----

----

I Mededelingen

Hof van Justitie

HOF VAN JUSTITIE

----

Verzoek van het Arbeitsgericht München van 26 februari 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Werner Mangold en Rüdiger Helm

(Zaak C-144/04)

(2004/C 146/01)

Bij beschikking van 26 februari 2004 (ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 17 maart 2004) heeft het Arbeitsgericht München in het geding tussen Werner Mangold en Rüdiger Helm, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

----

(1)  PB L 175, blz. 43.

(2)  PB L 303, blz. 16.

----

----

Beroep, op 31 maart 2004 ingesteld door Republiek Finland tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak C-162/04)

(2004/C 146/02)

Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 31 maart 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Republiek Finland, vertegenwoordigd door A. Guimaraes-Purokoski, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.

De Republiek Finland concludeert dat het het Hof behage:

primair:

Middelen en voornaamste argumenten

Finland is van mening dat de Commissie bij de omstreden beschikking:

----

(1)PB L 40 van 12.2.2004, blz. 31.

(2)  Verordening (EEG) nr. 3887/92 van de Commissie van 23 december 1992 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen, PB L . L 391 van 31.12.1992, blz. 36.

----

----

Beroep, op 5 april 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk

(Zaak C-168/04)

(2004/C 146/03)

Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 5 april 2004 beroep ingesteld tegen Republiek Oostenrijk door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door B. Eggers en E. Traversa, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.

Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:

Middelen en voornaamste argumenten

De terbeschikkingstelling van werknemers die onderdaan van een derde land zijn, door in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichters, wordt in Oostenrijk belemmerd door drie verschillende controleprocedures bij drie verschillende Oostenrijkse autoriteiten. Zo vereist het Ausländerbeschäftigungsgesetz (AuslBG) dat door het regionale arbeidsbureau van de dienst voor arbeidsvoorziening een „EU-detacheringsverklaring” wordt afgegeven, naast het visum dat krachtens het Fremdengesetz (FrG) door de bevoegde consulaten wordt verleend, en de aangifteprocedure met het oog op het onderzoek van de loon- en arbeidsvoorwaarden krachtens het Arbeitsvertragsrechts-Anpassungsgesetz (AVRAG)

I.   EU-detacheringsverklaring, § 18, leden 12 tot en met 16, AuslBG

Door het vereiste van de EU-detacheringsverklaring krachtens § 18, leden 12 tot en met 16, AuslBG wordt het vrije verkeer van diensten in de Gemeenschap beperkt.

Het vereiste van de EU-detacheringsverklaring staat samen met de visumverplichting krachtens het Fremdengesetz en de aangifteprocedure krachtens het Arbeitsvertragsrechts-Anpassungsgesetz niet in verhouding tot de door de Republiek Oostenrijk nagestreefde doelstellingen inzake voorkoming van misbruiken en bescherming van de werknemers.

1.   Voorkoming van misbruiken

De Oostenrijkse regeling is in strijd met het evenredigheidsbeginsel aangezien een effectieve controle van de voorwaarden voor terbeschikkingstelling van werknemers door ondernemingen in het kader van het vrij verrichten van diensten door minder restrictieve maatregelen kan worden gewaarborgd.

Het rechtmatige belang van een lidstaat om de voorwaarden voor terbeschikkingstelling van onderdanen uit derde landen die bij een dienstenonderneming werkzaam zijn, te controleren, wordt door het visumvereiste genoegzaam gewaarborgd. Elke extra controle, zoals hier door middel van een EU-detacheringsverklaring, die door een andere autoriteit wordt afgegeven, is niet gerechtvaardigd.

2.   Naleving van loon- en arbeidsvoorwaarden

De materiële voorwaarde van § 18, lid 13, punt 2, AuslBG, volgens welke de EU-detacheringsverklaring slechts wordt afgegeven indien de Oostenrijkse loon- en arbeidsvoorwaarden overeenkomstig het AVRAG worden nageleefd, leidt eveneens tot een onevenredige dubbele controle.

Het vereiste van de EU-detacheringsverklaring en de daaraan verbonden procedure zijn niet evenredig aan het nagestreefde doel inzake bescherming van de werknemers, aangezien de Republiek Oostenrijk reeds over minder restrictieve instrumenten beschikt.

De Republiek Oostenrijk heeft de richtlijn inzake de terbeschikkingstelling van werknemers omgezet door het AVRAG, dat in de mogelijkheid van controle a posteriori voorziet om na te gaan of de gevraagde lonen ook werkelijk worden uitbetaald.

3.   Vaste werknemers

De in § 18, lid 13, punt 1, AuslBG gestelde voorwaarde voor de afgifte van een EU-detacheringsverklaring, namelijk het vereiste van tewerkstelling van tenminste één jaar of van een arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur met de dienstverrichter, vormt een niet gerechtvaardigde beperking van de vrijheid van dienstverrichting. De doelstelling van voorkoming van misbruiken kan door minder restrictieve maatregelen worden bereikt.

II.   Weigering van verblijfsvergunning, § 10, lid 1, punt 3, FrG

Krachtens § 10, lid 1, punt 3, FrG moet een verblijfsvergunning worden geweigerd indien de werknemer het land reeds zonder visum is binnengekomen. Deze regel verhindert de detachering, zelfs indien de dienstverrichter de rechtmatigheid daarvan kan bewijzen en derhalve reeds een aanvraag heeft ingediend op basis waarvan een lidstaat de vereiste controle kan verrichten.

De automatische weigering van verblijfsvergunning overeenkomstig § 10, lid 1, punt 3, FrG is niet evenredig aan de doelstelling inzake controle van de voorwaarden voor het verblijfsrecht en moet daarom onwettig worden verklaard.

De bij § 10, lid 3, FrG voorgeschreven automatische weigering van een visum in geval van een louter formeel onwettige binnenkomst belemmert de vrijheid van dienstverrichting in aanzienlijke mate en maakt deze illusoir voor een aantal dienstensectoren. Bij de huidige stand van het gemeenschapsrecht beschikt de Republiek Oostenrijk met de controles bij de verlening van het visum vóór de binnenkomst over een even doeltreffend maar minder restrictief middel om na te gaan of de onderdaan van een derde land in Oostenrijk binnenkomt met het oog op het verrichten van een dienst.

----

----

Verzoek van het London Tribunal Centre van 2 april 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Abbey National plc (interveniërende partij: The Inscape Investment Fund) en Commissioners of Customs and Excise

(Zaak C-169/04)

(2004/C 146/04)

Het London Tribunal Centre heeft bij beschikking van 2 april 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 5 april 2004, in het geding tussen Abbey National plc (interveniërende partij: The Inscape Investment Fund) en Commissioners of Customs and Excise, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

----

(1)  Zesde richtlijn van de Raad 77/388/EEG van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, 13.06.1977, blz. 1).

(2)  van 20 december 1985 (PB L 375, 31.12.1985, blz. 3).

----

----

Beroep, op 13 april 2004 ingesteld door Koninkrijk Spanje tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak C-175/04)

(2004/C 146/05)

Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 13 april 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Koninkrijk Spanje, vertegenwoordigd door L. Fraguas Gadea, Abogado del Estado, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.

Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:

Middelen en voornaamste argumenten

Productiesteun voor tomatenverwerkers

Volgens de diensten van de Commissie is de procedure die wordt gevolgd met betrekking tot de kwaliteitscontrole van de eindproducten, niet in overeenstemming met artikel 15 van verordening (EG) nr. 504/97 van de Commissie van 19 maart 1997 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 2201/96 van de Raad wat de productiesteunregeling voor verwerkte producten op basis van groenten en fruit betreft. Bijgevolg wordt een forfaitaire correctie van 10 % van het totaal van de uitgaven voor de steun in deze lidstaat voorgesteld. In Spanje worden echter elk jaar gedurende het hele verkoopseizoen controles verricht op alle ondernemingen. Voorts wordt overeenkomstig het bepaalde in artikel 15, lid 1, sub a, van verordening nr. 504/97 in de geselecteerde ondernemingen („totaal van monsters”) daarnaast analytische controle verricht op de eindproducten waarvoor steun kan worden aangevraagd, hetgeen niet betekent dat de overige ondernemingen onregelmatigheden hebben begaan.

Steun aan producenten van bepaalde citrusvruchten

De diensten van de Commissie baseren het voorstel van financiële correctie op de overdracht tussen de verschillende leveringsperiodes van de contractueel bepaalde hoeveelheden. Tijdens het verkoopseizoen 1997-1998 zijn in Spanje evenwel regenhoeveelheden gevallen die ver boven de gemiddelde waarden liggen, hetgeen in sommige streken of plaatsen aanleiding heeft gegeven tot moeilijkheden voor het ophalen van fruit bij plukrijpe rassen alsmede vertragingen in de rijping bij latere rassen. Ten gevolge van deze omstandigheden zijn de contractueel bepaalde leveringstermijnen in het gedrang gekomen. De Spaanse autoriteiten hebben zich van meet af aan beroepen op overmacht. Bovendien bestond in het verkoopseizoen 1997-1998 voor de meerjarige contracten geen regeling voor de overdrachten tussen de in het tijdschema overeengekomen trimestriële hoeveelheden. Derhalve kunnen deze feiten niet onwettig worden geacht aangezien de verordening daarin niet uitdrukkelijk heeft voorzien, vooral wanneer voor latere verkoopseizoenen overdrachten van contractueel bepaalde hoeveelheden tussen verschillende leveringsperiodes zijn toegestaan.

----

(1)  Beschikking 2004/136/EG van de Commissie van 4 februari 2004 houdende onttrekking aan communautaire financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten voor het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, hebben verricht (PB L 40, blz. 31).

----

GERECHT VAN EERSTE AANLEG

----

Beroep, op 18 maart 2004 ingesteld door Railion Deutschland AG tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak T-109/04)

(2004/C 146/06)

Procestaal: Duits

Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 18 maart 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Railion Deutschland AG, gevestigd te Mainz (Duitsland), vertegenwoordigd door H. Johlen, advocaat.

Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster is een onderneming die goederen per spoor vervoert. Het beroep is gericht tegen de beschikking van de Commissie tot afwijzing van een verzoek van de Bondsrepubliek Duitsland tot kwijtschelding van een douaneschuld van verzoekster. De douaneschuld is vastgesteld omdat verzoekster als verf aangegeven alcohol per spoor van de vrije zone Bremen naar de vrije zone Hamburg zou hebben vervoerd. Verzoekster beschikte niet over aanwijzingen dat er sprake was van valse aangifte. Vanuit Hamburg bereikten de goederen ten slotte conform de voorschriften de Tsjechische Republiek.

Verzoekster betoogt onder meer dat de beschikking de hoorplicht schendt, welk een wezenlijk vormvoorschrift is. Hoewel verzoekster formeel in de mogelijkheid werd gesteld haar standpunt kenbaar te maken, ontbreekt in de beschikking tot afwijzing de eveneens uit de hoorplicht volgende behandeling van de aangevoerde argumenten. De Commissie heeft geen rekening gehouden met het betoog dat de risico's van spoorweg- en scheepvaartmaatschappijen niet gelijk zijn. De beschikking van de Commissie zou ervan zijn uitgegaan dat verzoekster, een spoorwegmaatschappij, op dezelfde wijze moest worden behandeld als een scheepvaartmaatschappij.

Voorts voert verzoekster aan dat de beschikking inbreuk maakt op artikel 238 van het Douanewetboek. Wegens onjuiste of onvolledig vastgestelde feiten is haars inziens geen sprake van „buitengewone omstandigheden”. Verzoekster zou door de vereenvoudiging van procedures in het spoorwezen een hoger risico lopen om door fraudeurs te worden misleid betreffende de aard van de te vervoeren goederen. Dit risico zou zij kunnen uitsluiten noch controleren. Inzonderheid de controle van de containers zou in de praktijk onmogelijk zijn.

Tenslotte voert verzoekster aan dat bij de beslissing naar billijkheid overeenkomstig artikel 239 van het Douanewetboek rekening zou moeten worden gehouden met het feit dat de Europese Gemeenschappen geen financieel nadeel hebben geleden of op enig ogenblik dreigden te lijden, aangezien de alcohol voor de Tsjechische markt was bestemd en ook daar werd geleverd.

----

----

Beroep, op 1 april 2004 ingesteld door KM Europa Metal AG, Tréfimétaux SA en Europa Metalli SpA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak T-127/04)

(2004/C 146/07)

Procestaal: Engels

Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 1 april 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door KM Europa Metal AG, gevestigd te Osnabruck (Duitsland), Tréfimétaux SA, gevestigd te Courbevoie Cedex (Frankrijk), en Europa Metalli SpA, gevestigd te Firenze (Italië), vertegenwoordigd door M. Siragusa, A. Winckler, G. Cesare Rizza, T. Graf en M. Piergiovanni, advocaten.

Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:

Middelen en voornaamste argumenten

Bij de bestreden beschikking heeft de Commissie vastgesteld dat verzoeksters en anderen artikel 81 EG en artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst hebben geschonden door deel te nemen aan een stelsel van overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen die de EER-markt voor industriële koperen buizen, geleverd op spoelen, ongunstig hebben beïnvloed. Op die grond heeft de Commissie verzoeksters hoofdelijk een geldboete van 18 990 000 euro opgelegd.

Verzoeksters betwisten niet de vaststelling in de beschikking dat zij de EG- en EER-mededingingsregels hebben geschonden, maar stellen dat de Commissie bij de berekening van de geldboete een aantal feitelijke en juridische fouten heeft gemaakt. In de eerste plaats stellen zij dat de Commissie bij de vaststelling van het basisbedrag van de geldboete en bij de berekening van de duur van de inbreuk het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling heeft geschonden door geen rekening te houden met het feit dat de invloed van de betrokken overeenkomsten op de markt statistisch niet merkbaar was en dat de activiteiten van het kartel varieerden.

Verzoeksters stellen verder dat de Commissie bij de beoordeling van de zwaarte van de inbreuk de economische invloed van de betrokken overeenkomsten erg heeft overschat doordat zij niet de markt van verwerkingsdiensten, maar de markt van het halffabrikaat (koperen industriële buizen) in aanmerking heeft genomen.

Verzoeksters stellen ook dat de Commissie ten onrechte heeft geweigerd rekening te houden met verschillende verzachtende omstandigheden, namelijk de beperkte uitvoering van de betrokken overeenkomsten door verzoeksters, hun onverwijlde en vrijwillige beëindiging van de inbreuk, de structurele crisis in de sector industriële buizen, en verzoeksters' samenwerking met de Commissie. De aan hen verleende vermindering van de geldboete met 30 % was gebaseerd op onjuiste feitelijke uitgangspunten, en is onverenigbaar met de praktijk van de Commissie en de rechtspraak. Verder stellen zij dat de Commissie hen op onwettige wijze heeft gediscrimineerd tegenover een andere onderneming, nu zij bepaalde verzachtende omstandigheden enkel met betrekking tot die onderneming in aanmerking heeft genomen en zij die onderneming zonder objectieve reden veel minder streng heeft behandeld.

----

----

Beroep, op 8 april 2004 ingesteld door Guiseppe Caló tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak T-134/04)

(2004/C 146/08)

Procestaal: Frans

Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 8 april 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Guiseppe Caló, wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd door S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.

Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoeker, ambtenaar van verweerster tewerkgesteld bij EUROSTAT als directeur van het directoraat „Landbouw- en milieustatistiek, en statistieken over de voeding en de regio's”, werd met zijn ambt tewerkgesteld als hoofdadviseur bij de directeur-generaal van zijn directoraat-generaal van tewerkstelling. De Commissie had eveneens besloten zijn vorig ambt vacant te verklaren.

Verzoeker is in het kader van een andere zaak (T-118/03 Caló/Commissie) bij het Gerecht opgekomen tegen deze besluiten.

Met het onderhavige beroep komt hij op tegen het besluit om een andere ambtenaar in zijn vorig ambt aan te stellen. Hij voert in de eerste plaats dezelfde middelen aan als die welke hij in zaak T-118/03 heeft ingeroepen. Bovendien betoogt hij dat de gekozen kandidaat niet over de in de betrokken kennisgeving van vacature vereiste kwalificaties beschikt. Hij beweert eveneens dat deze kandidaat heeft deelgenomen aan een vergadering van de kabinetschefs van de leden van de Commissie, waar is beslist over de voorziening in het ambt waarnaar hijzelf had gesolliciteerd. Op grond daarvan stelt verzoeker dat de beginselen van doorzichtigheid, billijkheid en onpartijdigheid alsook de rechten van de verdediging zijn geschonden. Ten slotte stelt hij dat het besluit geen enkele motivering bevat.

----

----

Beroep, op 13 april 2004 ingesteld door Kurt Martin Mayer, Tilly Forstbetriebe GesmbH, Anton Volpini de Maestri en Johannes Volpini de Maestri tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen,

(Zaak T-137/04)

(2004/C 146/09)

Procestaal: Duits

Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 13 april 2004 beroep bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen ingesteld tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen door Kurt Martin Mayer, Tilly Forstbetriebe GesmbH, Anton Volpini de Maestri en Johannes Volpini de Maestri, wonende te Seeboden (Oostenrijk), vertegenwoordigd door M. Schaffgotsch.

Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:

en, voorzover dit wordt afgewezen, subsidiair

en, voorzover dit wordt afgewezen, meer subsidair; de bestreden beschikking van de Commissie nietig te verklaren voorzover daarin:

en, nog meer subsidair;

Middelen en voornaamste argumenten

Het beroep van verzoekers richt zich tegen de beschikking van de Commissie van 22 december 2003 tot vaststelling, op grond van richtlijn 92/43/EEG van de Raad, van de lijst van gebieden van communautair belang voor de alpiene biogeografische regio (1). Verzoekers zijn land- en bosbouwers die op hun grond landbouw- en bosbouwactiviteiten plus een aantal nevenactiviteiten ontplooien, welke grond gelegen is in de bij de bestreden beschikking vastgestelde „gebieden van communautair belang” (GCB). Verzoekers voeren aan, dat zij door de beschikking adressaat van gemeenschapsrechtelijke voorschriften zijn geworden. Daarmee is de naar de constitutionele traditie van de Gemeenschap te beschermen grondeigendom van verzoekers schematisch, zonder belangenafweging, zonder uitzondering en zonder overeenkomstige schadeloosstelling (of zelfs alleen maar voorzorgsmaatregelen) op veel ingrijpender wijze beperkt dan een maatschappelijk verantwoord beheer van de eigendom vergt, hetgeen schending van het Verdrag in de zin van artikel 230, lid 2, EG oplevert, wat op zijn beurt weer de nietigverklaring van de bestreden beschikking rechtvaardigt.

Verzoekers betogen dat de bestreden beschikking ook in strijd is met de richtlijn zelf (2), waarop zij gebaseerd is. Verder zijn de vereiste grondslagen voor de beoordeling van de noodzakelijke kosten niet goed uitgewerkt en is de door de richtlijn voorgeschreven coherentie van het netwerk van beschermingszones niet verzekerd.

Verzoekers brengen verder nog naar voren, dat de Commissie in de bestreden beschikking verzuimd heeft uitdrukkelijk vast te stellen, voor welke soorten en habitats de thans door haar als „GCB” op de lijst opgenomen gebieden daadwerkelijk van communautair belang zijn. Tenslotte betogen verzoekers, dat met betrekking tot de hen betreffende beschermingszones onjuiste vakinhoudelijke gegevens in de beschikking zijn opgenomen. De gebieden zijn daardoor ten onrechte als GCB voor bepaalde soorten en habitats aangewezen, om welke reden de bestreden beschikking eveneens moet worden nietigverklaard.

----

(1)  PB L 14, blz. 21.

(2)  Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206, blz. 7).

----

----

Beroep, op 08.04.2004 ingesteld door Adviesbureau Ehcon B.V. tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak T-140/04)

(2004/C 146/10)

procestaal Nederlands

Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 08.04.2004 beroep ingesteld tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen door Adviesbureau Ehcon B.V., gevestigd te Reeuwijk (Nederland), vertegenwoordigd door mr. M.A. Goedkoop.

Verzoekende partij concludeert dat het het Gerecht behage:

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster heeft zich in september 1996 ingeschreven voor een openbare aanbesteding van de Commissie in het kader van diensten in verband met de Richtlijn betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water (1). Verzoekster werd echter niet geselecteerd.

Volgens verzoekster heeft de Commissie gehandeld in strijd met de vereiste van transparantie die voor aanbestedingen in acht moet worden genomen. Verzoekster voert aan dat de Europese Ombudsman, na een klacht van verzoekster, hierover tot dezelfde conclusie is gekomen.

Verzoekster voert verder aan dat de Commissie gehandeld heeft in strijd met artikel 3 van Richtlijn 92/50/EEG betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening (2). Volgens verzoekster heeft de Commissie, in strijd met de beginselen van behoorlijk bestuur, de verschillende aanbieders ongelijk behandeld.

Volgens verzoekster heeft de Commissie eveneens artikel 12, lid 1, van Richtlijn 92/50/EEG geschonden, doordat zij verzoekster niet binnen een termijn van 15 dagen na de ontvangst van een schriftelijk verzoek hiertoe de reden van de afwijzing heeft medegedeeld.

Verzoekster beweert verder dat indien de Commissie volgens de regels van behoorlijk bestuur had gehandeld, zij tot de gunningsfase was toegelaten. In dat geval zou zij volgens verzoekster ook de opdracht gekregen hebben.

Verzoekster voert voorts aan dat de Commissie, op grond van artikel 16 en 17, lid 2, van Richtlijn 92/50/EEG gehouden was uiterlijk 48 dagen na de gunning van de opdracht een aankondiging betreffende de uitslag van de aanbestedingsprocedure aan het Bureau voor officiële publicaties der Europese Gemeenschappen toe te zenden.

Verzoekster verklaart tenslotte dat de Commissie getracht heeft haar te misleiden.

----

(1)  Openbare aanbesteding - XI.D.1 (PB 1996 C 232, p. 35)

(2)  Richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening (PB L 209, p. 1)

----

----

Beroep, op 9 april 2004 ingesteld door Lapin liitto, Enontekiön kunta, Inarin kunta, Utsjoen kunta en rendierhouder Unto Autto tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak T-141/01)

(2004/C 146/11)

Procestaal: Fins

Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 9 april 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Lapin liitto, Enontekiön kunta, Inarin kunta, Utsjoen kunta en rendierhouder Unto Autto, vertegenwoordigd door Kari Marttinen en Pertti Eilavaara.

Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:

Middelen en voornaamste argumenten

De beschikking van de Commissie is gebaseerd op de volgende onrechtmatige gronden:

----

III Bekendmakingen

----

(2004/C 146/12)

Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

PB C 146 van 29.5.2004

Historisch overzicht van de vroegere publicaties

PB C 106 van 30.4.2004

PB C 94 van 17.4.2004

PB C 85 van 3.4.2004

PB C 71 van 20.3.2004

PB C 59 van 6.3.2004

PB C 47 van 21.2.2004

Deze teksten zijn beschikbaar in:

----