# Dziennik Urzędowy C 290/2011

| | ISSN 1725-5228
  doi:10.3000/17255228.C_2011.290.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 290 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 541 października 2011 |

ISSN 1725-5228

doi:10.3000/17255228.C_2011.290.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 290

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 541 października 2011

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2011/C 290/01 | Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 282 z 24.9.2011. | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2011/C 290/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 282 z 24.9.2011.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2011/C 290/02 | Sprawa C-370/11: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii | 2 |
| 2011/C 290/03 | Sprawa C-377/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 18 lipca 2011 r. — International Bingo Technology, S.A. przeciwko Tribunal Económico Regional de Cataluña (TEARC) | 2 |
| 2011/C 290/04 | Sprawa C-381/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona (Hiszpania) w dniu 18 lipca 2011 r. — Manuel Mesa Bertrán y Cristina Farrán Morenilla przeciwko Novacaixagalicia | 3 |
| 2011/C 290/05 | Sprawa C-385/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 19 lipca 2011 r. — Isabel Elbal Moreno przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) | 3 |
| 2011/C 290/06 | Sprawa C-389/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 maja 2011 r. w sprawach połączonych T-267/08 i T-279/08 Région Nord-Pas-de-Calais i Communauté d'Agglomération du Douaisis przeciwko Komisji wniesione w dniu 22 lipca 2011 r. przez Région Nord-Pas-de-Calais | 4 |
| 2011/C 290/07 | Sprawa C-398/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 27 lipca 2011 r. — Thomas Hogan, Jonh Burns, John Dooley, Alfred Ryan, Michael Cunningham, Michael Dooley, Denis Hayes, Marion Walsh, Joan Power, Walter Walsh przeciwko Minister for Social and Family Affairs, Attorney General | 5 |
| 2011/C 290/08 | Sprawa C-399/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional, Madryt, Hiszpania, w dniu 28 lipca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Stefanowi Melloniemu, w którym drugą stroną postępowania jest Ministerio Fiscal | 5 |
| 2011/C 290/09 | Sprawa C-403/11: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii | 6 |
| 2011/C 290/10 | Sprawa C-407/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-176/09, Government of Gibraltar przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 sierpnia 2011 r. przez Government of Gibraltar | 6 |
| 2011/C 290/11 | Sprawa C-410/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Pedro Espada Sánchez i in. przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España S.A. | 7 |
| | Sąd |
| 2011/C 290/12 | Sprawa T-370/11: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2011 — Pologne/Commission | 9 |
| 2011/C 290/13 | Sprawa T-392/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — Iran Transfo przeciwko Radzie | 9 |
| 2011/C 290/14 | Sprawa T-398/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 lipca 2011 r. przez Yvette Barthel i in. od postanowienia wydanego w dniu 10 maja 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/10, Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości | 10 |
| 2011/C 290/15 | Sprawa T-404/11: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2011 r. — Turbo Compressor Manufacturer przeciwko Radzie | 11 |
| 2011/C 290/16 | Sprawa T-420/11: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2011 r. — Ocean Capital Administration i in. przeciwko Radzie | 12 |
| 2011/C 290/17 | Sprawa T-422/11: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Computer Resources przeciwko Urzędowi Publikacji | 13 |
| 2011/C 290/18 | Sprawa T-432/11: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie | 13 |
| 2011/C 290/19 | Sprawa T-433/11: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie | 14 |
| 2011/C 290/20 | Sprawa T-436/11: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2011 r. — Afriqiyah Airways przeciwko Radzie | 14 |
| 2011/C 290/21 | Sprawa T-438/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — BelTechExport przeciwko Radzie | 15 |
| 2011/C 290/22 | Sprawa T-439/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Sport-pari przeciwko Radzie | 15 |
| 2011/C 290/23 | Sprawa T-440/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — BT Telecommunications przeciwko Radzie | 16 |
| 2011/C 290/24 | Sprawa T-441/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Pieftiev przeciwko Radzie | 17 |
| 2011/C 290/25 | Sprawa T-442/11: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji | 17 |
| 2011/C 290/26 | Sprawa T-445/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Charron Inox i Almet przeciwko Komisji | 18 |
| 2011/C 290/27 | Sprawa T-455/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 11 sierpnia 2011 r. przez Europejski Urząd Policji (Europol) od wyroku wydanego w dniu 26 maja 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-83/09 Kalmár przeciwko Europolowi | 19 |
| | Sąd do spraw Służby Publicznej |
| 2011/C 290/28 | Sprawa F-72/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji | 20 |
| 2011/C 290/29 | Sprawa F-74/11: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji | 20 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2011/C 290/02

Sprawa C-370/11: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

2

2011/C 290/03

Sprawa C-377/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 18 lipca 2011 r. — International Bingo Technology, S.A. przeciwko Tribunal Económico Regional de Cataluña (TEARC)

2

2011/C 290/04

Sprawa C-381/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona (Hiszpania) w dniu 18 lipca 2011 r. — Manuel Mesa Bertrán y Cristina Farrán Morenilla przeciwko Novacaixagalicia

3

2011/C 290/05

Sprawa C-385/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 19 lipca 2011 r. — Isabel Elbal Moreno przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

3

2011/C 290/06

Sprawa C-389/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 maja 2011 r. w sprawach połączonych T-267/08 i T-279/08 Région Nord-Pas-de-Calais i Communauté d'Agglomération du Douaisis przeciwko Komisji wniesione w dniu 22 lipca 2011 r. przez Région Nord-Pas-de-Calais

4

2011/C 290/07

Sprawa C-398/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 27 lipca 2011 r. — Thomas Hogan, Jonh Burns, John Dooley, Alfred Ryan, Michael Cunningham, Michael Dooley, Denis Hayes, Marion Walsh, Joan Power, Walter Walsh przeciwko Minister for Social and Family Affairs, Attorney General

5

2011/C 290/08

Sprawa C-399/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional, Madryt, Hiszpania, w dniu 28 lipca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Stefanowi Melloniemu, w którym drugą stroną postępowania jest Ministerio Fiscal

5

2011/C 290/09

Sprawa C-403/11: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

6

2011/C 290/10

Sprawa C-407/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-176/09, Government of Gibraltar przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 sierpnia 2011 r. przez Government of Gibraltar

6

2011/C 290/11

Sprawa C-410/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Pedro Espada Sánchez i in. przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España S.A.

7

Sąd

2011/C 290/12

Sprawa T-370/11: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2011 — Pologne/Commission

9

2011/C 290/13

Sprawa T-392/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — Iran Transfo przeciwko Radzie

9

2011/C 290/14

Sprawa T-398/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 lipca 2011 r. przez Yvette Barthel i in. od postanowienia wydanego w dniu 10 maja 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/10, Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

10

2011/C 290/15

Sprawa T-404/11: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2011 r. — Turbo Compressor Manufacturer przeciwko Radzie

11

2011/C 290/16

Sprawa T-420/11: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2011 r. — Ocean Capital Administration i in. przeciwko Radzie

12

2011/C 290/17

Sprawa T-422/11: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Computer Resources przeciwko Urzędowi Publikacji

13

2011/C 290/18

Sprawa T-432/11: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

13

2011/C 290/19

Sprawa T-433/11: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

14

2011/C 290/20

Sprawa T-436/11: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2011 r. — Afriqiyah Airways przeciwko Radzie

14

2011/C 290/21

Sprawa T-438/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — BelTechExport przeciwko Radzie

15

2011/C 290/22

Sprawa T-439/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Sport-pari przeciwko Radzie

15

2011/C 290/23

Sprawa T-440/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — BT Telecommunications przeciwko Radzie

16

2011/C 290/24

Sprawa T-441/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Pieftiev przeciwko Radzie

17

2011/C 290/25

Sprawa T-442/11: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

17

2011/C 290/26

Sprawa T-445/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Charron Inox i Almet przeciwko Komisji

18

2011/C 290/27

Sprawa T-455/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 11 sierpnia 2011 r. przez Europejski Urząd Policji (Europol) od wyroku wydanego w dniu 26 maja 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-83/09 Kalmár przeciwko Europolowi

19

Sąd do spraw Służby Publicznej

2011/C 290/28

Sprawa F-72/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji

20

2011/C 290/29

Sprawa F-74/11: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

20

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/1 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/1

---

2011/C 290/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 282 z 24.9.2011.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 269 z 10.9.2011.

Dz.U. C 252 z 27.8.2011.

Dz.U. C 238 z 13.8.2011.

Dz.U. C 232 z 6.8.2011.

Dz.U. C 226 z 30.7.2011.

Dz.U. C 219 z 23.7.2011.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/2 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/2

---

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-370/11)

2011/C 290/02

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: W. Mölls, pełnomocnik)

Strona pozwana: Królestwo Belgii

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że utrzymując przepisy, według których zyski osiągnięte przy odkupie akcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które nie posiadają zezwolenia zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG (1) nie podlegają opodatkowaniu, gdy przedsiębiorstwa te mają siedzibę w Belgii, podczas gdy zyski osiągnięte przy odkupie akcji takich przedsiębiorstw mających siedzibę w Norwegii lub w Islandii podlegają opodatkowaniu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 36 i 40 porozumienia EOG; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że utrzymując przepisy, według których zyski osiągnięte przy odkupie akcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które nie posiadają zezwolenia zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG (1) nie podlegają opodatkowaniu, gdy przedsiębiorstwa te mają siedzibę w Belgii, podczas gdy zyski osiągnięte przy odkupie akcji takich przedsiębiorstw mających siedzibę w Norwegii lub w Islandii podlegają opodatkowaniu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 36 i 40 porozumienia EOG;

| — | obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja kwestionuje omawiane przepisy krajowe, ponieważ skutkują one zniechęceniem rezydentów belgijskich do inwestowania w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Norwegii lub w Islandii, bowiem zyski osiągnięte przy odkupie akcji tych ostatnich nie mogą korzystać ze zwolnienia podatkowego mającego zastosowanie do zysków osiągniętych przy odkupie akcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Belgii.

Komisja podnosi, że taka różnica w traktowaniu ogranicza swobodny przepływ kapitału gwarantowany przez art. 40 porozumienia EOG. W ten sam sposób utrudnia ona swobodę świadczenia usług, co stanowi naruszenie art. 36 porozumienia EOG.

W odpowiedzi na zarzuty podnoszone przez organy belgijskie Komisja twierdzi po pierwsze, że rozróżnienie, jakiego dokonują przepisy belgijskie w ramach kategorii przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Unii Europejskiej, tj. w zależności od tego, czy mają zezwolenie na podstawie dyrektywy 85/611/EWG, nie stanowi przedmiotu niniejszej skargi. Po drugie i trzecie, Komisja sprzeciwia się argumentacji, zgodnie z którą powyższe przepisy są uzasadnione z przyczyn związanych ze skutecznością kontroli podatkowych lub braku mechanizmów wymiany informacji. W tym kontekście Komisja stwierdza, że Belgia, Norwegia i Islandia ratyfikowały Konwencję o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzoną pod kierunkiem OECD i Rady Europy oraz że porozumienia o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte między Belgią a odpowiednio Norwegią i Islandią przewidują mechanizmy wymiany informacji między tymi krajami.

---

(1)  Dyrektywa Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), Dz.U. L 375, s. 3.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/2 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/2

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 18 lipca 2011 r. — International Bingo Technology, S.A. przeciwko Tribunal Económico Regional de Cataluña (TEARC)

(Sprawa C-377/11)

2011/C 290/03

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

Strona skarżąca: International Bingo Technology, S.A.

Strona pozwana: Tribunal Económico Regional de Cataluña (TEARC)

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy do celów uznania za czynność opodatkowaną podatkiem VAT fakt dokonania przez graczy w bingo wpłaty części ceny plansz do gry w bingo odpowiadającej wygranym stanowi o tym, że gracz staje się autentycznym konsumentem towarów lub usług? |
| --- | --- |

1)

Czy do celów uznania za czynność opodatkowaną podatkiem VAT fakt dokonania przez graczy w bingo wpłaty części ceny plansz do gry w bingo odpowiadającej wygranym stanowi o tym, że gracz staje się autentycznym konsumentem towarów lub usług?

| 2) | Czy do celów ustalenia mianownika przy obliczaniu procentowej wartości proporcjonalnego odliczenia art. 11 część A ust. 1 lit. a) w związku z art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że wprowadzają one tak wysoki stopień harmonizacji, iż nie pozwalają na to, by w poszczególnych państwach członkowskich przyjmowano zróżnicowane legislacyjne lub wynikające z orzecznictwa rozwiązania w kwestii włączenia do podstawy opodatkowania VAT części ceny plansz do gry w bingo przeznaczonej na wypłatę wygranych? |
| --- | --- |

2)

Czy do celów ustalenia mianownika przy obliczaniu procentowej wartości proporcjonalnego odliczenia art. 11 część A ust. 1 lit. a) w związku z art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że wprowadzają one tak wysoki stopień harmonizacji, iż nie pozwalają na to, by w poszczególnych państwach członkowskich przyjmowano zróżnicowane legislacyjne lub wynikające z orzecznictwa rozwiązania w kwestii włączenia do podstawy opodatkowania VAT części ceny plansz do gry w bingo przeznaczonej na wypłatę wygranych?

| 3) | Czy do celów ustalenia mianownika przy obliczaniu procentowej wartości proporcjonalnego odliczenia art. 11 część A ust. 1 lit. a) w związku z art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie istnieniu orzecznictwa krajowego, które w przypadku gry w bingo włącza do podstawy opodatkowania VAT kwoty odpowiadające kwocie wygranych, wpłacone przez poszczególnych graczy z racji zakupu plansz do gry? |
| --- | --- |

3)

Czy do celów ustalenia mianownika przy obliczaniu procentowej wartości proporcjonalnego odliczenia art. 11 część A ust. 1 lit. a) w związku z art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie istnieniu orzecznictwa krajowego, które w przypadku gry w bingo włącza do podstawy opodatkowania VAT kwoty odpowiadające kwocie wygranych, wpłacone przez poszczególnych graczy z racji zakupu plansz do gry?

---

(1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1, Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 01 s. 23)

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/3 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/3

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona (Hiszpania) w dniu 18 lipca 2011 r. — Manuel Mesa Bertrán y Cristina Farrán Morenilla przeciwko Novacaixagalicia

(Sprawa C-381/11)

2011/C 290/04

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado Mercantil de Barcelona

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Manuel Mesa Bertrán y Cristina Farrán Morenilla

Strona pozwana: Novacaixagalicia

Pytania prejudycjalne

| 1) | Jeżeli instytucja kredytowa oferuje klientowi, z którym uprzednio zawarła umowę kredytu hipotecznego, umowę swapową na stopę procentową w celu ochrony przed ryzykiem zmiany stop procentowych wcześniejszej transakcji, to czy taką umowę swapową należy uważać za usługę doradztwa inwestycyjnego zgodnie z definicją z art. 4 ust. 1 pkt 1 Mifid (1)? |
| --- | --- |

1)

Jeżeli instytucja kredytowa oferuje klientowi, z którym uprzednio zawarła umowę kredytu hipotecznego, umowę swapową na stopę procentową w celu ochrony przed ryzykiem zmiany stop procentowych wcześniejszej transakcji, to czy taką umowę swapową należy uważać za usługę doradztwa inwestycyjnego zgodnie z definicją z art. 4 ust. 1 pkt 1 Mifid (1)?

| 2) | Czy zaniechanie przeprowadzenia oceny adekwatności klienta przewidzianej w art. 19 ust. 4 wymienionej dyrektywy w przypadku inwestora detalicznego powinno powodować nieważność bezwzględną umowy swapowej na stopy procentowe zawartej przez inwestora z doradzającą instytucję kredytową? |
| --- | --- |

2)

Czy zaniechanie przeprowadzenia oceny adekwatności klienta przewidzianej w art. 19 ust. 4 wymienionej dyrektywy w przypadku inwestora detalicznego powinno powodować nieważność bezwzględną umowy swapowej na stopy procentowe zawartej przez inwestora z doradzającą instytucję kredytową?

| 3) | W sytuacji gdy umowa zawarta na opisanych warunkach nie zostanie uznana za doradztwo inwestycyjne, czy sam fakt zakupu złożonego instrumentu finansowego, jakim jest umowa swapowa na stopę procentową, gdy nie została przeprowadzona ocena adekwatności produktu przewidziana w art. 19 ust. 5 dyrektywy Mifid z przyczyn leżących po stronie instytucji kredytowej, powoduje nieważność bezwzględną umowy zakupu zawartej z tą samą instytucją kredytową? |
| --- | --- |

3)

W sytuacji gdy umowa zawarta na opisanych warunkach nie zostanie uznana za doradztwo inwestycyjne, czy sam fakt zakupu złożonego instrumentu finansowego, jakim jest umowa swapowa na stopę procentową, gdy nie została przeprowadzona ocena adekwatności produktu przewidziana w art. 19 ust. 5 dyrektywy Mifid z przyczyn leżących po stronie instytucji kredytowej, powoduje nieważność bezwzględną umowy zakupu zawartej z tą samą instytucją kredytową?

| 4) | Czy zgodnie z art. 19 ust. 9 dyrektywy Mifid sam fakt, że instytucja kredytowa oferuje złożony instrument finansowy związany z kredytem hipotecznym stanowi wystarczającą przyczynę wyłączenia obowiązków przeprowadzenia ocen adekwatności klienta i adekwatności produktu przewidzianych w tymże art. 19, jakim instytucja inwestycyjna powinna poddać inwestora detalicznego? |
| --- | --- |

4)

Czy zgodnie z art. 19 ust. 9 dyrektywy Mifid sam fakt, że instytucja kredytowa oferuje złożony instrument finansowy związany z kredytem hipotecznym stanowi wystarczającą przyczynę wyłączenia obowiązków przeprowadzenia ocen adekwatności klienta i adekwatności produktu przewidzianych w tymże art. 19, jakim instytucja inwestycyjna powinna poddać inwestora detalicznego?

| 5) | Czy dla wyłączenia obowiązków ustanowionych w art. 19 dyrektywy Mifid konieczne jest, by produkt finansowy, z którym związany jest zaoferowany instrument finansowy, musiał spełniać ustawowe standardy ochrony inwestorów podobne do tych, jakich wymaga wymieniona dyrektywa? |
| --- | --- |

5)

Czy dla wyłączenia obowiązków ustanowionych w art. 19 dyrektywy Mifid konieczne jest, by produkt finansowy, z którym związany jest zaoferowany instrument finansowy, musiał spełniać ustawowe standardy ochrony inwestorów podobne do tych, jakich wymaga wymieniona dyrektywa?

---

(1)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, s. 1)

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/3 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/3

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 19 lipca 2011 r. — Isabel Elbal Moreno przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

(Sprawa C-385/11)

2011/C 290/05

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado de lo Social de Barcelona.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Isabel Elbal Moreno.

Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS).

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy emerytura z systemu składkowego, tego rodzaju, jak przewidziana w hiszpańskim systemie zabezpieczenia społecznego, której podstawą stanowią składki uiszczane przez pracownika i na jego rzecz przez cały okres jego aktywności zawodowej jest objęta pojęciem „warunków zatrudnienia” zawartym w zakazie dyskryminacji przewidzianym w klauzuli 4 dyrektywy 97/81 (1)? |
| --- | --- |

1)

Czy emerytura z systemu składkowego, tego rodzaju, jak przewidziana w hiszpańskim systemie zabezpieczenia społecznego, której podstawą stanowią składki uiszczane przez pracownika i na jego rzecz przez cały okres jego aktywności zawodowej jest objęta pojęciem „warunków zatrudnienia” zawartym w zakazie dyskryminacji przewidzianym w klauzuli 4 dyrektywy 97/81 (1)?

| 2) | W przypadku, gdyby Trybunał udzielił odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i uznał, że emerytura tego rodzaju, jak pochodząca z systemu składkowego, przewidziana w hiszpańskim systemie zabezpieczenia społecznego jest objęta pojęciem „warunków zatrudnienia”, do którego odsyła klauzula 4 w dyrektywie 97/81, czy zakaz dyskryminacji przewidziany w tej klauzuli powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który — w konsekwencji podwójnego zastosowania zasady pro rata temporis — wymaga od pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy proporcjonalnie dłuższego okresu składkowego względem pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, aby uzyskać w danym przypadku prawo do emerytury z systemu składkowego, której wysokość jest proporcjonalnie zmniejszona wedle ich czasu pracy? |
| --- | --- |

2)

W przypadku, gdyby Trybunał udzielił odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i uznał, że emerytura tego rodzaju, jak pochodząca z systemu składkowego, przewidziana w hiszpańskim systemie zabezpieczenia społecznego jest objęta pojęciem „warunków zatrudnienia”, do którego odsyła klauzula 4 w dyrektywie 97/81, czy zakaz dyskryminacji przewidziany w tej klauzuli powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który — w konsekwencji podwójnego zastosowania zasady pro rata temporis — wymaga od pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy proporcjonalnie dłuższego okresu składkowego względem pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, aby uzyskać w danym przypadku prawo do emerytury z systemu składkowego, której wysokość jest proporcjonalnie zmniejszona wedle ich czasu pracy?

| 3) | Tytułem pytania uzupełniającego względem pytań poprzednich, czy regulacja tego rodzaju, jak regulacja hiszpańska (zawarta w siódmym postanowieniu dodatkowym ogólnej ustawy o zabezpieczeniu społecznym) dotycząca systemu składek, uzyskiwania i obliczania emerytury w przypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy może zostać uznana za jeden z „aspektów i warunków wynagrodzenia”, do których odnosi się zakaz dyskryminacji przewidziany w art. 4 dyrektywy 2006/54 (2) i art. 157 TFUE (dawniej art. 141 WE)? |
| --- | --- |

3)

Tytułem pytania uzupełniającego względem pytań poprzednich, czy regulacja tego rodzaju, jak regulacja hiszpańska (zawarta w siódmym postanowieniu dodatkowym ogólnej ustawy o zabezpieczeniu społecznym) dotycząca systemu składek, uzyskiwania i obliczania emerytury w przypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy może zostać uznana za jeden z „aspektów i warunków wynagrodzenia”, do których odnosi się zakaz dyskryminacji przewidziany w art. 4 dyrektywy 2006/54 (2) i art. 157 TFUE (dawniej art. 141 WE)?

| 4) | Tytułem pytania pomocniczego względem pytań poprzednich, w przypadku, gdyby hiszpańska emerytura z systemu składkowego nie była objęta ani zakresem pojęcia „warunków zatrudnienia”, ani zakresem pojęcia „wynagrodzenia”, czy zakaz bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć przewidziany w art. 4 dyrektywy 79/7 (3) powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który — w konsekwencji podwójnego zastosowania zasady pro rata temporis — wymaga od pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy (w większości kobiet) proporcjonalnie dłuższego okresu składkowego względem pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, aby uzyskać w danym przypadku prawo do emerytury z systemu składkowego, której wysokość jest proporcjonalnie zmniejszona wedle ich czasu pracy? |
| --- | --- |

4)

Tytułem pytania pomocniczego względem pytań poprzednich, w przypadku, gdyby hiszpańska emerytura z systemu składkowego nie była objęta ani zakresem pojęcia „warunków zatrudnienia”, ani zakresem pojęcia „wynagrodzenia”, czy zakaz bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć przewidziany w art. 4 dyrektywy 79/7 (3) powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który — w konsekwencji podwójnego zastosowania zasady pro rata temporis — wymaga od pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy (w większości kobiet) proporcjonalnie dłuższego okresu składkowego względem pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, aby uzyskać w danym przypadku prawo do emerytury z systemu składkowego, której wysokość jest proporcjonalnie zmniejszona wedle ich czasu pracy?

---

(1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców/UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych/CEEP/oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych/ETUC/— Załącznik: Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin (Dz.U. L 14, s. 9).

(2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204 s. 23).

(3)  Dyrektywa 9/7/EWG Rady z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 6 s. 24).

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/4 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/4

---

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 maja 2011 r. w sprawach połączonych T-267/08 i T-279/08 Région Nord-Pas-de-Calais i Communauté d'Agglomération du Douaisis przeciwko Komisji wniesione w dniu 22 lipca 2011 r. przez Région Nord-Pas-de-Calais

(Sprawa C-389/11 P)

2011/C 290/06

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Région Nord-Pas-de-Calais (przedstawiciele: adwokaci M. Cliquennois i F. Cavedon)

Druga strona postępowania: Communauté d'Agglomération du Douaisis, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku wydanego w dniu 12 maja 2011 r. przez Sąd Unii Europejskiej w sprawach połączonych T-267/08 i T-279/08; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku wydanego w dniu 12 maja 2011 r. przez Sąd Unii Europejskiej w sprawach połączonych T-267/08 i T-279/08;

| — | uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji przez Région Nord-Pas-de-Calais; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji przez Région Nord-Pas-de-Calais;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

W ramach zarzutu pierwszego Région Nord-Pas-de-Calais zarzuca Sądowi odmówienie rozpatrzenia zarzutów sformułowanych względem decyzji Komisji C(2008) 1089 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2008 r. cofniętej i zastąpionej decyzją Komisji C(2010) 4112 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r., będących dwiema decyzjami w sprawie tej samej pomocy państwa C-38/2007 (ex NN 45/2007). Zdaniem wnoszącego odwołanie nowa decyzja odpowiada bowiem w rzeczywistości pismom, które przedstawił on w ramach pierwotnej skargi przed Sądem, nie mając możliwości bycia wysłuchanym w ramach nowego wstępnego postępowania administracyjnego.

W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnosi naruszenie prawa do obrony i zasady kontradyktoryjności w ramach postępowania administracyjnego ze względu na okoliczność, że Komisja wydała nową decyzję uchylając się od obowiązku przestrzegania istotnych wymogów proceduralnych wynikającego z tego wydania. Zmieniła ona bowiem ocenę dotyczącą spornego środka państwowego i ustaliła na nowo metodę obliczania stóp referencyjnych obowiązujących w czasie przyznania pomocy państwa udzielonej Arbel Fauvet Rail SA.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/5 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 27 lipca 2011 r. — Thomas Hogan, Jonh Burns, John Dooley, Alfred Ryan, Michael Cunningham, Michael Dooley, Denis Hayes, Marion Walsh, Joan Power, Walter Walsh przeciwko Minister for Social and Family Affairs, Attorney General

(Sprawa C-398/11)

2011/C 290/07

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Ireland.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Thomas Hogan, Jonh Burns, John Dooley, Alfred Ryan, Michael Cunningham, Michael Dooley, Denis Hayes, Marion Walsh, Joan Power, Walter Walsh

Strona pozwana: Minister for Social and Family Affairs, Attorney General

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dyrektywa 2008/94/WE (1) ma zastosowanie do sytuacji, w której znaleźli się skarżący, przy uwzględnieniu treści art. 1 ust. 1 dyrektywy, a także okoliczności, że według prawa irlandzkiego utracone świadczenia emerytalne, których dochodzą skarżący, nie [stanowią] wierzytelności przysługującej skarżącym w stosunku do ich pracodawcy, która podlegałyby uwzględnieniu w postępowaniu upadłościowym lub w toku jakiejkolwiek likwidacji pracodawcy skarżących, oraz że w okolicznościach takich jak występujące w niniejszej sprawie prawo to nie przewiduje żadnej innej podstawy prawnej do dochodzenia roszczeń od pracodawcy skarżących? |
| --- | --- |

1)

Czy dyrektywa 2008/94/WE (1) ma zastosowanie do sytuacji, w której znaleźli się skarżący, przy uwzględnieniu treści art. 1 ust. 1 dyrektywy, a także okoliczności, że według prawa irlandzkiego utracone świadczenia emerytalne, których dochodzą skarżący, nie [stanowią] wierzytelności przysługującej skarżącym w stosunku do ich pracodawcy, która podlegałyby uwzględnieniu w postępowaniu upadłościowym lub w toku jakiejkolwiek likwidacji pracodawcy skarżących, oraz że w okolicznościach takich jak występujące w niniejszej sprawie prawo to nie przewiduje żadnej innej podstawy prawnej do dochodzenia roszczeń od pracodawcy skarżących?

| 2) | Czy sąd krajowy, oceniając wykonanie przez państwo zobowiązań wynikających z art. 8 dyrektywy, uprawniony jest do uwzględnienia państwowej emerytury składkowej, którą skarżący otrzymają w przyszłości (na otrzymanie tego świadczenia nie ma wpływu zakładowy program emerytalny) i porównania (a) ogólnej sumy państwowej emerytury powiększonej o wartość emerytury, którą skarżący rzeczywiście otrzymają lub najprawdopodobniej otrzymają z odpowiedniego zakładowego programu emerytalnego, z (b) ogólną sumą państwowej emerytury składkowej powiększoną o wartość nabytych przez każdego ze skarżących uprawnień do świadczeń emerytalnych, według ich stanu na dzień likwidacji programu, w sytuacji gdy poziom świadczenia emerytalnego, którego dotyczy żądanie skarżących, był ustalany z uwzględnieniem państwowej emerytury? |
| --- | --- |

2)

Czy sąd krajowy, oceniając wykonanie przez państwo zobowiązań wynikających z art. 8 dyrektywy, uprawniony jest do uwzględnienia państwowej emerytury składkowej, którą skarżący otrzymają w przyszłości (na otrzymanie tego świadczenia nie ma wpływu zakładowy program emerytalny) i porównania (a) ogólnej sumy państwowej emerytury powiększonej o wartość emerytury, którą skarżący rzeczywiście otrzymają lub najprawdopodobniej otrzymają z odpowiedniego zakładowego programu emerytalnego, z (b) ogólną sumą państwowej emerytury składkowej powiększoną o wartość nabytych przez każdego ze skarżących uprawnień do świadczeń emerytalnych, według ich stanu na dzień likwidacji programu, w sytuacji gdy poziom świadczenia emerytalnego, którego dotyczy żądanie skarżących, był ustalany z uwzględnieniem państwowej emerytury?

| 3) | Jeśli odpowiedź na pytanie 2 jest twierdząca, to czy wysokość którejkolwiek z kwot, jakie prawdopodobnie zostaną faktycznie otrzymane przez skarżących, pozwala uznać, że państwo zadośćuczyniło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 8? |
| --- | --- |

3)

Jeśli odpowiedź na pytanie 2 jest twierdząca, to czy wysokość którejkolwiek z kwot, jakie prawdopodobnie zostaną faktycznie otrzymane przez skarżących, pozwala uznać, że państwo zadośćuczyniło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 8?

| 4) | Czy w celu zastosowania art. 8 dyrektywy niezbędne jest stwierdzenie istnienia jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy utratą przez skarżących przysługujących im świadczeń emerytalnych a niewypłacalnością pracodawcy skarżących, oprócz stwierdzenia okoliczności takich jak to, że (i) program emerytalny dotknięty jest niedofinansowaniem od dnia niewypłacalności pracodawcy oraz że (ii) niewypłacalność pracodawcy jest równoznaczna z niedysponowaniem przez tego pracodawcę środkami pozwalającymi na dofinansowanie programu emerytalnego w stopniu umożliwiającym zaspokojenie w pełnej wysokości roszczeń o wypłatę świadczeń emerytalnych członków [programu] (przy czym pracodawca nie ma takiego obowiązku, z chwilą gdy program ulega likwidacji)? |
| --- | --- |

4)

Czy w celu zastosowania art. 8 dyrektywy niezbędne jest stwierdzenie istnienia jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy utratą przez skarżących przysługujących im świadczeń emerytalnych a niewypłacalnością pracodawcy skarżących, oprócz stwierdzenia okoliczności takich jak to, że (i) program emerytalny dotknięty jest niedofinansowaniem od dnia niewypłacalności pracodawcy oraz że (ii) niewypłacalność pracodawcy jest równoznaczna z niedysponowaniem przez tego pracodawcę środkami pozwalającymi na dofinansowanie programu emerytalnego w stopniu umożliwiającym zaspokojenie w pełnej wysokości roszczeń o wypłatę świadczeń emerytalnych członków [programu] (przy czym pracodawca nie ma takiego obowiązku, z chwilą gdy program ulega likwidacji)?

| 5) | Czy wydanie przez Irlandię przepisów, o których mowa powyżej, stanowi zadośćuczynienie obowiązkom nałożonym dyrektywą, biorąc pod uwagę czynniki społeczne, handlowe oraz gospodarcze uwzględnione przez Irlandię w toku weryfikacji systemu ochrony emerytur będącej skutkiem wyroku w sprawie Robins [...], a w szczególności biorąc pod uwagę „konieczność zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego we Wspólnocie”, o którym mowa w motywie 3dyrektywy? |
| --- | --- |

5)

Czy wydanie przez Irlandię przepisów, o których mowa powyżej, stanowi zadośćuczynienie obowiązkom nałożonym dyrektywą, biorąc pod uwagę czynniki społeczne, handlowe oraz gospodarcze uwzględnione przez Irlandię w toku weryfikacji systemu ochrony emerytur będącej skutkiem wyroku w sprawie Robins [...], a w szczególności biorąc pod uwagę „konieczność zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego we Wspólnocie”, o którym mowa w motywie 3dyrektywy?

| 6) | Czy sytuacja gospodarcza [...] stanowi sytuację wystarczająco wyjątkową, aby uzasadnić poziom ochrony interesów skarżących niższy od tego, który byłby wymagany w innych okolicznościach, a jeśli tak jest, to jaki jest ten niższy poziom ochrony? |
| --- | --- |

6)

Czy sytuacja gospodarcza [...] stanowi sytuację wystarczająco wyjątkową, aby uzasadnić poziom ochrony interesów skarżących niższy od tego, który byłby wymagany w innych okolicznościach, a jeśli tak jest, to jaki jest ten niższy poziom ochrony?

| 7) | Przy założeniu, że odpowiedź na pytanie 2 jest przecząca, to czy okoliczność, iż środki podjęte przez państwo w następstwie sprawy Robins nie przyniosły rezultatu w postaci otrzymania przez skarżących więcej niż 49 % wartości uprawnień do świadczeń emerytalnych nabytych w ramach zakładowych programów emerytalnych, sama przez się stanowi istotne naruszenie zobowiązań ciążących na państwie uprawniające skarżących do odszkodowania (tj. bez konieczności oddzielnego wykazywania, że działania państwa podjęte w następstwie wydania wyroku w sprawie Robins stanowiły oczywiste i poważne wykroczenie przez państwo przeciwko obowiązkom wynikającym z art. 8 dyrektywy). |
| --- | --- |

7)

Przy założeniu, że odpowiedź na pytanie 2 jest przecząca, to czy okoliczność, iż środki podjęte przez państwo w następstwie sprawy Robins nie przyniosły rezultatu w postaci otrzymania przez skarżących więcej niż 49 % wartości uprawnień do świadczeń emerytalnych nabytych w ramach zakładowych programów emerytalnych, sama przez się stanowi istotne naruszenie zobowiązań ciążących na państwie uprawniające skarżących do odszkodowania (tj. bez konieczności oddzielnego wykazywania, że działania państwa podjęte w następstwie wydania wyroku w sprawie Robins stanowiły oczywiste i poważne wykroczenie przez państwo przeciwko obowiązkom wynikającym z art. 8 dyrektywy).

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 36)

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/5 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional, Madryt, Hiszpania, w dniu 28 lipca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Stefanowi Melloniemu, w którym drugą stroną postępowania jest Ministerio Fiscal

(Sprawa C-399/11)

2011/C 290/08

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Tribunal Constitucional

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Postępowanie karne przeciwko: Stefano Melloni

Druga strona postępowania: Ministerio Fiscal

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) w brzmieniu obecnie obowiązującym, nadanym decyzją ramową 2009/299/WSiSW (2), należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on sądom krajowym w przypadkach wskazanych w tym przepisie uzależnienia wykonania europejskiego nakazu aresztowania od warunku, iż sprawa zakończona danym wyrokiem skazującym będzie mogła być ponownie rozpatrzona w celu zapewnienia oskarżonemu prawa do obrony? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) w brzmieniu obecnie obowiązującym, nadanym decyzją ramową 2009/299/WSiSW (2), należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on sądom krajowym w przypadkach wskazanych w tym przepisie uzależnienia wykonania europejskiego nakazu aresztowania od warunku, iż sprawa zakończona danym wyrokiem skazującym będzie mogła być ponownie rozpatrzona w celu zapewnienia oskarżonemu prawa do obrony?

| 2) | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW jest zgodny z wymogami wynikającymi z prawa do skutecznej ochrony sądowej i sprawiedliwego procesu zawartymi w art. 47 oraz z prawem od obrony zawartym w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej? |
| --- | --- |

2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW jest zgodny z wymogami wynikającymi z prawa do skutecznej ochrony sądowej i sprawiedliwego procesu zawartymi w art. 47 oraz z prawem od obrony zawartym w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

| 3) | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy art. 53 interpretowany zgodnie z wykładnia systemową w związku z prawami zawartymi w artykułach 47 i 48 Karty zezwala państwu członkowskiemu na uzależnienie przekazania osoby skazanej zaocznie od umożliwienia ponownego rozpoznania sprawy zakończonej danym wyrokiem skazującym w państwie wydającym nakaz, poprzez przyznanie w ten sposób tym prawom szerszego poziomu ochrony, niż wynikający z prawa Unii Europejskiej, w celu uniknięcia wykładni ograniczającej lub naruszającej prawo podstawowe zawarte w konstytucji państwa członkowskiego? |
| --- | --- |

3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy art. 53 interpretowany zgodnie z wykładnia systemową w związku z prawami zawartymi w artykułach 47 i 48 Karty zezwala państwu członkowskiemu na uzależnienie przekazania osoby skazanej zaocznie od umożliwienia ponownego rozpoznania sprawy zakończonej danym wyrokiem skazującym w państwie wydającym nakaz, poprzez przyznanie w ten sposób tym prawom szerszego poziomu ochrony, niż wynikający z prawa Unii Europejskiej, w celu uniknięcia wykładni ograniczającej lub naruszającej prawo podstawowe zawarte w konstytucji państwa członkowskiego?

---

(1)  Decyzja Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s.1).

(2)  Decyzja Rady z dnia 26 lutego 2009 r., zmieniająca decyzje ramowe 2002/584/WSiSW, 2005/214/WSiSW, 2006/783/WSiSW, 2008/909/WSiSW oraz 2008/947/WSiSW i tym samym wzmacniająca prawa procesowe osób oraz ułatwiająca stosowanie zasady wzajemnego uznawania do orzeczeń wydanych pod nieobecność danej osoby na rozprawie (Dz.U. L 81, s. 24)

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/6 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/6

---

Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

(Sprawa C-403/11)

2011/C 290/09

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana, i I. Hadjiyiannis, pełnomocnicy).

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim zgodnie z art. 13 ust. 1, 2, 3 i 6 [z wyjątkiem przypadku Distrito de la Cuenca Fluvial de Cataluña (okręgu dorzecza Katalonii)]; art. 14 ust. 1 lit. c) [z wyjątkiem przypadku planów gospodarowania wodami w Distrito de la Cuenca Fluvial de Cataluña; Balearów; Teneryfy; Gwadiany; Gwadalkiwiru; Cuenca Mediterránea Andaluza (andaluzyjskiego basenu Morza Śródziemnego); Tinto-Odiel-Piedras; Guadalete-Barbate; Galicia-Costa; Miño-Sil; Duero; Cantábrico Occidental oraz Cantábrico Oriental] oraz art. 15 ust. 1 (z wyjątkiem przypadku Distrito de la Cuenca Fluvial de Cataluña) dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim zgodnie z art. 13 ust. 1, 2, 3 i 6 [z wyjątkiem przypadku Distrito de la Cuenca Fluvial de Cataluña (okręgu dorzecza Katalonii)]; art. 14 ust. 1 lit. c) [z wyjątkiem przypadku planów gospodarowania wodami w Distrito de la Cuenca Fluvial de Cataluña; Balearów; Teneryfy; Gwadiany; Gwadalkiwiru; Cuenca Mediterránea Andaluza (andaluzyjskiego basenu Morza Śródziemnego); Tinto-Odiel-Piedras; Guadalete-Barbate; Galicia-Costa; Miño-Sil; Duero; Cantábrico Occidental oraz Cantábrico Oriental] oraz art. 15 ust. 1 (z wyjątkiem przypadku Distrito de la Cuenca Fluvial de Cataluña) dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej.

| — | obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Naruszenie art. 13 i 15 tej dyrektywy:

Ze względu na nieopracowanie ani nieogłoszenie planów gospodarowania wodami w dorzeczu krajowym przez Hiszpanię (z wyjątkiem przypadku planu gospodarowania wodami w okręgu „Cuenca Fluvial de Cataluña”) Komisja nie otrzymała również kopii tych planów do dnia 22 marca 2010 r. będącego terminem określonym w tej dyrektywie ani do dnia dzisiejszego. Komisja stwierdza zatem, że Hiszpania naruszyła art. 15 ust. 1 tej dyrektywy (z wyjątkiem planu zarządzania okręgu „Cuenca Fluvial de Cataluña”).

Naruszenie art. 14 dyrektywy:

| | W odniesieniu do art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy ramowej w związku z art. 13 ust. 6 tej dyrektywy, Komisja stwierdza, że proces informowania społeczeństwa i konsultacji dotyczący projektów planów gospodarowania wodami w dorzeczu, poza tym, że został dokonany w przypadku „Cuenca Fluvial de Cataluña”, którego plan został już opracowany, został rozpoczęty w pozostałych dwunastu obszarach dorzeczy: Balearów; Teneryfy; Gwadiany; Gwadalkiwiru; Cuenca Mediterránea Andaluza; Tinto-Odiel-Piedras; Guadalete-Barbate; Galicia-Costa; Miño-Sil; Duero; Cantábrico Occidental oraz Cantábrico Oriental. |
| --- | --- |

W odniesieniu do art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy ramowej w związku z art. 13 ust. 6 tej dyrektywy, Komisja stwierdza, że proces informowania społeczeństwa i konsultacji dotyczący projektów planów gospodarowania wodami w dorzeczu, poza tym, że został dokonany w przypadku „Cuenca Fluvial de Cataluña”, którego plan został już opracowany, został rozpoczęty w pozostałych dwunastu obszarach dorzeczy: Balearów; Teneryfy; Gwadiany; Gwadalkiwiru; Cuenca Mediterránea Andaluza; Tinto-Odiel-Piedras; Guadalete-Barbate; Galicia-Costa; Miño-Sil; Duero; Cantábrico Occidental oraz Cantábrico Oriental.

| | Komisja dochodzi do wniosku, że, z wyjątkiem trzynastu ww. obszarów dorzeczy, Hiszpania uchybiła zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 14 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy. |
| --- | --- |

Komisja dochodzi do wniosku, że, z wyjątkiem trzynastu ww. obszarów dorzeczy, Hiszpania uchybiła zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 14 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy.

---

(1)  Dz.U. L 327 s. 1.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/6 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/6

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-176/09, Government of Gibraltar przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 sierpnia 2011 r. przez Government of Gibraltar

(Sprawa C-407/11 P)

2011/C 290/10

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Government of Gibraltar (przedstawiciele: D. Vaughan QC, M. Llamas, Barrister)

Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Królestwo Hiszpanii

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| a) | uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-176/09; |
| --- | --- |

a)

uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-176/09;

| b) | stwierdzenie dopuszczalności skargi wniesionej przez Government of Gibraltar w sprawie T-176/09; |
| --- | --- |

b)

stwierdzenie dopuszczalności skargi wniesionej przez Government of Gibraltar w sprawie T-176/09;

| c) | skierowanie tej sprawy do Sądu Unii Europejskiej celem zbadania przezeń istoty skargi wniesionej przez Government of Gibraltar; |
| --- | --- |

c)

skierowanie tej sprawy do Sądu Unii Europejskiej celem zbadania przezeń istoty skargi wniesionej przez Government of Gibraltar;

| d) | tytułem żądania ewentualnego wobec wniosków b) i c): skierowanie tej sprawy do Sądu Unii Europejskiej celem rozstrzygnięcia przezeń pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności skargi oraz zbadania istoty sprawy; |
| --- | --- |

d)

tytułem żądania ewentualnego wobec wniosków b) i c): skierowanie tej sprawy do Sądu Unii Europejskiej celem rozstrzygnięcia przezeń pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności skargi oraz zbadania istoty sprawy;

| e) | obciążenie Komisji i Hiszpanii kosztami, jakie zostały poniesione przez Government of Gibraltar w postępowaniu przed Sądem i Trybunałem. |
| --- | --- |

e)

obciążenie Komisji i Hiszpanii kosztami, jakie zostały poniesione przez Government of Gibraltar w postępowaniu przed Sądem i Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie kwestionuje wydane przez Sąd Unii Europejskiej postanowienie z następujących przyczyn:

| 1) | Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo Unii Europejskiej stosując lub też stosując błędnie przepisy dotyczące częściowego stwierdzenia nieważności i oddzielenia części aktu w okolicznościach niniejszej sprawy ze względu na to, że chodzi w niej o wprowadzenie sprostowania do wykazu terenów, a nie o rzeczywiste stwierdzenie nieważności czy oddzielenie części aktu; części terenu ES6120032 zostały niewątpliwie włączone do wykazu albo wskutek błędu albo wskutek udzielenia przez Hiszpanię błędnej lub też wprowadzającej w błąd informacji. Należy więc za pomocą odpowiedniego i proporcjonalnego stwierdzenia nieważności spowodować wprowadzenie zmiany obszaru zajmowanego przez ten teren. |
| --- | --- |

1)

Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo Unii Europejskiej stosując lub też stosując błędnie przepisy dotyczące częściowego stwierdzenia nieważności i oddzielenia części aktu w okolicznościach niniejszej sprawy ze względu na to, że chodzi w niej o wprowadzenie sprostowania do wykazu terenów, a nie o rzeczywiste stwierdzenie nieważności czy oddzielenie części aktu; części terenu ES6120032 zostały niewątpliwie włączone do wykazu albo wskutek błędu albo wskutek udzielenia przez Hiszpanię błędnej lub też wprowadzającej w błąd informacji. Należy więc za pomocą odpowiedniego i proporcjonalnego stwierdzenia nieważności spowodować wprowadzenie zmiany obszaru zajmowanego przez ten teren.

| 2) | Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo Unii Europejskiej uznając, że częściowe stwierdzenie nieważności decyzji 2009/95 (1), której domagał się Government of Gibraltar (1) zakładałoby wytyczenie przez ten sąd granic geograficznych terenu ES6120032 oraz dokonanie jego całkowitej zmiany i, co za tym idzie (2) zmieniałoby istotę decyzji 2009/95 oraz w sposób oczywisty nie umożliwiałoby oddzielenia tej zmiany od pozostałej części decyzji 2009/95. |
| --- | --- |

2)

Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo Unii Europejskiej uznając, że częściowe stwierdzenie nieważności decyzji 2009/95 (1), której domagał się Government of Gibraltar (1) zakładałoby wytyczenie przez ten sąd granic geograficznych terenu ES6120032 oraz dokonanie jego całkowitej zmiany i, co za tym idzie (2) zmieniałoby istotę decyzji 2009/95 oraz w sposób oczywisty nie umożliwiałoby oddzielenia tej zmiany od pozostałej części decyzji 2009/95.

| 3) | Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo Unii Europejskiej twierdząc, iż brak jest dowodów na to, że zaproponowane przez Government of Gibraltar wytyczenie na nowo granic terenu ES6120032 mogłoby spełniać określone w załączniku III dyrektywy siedliskowej kryteria klasyfikacji jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty, a to ze względu na to, iż istnieje w tej kwestii obszerny materiał dowodowy, dotyczący zarówno okoliczności prawnych, jak i faktycznych, a ponadto żadna ze stron postępowania w niniejszej sprawie nie sugerowała czegoś przeciwnego; wydając to rozstrzygnięcie Sąd Unii Europejskiej przeinaczył ten materiał dowodowy i/lub popełnił oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, a ponadto zastosował nieodpowiednie kryteria prawne oraz, efektem tego, przeprowadził nieodpowiedni rodzaj postępowania. |
| --- | --- |

3)

Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo Unii Europejskiej twierdząc, iż brak jest dowodów na to, że zaproponowane przez Government of Gibraltar wytyczenie na nowo granic terenu ES6120032 mogłoby spełniać określone w załączniku III dyrektywy siedliskowej kryteria klasyfikacji jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty, a to ze względu na to, iż istnieje w tej kwestii obszerny materiał dowodowy, dotyczący zarówno okoliczności prawnych, jak i faktycznych, a ponadto żadna ze stron postępowania w niniejszej sprawie nie sugerowała czegoś przeciwnego; wydając to rozstrzygnięcie Sąd Unii Europejskiej przeinaczył ten materiał dowodowy i/lub popełnił oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, a ponadto zastosował nieodpowiednie kryteria prawne oraz, efektem tego, przeprowadził nieodpowiedni rodzaj postępowania.

| 4) | Tytułem ewentualnym wobec powyższych argumentów wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd Unii Europejskiej naruszył zasady postępowania, co miało niekorzystny wpływ na interesy Government of Gibraltar, ponieważ naruszało jego prawo do obrony ze względu na to, że nie dano mu możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie przedstawionych przez innych uczestników postępowania dokumentów; Government of Gibraltar nie miał ponadto sposobności zapoznać się z przedstawionym przez Hiszpanię dokumentem o istotnym znaczeniu, na którym Sąd Unii Europejskiej oparł następnie swe postanowienie, a sąd ten efektem tego przeprowadził nieodpowiedni rodzaj postępowania. |
| --- | --- |

4)

Tytułem ewentualnym wobec powyższych argumentów wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd Unii Europejskiej naruszył zasady postępowania, co miało niekorzystny wpływ na interesy Government of Gibraltar, ponieważ naruszało jego prawo do obrony ze względu na to, że nie dano mu możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie przedstawionych przez innych uczestników postępowania dokumentów; Government of Gibraltar nie miał ponadto sposobności zapoznać się z przedstawionym przez Hiszpanię dokumentem o istotnym znaczeniu, na którym Sąd Unii Europejskiej oparł następnie swe postanowienie, a sąd ten efektem tego przeprowadził nieodpowiedni rodzaj postępowania.

| 5) | Tytułem w dalszej kolejności ewentualnym wobec powyższych argumentów wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd Unii Europejskiej naruszył zasady postępowania, co miało niekorzystny wpływ na interesy Government of Gibraltar, ponieważ nie uzasadnił w żaden sposób swego stwierdzenia, zgodnie z którym brak jest dowodów na to, że zaproponowane przez Government of Gibraltar wytyczenie na nowo granic terenu ES6120032 mogłoby spełniać określone w załączniku III dyrektywy siedliskowej kryteria klasyfikacji jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty i/lub wykluczając istotne dowody przeciwne lub też nie przyjmując tych dowodów. |
| --- | --- |

5)

Tytułem w dalszej kolejności ewentualnym wobec powyższych argumentów wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd Unii Europejskiej naruszył zasady postępowania, co miało niekorzystny wpływ na interesy Government of Gibraltar, ponieważ nie uzasadnił w żaden sposób swego stwierdzenia, zgodnie z którym brak jest dowodów na to, że zaproponowane przez Government of Gibraltar wytyczenie na nowo granic terenu ES6120032 mogłoby spełniać określone w załączniku III dyrektywy siedliskowej kryteria klasyfikacji jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty i/lub wykluczając istotne dowody przeciwne lub też nie przyjmując tych dowodów.

---

(1)  Decyzja Komisji 2009/95/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. przyjmująca na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny [notyfikowanej pod numerem C(2008) 8049, Dz.U. 2009, L 43, s. 393)

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/7 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Pedro Espada Sánchez i in. przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España S.A.

(Sprawa C-410/11)

2011/C 290/11

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Audiencia Provincial de Barcelona.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Pedro Espada Sánchez i in.

Strona pozwana: Iberia Líneas Aéreas de España S.A.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy ograniczenie do 1 000 specjalnych praw ciągnienia w stosunku do każdego pasażera ustanowione w art. 22 ust. 2 konwencji montrealskiej o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego w odniesieniu do odpowiedzialności przewoźnika w przypadku zniszczenia, zagubienia lub uszkodzenia bagażu, w związku z art. 3 ust. 3 rzeczonej konwencji należy interpretować jako maksymalną granicę odpowiedzialności na każdego poszczególnego pasażera, w przypadku gdy podróżuje większa liczba pasażerów i rejestrują oni wspólny bagaż, niezależnie od tego, czy ilość zarejestrowanych bagaży jest mniejsza od rzeczywistej liczby pasażerów? |
| --- | --- |

1)

Czy ograniczenie do 1 000 specjalnych praw ciągnienia w stosunku do każdego pasażera ustanowione w art. 22 ust. 2 konwencji montrealskiej o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego w odniesieniu do odpowiedzialności przewoźnika w przypadku zniszczenia, zagubienia lub uszkodzenia bagażu, w związku z art. 3 ust. 3 rzeczonej konwencji należy interpretować jako maksymalną granicę odpowiedzialności na każdego poszczególnego pasażera, w przypadku gdy podróżuje większa liczba pasażerów i rejestrują oni wspólny bagaż, niezależnie od tego, czy ilość zarejestrowanych bagaży jest mniejsza od rzeczywistej liczby pasażerów?

| 2) | Czy też odwrotnie, wskazaną powyżej granicę odpowiedzialności wynikającą z tego przepisu należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do każdej sztuki zarejestrowanego bagażu występuje tylko jeden pasażer uprawniony do żądania odszkodowania i co za tym idzie, stosuje się maksymalną granicę odpowiedzialności ustaloną w stosunku do jednego pasażera, nawet gdy zostanie wykazane, iż zagubiony bagaż, objęty jednym kuponem identyfikacyjnym, należy do więcej niż jednego pasażera? |
| --- | --- |

2)

Czy też odwrotnie, wskazaną powyżej granicę odpowiedzialności wynikającą z tego przepisu należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do każdej sztuki zarejestrowanego bagażu występuje tylko jeden pasażer uprawniony do żądania odszkodowania i co za tym idzie, stosuje się maksymalną granicę odpowiedzialności ustaloną w stosunku do jednego pasażera, nawet gdy zostanie wykazane, iż zagubiony bagaż, objęty jednym kuponem identyfikacyjnym, należy do więcej niż jednego pasażera?

---

Sąd

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/9 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/9

---

Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2011 — Pologne/Commission

(Sprawa T-370/11)

2011/C 290/12

Język postępowania: Polski

Strony

Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, Podsekretarz Stanu)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji Europejskiej 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. [notyfikowanej jako dokument nr K(2011)2772] w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 130, z 17.05.2011, str. 1); |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji Europejskiej 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. [notyfikowanej jako dokument nr K(2011)2772] w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 130, z 17.05.2011, str. 1);

| — | Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący






  — | Naruszenia art. 194 ust. 2 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 192 ust. 2 lit. c) TFUE poprzez nieuwzględnienie specyfiki paliwowej poszczególnych Państw Członkowskich oraz wyliczenie wskaźników emisyjności przy wykorzystaniu referencyjnej wydajności gazu ziemnego i przyjęcie tego paliwa jako paliwa referencyjnego; |
| --- | --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący

—

Naruszenia art. 194 ust. 2 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 192 ust. 2 lit. c) TFUE poprzez nieuwzględnienie specyfiki paliwowej poszczególnych Państw Członkowskich oraz wyliczenie wskaźników emisyjności przy wykorzystaniu referencyjnej wydajności gazu ziemnego i przyjęcie tego paliwa jako paliwa referencyjnego;

| 2) | Zarzut drugi dotyczący






  — | Naruszenia zasady równego traktowania oraz art. 191 ust. 2 w związku z ust. 3 TFUE poprzez nieuwzględnienie przy opracowaniu zaskarżonej decyzji różnorodności sytuacji w poszczególnych regionach Unii Europejskiej; |
| --- | --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący

—

Naruszenia zasady równego traktowania oraz art. 191 ust. 2 w związku z ust. 3 TFUE poprzez nieuwzględnienie przy opracowaniu zaskarżonej decyzji różnorodności sytuacji w poszczególnych regionach Unii Europejskiej;

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący






  — | Naruszenia art. 5 ust. 4 TUE (zasady proporcjonalności) poprzez określenie w zaskarżonej decyzji wskaźników emisyjności na poziomie bardziej restrykcyjnym, niż wymaga tego realizacja celów dyrektywy 2003/87/WE; |
| --- | --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący

—

Naruszenia art. 5 ust. 4 TUE (zasady proporcjonalności) poprzez określenie w zaskarżonej decyzji wskaźników emisyjności na poziomie bardziej restrykcyjnym, niż wymaga tego realizacja celów dyrektywy 2003/87/WE;

| 4) | Zarzut czwarty dotyczący






  — | Naruszenia art. 10a w związku z art. 1 dyrektywy 2003/87/WE i braku kompetencji Komisji Europejskiej do przyjęcia zaskarżonego środka. |
| --- | --- | --- |

4)

Zarzut czwarty dotyczący

—

Naruszenia art. 10a w związku z art. 1 dyrektywy 2003/87/WE i braku kompetencji Komisji Europejskiej do przyjęcia zaskarżonego środka.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/9 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/9

---

Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — Iran Transfo przeciwko Radzie

(Sprawa T-392/11)

2011/C 290/13

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Iran Transfo (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat K. Kleinschmidt)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie w jakim akt ten dotyczy strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie w jakim akt ten dotyczy strony skarżącej;

| — | zarządzenie środków organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, na mocy których strona pozwana zostanie zobowiązana do przedstawienia różnych dokumentów mających związek z zaskarżoną decyzją, w zakresie w jakim dotyczą one strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

zarządzenie środków organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, na mocy których strona pozwana zostanie zobowiązana do przedstawienia różnych dokumentów mających związek z zaskarżoną decyzją, w zakresie w jakim dotyczą one strony skarżącej;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych zagwarantowanych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej
  Zdaniem strony skarżącej miało miejsce naruszenie praw przysługujących jej na podstawie Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”). W art. 16 karty praw podstawowych zapewniono wolność prowadzenia działalności gospodarczej w Unii Europejskiej a w jej art. 17 zapewniono prawo do używania a także swobodnego rozporządzania mieniem nabytym zgodnie z prawem. Artykuły 20 i 21 karty praw podstawowych gwarantują stosowanie wobec skarżącej zasad równego traktowania i niedyskryminacji.
  W drodze zaskarżonej decyzji uniemożliwiono stronie skarżącej uczestnictwo w obrocie gospodarczym w Unii Europejskiej. W ten sposób ekonomiczna egzystencja strony skarżącej została zagrożona. Strona skarżąca opiera działalność o dostawy z obszaru gospodarczego Unii Europejskiej.
  W niniejszej sprawie nie występuje interes publiczny uzasadniający ograniczenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa własności, zasad równego traktowania i niedyskryminacji. W szczególności nie wystąpiły okoliczności, które w wystarczającym stopniu uzasadniałyby decyzję strony pozwanej i związane z nią naruszenie praw podstawowych strony skarżącej. W szczególności strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu lub rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych zagwarantowanych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej

Zdaniem strony skarżącej miało miejsce naruszenie praw przysługujących jej na podstawie Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”). W art. 16 karty praw podstawowych zapewniono wolność prowadzenia działalności gospodarczej w Unii Europejskiej a w jej art. 17 zapewniono prawo do używania a także swobodnego rozporządzania mieniem nabytym zgodnie z prawem. Artykuły 20 i 21 karty praw podstawowych gwarantują stosowanie wobec skarżącej zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

W drodze zaskarżonej decyzji uniemożliwiono stronie skarżącej uczestnictwo w obrocie gospodarczym w Unii Europejskiej. W ten sposób ekonomiczna egzystencja strony skarżącej została zagrożona. Strona skarżąca opiera działalność o dostawy z obszaru gospodarczego Unii Europejskiej.

W niniejszej sprawie nie występuje interes publiczny uzasadniający ograniczenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa własności, zasad równego traktowania i niedyskryminacji. W szczególności nie wystąpiły okoliczności, które w wystarczającym stopniu uzasadniałyby decyzję strony pozwanej i związane z nią naruszenie praw podstawowych strony skarżącej. W szczególności strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu lub rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które została wydana decyzja
  Strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które wydała swoją decyzję. Strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu lub rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które została wydana decyzja

Strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które wydała swoją decyzję. Strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu lub rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
  Wydając decyzję strona pozwana nie zastosowała się do zasady proporcjonalności. Strona skarżąca nie może co prawda wykluczyć, że zaopatrywany przez nią dostawca energii sprzedał transformatory irańskiemu urzędowi energii atomowej niezgodnie z umową i bez wiedzy strony skarżącej. Irański urząd energii atomowej mógł jednak bez trudu zaopatrzyć się w takie transformatory na rynku światowym tudzież na rynku Unii Europejskiej. Sporne transformatory średniego napięcia są produkowane przez wszystkich ważniejszych producentów i sprzedawane na całym świecie, włącznie z Iranem. Poza tym na całym świecie ma miejsce ożywiony handel używanymi transformatorami, których cechy wydajnościowe odpowiadają transformatorom produkowanym przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

Wydając decyzję strona pozwana nie zastosowała się do zasady proporcjonalności. Strona skarżąca nie może co prawda wykluczyć, że zaopatrywany przez nią dostawca energii sprzedał transformatory irańskiemu urzędowi energii atomowej niezgodnie z umową i bez wiedzy strony skarżącej. Irański urząd energii atomowej mógł jednak bez trudu zaopatrzyć się w takie transformatory na rynku światowym tudzież na rynku Unii Europejskiej. Sporne transformatory średniego napięcia są produkowane przez wszystkich ważniejszych producentów i sprzedawane na całym świecie, włącznie z Iranem. Poza tym na całym świecie ma miejsce ożywiony handel używanymi transformatorami, których cechy wydajnościowe odpowiadają transformatorom produkowanym przez stronę skarżącą.

| 4) | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym
  Doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. Uzasadnienie zawarte w pkt 16 załącznika I do zaskarżonej decyzji jest dla strony skarżącej niezrozumiałe i żadne zrozumiałe uzasadnienie nie zostało jej przekazane przez stronę pozwaną w inny sposób, co powoduje iż naruszone zostały prawo strony skarżącej do obrony i jej prawo do skutecznej ochrony prawnej. |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

Doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. Uzasadnienie zawarte w pkt 16 załącznika I do zaskarżonej decyzji jest dla strony skarżącej niezrozumiałe i żadne zrozumiałe uzasadnienie nie zostało jej przekazane przez stronę pozwaną w inny sposób, co powoduje iż naruszone zostały prawo strony skarżącej do obrony i jej prawo do skutecznej ochrony prawnej.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/10 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/10

---

Odwołanie wniesione w dniu 25 lipca 2011 r. przez Yvette Barthel i in. od postanowienia wydanego w dniu 10 maja 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/10, Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

(Sprawa T-398/11 P)

2011/C 290/14

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Yvette Barthel (Arlon, Belgia), Marianne Reiffers (Olm, Luksemburg), Lieven Massez (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaciS. Orlandi, A. Coolen, J-N. Louis, É. Marchal, D. Abreu Caldas)

Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

| — | uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie F-59/10 Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, odrzucającego skargę jako niedopuszczalną; |
| --- | --- |

—

uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie F-59/10 Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, odrzucającego skargę jako niedopuszczalną;

| — | orzeczenie, że skarga jest dopuszczalna; |
| --- | --- |

—

orzeczenie, że skarga jest dopuszczalna;

| — | przekazanie sprawa Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawa Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania;

| — | pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach Sądowi do spraw Służby Publicznej. |
| --- | --- |

—

pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach Sądowi do spraw Służby Publicznej.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą 2 zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie w jakim, odrzucając skargę jako niedopuszczalną, Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył art. 296 TFUE, art. 36 zdanie pierwsze Statutu Trybunału Sprawiedliwości, a także art. 7 ust. 1 załącznika I do tego statutu w ten sposób, że nie zbadał wszystkich podniesionych naruszeń prawa i nie pozwolił skarżącym zapoznać się z powodami nieuwzględnienia zarzutów dotyczących niezgodności z prawem wykładni a contrario art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w odniesieniu do art. 91 tego regulaminu oraz prawa do zaskarżenia przed Trybunałem Sprawiedliwości każdej decyzji niekorzystnej w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia zgodnie z tiret drugim tego przepisu. Nie rozpoznawszy wszystkich zarzutów i argumentów przedstawionych przez skarżących Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył obowiązek uzasadnienia swego postanowienia. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie w jakim, odrzucając skargę jako niedopuszczalną, Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył art. 296 TFUE, art. 36 zdanie pierwsze Statutu Trybunału Sprawiedliwości, a także art. 7 ust. 1 załącznika I do tego statutu w ten sposób, że nie zbadał wszystkich podniesionych naruszeń prawa i nie pozwolił skarżącym zapoznać się z powodami nieuwzględnienia zarzutów dotyczących niezgodności z prawem wykładni a contrario art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w odniesieniu do art. 91 tego regulaminu oraz prawa do zaskarżenia przed Trybunałem Sprawiedliwości każdej decyzji niekorzystnej w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia zgodnie z tiret drugim tego przepisu. Nie rozpoznawszy wszystkich zarzutów i argumentów przedstawionych przez skarżących Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył obowiązek uzasadnienia swego postanowienia.

| 2) | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej poprzez uznanie, że decyzja z dnia 26 października 2009 r. oddalająca wniosek skarżących stanowiła decyzję wyłącznie potwierdzającą brak odpowiedzi równoznaczny z dorozumianą decyzją odmowną, podczas gdy opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi jest uzasadnione oczekiwaniem na wewnętrzną opinię, jakiej zażądano od jednej ze służb Trybunału w celu umożliwienia mu zbadania, czy skarżący spełniali przesłanki służby zmianowej w rozumieniu art. 56a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej poprzez uznanie, że decyzja z dnia 26 października 2009 r. oddalająca wniosek skarżących stanowiła decyzję wyłącznie potwierdzającą brak odpowiedzi równoznaczny z dorozumianą decyzją odmowną, podczas gdy opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi jest uzasadnione oczekiwaniem na wewnętrzną opinię, jakiej zażądano od jednej ze służb Trybunału w celu umożliwienia mu zbadania, czy skarżący spełniali przesłanki służby zmianowej w rozumieniu art. 56a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/11 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/11

---

Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2011 r. — Turbo Compressor Manufacturer przeciwko Radzie

(Sprawa T-404/11)

2011/C 290/15

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Turbo Compressor Manufacturer (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat K. Kleinschmidt)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie w jakim akt ten dotyczy strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie w jakim akt ten dotyczy strony skarżącej;

| — | zarządzenie środków organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, na mocy których strona pozwana zostanie zobowiązana do przedstawienia różnych dokumentów mających związek z zaskarżoną decyzją, w zakresie w jakim dotyczą one strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

zarządzenie środków organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, na mocy których strona pozwana zostanie zobowiązana do przedstawienia różnych dokumentów mających związek z zaskarżoną decyzją, w zakresie w jakim dotyczą one strony skarżącej;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych zagwarantowanych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej
  Zdaniem strony skarżącej miało miejsce naruszenie praw przysługujących jej na podstawie Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”). W art. 16 karty praw podstawowych zapewniono wolność prowadzenia działalności gospodarczej w Unii Europejskiej a w jej art. 17 zapewniono prawo do używania a także swobodnego rozporządzania mieniem nabytym zgodnie z prawem. Artykuły 20 i 21 karty praw podstawowych gwarantują stosowanie wobec skarżącej zasad równego traktowania i niedyskryminacji.
  W drodze zaskarżonej decyzji uniemożliwiono stronie skarżącej uczestnictwo w obrocie gospodarczym w Unii Europejskiej. W ten sposób ekonomiczna egzystencja strony skarżącej została zagrożona. Strona skarżąca opiera działalność o dostawy z obszaru gospodarczego Unii Europejskiej.
  W niniejszej sprawie nie występuje interes publiczny uzasadniający ograniczenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa własności, zasad równego traktowania i niedyskryminacji. W szczególności nie wystąpiły okoliczności, które w wystarczającym stopniu uzasadniałyby decyzję strony pozwanej i związane z nią naruszenie praw podstawowych strony skarżącej. W szczególności strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu lub rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej.
  Ponadto doszło do pomyłki. Oznaczone w zaskarżonej decyzji przedsiębiorstwo „SATAK” nie jest identyczne ze stroną skarżącą. Przedsiębiorstwo to jest odrębnym podmiotem w stosunku do strony skarżącej. Strona skarżąca może wytłumaczyć fakt umieszczenia jej, na mocy zaskarżonej decyzji, w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu jedynie w ten sposób, że pomylono ją z innym przedsiębiorstwem, które sprawuje kontrolę nad „SATAK” lub przedsiębiorstwem o podobnej nazwie. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych zagwarantowanych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej

Zdaniem strony skarżącej miało miejsce naruszenie praw przysługujących jej na podstawie Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”). W art. 16 karty praw podstawowych zapewniono wolność prowadzenia działalności gospodarczej w Unii Europejskiej a w jej art. 17 zapewniono prawo do używania a także swobodnego rozporządzania mieniem nabytym zgodnie z prawem. Artykuły 20 i 21 karty praw podstawowych gwarantują stosowanie wobec skarżącej zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

W drodze zaskarżonej decyzji uniemożliwiono stronie skarżącej uczestnictwo w obrocie gospodarczym w Unii Europejskiej. W ten sposób ekonomiczna egzystencja strony skarżącej została zagrożona. Strona skarżąca opiera działalność o dostawy z obszaru gospodarczego Unii Europejskiej.

W niniejszej sprawie nie występuje interes publiczny uzasadniający ograniczenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa własności, zasad równego traktowania i niedyskryminacji. W szczególności nie wystąpiły okoliczności, które w wystarczającym stopniu uzasadniałyby decyzję strony pozwanej i związane z nią naruszenie praw podstawowych strony skarżącej. W szczególności strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu lub rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej.

Ponadto doszło do pomyłki. Oznaczone w zaskarżonej decyzji przedsiębiorstwo „SATAK” nie jest identyczne ze stroną skarżącą. Przedsiębiorstwo to jest odrębnym podmiotem w stosunku do strony skarżącej. Strona skarżąca może wytłumaczyć fakt umieszczenia jej, na mocy zaskarżonej decyzji, w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu jedynie w ten sposób, że pomylono ją z innym przedsiębiorstwem, które sprawuje kontrolę nad „SATAK” lub przedsiębiorstwem o podobnej nazwie.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które została wydana decyzja
  Strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które wydała swoją decyzję. Strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu, handlu i rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej ani innych typów broni. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które została wydana decyzja

Strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które wydała swoją decyzję. Strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu, handlu i rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej ani innych typów broni.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
  Wydając decyzję strona pozwana nie zastosowała się do zasady proporcjonalności. Strona skarżąca przypuszcza w oparciu o wyniki wyszukiwania w Internecie dla haseł „SATAK” i „program atomowy Iranu”, że w przypadku wymienionej w pkt 31 załącznika I B do decyzji 2011/299/WPZiB dostawy chodziło o 6 powietrznych pocisków manewrujących typu radzieckiego KH-55 (SM), które Iran miał nabyć od Ukrainy w 2001 albo 2002 r.
  Strona skarżąca nie utrzymuje stosunków handlowych z ukraińskim przedsiębiorstwem państwowym UkrSpetzExport ani nie importuje powietrznych pocisków manewrujących typu radzieckiego KH-55 (SM) czy też innych typów broni bądź systemów przenoszenia broni.
  Strona skarżąca nie jest przedsiębiorstwem „SATAK”, które zostało wskazane w pkt 31 załącznika I B do zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

Wydając decyzję strona pozwana nie zastosowała się do zasady proporcjonalności. Strona skarżąca przypuszcza w oparciu o wyniki wyszukiwania w Internecie dla haseł „SATAK” i „program atomowy Iranu”, że w przypadku wymienionej w pkt 31 załącznika I B do decyzji 2011/299/WPZiB dostawy chodziło o 6 powietrznych pocisków manewrujących typu radzieckiego KH-55 (SM), które Iran miał nabyć od Ukrainy w 2001 albo 2002 r.

Strona skarżąca nie utrzymuje stosunków handlowych z ukraińskim przedsiębiorstwem państwowym UkrSpetzExport ani nie importuje powietrznych pocisków manewrujących typu radzieckiego KH-55 (SM) czy też innych typów broni bądź systemów przenoszenia broni.

Strona skarżąca nie jest przedsiębiorstwem „SATAK”, które zostało wskazane w pkt 31 załącznika I B do zaskarżonej decyzji.

| 4) | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym
  Doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. Uzasadnienie zawarte w pkt 31 załącznika I B do zaskarżonej decyzji jest dla strony skarżącej niezrozumiałe i żadne zrozumiałe uzasadnienie nie zostało jej przekazane przez stronę pozwaną w inny sposób, co powoduje iż naruszone zostały prawo strony skarżącej do obrony i jej prawo do skutecznej ochrony prawnej. |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

Doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. Uzasadnienie zawarte w pkt 31 załącznika I B do zaskarżonej decyzji jest dla strony skarżącej niezrozumiałe i żadne zrozumiałe uzasadnienie nie zostało jej przekazane przez stronę pozwaną w inny sposób, co powoduje iż naruszone zostały prawo strony skarżącej do obrony i jej prawo do skutecznej ochrony prawnej.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/12 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/12

---

Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2011 r. — Ocean Capital Administration i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-420/11)

2011/C 290/16

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ocean Capital Administration (Hamburg, Niemcy), First Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), First Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Second Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Second Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Third Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Third Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Fourth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Fourth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Fifth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Fifth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Sixth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Sixth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Seventh Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Seventh Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Eighth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Eighth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Ninth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Ninth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Tenth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Tenth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Eleventh Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Eleventh Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Twelfth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Twelfth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Thirteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Fourteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Fifteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Sixteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Kerman Shipping Co. Ltd (Valletta, Republika Malty), Woking Shipping Investments Ltd (Valletta, Republika Malty), Shere Shipping Co. Ltd (Valletta, Republika Malty), Tongham Shipping Co. Ltd (Valletta, Republika Malty), Uppercourt Shipping Co. Ltd (Valletta, Republika Malty), Vobster Shipping Co. Ltd (Valletta, Republika Malty), Lancelin Shipping Co. Ltd (Limassol, Republika Cypru) (przedstawiciele: F. Randolph, M. Lester, Barristers i T. Maher, Solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r (1) oraz decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r (2) w zakresie w jakim zawarte w nich środki dotyczą skarżących; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r (1) oraz decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r (2) w zakresie w jakim zawarte w nich środki dotyczą skarżących;

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy, że strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu przy ocenie, że skarżący spełniają kryteria umieszczenia ich w wykazie ze względu na fakt, iż:






  — | jedyną podstawą umieszczenia skarżących w wykazie przez pozwaną były zarzuty, że skarżący „stanowią własność” lub „są kontrolowani” przez Islamic Republic of Iran Shipping Lines („IRISL”) tudzież że stanowią „spółkę zależną” lub „spółkę holdingową” IRISL; |
| --- | --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy, że strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu przy ocenie, że skarżący spełniają kryteria umieszczenia ich w wykazie ze względu na fakt, iż:

—

jedyną podstawą umieszczenia skarżących w wykazie przez pozwaną były zarzuty, że skarżący „stanowią własność” lub „są kontrolowani” przez Islamic Republic of Iran Shipping Lines („IRISL”) tudzież że stanowią „spółkę zależną” lub „spółkę holdingową” IRISL;

| — | strona pozwana nie przeprowadziła indywidualnej oceny okoliczności dotyczących każdego ze skarżących (tudzież przeprowadziła ją błędnie) by ustalić prawdopodobieństwo, iż każdy z nich może dążyć do obejścia środków ograniczających stosujących się wobec IRISL ze względu na wpływ jaki IRISL miałyby wywierać na każdego ze skarżących. |
| --- | --- |

—

strona pozwana nie przeprowadziła indywidualnej oceny okoliczności dotyczących każdego ze skarżących (tudzież przeprowadziła ją błędnie) by ustalić prawdopodobieństwo, iż każdy z nich może dążyć do obejścia środków ograniczających stosujących się wobec IRISL ze względu na wpływ jaki IRISL miałyby wywierać na każdego ze skarżących.

| 2) | Zarzut drugi, że zaskarżone środki naruszają prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej skarżących, ze względu na to, że:






  — | środki te nie przewidują żadnej procedury umożliwiającej udostępnienie skarżącym dowodów, które stały się podstawą decyzji o zamrożeniu ich środków finansowych, czy też umożliwiającej im konstruktywne wypowiedzenie się w przedmiocie tych dowodów; |
| --- | --- | --- |

2)

Zarzut drugi, że zaskarżone środki naruszają prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej skarżących, ze względu na to, że:

—

środki te nie przewidują żadnej procedury umożliwiającej udostępnienie skarżącym dowodów, które stały się podstawą decyzji o zamrożeniu ich środków finansowych, czy też umożliwiającej im konstruktywne wypowiedzenie się w przedmiocie tych dowodów;

| — | zawarte w zaskarżonych środkach uzasadnienie jest ogólne i nie poparte dowodami; |
| --- | --- |

—

zawarte w zaskarżonych środkach uzasadnienie jest ogólne i nie poparte dowodami;

| — | strona pozwana nie dostarczyła wystarczających informacji umożliwiających skarżącym konstruktywne przedstawienie swojego stanowiska w ramach odpowiedzi. |
| --- | --- |

—

strona pozwana nie dostarczyła wystarczających informacji umożliwiających skarżącym konstruktywne przedstawienie swojego stanowiska w ramach odpowiedzi.

| 3) | Zarzut trzeci, że strona pozwana nie uzasadniła w wystarczający sposób skarżącym zastosowania wobec nich zaskarżonych środków, naruszając ciążący na niej obowiązek przedstawienia w jasny sposób konkretnych i specyficznych powodów uzasadniających jej decyzję. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci, że strona pozwana nie uzasadniła w wystarczający sposób skarżącym zastosowania wobec nich zaskarżonych środków, naruszając ciążący na niej obowiązek przedstawienia w jasny sposób konkretnych i specyficznych powodów uzasadniających jej decyzję.

| 4) | Zarzut czwarty, że zaskarżone środki ograniczają w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny prawo własności skarżących, a także ich swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, ze względu na to, że:






  — | środki o zamrożeniu funduszy mają znaczący i długotrwały wpływ na ich prawa podstawowe; |
| --- | --- | --- |

4)

Zarzut czwarty, że zaskarżone środki ograniczają w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny prawo własności skarżących, a także ich swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, ze względu na to, że:

—

środki o zamrożeniu funduszy mają znaczący i długotrwały wpływ na ich prawa podstawowe;

| — | objęcie skarżących ich zakresem nie ma racjonalnego związku z celem zaskarżonych środków polegającym na zapobieżeniu obejścia środków ograniczających; oraz |
| --- | --- |

—

objęcie skarżących ich zakresem nie ma racjonalnego związku z celem zaskarżonych środków polegającym na zapobieżeniu obejścia środków ograniczających; oraz

| — | strona pozwana nie wykazała, że całkowite zamrożenie środków finansowych było najmniej uciążliwym sposobem na osiągnięcie takiego celu, ani też, że wyrządzona skarżącym bardzo znaczna szkoda jest uzasadniona i proporcjonalna. |
| --- | --- |

—

strona pozwana nie wykazała, że całkowite zamrożenie środków finansowych było najmniej uciążliwym sposobem na osiągnięcie takiego celu, ani też, że wyrządzona skarżącym bardzo znaczna szkoda jest uzasadniona i proporcjonalna.

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 26).

(2)  Decyzja Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 65).

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/13 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/13

---

Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Computer Resources przeciwko Urzędowi Publikacji

(Sprawa T-422/11)

2011/C 290/17

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Computer Resources (Dommeldange, Luksemburg) (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

Strona pozwana: Urząd Publikacji Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej z dnia 22 lipca 2011 r. w przedmiocie odrzucenia ofert złożonych przez skarżącą w ramach otwartej procedury przetargowej nr AO 10340 „Usługi informatyczne — opracowywanie oprogramowania, utrzymanie, doradztwo i pomoc w przypadku różnych rodzajów aplikacji” (Dz.U. 2011/S 66-106099); oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej z dnia 22 lipca 2011 r. w przedmiocie odrzucenia ofert złożonych przez skarżącą w ramach otwartej procedury przetargowej nr AO 10340 „Usługi informatyczne — opracowywanie oprogramowania, utrzymanie, doradztwo i pomoc w przypadku różnych rodzajów aplikacji” (Dz.U. 2011/S 66-106099); oraz

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu istotnego wymogu proceduralnego przez pozwany urząd w ten sposób, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia dotyczącego szczególnych powodów, które instytucja zamawiająca wzięła pod uwagę stwierdzając, że oferta złożona przez skarżacą jest nienormalnie niska. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu istotnego wymogu proceduralnego przez pozwany urząd w ten sposób, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia dotyczącego szczególnych powodów, które instytucja zamawiająca wzięła pod uwagę stwierdzając, że oferta złożona przez skarżacą jest nienormalnie niska.

| 2) | Zarzut drugi oparty na naruszeniu przez pozwany urząd przepisów proceduralnych ujętych w art. 139 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 (1). |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi oparty na naruszeniu przez pozwany urząd przepisów proceduralnych ujętych w art. 139 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 (1).

| 3) | Zarzut trzeci oparty na nadużyciu przez pozwany urząd postępowania lub wydaniu decyzji bez właściwej podstawy prawnej albo przynajmniej na tym, że pozwany urząd popełnił błąd w rozumowaniu, gdyż wyjaśnienia udzielone przez skarżącą nie zostały zrozumiane i pozostały bez odpowiedzi. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci oparty na nadużyciu przez pozwany urząd postępowania lub wydaniu decyzji bez właściwej podstawy prawnej albo przynajmniej na tym, że pozwany urząd popełnił błąd w rozumowaniu, gdyż wyjaśnienia udzielone przez skarżącą nie zostały zrozumiane i pozostały bez odpowiedzi.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/13 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/13

---

Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

(Sprawa T-432/11)

2011/C 290/18

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną |
| --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r., a także następujących po niej aktów wykonawczych, które utrzymują nazwisko skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi, a także rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. i aktów wykonawczych do niego, w zakresie w jakim dotyczą skarżącego |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r., a także następujących po niej aktów wykonawczych, które utrzymują nazwisko skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi, a także rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. i aktów wykonawczych do niego, w zakresie w jakim dotyczą skarżącego

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej przewidzianych w art. 6 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPCz”) oraz w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej przewidzianych w art. 6 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPCz”) oraz w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 2) | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie w jakim strona skarżąca zarzuca Radzie, że przedstawione uzasadnienie nie spełnia wymogów ciążących na instytucjach Unii Europejskiej, przewidzianych w art. 296 TFUE, a także w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie w jakim strona skarżąca zarzuca Radzie, że przedstawione uzasadnienie nie spełnia wymogów ciążących na instytucjach Unii Europejskiej, przewidzianych w art. 296 TFUE, a także w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone akty ograniczają w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny prawa podstawowe strony skarżącej, w szczególności jej prawa własności przewidziane w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPCz i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo do godności i dobrego imienia przewidziane w art. 8 i 10 EKPCz, i wreszcie zasadę domniemania niewinności przewidzianą w art. 6 EKPCz i w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone akty ograniczają w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny prawa podstawowe strony skarżącej, w szczególności jej prawa własności przewidziane w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPCz i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo do godności i dobrego imienia przewidziane w art. 8 i 10 EKPCz, i wreszcie zasadę domniemania niewinności przewidzianą w art. 6 EKPCz i w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/14 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/14

---

Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

(Sprawa T-433/11)

2011/C 290/19

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną |
| --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r., a także następujących po niej aktów wykonawczych (w szczególności decyzji Rady 2011/302/WPZiB, która umieszcza nazwisko skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi wprowadzonymi decyzją 2011/273/WPZiB), a także rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. i aktów wykonawczych do niego (tj. rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. oraz sprostowania do niego), w zakresie w jakim dotyczą skarżącego. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r., a także następujących po niej aktów wykonawczych (w szczególności decyzji Rady 2011/302/WPZiB, która umieszcza nazwisko skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi wprowadzonymi decyzją 2011/273/WPZiB), a także rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. i aktów wykonawczych do niego (tj. rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. oraz sprostowania do niego), w zakresie w jakim dotyczą skarżącego.

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej przewidzianych w art. 6 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPCz”) oraz w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej przewidzianych w art. 6 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPCz”) oraz w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 2) | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie w jakim strona skarżąca zarzuca Radzie, że przedstawione uzasadnienie nie spełnia wymogów ciążących na instytucjach Unii Europejskiej, przewidzianych w art. 296 TFUE, a także w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie w jakim strona skarżąca zarzuca Radzie, że przedstawione uzasadnienie nie spełnia wymogów ciążących na instytucjach Unii Europejskiej, przewidzianych w art. 296 TFUE, a także w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone akty ograniczają w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny prawa podstawowe strony skarżącej, w szczególności jej prawa własności przewidziane w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPCz i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo do godności i dobrego imienia przewidziane w art. 8 i 10 EKPCz, wolność podejmowania i prowadzenia działalności przewidzianą w art. 15 i 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wreszcie zasadę domniemania niewinności przewidzianą w art. 6 EKPCz i w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone akty ograniczają w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny prawa podstawowe strony skarżącej, w szczególności jej prawa własności przewidziane w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPCz i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo do godności i dobrego imienia przewidziane w art. 8 i 10 EKPCz, wolność podejmowania i prowadzenia działalności przewidzianą w art. 15 i 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wreszcie zasadę domniemania niewinności przewidzianą w art. 6 EKPCz i w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/14 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/14

---

Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2011 r. — Afriqiyah Airways przeciwko Radzie

(Sprawa T-436/11)

2011/C 290/20

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Afriqiyah Airways (Trypolis, Libia) (przedstawiciel: adwokat B. Sarfati)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/300/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L 136, s. 85) wraz z załącznikiem II do tej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/300/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L 136, s. 85) wraz z załącznikiem II do tej decyzji;

| — | obciążenie Rady całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów:

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości w procedurze wydawania aktu. Skarżąca powołuje się na brak zastosowania przy wydawaniu zaskarżonej decyzji prawidłowej procedury przewidzianej w art. 8 ust. 2 decyzji 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L 136, s. 85) i na naruszenie art. 296 akapit 2 TFUE. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości w procedurze wydawania aktu. Skarżąca powołuje się na brak zastosowania przy wydawaniu zaskarżonej decyzji prawidłowej procedury przewidzianej w art. 8 ust. 2 decyzji 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L 136, s. 85) i na naruszenie art. 296 akapit 2 TFUE.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego uzasadnienia decyzji. Skarżąca zarzuca Radzie, iż ta przedstawiła stereotypowe uzasadnienie, które nie pozwala ani adresatowi decyzji na zrozumienie powodów jej wydania ani Sądowi na dokonanie sądowej kontroli zgodności z prawem tego aktu. Niewystarczające jest uzasadnienie zgodnie z którym skarżąca jest spółką zależną należącą do Libyan African Investment Portfolio, który to podmiot sam jest objęty środkami ograniczającymi. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego uzasadnienia decyzji. Skarżąca zarzuca Radzie, iż ta przedstawiła stereotypowe uzasadnienie, które nie pozwala ani adresatowi decyzji na zrozumienie powodów jej wydania ani Sądowi na dokonanie sądowej kontroli zgodności z prawem tego aktu. Niewystarczające jest uzasadnienie zgodnie z którym skarżąca jest spółką zależną należącą do Libyan African Investment Portfolio, który to podmiot sam jest objęty środkami ograniczającymi.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony z powodu braku wykazania, iż prawo do obrony było przestrzegane i że skarżąca mogła powołać się na swe prawa przed wpisaniem jej do wykazu. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony z powodu braku wykazania, iż prawo do obrony było przestrzegane i że skarżąca mogła powołać się na swe prawa przed wpisaniem jej do wykazu.

| 4) | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 27 TUE. Skrząca twierdzi, że decyzja 2011/137/WPZiB, o której mowa w pkt 2 i decyzja Rady 2011/178/WPZiB z dnia 23 marca 2011 r. zmieniająca decyzję 2011/137/WPZiB (Dz.U. L 78, s. 24)w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii zostały wydane z naruszeniem art. 27 ust. 1 TUE. |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 27 TUE. Skrząca twierdzi, że decyzja 2011/137/WPZiB, o której mowa w pkt 2 i decyzja Rady 2011/178/WPZiB z dnia 23 marca 2011 r. zmieniająca decyzję 2011/137/WPZiB (Dz.U. L 78, s. 24)w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii zostały wydane z naruszeniem art. 27 ust. 1 TUE.

| 5) | Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie, ponieważ skarżąca jest cywilną spółką lotniczą, której celem jest przewóz pasażerów i towarów, podczas gdy skutkiem zaskarżonej decyzji jest zamrożenie aktywów skarżącej jedynie, dlatego że stanowi ona własność państwa libijskiego za pośrednictwem funduszu inwestycyjnego. |
| --- | --- |

5)

Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie, ponieważ skarżąca jest cywilną spółką lotniczą, której celem jest przewóz pasażerów i towarów, podczas gdy skutkiem zaskarżonej decyzji jest zamrożenie aktywów skarżącej jedynie, dlatego że stanowi ona własność państwa libijskiego za pośrednictwem funduszu inwestycyjnego.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/15 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/15

---

Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — BelTechExport przeciwko Radzie

(Sprawa T-438/11)

2011/C 290/21

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BelTechExport (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: V. Vaitkute Pavan, A. Smaliukas i E. Matulionyte, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1) | Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające. |
| --- | --- |

1)

Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające.

| 2) | Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:






  — | brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz |
| --- | --- | --- |

2)

Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:

—

brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz

| — | brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi. |
| --- | --- |

—

brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi.

| 3) | Trzeci zarzut, oparty na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez pozwaną poprzez uznanie w zaskarżonych aktach, iż skarżący, jako największe przedsiębiorstwo eksportu i importu sprzętu wojskowego na Białorusi, jest powiązany lub współdziałał w naruszeniach standardów wyborczych i praw człowieka lub zwalczaniu społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi. |
| --- | --- |

3)

Trzeci zarzut, oparty na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez pozwaną poprzez uznanie w zaskarżonych aktach, iż skarżący, jako największe przedsiębiorstwo eksportu i importu sprzętu wojskowego na Białorusi, jest powiązany lub współdziałał w naruszeniach standardów wyborczych i praw człowieka lub zwalczaniu społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi.

| 4) | Czwarty zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów. |
| --- | --- |

4)

Czwarty zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów.

| 5) | Piąty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów. |
| --- | --- |

5)

Piąty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/15 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/15

---

Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Sport-pari przeciwko Radzie

(Sprawa T-439/11)

2011/C 290/22

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sport-pari ZAO (Miński, Białoruś) (przedstawiciele: V. Vaitkute Pavan, A. Smaliukas i E. Matulionyte, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi, jako głowny argument, oczywisty bład w ocenie, jakim obciążone są zaskarżone akty Rady. Twierdzi on w szczególności, iż Rada błędnie uznała skarżacego za (a) kontrolowanego przez Władimira Pieftiewa; (b) operatora krajowej loterii losowej; (c) powiązanego lub współdziałającego w naruszeniach standardów wyborczych i praw człowieka lub zwalczaniu społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi, bądź w imporcie do Białorusi sprzętu, który mógł być wykorzystywany do represji wewnętrznych.

Następnie skarżący podnosi czetry zarzuty na poparcie skargi.

| 1) | Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające. |
| --- | --- |

1)

Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające.

| 2) | Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:






  — | brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz |
| --- | --- | --- |

2)

Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:

—

brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz

| — | brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi. |
| --- | --- |

—

brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi.

| 3) | Trzeci zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów. |
| --- | --- |

3)

Trzeci zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów.

| 4) | Czwarty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów. |
| --- | --- |

4)

Czwarty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/16 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/16

---

Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — BT Telecommunications przeciwko Radzie

(Sprawa T-440/11)

2011/C 290/23

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BT Telecommunications (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: V. Vaitkute Pavan, A. Smaliukas i E. Matulionyte, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1) | Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające. |
| --- | --- |

1)

Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające.

| 2) | Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:






  — | brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz |
| --- | --- | --- |

2)

Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:

—

brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz

| — | brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi. |
| --- | --- |

—

brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi.

| 3) | Trzeci zarzut, oparty na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez pozwaną poprzez uznanie w zaskarżonych aktach, iż skarżący jest w jakikolwiek sposób powiązany z finansowaniem reżimu Łukaszenki lub z naruszeniami standardów wyborczych i praw człowieka lub zwalczaniem społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, albo z importem do Białorusi sprzętu, który mógł być wykorzystywany do represji wewnętrznych. |
| --- | --- |

3)

Trzeci zarzut, oparty na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez pozwaną poprzez uznanie w zaskarżonych aktach, iż skarżący jest w jakikolwiek sposób powiązany z finansowaniem reżimu Łukaszenki lub z naruszeniami standardów wyborczych i praw człowieka lub zwalczaniem społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, albo z importem do Białorusi sprzętu, który mógł być wykorzystywany do represji wewnętrznych.

| 4) | Czwarty zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów. |
| --- | --- |

4)

Czwarty zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów.

| 5) | Piąty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów. |
| --- | --- |

5)

Piąty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/17 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/17

---

Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Pieftiev przeciwko Radzie

(Sprawa T-441/11)

2011/C 290/24

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Vladimir Pieftiev (Władimir Pieftiew) (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: V. Vaitkute Pavan, A. Smaliukas i E. Matulionyte, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1) | Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające. |
| --- | --- |

1)

Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające.

| 2) | Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:






  — | brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz |
| --- | --- | --- |

2)

Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:

—

brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz

| — | brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi. |
| --- | --- |

—

brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi.

| 3) | Trzeci zarzut, oparty na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez pozwaną poprzez uznanie, iż skarżący jest osobą powiązaną z prezydentem Łukaszenką i jego rodziną, że jest głównym doradcą gospodarczym prezydenta Łukaszenki oraz kluczowym finansowym sponsorem reżimu Łukaszenki oraz że jest przewodniczącym rady przedsiębiorstwa BelTechExport, które jest największym przedsiębiorstwem eksportu i importu sprzętu wojskowego do Białorusi. |
| --- | --- |

3)

Trzeci zarzut, oparty na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez pozwaną poprzez uznanie, iż skarżący jest osobą powiązaną z prezydentem Łukaszenką i jego rodziną, że jest głównym doradcą gospodarczym prezydenta Łukaszenki oraz kluczowym finansowym sponsorem reżimu Łukaszenki oraz że jest przewodniczącym rady przedsiębiorstwa BelTechExport, które jest największym przedsiębiorstwem eksportu i importu sprzętu wojskowego do Białorusi.

| 4) | Czwarty zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów. |
| --- | --- |

4)

Czwarty zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów.

| 5) | Piąty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów. |
| --- | --- |

5)

Piąty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/17 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/17

---

Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

(Sprawa T-442/11)

2011/C 290/25

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, dikigoroi)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 maja 2011 r. w przedmiocie niepodjęcia działań zaradczych po tym, jak Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich doszedł do wniosku, że decyzja podjęta przez Komisję w listopadzie 2006 r. by wybrać produkty i usługi innej spółki są niezgodne z właściwymi przepisami prawa UE o zamówieniach publicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 maja 2011 r. w przedmiocie niepodjęcia działań zaradczych po tym, jak Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich doszedł do wniosku, że decyzja podjęta przez Komisję w listopadzie 2006 r. by wybrać produkty i usługi innej spółki są niezgodne z właściwymi przepisami prawa UE o zamówieniach publicznych;

| — | zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej z tytułu szkód poniesionych w wyniku decyzji z listopada 2006 r.; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej z tytułu szkód poniesionych w wyniku decyzji z listopada 2006 r.;

| — | zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej w wysokości 1 000 000 EUR z tytułu utraty możliwości udziału w procedurach przetargowych, które Komisja unieważniła; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej w wysokości 1 000 000 EUR z tytułu utraty możliwości udziału w procedurach przetargowych, które Komisja unieważniła;

| — | zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej w wysokości 1 000 000 EUR z tytułu korzystania z praw własności intelektualnej na podstawie udzielonego zezwolenia; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej w wysokości 1 000 000 EUR z tytułu korzystania z praw własności intelektualnej na podstawie udzielonego zezwolenia;

| — | zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej w wysokości 10 000 000 EUR z tytułu szkód niepieniężnych polegających na podważeniu reputacji i wiarygodności skarżącej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej w wysokości 10 000 000 EUR z tytułu szkód niepieniężnych polegających na podważeniu reputacji i wiarygodności skarżącej;

| — | nakazanie Komisji opublikowanie publicznego ogłoszenia informującego rynek i wszystkich użytkowników zainteresowanych CIRCA (narzędziem informatycznym możliwiającym elektroniczną współpracę pomiędzy pracownikami lub grupami osób położonymi w różnych miejscach), że CIRCA nie jest przestarzałą platformą, że platforma opracowana przez spółkę Alfresco Software Ltd nie jest uprzywilejowaną platformą, a użytkownicy mogą swobodnie wybrać inną dowolną platformę, która może zastąpić CIRCA; oraz |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji opublikowanie publicznego ogłoszenia informującego rynek i wszystkich użytkowników zainteresowanych CIRCA (narzędziem informatycznym możliwiającym elektroniczną współpracę pomiędzy pracownikami lub grupami osób położonymi w różnych miejscach), że CIRCA nie jest przestarzałą platformą, że platforma opracowana przez spółkę Alfresco Software Ltd nie jest uprzywilejowaną platformą, a użytkownicy mogą swobodnie wybrać inną dowolną platformę, która może zastąpić CIRCA; oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami zastępstwa prawnego oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku z niniejszą skargą, nawet gdyby miała ona zostać odrzucona bądź oddalona. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami zastępstwa prawnego oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku z niniejszą skargą, nawet gdyby miała ona zostać odrzucona bądź oddalona.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązków wynikających z art. 27, 88, 89 i 91 rozporządzenia finansowego (1), jak również art. 116, 122 i 124 rozporządzenia wykonawczego (2), dotyczących przeprowadzania przetargu ograniczonego albo nieograniczonego. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązków wynikających z art. 27, 88, 89 i 91 rozporządzenia finansowego (1), jak również art. 116, 122 i 124 rozporządzenia wykonawczego (2), dotyczących przeprowadzania przetargu ograniczonego albo nieograniczonego.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję zasad niedyskryminacji i równego traktowania. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję zasad niedyskryminacji i równego traktowania.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji oraz obowiązku uzasadnienia. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji oraz obowiązku uzasadnienia.

| 4) | Zarzut czwarty dotyczący nadużycia kompetencji przez Komisję. |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty dotyczący nadużycia kompetencji przez Komisję.

---

(1)  Rozporzadzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporzadzenia finansowego majacego zastosowanie do budzetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/18 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/18

---

Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Charron Inox i Almet przeciwko Komisji

(Sprawa T-445/11)

2011/C 290/26

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Charron Inox (Marsylia, Francja) i Almet (Satolas-et-Bonce, Francja) (przedstawiciel: P.-O. Koubi-Flotte, avocat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | tytułem zasadniczym, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 627/2011 z dnia 27 czerwca 2011 r.; |
| --- | --- |

—

tytułem zasadniczym, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 627/2011 z dnia 27 czerwca 2011 r.;

| — | tytułem pomocniczym, uznanie zawinionej dpowiedzialności Komisji za to, że nie przewidziała ona dostatecznego okresu vacatio legis pomiędzy ogłoszeniem rozporządzenia Komisji (UE) nr 627/2011 z dnia 27 czerwca 2011 r. a jego wejściem w życie oraz zasądzenie od Komisji na rzecz skarżących spółek następujących kwot tytułem odszkodowania:






  — | w związku z poniesioną szkodą rzeczywistą:






  — | na rzecz spółki Charron: 123 297,69 EUR; |
| --- | --- | --- | --- |

—

tytułem pomocniczym, uznanie zawinionej dpowiedzialności Komisji za to, że nie przewidziała ona dostatecznego okresu vacatio legis pomiędzy ogłoszeniem rozporządzenia Komisji (UE) nr 627/2011 z dnia 27 czerwca 2011 r. a jego wejściem w życie oraz zasądzenie od Komisji na rzecz skarżących spółek następujących kwot tytułem odszkodowania:

—

w związku z poniesioną szkodą rzeczywistą:

—

na rzecz spółki Charron: 123 297,69 EUR;

| — | na rzecz spółki Almet: 384 210 EUR; |
| --- | --- |

—

na rzecz spółki Almet: 384 210 EUR;

| — | w związku z utraconym zyskiem:






  — | na rzecz spółki Charron, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 78 051,76 USD, stanowiącej równowartość 55 211,57 EUR; |
| --- | --- | --- |

—

w związku z utraconym zyskiem:

—

na rzecz spółki Charron, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 78 051,76 USD, stanowiącej równowartość 55 211,57 EUR;

| — | na rzecz spółki Almet, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 69 059,18 USD, stanowiącej na dzień dzisiejszy równowartość 48 827,61 EUR; |
| --- | --- |

—

na rzecz spółki Almet, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 69 059,18 USD, stanowiącej na dzień dzisiejszy równowartość 48 827,61 EUR;

| — | dalszym tytułem pomocniczym, uznanie niezawinionej odpowiedzialności Komisji za to, że nie przewidziała ona wystarczającego okresu vacatio legis pomiędzy ogłoszeniem rozporządzenia Komisji (UE) nr 627/2011 z dnia 27 czerwca 2011 r., a jego wejściem w życie oraz zasądzenie od Komisji na rzecz spółek skarżących następujących kwot tytułem odszkodowania:






  — | w związku z poniesioną szkodą rzeczywistą:






  — | na rzecz spółki Charron: 123 297,69 EUR; |
| --- | --- | --- | --- |

—

dalszym tytułem pomocniczym, uznanie niezawinionej odpowiedzialności Komisji za to, że nie przewidziała ona wystarczającego okresu vacatio legis pomiędzy ogłoszeniem rozporządzenia Komisji (UE) nr 627/2011 z dnia 27 czerwca 2011 r., a jego wejściem w życie oraz zasądzenie od Komisji na rzecz spółek skarżących następujących kwot tytułem odszkodowania:

—

w związku z poniesioną szkodą rzeczywistą:

—

na rzecz spółki Charron: 123 297,69 EUR;

| — | na rzecz spółki Almet: 384 210 EUR; |
| --- | --- |

—

na rzecz spółki Almet: 384 210 EUR;

| — | w związku z utraconym zyskiem:






  — | na rzecz spółki Charron, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 78 051,76 USD, stanowiącej równowartość 55 211,57 EUR; |
| --- | --- | --- |

—

w związku z utraconym zyskiem:

—

na rzecz spółki Charron, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 78 051,76 USD, stanowiącej równowartość 55 211,57 EUR;

| — | na rzecz spółki Almet, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 69 059,18 USD, stanowiącej na dzień dzisiejszy równowartość 48 827,61 EUR; |
| --- | --- |

—

na rzecz spółki Almet, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 69 059,18 USD, stanowiącej na dzień dzisiejszy równowartość 48 827,61 EUR;

| — | w każdym wypadku obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania oraz zasądzenie od niej kwoty 10 000 EUR tytułem udziału w kosztach zastępstwa prawnego poniesionych przez skarżące spółki. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania oraz zasądzenie od niej kwoty 10 000 EUR tytułem udziału w kosztach zastępstwa prawnego poniesionych przez skarżące spółki.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący poważnych braków w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Komisję przed wydaniem decyzji, które doprowadziły do niedokładności w przyjętym stanie faktycznym. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący poważnych braków w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Komisję przed wydaniem decyzji, które doprowadziły do niedokładności w przyjętym stanie faktycznym.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że natychmiastowe wejście w życie zaskarżonego rozporządzenia nie pozwoliło skarżącym na dostosowanie do niego swoich praktyk. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że natychmiastowe wejście w życie zaskarżonego rozporządzenia nie pozwoliło skarżącym na dostosowanie do niego swoich praktyk.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/19 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/19

---

Odwołanie wniesione w dniu 11 sierpnia 2011 r. przez Europejski Urząd Policji (Europol) od wyroku wydanego w dniu 26 maja 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-83/09 Kalmár przeciwko Europolowi

(Sprawa T-455/11 P)

2011/C 290/27

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann, D. El Khoury i J. Arnold, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i E. Antypasa)

Druga strona postępowania: Andreas Kalmár (Haga, Niderlandy)

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej






  a) | stwierdził nieważność decyzji Europolu z dnia 4 lutego 2009 r., w której dyrektor Europolu wypowiedział umowę o pracę na czas określony zawartą z A. Kalmárem, decyzji z dnia 24 lutego 2009 r., w której dyrektor Europolu zwolnił A. Kalmára ze świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia i decyzji z dnia 18 lipca 2009 r., w której wniesione przez A. Kalmára zażalenie zostało oddalone; |
| --- | --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej

a)

stwierdził nieważność decyzji Europolu z dnia 4 lutego 2009 r., w której dyrektor Europolu wypowiedział umowę o pracę na czas określony zawartą z A. Kalmárem, decyzji z dnia 24 lutego 2009 r., w której dyrektor Europolu zwolnił A. Kalmára ze świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia i decyzji z dnia 18 lipca 2009 r., w której wniesione przez A. Kalmára zażalenie zostało oddalone;

| b) | zasądził zapłatę przez Europol kwoty 5 000 EUR na rzecz A. Kalmára tytułem odszkodowania; |
| --- | --- |

b)

zasądził zapłatę przez Europol kwoty 5 000 EUR na rzecz A. Kalmára tytułem odszkodowania;

| c) | obciążył Europol kosztami postępowania. |
| --- | --- |

c)

obciążył Europol kosztami postępowania.

| — | obciążenie A. Kalmára kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami poniesionymi przez niego w postępowaniu odwoławczym. |
| --- | --- |

—

obciążenie A. Kalmára kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami poniesionymi przez niego w postępowaniu odwoławczym.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi sześć zarzutów.

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zakazu orzekania ultra petita i naruszenia prawa do obrony. Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd do spraw Służby Publicznej badał inne zarzuty aniżeli podniesione przez A. Kalmára. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zakazu orzekania ultra petita i naruszenia prawa do obrony. Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd do spraw Służby Publicznej badał inne zarzuty aniżeli podniesione przez A. Kalmára.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący błędnej interpretacja prawa przy okazji oceny zgodności z prawem spornych decyzji. Sąd do spraw Służby Cywilnej zastosował błędnie w szczególności obowiązek opieki i obowiązek uzasadnienia. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący błędnej interpretacja prawa przy okazji oceny zgodności z prawem spornych decyzji. Sąd do spraw Służby Cywilnej zastosował błędnie w szczególności obowiązek opieki i obowiązek uzasadnienia.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący błędnej interpretacji prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej w odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności. Sąd do spraw Służby Cywilnej powinien był zakwalifikować decyzję z dnia 18 lipca 2009 r. jako decyzję w przedmiocie zażalenia, które również podlega kontroli sądu. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący błędnej interpretacji prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej w odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności. Sąd do spraw Służby Cywilnej powinien był zakwalifikować decyzję z dnia 18 lipca 2009 r. jako decyzję w przedmiocie zażalenia, które również podlega kontroli sądu.

| 4) | Zarzut czwarty dotyczący licznych błędów w ocenie Sądu do spraw Służby Cywilnej, który uznał, że wydając decyzję o zwolnieniu Europol „nie uwzględnił” bądź „niestarannie” uwzględnił pewne „istotne i wymagające uwzględnienia okoliczności”. |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty dotyczący licznych błędów w ocenie Sądu do spraw Służby Cywilnej, który uznał, że wydając decyzję o zwolnieniu Europol „nie uwzględnił” bądź „niestarannie” uwzględnił pewne „istotne i wymagające uwzględnienia okoliczności”.

| 5) | Zarzut piąty dotyczący niedostatecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. |
| --- | --- |

5)

Zarzut piąty dotyczący niedostatecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

| 6) | Zarzut szósty dotyczący błędnego przyznania odszkodowania. |
| --- | --- |

6)

Zarzut szósty dotyczący błędnego przyznania odszkodowania.

---

Sąd do spraw Służby Publicznej

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/20 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/20

---

Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji

(Sprawa F-72/11)

2011/C 290/28

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu progów awansu w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2010 i 2011 w odniesieniu do grup zaszeregowania AD13 i AD14 a po drugie, stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych do grup AD13 i AD14 w postępowaniu w sprawie awansu za 2010 r. oraz stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji w sprawie awansowania większej liczby innych urzędników do grup AD12 czy AD13.

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu progów awansu w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2010 i 2011 w odniesieniu do grup zaszeregowania AD13 i AD14, które to decyzje zostały opublikowane w Informacjach Administracyjnych nr 3-2010, 65-2010 i 76-2010; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu progów awansu w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2010 i 2011 w odniesieniu do grup zaszeregowania AD13 i AD14, które to decyzje zostały opublikowane w Informacjach Administracyjnych nr 3-2010, 65-2010 i 76-2010;

| — | stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych do grup AD13 i AD14 w postępowaniu w sprawie awansu za 2010 r., opublikowanej w Informacjach Administracyjnych nr 65-2010, ponieważ lista ta została sporządzona w oparciu o niezgodne z prawem progi awansu, oraz stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji w sprawie awansowania większej liczby innych urzędników do grup AD12 czy AD13; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych do grup AD13 i AD14 w postępowaniu w sprawie awansu za 2010 r., opublikowanej w Informacjach Administracyjnych nr 65-2010, ponieważ lista ta została sporządzona w oparciu o niezgodne z prawem progi awansu, oraz stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji w sprawie awansowania większej liczby innych urzędników do grup AD12 czy AD13;

| — | o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji oddalających zażalenie skarżących; |
| --- | --- |

—

o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji oddalających zażalenie skarżących;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

---

| 1.10.2011 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 290/20 |
| --- | --- | --- | --- |

1.10.2011

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 290/20

---

Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

(Sprawa F-74/11)

2011/C 290/29

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodriguez, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę o rozwiązaniu zawartej ze skarżącą umowy o pracę na czas nieokreślony.

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę o rozwiązaniu zawartej ze skarżącą umowy o pracę na czas nieokreślony oraz w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę o rozwiązaniu zawartej ze skarżącą umowy o pracę na czas nieokreślony oraz w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie.

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

---