny produkt — „Bryndza Podhalańska”.

Naturalny

Do produkcji „Bryndzy Podhalańskiej” wykorzystywane jest mleko owcze pochodzące od „Polskiej Owcy Górskiej” oraz ewentualnie dodawane jest mleko krowie pochodzące od krów rasy „Polskiej Krowy Czerwonej”. Bydło rasy „Polska Krowa Czerwona” jest rodzimą rasa bydła wyhodowaną na ziemiach polskich. Rasa owiec jest ściśle związana z historią i tradycją Podhala oraz zamieszkującej ten region ludności. Na jakość ostatecznego produktu ma również wpływ bardzo bogata oraz zróżnicowana roślinność występująca na tym terenie. Jest tam wiele gatunków endemicznych występujących tylko na Podhalu, które stanowią runo łąk, pastwisk i hal.

Wyjątkowa roślinność wpływa na jakość mleka, które jest wykorzystywane do produkcji. Połączenie jakości surowca oraz wiedzy i doświadczenia producentów pozwalają uzyskać „Bryndzy Podhalańskiej” specyficzny, niepowtarzalny smak.

4.7   Organ kontrolny: 

4.8   Etykietowanie: Zarejestrowany produkt będzie oznaczony symbolem Chronionej Nazwy Pochodzenia. Na opakowaniach produktów przeznaczonych do sprzedaży oprócz nazwy „BRYNDZA PODHALAŃSKA” umieszczone będzie logo lub logo i napis „Chroniona Nazwa Pochodzenia”. Dopuszcza się wykorzystanie na opakowaniu skrótu „Ch.N.P”.

4.9   Wymogi krajowe: —

----

(1)  Komisja Europejska — Dyrekcja Generalna ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich — Departament ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych, B-1049 Bruksela.

----

----

Uprzednie zgłoszenie koncentracji

(Sprawa nr COMP/M.4405 — Walter Frey Holding/Mitsubishi Motors Europe)

Sprawa kwalifikująca się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(2006/C 230/03)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

----

(1)Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1.

(2)Dz.U. C 56 z 5.3.2005, str. 32.

----

----

Wykaz miejsc produkcji na rynku chmielu

(2006/C 230/04)

Niniejsza publikacja jest zgodna z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1784/77 dotyczącego certyfikacji chmielu.

----

----

Wykaz ośrodków certyfikacji chmielu i ich kodów

(2006/C 230/05)

Niniejsza publikacja jest zgodna z art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 890/78 ustanawiającego szczegółowe zasady certyfikacji chmielu.

----

----

Wykaz uznanych grup producentów chmielu

(2006/C 230/06)

Niniejsza publikacja jest zgodna z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1351/72 w sprawie uznawania grup producentów chmielu.

BELGIA

NIEMCY

HISZPANIA

FRANCJA

AUSTRIA

POLSKA

PORTUGALIA

Bralúpulo — Produtores de lúpulo de Braga e Bragança, C.R.L., Lugar Vale d'Álvaro, Casa do Lavrador, P-5300-068 Bragança

SŁOWENIA

Hmeljarska zadruga d.o.o., Vrečarjeva 14, SLO-3310 Žalec

SŁOWACJA

SLOVCHMEĽ družstvo, SK-916 24 Horná Streda

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

----

----

Sprawozdanie Komisji w sprawie napromieniania żywności za rok 2003

(2006/C 230/07)

STRESZCZENIE

Zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 1999/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących środków spożywczych oraz składników środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego, państwa członkowskie są zobowiązane do corocznego przedstawiania Komisji:

W roku 2003 w ośmiu państwach członkowskich znajdowały się zakłady posiadające zezwolenie. Z wyjątkiem dwóch państw członkowskich wszystkie przedstawiły wymagane informacje odnośnie do rodzajów napromienianych środków spożywczych, ilości i dawek.

W 2003 r. jedenaście państw członkowskich przeprowadziło kontrole środków spożywczych wprowadzonych na rynek, zaś cztery nie wykonały analiz w trakcie tego okresu. W 2003 r. skontrolowano ogółem 5 600 próbek środków spożywczych. Stwierdzono, że około 2,1 % produktów (z wyłączeniem suplementów pokarmowych) dostępnych na rynku zostało napromienionych i nie było właściwie oznakowanych. Produkty te obejmowały zioła i przyprawy oraz produkty złożone zawierające zioła i przyprawy, żabie udka, produkty pochodzące ze zwierząt wodnych, grzyby, owoce świeże, herbatę, kawę, sosy i podobne produkty. W 2003 r. szczególną uwagę zwrócono na suplementy pokarmowe. Stwierdzono, że ta kategoria produktów powinna podlegać specjalnej kontroli: jak ustalono, 16 % skontrolowanych produktów poddano napromienianiu.

Na podstawie dostępnych informacji Komisja stwierdza, że ogólna sytuacja nie uległa większym zmianom w porównaniu z rokiem 2002, mimo że zwiększyła się liczba państw członkowskich przeprowadzających kontrole.

1.   PODSTAWA PRAWNA I KONTEKST

Zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 1999/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących środków spożywczych oraz składników środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego (1), państwa członkowskie są zobowiązane do corocznego przedstawiania Komisji:

wyników kontroli przeprowadzanych w zakładach napromieniania, w szczególności odnośnie do rodzajów i ilości napromienianych produktów oraz stosowanych dawek

oraz

wyników kontroli przeprowadzanych przy wprowadzaniu produktów na rynek oraz metod wykorzystywanych do wykrywania napromienionych środków spożywczych.

Komisja publikuje wyniki z sprawozdaniach rocznych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sprawozdanie niniejsze obejmuje okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2003 r.

Ogólne informacje dotyczące napromieniania środków spożywczych znajdują się na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony konsumentów Komisji Europejskiej (2).

1.1.   Zakłady napromieniania

Zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 1999/2/WE, środki spożywcze mogą podlegać napromienianiu wyłącznie zakładach napromieniania posiadających zezwolenie. W przypadku zakładów zlokalizowanych na terenie UE, akceptacja jest wydawana przez właściwe władze państwa członkowskiego. Państwa członkowskie informują Komisję o zakładach napromieniania posiadających zezwolenie, zlokalizowanych na ich terenie (art. 7 ust. 1).

Wykaz uprawnionych zakładów znajdujących się na terenie państw członkowskich została opublikowana przez Komisję (3).

1.2.   Napromieniowane środki spożywcze

Napromienianie suszonych ziół aromatycznych, przypraw oraz przypraw warzywnych jest dopuszczalne na terenie UE (dyrektywa 1999/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu środków spożywczych oraz składników środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego (4)). Ponadto, pięć państw członkowskich poinformowało, że zachowuje krajowe pozwolenia na niektóre rodzaje środków spożywczych zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 1999/2/WE. Wykaz pozwoleń krajowych został opublikowany przez Komisję (5).

Zgodnie z art. 6 dyrektywy 1999/2/WE, wszelkie środki spożywcze lub składniki środków spożywczych wchodzące w skład produktów złożonych poddane napromienianiu należy oznaczyć jako „napromienione” lub „poddane działaniu promieniowania jonizującego”.

W celu wyegzekwowania właściwego etykietowania oraz wykrywania produktów nieposiadających zezwoleń Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) na podstawie upoważnienia Komisji Europejskiej ustanowił normy metod analitycznych.

2.   WYNIKI KONTROLI PRZEPROWADZANYCH W ZAKŁADACH NAPROMIENIANIA

Państwa członkowskie przedstawiły następujące informacje:

2.1.   Belgia

Kontrola przeprowadzona w 2003 r. przez właściwy organ potwierdziła zgodność zakładu napromieniania IBA Mediris S.A. z wymogami dyrektywy 1999/2/WE.

Tabela poniżej przedstawia rodzaje i ilości środków spożywczych poddanych napromienianiu w zakładzie IBA Mediris w 2003 r.

2.2.   Niemcy

W okresie sprawozdawczym w Niemczech działały cztery zakłady napromieniania posiadające zezwolenie:

a)   Gamma Service Produktbestrahlung GmbH, Radeberg

W zakładzie przeprowadzono kontrolę w 2002 r.

Tabela poniżej przedstawia rodzaje i ilości środków spożywczych poddanych napromienianiu w zakładzie Gamma Service Produktbestrahlung GmbH w 2003 r. wraz ze średnią pochłoniętą dawką.

b)   Beta-Gamma Service GmbH&Co. KG, Wiehl

Zakład uzyskał akceptację 15 sierpnia 2003 r. W 2003 r. nie przeprowadzono dalszych kontroli. Kolejna kontrola miała zostać przeprowadzona w 13. tygodniu kalendarzowym w roku 2004.

Tabela poniżej przedstawia rodzaje i ilości środków spożywczych poddanych napromienianiu w Gamma Service GmbH&Co. KG w 2003 r. wraz ze średnią pochłoniętą dawką.

c)   Isotron Deutschland GmbH, Allershausen

W zakładzie przeprowadzono kontrolę w 2002 r.

Tabela poniżej przedstawia rodzaje i ilości środków spożywczych poddanych napromienianiu w zakładzie Isotron Deutschland GmbH w 2003 r. wraz ze średnią pochłoniętą dawką.

d)   Gamma-Service GmbH&Co KG, Bruchsal

W roku 2003 w zakładzie nie przeprowadzano napromieniania środków spożywczych.

2.3.   Dania

Zakład LR Plast zaprzestał napromieniania żywności 31 października 2003 r., wskutek czego został usunięty z wykazu zakładów posiadających zezwolenie na poddawanie środków spożywczych oraz składników środków spożywczych działaniu promieniowania jonizującego.

W 2003 r. nie przeprowadzano kontroli.

2.4.   Hiszpania

Zakład IONMED S.A. uzyskał zezwolenie na napromienianie środków spożywczych w 2002 r.

Nie przeprowadzono żadnej kontroli; organy rządowe przewidziały jedynie nadzór systemu kontroli wewnątrzzakładowej.

Tabela poniżej przedstawia rodzaje i ilości środków spożywczych poddanych napromienianiu w zakładzie w 2003 r. wraz z ogólną średnią pochłoniętą dawką.

2.5.   Francja

W 2003 r. kontrole przeprowadzono we wszystkich zakładach posiadających zezwolenia.

Tabela poniżej przedstawia rodzaje i ilości środków spożywczych poddanych napromienianiu we Francji w 2003 r.

2.6.   Włochy

We Włoszech znajduje się jeden zakład posiadający zezwolenie na napromienianie środków spożywczych.

Państwo członkowskie nie przekazało informacji dotyczących kontroli przeprowadzonych w zakładzie.

2.7.   Niderlandy

W roku 2003 w Niderlandach przeprowadzono następujące kontrole:

a)   Zakład Isotron w Ede:

b)   Zakład Isotron w Etten Leur:

Tabela poniżej przedstawia rodzaje i ilości środków spożywczych poddanych napromienianiu w dwóch zakładach produkcyjnych w Ede i Etten-Leur.

2.8.   Zjednoczone Królestwo

Na terenie Zjednoczonego Królestwa znajduje się jeden zakład napromieniania — zakład w Swindon firmy Isotron plc, który ma pozwolenie na napromienianie niektórych rodzajów ziół i przypraw. W roku 2003 nie przeprowadzano napromieniania żywności.

W 2003 r. w zakładzie nie przeprowadzano kontroli.

2.9.   Podsumowanie dla UE

Zgłoszona ilość środków spożywczych poddanych napromienianiu w UE w czasie badanego okresu wynosi 17 164 ton. Część z tej ilości produktów napromienionych była przeznaczona na wywóz.

3.   WYNIKI KONTROLI PRZEPROWADZANYCH PRZY WPROWADZANIU DO OBROTU ORAZ METODY WYKORZYSTYWANE DO WYKRYWANIA NAPROMIENIONYCH ŚRODKÓW SPOŻYWCZYCH

Państwa członkowskie przedstawiły następujące informacje:

3.1.   Austria

Przeprowadzono kontrolę 100 próbek w celu stwierdzenia, czy były poddawane działaniu promieniowania jonizującego. Napromienienie stwierdzono w dwóch próbkach herbaty ziołowej pobranych w związku z kontrolą w wyniku powiadomienia przez System Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznych Produktach Żywnościowych i Środkach Żywienia Zwierząt. W tabeli poniżej przedstawiono produkty poddane badaniom i liczbę próbek:

3.2.   Belgia

W 2003 r. analizie poddano 12 próbek żabich udek, z których w 9 stwierdzono napromienienie i brak właściwego oznakowania. Analizie poddano ponadto 25 próbek sera, z których w 5 stwierdzono napromienienie i brak właściwego oznakowania.

3.3.   Niemcy

Analizie poddano 3 634 próbki, z których w 69 stwierdzono napromienienie i brak właściwego oznakowania. Szczególnie duży udział produktów napromienionych stwierdzono w przypadku herbat, produktów zawierających herbatę i suplementów pokarmowych.

3.4.   Dania

W roku 2003 duński Urząd ds. Weterynarii i Produktów Żywnościowych (DFVA) badał suplementy pokarmowe zawierające zioła oraz surowce ziołowe do produkcji suplementów pokarmowych. Od producentów i importerów działających w Danii pobrano ogółem 106 próbek. W wyniku analiz stwierdzono, że 11 zostało poddanych napromienianiu i zawierało napromienione składniki. W kolejnych czterech stwierdzono obecność niewielkiej ilości napromienionego składnika. Żaden produkt nie posiadał etykiety informującej o poddaniu działaniu promieniowania.

Ponadto przedsiębiorstwa duńskie są zobowiązane do przeprowadzania kontroli weryfikujących zgodność z przepisami. Działania wewnątrzzakładowe tego typu podlegają weryfikacji przez DVFA poprzez kontrole dokumentów.

Podobnie jak w latach poprzednich, w 2003 r. przeprowadzano regularne kontrole mikrobiologiczne środków spożywczych wprowadzanych do obrotu na terenie Danii. Wyniki te nie wzbudziły podejrzeń o poddawanie działaniu promieniowania, dlatego też nie pobrano próbek do analizy.

3.5.   Hiszpania

W 2003 r. nie przeprowadzono analiz.

3.6.   Finlandia

W Finlandii istnieją dwie instytucje państwowe ds. żywności przeprowadzające kontrole napromienienia środków spożywczych:

3.7.   Francja

W ramach kontroli wystosowywano wielokrotnie prośby do klientów stosujących środki spożywcze poddane działaniu promieniowania w celu kontroli dostosowania do przepisów w sprawie etykietowania produktów spożywczych poddanych napromienianiu.

Wobec cukiernika stosującego orzechy poddane napromienianiu i dwóch przedsiębiorstw wykorzystujących napromienione mięso oddzielane mechanicznie bez podania odpowiednich informacji na etykiecie wystosowano formalny nakaz zmiany etykiet.

W 2003 r. nie pobierano próbek produktów spożywczych przy wprowadzaniu produktów na rynek w celu kontroli, czy były poddane działaniu promieniowania jonizującego.

3.8.   Grecja

Na granicy pobrano 17 próbek, które poddano kontroli. Stwierdzono, że jedna próbka kakao została poddana napromienianiu.

3.9.   Włochy

W 2003 r. nie przeprowadzono analiz.

3.10.   Irlandia

Kontrole spełniania wymogów dyrektywy 1999/2/WE są przeprowadzane przez instytut zdrowia środowiskowego i publiczne laboratoria analityczne rad zdrowia na podstawie umowy świadczenia usług z irlandzkim urzędem bezpieczeństwa żywności. W roku 2003 analizie poddano ogółem 357 próbek: przypraw i ziół suszonych, suplementów pokarmowych, truskawek świeżych i innych produktów. Ogółem w 12 próbkach (9 suplementów pokarmowych i 3 — przyprawy) stwierdzono obecność wyłącznie lub w części materiału poddanego napromienianiu. Żadna z 12 próbek nie była właściwie oznakowana jako poddana napromienianiu.

3.11.   Luksemburg

W 2003 r. nie przeprowadzono analiz.

3.12.   Niderlandy

Próbki pobierano w sklepach detalicznych. Wszystkie analizy przeprowadzono w laboratorium inspektoratu ochrony zdrowia w Zutphen. W roku 2003 zgodnie z planem pobrano 700 próbek, które poddano analizie za pomocą metod wyszczególnionych w tabeli. Stwierdzono, że 37 z 700 próbek poddano działaniu promieniowania. Żadna z nich nie była właściwie oznakowana. W wyniku tego, producentom doręczono oficjalny protokół opisujący popełnione wykroczenia. Wyniki analiz poszczególnych produktów i zastosowane metody przedstawia tabela poniżej.

3.13.   Portugalia

W 2003 r. pobrano 8 próbek ziół i przypraw, które poddano analizie metodą EN1787. Żadna z próbek nie była poddawana działaniu promieniowania.

3.14.   Szwecja

W celu weryfikacji wiedzy o metodach analitycznych szwedzki krajowy urząd ds. żywności przeprowadził kontrolę żywności poddanej napromienianiu. W roku 2003 pobrano siedem próbek. Pięć próbek pobrano w sklepach mięsnych — głównie mięso drobiowe — oraz dwie próbki sera. Metodą analityczną zastosowaną do analizy żywności poddanej napromienianiu jest metoda zgodna z europejską normą EN 1784.

Stwierdzono, że żadna z siedmiu próbek nie była poddawana działaniu promieniowania.

3.15.   Zjednoczone Królestwo

Urząd ds. norm żywnościowych stwierdza, że wie o 415 produktach, których próbki zostały pobrane przez miejscowe organy kontrolne w 2003 r., a następnie poddane analizie przy użyciu standardowych metod dla żywności napromienianej. Stwierdzono, że 44 z 415 próbek poddano działaniu promieniowania. Należy zauważyć, że w przypadku 25 próbek wynik nie przyniósł rozstrzygnięcia, ponieważ metoda CEN EN13751:2002 dała wynik pośredni, a ponieważ nie wykonano dalszych analiz, badanie uznano za nierozstrzygające.

Stwierdzono, że na terenie Zjednoczonego Królestwa prowadzona jest sprzedaż suplementów pokarmowych poddanych działaniu promieniowania. Trzynaście z 29 suplementów pokarmowych poddanych działaniu promieniowania zawierało składniki napromienione. W trzech z trzynastu produktów składnik napromieniony był obecny w małej ilości, szacowanej na mniej niż kilka procent całego produktu.

3.16.   Podsumowanie dla UE

Poniższa tabela przedstawia próbki poddane analizie oraz otrzymane wyniki dla całej UE:

4.   WNIOSKI

4.1.   Wyniki kontroli przeprowadzonych w zakładach napromieniania

Zgodnie z wymogami dyrektywy 1999/2/WE państwa członkowskie informują Komisję o wynikach kontroli przeprowadzanych w zakładach napromieniania, rodzajach i ilościach napromienionych środków spożywczych oraz średnich stosowanych dawkach.

W roku 2003 w ośmiu państwach członkowskich znajdowały się zakłady posiadające zezwolenie. Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Włoch i Danii, gdzie zakład zaprzestał napromieniania żywności w roku 2003, przedstawiły wymagane informacje odnośnie do rodzajów napromienianej żywności, ilości oraz dawek.

Zgłoszona ilość środków spożywczych poddanych napromienianiu w UE w 2003 r. wyniosła 17 164 ton.

4.2.   Wyniki kontroli przeprowadzonych przy wprowadzaniu produktów do obrotu

W 2003 r. jedenaście państw członkowskich przeprowadziło analizy i przedstawiło wymagane dane. Cztery państwa członkowskie nie przeprowadzały analiz w okresie, który obejmuje niniejsze sprawozdanie. Hiszpania, Włochy i Luksemburg nie dysponują laboratoriami analitycznymi, zaś Francja podjęła decyzję o nieprzeprowadzaniu analiz w 2003 r.

Sytuacja w 2003 r. była podobna do roku 2002. Stwierdzono niewielki odsetek produktów dostępnych na rynku, które poddano napromienianiu i niewłaściwie oznakowano (3,5 %). W odniesieniu do suplementów pokarmowych niektóre państwa członkowskie (DE, DK, IRL, NL i UK) podjęły decyzję o kontroli tego właśnie segmentu z uwagi na duży udział produktów poddanych napromienianiu i niewłaściwie oznakowanych stwierdzonych w 2002 r. (29,5 %). W roku 2003 skontrolowano 524 próbki, z których 82 było poddawanych napromienianiu (16 %).

Ogółem skontrolowano około 5 000 próbek środków spożywczych, z których około 2,1 % (wyłączając poddane napromienianiu suplementy pokarmowe kontrolowane w Zjednoczonym Królestwie, Danii, Irlandii, Niemczech i Niderlandach) zostało poddanych napromienianiu i nie zawierało właściwego oznakowania. Oznacza to wzrost o 0,7 % w porównaniu do roku 2002. Wyniki takie mogą być związane z bardziej ukierunkowaną metodą pobierania próbek oraz przeprowadzaniem kontroli przez większą liczbę państw członkowskich.

4.3.   Ostateczny termin przekazywania wyników kontroli do sprawozdania za rok 2004

Ostateczny termin przekazywania Komisji wyników kontroli przeprowadzonych w 2004, zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 1999/2/WE upływa dnia 30 kwietnia 2005 r.

----

(1)Dz.U. L 66 z 13.3.1999, str. 16.

(2)  http://europa.eu.int/comm/food/food/biosafety/irradiation/index_en.htm

(3)Dz.U. C 187 z 7.8.2003, str. 13.

(4)Dz.U. L 66 z 13.3.1999, str. 6.

(5)Dz.U. C 56 z 11.3.2003, str. 5.

(6)  Produkty przeznaczone na wywóz do krajów trzecich.

(7)  Produktów oznakowanych jako poddawane napromienianiu nie kontrolowano.

(8)  Z 29 napromienionych suplementów pokarmowych, 13 zawierało napromieniony składnik.

----

----

Sprawozdanie Komisji dotyczące napromieniowania żywności za 2004 r.

(2006/C 230/08)

STRESZCZENIE

Zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 1999/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących środków spożywczych oraz składników środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego (1), państwa członkowskie są zobowiązane do przesłania Komisji co roku:

W 2004 r. zatwierdzone jednostki przeprowadzające napromieniowanie znajdowały się w 10 państwach członkowskich. Wymagane informacje dotyczące kategorii żywności poddanych napromieniowaniu, ilości i dawek przekazało siedem państw członkowskich. W związku z powyższym dokładna ilość żywności poddanej promieniowaniu w UE w 2004 r. nie jest znana.

Szesnaście państw członkowskich przedłożyło sprawozdania dotyczące kontroli żywności wprowadzanej do obrotu. Ogółem w 2004 r. kontroli poddano 7 169 próbek żywności. Stwierdzono, że około 3,9 % produktów na rynku zostało poddanych promieniowaniu, ale nie posiadało odpowiedniego oznakowania. Wśród produktów nielegalnie poddanych promieniowaniu znalazły się w szczególności produkty importowane z Azji, zwłaszcza makaron typu azjatyckiego i dania gotowe z suszonego makaronu.

Różnice w wynikach kontroli między państwami członkowskimi można częściowo uzasadnić doborem próbek i skutecznością zastosowanych metod analitycznych.

1.   Podstawa prawna i kontekst

Zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 1999/2/WE państwa członkowskie są zobowiązane do przesyłania Komisji co roku:

Komisja publikuje wyniki w formie rocznych sprawozdań w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze sprawozdanie obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.

Informacje dotyczące ogólnych aspektów napromieniowania żywności są dostępne na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów (2).

1.1.   Jednostki przeprowadzające napromieniowanie

Zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 1999/2/WE żywność może być poddawana promieniowaniu wyłącznie w zatwierdzonych jednostkach przeprowadzających napromieniowanie. Jednostki w UE są zatwierdzane przez właściwe organy państw członkowskich. Państwa członkowskie mają obowiązek powiadamiania Komisji o swoich zatwierdzonych jednostkach przeprowadzających napromieniowanie (art. 7 ust. 1).

Wykaz upoważnionych jednostek w państwach członkowskich został opublikowany przez Komisję (3).

1.2.   Napromieniowana żywność

W UE dozwolone jest poddawanie promieniowaniu suszonych ziół aromatycznych, przypraw korzennych i warzywnych (dyrektywa 1999/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu środków spożywczych oraz składników środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego (4)) Ponadto sześć państw członkowskich zawiadomiło Komisję, że utrzymują one krajowe zezwolenia dla niektórych rodzajów żywności zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 1999/2/WE. Wykaz krajowych zezwoleń został opublikowany przez Komisję (5).

Zgodnie z art. 6 dyrektywy 1999/2/WE na wszelkiej napromieniowanej żywności lub składnikach żywności złożonej umieszcza się wyrazy „napromieniowane” lub „poddane promieniowaniu jonizującemu”.

Do celów egzekwowania prawidłowego oznakowania i wykrywania niedozwolonych produktów Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), po uzyskaniu odpowiedniego mandatu od Komisji Europejskiej, ustalił normy dla kilku metod analitycznych.

2.   Wyniki kontroli przeprowadzonych w jednostkach przeprowadzających napromieniowanie

Szczegółowe informacje dotyczące jednostek w państwach członkowskich znajdują się na stronie internetowej Komisji:

http://europa.eu.int/comm/food/food/biosafety/irradiation/approved_facilities_en.pdf

Państwa członkowskie przekazały następujące informacje:

2.1.   Belgia

Inspekcja wykonana przez właściwe organy w 2004 r. potwierdziła, że jednostka przeprowadzająca napromieniowanie IBA Mediris S.A. spełnia wymogi określone w dyrektywie 1999/2/WE.

W poniższej tabeli przedstawiono kategorie i ilości żywności poddanej promieniowaniu w tej jednostce w 2004 r.

2.2.   Republika Czeska

Inspekcja przeprowadzona przez właściwe organy w 2004 r. potwierdziła, że jednostka przeprowadzająca napromieniowanie Artim spol.s.r.o. spełnia wymogi określone w dyrektywie 1999/2/WE.

W poniższej tabeli przedstawiono kategorie i ilości żywności poddanej promieniowaniu w tej jednostce w 2004 r.

2.3.   Niemcy

W okresie objętym sprawozdaniem w Niemczech działały cztery zatwierdzone jednostki przeprowadzające napromieniowanie.

2.4.   Hiszpania

W Hiszpanii istnieją dwie zatwierdzone jednostki przeprowadzające napromieniowanie.

Wymienione państwo członkowskie nie przekazało informacji dotyczących wyników kontroli przeprowadzonych w tych jednostkach.

2.5.   Francja

We Francji istnieje siedem zatwierdzonych jednostek przeprowadzających napromieniowanie.

Inspekcja przeprowadzona przez właściwe organy w 2004 r. potwierdziła, że jednostka przeprowadzająca napromieniowanie spełnia wymogi określone w dyrektywie 1999/2/WE.

W poniższej tabeli przedstawiono kategorie i ilości żywności poddanej promieniowaniu w tych jednostkach w 2004 r.

2.6.   Węgry

Na Węgrzech istnieje jedna zatwierdzona jednostka przeprowadzająca napromieniowanie.

Wymienione państwo członkowskie nie przekazało informacji dotyczących wyników kontroli przeprowadzonych w tej jednostce.

2.7.   Włochy

We Włoszech istnieje jedna zatwierdzona jednostka przeprowadzająca napromieniowanie.

Wymienione państwo członkowskie nie przekazało informacji dotyczących wyników kontroli przeprowadzonych w tej jednostce.

2.8.   Niderlandy

W Niderlandach istnieją dwie zatwierdzone jednostki przeprowadzające napromieniowanie.

W 2004 r. przeprowadzono ogólną inspekcję jednostki Isotron w Ede. Inspekcja w jednostce w Etten-Leur dotyczyła tylko HACCP. Informacje dotyczące wyników przeprowadzonych inspekcji nie zostały przekazane.

W poniższej tabeli przedstawiono kategorie i ilości żywności poddanej promieniowaniu w tych jednostkach w 2004 r.

2.9.   Polska

W Polsce istnieją dwie zatwierdzone jednostki przeprowadzające napromieniowanie:

Jednostka Międzyresortowego Instytutu Techniki Radiacyjnej Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej została poddana inspekcji przez Państwową Inspekcję Sanitarną; inspekcja wykazała, że jednostka spełnia wymogi dyrektywy UE 1999/2/WE.

W poniższych tabelach przedstawiono kategorie i ilości żywności poddanych promieniowaniu w tych jednostkach w 2004 r.

2.10.   Zjednoczone Królestwo

W Zjednoczonym Królestwie istnieje jedna zatwierdzona jednostka przeprowadzająca napromieniowanie.

Jednostka ta (kod referencyjny EW/04) została poddana inspekcji przez Agencję Norm Żywieniowych w grudniu 2004 r. Stwierdzono, że jednostka działa zgodnie z udzielonym jej zezwoleniem i z wymogami określonymi w dyrektywie 1999/2/WE.

W 2004 r. w Zjednoczonym Królestwie nie przeprowadzono napromieniowania żywności na podstawie przyznanego zezwolenia.

2.11.   Podsumowanie sytuacji w UE

W dziesięciu państwach członkowskich, w tym w trzech nowych państwach członkowskich istnieją jednostki zatwierdzone zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy 1999/2/WE.

Tylko cztery państwa członkowskie przesłały Komisji wyniki kontroli przeprowadzonych w jednostkach przeprowadzających napromieniowanie. Hiszpania, Węgry i Włochy nie przekazały takich informacji.

W związku z powyższym dokładne określenie ilości środków spożywczych poddanych promieniowaniu w Unii nie jest możliwe.

3.   Wyniki kontroli przeprowadzonych na etapie wprowadzania produktów do obrotu handlowego i metod stosowanych do wykrywania napromieniowanej żywności.

Państwa członkowskie przekazały następujące informacje:

3.1.   Austria

118 próbek poddano kontroli sprawdzającej, czy zostały one poddane działaniu promieniowania jonizującego. Napromieniowanie zostało potwierdzone w przypadku jednej próbki suszonej ryby, pobranej w związku z inspekcją przeprowadzoną po zawiadomieniu za pośrednictwem RASFF.

3.2.   Belgia

Ogółem w 2004 r. zbadano 225 próbek żywności. Nie stwierdzono napromieniowania żadnej z nich.

3.3.   Cypr

W 2004 r. nie przeprowadzono kontroli analitycznych.

3.4.   Republika Czeska

Ogółem w 2004 r. zbadano 17 próbek żywności. Stwierdzono napromieniowanie jednej próbki herbaty ziołowej, która została nieprawidłowo oznakowana.

3.5.   Niemcy

Zbadano 4 302 próbek. Siedemdziesiąt cztery z nich, czyli średnio 1,7 % nie spełniało wymogów: 62 próbki były niewłaściwie oznakowane, 12 zostało poddanych napromieniowaniu nielegalnie.

Naruszenia dotyczą różnych kategorii produktów w bardzo różnym stopniu. W grupie „azjatyckie przekąski z makaronu, przekąski podawane na przyjęciach, pizza, przekąski podawane w czasie oglądania telewizji” 5 z 14 próbek zostało poddanych promieniowaniu i zostało oznakowanych w niewłaściwy sposób.

Należy zauważyć, że większość niespełniających wymogów próbek stanowiły produkty pochodzące z Azji.

3.6.   Dania

Urząd ds. weterynaryjnych i żywnościowych Danii (DVFA) zbadał 53 próbki ziołowych suplementów diety i surowych materiałów ziołowych do produkcji suplementów diety. Trzy próbki zostały poddane promieniowaniu lub zawierały napromieniowane składniki. Żadna z nich nie została oznakowana we właściwy sposób w odniesieniu do napromieniowania.

3.7.   Estonia

W 2004 r. nie przeprowadzono kontroli analitycznych.

3.8.   Grecja

Ogółem w 2004 r. zbadano 76 próbek żywności. Pięć próbek z wynikiem pozytywnym należało do kategorii suplementy diety. Nie podano informacji na temat oznakowania tych próbek.

3.9.   Hiszpania

Wymienione państwo członkowskie nie przekazało informacji dotyczących wyników kontroli przeprowadzonych na rynku.

3.10.   Finlandia

Ogółem w 2004 r. zbadano 309 próbek. Spośród 297 próbek suszonych przypraw i ziół 84 próbki zawierały materiał poddany promieniowaniu. W większości przypadków były to mieszanki przypraw w opakowaniach zawierających makaron instant importowane z Chin i innych krajów azjatyckich.

Zbadano 12 suplementów diety, osiem próbek zawierało materiał poddany promieniowaniu.

3.11.   Francja

Ogółem w 2004 r. zbadano 60 próbek żywności. Nie stwierdzono napromieniowania żadnej z nich.

3.12.   Węgry

Ogółem w 2004 r. zbadano 134 próbki żywności. Stwierdzono napromieniowanie dwóch próbek ziół; jedna z nich została nieprawidłowo oznakowana.

3.13.   Irlandia

Ogółem w 2004 r. zbadano 586 próbek żywności, napromieniowanie stwierdzono w przypadku 9 z nich.

3.14.   Włochy

Wymienione państwo członkowskie nie przekazało informacji dotyczących wyników kontroli przeprowadzonych na rynku.

3.15.   Łotwa

W 2004 r. nie przeprowadzono kontroli analitycznych.

3.16.   Litwa

Zbadano dwie próbki: jedną próbkę liści laurowych i jedną próbkę zielonej herbaty. Wynik obu badań był negatywny.

W 300 sklepach z żywnością przeprowadzono kontrole o charakterze dokumentacyjnym suszonych ziół aromatycznych, przypraw korzennych i warzywnych, nie uzyskano jednak żadnych informacji na temat tego, czy suszone zioła aromatyczne, przyprawy korzenne i warzywne zostały poddane działaniu promieniowania jonizującego.

3.17.   Luksemburg

Ogółem w 2004 r. zbadano 50 próbek żywności, napromieniowania nie stwierdzono w przypadku żadnej z nich.

3.18.   Malta

W 2004 r. nie przeprowadzono kontroli analitycznych.

3.19.   Niderlandy

Ogółem w 2004 r. pobrano i zbadano pod kątem napromieniowania 430 próbek żywności wprowadzonej do obrotu. Spośród tych 430 próbek napromieniowanych zostało 45. Tylko dwie napromieniowane próbki zostały w odpowiedni sposób oznakowane. Nie wskazano pochodzenia próbek o wyniku pozytywnym.

3.20.   Polska

Ogółem w 2004 r. zbadano 121 próbek. Stwierdzono napromieniowanie siedmiu próbek, żadna z nich nie była prawidłowo oznakowana.

3.21.   Portugalia

Wymienione państwo członkowskie nie przekazało informacji dotyczących wyników kontroli przeprowadzonych na rynku.

3.22.   Szwecja

W 2004 r. nie przeprowadzono kontroli analitycznych.

3.23.   Słowacja

Ogółem zbadano 10 próbek nasion słonecznika, orzechów laskowych, orzeszków ziemnych i migdałów przy pomocy metody GC EN 1784. Wyniki wskazują na to, że żadna z próbek nie została poddana promieniowaniu.

3.24.   Słowenia

W 2004 r. nie przeprowadzono kontroli analitycznych.

3.25.   Zjednoczone Królestwo

Ogółem lokalne organy kontroli w Zjednoczonym Królestwie pobrały 676 próbek i poddały je analizie, stosując standardowe metody wykrywania napromieniowanej żywności. Spośród tych 676 próbek napromieniowanych zostało 40 (6 %).

3.26.   Podsumowanie sytuacji w UE

Poniższa tabela zawiera zestawienie zbadanych próbek i wyników otrzymanych dla całej UE:

4.   Wnioski

4.1.   Wyniki kontroli przeprowadzonych w jednostkach przeprowadzających napromieniowanie

Zgodnie z dyrektywą 1999/2/WE państwa członkowskie są zobowiązane do informowania Komisji o wynikach kontroli w jednostkach przeprowadzających napromieniowanie, o kategoriach i ilości żywności poddanej promieniowaniu oraz o średnich zastosowanych dawkach.

W 2004 r. zatwierdzone jednostki przeprowadzające napromieniowanie znajdowały się w 10 państwach członkowskich. W porównaniu z 2003 r. do wykazu zatwierdzonych jednostek w państwach członkowskich dodano jednostki w trzech nowych państwach członkowskich.

Wymagane informacje dotyczące kategorii żywności poddanych napromieniowaniu przekazało zaledwie siedem z dziesięciu państw członkowskich.

W związku z powyższym dokładna ilość żywności poddanej promieniowaniu w UE w 2004 r. nie jest znana.

4.2.   Wyniki kontroli przeprowadzonych na etapie wprowadzania produktów do obrotu handlowego.

W 2004 r. W 2004 r. szesnaście państw członkowskich przeprowadziło kontrole analityczne i przedłożyło wymagane dane. Sześć państw członkowskich poinformowało Komisję, że w okresie objętym niniejszym sprawozdaniem nie przeprowadzały one kontroli analitycznych.

Z przekazanych informacji wynika, że w 2004 r. 3,9 % próbek zostało poddanych promieniowaniu i niewłaściwie oznakowanych.

Naruszenia dotyczą różnych kategorii produktów w różnym stopniu. Wśród produktów nielegalnie poddanych promieniowaniu znalazły się w szczególności produkty importowane z Azji, zwłaszcza makaron typu azjatyckiego i dania gotowe z suszonego makaronu. Ponadto należy zauważyć, że w 2004 r. w Azji nie było jednostek zatwierdzonych przez Wspólnotę Europejską.

Komisja oczekuje, że we wszystkich państwach członkowskich liczba kontroli zostanie zwiększona, oraz że państwa członkowskie podejmą odpowiednie środki.

Różnice w wynikach kontroli między państwami członkowskimi można częściowo uzasadnić doborem próbek i skutecznością zastosowanych metod analitycznych.

4.3.   Ostateczny termin przekazania wyników kontroli dla celów sporządzenia sprawozdania za rok 2005

Ostatecznym terminem przekazania Komisji wyników kontroli przeprowadzonych w 2005 r., wymaganych na mocy art. 7 ust. 3 dyrektywy 1999/2/WE jest dzień 30 kwietnia 2006 r.

----

(1)Dz.U. L 66 z 13.3.1999, str. 16. Zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

(2)  http://europa.eu.int/comm/food/food/biosafety/irradiation/index_en.htm.

(3)Dz.U. C 187 z 7.8.2003, str. 13.

(4)Dz.U. L 66 z 13.3.1999, str. 24.

(5)Dz.U. C 56 z 11.3.2003, str. 5.

(6)  W sprawozdaniu jednostką masy były kilogramy.

(7)  W sprawozdaniu ilość produktów została określona w „transzach”; średnia waga transzy wynosiła 800 kg.

(8)  Produkty przeznaczone na wywóz do krajów trzecich.

(9)  Oznakowane jako napromieniowane, pomimo że napromieniowanie niedozwolone.

(10)  Jedna próbka została nieprawidłowo oznakowana.

(11)  Dwie próbki zostały prawidłowo oznakowane.

(12)  Na Węgrzech i w Niderlandach znaleziono odpowiednio jedną i dwie próbki, które zostały poddane promieniowaniu i odpowiednio oznakowane.

----

Europejski Bank Centralny

----

Uzupełniający kodeks kryteriów etycznych dla członków zarządu Europejskiego Banku Centralnego

(na podstawie art. 11 ust. 3 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego)

(2006/C 230/09)

1.   Uwagi wstępne

W dniu 10 października 2000 r. Zarząd przyjął Kodeks Postępowania Europejskiego Banku Centralnego. Kodeks ten zawiera wskazówki oraz określa reguły, standardy i kryteria etyczne dla wszystkich osób zatrudnianych przez Europejski Bank Centralny (EBC), jak też dla członków Zarządu EBC. W dniu 16 maja 2002 r. członkowie Zarządu działający jako członkowie Rady Prezesów zaakceptowali Kodeks Postępowania dla członków Rady Prezesów. Niniejszy Uzupełniający Kodeks Kryteriów Etycznych (określany dalej jako „Kodeks”) dodatkowo precyzuje zasady etyczne znajdujące zastosowanie do członków Zarządu.

2.   Podarunki lub inne korzyści majątkowe

Członkowie Zarządu nie powinni przyjmować podarunków ani korzyści majątkowych, które są w jakikolwiek sposób związane z pełnionymi przez nich zadaniami i obowiązkami, a przekraczają zwyczajową lub znikomą wartość. W związku z powyższym zezwala się na zatrzymywanie podarunków o wartości nie przekraczającej 100 EUR. Jeżeli szczególne okoliczności nie pozwalają na odmowę przyjęcia podarunku o wartości przekraczającej 100 EUR, podarunek taki powinien zostać przekazany EBC, chyba że nadwyżka wartości powyżej 100 EUR zostanie wpłacona na rzecz EBC.

Członkowie Zarządu mogą przekazywać podarunki osobom trzecim na koszt EBC bez ograniczenia kwotowego przewidzianego w zasadach mających zastosowanie do pracowników. Jeżeli wartość podarunku przekracza trzykrotność tej kwoty, wymagana jest zgoda Zarządu. Członkowie Zarządu nie okazywać gościnności sobie nawzajem, z włączeniem małżonków, partnerów i członków rodzin, ani też udzielać żadnych innych korzyści wskazanym osobom na koszt EBC

3.   Przyjmowanie zaproszeń

Członkowie Zarządu, biorąc pod uwagę ciążący na nich obowiązek zachowania zasady niezależności i unikania konfliktu interesów, mogą przyjmować zaproszenia na konferencje, przyjęcia lub wydarzenia kulturalne, wraz z oferowanym w ich ramach programem rozrywkowym, korzystając także z okazywanej gościnności, o ile ich uczestnictwo w danym wydarzeniu da się pogodzić z wykonywaniem ich obowiązków bądź też leży w interesie EBC. W związku z powyższym członkowie Zarządu mogą korzystać z opłacania przez organizatorów kosztów podróży i zakwaterowania w zakresie odpowiadającym okresowi ich uczestnictwa w wydarzeniu. W szczególności, członkowie Zarządu mogą przyjmować zaproszenia do uczestnictwa w wydarzeniach kierowanych do szerokiego kręgu uczestników, powinni natomiast zachowywać właściwą rozwagę w odniesieniu do zaproszeń indywidualnych. Wynagrodzenia uzyskiwane przez członków Zarządu w związku z wykładami lub wystąpieniami podejmowanymi w związku z zajmowaną przez nich funkcją zostaną wykorzystane przez EBC na cele charytatywne.

Powyższe zasady dotyczą w takim samym stopniu współmałżonków lub partnerów członków Zarządu, jeżeli zaproszenia są skierowane także do nich, a ich uczestnictwo odpowiada międzynarodowo przyjętym zwyczajom.

4.   Przyjmowanie wynagrodzenia z tytułu działalności podejmowanej osobiście

Członkowie Zarządu mogą podejmować działalność dydaktyczną i naukową oraz inne rodzaje działalności nie związanej z osiąganiem zysku. Na zasadach określonych w art. 11 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, członkowie Zarządu mogą przyjmować wynagrodzenie i zwrot kosztów takiej działalności, podejmowanej przez nich osobiście i bez udziału EBC, o ile takie otrzymywane przez nich wynagrodzenie i zwrot kosztów odpowiadają wkładowi pracy i nie przekraczają zwyczajowych rozmiarów. Członkowie Zarządu powinni corocznie informować na piśmie Prezesa EBC o jakiejkolwiek działalności podejmowanej osobiście oraz o otrzymanym z tego tytułu wynagrodzeniu.

5.   Przestrzeganie zasad dotyczących wykorzystywania informacji poufnych w obrocie instrumentami finansowymi

Członkowie Zarządu podlegają obowiązującym w EBC kompleksowym zasadom dotyczącym wykorzystywania informacji poufnych w obrocie instrumentami finansowymi, jak również odpowiednim zasadom nadzoru. Stanowczo zaleca się członkom Zarządu przekazanie swoich inwestycji w zarząd prowadzony przez jednego lub więcej renomowanych administratorów inwestycji portfelowych, wraz z przyznaniem pełnej swobody decyzyjnej takim administratorom. Zalecenie to nie dotyczy rachunków bieżących, lokat, rachunków oszczędnościowych i funduszy rynku pieniężnego oraz podobnych instrumentów krótkoterminowych. Zalecenie to nie uchybia także możliwości okazjonalnego wykorzystania funduszy w celu zakupu pewnych dóbr lub dokonania inwestycji na rynku nieruchomości. W razie wątpliwości członkowie Zarządu powinni zasięgnąć opinii Doradcy EBC do spraw Etyki.

6.   Doradca do spraw Etyki

W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego Kodeksu członkowie Zarządu powinni konsultować się z Doradcą do spraw Etyki EBC w razie wątpliwości co do zastosowania w praktyce jakiegokolwiek kryterium etycznego określonego w niniejszym Kodeksie.

7.   Rozpowszechnienie i ogłoszenie

Niniejszy Kodeks sporządzono w jednym egzemplarzu oryginalnym, przechowywanym w archiwach EBC. Odpis został przekazany każdemu z członków Zarządu.

Frankfurt nad Menem, dnia 5 września 2006 r.

Prezes EBC

Jean-Claude TRICHET

----

Europejska Agencja Obrony

----

Publikacja końcowych sprawozdań finansowych na rok budżetowy 2005

(2006/C 230/10)

Pełna publikacja końcowych sprawozdań finansowych znajduje się pod następującym adresem:

http://www.eda.europa.eu/finance

----