----

----

I Mededelingen

EUROPEES PARLEMENT

SCHRIFTELIJKE VRAGEN MET ANTWOORD

----

(2004/C 33 E/001)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0415/02

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(20 februari 2002)

Betreft:   Het opruimen, terughalen en vernietigen van binnen de Europese Unie geproduceerde ongebruikte landbouwgifstoffen uit de derde wereld

Bron: Nederlandse TV-actualiteitenrubriek „2 Vandaag”, 29 januari 2002

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(16 april 2002)

Het probleem betreffende de overbrenging van gevaarlijke chemische stoffen naar ontwikkelingslanden, en vooral het gevaar van oude ongebruikte bestrijdingsmiddelen voor de menselijke gezondheid en het milieu, zijn de Commissie bekend.

Alle verouderde, niet langer bruikbare pesticiden dienen op grond van hun eigenschappen als gevaarlijk afval te worden beschouwd. De overbrenging van gevaarlijk afval naar landen die geen lid zijn van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), is verboden op grond van Verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap (1). Deze verordening voorziet in een controlestelsel en specifieke maatregelen zoals de verplichting voor het uitvoerende land om de afval terug te nemen indien deze op onwettige wijze werd overgebracht. Pesticiden uitgevoerd met de bedoeling zich ervan te ontdoen zouden — zelfs indien zij door de exporterende partij als producten worden gekwalificeerd — in deze context als afval en dus als illegale zending worden beschouwd. Deze bepaling is slechts toepasselijk indien kan worden bewezen dat de exporterende partij het voornemen had zich van de stoffen te ontdoen.

Overigens bereidt de Commissie de bekrachtiging voor van het in mei 2001 ondertekende Verdrag van Stockholm inzake persistente organische stoffen (POP's), dat betrekking heeft op 12 organische stoffen, waarvan negen pesticiden zijn.

De bepalingen van het Verdrag van Stockholm met betrekking tot voorraden van afvalstoffen die POP's bevatten of erdoor zijn verontreinigd, zijn gericht op het milieutechnisch gezond beheer ervan. De partijen dienen met het oog daarop voorraden op een veilige, doeltreffende en milieuvriendelijke wijze te beheren tot zij beschouwd kunnen worden als afvalstoffen, op welk ogenblik maatregelen moeten worden genomen om bedoelde afvalstoffen op milieuvriendelijke wijze te behandelen, in te zamelen, te vervoeren, op te slaan en op zodanige wijze op te ruimen dat de POP-bestanddelen ervan worden afgebroken. Het is de partijen verboden toe te staan dat POP's worden teruggewonnen, gerecycleerd, dan wel rechtstreeks opnieuw of voor alternatieve doeleinden worden gebruikt, en de POP's mogen niet over internationale grenzen worden getransporteerd zonder dat daarbij de internationale voorschriften (bijv. het Verdrag van Bazel inzake de grensoverschrijdende overbrenging van gevaarlijke afvalstoffen) in acht worden genomen.

Ofschoon genoemde bepalingen voorlopig slechts betrekking hebben op de negen pesticiden waarop het Verdrag van Stockholm toepasselijk is, dienen met betrekking tot alle soorten verouderde pesticiden milieuvriendelijke beheermethoden te worden toegepast, teneinde het milieu tegen de gevolgen van dit soort gevaarlijk afval maximaal te beschermen.

De Commissie heeft bovendien recentelijk voorstellen ingediend met betrekking tot de ratificatie en tenuitvoerlegging in de Gemeenschap van het Verdrag van Rotterdam inzake de procedure van voorafgaande geïnformeerde toestemming (Prior Informed Consent — PIC). Doelstellingen van dit verdrag zijn het beter informeren van ontwikkelingslanden aangaande chemische verbindingen (pesticiden, scheikundige stoffen voor industrieel en particulier gebruik) en het helpen van deze landen om tot een behoorlijk en duurzaam beheer van bedoelde stoffen te komen. Het Verdrag van Rotterdam vertegenwoordigt derhalve een nieuwe belangrijke stap op de weg naar een betere reglementering inzake en een beter beheer van gevaarlijke chemische stoffen op internationaal niveau.

De Commissie beschikt niet over de door het geachte parlementslid bedoelde gegevens die het mogelijk zouden maken de ondernemingen te identificeren die gifstoffen hebben geproduceerd en getransporteerd.

De Commissie is evenwel goed op de hoogte van de initiatieven van Greenpeace in Nepal, evenals in andere Aziatische en Afrikaanse landen, die zich concentreren op de onveilige voorwaarden waaronder grote hoeveelheden niet meer bruikbare pesticiden werden opgeslagen.

Het is de Commissie, ten slotte, eveneens bekend dat de Voedsel-en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO), het Milieuprogramma van de Verenigde Naties (UNEP), de OESO, hulporganisaties, landen met niet meer bruikbare voorraden, producenten van pesticiden en niet-gouvernementele organisaties gezamenlijke projecten hebben opgezet om de bestaande voorraden verouderde pesticiden te inventariseren, in te zamelen en op te ruimen, alsook de vorming van nieuwe opstapelingen te voorkomen.

----

(1)PB L 30 van 6.2.1993.

----

----

(2004/C 33 E/002)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1285/02

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(7 mei 2002)

Betreft:   Oost-Timor

Welke plannen heeft de Commissie om een delegatie te openen in Dili, Oost-Timor? Is er al een tijdschema vastgesteld?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(28 mei 2002)

Na de gebeurtenissen van 1999 heeft de Commissie te Dili een kantoor van het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap (ECHO) gevestigd om de lopende noodhulpactiviteiten ter plaatse te helpen beheren. Sedert februari 2001 is aldaar een bureau voor technische bijstand van de correspondent van de Gemeenschap gevestigd die uit economische en doelmatigheidsoverwegingen zijn kantoor met ECHO deelt. De Commissie is voornemens tot eind 2004 dit bureau voor technische bijstand met de correspondent in Dili te handhaven. Het wordt bekostigd uit Begrotingslijn Β7 304A om projectbeheer en plaatselijke technische bijstand te leveren, als steun voor de lopende programma's en acties van de Gemeenschap op het gebied van herstel, wederopbouw en ontwikkeling in Oost-Timor.

Het hoofd van de delegatie van de Commissie in Jakarta wordt thans formeel geaccrediteerd bij het overgangsbestuur van de Verenigde Naties voor Oost-Timor en zal worden voorgesteld voor accreditering bij Oost-Timor na de onafhankelijkheid van dat land op 20 mei 2002. Aangezien de financiering van het bureau voor technische bijstand met de correspondent van de Gemeenschap voorziet in aanwezigheid ter plaatse tot eind 2004 en dat de begroting van de Commissie voor delegaties in derde landen volledig is ingezet, heeft de Commissie thans geen plannen om te Dili een delegatie van de Gemeenschap te openen, aangezien zulks de sluiting of inkrimping van een andere delegatie zou inhouden.

----

----

(2004/C 33 E/003)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1638/02

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(10 juni 2002)

Betreft:   Houding van Commissaris Busquin inzake fiscale concurrentie op de Europese Eenheidsmarkt

In de krant De Morgen van 18 mei 2002 laat Europees Commissaris van Wetenschapsbeleid Philippe Busquin weten het grondig oneens te zijn met zijn collega Bolkestein. Busquin verwijt Bolkestein de lidstaten tegen elkaar op te zetten op het vlak van belastingen. „Moeten we op de Europese eenheidsmarkt de fiscale concurrentie ten top drijven? Mijnheer Bolkestein (interne markt) is daarvoor. Ik zeg heel duidelijk dat ik daartegen ben. Het wordt tijd dat we hierover een fundamenteel debat voeren.”

Heeft Commissaris Busquin zijn collega's inmiddels officieel hoogte gebracht van zijn onvrede over het beleid van Bolkestein en heeft hij er bij zijn collega's inmiddels op aangedrongen hierover te debatteren?

Zo neen: wanneer zal Commissaris Busquin de Commissie hiervan officieel op de hoogte brengen?

Zo ja: welke waren de reacties van de Commissie op het voorstel om een fundamenteel debat te voeren?

Kan Commissaris Busquin nogmaals uitleggen waarom hij het niet eens is met de visie van dhr. Bolkestein. Zo neen: in welke zin moet dan het vraaggesprek in de krant De Morgen worden geïnterpreteerd?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(18 juli 2002)

Het standpunt van de Commissie met betrekking tot het fiscaal beleid van de Unie wordt omschreven in haar mededeling met als titel: „Fiscaal beleid in de Europese Unie: prioriteiten voor de komende jaren” (1). In bedoelde zeer uitvoerige mededeling worden voor de komende jaren acties en prioriteiten op verschillende niveaus aangegeven. Zij is het resultaat van beraadslaging binnen de Commissie over de rol van fiscaal beleid en fiscale maatregelen.

Fiscale concurrentie wordt in genoemde mededeling met name behandeld in punt 2.3, waar met betrekking tot het fiscaal beleid van de EU het volgende wordt verklaard: „Zo'n beleid moet allereerst de belangen dienen van burgers en bedrijven die willen profiteren van de vier vrijheden die de interne markt biedt: vrij verkeer van personen, goederen en kapitaal en vrijheid van dienstverlening. Het beleid moet zich daarom richten op het wegnemen van fiscale obstakels voor die vier vrijheden. Omdat belastingstelsels ook worden toegepast voor toewijzings-, herverdelings- en stabiliseringsdoeleinden, moeten de fiscale consequenties bovendien ook duidelijk zijn voor de betrokkenen. Om al deze redenen moeten de belastingstelsels eenvoudiger en transparanter worden. In dit verband moet worden onderkend dat, hoewel schadelijke belastingconcurrentie zowel in EU-verband als op internationaal vlak (met name in de OESO) moet worden bestreden en de verdragsbepalingen over overheidssteun moeten worden geëerbiedigd, een zekere mate van belastingconcurrentie binnen de EU onvermijdelijk kan zijn en kan bijdragen tot vermindering van de belastingdruk.”.

In de mededeling wordt eveneens erop gewezen dat het fiscaal beleid niet los van andere beleidsdoelstellingen van de Unie kan worden opgezet maar ten aanzien van die doelstellingen een coherente en ondersteunende functie moet hebben, en vooral de modernisering van het zogenaamde Europese sociale model dient te ondersteunen. Het is in deze context eveneens aan de Raad van Ministers te beslissen welke acties als een prioriteit moeten worden ondernomen. Bovendien wordt in de mededeling duidelijk het standpunt van de Commissie aangegeven dat het, althans met betrekking tot bepaalde fiscale aangelegenheden, noodzakelijk zal zijn dat besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid mogelijk wordt.

De verklaringen betreffende fiscale concurrentie in het artikel van de krant De Morgen zijn derhalve volledig in overeenstemming met de mededeling van de Commissie. Het is evenwel belangrijk te beseffen dat deze mededeling gericht is acties op verschillende niveaus voor de korte, middellange en lange termijn.

----

(1)  COM(2001)260.

----

----

(2004/C 33 E/004)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1954/02

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(3 juli 2002)

Betreft:   Europees Jaar van Herdenking en Verzoening

In hoeverre acht de Commissie het wenselijk 2005 uit te roepen tot Europees Jaar van Herdenking en Verzoening ter gelegenheid van de viering van de zestigste verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(7 oktober 2002)

De Commissie heeft de suggestie om 2005 uit te roepen tot „Europees Jaar van Herdenking en Verzoening” zorgvuldig onderzocht.

Het is inderdaad wenselijk om het einde van de Tweede Wereldoorlog — het einde van de oorlog binnen de grenzen van onze Unie — op positieve wijze te benadrukken. De Commissie meent evenwel dat het uitbreidingsproces en de verwelkoming van de nieuwe parlementsleden en commissieleden het meest voelbare teken van verzoening vormt. De vastberadenheid van de Commissie om in een uitgebreide Unie vrede, veiligheid en stabiliteit te verzekeren, vindt immers juist haar oorsprong in de herinnering aan de Eerste en de Tweede Wereldoorlog en aan de door haar mede-Europeanen gebrachte offers.

De Commissie doet geen voorstel om 2005 uit te roepen tot Europees Jaar van Herdenking en Verzoening, zoals gesuggereerd door het geachte parlementslid, maar overweegt wel de mogelijkheid om op 9 mei 2005 rond deze specifieke thema's activiteiten te organiseren. Dit zou een doeltreffend middel zijn om de burgers te informeren over de essentie van de Unie en de waarden waarop de Unie gebaseerd is en die nog steeds de doelstelling van de uitgebreide Unie bepalen. De viering van de vreedzaam uitgebreide Unie van 2005 zou een passende herdenking zijn.

----

----

(2004/C 33 E/005)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2094/02

van Roger Helmer (PPE-DE) aan de Commissie

(16 juli 2002)

Betreft:   Communautaire financiering van Palestijns terrorisme

Kan de Commissie bevestigen dat zij het bericht heeft gelezen dat onder de titel „Lifting the Veil on EU Funding and Palestinian Violence” in de Wall Street Journal Europe van 19 juni 2002 is gepubliceerd? Zal zij onmiddellijk stappen ondernemen om de situatie aan te pakken, die in het artikel aan de kaak wordt gesteld?

Kan de Commissie met name bevestigen dat zij een onderzoek instelt naar de beweringen van Die Zeit dat de communautaire financiering op grote schaal van ΡΑ-TV wordt gebruikt voor propagandistische en antisemitische doeleinden en ter bevordering van racisme en vreemdelingenhaat, hetgeen volgens het Europees arrestatiebevel onwettig is?

Kan de Commissie uiteenzetten welke stappen zij neemt om ervoor te zorgen dat geld dat bedoeld is voor „onderwijsdoeleinden”, niet wordt misbruikt om religieuze intolerantie jegens de joden te financieren?

Is de Commissie het niet ermee eens dat zij, ongeacht de financiële ondersteuning van het begrotings-beheer en de boekhoudcapaciteit in Palestina, niet langer kan waarborgen dat communautaire middelen die zijn bedoeld voor hervorming en steun, niet worden misbruikt om het terrorisme te financieren, met name nu de heer Arafat heeft verklaard dat hij „geen onderscheid maakt tussen de structuur van zijn autonome regering en de Fatahbeweging” (Die Zeit, auteurs Kleine-Brockhoff en Schirra)?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(23 oktober 2002)

De Commissie heeft inderdaad het bewuste artikel waarop het geachte parlementslid doelt gelezen. Dit artikel is grotendeels gebaseerd op een artikel dat in juli 2002 in Die Zeit verscheen en een groot aantal onjuistheden bevatte waarop de Commissie heeft gereageerd. De Commissie zal het geachte parlementslid een kopie van haar reactie doen toekomen.

Het is niet juist te verklaren dat de Unie grootscheepse financiering verleent aan ΡΑ-TV (waarbij waarschijnlijk de Palestijnse omroeporganisatie — PBC wordt bedoeld). De Commissie heeft aanvankelijk bijgedragen aan de oprichting van PBC in 1994 naast bilaterale financiering van een aantal lidstaten. Plannen voor een aanvullende subsidie van 1,5 miljoen euro werden uiteindelijk geannuleerd in 1997 en de middelen werden vrijgemaakt.

Hoewel de Commissie nooit financiële steun heeft verleend voor Palestijnse leerboeken (hiervoor werd op bilaterale basis steun verleend door een aantal lidstaten) neemt zij de beweringen in kwestie zeer ernstig op. De vertegenwoordigers van de Unie in Jeruzalem en Ramallah hebben derhalve een verslag opgesteld (met de titel Palestijnse leerboeken — mei 2002) over deze kwestie dat kan worden geraadpleegd op de web-site van de Raad van de Europese Unie (1).

De Commissie maakt zich zorgen over de kwestie van het aanzetten tot racisme via TV, de gedrukte pers, leerboeken of andere media en zal samen met de Raad haar bezorgdheid hierover aan de orde blijven stellen bij voorzitter Arafat en de Palestijnse Autoriteit. In dit verband toont de Commissie zich verheugd over de positieve verbintenis in het kader van het 100-dagen actieplan voor de hervorming van 25 juni 2002 om te trachten in de onderwijsleerplannen de humanistische waarden te versterken en fanatisme te verwerpen en de geest van democratie, verlichting en openheid op grote schaal te verspreiden.

Wat de beweringen betreft van misbruik van gelden van de Unie voor de financiering van terrorisme verwijst de Commissie het geachte parlementslid naar haar antwoord op vraag E-1554/02 van de heer Bob Van Den Bos (2).

----

(1)  http://ue.eu.int/newsroom/newmain.

(2)PB C 92 E van 17.4.2003, blz. 64.

----

----

(2004/C 33 E/006)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2448/02

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 augustus 2002)

Betreft:   Voorbereiding van een groot mijnbouwproject in Roemeens Transsylvanië waarbij met behulp van giftig cyanide goud wordt gewonnen

Bron: „De Volkskrant” van 13 juli 2002 en 17 juli 2002.

----

----

(2004/C 33 E/007)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2449/02

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 augustus 2002)

Betreft:   Contacten met Wereldbank, Roemeense regering en actiegroep Alburnus Maior om ontstaan van giftig rampgebied in Transsylvanië te vermijden

Bron: „De Volkskrant” van 13 juli 2002 en 17 juli 2002.

Gecombineerd Antwoord

van de heer Verheugen namens de Commissie

op de schritftelijke vragen E-2448/02 en E-2449/02

(21 oktober 2002)

Na het door het geachte parlementslid bedoelde incident heeft de Commissie de Task Force Baia Mare opgericht om de feiten vast te stellen, de schade te evalueren en lessen te trekken uit dit incident. Na dit en soortgelijke incidenten heeft de Commissie een mededeling gepubliceerd over „Het veilig uitoefenen van mijnbouwactiviteiten: follow-up van recente mijnongevallen” (1).

De Commissie heeft enige informatie ontvangen over het door het geachte parlementslid vermelde project. De Commissie is daar niet bij betrokken en zij heeft geen specifieke contacten met de Wereldbank over dit onderwerp.

De Commissie is niet op de hoogte gebracht van de aankoop van een kopermijn in de provincie Alba en zeker niet van de plannen van het bedrijf dat de mijn heeft gekocht.

De Commissie helpt de kandidaat-lidstaten bij de omzetting en tenuitvoerlegging van het communautaire acquis bij hun voorbereiding op de toetreding. Hoewel er op dit ogenblik geen acquis bestaat dat specifiek betrekking heeft op milieubescherming in de goudwinning en de Gemeenschap niet is betrokken bij de financiering van dit project, zouden de Roemeense wetten tot omzetting van de richtlijnen inzake de toegang tot milieu-informatie en de milieu-effectbeoordeling (2) van toepassing moeten zijn, zelfs indien de omzetting van beide richtlijnen nog steeds niet volledig is.

In dit stadium dient er echter op te worden gewezen dat de projectpromotor, die een milieuvergunning moet aanvragen, tot dusver nog geen officiële aanvraag bij de Roemeense autoriteiten heeft ingediend.

In het kader van haar activiteiten ter bevordering van goed bestuur heeft de Commissie tenslotte een specifiek actieplan inzake milieubeheer aangenomen. Een van de basisbeginselen van goed bestuur is dat er voor moet worden gezorgd dat de beslissingen worden genomen op basis van volledige informatie en in overleg met alle betrokken groepen, waaronder burgergroeperingen en de inwoners van het gebied van het geplande project. De Commissie verwacht dan ook dat Roemenië rekening houdt met deze beginselen.

----

(1)  COM(2000)664 def.

(2)  Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 tot wijziging van Richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, PB L 73 van 14.3.1997. Richtlijn 90/313/EEG van de Raad van 7 juni 1990 inzake de vrije toegang tot milieu-informatie, PB L 158 van 23.6.1990.

----

----

(2004/C 33 E/008)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2495/02

van Mogens Camre (UEN) aan de Commissie

(9 september 2002)

Betreft:   Steun van de Europese Unie voor landen waar shariawetgeving wordt toegepast

In november 2001 werd in Nigeria een vrouw wegens ontrouw tot de dood door steniging veroordeeld. Deze vrouw werd in maart 2002 onder enorme internationale druk vrijgesproken. Nu doet zich weer een dergelijk geval voor. Op 19 augustus 2002 werd Amina Lawal tot de dood door steniging veroordeeld omdat zij buitenechtelijke seks had gehad. Zulke barbaarse en middeleeuwse straffen zijn onaanvaardbaar voor de internationale gemeenschap.

De ervaring leert dat mensen die tot zulke waanzinnige straffen worden veroordeeld, alleen maar heil kunnen verwachten van de internationale gemeenschap. Toch is het niet efficiënt dat deze internationale gemeenschap uitsluitend bij individuele gevallen van toepassing van sharia tot actie moet worden aangezet. De vraagsteller is van mening dat systematische sancties en continue druk op deze middeleeuwse regimes veel efficiënter zullen zijn dan de tot nu toe gebruikte methode, die er in grote lijnen op neerkomt dat de internationale gemeenschap pas reageert na enorme druk van diverse belangenorganisaties.

Kan de Commissie cijfers bekendmaken die inzicht geven in de omvang van de EU-steun aan landen waar sharia wordt toegepast? Als blijkt dat de EU deze landen steunt, in hoeverre vindt de Commissie dat zij bij het verlenen van deze steun, die wordt verstrekt zonder de voorwaarde om de mensenrechtenrechten te eerbiedigen, naar recht en geweten handelt? Moet deze steun niet onmiddellijk worden stopgezet?

----

----

(2004/C 33 E/009)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2496/02

van Mogens Camre (UEN) aan de Commissie

(9 september 2002)

Betreft:   Shariawetgeving in islamitische landen

Een jonge vrouw, Amina Lawal, werd op 19 augustus 2002 door een Noord-Nigeriaanse rechtbank veroordeeld tot de dood door steniging. Haar „misdaad” was dat zij een relatie had met een man met wie zij niet was getrouwd.

Dit is geen op zich staand geval, en evenmin iets wat zich uitsluitend in Nigeria voordoet. Dat jonge vrouwen veroordeeld worden tot de dood door steniging, is gebruikelijk in islamitische landen waar sharia wordt toegepast. Er hebben zich vergelijkbare gevallen voorgedaan in Nigeria, Pakistan, Saoedi-Arabië en in een aantal andere islamitische landen.

Steniging van jonge vrouwen wegens ontrouw en buitenechtelijke seks is iets waar ieder normaal denkend mens afstand van neemt. Zo hebben zowel vrouwenorganisaties, migrantenverenigingen, Amnesty International en andere organisaties zich gedistantieerd van het vonnis dat in Nigeria is uitgesproken.

De internationale gemeenschap moet reageren om zulke barbaarse gruweldaden in de toekomst te vermijden.

Kan de Commissie mededelen wat zij in dit concrete geval, de zaak-Lawal, voornemens is te ondernemen? Kan de Commissie voorts mededelen in welke landen sharia wordt toegepast, en hoeveel stenigingszaken per jaar in elk van deze landen voorkomen?

Gecombineerd Antwoord

van de heer Nielson namens de Commissie

op de schritftelijke vragen E-2495/02 en E-2496/02

(6 november 2002)

De Unie heeft zich altijd verzet tegen het opleggen van de doodstraf en heeft dit beleid opgenomen in de richtlijnen voor EG-beleid jegens derde landen op het gebied van de doodstraf (1). Deze richtlijnen verwijzen niet alleen naar het streven van de Unie naar wereldwijde afschaffing van de doodstraf, maar benadrukken ook dat landen die volharden in het toepassen van de doodstraf dit moeten doen op een wijze die het lijden zoveel mogelijk beperkt. Steniging voldoet duidelijk niet aan die voorwaarde.

De Commissie heeft concrete steun aangeboden voor projecten ter ondersteuning van afschaffing van de doodstraf wereldwijd. Momenteel worden de resultaten van een oproep tot het indienen van voorstellen ter waarde van7 miljoen euro in het kader van het Europees initiatief voor democratie en mensenrechten geëvalueerd.

In het geval van Amina Lawal is beroep aangetekend bij het Sharia-rechtbank/Hof van Beroep in Katsina. Amina kan verder in beroep gaan bij het Federale Hof van Beroep in Kaduna en bij het Federale Hooggerechtshof in Abuja. Amina kan niet worden geëxecuteerd zolang zij haar baby borstvoeding geeft, dat wil zeggen niet voor januari 2004. De Unie heeft op 21 augustus 2002 in een verklaring haar ernstige bezorgdheid over de straf uitgesproken. De Unie heeft de regering van Nigeria aangespoord de doodstraf af te schaffen, of al eerste stap, een moratorium in te stellen. Tevens spreekt zij haar bezorgdheid uit over onmenselijke straffen die in bepaalde delen van Nigeria worden toegepast. De Commissie zal via haar delegatie in Abuja de ontwikkeling van de zaak Amina Lawal nauwlettend volgen. Tot nu toe zijn in Nigeria geen executies door middel van steniging uitgevoerd. Voor Nigeria heeft de Commissie in maart 2001 een toewijzing uit het 9de EOF van 222 miljoen opgenomen. Met inbegrip van niet-uitgegeven bedragen uit eerdere EOF's is in totaal 552 miljoen euro beschikbaar voor programmering.

De Unie volgt een soortgelijke benadering bij andere landen die wrede en onmenselijke straffen zoals steniging opleggen. In het geval van Iran heeft Amnesty International de executie van minsten 139 mensen in 2001 gemeld, waarbij van twee vrouwen werd gemeld dat zij door steniging ter dood zouden zijn gebracht. De Unie heeft bij de 56ste algemene vergadering van de Verenigde Naties een resolutie voorgesteld waarin onder andere het gebruik van dergelijke executies wordt betreurd, en deze kwestie wordt in de dialoog met de Iraanse autoriteiten ter sprake gebracht. De Commissie heeft in deze fase geen projectprogrammering voor Iran, maar in het verleden zijn een beperkt aantal activiteiten in sectoren als drugs en vluchtelingen gefinancierd.

De Commissie is niet in een positie om gedetailleerde informatie te verstrekken over landen die de sharia toepassen en over het exacte aantal stenigingen in elk van deze landen.

Alle overeenkomsten van de Gemeenschap met derde landen bevatten een clausule die stipuleert dat eerbiediging van de mensenrechten een essentieel onderdeel van de overeenkomst is. Indien een partij de verplichtingen op het gebied van mensenrechten niet nakomt, kan de overeenkomst worden opgeschort. De opschorting van hulp aan een land is echter in het algemeen schadelijker voor de armere bevolkingsgroepen en vermindert onze mogelijkheid om in dit soort gevallen druk uit te oefenen. Een dergelijke maatregel dient dan ook alleen in het uiterste geval te worden genomen.

----

(1)  Beschikbaar op www.europa.eu.int/comm/external_relations/human_rights.

----

----

(2004/C 33 E/010)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2558/02

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 september 2002)

Betreft:   Financiële controle 2: Tegengestelde visies van leden van de Commissie en van het ambtelijk apparaat

Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie

(15 januari 2003)

----

(1)PB C 242 E van 9.10.2003, blz. 25.

(2)  COM(2000) 200 def.

(3)PB C 161 E van 10.7.2003, blz. 22.

(4)  Secretaris-generaal van de Europese Organisatie van regionale rekenkamers (Eurorai).

(5)  Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, PB L 248 van 16.9.2002.

----

----

(2004/C 33 E/011)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2750/02

van María Izquierdo Rojo (PSE) aan de Commissie

(1 oktober 2002)

Betreft:   Verkrachting van de Pakistaanse onderwijzeres Mukhtar Mai en het stammenrecht

In juni jl. werd in het zuiden van Punjab de Pakistaanse onderwijzeres Mukhtar Mai op last van een volktribunaal of panchayat verkracht door vier mannen. Zij werd bestraft omdat haar 12-jarige broer een relatie was aangegaan met een meisje uit een hogere kaste; haar veroordeling stoelde op de „eerwetten” die door (illegale) Pakistaanse stammentribunalen worden toegepast. Na haar verkrachting moest Mai halfnaakt naar haar huis terugkeren, gadegeslagen door honderden buurtbewoners. Uiteindelijk werden eind augustus twee van de verkrachters ter dood veroordeeld.

Wat kan de Europese Unie tegen de achtergrond van dit geval en andere vergelijkbare zaken die in Pakistan schering en inslag zijn, ondernemen om een einde te maken aan de toepassing van het stammenrecht, dat een schending van de mensenrechten betekent? Welke projecten voor ontwikkeling en samenwerking zijn er mogelijk om dergelijke „eerdelicten” tegen te gaan?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(16 oktober 2002)

De Commissie maakt zich ernstig zorgen over de schendingen van de mensenrechten in Pakistan, met name door de discriminerende „erewetten” die in een aantal gevallen worden toegepast door Pakistaanse stammentribunalen.

Afgezien van de officiële démarches bij de Pakistaanse autoriteiten tracht de Unie via de Delegatie van de Commissie in Pakistan samen met de ambassades van de lidstaten op elke geschikte gelegenheid de aandacht van de Pakistaanse autoriteiten te vestigen op dergelijke gevallen. Verwacht wordt dat de Unie in de komende weken een officieel protest zal indienen bij de Pakistaanse Minister van Justitie vooral gericht op de mensenrechten met inbegrip van de erewetten.

De Commissie houdt over het algemeen bij al haar ontwikkelingsprojecten op het gebied van onderwijs, gezondheidszorg, landbouw en sociale en plattelandsontwikkeling, steeds meer rekening met gendergelijk-heid als een grensoverschrijdend thema zodat de feitelijke tenuitvoerlegging van onze programma's belangrijke gevolgen heeft voor vraagstukken in verband met genderdiscriminatie. Een voorbeeld hiervan is het „Sociale Ontwikkelingsprogramma voor het Platteland” (RSDP) in Pakistan dat zich bezighoudt met aan gender gerelateerde vraagstukken via onderwijs, voorlichting en bewustmaking door middel van kleine niet-gouvernementele organisaties (ngo's) die actief kunnen zijn in afgelegen plattelandsgebieden waar erecodes nog worden toegepast.

Voorts is Pakistan uitgeroepen als een prioritair land in het kader van het Europees initiatief voor democratie en mensenrechten. In dit verband werd een oproep gedaan tot het indienen van voorstellen met als specifieke doelstelling de versterking van de capaciteit van burgerorganisaties en meer steun voor het juridisch stelsel, waarbij de nadruk wordt gelegd op institutionele versterking en juridische bijstand voor slachtoffers van huiselijk en op gender gebaseerd geweld.

----

----

(2004/C 33 E/012)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2861/02

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(10 oktober 2002)

Betreft:   Angola: Transparantie van de overheidsfinanciën

De vice-president van de Wereldbank voor Afrika, Calisto Madavo, verklaarde op 12 september jl. in Luanda dat de Wereldbank vermoedt dat 1 miljard dollar is verdwenen uit de staatsbegroting van Angola. Tegelijkertijd pleitte hij voor een transparant beheer van de overheidsfinanciën, met name om de extreme armoede te bestrijden.

Calisto Madavo verklaarde eveneens dat het veelzeggend was dat het staatshoofd Dos Santos zelf tijdens een onderhoud met hem had gewezen op de kwestie van de transparantie van de overheidsfinanciën van Angola. Volgens deze vice-voorzitter van de Wereldbank voor Afrika is het de taak van de politiek en de „civil society” om te zorgen voor meer transparantie in de overheidsfinanciën.

Calisto Madavo verklaarde dat de steun van de Wereldbank voor het structurele hervormingsproces in Angola in fasen zal worden verstrekt, waarbij het van essentieel belang is dat de middelen worden aangewend voor de projecten waarvoor ze bestemd zijn.

Op zijn beurt verzocht het Europees Parlement in zijn resolutie van 4 juli jl. (P5_TA(2002)0375) „de Angolese regering en haar industriële en handelspartners om doorzichtige en verantwoordelijke mechanismen voor het beheer van natuurlijke rijkdommen van Angola vast te stellen, vooral voor de ontginning van olie en diamanten, zodat de inkomsten besteed kunnen worden aan de strijd tegen de armoede en voor de financiering van een algemene, duurzame, rechtvaardige en blijvende ontwikkeling”.

Deze bezorgdheid werd helaas al vaker in resoluties van het Europees Parlement geuit, niet alleen ten aanzien van Angola maar ook in andere, vergelijkbare gevallen of, in het algemeen, ten aanzien van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid van de Europese Unie.

Om die reden zou ik de volgende vragen willen stellen: houdt de Commissie bij hoe het staat met de transparantie van de overheidsfinanciën van Angola? Hoe beoordeelt de Commissie de huidige situatie en de nabije toekomst, zowel ten aanzien van de inkomsten uit olie en diamanten, als op het gebied van de overheidsfinanciën in het algemeen?

----

----

(2004/C 33 E/013)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2862/02

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(10 oktober 2002)

Betreft:   Angola: Begroting 2003

Het sociale beleid van de Angolese regering laat al jarenlang te wensen over, wat o.a. blijkt uit het feit dat er weinig begrotingsmiddelen voor worden uitgetrokken, met name voor gezondheidszorg, welzijnswerk, onderwijs, huisvesting, enz. Dit is al geruime tijd mikpunt van commentaar en kritiek van de internationale gemeenschap en van NGO's die zeer goed op de hoogte zijn van de situatie in Angola. De slepende burgeroorlog zou hiervan de voornaamste oorzaak zijn en bijdragen aan de paradox die op de laatste paritaire parlementaire vergadering ACS-EU aan de kaak is gesteld („onmenselijke paradox van een in potentie zeer rijk land waar de bevolking in extreme armoede leeft, die lange jaren kenmerkend voor de lijdensweg van de bevolking van Angola geweest is”), alsmede in de resolutie van het Europees Parlement van 11 april jl. — P5_TA(2002)0192 („onmenselijke paradox van een in potentie bijzonder rijk land waar de bevolking in uiterste armoede leeft, die lange jaren kenmerkend voor de lijdensweg van de bevolking van Angola geweest is”).

Soms geeft de Angolese regering er blijk van dat zij gevoelig is voor deze kritiek en dat zij bereid is verandering in deze situatie aan te brengen. Dit was het geval bij de voorbereiding en de goedkeuring van de algemene begroting 2002, waarin het Ministerie van Planning van Angola, in november 2001, verklaarde dat „voor eerst sinds de onafhankelijkheid van Angola geconstateerd werd dat Defensie bij de verdeling van de begrotingsmiddelen naar het derde plan werd verwezen ten gunste van Volksgezondheid en Onderwijs, die nu het leeuwendeel ontvingen”.

Voor 2003 wordt een zeer sterke en nog ingrijpender koerswijziging verwacht in verband met twee factoren: aan de ene kant is de oorlog afgelopen en aan de andere kant is de behoefte aan steun en hulp voor miljoenen ontheemden en vluchtelingen zeer groot, omdat de op drift geraakte bevolking weer een vestigingsplaats zoekt en omdat de burgerbevolking het normale leven weer oppakt en weer onder normale omstandigheden wil leven.

Zonder ook maar iets af te willen doen aan de hulp die uiteraard door de internationale gemeenschap, met name de EU en de lidstaten, verstrekt moet blijven worden, zou deze nieuwe koers — meer aandacht voor sociale aspecten — als hij daadwerkelijk door de Angolese autoriteiten wordt gevolgd, een aanmoediging moeten zijn voor toekomstige donorconferenties, omdat het een indicator van goed bestuur zou vormen en een signaal dat de enorme rijkdommen, capaciteiten en mogelijkheden van Angola eindelijk ten goede komen aan het gehele volk en de algemene vooruitgang van het land.

Om die reden zou ik de volgende vraag willen stellen aan de Commissie: houdt de Commissie de situatie en de ontwikkeling van de Angolese begrotingen nauwlettend in het oog, met name ten aanzien van de begroting 2002 en de voorbereiding van de begroting 2003? Hoe beoordeelt zij de uitvoering van de begroting 2002 en de voorbereiding van begroting 2003, met name ten aanzien van de taken en bevoegdheden op sociaal gebied en het belang dat hieraan al dan niet wordt toegekend?

Gecombineerd Antwoord

van de heer Nielson namens de Commissie

op de schritftelijke vragen E-2861/02 en E-2862/02

(4 december 2002)

De kwesties van de transparantie en accuraatheid van de openbare rekeningen en de tenuitvoerlegging/voorbereiding van de begrotingen voor 2002 en 2003 houden nauw met elkaar verband. Men is het er over eens dat de transparantie en accuraatheid van de openbare rekeningen van Angola ver van bevredigend zijn, met name wat betreft de aardolie- en diamantinkomsten, en dat bijna onmogelijk betrouwbare gegevens kunnen worden verkregen. Dit is de oorzaak van de moeilijkheden in de betrekkingen tussen het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en Angola. De Commissie is van oordeel dat een nauwe samenwerking tussen Angola en het IMF van essentieel belang is voor de wederopbouw van het land en moedigt Angola dan ook aan een inspanning te leveren om uit de huidige impasse te geraken.

De Commissie wijst er op dat transparante, verantwoordelijke mechanismen moeten worden ingesteld voor het beheer van de natuurlijke rijkdommen van Angola, met name de olie- en diamantproductie, opdat de inkomsten daaruit zouden kunnen worden aangewend voor armoedebestrijding en financiering van de wederopbouw van het land, aangevuld met de lopende bijdragen van de internationale gemeenschap. Een van de prioriteiten van de Gemeenschap voor haar toekomstige samenwerkingsstrategie met Angola is dan ook het verlenen van steun voor het verbeteren van het beheer van de openbare financiën. De omvang en de aard van die steun, geraamd op 5 à 10 miljoen euro, hangt sterk af van een echte samenwerking en coördinatie binnen de Angolese regering. De regering van Angola heeft medegedeeld dat de komende drie jaar volledige transparantie zal worden bereikt en de inlossing van deze belofte zal van nabij worden gevolgd. Bovendien is een audit voor de oliesector in voorbereiding. Een IMF-missie naar Angola zal vermoedelijk eind 2002 plaatsvinden, wat wijst op een enigszins positieve ontwikkeling.

Wat informatie over de tenuitvoerlegging van de begroting voor 2002 en de voorbereiding van de begroting voor 2003 betreft, is het bij gebrek aan nauwkeurige en gedetailleerde informatie onmogelijk daarop gefundeerde commentaar te leveren. In de staatsbegroting voor 2002, die op 17 juli 2002 in een herziene vorm is goedgekeurd, kon niet worden nagegaan in hoeverre — indien dit al het geval was — de uitgaven in de sociale sectoren die in de defensiesector overtreffen. De begroting voor 2003 ligt nog steeds ter discussie. Het economisch en sociaal programma 2003-2004 van de regering is echter vorige maand goedgekeurd, met inbegrip van het investeringsprogramma voor het herstel van de basisdiensten (gezondheidszorg, onderwijs, water, elektriciteit en plattelandswegen) voor de plattelandsbevolking. Dit programma omvat een investering van 20 miljoen USD per provincie in de komende twee jaar (10 miljoen USD voor 2003 en 10 miljoen USD voor 2004). Indien dit programma wordt uitgevoerd dan zou het een belangrijke verbetering van de sociale uitgaven betekenen en een welkome aanvulling vormen op het door de Gemeenschap in het centrale hoogland gefinancierde programma voor de rehabilitatie van het platteland.

----

----

(2004/C 33 E/014)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3142/02

van Sérgio Marques (PPE-DE) aan de Commissie

(4 november 2002)

Betreft:   Gemeenschappelijk BTW-stelsel

Het juridische en politieke doel van het in 1967 goedgekeurde BTW-stelsel, dat de invoering van een op goederen en diensten gebaseerde belasting in de lidstaten behelsde, is keer op keer uitgesteld. Dankzij de thans vigerende BTW-overgangsregeling kon de controle aan de EU-binnengrenzen weliswaar worden opgeheven en de belasting in bepaalde gevallen in het land van bestemming worden geïnd, maar dit neemt niet weg dat het hier om een ingewikkeld, verouderd en fraudegevoelig instrument gaat. Zo is het nog steeds moeilijk om de belasting van andere lidstaten terug te krijgen en zijn er veel kosten en problemen verbonden aan het inschakelen van belastingdeskundigen door het bedrijfsleven, vooral bij het MKB. Vaak wordt hierbij gewezen op de verschillen in behandeling tussen de diverse lidstaten.

Daarnaast zijn bepaalde bepalingen van de Zesde Richtlijn en de diverse rechtsinstrumenten die haar in de loop der jaren gewijzigd hebben, ambigu en onvolledig. Ook de uitzonderingsregelingen waarom de lidstaten steeds vragen, dragen tot een ware chaos in het BTW-stelsel bij.

De recente goedkeuring van enkele rechtsinstrumenten hebben nauwelijks verandering in de hierboven geschetste situatie gebracht.

Kan de Commissie in het licht hiervan mededelen:

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(9 december 2002)

Volgens het nieuwe BTW-stelsel zullen transacties die in consumptie in de Gemeenschap resulteren, in de lidstaat van oorsprong worden belast. Vooraleer een dergelijk systeem kan worden ingevoerd, moeten de belastingstelsels van de lidstaten in verregaande mate geharmoniseerd worden. Deze harmonisatie is tot op heden nog niet gerealiseerd.

Hoewel de Commissie dit definitieve stelsel als een langetermijndoelstelling van de Gemeenschap beschouwd, is zij het ermee eens dat, teneinde de tekortkomingen van de huidige regelingen te verhelpen, het bestaande stelsel op korte termijn moet worden verbeterd. Te dien einde heeft zij in juni 2000 een nieuwe BTW-strategie met vier hoofddoelstellingen bekendgemaakt: vereenvoudiging en modernisering van de vigerende bepalingen, meer uniforme toepassing van deze bepalingen en nauwere administratieve samenwerking (1).

Een van de prioriteiten van de nieuwe BTW-strategie is de codificering van de zesde BTW-richtlijn (2). De codificering van de bestaande regels, die aan de vereenvoudigingsdoelstelling beantwoordt, zal geschieden door middel van een herziening van de bestaande tekst teneinde deze een meer rationele structuur te geven, doch zonder inhoudelijke wijzigingen, omdat daarvoor specifieke voorstellen ter uitvoering van de nieuwe strategie vereist zijn. De Commissie is momenteel bezig met de voorbereiding van de herziene tekst die in 2003 in de vorm van een voorstel van de Commissie zal worden ingediend. Wanneer deze tekst wordt goedgekeurd, zal hij een duidelijk overzicht geven van de vigerende communautaire wetgeving.

In haar mededeling over de nieuwe BTW-strategie heeft de Commissie bovendien te kennen gegeven dat zij voornemens is de talrijke derogaties die de Raad krachtens artikel 27 van de zesde BTW-richtlijn heeft verleend, tot op zekere hoogte te rationaliseren. Dit zou moeten resulteren in een voorstel waardoor sommige derogaties die bijzonder doeltreffend zijn gebleken in de richtlijn worden geïntegreerd. De Commissie heeft reeds een aanvang gemaakt met de voorbereidende werkzaamheden teneinde in de loop van 2003 een voorstel te kunnen indienen.

----

(1)  Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement — strategie ter verbetering van de werking van het BTW-stelsel in het kader van de interne markt (COM(2000) 348 def).

(2)  Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145 van 13.6.1977).

----

----

(2004/C 33 E/015)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3173/02

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(30 oktober 2002)

Betreft:   Gelden van de Europese Unie voor de Palestijnse gebieden

In een debat in het Europees Parlement op 22 oktober 2002 over de vraag of er een enquêtecommissie van het Parlement moet worden ingesteld om beweringen te onderzoeken dat EU-gelden zijn gebruikt om terroristische activiteiten op het grondgebied van de Palestijnse Autoriteit te financieren, stelde Europees Commissaris Patten dat het gevolg van een dergelijk onderzoek door het Parlement zou zijn dat er een einde zou komen aan de steun voor de Palestijnse Autoriteit vanwege het psychologische effect bij degenen in het veld die de middelen verdelen. De heer Patten stelde ook dat de Amerikanen, de Israëliërs en de Verenigde Naties van de EU verwachten dat zij humanitaire hulp verleent, en hij verklaarde dat hij in de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid had betoogd dat volledige stopzetting van de steun voor de Palestijnse Autoriteit contraproductief zou zijn, daar dit sociale spanningen, haat en uiteindelijk terrorisme verder zou versterken. Het is duidelijk dat dit serieuze argumenten zijn.

Velen van ons zijn het erover eens dat de grootste nadruk bij onze activiteiten moet blijven liggen bij het streven naar een twee-statenoplosing, die de staat Israël veiligheid en de Palestijnen waardigheid biedt. De zorg dat EU-middelen rechtstreeks worden ingezet voor terroristische handelingen tegen vrouwen en kinderen blijft echter bestaan, en ter plaatse kan meer worden gedaan om ervoor te zorgen dat de mogelijkheden voor dergelijk misbruik worden beperkt. Zo zijn er berichten dat er EU-geld wordt uitbetaald als salaris aan mensen die niet bestaan en dat vervolgens misbruik wordt gemaakt van dit geld. De Commissie heeft verklaard dat het IMF een rol heeft gespeeld bij de controle op het gebruik van EU-gelden en toch wordt in de uitgave van Der Spiegel van 27 mei gemeld dat een IMF-functionaris niet alleen heeft toegegeven dat hij niet weet hoe elke euro wordt besteed, maar dat het onmogelijk is een doeltreffende audit uit te voeren. De functionaris voegde daaraan toe dat het IMF alleen controleert of de bedragen voor de Palestijnse Autoriteit in de juiste hoeveelheden naar haar afdelingen worden overgemaakt.

Kan de Commissie nadere opheldering verschaffen over de rol van het IMF bij de controle? Is het normaal dat het IMF wordt betrokken bij de controle op de besteding van EU-gelden? Wie is verantwoordelijk voor het stringente systeem van ex ante- en ex post-controles waar de Commissie in het verleden naar verwees? Wiens verantwoordelijkheid is het bijvoorbeeld om te controleren of iedereen die een salaris ontvangt ook daadwerkelijk bestaat en de werkzaamheden uitvoert waarvoor hij of zij wordt betaald?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(10 december 2002)

Op 4 november 2002 is door functionarissen van de Europese Commissie gesproken met Parlementsleden van de Commissie Begrotingscontrole (CONT), de Begrotingscommissie (BUDG) en de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid (AFET) over de hulp van de EU aan de Palestijnen. Op 14 november 2002 heeft een soortgelijke ontmoeting plaatsgevonden van functionarissen van de Europese Commissie met vice-voorzitter Podestà. Een reeks documenten over het beheer van de Gemeenschapsgelden voor de Palestijnen is bij deze ontmoetingen overhandigd aan de Parlementsleden en de heer Podestà.

Ten aanzien van controles ex ante en ex post kan worden opgemerkt dat de rechtstreekse begrotingssteun van de EU een financiële bijdrage is aan de begroting van de Palestijnse Autoriteit, naast de belastingoverdrachten van de regering van Israël en andere inkomsten van de Palestijnse Autoriteit en begrotingssteun van andere donoren. Al deze middelen zijn bestemd voor de financiering van de uitgaven van de Palestijnse Autoriteit in het algemeen, onder controle van het Palestijnse ministerie van Financiën. De EU-middelen en andere donorfondsen zijn niet bestemd voor specifieke uitgaven en kunnen daarom niet worden gekoppeld aan een specifieke betaling. Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) controleert echter of de begroting in al haar onderdelen (algemene uitgaven, salarissen, andere uitgaven, schulden) wordt uitgevoerd volgens het maandelijkse uitgavenplan dat met IMF en EU is overeengekomen. Alle bijdragen aan de begroting, inclusief de meest recente overdrachten van belastingopbrengsten, ingehouden door de regering van Israël (juli, augustus en oktober 2002), zijn verricht op basis van dit toezicht-mechanisme. Om de controle op de overheidsuitgaven in het algemeen te verbeteren, is aan de begrotingssteun van de EU aan de Palestijnse Autoriteit de voorwaarde verbonden dat interne en externe auditmechanismen worden ingesteld die aan de strengste internationale normen voldoen. Deze maatregelen maken deel uit van een algemeen programma voor de hervorming van belastingen en bestuur, dat de Palestijnse Autoriteit in juli 2002 heeft aangekondigd en dat door het „kwartet” (Verenigde Staten, Europese Unie, Rusland en secretariaat-generaal van de Verenigde Naties) is goedgekeurd. Zoals is bevestigd in het meest recente verslag (20 september 2002) van de taskforce (plaatselijk niveau) over de voortgang van de hervormingen, heeft het ministerie van Financiën een financieel hoofdcontroleur aangeworven en in negen ministeries een financieel controleur geplaatst. Uiteindelijk moeten in de belangrijkste ministeries en betaalorganen in totaal veertig financieel controleurs komen te werken. In de komende maanden worden de noodzakelijke maatregelen genomen voor de versterking van het bestaande systeem voor externe audit.

De controle op de salarisbetalingen van het personeel op de Westelijke Jordaanoever is onlangs overgedragen aan het ministerie van Financiën. Dit ministerie is derhalve de verantwoordelijke instantie voor de controle van de salarisbetalingen, de aanwerving van nieuw personeel en de toewijzing van middelen aan de betrokken ministeries ten behoeve van de salarisbetaling.

----

----

(2004/C 33 E/016)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3307/02

van Marco Cappato (NI) aan de Commissie

(14 november 2002)

Betreft:   Veroordeling van de „cyberdissident” Le Chi Quang tot vier jaar gevangenisstraf

De „cyberdissident” Le Chi Quang wordt ervan beschuldigd dat hij op het internet artikelen gepubliceerd heeft die kritisch staan tegenover het communistisch regiem. Hij is door een rechtbank in Hanoi veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf zonder uitstel; zijn misdrijf bestaat in staatsvijandig gedrag tegen de socialistische republiek Vietnam. De buitenlandse pers heeft geen gelegenheid gekregen om het proces tegen de dissident bij te wonen, dat trouwens maar een paar uur geduurd heeft.

Le Chi Quang was op 21 februari van dit jaar aangehouden in een internetcafé in Hanoi en heeft sindsdien opgesloten gezeten in de gevangenis „B14”, omdat hij op het internet een brief over de toestand in de grensgebieden met China gepubliceerd heeft, die gericht was aan President Jiang Zemin aan de vooravond van zijn officieel bezoek aan Vietnam. Hij is hoogleraar informatica; in zijn brief beschuldigt hij Hanoi van territoriale concessies aan China bij de onderhandelingen over het verloop van de gemeenschappelijke grens tussen beide landen. Daarnaast heeft hij via het internet documenten verspreid om de democratie te verdedigen.

Sinds juni hebben alleen nog maar de Vietnamese partij- en regeringskaders vrije toegang tot het internet, en de verantwoordelijken van cybercafés moeten toezicht houden op de activiteiten van hun klanten. De systemen waarmee de toegang tot het internet gecontroleerd wordt zouden het Vietnamees regiem gratis aangeboden zijn door Frankrijk.

Heeft de Commissie gevraagd om het proces tegen Le Chi Quang te kunnen bijwonen? Welke stappen heeft ze ondernomen of denkt ze te ondernemen voor zijn onmiddellijke vrijlating en herziening van zijn proces volgens de internationaal aanvaarde normen? Over welke middelen van toezicht beschikt ze, zodat ze de volledige waarborg heeft dat de samenwerkings- en ontwikkelingsprogramma's die ze financiert of meefinanciert, door de Vietnamese autoriteiten niet gebruikt worden om een antidemocratisch en repressief beleid te voeren, zoals de recente maatregelen op het gebruik van het internet?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(6 december 2002)

De Commissie verwijst het geachte parlementslid naar haar antwoord op schriftelijke vraag E-2854/02 van de heer Pannella (1).

De Commissie heeft niet gevraagd om aanwezig te mogen zijn op het proces van de heer Quang, en was evenmin van tevoren ingelicht over de datum en plaats. De Commissie heeft niet de gewoonte om als officiële waarnemer aanwezig te zijn op processen van Vietnamese burgers.

In de door haar in mei 2002 goedgekeurde landenstrategie voor Vietnam was de Commissie van oordeel dat de bevordering van de mensenrechten en democratie en goed bestuur universele thema's zijn. In dit verband zijn de Commissie en de lidstaten verheugd over het Masterplan voor juridische hervorming dat door de regering van Vietnam werd uitgewerkt en gebaseerd is op een „evaluatie van de juridische behoeften”. Dit plan werd voorbereid in samenwerking met de internationale donorgemeenschap.

Alle door de Commissie in Vietnam gesteunde projecten zijn net als in andere landen onderworpen aan een streng proces van financiële en andere controles, en worden tevens getoetst op hun verenigbaarheid met het beleid van de Unie inzake mensenrechten en democratie.

Voorts werd de Commissie bevestigd dat de suggestie dat de Franse regering de regering van Vietnam systemen heeft geleverd om de toegang tot het internet te controleren niet op waarheid berust.

----

(1)PB C 192 E van 14.8.2003, blz. 82.

----

----

(2004/C 33 E/017)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3311/02

van Regina Bastos (PPE-DE) aan de Commissie

(15 november 2002)

Betreft:   Financiering door de Europese Unie van het Bevolkingsfonds van de Verenigde Naties

Nadat de Verenigde Staten besloten hadden de geldkraan (34 miljoen dollar in 2002) voor het VN-Bevolkingsfonds (UNFPA) dicht te draaien, heeft het Deense voorzitterschap van de Europese Unie nu haar steun toegezegd aan projecten van deze organisatie en toegezegde financiering van de Verenigde Staten over te nemen.

Kan de Commissie bevestigen dat de Europese Unie de UNFPA thans in plaats van de Verenigde Staten steunt?

Zo ja,

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(7 januari 2003)

De Raad Ontwikkeling van de Unie heeft op zijn vergadering van 30 mei 2002 een verklaring afgelegd waarin wordt gewezen op het belang van de werkzaamheden van het VN-Bevolkingsfonds (UNPFA) en waarin alle donorlanden worden opgeroepen om dit fonds verder te blijven steunen. In deze verklaring werd ook het voornemen van de Commissie toegejuicht om haar samenwerking met het UNFPA te versterken.

De Commissie heeft bij herhaling haar ontgoocheling uitgesproken over het besluit van de Amerikaanse administratie om de financiering van het UNFPA stop te zetten. De Commissie is van oordeel dat het daardoor ontstane tekort in de begroting van het UNFPA zal leiden tot een ernstige verzwakking van deze organisatie die door de internationale gemeenschap is gemandateerd om over de hele wereld de leiding te nemen van het actieprogramma dat met eenparigheid van stemmen is goedgekeurd op de internationale conferentie over bevolking en ontwikkeling van de VN (Cairo, september 1994). De Commissie heeft zich er niet toe verbonden de VS-bijdrage aan de UNFPA-begroting over te nemen. In het licht van het besluit van de Amerikaanse regering zal de Commissie veeleer haar programmasteun aan het UNFPA en de IPPF opvoeren om de activiteiten op het gebied van de reproductieve gezondheidszorg in de ontwikkelingslanden ten uitvoer te leggen.

De Commissie heeft op 10 september 2002 de financieringsovereenkomst ondertekend voor het programma van het 8e Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) ter waarde van 32 miljoen euro dat door het UNFPA (twee derde) en de International Planned Parenthood Federation (IPPF, een derde) in 22 van de armste landen van Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan ten uitvoer moet worden gelegd. Met dit programma wordt gestreefd naar een verbetering van de capaciteit in de ACS-landen om essentiële diensten op het gebied van reproductieve gezondheidszorg te verstrekken aan kwetsbare en achtergestelde bevolkingsgroepen. De Commissie verwacht dat de contracten met het UNFPA en de IPPF in de nabije toekomst zullen worden ondertekend en dat begin 2003 met de uitvoering van het programma zal kunnen worden begonnen. In het kader van het 9e EOF wordt in aanvullende steun voorzien voor het UNFPA met het oog op de tenuitvoerlegging van activiteiten op het gebied van reproductieve gezondheidszorg.

----

----

(2004/C 33 E/018)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3349/02

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(26 november 2002)

Betreft:   Criminaliteit in Zuid-Afrika. Nieuwe moord op een Portugees burger

In antwoord op mijn vraag van 14 juni 2001 over ditzelfde onderwerp (E-1683/01 (1)) heeft de Commissie via haar lid Poul Nielson op 7 september 2001 het volgende geantwoord: „Alhoewel het huidige indicatieve meerjarenprogramma zich niet concentreert op misdaadpreventie als sector van aandacht, gelooft de Commissie dat een verbetering van de sociaal-economische situatie van het land een positief effect zal hebben op de misdaadsituatie. Het ontwikkelingsbeleid van de EU dient hier eveneens toe bij te dragen. In het verleden heeft de Commissie geld beschikbaar gesteld voor twee hulpprogramma's voor de Zuid-Afrikaanse politie: een van deze programma's loopt nog”.

Rond dezelfde tijd heeft het Europees Parlement op 5 juli 2001 een resolutie over de situatie in Zuid-Afrika goedgekeurd (2), waarin het met betrekking tot dit probleem en de verdere ontwikkeling ervan minder optimisme aan de dag legt. In deze resolutie constateert het EP dat „Zuid-Afrika ernstige moeite zou hebben om deze vraagstukken op te lossen zonder de steun en solidariteit van de internationale gemeenschap, waarbij de rol van de Europese Unie van cruciaal belang is aangezien de Unie en haar lidstaten 70 % van de totale internationale hulp aan het land verlenen”.

Helaas lijkt de gewelddadige criminaliteit in Zuid-Afrika niet echt af te nemen. Integendeel, er worden zelfs steeds meer burgers van de Europese Unie en met name Portugezen vermoord. Enkele dagen geleden is de vijfentwintigste Portugese burger sinds het begin van dit jaar vermoord.

Deze situatie is natuurlijk onaanvaardbaar en er moeten dan ook door de bevoegde Zuid-Afrikaanse autoriteiten doeltreffende maatregelen worden getroffen die op internationaal niveau intensiever moeten worden begeleid.

Vertrouwt de Commissie er in haar optimisme nog steeds op dat het probleem van de gewelddadige criminaliteit, waarvan Europese burgers die in Zuid-Afrika woonachtig zijn het slachtoffer zijn geworden, opgelost zal worden door de „verbetering van de sociaal-economische situatie”, die men dit land en ook andere landen vanzelfsprekend toewenst? Of is zij eerder voornemens de misdaadpreventie en met name de gewelddadige misdaad en moordpraktijken tot een centraal thema te maken van elk samenwerkings- en ontwikkelingsbeleid tussen de EU en Zuid-Afrika? En tot slot, tot welke meest saillante conclusies en bevindingen hebben de laatste twee door de Commissie gefinancierde programma's ter ondersteuning van de Zuid-Afrikaanse politie geleid?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(24 januari 2003)

De Commissie heeft nooit beweerd dat verbetering van de economische en sociale situatie het probleem van crimineel geweld tegen Europeanen in Zuid-Afrika kan „oplossen”. Zij is wel nog steeds van mening dat de diepere oorzaken van het geweld in het land ten minste gedeeltelijk liggen in de extreme ongelijkheid die in de Zuid-Afrikaanse samenleving ook tegenwoordig nog kan worden geconstateerd, in de erfenis van de apartheid en het institutionele geweld waarmee die gepaard ging, en in de extreme armoede van de achtergestelde gemeenschappen die nog steeds een aanzienlijk deel van de bevolking vormen. De Commissie meent dat haar bijdrage aan het aanpakken van deze ongelijkheden op de lange termijn „een positief effect zal hebben op de misdaadsituatie”. De Commissie voert bovendien op dit gebied belangrijke programma's uit en zal dat blijven doen.

De Commissie wil er nogmaals op wijzen dat criminaliteitsbestrijding als zodanig geen concentratiesector is in het lopende meerjarige indicatieve programma, en dat ook niet zal zijn in het nieuwe programma, dat momenteel in de fase van goedkeuring verkeert.

In het kader van de concentratiesector „concentratie van de rechtsstaat en bevordering van de mensenrechten” in het lopende programma heeft de Commissie financiering verstrekt voor twee programma's ter ondersteuning van de Zuid-Afrikaanse politie (SAPS).

Het programma voor bijstand aan de politie in de Oostkaap moet de effectiviteit en de reactietijd van de politie in de provincie verbeteren. Het programma omvat cursussen voor politieagenten en de bouw of verbouwing van 34 politiebureaus. Het vastgelegde bedrag van 10,8 miljoen euro is vrijwel geheel uitbetaald. Het programma wordt momenteel afgerond, waarna een evaluatie zal plaatsvinden.

Het programma voor capaciteitsopbouw en institutionele ontwikkeling bij de Zuid-Afrikaanse politie en het ministerie van Veiligheid is gericht op versterking van het menselijk potentieel. Dit moet de politie in staat stellen programma's voor misdaadpreventie uit te voeren, een strafrechtelijke DNA-databank op te zetten, een veiligheidsplan voor KwaZulu-Natal op te stellen en haar capaciteit op het gebied van menselijk potentieel en management te versterken. Het programma ging langzaam van start, maar is nu op schema. Circa een kwart van het vastgelegde bedrag van 18,5 miljoen euro is inmiddels uitbetaald.

Daarnaast financiert de Commissie een breed steunprogramma voor het ministerie van Justitie, dat de toegang tot en de effectiviteit van het justitiële stelsel voor alle Zuid-Afrikanen moet verbeteren.

De concentratiesector inzake „verdieping van de democratie” in het nieuwe meerjarenprogramma (MIP) geeft veel meer aandacht aan de bestrijding van criminaliteit dan voorheen. In het nieuwe MIP wordt dit als volgt geformuleerd: „Het Europees programma voor wederopbouw en ontwikkeling zal bijdragen aan het versterken van het sociaal kapitaal en de democratische waarden op lokaal niveau via misdaadpreventie — met name met betrekking tot geweld tegen en onder kwetsbare groepen —, en de bevordering van gemeenschapsparticipatie en verantwoordingsplicht van het strafrechtelijk systeem.” Als een van de mogelijke programma's in het kader van deze concentratiesector wordt genoemd: „Een programma voor steun aan politiediensten in de Oostkaap dat is gebaseerd op verworven kennis. Dit zal zijn gericht op misdaadpreventie en in het bijzonder op preventie van geweld tegen vrouwen en kinderen. Verlening van diensten, gemeenschapsparticipatie en verantwoordingsplicht van het strafrechtelijk systeem zullen worden ondersteund.” Navolging van delen van dit programma in de provincie KwaZulu-Natal blijft een mogelijkheid.

----

(1)PB C 115 E van 16.5.2002, blz. 8.

(2)PB C 65 E van 14.3.2002, blz. 371.

----

----

(2004/C 33 E/019)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3365/02

van Brian Crowley (UEN) aan de Commissie

(20 november 2002)

Betreft:   AFCon Management Consultants (Ierland) en het niet-toekennen van dienstverleningscontract Tacis FDRUS 9902

Wat is het standpunt van de Commissie over de eis tot schadevergoeding van AFCon Management Consultants uit Ierland naar aanleiding van het feit dat de Commissie ten onrechte heeft besloten om dienstverleningscontract FDRUS 9902 niet aan het bedrijf te gunnen?

Waarom heeft de Commissie geweigerd om de rechtmatige aanspraak van AFCon op de gunning van het contract in overweging te nemen nadat deze firma als tweede was geëindigd na het abusieve toekennen van technische punten aan de gekozen inschrijver, iets waarop de Commissie zich blijft baseren om de bevindingen ten gunste van AFCon naast zich neer te leggen? Hoe denkt de Commissie over de gebrekkige tenuitvoerlegging van het project?

Zal de Commissie trachten om tot een snelle en minnelijke schikking te komen met betrekking tot de eis van AFCon en zal zij een algemene verklaring hierover afleggen?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(23 december 2002)

Volgens de Commissie is in het kader van de aanbesteding FDRUS 9902 — Landbouwvoorlichting in Zuid-Rusland de opdracht terecht niet aan AFCon gegund. Verder voorzien de aanbestedingsvoorwaarden niet in een vergoeding voor de inschrijvers aan wie de opdracht niet is gegund. De Commissie aanvaardt derhalve geen enkele schadevordering.

Aanbesteding FDRUS 9902 is uitgeschreven toen het standaard-aanbestedingsdossier nog geen specifieke regels bevatte om de opname van honoraria onder de voor een vergoeding in aanmerking komende uitgaven uit te sluiten. Dienaangaande bevatte het aanbestedingsdossier FDRUS 9902 geen specifieke informatie en het kan dus op verschillende manieren worden uitgelegd. De begunstigde en AFCon hebben hun offertes twee verschillende manieren gepresenteerd, en beide offertes waren aanvaardbaar overeenkomstig de regels die op het ogenblik van de aanbesteding van toepassing waren.

De opdracht is gegund aan de economisch voordeligste offerte, gedefinieerd als de inschrijving met de beste verhouding prijs/kwaliteit (dat wil zeggen een mengeling van technische en financiële elementen, met een gewicht van respectievelijk 70 % en 30 %). De financiële evaluatie is verricht op basis van de totaalprijs van de offertes, met inbegrip van honoraria, dagvergoedingen, rechtstreekse uitgaven en voor een vergoeding in aanmerking komende uitgaven.

De begunstigde genoot de voorkeur als beste inschrijver en de opdracht is gegund overeenkomstig de TACIS aanbestedingsregels.

AFCon heeft het advocatenkantoor O'Connor and Company in de arm genomen om een schadevordering in te stellen. Op verzoek van de heer O'Connor heeft op 4 september 2002 een ontmoeting plaatsgevonden tussen hem en de Commissie om van gedachten te wisselen over de vordering van AFCon.

In verband met de uitvoering van het project is de Commissie op de hoogte van de moeilijkheden die zijn ontstaan door een gebrek aan medewerking van de lokale partner en de lokale overheid. Derhalve zit er geen schot in de uitvoering. De Commissie heeft daarom de nodige maatregelen getroffen om de projectactiviteiten aan te passen teneinde de resterende doelstellingen te realiseren en de duurzaamheid te waarborgen.

----

----

(2004/C 33 E/020)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3406/02

van Marco Cappato (NI) en Benedetto Della Vedova (NI) aan de Commissie

(29 november 2002)

Betreft:   Dimiana Murad Nashid, Sudanees burger

Op 4 november 2002 berichtte de Sudanese krant „Al-Watan” dat in het noorden van Sudan een koptisch-christelijke studente ontvoerd was en daarna gedwongen zich tot de islam te bekeren en te trouwen.

Dimiana Murad Nashid, eerstejaarsstudente aan de Al-Neelain-Universiteit van Omdurman, verdween eind oktober. Vrienden en medestudenten van het meisje waarschuwden de familie dat een moslim, Ehab genaamd, haar uit de universiteit ontvoerd had.

De vader van Dimiana, die de zaak aan het „Freedom House's Center for Religious Freedoms” voorlegde, verklaarde dat de rechtbank van Kalakla (een kleine stad bij Khartoum) hem opgeroepen had om het huwelijk van zijn dochter bij te wonen. Daar trof hij een religieuze leider aan die beweerde de vader van de bruidegom te zijn en die een huwelijksakte bij zich had, alsook een advocaat die een door Dimiana ondertekend document voorlegde waarin ze verklaart zich tot de islam te hebben bekeerd en met Ehab te willen trouwen.

De vader ontmoette zijn dochter in aanwezigheid van haar ontvoerders en beweert dat ze verdoofd leek en dat haar ogen en lippen opgezwollen waren. De ontvoerders zouden hem gezegd hebben dat als hij zijn dochter terug wil krijgen, dat hij zich dan tot de islam moet bekeren.

Heeft de Commissie de ambassadeur van de Republiek Sudan officieel verzocht nadere gegevens omtrent deze zaak te verstrekken? Zo neen, waarom niet? Zo ja, wat was het antwoord? Welke stappen is de Commissie van plan te ondernemen om de Sudanese regering ertoe aan te zetten een einde te maken aan de aanhoudende bedreiging van de vrijheid van niet-moslim vrouwen en mannen in Sudan?

Wat is zij voornemens te doen tegen de talrijke schendingen van de Internationale conventie tegen slavernij uit 1927, die geduld en zelfs opgelegd worden door de regering in Khartoum, en met welke middelen wil zij politiek en diplomatiek pressie uitoefenen om een einde te maken aan deze schendingen van het internationale recht?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(8 januari 2003)

De Commissie is niet op de hoogte van het door het geachte parlementslid gerapporteerde gebeurtenissen, gebaseerd op informatie uit de Soedanese krant „Al-Watan”. De Commissie zal aan haar delegatie in Soedan een verslag daarover vragen en rechtstreeks met de geachte parlementsleden daarover contact opnemen.

De Unie heeft consequent gewezen op haar afkeer van slavernij in onze tijd, o.a. tijdens de 58e zitting van de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties (CHR). De Unie heeft tevens haar bezorgdheid geuit over het voorkomen van dwangarbeid in de resolutie die zij tijdens de laatste zitting van de Mensenrechtencommissie over Soedan heeft ingediend.

De Commissie weet dat in sommige delen van Soedan slavernij voorkomt. Voor zover mogelijk stelt zij dit thema aan de orde tijdens besprekingen met de autoriteiten. De Unie treedt echter ook op om steun te verlenen aan niet-gouvernementele organisaties (NGO's) en de civiele samenleving. Artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou vormt de basis voor de politieke dialoog die daarover thans met Soedan wordt gevoerd en tijdens welke dergelijke onderwerpen door de Gemeenschap aan de orde kunnen worden gesteld. Deze kwestie zal tijdens het volgende bezoek van de Trojka aan Soedan worden geëvalueerd.

De Commissie heeft met grote belangstelling de werkzaamheden gevolgd van de Internationale Groep van Eminente personen (IEPG) in het kader van de missie van de speciale gezant van de President van de Verenigde Staten voor vrede in Soedan, Senator J. Danforth. Deze groep was gevraagd een onderzoek in te stellen naar de situatie op het gebied van slavernij, ontvoering en gedwongen arbeid in Soedan. De Commissie ziet dit verslag als een zeer nuttig hulpmiddel om een beter inzicht te krijgen in deze gevoelige kwesties. Verder zijn, en hierop is ook door de IEPG gewezen, grondiger onderzoek en analyses nodig.

Tenslotte wordt financiële steun overwogen voor projecten ter bestrijding van mensenhandel, kinderarbeid en slavernij.

----

----

(2004/C 33 E/021)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3415/02

van Harald Ettl (PSE) aan de Commissie

(25 november 2002)

Betreft:   Aanmelding van de fusie tussen Pfizer en Pharmacia, bekendmaking van 31 oktober 2002 in PB C 265/2

In hoeverre zijn de Commissie/DG Concurrentie nagegaan of door de fusie tussen Pfizer en Pharmacia een positie in het leven wordt geroepen of versterkt ten gevolge waarvan een daadwerkelijke mededinging op de gemeenschappelijke markt of een wezenlijk deel daarvan aanzienlijk wordt beperkt, met name in het licht van het feit dat Pfizer door de overname van Pharmacia het grootste farmaceutische bedrijf ter wereld wordt? In hoeverre wordt door het opleggen van adequate verplichtingen voorkomen dat in bepaalde productsegmenten een machtspositie in het leven wordt geroepen of versterkt welke krachtens artikel 2, lid 3 van de Verordening betreffende de controle op concentraties van ondernemingen onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is?

Door de fusie verwerft het overnemende bedrijf Pfizer een dominante marktpositie op talrijke productmarkten waardoor het aanbod voor de consumenten kan verslechteren zowel voor wat betreft de verscheidenheid aan producten als ten gevolge van een verhoging van de prijzen. In hoeverre hebben de Commissie/DG Concurrentie dit aspect onderzocht en tot welke bevindingen zijn zij gekomen? Welke verplichtingen zijn opgelegd om een dergelijke marktontwikkeling te voorkomen?

Zijn de Europese Commissie/DG Concurrentie nagegaan of onderhavige fusie nodig is in de zin van artikel 2, lid 1 van de Verordening betreffende de controle op concentraties van ondernemingen om op de gemeenschappelijke markt een daadwerkelijk mededinging te handhaven en te ontwikkelen, vooral in het licht van de structuur van alle betrokken markten, aangezien door de fusie in de gehele wereld naar schatting 30 000 tot 40 000 banen verloren gaan, waarbij in Europa 10 000 arbeidsplaatsen en in Oostenrijk een derde van de arbeidsplaatsen verloren gaan?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(13 januari 2003)

Wanneer de Commissie een concentratie onderzoekt, is het doel steeds na te gaan of een machtspositie in het leven wordt geroepen of versterkt die tot gevolg heeft dat de daadwerkelijke mededinging op de gemeenschappelijke markt of een wezenlijk deel daarvan wordt belemmerd (artikel 2, lid 2, van Verordening (EEG) nr. 4064/89; hierna: „concentratieverordening”) (1). Dit was ook het geval bij deze concentratie. Het Directoraat-generaal Concurrentie heeft een breed marktonderzoek opgezet met gedetailleerde vragenlijsten voor klanten en concurrenten van alle relevante markten. Het feit dat de gefuseerde onderneming het grootste farmaceutische bedrijf ter wereld wordt, wijzigt niets aan het doel van het onderzoek: nagaan of een dominante positie in het leven wordt geroepen of wordt versterkt.

Wanneer bij een concentratie ernstige twijfels bestaan over de verenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt kunnen de betrokken ondernemingen maatregelen voorstellen om aan de mededingingsproblemen te verhelpen. Indien de Commissie de voorgestelde maatregelen voldoende acht om de ernstige twijfels weg te nemen, kan zij de concentratie overeenkomstig artikel 6, lid 2, van de concentratieverordening verenigbaar met de gemeenschappelijke markt verklaren. Een typische maatregel is het afstoten van een deel van de onderneming op de markten waar ernstige twijfels bestaan. De voorgestelde maatregelen worden dan onderzocht door de Commissie, die de klanten en concurrenten zal vragen of naar hun mening de maatregelen de mededingingsproblemen daadwerkelijk zullen verhelpen. Daarnaast kan de Commissie het in het leven roepen of versterken van een dominante positie in bepaalde productmarkten ook voorkomen doordat zij de gehele operatie onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt verklaart en daadwerkelijk verbiedt. Een dergelijke beslissing wordt enkel genomen na een grondig onderzoek en enkel ingeval de voorgestelde maatregelen niet volstaan om de mededingingsproblemen te verhelpen.

Aangezien het onderzoek in verband met de voorgestelde fusie van Pfizer en Pharmacia nog niet is afgerond, is het niet mogelijk voor de Commissie om opmerkingen te geven over details of over het mogelijke resultaat.

Het doel van de concentratiecontrole is het behouden en ontwikkelen van een daadwerkelijke mededinging. Daarbij ligt de nadruk vooral op de mogelijke economische invloed van de transactie op de consumenten. Hoewel een herstructurering ingevolge fusie gevolgen kan hebben voor de tewerkstelling, vallen dergelijke overwegingen niet binnen het kader van een economische analyse van de specifieke gevolgen van de transactie voor de mededinging in een bepaalde markt. Krachtens de concentratieverordening zijn derden, waaronder werknemersvertegenwoordigers, evenwel gerechtigd om schriftelijk en/of mondeling hun mening te kennen te geven. In de onderhavige zaak werden de belanghebbende derden verzocht om hun opmerkingen over de operatie kenbaar te maken in een document dat op 31 december 2002 in het Publicatieblad is verschenen (2).

----

(1)  Verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad van 21 december 1989 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen, PB L 395 van 30.12.1989.

(2)PB C 265 van 31.10.2002.

----

----

(2004/C 33 E/022)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3755/02

van Antonios Trakatellis (PPE-DE) aan de Commissie

(16 december 2002)

Betreft:   Compensatie aan landbouwers voor de catastrofes die zijn veroorzaakt door het slechte weer

De recente catastrofes die zijn veroorzaakt door het slechte weer in de regio's Macedonië en Thessalië hebben onmetelijke schade toegebracht aan teelten en eigendommen en hebben problemen gecreëerd voor de verkeersverbindingen. Een groot deel van de landbouwproductie is onder het water verdwenen en ook het wegennet is grotendeels onbruikbaar ten gevolge van de mankementen bij de aanleg ervan.

Zal de Gemeenschap financiële steun verlenen aan deze gebieden en zodoende bijdragen tot een spoedig herstel van de normale levensomstandigheden in de gebieden die door natuurrampen zijn getroffen, dit overeenkomstig verordening (EG) nr. 2012/2002 (1) van de Raad van 11 november 2002?

Welke maatregelen hebben de Griekse autoriteiten genomen voor de noodzakelijke vastlegging van de bijzondere financiële middelen die zullen worden gebruikt voor het compenseren van deze schade?

Is er, overwegende dat Griekenland in het verleden soortgelijke situaties heeft meegemaakt, gebruik gemaakt van eventuele steun die aan dit land is verstrekt overeenkomstig de genoemde verordening en zo neen, is het deel dat niet is gebruikt aan de Commissie teruggegeven?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(22 januari 2003)

De Griekse autoriteiten hebben onlangs bij de Commissie geen steunaanvraag overeenkomstig artikel 4 van Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (2) ingediend voor steun om de schade veroorzaakt door de door het geachte parlementslid vermelde natuurrampen te herstellen.

De Commissie vestigt er bovendien de aandacht op dat steun uit het bij voornoemde verordening ingestelde Solidariteitsfonds slechts wordt verleend voorzover is voldaan aan de in artikel 2 en in artikel 4, lid 1, bepaalde voorwaarden, met name dat de schade, behalve in uitzonderlijke gevallen als bedoeld in de laatste alinea van artikel 2, lid 2, op meer dan 3 miljard euro moet zijn geschat of meer dan 0,6 % van het bruto nationale inkomen van de betrokken staat moet vertegenwoordigen, en dat het verzoek om hulpverlening moet worden ingediend binnen tien weken na de datum waarop de eerste met de ramp verband houdende schade zich heeft voorgedaan. Voorts financiert het Fonds slechts de soorten acties die in artikel 3 van voornoemde verordening zijn vermeld, en vergoeding van de verliezen van landbouwproducten komt daarin niet voor.

Tot slot is deze verordening zeer recent en is er tot dusver nog geen beroep op gedaan voor Griekenland.

----

(1)PB L 311 van 14.11.2002, blz. 3.

(2)PB L 311 van 14.11.2002.

----

----

(2004/C 33 E/023)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3806/02

van Karin Junker (PSE) aan de Commissie

(7 januari 2003)

Betreft:   ICT-projecten van de Commissie en de lidstaten voor ontwikkelingslanden

De toegang tot mondiale communicatie, in het bijzonder tot de moderne informatie- en communicatietechnologie (ICT), kan van doorslaggevende betekenis zijn bij het bevorderen van de duurzame economische en sociale ontwikkeling van de ACP-landen en in belangrijke mate bijdragen tot een democratische meningsvorming.

Versnelde invoering van ICT kan de kans op duurzame ontwikkeling aanmerkelijk verbeteren en belangrijke doelstellingen van de EU-ontwikkelingssamenwerking bevorderen op gebieden als armoedebestrijding, gezondheid, vorming, onderwijs, milieu en versterking van de particuliere sector.

Ook de Commissie en de Raad onderkennen het belang van ICT, zoals blijkt uit de mededeling van de Commissie (1) en uit de conclusie van de Raad Ontwikkeling van 30 mei 2002 over de mededeling van de Commissie. De Commissie vermeldt in haar verslag de lopende programma's en de toekomstige activiteiten, maar deze beschrijving is zeer algemeen gehouden.

Tijdens de conferentie van Palermo in april heeft men kunnen vernemen hoe het ICT-initiatief van de Italiaanse regering voor de ontwikkelingslanden eruitziet. Italië heeft voor projecten ter stimulering van e-government in vijf ontwikkelingslanden meer dan 100 miljoen US-dollar beschikbaar gesteld.

Wat doet de Commissie concreet voor ontwikkelingslanden, met name de ACP-staten, met betrekking tot ICT?

Welke programma's en activiteiten zijn er en hoe zien die eruit?

Wat doen andere lidstaten, zie Italië, met betrekking tot ICT voor ontwikkelingslanden?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(14 maart 2003)

De mededeling over informatie- en communicatietechnologieën (ICT's) in ontwikkelingslanden benadrukt het belang van ICT's als een instrument ter ondersteuning van de zes ontwikkelingsprioriteiten van de Gemeenschap. ICT's zijn een middel en geen doel op zich.

In het kader van het 9e EOF (Europees Ontwikkelingsfonds) bevatten alle zes regionale indicatieve programma's verwijzingen naar ICT's. De Commissie werkt momenteel met de bevoegde regionale organisaties samen om deze onderdelen zo veel mogelijk in praktijk te brengen. Daarnaast werkt de Commissie aan een haalbaarheidsstudie voor een ACS-ICT-programma, in aansluiting op de EU-ACS-Paritaire Parlementaire Vergadering en volgend op een verzoek van de ACS-groep. De uitkomst van deze studie is dat een operationeel programma zou kunnen worden opgezet en uitgevoerd in het kader van het 9e EOF.

Op grond van artikel B7-623 (Capaciteitsopbouw voor informatie- en communicatietechnologieën en duurzame energie) van de communautaire begroting rondt de Commissie momenteel een contract af met de Internationale Telecommunicatie-Unie om verscheidene ICT-programma's met een multiplicatoreffect te ondersteunen. Het zal zich concentreren op lage-inkomenslanden, voornamelijk ACS-landen.

Voor Azië, het Middellandse-Zeegebied en Latijns-Amerika voert de Commissie respectievelijk de Asia IT & C-, Eumedis- en @LIS-programma's uit. De eerste twee programma's zijn bijna voltooid en een fase II wordt in overweging genomen.

De Commissie probeert ook operationele richtlijnen te ontwikkelen om ICT's in de zes concentratiesectoren te integreren.

Parallel hiermee nodigt de Commissie ontwikkelingslanden uit, via de ontwikkelingsagenda van Doha van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) en ook in onderhandelingen over economische-partnerschapsover-eenkomsten tussen de ACS en de EU, te voorzien in passende regelgevingskaders en (lokale of buitenlandse) particuliere investeringen toe te staan in sectoren die belangrijk zijn voor de ICT-sector: telecommunicatie, computergerelateerde diensten, financiële diensten, enz. Concurrentie en investeringen in die sectoren, samen met financiële en technische bijstand om te helpen bij de implementatie van passende regelgeving, moeten de ICT-infrastructuur in die landen en de ontwikkeling van e-commerce and e-government bevorderen.

De Commissie en de lidstaten overleggen over ICT's voor ontwikkelingslanden in de context van een groep van deskundigen die inmiddels vier keer is bijeengekomen. De Commissie bezit echter geen gedetailleerde en volledige informatie over de ICT-programma's voor ontwikkelingslanden van de lidstaten.

----

(1)  COM(2001)770.

----

----

(2004/C 33 E/024)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3845/02

van Ieke van den Burg (PSE) en Wilfried Kuckelkorn (PSE) aan de Commissie

(9 januari 2003)

Betreft:   Europeesrechtelijke aspecten van Duitse „Zulagen” ter stimulering van eigen aanvullend pensioen

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(24 maart 2003)

----

(1)PB L 257 van 19.10.1968, blz. 2.

(2)  Arrest van 12.5.1998, Martínez Sala, C-85/96, Jurispr. blz. I-2691.

(3)  Arrest van 24.9.1998, Commissie/Frankrijk, C-35/97, Jurispr. blz. I-5325.

----

----

(2004/C 33 E/025)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3846/02

van Ieke van den Burg (PSE) en Wilfried Kuckelkorn (PSE) aan de Commissie

(9 januari 2003)

Betreft:   Europeesrechtelijke aspecten van Duitse toelagen ter stimulering van eigen woningbezit („Eigen-heimzulagen”)

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(27 maart 2003)

----

(1)PB L 257 van 19.10.1968, blz. 2.

(2)PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2.

(3)  Zaak C-85/96 Martínez Sala, Jurispr. 1998 blz. I-2691.

(4)  Zaak C-279/93 Schumacker, Jurispr. 1995 blz. I-225.

----

----

(2004/C 33 E/026)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3904/02

van Nelly Maes (Verts/ALE) aan de Commissie

(14 januari 2003)

Betreft:   Financiële steun aan Rwanda en Oeganda

Op dinsdag 3 december werd in de Commissie ontwikkelingssamenwerking van het Europees Parlement een debat gehouden met experts betreffende het VN-rapport „Illegal exploitation of Natural Resources and Other Forms of Wealth of the Democratic Republic of the Congo”. Ondanks de zogenaamde terugtrekking van buitenlandse troepen gaat de plundering van de Kongolese rijkdommen onverminderd voort. Het VN-panel vermeldde o.a. een netwerk waarbij hoge politici, rebellenleiders en militairen uit Rwanda en Oeganda betrokken zijn. Samen met Zimbabwe hebben zij structuren opgebouwd om hun greep op diamanten, kobalt, koper, germanium, goud, coltan en hout niet kwijt te raken.

Ziet de Commissie geen reden in de bekendmaking van de plunderingen om, als drukkingsmiddel, een deel van de steun aan deze landen, die rechtsreeks of onrechtsreeks de regering ten goede komt, afhankelijk te maken van criteria als de volledige terugtrekking van hun troepen uit Kongo, de volledige stopzetting van steun aan rebellengroepen in Kongo en concrete maatregelen door die landen om een eind te maken aan de onwettige exploitatie van natuurlijke rijkdommen door burgers en militairen uit hun land in Oost-Kongo?

Moet de Commissie ook niet aan de Raad aanbevelen dat „gerichte sancties” worden overwogen tegen die personen en die bedrijven die die handel bevorderen?

Welke steun geeft de Commissie aan Rwanda en Oeganda?

Wordt ook directe budgetsteun gegeven?

Zo ja, is er dan geen reden om die onmiddellijk stop te zetten?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(3 maart 2003)

De Commissie is bekend met de inhoud van het rapport van het panel van experts over de illegale exploitatie van natuurlijke hulpbronnen en andere rijkdommen in de Democratische Republiek Congo, dat op 15 oktober 2002 door de VN-secretaris-generaal is voorgelegd aan de Veiligheidsraad.

Volgens het rapport, met name volgens de punten 171, 172 en 173, kan de VN-Veiligheidsraad eventueel voorstellen de officiële ontwikkelingshulp te verlagen, teneinde vrede en goed bestuur in de regio te bevorderen. Het rapport bevat verder een voorstel voor een algemeen implementatiemechanisme voor die verlagingen, waarvoor met name de voorwaarde kan gelden dat buitenlandse troepen zich dienen terug te trekken uit de Democratische Republiek Congo, hetgeen overigens onlangs is gebeurd. Daarentegen vermeldt het rapport niet in detail welke andere corrigerende maatregelen dienen te worden overwogen voor de instelling van een mechanisme voor geleidelijke verlaging van de hulp.

De Veiligheidsraad heeft zich in resolutie 1457 van 24 januari 2003 over het rapport uitgesproken en het panel zes maanden extra tijd gegeven om de groep van experts in staat te stellen alle ter zake dienende gegevens te bestuderen en eerder verzamelde informatie te analyseren, teneinde de conclusies te verifiëren, te bevestigen en eventueel bij te stellen.

Gezien de complexiteit van dit onderwerp is verlenging volgens de Commissie positief, omdat zo een nog duidelijker beeld kan worden gevormd van de huidige situatie. Verder is de Commissie van mening dat een resolutie van de Veiligheidsraad, die het kader definieert voor een gezamenlijk en gecoördineerd standpunt van de gehele internationale gemeenschap ten aanzien van sancties, een noodzakelijke voorwaarde is om de doeltreffendheid van dit soort sancties ten opzichte van de beoogde doelstellingen te garanderen.

In het kader van de politieke dialoog van de Unie met de ACS-staten uit hoofde van artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou moedigt de Commissie de in het rapport genoemde landen sterk aan grondig onderzoek te verrichten en adequate maatregelen te nemen ten aanzien van hun daarin genoemde onderdanen wanneer bewezen en onbetwistbare feiten, alsmede objectieve omstandigheden dat rechtvaardigen. Verder vestigt de Commissie er de aandacht op dat het rapport van de groep van experts van de Verenigde Naties ook personen en ondernemingen uit de lidstaten van de Europese Unie en andere niet in Afrika gelegen landen verantwoordelijk acht voor plundering van hulpbronnen in de Democratische Republiek Congo.

De Commissie heeft geen specifieke bevoegdheid met betrekking tot sancties die zich richten tegen personen en ondernemingen. Aangezien de sancties tegen de in het rapport genoemde personen en ondernemingen een strafrechtelijk en/of binnenlands karakter zouden hebben, kan de Commissie goedkeuring ervan niet formeel aanbevelen aan de Raad.

In het geval van Oeganda en Rwanda doet de Gemeenschap het nodige via projecthulp op de sociale gebieden van gezondheidszorg en onderwijs, in de vervoerssector en op het gebied van plaatselijke ontwikkeling, alsmede door begrotingssteun voor de implementatie van de nationale strategieën voor armoedevermindering die zijn opgesteld in overleg met de Bretton Woods-instellingen, het maatschappelijk middenveld en de donorgemeenschap.

----

----

(2004/C 33 E/027)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3909/02

van Caroline Lucas (Verts/ALE) aan de Commissie

(14 januari 2003)

Betreft:   Algemene Overeenkomst inzake de Handel in Diensten AOHD

De Britse regering heeft duidelijk laten blijken dat ten minste enkele delen van het openbaar onderwijssysteem niet vallen onder de uitzonderingsbepaling van artikel 1.3, aangezien ze concurreren met de

particuliere sector. Vooral in het Verenigd Koninkrijk omvat de sector van het hoger onderwijs reeds een veelvoud van openbare en particuliere instellingen die in toenemende mate worden gefinancierd door middel van collegegeld en andere particuliere bronnen van inkomsten.

Is de EG met het oog hierop bereid om eventuele verzoeken van derde landen in te willigen om elke beperking te laten vervallen als gevolg waarvan verplichtingen enkel zouden gelden voor het met particuliere fondsen gefinancierde onderwijs?

Kan de EG ook verduidelijken wat wordt bedoeld met de term „met particuliere fondsen gefinancierd onderwijs”, rekening houdend met het feit dat de financiering van alle onderwijsinstellingen in toenemende mate afkomstig is van collegegelden en andere bronnen?

Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie

(11 februari 2003)

De Gemeenschap is niet van plan de lopende verbintenis betreffende hogeronderwijsdiensten te wijzigen. Die verbintenis beperkt zich tot particulier gefinancierde diensten.

De term „met particuliere fondsen gefinancierd onderwijs” beperkt de verbintenis van de Gemeenschap slechts tot instellingen waarvan de werking is gebaseerd op particuliere fondsen. Het feit dat sommige onderwijsinstellingen aanvullende steun ontvangen door middel van collegegeld of andere particuliere bronnen van inkomsten betekent niet automatisch dat zij „met particuliere fondsen gefinancierd” worden.

----

----

(2004/C 33 E/028)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0037/03

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(21 januari 2003)

Betreft:   Effectiviteit van somatostatin bij de bestrijding van kanker

Tijdens het internationaal oncologiecongres in Orlando (VS) en de Italiaanse congressen in Napels en Como is naar voren gekomen dat vitamine A, retinoïden en somatostatin effectief zijn tegen tumoren. Dit werd al beweerd door prof. Luigi Di Bella, wiens methode volgens een onderzoek uit 1997 van het Italiaanse Ministerie van Volksgezondheid geen wetenschappelijke basis had.

Antwoord van de heer Busquin namens de Commissie

(28 februari 2003)

De Commissie is op de hoogte van het geavanceerde onderzoek dat naar het gebruik van somatostatine, retinoïden en vitamine A bij de behandeling van kanker wordt uitgevoerd.

Er is aangetoond dat somatostatine-analogen zowel bij experimentele tumormodellen in vitro als bij diermodellen effectief zijn. Ook is de klinische werkzaamheid bij de behandeling van acromegalie en in mindere mate neuro-endocriene tumoren bij de mens aangetoond.

Van derivaten van vitamine A, de retinoïden, wordt het mogelijke gebruik voor de preventie van kanker momenteel geëvalueerd. Uit recente resultaten blijkt dat ze een bijdrage leveren bij de behandeling van specifieke pre-maligne afwijkingen en bij de beperking van het optreden van tweede primaire tumoren bij patiënten met eerdere primaire tumoren in hoofd en nek. Het is echter nog niet bekend of retinoïden primaire tumoren op deze plaatsen zullen voorkómen.

De Commissie is van mening dat bovengenoemde resultaten met somatostatine en retinoïden geen nieuwe relevante informatie opleveren waarmee meer duidelijkheid zou kunnen worden verkregen over de werkzaamheid van de multitherapie van Di Bella of op grond waarvan deze therapie opnieuw zou moeten worden geëvalueerd. Deze methode was gebaseerd op een kuur met verschillende andere geneesmiddelen naast de twee genoemde stoffen, zoals melatonine, bromocriptine, adrenocorticotroop hormoon (ACTH), cyclofosfamide en hydroxyureum, die op andere kanker-specifieke plaatsen werden toegediend dan voornoemde stoffen. Een extrapolatie van bovengenoemde resultaten naar de mogelijke werkzaamheid van de multitherapie van Di Bella is derhalve niet mogelijk.

De klinische werkzaamheid en antitumor-activiteit van de multitherapie van Di Bella is op verzoek van het Italiaanse Ministerie van Volksgezondheid al geëvalueerd via een klinische trial van fase II, die werd uitgevoerd op kankerafdelingen van 26 ziekenhuizen en waarbij 386 patiënten met gevorderde kanker waren betrokken. De conclusie van deze trial was dat de multitherapie van Di Bella niet voldoende werkzaam was bij patiënten met gevorderde kanker om een verder klinisch onderzoek te rechtvaardigen. Het volledige verslag over deze trial is gepubliceerd in het vooraanstaande internationale tijdschrift „British Medical Journal” (1).

Kankeronderzoek wordt binnen het zesde kaderprogramma gesteund via de thematische prioriteit „Biowetenschappen, genomica en biotechnologie voor de gezondheid”. Bij het kankeronderzoek zal onder andere de nadruk liggen op de ondersteuning van klinisch onderzoek, met name klinische trials, met het oog op de validering van nieuwe en verbeterde methoden en de ondersteuning van onderzoek dat is gericht op de toepassing van fundamentele kennis in de klinische praktijk en de volksgezondheid.

In deze context biedt het programma onder andere mogelijkheden voor relevante onderzoekvoorstellen op het gebied van het gebruik van somatostatine, vitamine A en retinoïden bij de behandeling van kanker.

----

(1)  Nr. 318, blz. 224-228 (1999).

----

----

(2004/C 33 E/029)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0044/03

van Christa Randzio-Plath (PSE) aan de Commissie

(21 januari 2003)

Betreft:   Mededingingsrecht: regels voor rating- en accountantskantoren

De schandalen van de laatste jaren op de financiële markten, met name in verband met balansen van bedrijven, hebben het vertrouwen van de beleggers geschokt. De autoriteiten van de Verenigde Staten en de Europese Unie concentreren zich op regulerings- en controlemaatregelen. Schiet de controle niet tekort wanneer externe ratings afhankelijk zijn van vijf kantoren, en het toezicht op meer dan 80 % van de 100 grootste bedrijven in België, Frankrijk, Italië, Nederland en het Verenigd Koninkrijk, en op meer dan 50 % van de grootste bedrijven in de andere EU-landen, van vier accountantsbedrijven?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(12 maart 2003)

----

(1)PB L 191 van 19.7.2002.

----

----

(2004/C 33 E/030)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0065/03

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(15 januari 2003)

Betreft:   Geld voor Guatemala

In Guatemala bestaan grote problemen als gevolg van het tekort aan straten en structuren voor de verkeersveiligheid, waardoor de persoonlijke veiligheid van de bewoners van de grote steden in het gedrang komt. Uit een studie die is uitgevoerd in Quetzaltenango, de op een grootste stad van het land, is gebleken dat het aantal verkeersslachtoffers sterk is toegenomen. Tegelijkertijd draagt de regering van Guatemala zware financiële lasten als gevolg van de wederopbouw van de primaire stadsinfrastructuur. Kan de Commissie meedelen welk deel van het geld dat wordt verstrekt in het kader van bestaande samenwerkingsprogramma's, met name het PRRAC (Regionaal Programma voor de wederopbouw van Midden-Amerika), gegaan is naar de regering van Guatemala en over hoeveel krediet deze regering nog beschikt?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(5 februari 2003)

In haar samenwerking met Guatemala concentreert de Commissie zich vanaf het begin, afgezien van ontwikkeling, vooral op het herstel van rust en orde in en de democratisering van dit land dat in de jaren negentig geleidelijk de weg naar de vrede heeft gevonden na een ingrijpende burgeroorlog die het land meer dan dertig jaar lang in zijn greep hield.

De samenwerking van de Gemeenschap met Guatemala is sedert 1997 vooral toegespitst op de ondersteuning van de in december 1996 ondertekende vredesakkoorden. Deze steun kreeg concrete vorm in acties op het gebied van bijvoorbeeld de herintegratie in de maatschappij van de gedemobiliseerde strijdkrachten, bijstand voor de vluchtelingen, de oprichting van een civiele politiemacht, de definitie van een nationaal kadaster, de versterking van de rechterlijke macht, enz. Dit zijn tevens de richtsnoeren voor de samenwerking met Guatemala die geformuleerd werden in het strategisch document „2002-2006” dat de Commissie in mei 2002 goedkeurde. Uit hoofde van de financiële en technische samenwerking en de economische samenwerking voor de periode 2001-2006 heeft de Commissie steun verleend aan Guatemala voor een indicatief bedrag van 93 miljoen Euro.

Dit betekent dat investeringen in de openbare infrastructuur (plattelandswegen, scholen, watervoorziening, enz.) een secundaire rol spelen bij de activiteiten in Guatemala, met uitzondering van het Regionaal programma voor de wederopbouw van Midden-Amerika (PRRAC). Om grote openbare infrastructuurwerken te financieren met fondsen van internationale samenwerking doet Guatemala hoofdzakelijk een beroep op andere donors zoals de lidstaten, de Wereldbank of de Inter-Amerikaanse ontwikkelingsbank.

In het kader van het PRRAC heeft de Commissie middelen ter beschikking gesteld ter waarde van in totaal 18,5 miljoen euro tot eind 2006. De steun uit hoofde van het PRRAC in Guatemala is vooral geconcentreerd op die streken waar de orkaan Mitch de meeste schade heeft berokkend (hoofdzakelijk Izabal, las Verapaces) en het gebied van Quetzaltenango kwam niet in aanmerking voor het programma voor wederopbouw. Het grootste deel van deze middelen — in totaal 16 miljoen euro — werd gebruikt voor de financiering van drie grote projecten die momenteel worden uitgevoerd: twee projecten in de sectoren „gezondheidszorg” en „onderwijs” en het derde -dat wordt beheerd door het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties — in de sector watervoorziening en riolering.

Voorts werden nog tien kleinere projecten geformuleerd voor de hierbovenvermelde sectoren in samenwerking met Europese et Guatemalteekse niet-gouvernementele organisaties (ngo's) Vier hiervan worden momenteel uitgevoerd en de Commissie is nu bezig met ondertekening van de contracten voor zes andere projecten.

Afgezien van de hierboven beschreven acties is de Commissie niet voornemens andere middelen ter beschikking te stellen voor nieuwe initiatieven in het kader van het PPRAC. Van de 18,5 miljoen euro die ter beschikking is gesteld van Guatemala werd 3,3 miljoen euro reeds in december 2002 uitgekeerd.

Begin 2003 komt uit hoofde van alle begrotingslijnen ongeveer 100 miljoen euro beschikbaar voor Guatemala met inbegrip van de middelen bestemd voor het PRRAC.

----

----

(2004/C 33 E/031)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0095/03

van Olivier Dupuis (NI) aan de Commissie

(28 januari 2003)

Betreft:   Misdrijven van kinderschennis

In zijn antwoord van 25 juni 2002 op vraag E-1450/02 (1) verklaart commissaris Vitorino dat de Commissie „op 15 november 2001 besloten (heeft) het project” International Child Exploitation Database Feasibility Study „in het kader van het STOP II Programma Comité te ondersteunen” en dat dit project „de haalbaarheid (wil) bepalen van een internationale gegevensbank met foto's van kindermisbruik die afkomstig zijn van internet of van andere grafische systemen”.

In hetzelfde antwoord preciseert de commissaris dat „Europol (...) volledig bij dit project (is) betrokken, evenals de andere lidstaten, Interpol en de groep van de acht meest geïndustrialiseerde landen (G-8)” en dat „(het) eindrapport (...) in december 2002 (wordt) verwacht”.

Kan de Commissie over het eindrapport van het project „International Child Exploitation Database Feasibility Study” informatie verstrekken? Hoe wordt de haalbaarheidsstudie betreffende de instelling van een „internationale gegevensbank met foto's van kindermisbruik die afkomstig zijn van internet of van andere grafische systemen” door de Commissie geëvalueerd? Is de Commissie van plan over te gaan tot de actieve fase van de instelling van de gegevensbank en welk tijdschema wil zij hierbij volgen?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(14 februari 2003)

In vervolg op het antwoord van 25 juni 2002 op schriftelijke vraag E-1450/02 van het geachte parlementslid kan de Commissie hem nu verheugd mededelen dat de projectgroep op 14 januari 2003 formeel de eindversie van de haalbaarheidsstudie naar de internationale gegevensbank over kindermisbruik bij de Commissie heeft ingediend. Deze studie is medegefinancierd in het kader van het STOP II-programma. Een samenvatting zal binnenkort op de website van het directoraat-generaal Justitie en binnenlandse zaken worden gepubliceerd.

De projectgroep heeft diverse aanbevelingen opgesteld. De belangrijkste aanbeveling luidt dat een geavanceerde in een netwerk opgenomen internationale gegevensbank met afbeeldingen van sexueel kindermisbruik die op het nieuwe systeem van Interpol is gebaseerd, dringend gewenst en juridisch en technisch mogelijk is. De projectgroep was het erover eens dat de gegevensbank rekening zou moeten houden met de van land tot land uiteenlopende wetgeving inzake afbeeldingen van sexueel kindermisbruik en de bescherming van persoonsgegevens. Er moet derhalve een model in overweging worden genomen dat distributief kan zijn en dat deelname op diverse niveaus en interoperabiliteit van de bestaande uiteenlopende systemen mogelijk maakt.

De Commissie is niet bevoegd voor het daadwerkelijk opzetten van een dergelijke internationale gegevensbank. Dit wordt overgelaten aan de lidstaten en andere landen die daartoe bereid zijn. De projectgroep heeft duidelijk erop gewezen dat de tot dusver verrichte werkzaamheden een vervolg moeten krijgen, namelijk in de vorm van een plan van uitvoering dat de vaststelling en oplossing van de juridische en beleidskwesties mogelijk zou kunnen maken die in deze haalbaarheidsstudie niet aan bod zijn gekomen. Als Interpol definitief besluit tot het opzetten van zo'n internationale gegevensbank, zal de Commissie nagaan hoe deze bank alle lidstaten van nut kan zijn.

----

(1)PB C 28 E van 6.2.2003, blz. 107.

----

----

(2004/C 33 E/032)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0169/03

van Wilhelm Piecyk (PSE) aan de Commissie

(29 januari 2003)

Betreft:   Democratisch manco bij de onderhandelingen in het kader van de Algemene Overeenkomst inzake de Handel in Diensten

In 2000 begon een nieuwe onderhandelingsronde over de liberalisering van de handel in diensten (General Agreement on Trade in Services). Op de vierde ministeriële conferentie in Doha in 2001 werden precieze termijnen vastgesteld voor eerste aanvragen tot markttoegang in andere landen en voor de indiening van aanbiedingen aan andere landen. Begin juli 2002 overhandigde de EU eerste aanvragen tot verbeterde markttoegang in de dienstensector aan 109 WTO-leden en kreeg zelf talrijke aanvragen van derde landen die voor hun dienstverleners een betere toegang tot de dienstenmarkt van de EU nastreven. Eind maart 2003 moeten aanbiedingen betreffende de liberalisering van de dienstensector door de landen bekend gemaakt worden.

Van veel kanten wordt bekritiseerd dat het de onderhandelingen, die reeds in een beslissende fase verkeren, nog steeds aan een toereikende democratisering schort. De onderhandelingen zouden niet op transparante wijze worden gevoerd en niet democratisch worden gecontroleerd. Noch op nationaal, noch op Europees niveau zouden de parlementen in staat zijn het verloop van de onderhandelingen werkelijk te controleren, laat staan er invloed op uit te oefenen.

Welke stappen denkt de Commissie te nemen om de democratische legitimering van de GATS-onderhandelingen te verbeteren en om de onderhandelingen transparanter te maken?

----

----

(2004/C 33 E/033)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0185/03

van Ian Hudghton (Verts/ALE) aan de Commissie

(31 januari 2003)

Betreft:   Toegang van het publiek tot documenten — raadpleging inzake GATS-voorstellen (Algemene Overeenkomst inzake de Handel in Diensten)

De EU heeft zich met nadruk uitgesproken voor transparantie en wil verzekeren dat burgers zoveel mogelijk toegang hebben tot documentatie; veel Europese burgers maken zich zorgen over de vraag:

Kan de Commissie meedelen in hoeverre het publiek toegang zal hebben tot documenten van Commissie over de huidige ronde van GATS-onderhandelingen? Zal met name onbeperkte toegang worden verleend tot documenten met informatie over de verzoeken die aan de EU worden gedaan en de aanbiedingen die in naam van de EU worden gedaan?

Gecombineerd Antwoord

van de heer Lamy namens de Commissie

op de schritftelijke vragen E-0169/03 en E-0185/03

(19 maart 2003)

De Commissie is vastbesloten het overleg met alle partijen die betrokken zijn bij de Algemene Overeenkomst inzake de handel in diensten (GATS) zo transparant mogelijk te laten zijn. Transparantie is een vanzelfsprekend onderdeel van een democratie en de Commissie stelt een aanzienlijke hoeveelheid tijd en middelen beschikbaar om over het handelsbeleid te overleggen met alle betrokken partijen, met name het Europees Parlement. Er moet echter een goede balans gevonden worden tussen transparantie en de mogelijkheid voor de Gemeenschap om te onderhandelen in een open en eerlijke sfeer.

De Commissie garandeert dat de parlementsleden regelmatig op de hoogte gehouden worden van handelsbeleidkwesties en dat over belangrijke vraagstukken met hen overlegd wordt overeenkomstig de Kaderovereenkomst van 5 juli 2000. Het lid van de Commissie dat verantwoordelijk is voor handel overlegt en wisselt ideeën uit met parlementsleden tijdens de plenaire vergaderingen, binnen de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (ITRE) of binnen het kader van de regelmatige informele vergaderingen. Overeenkomstig het voornemen van de Commissie om de parlementsleden op de hoogte te houden van de ontwikkelingen op het gebied van het handelsbeleid zijn de eerste aanvragen aan andere leden van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) voor betere markttoegang in de dienstensector in juli 2002 bekendgemaakt aan de ITRE-commissie.

Voor meer informatie over de verzoeken van de Gemeenschap worden de geachte parlementsleden verwezen naar: het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-3130/02 van mw. Figueiredo (1). De Commissie heeft dezelfde procedure gevolgd met betrekking tot het ontwerp-aanbod van de Gemeenschap en heeft dit tegelijkertijd voorgelegd aan de ITRE-commissie en aan de Raad.

Wat het brede publiek betreft, besteedt de Commissie een aanzienlijke hoeveelheid tijd en middelen aan informatie en debat over alle handelsgerelateerde kwesties. In 1998 lanceerde de Commissie een dialoog met het maatschappelijk middenveld met het specifieke doel om een goede samenwerking tot stand te brengen tussen alle partijen die belangen hebben op het gebied van handelsbeleid. In dit kader wordt sinds 1999 regelmatig op verschillende manieren overlegd over alle aspecten van de ontwikkelingsagenda van Doha, waaronder kwesties in verband met de onderhandelingen over de dienstensector. Daarnaast zijn de algemene doelstellingen van de Gemeenschap in verband met de GATS-onderhandelingen en voor de meeste GATS-sectoren al enige tijd openbaar via onder andere websites van de EU en de WTO. De voorstellen per sector werden in december 2000 bij de WTO ingediend en in maart 2001 werd een mededeling gepubliceerd over de algemene doelstellingen van de Gemeenschap.

Daarnaast werd in juli 2002 een samenvatting van de eerste verzoeken van de Gemeenschap gepubliceerd op de website van de Commissie (DG Handel) (2) en op 12 november 2002 lanceerde de Commissie voor het eerst in de geschiedenis een openbare raadpleging over de verzoeken van WTO-leden aan de Gemeenschap door in alle officiële talen een uitgebreide discussienota te publiceren waarin de belangrijkste punten uit de verzoeken vermeld worden. Hierop is massaal door het publiek gereageerd. De Commissie heeft vervolgens de ingediende opmerkingen geanalyseerd en hiermee rekening gehouden bij het opstellen van het ontwerp-aanbod van de Gemeenschap. De Commissie verheugt zich over de vele bijdragen die zij mocht ontvangen, waardoor vastgesteld kon worden wat de belanghebbenden momenteel bezighoudt.

Met betrekking tot de toegang van het publiek tot de eerste verzoeken die door de Gemeenschap en andere WTO-leden ingediend werden tijdens deze onderhandelingen, verwijst de Commissie de geachte parlementsleden naar haar antwoord op schriftelijke vraag E-2446/02 van de heer Deva (3). Met betrekking tot het aanbod van de Gemeenschap in de onderhandelingen over de dienstensector heeft de Commissie aangekondigd dat dit openbaar gemaakt zal worden zodra het naar onze handelspartners verzonden is. Ook dit is nog nooit eerder voorgekomen.

De Commissie is van mening dat de hierboven beschreven inspanningen bewijzen dat zij zich sterk maakt voor transparantie, zonder afbreuk te doen aan haar mogelijkheden om te onderhandelen.

----

(1)PB C 11 E van 15.1.2004, blz. 27.

(2)  http://europa.eu.int/comm/trade/wto_overview/index_en.htm.

(3)PB C 110 E van 8.5.2003, blz. 55.

----

----

(2004/C 33 E/034)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0275/03

van Wolfgang Ilgenfritz (NI) aan de Commissie

(31 januari 2003)

Betreft:   Transfer van monetaire reserves

Naar verluidt zouden in België, Nederland en Italië transfers van monetaire reserves hebben plaatsgevonden, waartegen de EU-administratie geen bezwaar heeft gemaakt.

Hebben deze transfers van monetaire reserves van de nationale banken daadwerkelijk plaatsgevonden en kunnen deze reserves op grond van nationale begrotingsbesluiten dan zomaar vrij gebruikt worden (bijvoorbeeld voor de financiering van wegenbouw of research)?

Is door deze transfers de goedkeuring vereist van de EU-administratie en zo ja van welke diensten, of kan een dergelijke transfer louter op nationaal niveau worden besloten?

Hoe groot zijn de geldreserves die in de lidstaten voor dergelijke transfers ter beschikking staan?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(5 maart 2003)

De Commissie beschikt niet over informatie betreffende recente overdrachten van deviezenreserves door de nationale centrale banken aan nationale regeringen.

De externe reserves waarover de lidstaten beschikken om transacties uit te voeren, zijn beperkt. Voor dergelijke transacties is de goedkeuring van de Raad van bestuur van de Europese Centrale Bank (ECB) vereist.

Krachtens artikel 105, lid 2, van het EG-Verdrag is het aanhouden en beheren van de officiële externe reserves (goud, deviezen, bijzonder trekkingsrechten) van de lidstaten van de eurozone immers een van de fundamentele taken van het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB), dat bestaat uit de Europese Centrale Bank (ECB) en de nationale centrale banken (NCB's) van de eurozone. De reserves van de eurozone bestaan derhalve uit de reserves van zowel de ECB als de NCB's van de eurozone. De externe reserves van de ECB zijn de reserves die krachtens artikel 30 van de statuten van het ESCB aan de ECB zijn overgedragen volgens de verdeelsleutel voor de inschrijving op het kapitaal van de ECB. Alle andere externe reserves worden conform artikel 30, lid 4, door de nationale centrale banken gehouden zolang er geen overdracht van eigendom plaatsvindt. Overeenkomstig artikel 31, lid 2, van de Statuten van het ESCB behoeven alle overige transacties in externe reserves die nog door de NCB's worden aangehouden boven een bepaalde grens de goedkeuring van de ECB teneinde de overeenstemming van deze transacties met het wisselkoersbeleid en het monetair beleid van de eurozone te verzekeren. De door de NCB's verrichte transacties om aan hun verplichtingen jegens internationale organisaties, zoals het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Bank voor Internationale Betalingen (BIB), zijn van dit vereiste vrijgesteld.

De hoeveelheid reserves die door de NCB's wordt aangehouden en die voor transacties zou kunnen worden gebruikt, is beperkt omdat Verordening (EG) nr. 1010/2000 van de Raad van 8 mei 2000 met betrekking tot door de Europese Centrale Bank (1) opgeroepen verdere stortingen van externe reserves de ECB de mogelijkheid biedt om verdere overdrachten van externe reserves te verzoeken. Ook het soort reserves dat voor transacties in aanmerking komt, is onderworpen aan een beperking, namelijk de in 1999 tussen de centrale banken gesloten goudovereenkomst. De ondertekenaars van deze overeenkomst, waaronder de ECB en 11 NCB's van de eurozone (behalve de centrale bank van Griekenland), hebben afgesproken gedurende vijf jaar geen goud te verkopen (tot september 2004 met een mogelijkheid tot verlenging), tenzij dergelijke verkopen reeds eerder waren gepland. Voorts zijn transacties in externe reserves onderworpen aan alle andere delen van het rechtskader van de eurozone, en met name aan artikel 101 (de financiering van het begrotingstekort door de centrale bank) en artikel 7 van het protocol betreffende de statuten van het ESCB (onafhankelijkheid).

De lidstaten beschikken over geen externe reserves voor het verrichten van overdrachten voor budgettaire doeleinden tussen de NCB's en de nationale overheden.

----

(1)PB L 115 van 16.5.2000.

----

----

(2004/C 33 E/035)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0329/03

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(10 februari 2003)

Betreft:   Erkenning door de Unesco van „de olijf- en olijfolieroute” als vierde culturele route

Van vele kanten zijn er al diverse voorstellen ingediend bij de Unesco om „de olijf- en olijfolieroute” te patroneren en officieel te erkennen als vierde culturele wereldroute.

„De olijf- en olijfolieroute” wordt elk jaar georganiseerd door diverse organen — kamers van koophandel, gemeentebesturen, landbouwersverenigingen — en hierbij wordt een route gevolgd die vertrekt vanuit Griekenland, vervolgens de kusten van Turkije doorkruist, de landen van het Midden-Oosten en Noord-Afrika en via Spanje, Portugal, Frankrijk en Italië naar de Peloponnesos terugkeert. In het kader hiervan worden culturele acties opgezet en tentoonstellingen georganiseerd rond het thema van de olijf.

De olijf en de olijfolie zijn voor de mediterrane volkeren niet alleen van groot belang wegens de smaak en de therapeutische kwaliteiten ervan, maar ook omdat zij al duizenden jaren hun leven beïnvloeden, hun dagelijkse gewoonten, hun zeden en gewoonten en hun godsdienst. Is de Commissie voornemens in het licht hiervan en overwegende dat de olijftak als het universele vredessymbool wordt beschouwd, steun te verlenen aan het voorstel voor erkenning van „de olijf- en olijfolieroute” door de Unesco bij het debat aanstaande mei, en zo ja op welke manier?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(18 maart 2003)

De Commissie erkent het grote belang van de olijfboom en de olijfolie voor de Europese geschiedenis, cultuur en economie. De Commissie moet er evenwel de aandacht op vestigen dat ze niet de bevoegdheid heeft om invloed uit te oefenen op de besluitvorming van de Organisatie van de Verenigde Naties voor onderwijs, wetenschap en cultuur (Unesco).

----

----

(2004/C 33 E/036)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0339/03

van Horst Schnellhardt (PPE-DE) aan de Commissie

(10 februari 2003)

Betreft:   Verbod op chocoladesigaretten

In een schrijven van het Bondsministerie voor Consumentenbescherming, Voeding en Landbouw van de Bondsrepubliek Duitsland worden maatregelen van de Europese Commissie aangekondigd die reclamestrategieën ter bevordering van het tabaksgebruik door kinderen en jongeren moeten voorkomen. Hierbij zou ook een verbod worden overwogen op de productie, invoer en verkoop van genotsmiddelen en speelgoed die de vorm van tabaksproducten hebben.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(3 maart 2003)

Het verbod op de verkoop van chocoladesigaretten is geen maatregel van de Commissie. Dit verbod maakt deel uit van de Aanbeveling van de Raad van 2 december 2002 inzake de preventie van roken en initiatieven ter verbetering van de bestrijding van het tabaksgebruik, die de Raad overeenkomstig artikel 152, lid 4, van het EG-Verdrag op voorstel van de Commissie heeft goedgekeurd (1). In verband met dit voorstel van de Commissie heeft het Parlement een resolutie (2) aanvaard, die als wijziging 5 de volgende nieuwe alinea onder punt 1, letter d bis, van het voorstel van de Commissie bevat:

De definitieve versie van de door de Raad goedgekeurde aanbeveling volgt dit voorstel, zij het in andere bewoordingen:

Zoals de benaming impliceert, is deze aanbeveling van de Raad niet wettelijk bindend. Het is derhalve aan de lidstaten om te besluiten welke maatregelen zij willen nemen naar aanleiding van de aanbeveling van de Raad tot verbod van de verkoop van producten zoals chocoladesigaretten.

----

(1)  Aanbeveling van de Raad van 2 december 2002 inzake de preventie van roken en initiatieven ter verbetering van de bestrijding van het tabaksgebruik — PB L 22 van 25.1.2003.

(2)  2002/2167 INI.

----

----

(2004/C 33 E/037)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0391/03

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 februari 2003)

Betreft:   Milieukeur

De invoering van een milieukeur, overeenkomstig de recentelijk met verordening (EG) 1980/2000 (1) gewijzigde verordening (EEG) 880/92 (2), heeft tot doel enerzijds de consumenten met een vignet duidelijk te maken welke producten milieuvriendelijk zijn en als zodanig officieel door de EU zijn goedgekeurd en anderzijds de ondernemers ertoe aan te moedigen producten te ontwikkelen die aan de gestelde eisen beantwoorden. Er zijn nu criteria vastgesteld voor 19 categorieën van producten, waarbij het doel op lange termijn 35 categorieën is.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(16 juni 2003)

Het milieukeur van de Unie is een vergelijkingsinstrument dat de afnemer, ongeacht of deze tot de particuliere of de openbare sector behoort, moet helpen milieuvriendelijke goederen en diensten te vinden. Het hoofddoel is bedrijven te stimuleren „groenere” producten op de markt te brengen die aan strenge milieu- en kwaliteitseisen voldoen.

Naar aanleiding van de vraag hoe bedrijven kunnen worden aangemoedigd om het milieukeur aan te vragen zij erop gewezen dat het milieukeur van de Unie nu deel uitmaakt van een bredere aanpak, geïntegreerd productbeleid (IPP), waarmee in het zesde milieuactieprogramma van de Gemeenschap is gestart. Daarom zal het milieukeur van de Unie ongetwijfeld meeprofiteren van de toekomstige ontwikkeling van een dergelijk milieubeleid, dat op duurzame consumptie en productie is gericht.

Voor het milieukeur van de Unie is ook een werkprogramma voor de periode 2002-2004 vastgesteld, dat de bekendheid van de regeling sterk moet verbeteren. Zo zal de Commissie, samen met de lidstaten, in het kader van het Bureau voor de milieukeur van de Europese Unie (BMEU), actief op zoek gaan naar specifieke marketing-initiatieven die de marktpenetratie van het milieukeur verhogen, zoals specifieke initiatieven en een nauwere samenwerking en coördinatie tussen het milieukeur van de Unie en nationale etiketteringsregelingen.

----

(1)PB L 99 van 11.4.1992, blz. 1.

(2)PB L 237 van 21.9.2000, blz. 1.

(3)  Raming voor 2002 op basis van een omzetstijging van 50 % ten opzichte van 2001.

----

----

(2004/C 33 E/038)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0399/03

van Karl von Wogau (PPE-DE) aan de Commissie

(17 februari 2003)

Betreft:   Aanmeldingsplicht voor kuurgasten

In de voorschriften inzake kuurbelasting in een Duitse gemeente wordt bepaald dat niet uit de plaats afkomstige personen die kosteloos worden gehuisvest, zich op de eerste werkdag na aankomst moeten aanmelden en zich niet later dan op de laatste verblijfsdag moeten afmelden. Daarnaast moeten zij gedurende hun verblijf kuurbelasting betalen.

Deze bepaling wordt ook toegepast op bezoekers uit andere lidstaten van de Europese Unie.

Deze bepaling leidt ertoe dat personen die familie of vrienden in deze gemeente bezoeken en daar blijven overnachten kuurbelasting moeten betalen.

Is de Europese Commissie van mening dat deze regeling in strijd is met de voorschriften van de Europese Unie inzake het vrije verkeer van personen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(1 april 2003)

Bij gebrek aan geharmoniseerde fiscale wetgeving op het niveau van de Gemeenschap, zijn de lidstaten en hun lokale autoriteiten vrij hun belastingen vast te stellen in overeenstemming met hun politieke voorkeuren. Daarbij moeten zij echter de in het EG-verdrag vastgestelde algemene vrijheden en beginselen eerbiedigen. De lokale belasting, zoals beschreven door het geachte parlementslid, en de eruit volgende registratieverplichting, houden geen van beide discriminatie in van onderdanen van andere lidstaten, aangezien alle bezoekers, ongeacht hun nationaliteit of verblijfplaats, eraan zijn onderworpen. De Commissie is derhalve niet van mening dat deze belasting in strijd is met het beginsel van het vrije verkeer van personen.

----

----

(2004/C 33 E/039)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0442/03

van Luciano Caveri (ELDR) aan de Commissie

(12 februari 2003)

Betreft:   „Business Tax” die Italiaanse scheepvaartmaatschappijen in de Volksrepubliek China moeten betalen

Italiaanse scheepvaartmaatschappijen die handel drijven met de Volksrepubliek China zijn onderworpen aan de Business Tax, een belasting die geheven wordt op levering van diensten en die, voor de transporten communicatiesector, 3 % van de lokaal gehaalde omzet bedraagt. In de Overeenkomst inzake Zeevervoer die Italië en China op 8 oktober 1972 gesloten hebben, wordt enkel over de inkomensbelasting gesproken en wordt geen melding gemaakt van de Business Tax, en evenmin in het protocol van 3 juni 2002 tot wijziging van dit akkoord. De Overeenkomst ter voorkoming van dubbele belasting die Italië en China op 31 oktober 1986 gesloten hebben, heeft enkel betrekking op de directe belastingen.

Scheepvaartmaatschappijen van andere EU-lidstaten die handel drijven met China moeten deze Business Tax niet betalen omdat zij in de respectieve maritieme en/of bilaterale overeenkomsten van deze belasting werden vrijgesteld. Naast Italië vormen Spanje, Oostenrijk en Luxemburg, die geen noemenswaardige maritieme handel drijven met China, hierop de enige uitzondering.

Chinese scheepvaartmaatschappijen die momenteel in Italië werkzaam zijn, moeten geen enkele belasting zoals de Business Tax of soortgelijke belasting betalen.

Hieruit blijkt dat de maatschappijen uit de lidstaten op een verschillende manier behandeld worden en dit is duidelijk in strijd met de beginselen van vrije mededinging en gelijke behandeling tussen lidstaten.

Om een einde te maken aan deze situatie waarbij sommige lidstaten onvrijwillig, maar wel degelijk gediscrimineerd worden, heeft de Italiaanse overheid een tijd geleden de Chinese autoriteiten verzocht de huidige maritieme overeenkomsten te wijzigen. Tot op heden heeft de Chinese regering nog niet positief gereageerd.

Kan de Commissie antwoord geven op de volgende vragen:

Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie

(31 maart 2003)

De Commissie beschikt niet over verdere informatie over de door het geachte parlementslid aan de orde gestelde kwestie betreffende de „business tax” die Italiaanse scheepvaartmaatschappijen in de Volksrepubliek China moeten betalen. De overeenkomst inzake zeevervoer tussen Italië en China schijnt geen bepalingen met betrekking tot deze „business tax” te bevatten, de overeenkomsten die andere lidstaten met China hebben gesloten daarentegen wel.

In overeenkomsten inzake dubbele belastingheffing is doorgaans de meestbegunstigingsverplichting (Most Favoured Nations: MFN) die in de GATS-overeenkomst is vastgesteld (Algemene Overeenkomst inzake de Handel in Diensten: GATS) uitgesloten. Artikel XIV van de GATS staat maatregelen toe die in tegenspraak zijn met artikel II (het MFN-principe), mits het verschil in behandeling voortvloeit uit een overeenkomst om dubbele belastingheffing te vermijden of uit bepalingen om dubbele belastingheffing te vermijden in andere internationale overeenkomsten of regelingen waardoor het lid gebonden is.

De kwestie van de „business tax” is evenmin in aanmerking genomen in de onlangs ondertekende maritieme overeenkomst tussen de EU en China. Met name in artikel 2 (doelstellingen) wordt in lid 2 verklaard dat de overeenkomst geen afbreuk doet aan de toepassing van de tussen China en de lidstaten van de Gemeenschap gesloten bilaterale maritieme overeenkomsten voor kwesties die buiten het toepassingsgebied van de overeenkomst liggen.

De bevoegde diensten van de Commissie staan in nauw contact met de desbetreffende nationale instanties van de lidstaten alsook met de vertegenwoordigers van de scheepvaartindustrie en naar beroepsverenigingen om ervoor te zorgen dat de maritieme overeenkomst EU-China, in het belang van de Europese scheepvaartsector, op korte termijn wordt geratificeerd en correct wordt toegepast.

----

----

(2004/C 33 E/040)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0474/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(20 februari 2003)

Betreft:   Zwaardere bestraffing van oproepen tot hongerstaking in Turkije in plaats van verbetering van de situatie voor politieke gevangenen

Bron: De Nederlandse editie van het dagblad „Metro” d.d. 7 februari 2003.

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(21 maart 2003)

De Commissie is zich bewust van de mensenrechtensituatie in het zuidoosten van Turkije en van verslagen van verscheidene mensenrechtenorganisaties, inclusief de Turkse mensenrechtenorganisatie IHD.

De Commissie houdt nauwlettend toezicht op de situatie rond de hongerstakingen in Turkije. In het periodieke verslag van 2001 (1) berichtte de Commissie dat de Turkse regering in de herfst van 2000 had besloten een hervorming van het gevangenisstelsel door te voeren waarbij grote slaapzalen (tot 80 gevangenen in één ruimte) werden vervangen door een systeem van kleine cellen gedeeld door één tot drie gedetineerden (hoge-veiligheidsgevangenissen van het type F). Dit leidde tot gewelddadige demonstraties en hongerstakingen, die niet alleen betrekking hadden op de verbetering van de omstandigheden in gevangenissen, maar ook op andere eisen. In het periodieke verslag van 9 oktober 2002 (2), vestigde de Commissie er de aandacht op dat de hongerstakingen uit protest tegen de gevangenissen van het type F verder gingen. Het aantal dodelijke slachtoffers bedraagt nu 64.

De Commissie betreurt het aanhoudende verlies van mensenlevens ten gevolge van hongerstakingen. De Commissie is zich bewust van inspanningen van de Turkse autoriteiten om de hongerstakingen te beëindigen. Ze is zich ook bewust van de recente wetgeving tot wijziging van de artikelen 307/a en 307/b van de Turkse strafwet met betrekking tot gevangenisstraffen die kunnen worden opgelegd aan personen die oproepen tot hongerstaking.

De Commissie zal nauwlettend blijven toezien op de situatie van de mensenrechten in Turkije, inclusief de hongerstakingen en de situatie in het zuidoosten van het land, en zal deze kwesties indien nodig met de Turkse autoriteiten bespreken.

De Commissie zal in het licht van de politieke criteria van Kopenhagen in het jaarlijkse periodieke verslag dat later in 2003 zal worden gepubliceerd een beoordeling geven van de mensenrechtensituatie in Turkije.

----

(1)  COM(2001)700 def.

(2)  COM(2002) 700 def.

----

----

(2004/C 33 E/041)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0478/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(20 februari 2003)

Betreft:   Beëindiging van geheimhouding rond omstreden financiële transacties via de republiek Cyprus

Bron: TV Nederland 2, Actualiteitenprogramma „Twee Vandaag”, 8 februari 2003.

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(21 maart 2003)

De Commissie heeft het probleem van het witwassen van geld in detail behandeld in alle periodieke verslagen over de vorderingen van Cyprus op de weg naar toetreding.

In het verslag van 2002 (1) is vastgesteld dat Cyprus alle noodzakelijke wetgeving heeft geïmplementeerd op het gebied van witwassen van geld en voor de noodzakelijke administratieve capaciteit heeft gezorgd.

Verdere vooruitgang wordt nog steeds verwacht inzake de voltooiing van de versterking van de administratieve structuur van de eenheid bestrijding witwaspraktijken (MOKAS) door aanwerving van extra personeel.

De Commissie blijft erop toezien in welke mate Cyprus de toezeggingen nakomt die het heeft gedaan tijdens de toetredingsonderhandelingen. Een recente waarnemersmissie naar Cyprus heeft aangetoond dat het land in het algemeen zijn toezeggingen nakomt. Zes maanden voor de toetreding zal een uitgebreid monitoringverslag worden uitgebracht.

----

(1)  COM(2002) 700 def.

----

----

(2004/C 33 E/042)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0485/03

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(20 februari 2003)

Betreft:   Het eeuwfeest van de vlucht van de gebroeders Wright — Mogelijke financiering voor een project in Oost-Europa

In juni a.s. wil de opleiding voor piloten en parachutisten Aero Club di Latina onder beschermheerschap van de Raad van Ministers en de Italiaanse luchtmacht een grootscheepse culturele manifestatie organiseren: een luchtreis ter ere van het eeuwfeest van de eerste vlucht van de gebroeders Wright, die indertijd is gevierd door Italo Balbo in het oostelijke Middellandse-Zeegebied.

Hiervoor is een uitgebreide organisatie nodig van feesten en huldigingen: niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook nadrukkelijk in die landen, waaronder Italië, waar deze vlucht bladzijden van historische importantie heeft geschreven.

Het initiatief van Aero Club van Latina moet een van de belangrijkste onderdelen hiervan worden, niet alleen vanwege de historische waarde maar ook doordat men wil vliegen naar Oost-Europa en de hoofdsteden van landen wil aandoen die binnenkort zullen toetreden tot de Europese Unie. Het wordt een soort welkomstceremonie voor die landen om hun duidelijk te laten zien dat zij door de lidstaten worden welkom geheten.

De etappes zullen de belangrijkste steden zijn van de komende uitbreiding, zoals Istanbul, Odessa, Boedapest, Sofia, Burgas, Arad, Boekarest, Zagreb en Zara waar de deelnemers kennis kunnen nemen van de belangrijkste aspecten van de Oost-Europese cultuur die steeds meer onderdeel wordt van de cultuur van de Unie.

Gezien het belang van dit project, vooral met het oog op culturele en maatschappelijke integratie van Oost-Europa, en overwegende dat de Unie hiervoor allerlei financieringsprogramma's heeft opgesteld zoals Sapard, ISPA en allerlei andere voor kleine projecten, luidt de vraag of de Commissie kan meedelen:

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(26 maart 2003)

De programma's waarnaar het geachte parlementslid verwijst (Sapard, ISPA) zijn pretoetredingsinstru-menten die investeringen omvatten in vervoers- en milieu-infrastructuren en in de sectoren van landbouw-en plattelandsontwikkeling. In het kader van de PHARE-instrumenten zijn er geen andere mogelijkheden. Het PRINCE-programma moet in de eerste plaats gericht zijn op de informatiebehoeften van de burgers van de huidige Unie. Daaraan moet worden toegevoegd dat het niet mogelijk is een project te financieren buiten een bestaand programma met een bijbehorende begrotingslijn.

Voor zover de Commissie weet, is er op dit ogenblik geen programma dat de financiering van een dergelijk project mogelijk maakt.

In de huidige fase van het project en gelet op de inhoud ervan, is de Commissie van mening dat de viering van deze gebeurtenis een aangelegenheid is voor de verenigingen en organisaties in de privé-sector die verband houden met de luchtvaart.

Bij het behandelen van dit soort verzoeken wijst de Commissie er nogmaals op dat het niet de bedoeling is pretoetredingshulp voor de kandidaat-lidstaten af te stemmen op projecten die buiten de kandidaatlidstaten ontstaan en die geen betrekking hebben op pretoetredingsbehoeften.

----

----

(2004/C 33 E/043)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0515/03

van Miet Smet (PPE-DE) aan de Commissie

(24 februari 2003)

Betreft:   De vrouwenrechten in Egypte

De samenwerking tussen de Europese Unie en Egypte is gebaseerd op het Euromediterraan partnerschap. Dit Euromediterraan partnerschap bouwt voort op de Verklaring van Barcelona, die ondertekend werd door de lidstaten van de EU en de 12 partnerlanden uit het Middellandse-Zeegebied. In 2001 ondertekenden de Europese Unie en Egypte een associatieakkoord.

Ondanks het feit dat zowel in de Verklaring van Barcelona als in het associatieakkoord met Egypte wordt verwezen naar: mensenrechten, worden de rechten van de vrouw in Egypte niet altijd gerespecteerd. AFP bericht over genitale verminking bij Egyptische vrouwen en discrimerende wetgeving, o.a. op het vlak van echtscheidingen.

Heeft de EU reeds gereageerd op deze grove schendingen van de vrouwenrechten? Indien dit niet zo is, heeft de EU dan de intentie om te reageren op deze schendingen?

Is er een mechanisme voorzien om op systematische wijze het respect van de vrouwenrechten in Egypte te controleren en af te dwingen? En is er een mogelijkheid voorzien om het associatieakkoord met Egypte op te schorten als in dit land de vrouwenrechten, en meer in het algemeen de mensenrechten, voortdurend worden geschonden? Zo niet, zal de EU in de toekomst in deze mogelijkheden voorzien?

Als zowel de controle en het afdwingen van respect voor de vrouwenrechten geregeld zijn en een eventuele schorsing van het associatieakkoord voorzien is in het geval van Egypte, geldt dit dan voor alle landen die een associatieakkoord met de EU hebben ondertekend in het kader van de Verklaring van Barcelona?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(25 maart 2003)

Egypte heeft het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen en het Verdrag inzake de rechten van het kind van de Verenigde Naties geratificeerd. De vrouwenrechten vallen ook onder de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UDHR), die de eerbiediging van de democratische beginselen en de fundamentele mensenrechten definieert, hetgeen een wezenlijk onderdeel is van de in juni 2001 ondertekende Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Egypte, waarvoor het ratificatieproces nu aan de gang is.

De besnijdenis van vrouwen (FGM) in Egypte is illegaal en dergelijke ingrepen zijn door het Decreet van 1996 in alle medische staatsinstellingen en voor al het medische personeel verboden. Ofschoon het verbod tijdelijk door de voorstanders van FGM via rechtszaken ongedaan was gemaakt, is de regering erin geslaagd besnijdenissen opnieuw te verbieden. Deze ingreep, waaraan meisjes zich in de meeste gevallen van hun familie moeten onderwerpen, is echter endemisch en blijft een diepgeworteld verschijnsel in de cultuur. 80 à 90 % van alle Egyptische vrouwen, ongeacht hun godsdienst, in alle regio's en van alle rangen en standen zijn op deze wijze besneden. Het gaat hier niet alleen om een genderprobleem, er is ook sprake van een ernstige schending van de rechten van het kind. De Egyptische regering lijkt vastbesloten te zijn FGM via wetgeving en acties te bestrijden om tot attitudeveranderingen te komen door middel van onderwijs, juridische steun en ondersteuning van initiatieven uit de burgermaatschappij; vele belangrijke politieke figuren en geestelijken hebben zich bij de campagne aangesloten. De Europese Unie steunt deze aanpak via haar programma's op het gebied van de reproductieve en elementaire gezondheidszorg en door cofinanciering van initiatieven op dit terrein uit de civiele samenleving (één initiatief betreft een specifieke campagne om FGM uit te roeien; een ander initiatief behelst de registratie van vrouwelijke stemgerechtigden).

Op het gebied van de echtscheiding is er sinds 2000 al veel veranderd. Vrouwen kunnen nu eenzijdig een eind maken aan hun huwelijk, al kan dat alleen als zij afzien van hun rechten op financiële ondersteuning. Andere discriminerende aspecten van het familierecht, zowel seculier als Islamitisch, worden langzaam aan aangepakt, maar er bestaan nog steeds vele vormen van ongelijke behandeling. Tot de meest omstreden kwesties behoren de nationaliteitswetten, op grond waarvan kinderen met een Egyptische moeder en een niet-Egyptische vader niet de Egyptische nationaliteit bezitten. De situatie gaat er langzaam op vooruit doordat steeds meer meisjes leren lezen en schrijven en ook de toegang tot voortgezet onderwijs en gezondheidszorgstructuren voor meisjes en jonge vrouwen verbeterd is; de Europese Unie juicht deze ontwikkeling toe en biedt ondersteuning via de bestaande programma's op het gebied van de elementaire gezondheidszorg en basisonderwijs, en via haar geplande programma's op het gebied van de beroepsopleiding, regionale ontwikkeling en ondersteuning van niet-gouvernementele organisaties (NGO's) die zich voor de sociaal zwakkeren inzetten.

Het toezien op de naleving van de mensenrechten, en in het bijzonder de vrouwenrechten, behoort in Egypte tot de verantwoordelijkheid van de regering van Egypte, het Egyptische Parlement en Justitie. De delegatie van de Commissie en de ambassades van de lidstaten in Kaïro zien, evenals vele anderen, systematisch toe op de stand van de mensenrechten in Egypte en oefenen zo nodig via de desbetreffende kanalen druk uit op de Egyptische autoriteiten. De Unie doet dit regelmatig ter ondersteuning van individuele gevallen. Bovendien levert zij actieve steun aan Egyptische organisaties uit de burgermaatschappij die campagne voeren voor de burgerrechten.

In overeenstemming met alle associatieovereenkomsten die met de mediterrane partners zijn ondertekend voorziet de Associatieovereenkomst tussen de EU in Egypte in een gestructureerde en regelmatige politieke dialoog. Voor beide partijen zal dit een belangrijk aanvullend platform zijn voor het bespreken van een aantal belangrijke kwesties van gemeenschappelijk belang, waartoe ook de democratische en de mensenrechten behoren. De naleving van democratische beginselen en fundamentele mensenrechten is expliciet in de overeenkomst opgenomen als een essentieel element. De associatieovereenkomst voorziet ook in de mogelijkheid dat beide partijen in geval van een wezenlijke schending van de overeenkomst maatregelen kunnen nemen.

----

----

(2004/C 33 E/044)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0519/03

van Miet Smet (PPE-DE) aan de Commissie

(24 februari 2003)

Betreft:   De vrouwenrechten in Kenia

De samenwerking tussen de Europese Unie en Kenia gebeurt op basis van het ACS-EU partnerschap. In het akkoord van Cotonou, dat het algemeen kader voor de ACS-EU relaties voor de komende twintig jaar schetst, werd de eerbiediging van de mensenrechten en de gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen meermaals door beide partijen onderschreven.

Ondanks het feit dat Kenia deze principes onderschrijft, worden de rechten van de vrouw in Kenia niet altijd geëerbiedigd. Agencia EFE meldt dat meisjes en vrouwen in Kenia nog steeds op grote schaal genitaal worden verminkt.

Heeft de EU reeds gereageerd op deze grove schendingen van de vrouwenrechten? Indien niet, heeft de EU de intentie om te reageren op deze schendingen?

Is er voorzien in een mechanisme om stelselmatig de eerbiediging van de vrouwenrechten in Kenia te controleren en af te dwingen? En is er voorzien in een mogelijkheid om de samenwerking tussen Kenia en de EU te schorsen indien in dit land de vrouwenrechten, en meer in het algemeen de mensenrechten, op continue wijze worden geschonden?

Indien het antwoord op de vorige twee vragen negatief is, zal de EU in de toekomst in deze mogelijkheden voorzien?

Als zowel de controle op en het afdwingen van eerbiediging van de vrouwenrechten zijn geregeld en in een eventuele schorsing van de samenwerking tussen Kenia en de EU is voorzien, geldt dit dan voor alle landen die het akkoord van Cotonou hebben ondertekend?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(4 april 2003)

De Commissie heeft de mensenrechten en specifiek de rechten van de vrouw bij diverse gelegenheden aan de orde gesteld bij de regering van Kenia, evenals de kwestie van genitale verminking bij vrouwen (Female Genital Mutilation, FGM). De Commissie steunt ook initiatieven van de civiele maatschappij met betrekking tot rechten van vrouwen en de betrokkenheid van vrouwen bij de politieke besluitvorming. De Commissie steunt een specifiek project voor preventie van FGM in het Kisii-district.

De Commissie zal adequate maatregelen met het oog op vooruitgang op het gebied van mensenrechten, waaronder de rechten van de vrouw en de uitroeiing van FGM, blijven steunen.

De Unie stelt met name voor de politieke dialoog met de pas gekozen Keniaanse regering te intensiveren, en daarbij onder andere de nadruk te leggen op de mensenrechten. De Commissie zal mensenrechtenkwesties, waaronder gender-kwesties, in de passende fora aan de orde blijven stellen, ook in het kader van de dialoog met niet-overheidsactoren die toezicht houden op de handhaving van de rechten van vrouwen.

Bij het volgen van de situatie maakt de Commissie ook gebruik van internationale initiatieven, met name het „Comittee on the Elimination of Discrimination Against Women” (CEDAW), waaraan Kenia regelmatig rapporten moet voorleggen.

In dit kader heeft Kenia de laatste jaren enkele positieve stappen gezet. Met het aannemen van de kinderwet door het Parlement in 2001 werd FGM officieel verboden bij meisjes jonger dan 17, en er is een groter nationaal bewustzijn over dit specifieke aspect van gender-geweld.

De Commissie is verheugd over het recente initiatief van de regering om vrij basisonderwijs voor iedereen te bevordering, daar zij van mening is dat de repressieve maatregelen moeten worden aangevuld door opleiding, om het complexe en cultureel verankerde geloof dat ten grondslag ligt aan FGM en aan discriminatie tegen vrouwen aan te pakken.

Artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou voorziet in een brede politieke dialoog met alle staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS-staten), die tevens een regelmatige evaluatie met betrekking tot ontwikkelingen op het vlak van de eerbiediging van mensenrechten omvat.

Indien de essentiële elementen die zijn opgenomen in artikel 9 van het partnerschap niet worden geëerbiedigd, kan elke partij bij de overeenkomst de andere partij verzoeken om overleg te plegen, in overeenstemming met artikel 96 van de overeenkomst van Cotonou. Eerbiediging van de mensenrechten is een van de essentiële elementen van de overeenkomst en is van toepassing op alle ondertekenaars. Artikel 96 bepaalt dat indien het overleg niet tot een voor beide partijen aanvaardbare oplossing leidt, passende maatregelen kunnen worden genomen. Pas in laatste instantie wordt overgegaan tot opschorting van de overeenkomst.

----

----

(2004/C 33 E/045)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0523/03

van Miet Smet (PPE-DE) aan de Commissie

(24 februari 2003)

Betreft:   De vrouwenrechten in Zambia

De samenwerking tussen de Europese Unie en Zambia gebeurt op basis van het ACS-EU-partnerschap. In het Akkoord van Cotonou, dat het algemeen kader voor de ACS-EU relaties voor de komende twintig jaar schetst, werd de eerbiediging van de mensenrechten en de gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen meermaals door beide partijen onderschreven.

Ondanks het feit dat Zambia deze principes onderschrijft, worden de rechten van de vrouw in Zambia niet altijd geëerbiedigd. Volgens een rapport van Human Rights Watch van 28 januari 2003 zijn meisjes in Zambia vijfmaal meer besmet met het hiv-virus dan jongens, doordat ze het slachtoffer zijn van wijdverbreid seksueel misbruik.

Heeft de EU reeds gereageerd op deze grove schendingen van de vrouwenrechten? Indien niet, heeft de EU de intentie om te reageren op deze schendingen?

Is er voorzien in een mechanisme om stelselmatig de eerbiediging van de vrouwenrechten in Zambia te controleren en af te dwingen? En is er voorzien in een mogelijkheid om de samenwerking tussen Zambia en de EU te schorsen indien in dit land de vrouwenrechten, en meer in het algemeen de mensenrechten, op continue wijze worden geschonden?

Indien het antwoord op de vorige twee vragen negatief is, zal de EU in de toekomst in deze mogelijkheden voorzien?

Als zowel de controle op en het afdwingen van eerbiediging van de vrouwenrechten zijn geregeld en in een eventuele schorsing van de samenwerking tussen Zambia en de EU is voorzien, geldt dit dan voor alle landen die het Akkoord van Cotonou hebben ondertekend?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(3 april 2003)

Het feit dat meer meisjes dan jongens in Zambia en in de regio Zuidelijk Afrika besmet zijn met het humaan immunodeficiëntievirus (HIV) is toe te schrijven aan een aantal factoren, waaronder seksueel misbruik, maar ook aan factoren zoals geslachtsgemeenschap op jongere leeftijd en het feit dat meisjes en vrouwen gemakkelijker besmet raken.

De Commissie heeft in het kader van begrotingslijn B7-6211 in september 2002 een oproep voor voorstellen bekendgemaakt die betrekking heeft op bestrijding van met armoede verband houdende ziekten, waaronder HIV/verworven immunodeficiëntiesyndroom (AIDS), in alle ontwikkelingslanden. De met deze subsidies gefinancierde activiteiten moeten bijdragen tot verbetering van de verzorging en behandeling van reeds besmette personen, maar strekken zich tevens uit tot projecten die voorzien in de behoeften van jonge vrouwen die het gevaar lopen te worden besmet. Het door het geachte parlementslid genoemde verslag van Human Rights Watch over vrouwenrechten in Zambia verwijst naar dit programma van de Europese Gemeenschap (1).

Zambia heeft een subsidie van 19 858 000 USD uit het Wereldfonds voor HIV/aids ontvangen; de bijdrage van de Gemeenschap bedroeg 120 miljoen euro.

Gendervraagstukken en HIV/aids behoren tot de belangrijkste horizontale vraagstukken in het lopende nationaal indicatief programma (NIP) van Zambia.

In het verslag van Human Rights Watch wordt gesteld dat zowel de zwakte en het falen van het strafrechtsysteem om adequaat op te treden ten aanzien van klachten over seksueel misbruik, als de behoefte aan speciale opleiding van de politie op het gebied van geweld tegenover vrouwen en kindermisbruik moeten worden beschouwd als kernproblemen in het overheidsoptreden. Tijdens het bezoek van het voor ontwikkeling bevoegde lid van de Commissie aan Zambia in januari 2003 vormde geweld tegenover vrouwen en de behoefte aan speciale opleiding voor rechters een punt van bespreking met President Mwanawasa. Naar aanleiding van dat gesprek werkt de Commissie nu samen met het ministerie van Juridische Zaken om speciale opleidingsprogramma's voor rechters en politiebeambten op te stellen in het kader van een programma voor ontwikkeling van de instellingen en capaciteitsopbouw als bedoeld in bovengenoemd NIP van het 9e Europees Ontwikkelingsfonds.

Artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou voorziet in een brede politieke dialoog met alle staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS-staten), die tevens een regelmatige evaluatie met betrekking tot ontwikkelingen op het vlak van de eerbiediging van mensenrechten omvat.

De Gemeenschap en de lidstaten volgen één en ander van zeer nabij en bespreken de gevolgen van HIV/aids en van geweld tegenover vrouwen met de regering in het kader van de permanente politieke dialoog die wordt gevoerd op grond van artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou.

Bij tekortkomingen op het vlak van de eerbiediging van de in artikel 9 van de partnerschapsovereenkomst vermelde essentiële elementen kan een partij bij de overeenkomst de andere partij verzoeken om overleg te plegen overeenkomstig artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou. De eerbiediging van de mensenrechten is één van de essentiële elementen van de overeenkomst en geldt voor alle ondertekenaars. In artikel 96 is bepaald dat indien het overleg niet tot een voor beide partijen aanvaardbare oplossing leidt, passende maatregelen kunnen worden genomen. Pas in laatste instantie wordt overgegaan tot opschorting van de overeenkomst.

----

(1)  Blz. 74.

----

----

(2004/C 33 E/046)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0526/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(24 februari 2003)

Betreft:   Samenwerking met Macao

De Commissie heeft verklaard dat de EU „alle instrumenten die tot haar beschikking staan (...) (zal) gebruiken om Macau's autonomie in China te helpen benadrukken en zijn bijzondere levenswijze in stand te houden (...)” (1) in de overtuiging dat de „Europese aanwezigheid op het grondgebied en de hechte persoonlijke banden tussen Europa en Macau tevens belangrijke factoren (zijn) die ertoe bijdragen dat Macau een natuurlijke springplank kan zijn voor de EU in het gebied” (2) Het Europees Parlement heeft deze toezeggingen nog eens bevestigd (3), en de Europese Unie verzocht „de instrumenten waarover zij beschikt actief in te zetten, zoals met name de politieke dialoog, gemeenschappelijke optredens, gemeenschappelijke standpunten, en in het bijzonder samenwerkingsmaatregelen.” (4).

Desalniettemin is de samenwerking tussen de EU en Macau in slechts twee jaar bijna volledig ingezakt. Volgens het antwoord van commissaris Patten op de onlangs ingediende vraag behelst de huidige samenwerking tussen de Gemeenschap en Macau amper één project (5).

Een verklaring hiervoor zou gelegen zijn in de heersende opvatting in de EU dat samenwerking gelijk staat met financiering, dat wil zeggen dat bij ontstentenis van paritair gefinancierde projecten het onmogelijk is samenwerkingsacties van EG-zijde te organiseren en te ontwikkelen.

Uiteraard is gezien de dringende behoeften binnen ontwikkelingssamenwerking met de armste regio's ter wereld de financiering van acties met betrekking tot Macau niet een van de eerste begrotingsprioriteiten van de EU. Maar dit mag geen hinderpaal vormen voor de ontwikkeling van bilaterale samenwerkingsverbanden tussen de EU en Macau, ook al wordt die voor het grootste deel of zelfs uitsluitend gefinancierd door de SAR-Macau, telkens wanneer er ook een Europees belang aanwezig is of de EU in staat is te voldoen aan de behoeften van de SAR-Macau.

Kan de Commissie in dit kader aangeven of het klopt dat deze gereduceerde formule „samenwerking staat gelijk met financiering” werkelijk wordt toegepast? Zo ja, is de Commissie van plan deze te herzien, met name om de mogelijkheden en modellen voor bilaterale samenwerking EU/SAR-Macau te vergroten? Welke andere ideeën heeft de Commissie om de samenwerking tussen de EU en Macau nieuw leven in te blazen, in de lijn van de politieke verklaringen die zijn afgelegd? En op welke gebieden?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(4 april 2003)

In aanvulling op het antwoord op schriftelijke vraag E-3098/02 (6) van het geachte parlementslid, bevestigt de Commissie dat ze vastbesloten blijft met de autoriteiten van Macau samen te werken om, in overeenstemming met het principe „een land, twee systemen”, bij te dragen tot de stabiele ontwikkeling van de Speciale Administratieve Regio (SAR). Het besluit om paspoorthouders van de SAR Macau zonder visum toe te laten in 2001 en het paraferen van een overnameovereenkomst tussen de Gemeenschap en Macau in 2002, alsmede het programma voor samenwerking op juridisch gebied tussen de Gemeenschap en Macau en de succesvolle deelname van Macau aan regionale programma's van de Gemeenschap, zoals Asia Invest en Asia Link, zijn daar concrete voorbeelden van.

Gezien het hoge inkomensniveau van Macau, fungeert het land niet langer op de lijst van ontwikkelingslanden en -gebieden van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling/Commissie voor ontwikkelingsbijstand (OECD/DAC).

De Commissie en Macau zullen echter overleg blijven plegen en nieuwe wegen en mogelijkheden tot samenwerking onderzoeken, zoals ze in oktober 2002 hebben gedaan, in de context van het Gemengd Comité van de handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Gemeenschap en Macau die in 1992 werd gesloten.

----

(1)  COM(1999)484 - C5-0169/2000, blz. 3.

(2)  COM(1999)484 - C5-0169/2000, blz. 4.

(3)  A5-0017/2001.

(4)  A5-0017/2001, paragraaf 10.

(5)  E-3098/02, antwoord van 29 november 2002 - PB C 242 E van 9.10.2003, blz. 39.

(6)PB C 242 E van 9.10.2003, blz. 39.

----

----

(2004/C 33 E/047)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0533/03

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(26 februari 2003)

Betreft:   Verbod op abortus in Polen

De Poolse regering heeft besloten in het toetredingsverdrag van Polen tot de Europese Unie een verklaring over moraal, cultuur en bescherming van het leven op te nemen. Deze verklaring bevat een bijzonder restrictieve abortuswet. De opname van dit verbod in het toetredingsverdrag van Polen versterkt niet alleen juridisch een anachronistisch en antidemocratisch verbod met betrekking tot de rechten van de vrouw. Een eventuele goedkeuring door de Europese Unie van een dergelijke verklaring in het toetredingsverdrag zou bovendien een juridische en morele kaakslag betekenen voor de rechten van de vrouw in geheel de Europese Unie. Kan de Commissie mededelen of zij van plan is deze verklaring bij het toetredingsverdrag van Polen te aanvaarden? Welke maatregelen zal zij nemen om ervoor te zorgen dat, los van het toetredingsverdrag, een dergelijk verbod in Polen niet van kracht is?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(2 april 2003)

Het is waar dat de Poolse regering erin is geslaagd een verklaring over de „openbare zedelijkheid” in het toetredingsverdrag te laten opnemen. Deze verklaring bevat geen specifieke verwijzing naar een abortuswet in Polen. De verklaring impliceert dus niet dat Polen is vrijgesteld van zijn taken en verplichtingen in het kader van de EG-verdragen. Integendeel, de huidige lidstaten hebben een algemene gezamenlijke verklaring aangenomen waarin wordt benadrukt dat de aan het toetredingsverdrag gehechte verklaringen niet kunnen worden geïnterpreteerd of toegepast op een wijze die strijdig is met de verplichtingen van de lidstaten, zoals die voortvloeien uit het toetredingsverdrag en de akte van toetreding. De Commissie heeft deze verklaring volledig onderschreven.

Er dient hoe dan ook aan te worden herinnerd dat de lidstaten bevoegd blijven besluiten te nemen met betrekking tot hun nationale abortuswetgeving, en dat abortus in de huidige lidstaten aan diverse beperkingen is onderworpen.

----

----

(2004/C 33 E/048)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0538/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(26 februari 2003)

Betreft:   Exportzones voor de Europese markt met extreem lage lonen en onaanvaardbare arbeidsomstandigheden op het eiland Mauritius

Bron: TV Nederland 2, Actualiteitenrubriek „Twee Vandaag”, 12 februari 2003.

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(22 april 2003)

De Commissie is zich bewust van het bestaan van exportproductiezones (EPZ's), en de belangrijke rol die deze de afgelopen dertig jaar hebben gespeeld bij de ontwikkeling van Mauritius.

De Commissie realiseert zich ook dat er, in het algemeen, vaak kritiek is op EPZ's vanwege de slechte werkomstandigheden en de belemmeringen voor vakbondsactiviteiten. De arbeidsmarkt voor de exportsector is op Mauritius effectief gescheiden van de rest van de economie, en exportbedrijven kunnen het aantal werknemers laten afnemen of stijgen, afhankelijk van de marktomstandigheden. De recente toename van het aantal illegale werkonderbrekingen in EPZ's op Mauritius wijst erop dat het overigens uitgebreide systeem van regulering niet volledig effectief is. Nieuwe ontwikkelingen in de internationale handels- en arbeidspatronen met betrekking tot EPZ's kunnen ook van invloed zijn op de situatie van de EPZ's op Mauritius. In die context heeft de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) haar werkzaamheden met betrekking tot werkgelegenheid en sociaal beleid in samenhang met EPZ's geïntensiveerd. De ILO heeft rapport uitgebracht over enkele problemen die zich op Mauritius hebben voorgedaan met betrekking tot de aanwerving van migrante werknemers en andere vraagstukken als de arbeidsduur (1).

De Commissie meent dat de EPZ's op Mauritius wel degelijk hebben geleid tot plaatselijke ontwikkeling. EPZ's kunnen, naast de suikerbranche, het toerisme en de financiële dienstverlening, worden gerekend tot de vier pijlers die de economische bedrijvigheid in dit land aanjagen. Mauritius laat EPZ's op succesvolle wijze meespelen in het industrialiseringsproces door duurzame verbindingen aan te brengen tussen EPZ's en binnenlandse leveranciers, waardoor het potentieel van deze zones waar het gaat om het creëren van werkgelegenheid wordt gemaximaliseerd.

De Commissie betreurt het als op Mauritius, of waar dan ook, misbruik wordt gemaakt van de arbeidswetgeving. In dit verband dient eraan te worden herinnerd dat de Gemeenschap grote waarde hecht aan de naleving van de fundamentele arbeidsnormen van de ILO. Voorts heeft de Commissie onlangs haar samenwerking met de ILO versterkt. Deze samenwerking heeft betrekking op de wereldwijde bevordering van fundamentele arbeidsnormen, de bevordering van fatsoenlijk werk, inclusief armoedebestrijding en bevordering van de sociale dimensie van de globalisering. De Gemeenschap is ook overeengekomen de toepassing van fundamentele arbeidsnormen te stimuleren in het kader van bilaterale en multilaterale overeenkomsten met ontwikkelingslanden. Een goed voorbeeld is artikel 50 van de Overeenkomst van Cotonou. Daarin herbevestigen de Gemeenschap en de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS) hun gehechtheid aan de fundamentele arbeidsnormen van de ILO.

De onderhandelingen over economische partnerschapsovereenkomsten tussen de EU en de ACS-staten vormen een gelegenheid om de dialoog en samenwerking te intensiveren met betrekking tot de implementatie van deze verbintenis door concrete maatregelen.

----

(1)  http://www.ilo.org/public/english/standards/relm/gb/docs/gb286/pdf/esp-3.pdf.

----

----

(2004/C 33 E/049)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0542/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(26 februari 2003)

Betreft:   Definitie van de term „bevolking” — Abortus

Op hun website http://www.europa.eu.int/comm/development/sector/social/population_en.htm geven de diensten van de Commissie de volgende merkwaardige definitie van de term bevolking:

Deze definitie strookt met geen enkele definitie in de gewone woordenboeken en baart ons zorgen over het daadwerkelijke beleid van de Commissie, met name wat betreft het eventueel bepleiten van abortus.

Ik heb dit probleem reeds aangekaart bij de recente debatten over het verslag-Sandbaek over het voorstel van een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende steun voor beleid en maatregelen op het gebied van reproductieve en seksuele gezondheid en rechten in ontwikkelingslanden.

Kan de Commissie mij in het licht van het voorafgaande mededelen:

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(4 april 2003)

De Gemeenschap gebruikt in haar ontwikkelingsbeleid de term „bevolking” als een overkoepelende term met betrekking tot het beleid en beginselen die op de internationale conferentie over bevolking en ontwikkeling (ICPD) in Kaïro in 1994 zijn goedgekeurd. Op die conferentie hebben 179 landen een actieprogramma aanvaard dat de band tussen bevolking, armoede en duurzame ontwikkeling erkende. De definitie van bevolking werd uitgebreid om niet alleen demografie doch ook de reproductieve en sexuele gezondheid en rechten te omvatten. Van het hoogste belang hierbij was de rol van de vrouw en de versterking van haar positie. „Inspanningen om de bevolkingsgroei af te remmen, armoede te verminderen, economische vooruitgang te verwezenlijken, de milieubescherming te verbeteren en niet-duurzame consumptie- en productiepatronen af te bouwen versterken elkaar wederzijds. Duurzame economische groei in het kader van een duurzame ontwikkeling is van essentieel belang voor het uitroeien van de armoede. De uitroeiing van de armoede zal bijdragen tot het vertragen van de bevolkingsgroei en tot een snelle stabilisatie van de bevolking. Vrouwen zijn doorgaans de armste onder de armen. Zij zijn ook de sleutelactoren in het ontwikkelingsproces. Het uitroeien van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen is bijgevolg een conditio sine qua non voor het uitroeien van armoede, het bevorderen van duurzame economische groei, het zorgen voor goede diensten voor gezinsplanning en reproductieve gezondheidszorg en de totstandbrenging van evenwicht tussen bevolking en beschikbare middelen” (Hoofdstuk 3 van het actieprogramma: http://www.un.org/ecosocdev/geninfo/populatin/icpd.htm#chapter3).

Om concrete voorbeelden te geven van deze ruimere definitie van bevolking, waarin ook de reproductieve en sexuele gezondheid en rechten zijn opgenomen, zijn op de website van de Commissie verschillende onderwerpen vermeld die onder deze overkoepelende term vallen. Abortus is een van die onderwerpen omdat het deel uitmaakt van de reproductieve gezondheidszorg als omschreven in ICPD (1). Het beleid van de Gemeenschap inzake abortus volgt de ICPD-grondbeginselen inzake abortus. Dit beleid is door 179 landen goedgekeurd. Het voor ontwikkeling verantwoordelijke lid van de Commissie heeft in een brief aan de Parlementsleden (13 januari 2003) duidelijk te kennen gegeven dat ... wij door onze steun voor programma's inzake reproductieve gezondheidszorg de behoefte aan abortus willen voorkomen. Wij erkennen dat onveilige abortus een realiteit is en elk jaar de onnodige dood van veel vrouwen veroorzaakt „ ... Waar abortus in bepaalde gevallen door de wet is toegestaan dient dit in veilige omstandigheden te gebeuren ... De Commissie acht de nationale wetgeving van doorslaggevend belang wanneer het gaat over abortus die in het kader van het officiële stelsel van de gezondheidszorg wordt uitgevoerd. Wij steunen geen abortusbeleid als middel voor het beperken van de bevolkingsgroei in de ontwikkelingslanden en wij zijn sterk gekant tegen gedwongen abortus”.

----

(1)  Reproductieve gezondheidszorg wordt gedefinieerd als het geheel van methodes en technieken en diensten die bijdragen tot reproductieve gezondheid en welzijn door het voorkomen en oplossen van problemen op het gebied van de reproductieve gezondheid (Actieprogramma, ICPD).

----

----

(2004/C 33 E/050)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0560/03

van Raina Echerer (Verts/ALE) aan de Commissie

(27 februari 2003)

Betreft:   Censuur op tv-programma's door de Maltese Omroepautoriteit (Malta Broadcasting Authority)

De omroepautoriteit in Malta heeft besloten door de Maltese productiemaatschappij „Where's Everybody” opgenomen programma's die zijn geproduceerd te censureren voordat deze programma's op de tv worden uitgezonden. Deze programma's worden uitgezonden op het nationale televisiestation, Public Broadcasting Services. Door „Where's Everybody” geproduceerde programma's zijn door de omroepautoriteit nog nooit beticht van onevenwichtigheid. Het afgelopen jaar heeft de Maltese Arbeiderspartij gelast deze programma's te boycotten. Deze programma's hebben de Maltese samenleving altijd een platform geboden om haar standpunten op de meest democratische wijze uit te zenden. De omroepautoriteit heeft alleen programma's van de productiemaatschappij „Where's Everybody” uitgekozen voor censuur en controle vooraf maar andere programma's blijven hiervan verschoond.

Kan de Commissie navraag doen bij de Maltese autoriteiten waarom de Maltese Omroepautoriteit deze behandeling uitsluitend toepast op één productiemaatschappij en of een dergelijke benadering discriminerend is, de vrijheid van meningsuiting in Malta beknot en in strijd is met de basisrichtlijnen over vrijheid van meningsuiting in de Europese Unie?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(31 maart 2003)

De Commissie volgt de vrijheid van meningsuiting, één van de belangrijkste politieke criteria voor het lidmaatschap, in Malta, net als in alle andere kandidaat-lidstaten, nauwgezet. In de periodieke verslagen over de vorderingen van Malta op de weg naar toetreding wordt er voortdurend de aandacht op gevestigd dat de vrijheid van meningsuiting is vastgelegd in de Maltese grondwet en in de praktijk nog steeds goed wordt gerespecteerd.

Wat de vrijheid van meningsuiting voor radio- en tv-journalisten betreft, beschikt Malta over een onafhankelijke omroepautoriteit waarvan de leden door de president van de Republiek op advies van de minister-president en in overleg met de oppositieleider worden aangewezen.

Volgens de Maltese grondwet en wetgeving is de omroepautoriteit met name belast met:

Het besluit van de omroepautoriteit enkele door de Maltese productiemaatschappij „Where's Everybody” opgenomen uitzendingen door te lichten moet worden gezien in het kader van de campagne voor het toetredingsreferendum, dat op 8 maart 2003 in Malta werd gehouden.

Om de onpartijdigheid en de eerlijke verdeling van zendtijd tussen de verschillende politieke partijen te waarborgen, heeft de omroepautoriteit een zendschema opgesteld en goedgekeurd voor de uitzendingen van de Public Broadcasting Services (PBS) tijdens de periode van het referendum. Na amendementen op het goedgekeurde zendschema en een daaropvolgende klacht van de Maltese Arbeidspartij, verzocht de omroepautoriteit de PBS een reeks uitzendingen, die volgens de Maltese Arbeidspartij partijdig waren, aan een doorlichting te onderwerpen. De omroepautoriteit argumenteerde dat dit noodzakelijk was gezien „haar plicht te waken tegen elke mogelijkheid dat het publieke-omroepstelsel door partijbelangen zou kunnen worden gemanipuleerd ten tijde van een volksraadpleging”, en ook omdat zij niet over informatie beschikte over de inhoud van de uitzendingen.

Nadat de PBS de gevraagde informatie over de betwiste uitzendingen hadden verstrekt, besloot de omroepautoriteit haar verzoek om een „preventieve doorlichting” in te trekken.

De Commissie gelooft niet dat de omroepautoriteit in deze zaak op een discriminerende wijze heeft gehandeld, maar eerder dat de gespannen campagne voor het toetredingsreferendum in Malta haar ertoe heeft gebracht uitzonderlijke maatregelen te treffen om de onpartijdigheid van de openbare televisie te waarborgen.

Gezien deze uitzonderlijke omstandigheden en de status, taken en onafhankelijkheid van de Maltese omroepautoriteit, is de Commissie van mening dat haar evaluatie, dat de vrijheid van meningsuiting in Malta nog steeds wordt geëerbiedigd, geldig blijft.

----

----

(2004/C 33 E/051)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0574/03

van Luigi Vinci (GUE/NGL) aan de Commissie

(28 februari 2003)

Betreft:   Turkije en „de zaak Ocalan”

Sinds vele weken mag de leider van de voormalige ΡΚΚ, Abdullah Ocalan, geen bezoek meer ontvangen van zijn advocaten, noch van andere personen. Deze willekeurige beslissing van de Turkse regering is een duidelijke schending van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en van de door de Raad van Kopenhagen vastgelegde „politieke criteria” met betrekking tot de uitbreiding.

Wat wil de Commissie ondernemen opdat Ocalans elementaire recht op verdediging gewaarborgd wordt? Vindt de Commissie niet dat Brussel nu, nadat de doodstraf voor Ocalan in een andere straf omgezet is, druk moet uitoefenen op de regering in Ankara opdat Ocalan vrijgelaten wordt en er onderhandelingen beginnen om een politieke oplossing te vinden voor de „Koerdische kwestie”?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(2 april 2003)

De Commissie is zich bewust van de omstandigheden waarin Abdullah Öcalan gevangen wordt gehouden. Sinds 27 november 2002 zijn er meldingen dat verwanten en advocaten van de heer Öcalan moeite hebben ondervonden om toegang te krijgen tot hem.

Als kandidaat-lidstaat tracht Turkije te voldoen aan de politieke criteria van Kopenhagen en ook aan de door het toetredingspartnerschap vastgestelde prioriteiten. Deze omvatten de aanpassing van de gevangenisomstandigheden aan de Europese normen en de volledige naleving van de bepalingen van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens.

De Commissie is op de hoogte van het bezoek dat op 16 en 17 februari 2003 werd gebracht door een delegatie van het Comité inzake de voorkoming van folteringen en onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen van de Raad van Europa (CPT), die toegang heeft gekregen tot de heer Öcalan. De CPT-delegatie constateerde dat de gezondheidstoestand van de heer Öcalan goed is, maar dat zijn blijvende isolatie een probleem vormt. De CPT-delegatie zal stappen ondernemen om te garanderen dat het recht van de heer Ocalan om bezoek te ontvangen in de praktijk wordt geëerbiedigd.

De Commissie zal toezicht blijven houden op de omstandigheden waarin de heer Öcalan gevangen wordt gehouden en de eerbiediging van zijn recht op verdediging.

----

----

(2004/C 33 E/052)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0575/03

van Nelly Maes (Verts/ALE) aan de Commissie

(28 februari 2003)

Betreft:   Gedwongen sterilisaties bij Roma-vrouwen in Slowakije

Als lid van de GPC EU-Slowaakse Republiek was ik herhaaldelijk in Slowakije en had ik vele contacten met de Roma-gemeenschap. Ik hamerde in het kader van de toetredingsonderhandelingen steevast op de rechten van minderheden. Het recente rapport van het Centre of Reproductive rights over gedwongen sterilisaties bij Roma-vrouwen, de scherpe waarschuwing van de rapporteur voor het Europees Parlement J.M. Wiersma en de getuigenissen hier in België van Roma-vrouwen die asiel zoeken in ons land zijn eensluidend: praktijken die wij toeschrijven aan een ver en duister verleden zijn nog steeds gangbaar.

Sommige vrouwen getuigden me dat ze gedwongen worden zich te laten steriliseren, anderen dat ze tijdens de verdoving bij een keizersnede gesteriliseerd werden en nog anderen spraken over tegemoetko-mingspremies voor sterilisatie via het budget van gezinsplanning.

De Slowaakse minister bevoegd voor minderheden stelt een onderzoek in, maar zou, volgens het nieuwsagentschap CTK (30 januari 2003), ook een vervolging van de opstellers van het rapport in het vooruitzicht stellen.

Zal de Commissie aandringen op een omstandig, objectief en landelijk onderzoek en de resultaten van zo'n onderzoek kritisch bekijken tegen de achtergrond van de toetreding van dit land tot de EU? Zo ja, kan de Commissie mij de resultaten en de door de Commissie eraan verbonden beleidsdaden overmaken? Zo nee, is de Commissie van oordeel dat deze vorm van reproductief beleid niet in strijd is met de mensenrechten?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(28 maart 2003)

De Commissie is op de hoogte van de onlangs in een verslag van het „Center for Reproductive Rights” gepubliceerde beschuldigingen dat Roma-vrouwen zonder hun toestemming of met afgedwongen toestemming worden gesteriliseerd door artsen in Oost-Slowakije.

Het lid van de Commissie dat met de uitbreiding is belast, heeft over deze kwestie onmiddellijk een brief geschreven aan de Slowaakse premier Dzurinda, en daarbij onderstreept dat de aantijgingen zeer zorgwekkend zijn, en indien zij op waarheid zouden blijken te berusten, een ernstige schending van de mensenrechten zouden betekenen, op voorwaarde dat de openbare autoriteiten deze praktijken hebben gesteund of geduld of geen passende wettelijke maatregelen in dit verband hebben genomen. Bovendien heeft hij de Slowaakse autoriteiten verzocht krachtdadig het nodige strafrechtelijk onderzoek te verrichten, mogelijk discriminerende maatregelen te wijzigen en de Commissie van de voortgang op de hoogte te houden.

Volgens de inlichtingen waarover de Commissie beschikt, hebben de bevoegde autoriteiten het strafrechtelijk onderzoek ingeleid en wordt een speciaal onderzoekteam opgericht. De adviseur voor Roma-aangelegenheden bij het Ministerie van binnenlandse zaken, zelf een Roma, is als adviseur van dit team aangewezen. De minister van volksgezondheid en de Slowaakse vereniging voor gynecologie zijn nauw bij het onderzoek betrokken. Een door laatstgenoemde instellingen uitgevoerd voorlopig onderzoek van een van de in het verslag genoemde ziekenhuizen heeft tot dusver geen bevestiging gebracht van de beschuldigingen. Tenslotte heeft Slowakije de Raad van Europa verzocht een onderzoeksmissie te organiseren in Oost-Slowakije.

De Commissie zal het verdere verloop en de resultaten van het onderzoek van nabij blijven volgen. Zij zal indien wenselijk en nodig nieuwe maatregelen overwegen en zal uiteraard het Parlement daarvan op de hoogte houden.

----

----

(2004/C 33 E/053)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0594/03

van Matti Wuori (Verts/ALE), Bart Staes (Verts/ALE) en Elisabeth Schroedter (Verts/ALE) aan de Commissie

(28 februari 2003)

Betreft:   Steun van de Europese Unie aan de autochtone bevolking van de Russische Federatie

De autochtone bevolking van de Russische Federatie (ongeveer 200 000 mensen) omvat veertig verschillende volkeren met een zeer rijke cultuur. De meeste van deze volkeren houden vast aan hun traditionele levenswijze. Zij leven verspreid over onmetelijke grondgebieden, en beschikken vaak niet over de elementairste vervoers- en communicatie-infrastructuur. Zij worden direct geconfronteerd met grote milieurisico's (in verband met de aanwezigheid van installaties voor de winning van aardgas en aardolie, overigens bestemd voor de Europese Unie), en de gevolgen van de klimaatverandering. Hun levensverwachting ligt 25 jaar onder het gemiddelde van de Russische bevolking.

Heeft de Commissie de laatste vijf jaar deze autochtone bevolking via TACIS of andere communautaire programma's als doelgroep gesteund? Kan zij een lijst van projecten terzake verschaffen?

Hoe controleert de Commissie de naleving van de beginselen van voorafgaande raadpleging, recht op deelneming op voet van gelijkheid en vetorecht van autochtone bevolkingen bij projecten die hen aanbelangen (zie conclusies van de Raad van 30 november 1998 betreffende autochtone bevolkingen in de ontwikkelingslanden)?

Hoe houdt de Commissie zich op de hoogte van de situatie van de autochtone bevolking in de Russische Federatie, met name wat de eerbiediging van de mensenrechten betreft, maar ook op sociaal-economisch, ecologisch en cultureel gebied?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(2 april 2003)

De Commissie is zich bewust van de zeer bijzondere situatie waarin de autochtone bevolking in Rusland verkeert en ook van de moeilijkheden waarmee zij wordt geconfronteerd.

De EG heeft verschillende projecten inzake technische bijstand gefinancierd om het bewustzijn van de problemen waarmee de autochtone bevolkingsgroepen te kampen hebben te vergroten en hun toegang tot onderwijs te verbeteren.

Naast een aantal meer algemene projecten die betrekking hebben op etnische betrekkingen (en die bijgevolg ook raakpunten hebben met problemen die van belang zijn voor de autochtone bevolking) zijn twee door het Europees initiatief voor democratie en mensenrechten (EIDHR) gefinancierde projecten speciaal gericht op de autochtone bevolking in Rusland.

Het eerste project, dat tot april 2003 loopt, heeft tot doel de Russische bevolking sterker bewust te maken van de rechten en problemen waarmee de autochtone minderheden in het noorden, Siberië en het Verre Oosten te kampen hebben. Dit project heeft onder meer een cyclus van twaalf wekelijkse opvoedkundige radioprogramma's voor radio Rusland gecreëerd. Het tweede project, dat de kansen van de autochtone bevolking van Siberië om toegang te krijgen tot hoger onderwijs wil vergroten, gaat binnenkort van start.

Het EIDHR is een vraaggestuurd programma. De delegatie van de Commissie in Moskou tracht ervoor te zorgen dat alle belanghebbende niet-gouvernementele organisaties (NGO's), inclusief NGO's van de autochtone bevolking, op de hoogte zijn van de door de EIDHR van de Commissie uitgeschreven aanbestedingen.

De Commissie volgt van nabij de situatie met betrekking tot de autochtone bevolking in Rusland door bijvoorbeeld contact te onderhouden met organisaties die ijveren voor het bevorderen van de rechten van de autochtone bevolking. Een voorbeeld daarvan is de Russische vereniging van autochtone bevolkingsgroepen van het noorden (Raipon), een NGO die de belangen van de noordelijke autochtone bevolkingsgroepen in Rusland verdedigt. NGO's van dit soort nemen regelmatig deel aan de door de Commissie uitgeschreven aanbestedingen.

----

----

(2004/C 33 E/054)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0608/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(3 maart 2003)

Betreft:   Angola: begroting 2003 — Sociaal-economisch programma van de regering (2003/2004)

In antwoord op mijn vraag d.d. 10 oktober 2002 over bovengenoemd onderwerp (E-2862/02 (1)) heeft de Commissie via haar lid Poul Nielson op 4 december 2002 o.a. het volgende medegedeeld: „Over de uitvoering van de begroting van 2002 en de voorbereiding van de begroting van 2003 kunnen bij gebrek aan juiste en gedetailleerde gegevens geen duidelijke uitspraken worden gedaan”, met name niet over de sociale kredieten die daadwerkelijk zijn toegekend. Daarnaast verklaart hij echter dat „wanneer deze maatregel (het economisch en sociaal programma van de regering voor 2003/2004) juist wordt toegepast, dit in belangrijke mate kan bijdragen aan de verhoging van de uitgaven voor de sociale sector en een welkome aanvulling kan vormen op de kredieten waarmee de Gemeenschap het rehabilitatieprogramma voor de Centrale Hooglanden heeft gefinancierd”.

Inmiddels is reeds enige tijd verstreken en is een nieuw begrotingsjaar aangebroken. De Europese Unie en Angola hebben bovendien zeer onlangs het Nationale Indicatieve Programma getekend waarmee, als ik mij niet vergis, circa 200 miljoen euro over de gehele geplande periode is gemoeid en waarin duidelijk een principiële keuze gemaakt is voor de sociale sectoren en de voedselveiligheid/ontwikkeling van de landbouw.

Kan de Commissie in het licht van het voorafgaande mededelen of zij reeds over gegevens beschikt over de uitvoering van de begroting van 2002 en de voorbereiding en uitvoering van de eerste maand van de begroting van 2003, met name met betrekking tot de sociale sectoren en maatregelen? Heeft de Commissie de uitvoering van het economisch en sociaal programma van de regering voor 2003/2004 begeleid? Beschikt de Commissie reeds over gegevens met betrekking tot de daadwerkelijke bijdrage van dit programma tot aanwending van middelen voor genoemde gebieden en maatregelen? Welke nadere informatie en garanties heeft de heer Nielson, lid van de Commissie, tijdens zijn recente verblijf in Angola van eind januari van dit jaar gekregen?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(10 april 2003)

De situatie in verband met de beschikbaarheid en betrouwbaarheid van gegevens over Angola is de laatste maanden niet merkbaar verbeterd.

De Commissie beschikt niet over gegevens in verband met de uitvoering van de begroting voor 2002, aangezien de regering deze cijfers niet heeft bekendgemaakt. Hetzelfde geldt voor de cijfers over de uitvoering van de begroting voor de eerste maanden van 2003. In de eerste fase van het overgangsplan van de regering 2003-2004 zullen de sociale uitgaven als geheel naar verwacht de defensie-uitgaven, geraamd op 4,71 % van de totale overheidsuitgaven, overschrijden: onderwijs 7,16 % van het totaal, gezondheidszorg 5,06 %, sociale zekerheid 1,26 %, huisvesting en gemeenschapsdiensten 1,36 %.

Door het ontbreken van officiële en/of betrouwbare informatie is het uiterst moeilijk de ontwikkelingen in het land te volgen. Het is in ieder geval bijna onmogelijk om zo snel na aanvang toezicht te houden op de uitvoering van een regeringsplan.

De op 28 januari 2003 ondertekende strategie voor samenwerking tussen de Gemeenschap en Angola in de periode 2002-2007 voorziet inderdaad in concentratie van de Gemeenschapssteun op de sociale sectoren (gezondheidszorg en onderwijs) en voedselzekerheid. Op de middellange tot langere termijn wordt overwogen de steun op deze sectoren te concentreren. Op de korte tot middellange termijn krijgt de financiering van de nodige maatregelen ter ondersteuning van het vredesproces en de nationale verzoening voorrang, inclusief het creëren van voorwaarden voor vrije en eerlijke verkiezingen. Vermeldenswaard in dit verband is dat de strategie ook voorziet in steun voor het nationaal instituut voor de statistiek (INE) om de capaciteit daarvan en de beschikbaarheid van statistische informatie over armoede in Angola te verbeteren.

Tijdens zijn bezoek aan Angola, bij welke gelegenheid ook de ondertekening van de samenwerkingsstrategie plaatshad, wees het Commissielid voor ontwikkeling en humanitaire hulp in bijeenkomsten met regeringsvertegenwoordigers herhaaldelijk op de noodzaak om meer uit te geven voor de sociale sectoren in het kader van het vredesdividend van Angola. Hij beklemtoonde dat de bijdrage van de internationale gemeenschap aan de wederopbouw van Angola de inspanningen van de regering slechts kan en mag aanvullen, maar nooit vervangen. Het Commissielid wees erop dat de internationale gemeenschap verwacht dat de beëindiging van het conflict de regering in staat zal stellen een groter deel van de last te dragen die erin bestaat in de behoeften van de eigen bevolking te voorzien. Dit wordt ook gezien als een belangrijk element in de context van de internationale donorconferentie over de wederopbouw van het land. Het Commissielid is ervan overtuigd dat de regering bereid is de kwestie van de armoedebestrijding aan te pakken en de sociale sectoren sterker te ondersteunen in het kader van bovengenoemd programma en een ontwikkelingsstrategie voor de lange termijn tot en met 2025, die momenteel wordt opgesteld. Het programma voor herstel en wederopbouw na het conflict, dat de regering opstelt met steun van de Wereldbank en dat op de donorconferentie zal worden gepresenteerd, moet meer inzicht bieden in de voornemens van de regering met betrekking tot de sociale sectoren.

----

(1)  Zie blz. 13.

----

----

(2004/C 33 E/055)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0617/03

van W.G. van Velzen (PPE-DE) aan de Commissie

(25 februari 2003)

Betreft:   Artikel in Financial Times van 20 februari 2003 over verschillen in opvatting in de Commissie ten aanzien van de concurrentie op de wholesale-markt voor breedbandinternet in de Europese Unie

Naar aanleiding van het artikel dat op 20 februari verscheen op de (voorpagina) van de Financial Times („Brussels chiefs clash over internet” stel ik de volgende vragen aan de Commissie:

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(4 april 2003)

----

(1)  COM(2002)695 def.

----

----

(2004/C 33 E/056)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0634/03

van Rosa Miguélez Ramos (PSE) aan de Commissie

(4 maart 2003)

Betreft:   Bescherming van de Siberische tijger

Is de Europese Commissie op de hoogte van het feit dat de Siberische of Amoer-tijger in zijn bestaan bedreigd is en zoals de vier andere tijgersoorten in de wereld aan het uitsterven is?

Met welke activiteiten draagt ze bij tot de bescherming van de Amoer-tijger, waarvan er volgens het WWF nog maar tussen de 200 en de 400 exemplaren voorkomen in de Prímorsky Kray en het gebied van de Chabarovsky Kray in het uiterste oosten van Rusland bij de Chinese grens? Zijn er Tacis-projecten die van belang zijn voor die gebieden?

Zou er in de samenwerking tussen de Europese Unie en de Russische Federatie een project opgezet kunnen worden om de soort, die met uitsterven bedreigd is, te redden?

Met welke standpunten en beleidsdaden in het algemeen moedigt de Europese Unie de Russische Federatie aan om haar natuurparken te beschermen, waar zich grote problemen voordoen door de moeilijke economische toestand van de streken waar ze gelegen zijn?

Is ze op de hoogte van de recente meningsverschillen en spanningen tussen de Udegei, een autochtoon volk en één van de oorspronkelijke bewoners van de gebieden aan de Amoer, dat sinds mensenheugenis de tijger beschermt, omdat hij als gewijd dier een zeer belangrijke plaats in hun godsdienst inneemt? Op het ogenblik, sinds een paar jaar geleden de plaatselijke projectleiding in andere handen overgegaan is, heerst er een crisistoestand in het partnerschap tussen de Udegei en de projectleiders in het park van Sjanghai in het Amoer-gebied, die door het WWF gesteund worden. Klaarblijkelijk is het WWF wel op internationaal niveau gealarmeerd door de Udegei, maar doet het niet wat nodig is om zich te houden aan zijn eigen verklaringen over de strategie en principes voor de omgang met autochtone volkeren.

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(28 maart 2003)

De Commissie is op de hoogte van het feit dat het bestaan van de Amurtijger wordt bedreigd en heeft deze kwestie opgenomen met de Russische autoriteiten in het kader van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Rusland.

De Siberische tijger is opgenomen in Bijlage A van Verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad van 9 december 1996 inzake de bescherming van in het wild levende dier- en plantesoorten door controle op het desbetreffende handelsverkeer (1), die uitvoering geeft aan de bepalingen van de Overeenkomst inzake de internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantesoorten (CITES) in de Unie. Dit betekent dat handel in deze dier-en plantesoorten verboden is en invoer uitsluitend in uitzonderlijke gevallen plaats kan vinden, bijvoorbeeld voor onderzoek gericht op het behoud van de betreffende dier-en plantesoorten.

Tijdens de bijeenkomst van het Subcomité van Milieubeheer op 20 september 2001 verklaarden de Russische autoriteiten dat er een nationale strategie ter bescherming van de Amurtijger bestaat en dat de federale overheid financiële steun heeft toegekend aan een speciaal programma. Naar schatting bedraagt het aantal Amurtijgers ongeveer 450, waarschijnlijk het maximaal haalbare. Verder is een speciale eenheid tegen het stropen opgericht, werd een overeenkomst van gemeenschappelijke tussenkomst getekend met China en zijn verscheidene bijeenkomsten gehouden (tevens met Japan en Korea) om acties tegen het stropen en smokkelen te coördineren. Gedurende de afgelopen drie jaar is 3 miljoen dollar geïnvesteerd in de bescherming van tijgers; het programma zou uitgebreid worden naar andere grote katachtigen.

Tacis-projecten worden in samenspraak met de Russische autoriteiten vastgelegd en dienen overeen te stemmen met de door Rusland aangenomen strategie. Momenteel is die strategie gericht op vier grote domeinen: steun ten behoeve van institutionele, juridische en bestuurlijke hervorming; steun aan de privé-sector en ten gunste van economische ontwikkeling; steun bij de aanpak van de sociale gevolgen van de overgang; nucleaire veiligheid. De Commissie heeft geen voorstel ontvangen van de Russische autoriteiten met betrekking tot de situatie van de Amurtijger. Indien ze een voorstel ontvangt, zal de Commissie beoordelen in hoeverre het aansluit bij de bijstandsstrategie en in welke mate voorrang kan worden verleend aan een dergelijk projectvoorstel in verhouding tot andere dringende kwesties.

De Commissie is momenteel niet op de hoogte van problemen die verband houden met activiteiten van het Wereld Natuurfonds in de gebieden aan de Amur en het inheemse Udege-volk.

----

(1)PB L 61 van 3.3.1997.

----

----

(2004/C 33 E/057)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0648/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(5 maart 2003)

Betreft:   Uitblijven van schadeloosstellingen en eerherstel voor mensen die in strijd met de wet in 1946 en 1947 werden gedeporteerd uit Slowakije

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(7 april 2003)

De Commissie is bekend met de naoorlogse Tsjechoslowaakse wetgeving inzake leden van de Hongaarse en de Duitse minderheid in Tsjechoslowakije. De Commissie heeft de bedoelde decreten van de Tsjechoslowaakse president en aanverwante wetgeving uit de jaren 1945 en 1946 grondig onderzocht, evenals bepaalde hiermee verband houdende aspecten van de restitutiewetgeving die Tsjechoslowakije en Tsjechië in de jaren '90 hebben vastgesteld.

Uit het onderzoek van de Commissie, waarvan de bevindingen op 18 oktober 2002 zijn bekendgemaakt, blijken geen belemmeringen voor de toetreding in het licht van het acquis van de Gemeenschap, aangezien de bedoelde decreten en wetten niet langer kunnen worden toegepast. Enkele discriminerende bepalingen van de Tsjechische en Tsjechoslowaakse restitutiewetgeving inzake in beslag genomen eigendommen zijn niet in strijd bevonden met het acquis, omdat alle termijnen voor het indienen van nieuwe claims inmiddels zijn verstreken. De Commissie is het geachte parlementslid erkentelijk voor het feit dat hij erop wijst dat de wet inzake gedwongen arbeid reeds lang niet meer van toepassing is.

De Commissie kan geen discussie aangaan over de vraag of op enig moment in de geschiedenis vóór de totstandkoming van de eerste Europese Gemeenschap, in een EU-lidstaat of enig derde land een wet inzake gedwongen arbeid al dan niet werd toegepast overeenkomstig het bepaalde in die wet zelf. De Commissie wijst erop dat artikel 5 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie elke vorm van slavernij en dwangarbeid of verplichte arbeid, ongeacht de omstandigheden, streng verbiedt.

De Commissie herinnert eraan dat het Europees Parlement en de Europese Raad herhaaldelijk hun steun hebben uitgesproken voor het standpunt van de Commissie dat Slowakije aan de criteria van Kopenhagen voldoet en bij de toetreding in staat zal zijn het acquis van de Gemeenschap volledig ten uitvoer te leggen en te handhaven. De Gemeenschap heeft geen bevoegdheden met betrekking tot restitutie of compensatie voor historisch onrecht. De lidstaten kunnen verkiezen voor dergelijke maatregelen naar eigen goeddunken bepaalde voorwaarden of beperkingen in te stellen, mits deze niet in strijd zijn met andere toepasselijke communautaire wetgeving, zoals het verbod op discriminatie.

De Commissie stelt het op prijs wanneer huidige en toekomstige lidstaten ernaar streven historisch onrecht goed te maken, en moedigt hen aan deze inspanningen voort te zetten. De Gemeenschappen zijn gegrondvest op het vaste besluit een oplossing te vinden voor oude spanningen tussen de volkeren van Europa. Door het aanpakken van dergelijke vraagstukken van morele en psychologische aard wordt bijgedragen tot versterking van onze Unie van wederzijds respect en begrip.

----

----

(2004/C 33 E/058)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0654/03

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(5 maart 2003)

Betreft:   Mozambikaanse suikerboeren

Is de Commissie op de hoogte van de verwoestende gevolgen die het invoerquotum van 8 000 ton voor suiker uit Mozambique heeft op de inwoners van dat land?

Mozambique heeft de middelen om maar liefst 30 000 ton suiker te produceren voor export naar Europa. Als gevolg van het strikte invoerquotum is het daartoe echter niet in staat. Suikerfabrieken in Mozambique zijn bereid om kleinschalige boeren financieel te steunen, zodat zij uitrusting kunnen kopen en suiker kunnen gaan verbouwen op hun vruchtbare land. Mozambique wordt dan minder afhankelijk van EU-steun. De opgelegde quota's verhinderen dat echter.

Is de Commissie bereid het quotum voor de suikerinvoer uit Mozambique te verhogen (verder dan de beloofde 15 %)? Zal de Commissie alles in het werk stellen om de markt voor Mozambique te openen, zodat het Mozambikaanse volk zijn economie weer op kan bouwen en minder behoefte zal hebben aan internationale steun?

Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie

(26 maart 2003)

Mozambique had vóór het initiatief „alles behalve wapens” (ABW) geen toegang tot de suikermarkt van de Gemeenschap. Dit initiatief heeft bijgevolg nieuwe preferentiële uitvoermogelijkheden geboden en een belangrijke rol gespeeld in het herstel van de sector na de burgeroorlog en de overstromingen.

Mozambique mag onbeperkte hoeveelheden suiker exporteren naar de Gemeenschap vanaf 2009. Tot die tijd zijn overgangsregelingen van toepassing: ze maken deel uit van de ABW-quota die jaarlijks met 15 % toenemen van 74 185 ton in 2001-2002 tot 197 355 ton in 2008-2009. Deze overgangsregelingen waren noodzakelijk om de Gemeenschap toe te staan de nodige interne aanpassingen door te voeren om berekend te zijn op toegenomen ABW-invoer.

Het zou voor de suikersector onverstandig zijn uitsluitend te vertrouwen op de toegang tot één buitenlandse markt: voor ontwikkelingsredenen moeten alle uitvoermogelijkheden worden overwogen. Mozambique begint bijgevolg naar andere markten te exporteren, zowel binnen de regio van de Ontwikkelingsgemeenschap voor zuidelijk Afrika (SADC) als naar de Verenigde Staten, wat de Mozambikaanse suikerboeren verder moet helpen.

----

----

(2004/C 33 E/059)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0655/03

van Bill Miller (PSE) aan de Commissie

(5 maart 2003)

Betreft:   Anti-dumpingovereenkomst tussen de Europese Unie en Noorwegen

Als de Commissie achter het besluit van het anti-dumpingcomité staat om de overeenkomst tussen EU en Noorwegen op te geven, is zij dan bereid de situatie met onmiddellijke ingang onder toezicht te stellen, vooral met het oog op de onafhankelijke zalmvissers?

Stemt de Commissie ermee in dat een nieuw verbod op het dumpen van zalm niet alleen voor Noorwegen overwogen zou moeten worden, maar ook voor Chili en de Faeröer, mocht het inkomen van de onafhankelijke zalmvissers duidelijk achteruitgaan?

Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie

(31 maart 2003)

Op 20 december 2002 heeft de Commissie de belanghebbende partijen in kennis gesteld van de voornaamste feiten en overwegingen op grond waarvan zij voorstelt om de herzieningsprocedure van de antidumping- en compenserende maatregelen die gelden ten aanzien van de invoer van gekweekte Atlantische zalm uit Noorwegen, en de antidumpingprocedure betreffende de invoer van hetzelfde product uit Chili en de Faeröer zonder de instelling van handelsbeschermende maatregelen te beeindigen.

In overeenstemming met de betreffende communautaire wetgeving hebben de belanghebbende partijen hun standpunt over dit voorstel schriftelijk bij de Commissie bekend kunnen maken. Eveneens in overeenstemming met deze communautaire wetgeving, heeft de Commissie de vertegenwoordigers van de lidstaten in het antidumping- en antisubsidiecomité geraadpleegd. De adviezen van de vertegenwoordigers van de lidstaten in het comité en de beraadslagingen in dat orgaan zijn vertrouwelijk.

Er dient echter op te worden gewezen dat het bij het comité ingediende voorstel betrekking heeft op de beëindiging van de bestaande maatregelen die gelden ten aanzien van de invoer van gekweekte Atlantische zalm uit Noorwegen, en niet van de zogenaamde „zalmovereenkomst” tussen de EU en Noorwegen. Deze overeenkomst, die in 1997 door de Commissie en de Noorse regering is ondertekend en die op 28 februari 2003 is verstreken, voorzag onder andere in een forum waarin de ondertekenaars van gedachten konden wisselen over de toestand van de markt voor zalm in de Gemeenschap. De thans geldende maatregelen, met inbegrip van het systeem van prijsverbintenissen, vallen echter niet onder de overeenkomst. Derhalve blijven de handelsbeschermende maatregelen die van toepassing zijn op de invoer van gekweekte Atlantische zalm uit Noorwegen, gelden totdat een definitief besluit is genomen.

Een aantal partijen heeft een systeem ter sprake gebracht om de ontwikkelingen op de markt voor zalm te volgen, voor het geval dat de maatregelen ten aanzien van de invoer uit Noorwegen niet worden verlengd. De Commissie onderzoekt momenteel de praktische aspecten van een dergelijk systeem, zowel wat de reikwijdte als de wettelijke gevolgen ervan betreft.

De Commissie blijft bereid alle gevallen te onderzoeken waarin duidelijk kan worden aangetoond dat derde uitvoerende landen zich schuldig maken aan oneerlijke handelspraktijken, en actie te ondernemen om — waar dit gerechtvaardigd is — de aan de producenten van de Gemeenschap berokkende schade ongedaan te maken. Indien derhalve later wordt besloten om de maatregelen die thans gelden voor de invoer van gekweekte Atlantische zalm uit Noorwegen op te heffen en geen maatregelen in te stellen ten aanzien van de invoer uit Chili en de Faeröer, dan kunnen de onafhankelijke zalmkwekers waaraan het geachte parlementslid refereert, bij de Commissie een gemotiveerde klacht indienen met betrekking tot de volledige invoer of een gedeelte daarvan, waarin onder andere moet worden aangetoond dat de omstandigheden die aan de basis van de beëindiging lagen, gewijzigd zijn en dat er voldoende bewijzen zijn van schadelijke dumping.

----

----

(2004/C 33 E/060)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0656/03

van Elly Plooij-van Gorsel (ELDR) aan de Commissie

(5 maart 2003)

Betreft:   Baggerschepen in Indonesië

Op 26 juli 2002 werden een aantal baggerschepen, waaronder drie Belgische schepen, door de Indonesische marine bij Sumatra aangehouden. De baggerschepen zouden niet de juiste papieren in hun bezit hebben gehad en werden verder beschuldigd van zanddiefstal. De schepen hebben sindsdien aan de ketting gelegen.

Op 9 oktober veroordeelde de Indonesische rechter de Belgische baggeraars elk tot een boete van ruim 3 000 dollar wegens het niet aan boord hebben van de juiste papieren, doch kopieën daarvan. Na betaling van deze boetes dienden de baggerschepen vrijgelaten te worden. De rechter maakt in haar vonnis geen melding van zanddiefstal. Er is namelijk geen sprake van ontvreemding. Indien er te weinig gewonnen zand is opgegeven, is dit uitsluitend te wijten aan de lokale concessiehouders die in contact staan met de centrale overheid. Dit is echter een intern Indonesisch probleem. De Indonesische regering negeerde het vonnis echter en besloot vervolgens buiten de rechter om een schadevergoeding te eisen. 18,5 miljoen euro werd geëist als losgeld. Dit bedrag komt overeen met 15 % van de waarde van de baggerschepen. De Indonesische regering spreekt van compensatie voor het verlies dat de Indonesische bevolking heeft geleden door nadelige zandwinningvoorwaarden, door vorige regeringen vastgesteld. De baggeraars hebben het losgeld betaald en zijn inmiddels vrijgelaten.

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(4 april 2003)

De Commissie is op de hoogte van de kwestie in verband met de rechtszaak in Indonesië en van de inbeslagname en vervolgens vrijgave van een aantal baggerschepen, waaronder een aantal Belgische.

Op dit moment is de Commissie niet van mening dat de Indonesische regering in strijd met haar verplichtingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie heeft gehandeld.

Dat de Indonesische regering naar verluidt het vonnis van de rechter genegeerd heeft, beschouwt de Commissie als een binnenlandse aangelegenheid die geen verband houdt met de internationale verplichtingen van Indonesië. De Commissie is daarom op dit moment niet van plan stappen te ondernemen tegenover de Indonesische regering.

----

----

(2004/C 33 E/061)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0658/03

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(6 maart 2003)

Betreft:   Resoluties van de VN-Veiligheidsraad met betrekking tot Irak en het gebruik van geweld

In de conclusies van de Europese Raad van 17 februari 2003 wordt onder andere verklaard dat Bagdad „moet ontwapenen en onmiddellijk en volledig meewerken”, dat het doel van de Unie met betrekking tot Irak de „volledige en daadwerkelijke ontwapening overeenkomstig de desbetreffende resoluties van de VN-Veiligheidsraad, met name Resolutie 1441” blijft, en dat de Europese Raad zijn „volledige steun (toezegt) aan de Raad (i.e. VN-Veiligheidsraad) bij het uitvoeren van zijn taken”.

In Resolutie 1441 wordt gerefereerd aan een aantal vroegere resoluties van de VN-Veiligheidsraad met betrekking tot Irak, waaronder 678 (1990) en 687 (1991). Hoewel deze resoluties voornamelijk over de bevrijding van Koeweit handelen, wordt in paragraaf 2 van Resolutie 678 het volgende bepaald:

Vervolgens wordt in paragraaf 3 van dezelfde resolutie bepaald dat:

In Resolutie 687 van de VN-Veiligheidsraad, wordt enerzijds de „noodzaak dat Irak's vreedzame bedoelingen worden gewaarborgd” opnieuw bevestigd, maar anderzijds wordt ook geëist dat Irak onvoorwaardelijk de vernietiging of verwijdering van alle biologische en chemische wapens en van de onderzoeks- en productie-infrastructuur aanvaardt, en dat Irak de UNSCOM (Speciale Commissie van de Verenigde Naties) onmiddellijk toelaat om ter plaatse inspecties van de chemische en biologische wapens en van de raketsystemen uit te voeren.

Is de Commissie het ermee eens dat, door Irak's halsstarrige weigering om de VN een volledig overzicht te geven van de massavernietigingswapens en door de daaruit voortvloeiende aanhoudende bedreiging van de regionale veiligheid, de internationale vrede en veiligheid in deze regio nog steeds niet zijn hersteld? Zo ja, is de Commissie het er dan mee eens dat de resoluties 678, 687 en 1441 een adequate rechtsgrondslag verschaffen voor een gewapend ingrijpen, indien Irak blijft weigeren om de VN informatie te verschaffen over zijn voorraden biologische en chemische wapens?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(25 maart 2003)

Zoals reeds aangegeven in eerdere verklaringen van de Raad en in de meest recente conclusies van de Europese Raad van 17 februari 2003, is de Commissie het ermee eens dat Irak sinds 1991 verscheidene resoluties van de VN-Veiligheidsraad niet heeft nageleefd.

De Commissie gelooft dat het de verantwoordelijkheid is van de VN-Veiligheidsraad om te besluiten of resolutie 1441 van de VN-Veiligheidsraad al dan niet een adequate rechtsgrond voor gewapende interventie is. De Commissie bevestigt de autoriteit van de VN-Veiligheidsraad als de bevoegde instantie om een juiste interpretatie van deze resoluties te geven, en om de vragen te beantwoorden die het geachte parlementslid ter sprake heeft gebracht.

----

----

(2004/C 33 E/062)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0660/03

van Maurizio Turco (NI) aan de Commissie

(6 maart 2003)

Betreft:   Fraude ten nadele van de begroting van de Europese Unie door 514 bedrijven uit Italië en Luxemburg

Gezien de volgende feiten:

Kan de Commissie mededelen:

Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie

(28 april 2003)

De Commissie kan het geachte parlementslid bevestigen dat betreffende de feiten in kwestie in Italië een strafrechtelijke vervolging is ingesteld, die in deze fase onder het geheim van het gerechtelijk onderzoek valt (artikel 329 van het Italiaanse wetboek van strafvordering inzake het vooronderzoek).

Ingeval de communautaire financiering hierdoor werd benadeeld, moet de lidstaat, na machtiging door de bevoegde gerechtelijke autoriteiten, overeenkomstig de sectorale en horizontale verordeningen een mededeling richten aan de Commissie. Vanaf dan kan het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) kennis nemen van de eventuele benadeling van de gemeenschapsbegroting, alsmede van informatie betreffende de betrokken bedrijven en personen. OLAF heeft meegedeeld dat in deze fase geen onderzoek wordt gevoerd.

De Commissie verduidelijkt ten slotte dat zij niet beschikt over een register van personen en bedrijven die de Europese Unie hebben opgelicht of daartoe pogingen hebben ondernomen. Naargelang de wijze waarop de betrokken gemeenschapsfondsen worden beheerd, zijn er evenwel verschillende gegevensbanken die informatie bevatten betreffende onregelmatigheden in verband met gemeenschapsfondsen.

Er zij tevens onderstreept dat, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel, in de eerste plaats de lidstaten verantwoordelijk zijn voor de financiële controle van de gemeenschapsfondsen.

----

----

(2004/C 33 E/063)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0673/03

van Marco Pannella (NI) en Maurizio Turco (NI) aan de Commissie

(7 maart 2003)

Betreft:   Ernstige en aanhoudende schendingen van de vrijheid van godsdienst door de Russische autoriteiten

Op 21 februari 2003 is Bronislav Czaplicki (Poolse nationaliteit), een katholiek geestelijke die actief was in de omgeving van Poesjkin, een stadje niet ver van St.-Petersburg, door de Russische autoriteiten uitgenodigd het land binnen twee weken te verlaten omdat zijn verblijfsvergunning was ingetrokken.

Dit is het laatste incident in een reeks uitzettingen van geestelijken door de Russische autoriteiten. In 2002 hebben zich onder meer de volgende voorvallen voorgedaan:

Kan de Commissie antwoord geven op de volgende vragen:

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(3 april 2003)

De Commissie is op de hoogte van de weigering en/of intrekking van verblijfsvergunningen van een aantal personen die in Rusland hun godsdienst of overtuiging wilden uitdragen. De Commissie is zich bewust van de moeilijke situatie waarin andere godsdiensten dan de Russische orthodoxie zich in Rusland bevinden. Sinds april 2002, na het besluit van het Vaticaan de vier tijdelijke kerkstructuren in Rusland tot permanente rooms-katholieke diocesen te bevorderen, zijn diverse personen uitgewezen. Andere kerken zijn ook het slachtoffer geworden van uitwijzingen.

Het is daarom dat de Commissie — in de context van de politieke dialoog tussen de Unie en Rusland — herhaaldelijk heeft benadrukt dat het partnerschap van de Unie met Rusland is gegrondvest op fundamentele kernwaarden, waaronder de volledige eerbiediging van de mensenrechten.

In herinnering dient te worden gebracht dat elke staat naar eigen goeddunken toestemming mag verlenen voor de aanwezigheid van buitenlanders op zijn grondgebied. In het algemeen kan de intrekking van een verblijfsvergunning derhalve niet als strijdig worden beschouwd met de belangrijkste internationale en Europese verdragen tot bescherming van de rechten van de mens die Rusland heeft geratificeerd. Anderzijds kan de intrekking van een verblijfsvergunning, enkel en alleen om het beoefenen van een godsdienst of overtuiging te ondermijnen, wel degelijk een indirecte maatregel zijn die strijdig is met de vrijheid van godsdienst of overtuiging, afhankelijk van de omstandigheden in elk specifiek geval. De Commissie zal in verband met deze kwestie druk blijven uitoefenen op de Russische autoriteiten.

Parallel hiermee zal de bevordering van de mensenrechten in Rusland een prioriteit blijven van het Europees initiatief voor de democratie en de mensenrechten (EIDHR), in het kader waarvan Rusland een concentratieland is.

----

----

(2004/C 33 E/064)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0675/03

van Wolfgang Kreissl-Dörfler (PSE) aan de Commissie

(3 maart 2003)

Betreft:   Groene genetische technologie — ontwikkelingslanden

In 1999 is tot de Duitse NGO „Internationaler Landvolkdienst der Katholischen Landvolkbewegung” (ILD) het verzoek gericht te onderzoeken in hoeverre de groene genetische technologie kan bijdragen aan een verbetering van de voedselvoorziening in ontwikkelingslanden. Samen met andere niet-gouvernementele organisaties heeft de ILD vervolgens een internationale hoorzitting en twee internationale congressen georganiseerd, om een breed platform voor een publieke discussie met vertegenwoordigers van economie, industrie en organisaties, die zich bezighouden met landbouwontwikkeling, te creëren. De publicaties hierover laten glashelder de verschillende aspecten van groene genetische technologie zien en maken bovendien duidelijk dat er een grote behoefte aan informatie bij de diverse actoren bestaat. Dat geldt met name ook voor de projectpartners van de ILD in de betrokken ontwikkelingslanden. Om de discussie op Europees niveau voort te zetten, heeft de ILD samen met een Franse en een Belgische partner in het jaar 2000 een eerste samenwerkingsaanvraag ingediend. Deze aanvraag werd afgewezen omdat ten eerste de Franse partner geen zuivere ontwikkelings-NGO zou zijn en ten tweede de ILD met een jaarlijks budget van circa 500 000 EUR niet over de noodzakelijke financiële middelen zou beschikken. Vervolgens heeft de ILD — met inachtneming van de kritiek van de Commissie — in 2002 opnieuw een aanvraag ingediend, die opnieuw, deze keer op andere gronden, werd afgewezen.

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(4 april 2003)

De financiering door de Commissie van projecten via begrotingslijn Β7-6000 is gebaseerd op oproepen aan daarvoor in aanmerking komende niet-gouvernementele organisaties (NGO's) om voorstellen in te dienen voor cofinanciering. Die moeten in overeenstemming zijn met de in de oproep vastgestelde criteria. Het is aan de NGO's om de kwesties vast te stellen die zij als belangrijk beschouwen wanneer zij voorstellen indienen om de aandacht te vestigen op ontwikkelingskwesties. Het gebruik van „groene genen”— technologieën om het probleem van de voedselzekerheid in ontwikkelingslanden aan te pakken is één van de vele door de NGO's genoemde kwesties.

De Commissie heeft websites die meer in het algemeen informatie verschaffen over deze kwestie. In september 2001 is een brede maatschappelijke discussie georganiseerd over de algemene kwestie „biowetenschappen en biotechnologie”. Ongeveer 320 bijdragen werden ontvangen, waarvan vele zeer uitgebreid waren. Na deze discussie werd in januari 2002 een mededeling gepresenteerd (1).

De Commissie is bereid volledig samen te werken met inschrijvers, zoals aangegeven in de oproep tot het indienen van voorstellen.

Er is geen verdeelsleutel per land voor de goedkeuring van projecten. De informatie over de toekenning van financiële steun in 2001 en 2002 is beschikbaar op de website: http://europa.eu.int/comm/europeaid/projects/ong_cd/index_en.htm).

Op 30 en 31 januari 2003 organiseerde de Commissie een conferentie voor alle belanghebbenden: „Naar een duurzame landbouw voor ontwikkelingslanden: oplossingen uit de biowetenschappen en biotechno-logieën”. Meer dan 600 personen uit de hele wereld namen aan deze conferentie deel. Wetenschappers, beleidsmakers, ontwikkelingsdeskundigen, boeren, jongeren en vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties legden contacten en bespraken de belangrijkste en meest controversiële kwesties rond het gebruik van biowetenschappen en het vermogen daarvan om duurzame oplossingen voor de voedselproductie en de armoedebestrijding te bieden. De beraadslagingen zijn toegankelijk op de website: http://europa.eu.int/comm/research/sadc.

De Commissie steunde in mei 2002 het Tweede Europees Forum voor landbouwkundig onderzoek ten behoeve van ontwikkeling, dat in Rome vóór de Wereldvoedseltop plaatsvond. Wetenschappers en vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties namen eraan deel en bespraken de onderzoeksprioriteiten voor landbouwkundig onderzoek ten behoeve van ontwikkeling. Eén van de geïdentificeerde prioritaire gebieden was het gebruik van moderne biotechnologieën en ontwikkeling.

----

(1)PB C 55 van 2.3.2002.

----

----

(2004/C 33 E/065)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0677/03

van Marco Cappato (NI) aan de Commissie

(7 maart 2003)

Betreft:   Fumigatiecampagne in enkele delen van Colombia waar koffie wordt verbouwd

Tijdens het bezoek dat ik vorige week samen met de secretaris van de Internationale Anti-prohibitionistische Liga, Marco Perduca, aan Colombia heb gebracht, zijn talloze gegevens verzameld die er alle op wijzen dat er in het kader van desastreuze en willekeurige fumigatievluchten, die in grote delen van het land van grote hoogte worden uitgevoerd, ook plannen bestaan om binnenkort de gebieden in Colombia waar koffie wordt verbouwd aan chemische gassen bloot te stellen, met het doel om de cocaïneplant te verdelgen. Deze campagne wordt in samenwerking met de Verenigde Staten uitgevoerd. Deze campagne heeft verwoestende gevolgen voor de gezondheid van de mens, voor het milieu en voor het sociaal-economisch evenwicht. Daarnaast voert de Europese Commissie in sommige van deze gebieden projecten voor alternatieve ontwikkeling uit.

Heeft de Commissie de Colombiaanse autoriteiten al medegedeeld dat zij niet instemt met deze plannen, zo dat het geval is, en dat de projecten voor alternatieve ontwikkeling in deze gebieden onmiddellijk moeten worden stopgezet zodra de fumigatiecampagne begint?

Wat denkt de Commissie te ondernemen om tijdig te verhinderen dat deze campagne daadwerkelijk wordt uitgevoerd en om formeel te verzoeken dat de fumigatievluchten boven het gehele Colombiaanse grondgebied worden stopgezet?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(7 april 2003)

De Commissie steunt de besproeiing van illegale gewassen vanuit de lucht in Colombia niet.

De Commissie heeft de politieke verbintenis gekregen van de Colombiaanse regering dat de gebieden die vallen onder haar projecten voor alternatieve ontwikkeling (waaronder vrijwillige manuele verwijdering) worden vrijgesteld van fumigatie. De Commissie bespreekt deze kwestie ook met de regering van de Verenigde Staten, en volgt nauwlettend de ontwikkelingen op het terrein.

Deze zienswijze vloeit met name voort uit het standpunt van de Commissie ten aanzien van sproeien vanuit de lucht in de Unie, dat erop neerkomt dat dit in de toekomst zo veel mogelijk moet worden beperkt, zo niet volledig verboden. In de mededeling „Op weg naar een thematische strategie voor een duurzaam gebruik van pesticiden” (1) stelt de Commissie een totaal verbod op sproeien vanuit de lucht voor, waarbij specifieke ontheffingen door de lidstaten worden verleend indien sproeien vanuit de lucht, vergeleken met andere sproeimethoden, duidelijke voordelen biedt en gunstig voor het milieu is. Dit is vanwege de gevolgen die het overwaaien van pesticiden bij het sproeien vanuit de lucht kan hebben voor de volksgezondheid en het milieu, en ook vanwege de mogelijke sociaal-economische gevolgen, met name voor gebieden die niet hoeven te worden besproeid, zoals bewoonde gebieden en water (2).

----

(1)  COM(2002) 349 def.

(2)  Voor bijzonderheden zie: http://europa.eu.int/comm/environment/ppps/home.htm.

----

----

(2004/C 33 E/066)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0679/03

van Marco Cappato (NI) aan de Commissie

(7 maart 2003)

Betreft:   Arrestatie van de Peruviaan Nelson Palomino

Vorige week, tijdens mijn bezoek aan Lima, is Nelson Palomino gearresteerd — een van de leiders van de Peruviaanse „campesinos” — op beschuldiging van verdediging van terrorisme, hetgeen in het wetboek van strafrecht van Fujimori (dat momenteel wordt herzien) strafbaar is gesteld. Uit de Peruviaanse pers valt op te maken dat Palomino zich schuldig zou hebben gemaakt aan aanzetten tot demonstraties en wegblokkeringen, zonder dat het gebruik van geweld wordt uitgesloten.

De betrekkingen tussen de Peruviaanse regering en de „campesinos” zijn al bijzonder gespannen omdat de dialoog over een pakket landbouwhervormingen, met name over het falende beleid van gedwongen uitroeiing van de cocaïneteelt, is vastgelopen.

Tijdens de bijeenkomst met de hoofden van het Peruviaanse regeringsbureau tegen drugs DEVIDA hebben dezen geweigerd mij en de secretaris van de Internationale Anti-prohibitionistische Liga, Marco Perduca, gegevens te verstrekken over de situatie van de „campesinos”, en met name over de arrestatie van Palomino.

Kan de Commissie, ter informatie van het Parlement, de Peruviaanse autoriteiten om inlichtingen verzoeken over een situatie die, als ze niet tijdig met behulp van de dialoog wordt opgelost, dreigt uit te monden in dezelfde gewelddadige incidenten die de afgelopen weken in het naburige Bolivia tientallen doden en honderden gewonden hebben geëist?

Welke resultaten hebben de projecten van de Europese Commissie voor de daadwerkelijke vervanging van cocaïnebladerkwekerijen in Peru als geheel opgeleverd?

Welke invloed hebben de toenemende militarisering in Peru en de spanningen na de arrestatie van Palomino op de werkzaamheden van de Commissie? Welke gesprekspartners onder de „campesinos” heeft de Commissie voor haar projecten?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(9 april 2003)

De delegatie van de Commissie in Lima houdt nauwlettend toezicht op de politieke, economische en sociale situatie in Peru. Dit houdt mede in dat zij kennis neemt van belangrijke actuele vraagstukken, zoals drugsbestrijding en alternatief ontwikkelingsbeleid, onder andere via de contacten met de Peruviaanse overheid.

Het Commissiebeleid bestaat erin eerder vrijwillige dan gedwongen uitroeiing te ondersteunen, en dit beleid is bij de Peruviaanse regering bekend. Tot voor kort was de Commissie in Peru niet betrokken bij belangrijke projecten gericht op de bevordering van alternatieven voor de cocateelt. In oktober 2002 werd een project opgestart ter bevordering van de alternatieve ontwikkeling in het Pozuzo Palcazu-gebied, PER B7 310 IB 98 0253. In het kader van dit project is de bevordering van alternatieven voor de cocateelt één van de vele aspecten van een geïntegreerd regionaal ontwikkelingsprogramma. Het globale operationele programma voor het Pozuzo Palcazu-project wordt momenteel opgesteld.

Het veldwerk voor het project, dat in dit stadium nog steeds zeer beperkt is, is tot nu toe niet getroffen door de spanningen in het gebied. De Peruviaanse partnerorganisatie van de Commissie en de voornaamste nationale gesprekspartner voor het project is de Commissie voor ontwikkeling en leven zonder drugs (Comisión para el Desarollo y la Vida sin Drogas — Devida).

----

----

(2004/C 33 E/067)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0699/03

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(10 maart 2003)

Betreft:   Onderzoek afscherming markt inktpatronen

Midden mei 2002 liet Commissaris Monti, in de marge van een ontmoeting met de Amerikaanse onderminister van Justitie James, verstaan dat de Europese Commissie een onderzoek zou opstarten naar de dure inktpatronen die te koop worden aangeboden bij printers. De merkgebonden verkoop van deze patronen is mogelijk een vorm van concurrentievervalsing. De Commissaris gaf te kennen de verplichting om inktpatronen te gebruiken van het merk van een bepaalde printer zeer grondig te zullen onderzoeken.

Kan de Commissie meedelen of er inderdaad een onderzoek is opgestart naar deze potentiële vorm van concurrentievervalsing?

Zo ja: kan zij meedelen in welk stadium het onderzoek zich bevindt en of er reeds voorlopige conclusies kunnen worden getrokken?

Zo neen: kan zij meedelen waarom zij het niet nuttig vond een onderzoek op te starten ondanks haar eerder voornemen en ondanks de diverse klachten over te hoge prijzen voor inktpatronen die bij de Commissie zijn ingediend?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(1 april 2003)

De Commissie kan bevestigen dat zij onlangs een zaak heeft ingeleid in verband met, onder meer, de sectoren inkjet cartridges en printers. Momenteel is zij bezig de gedragingen van een aantal ondernemingen op deze markten te toetsen aan de communautaire mededingingsregels.

De zaak bevindt zich echter nog steeds in een voorlopige fase van het onderzoek zodat de Commissie momenteel verder geen gedetailleerde informatie kan geven over de ontwikkelingen in deze zaak of over de omvang ervan. Mocht de zaak echter worden voortgezet, dan spreekt het voor zich dat de Commissie, zodra zulks mogelijk is, verdere details zal geven over haar onderzoek in deze kwestie.

----

----

(2004/C 33 E/068)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0710/03

van Marco Cappato (NI) aan de Commissie

(10 maart 2003)

Betreft:   Registratie van de cocaproducenten in Peru en herclassificatie van het cocablad

De eerste en tevens laatste registratie van de legale en gemachtigde producenten van cocabladeren in Peru dateert van 1978. De aankoop van cocabladeren door de exclusief daartoe gemachtigde staatsdienst ENACO gebeurt op basis van onvermijdelijk willekeurige criteria voor de selectie van de producenten van wie de dienst cocabladeren voor legaal gebruik koopt; bovendien bestaan tegenstrijdige cijfers over de uitbreiding van de gebieden die voor de teelt van cocaplanten bestemd zijn.

In de VN-tabellen is het cocablad ingedeeld in dezelfde categorie als heroïne en cocaïne, hoewel uit onafhankelijke studies van de Wereldgezondheidsorganisatie blijkt dat het blad medische en alimentaire eigenschappen heeft en dat het in het Andesgebied een essentieel element van de plaatselijke cultuur, tradities en religie is.

Meent de Commissie, in het licht van het voorgaande, niet dat, ook met het oog op alternatieve ontwikkelingsprojecten in die gebieden, moet worden aangedrongen op en steun verleend voor de aanleg, na 25 jaar, van een nieuw register van gemachtigde producenten op basis van openbare, transparante en niet-discriminerende criteria?

Meent de Commissie niet dat ze in de ministeriële afdeling van de VN-Commissie voor verdovende middelen, die op 16 en 17 april 2003 in Wenen bijeenkomt, moet voorstellen het cocablad in tabel I te schrappen om het mogelijk te maken dat een legale cocamarkt tot stand komt en dat aldus in de Andeslanden een duurzame landbouweconomie wordt ontwikkeld?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(7 april 2003)

Op grond van het principe van medeverantwoordelijkheid steunt de Commissie een programma voor alternatieve ontwikkeling in Peru, meer bepaald in de Pozuzo-Palcazu-gebieden (communautaire bijdrage van 28 miljoen euro). Voor de Commissie is de doelstelling van alternatieve ontwikkeling om economieën die gebaseerd zijn op de illegale teelt van coca te stimuleren om zich te ontwikkelen tot een systeem dat gebaseerd is op legale activiteiten. Een dergelijk systeem komt tot stand door middel van een dialoog met de lokale gemeenschappen en met inachtneming van democratische principes. Alternatieve ontwikkeling wordt dus ruim opgevat en is niet beperkt tot de vervanging van gewassen.

Daarom verwijst het desbetreffende programma enkel naar illegale coca en is de Gemeenschap niet betrokken bij activiteiten van ENACO. Het Pozuzo-Palcazu-programma omvat verschillende haalbaarheidsstudies (zoals over de invloed op het milieu), steun aan vervoers- en elektriciteitsinfrastructuren, productieactiviteiten (inzake landbouw, veeteelt en bosbeheer) en de verbetering van vertegenwoordigingsstructuren van de begunstigden die betrokken zijn bij het project.

De verschillen in de cijfers over de voor cocateelt gebruikte gebieden is te wijten aan het feit dat statistische gegevens uit verschillende bronnen om methodologische en technische redenen van elkaar afwijken.

De Commissie is een actieve Permanente Waarnemer bij de Commissie voor verdovende middelen (Commission on Narcotic Drugs, CND) van de Verenigde Naties, waar ze een aanpak verdedigt die het evenwicht bewaart tussen preventie en behandeling enerzijds en de bestrijding van de productie en handel anderzijds. Projecten voor alternatieve ontwikkeling zijn hiervan een voorbeeld: er wordt naar gestreefd de afhankelijkheid van landbouwers van de teelt van verdovende middelen te verminderen door hen een alternatief middel van bestaan te bieden.

Er zijn geen plannen om tijdens de volgende bijeenkomst van CND een proces van herziening van de drie conventies van de Verenigde Naties aan te vangen. Bovendien hebben noch de lidstaten noch de Commissie deze kwestie ter sprake gebracht tijdens de periodieke gesprekken over het drugsbeleid van de Unie.

----

----

(2004/C 33 E/069)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0721/03

van Rosa Miguélez Ramos (PSE) aan de Commissie

(11 maart 2003)

Betreft:   Prestige: instelling Europese structuur voor burgerbescherming

Het Europees Parlement heeft op 19 december 2002 een resolutie aangenomen over maritieme veiligheid en maatregelen ter bestrijding van de gevolgen van de door de olietanker „Prestige” veroorzaakte ramp. In paragraaf 20 van deze resolutie wordt aangedrongen op de instelling van een Europese structuur voor burgerbescherming die in actie kan komen bij industriële en natuurrampen, waarbij een juridisch kader in het leven wordt geroepen voor een Europees optreden bij rampen en een bevoegde commissaris wordt benoemd.

Welke maatregelen heeft de Commissie genomen of denkt zij te nemen in dit verband?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(15 mei 2003)

Het Verdrag tot oprichting van de Europese Unie maakt het niet mogelijk een Europese civiele bescherming op te richten. Daarom is op 1 januari 2002 een coördinatiemechanisme van de Commissie ter vergemakkelijking van versterkte samenwerking bij bijstandsinterventies in het kader van civiele bescherming (1) in werking getreden. Bij civiele-beschermingsmaatregelen op het niveau van de Unie moet strikt de hand gehouden worden aan het subsidiariteitsbeginsel.

Het waarnemings- en informatiecentrum dat in het raam van bovengenoemd kader is opgericht, coördineert de door de lidstaten verleende bijstand in geval van ongevallen.

Voorts heeft de Commissie ook een specifiek actieprogramma opgezet voor interventies bij verontreiniging van de zee (2).

Tenslotte heeft de Commissie reeds haar voornemen aangekondigd om de verordening tot oprichting van een Europees Agentschap voor de veiligheid van de zeevaart (EMSA) te wijzigen ten einde EMSA in de gelegenheid te stellen om bij verontreiniging van de zee in de Unie verontreinigingbestrijdende schepen te kopen of te huren.

----

(1)  Beschikking 2001/792/EG, Euratom van de Raad van 23 oktober 2001 tot vaststelling van een communautair mechanisme ter vergemakkelijking van versterkte samenwerking bij bijstandsinterventies in het kader van civiele bescherming, PB L 297 van 15.11.2001.

(2)  Beschikking nr. 2850/2000/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2000 houdende instelling van een communautair kader voor samenwerking op het gebied van door ongevallen veroorzaakte of opzettelijke verontreiniging van de zee, PB L 332 van 28.12.2000.

----

----

(2004/C 33 E/070)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0732/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(11 maart 2003)

Betreft:   Guinee-Bissau: mensenrechten

De laatste tijd verschijnen er steeds meer berichten over arrestaties van vakbondsleden en -leiders, mensenrechtenactivisten en leiders van oppositiepartijen in Guinee-Bissau. Bovendien wordt, naar verluidt, de vrijheid van meningsuiting ernstig beknot (delegatie van RTP-Afrika, lokale radiozenders en andere media), evenals andere fundamentele rechten in dit land, waardoor de over het algemeen uitermate ernstige situatie van dit land op economisch, financieel, sociaal en politiek gebied nog eens extra wordt belast. In deze situatie van algemeen verval komt dan ook nog eens de aankondiging dat de parlementsverkiezingen (die oorspronkelijk in april a.s. zouden worden gehouden) waarschijnlijk zullen worden uitgesteld, omdat er onvoldoende financiële middelen zouden zijn om deze te organiseren.

Kan de Commissie mededelen hoe zij de voortdurende verslechtering van de situatie in Guinee-Bissau beoordeelt en welke maatregelen zij met name heeft getroffen ter bescherming van de mensenrechten en om een eind te maken aan de politieke vervolgingen in dit land? Denkt de Commissie dat de Europese Unie het verkiezingsproces financieel kan steunen en er zo toe kan bijdragen dat er garanties komen voor een democratische ontwikkeling van Guinee-Bissau? Welke andere maatregelen denkt de Commissie te nemen, hetzij zelfstandig of in samenwerking met andere landen en internationale organisaties, om de terugkeer van Guinee-Bissau tot een gewone democratie te bevorderen?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(9 april 2003)

Binnen de context van de politieke dialoog met de autoriteiten van Guinee-Bissau, volgt de Commissie nauwlettend, permanent en regelmatig de aanhoudende verslechtering van de situatie, zoals beschreven door het geachte parlementslid. Artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou voorziet in de instelling van een politieke dialoog, die een regelmatige beoordeling omvat van de ontwikkelingen inzake de eerbiediging van de mensenrechten.

De Commissie is bereid verzoeken om financiële steun voor het verkiezingsproces te onderzoeken.

De Commissie zal blijven deelnemen aan de politieke dialoog met de autoriteiten van Guinee-Bissau, die afhankelijk van de verdere ontwikkeling van de situatie kan worden versterkt.

----

----

(2004/C 33 E/071)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0739/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(11 maart 2003)

Betreft:   Toenemende verspreiding van aids in landen met een lage levensstandaard door middel van fouten bij injecties en bloedtransfusies

Bron: Het Nederlandse dagblad „De Volkskrant” d.d. 25 februari 2003.

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(16 april 2003)

De Commissie is het niet eens met de conclusie van een aantal artikelen uit het maartnummer van het International Journal of STD and AIDS dat (in Afrika) „besmetting met HIV vaker plaatsvindt via de gezondheidszorg dan via seksueel contact”. De Commissie sluit zich eerder aan bij de belangrijkste conclusie van een groep deskundigen van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en UNAIDS dat „onveilig vrijen nog steeds de belangrijkste oorzaak is” van HIV-besmetting in Afrika (1).

De Commissie is van mening dat het door Gisselquist en zijn co-auteurs gemelde grote aantal kinderen tussen vijf en tien jaar die besmet zijn met HIV niet klopt en te wijten is aan een hoog percentage vals-positieve uitslagen van de HIV-test, veroorzaakt door een gebrek aan accurate en goede testen in Afrika bezuiden de Sahara halverwege de jaren tachtig. Wanneer kinderen nauwkeurig en grootschalig getest worden, kunnen er geen gevallen aangetoond worden waarin kinderen met HIV besmet zijn wanneer de moeder dat niet is, belave wanneer het kind een bloedtransfusie met besmet bloed heeft gehad of borstvoeding heeft gekregen van een met HIV besmette voedster. In het artikel is sprake van een statistisch verband tussen besmetting met HIV en een hoge sociaal-economische status, maar dit bewijst niet noodzakelijkerwijs dat HIV niet via seksueel contact overgedragen wordt, zoals de auteurs zelf beweren.

Dit onderzoek is gebaseerd op oude gegevens en verouderde methoden en komt niet overeen met de uitkomsten van modern epidemiologisch onderzoek naar besmetting met HIV in Afrika, waaruit bleek dat kinderen zelden besmet zijn, maar dat het risico op besmetting vanaf de volwassen leeftijd sterk toeneemt. De Commissie is bezorgd dat de publiciteit rond de publicatie van deze artikelen tot onnodige paniek leidt en ouders ervan zal weerhouden om hun kinderen de reguliere inentingen te laten geven en gebruik te maken van andere vormen van gezondheidszorg. Daarnaast bestaat het gevaar dat de lopende activiteiten die gericht zijn op het voorkomen van HIV-besmetting door het propageren van veilig vrijen ondergraven worden.

Volgens de WHO wordt slechts 2,5 % van de HIV-besmettingen in Afrika veroorzaakt door onveilige injecties. De Commissie is van mening dat dit de best mogelijke schatting is, maar geeft toe dat we waakzaam moeten blijven toezien op de HIV/AIDS-epidemie en dat meer inspanningen gedaan moeten worden om de bioveiligheid binnen de gezondheidszorg te verbeteren. Naast de communautaire steun voor programma's voor veilig bloed in verschillende Afrikaanse landen (waaronder Malawi, Niger, Oeganda, Zambia en Zimbabwe) blijven we verder samenwerken met regeringen om de gezondheidszorg te verbeteren en te zorgen voor voldoende steriele medische hulpmiddelen.

Het beleid en de prioriteiten van de Commissie met betrekking tot het bestrijden van HIV/aids in ontwikkelingslanden zijn beschreven in het actieprogramma „Versnelde actie ter bestrijding van HIV/aids, malaria en tuberculose in het kader van de armoedebestrijding”, dat op 20 februari 2001 werd goedgekeurd (2). Dit actieprogramma werd bijgewerkt in de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Parlement van 26 februari 2003 (3).

Volgens de beschikbare gegevens neemt het aantal HIV-besmettingen in Oost-Europa in snel tempo toe. In de Kaukasus en Centraal-Azië dreigt de besmetting binnenkort een gevaarlijke omvang te bereiken. In het indicatieve Tacis-programma voor 2002-2003 en 2004-2006 worden de maatregelen vastgesteld die de Commissie beoogt te nemen om de regeringen van partnerlanden in deze regio bij te staan om HIV/aids te voorkomen en te bestrijden. Preventie en controle van HIV/aids heeft veel prioriteit binnen de samenwerking met Oekraïne en Rusland, met name in de enclave Kaliningrad. Op deze terreinen richten de activiteiten van de Gemeenschap zich vooral op het probleem van HIV-besmetting via intraveneus drugsgebruik en door overdracht van moeder op kind. In Rusland zal bijvoorbeeld een nieuw project voor HIV/aids-preventie en -bestrijding gefinancierd worden in het kader van het nationale Tacis-programma voor 2002. In het kader daarvan wordt een uitgebreide voorlichtings- en informatiecampagne gericht op het brede publiek ondersteund, met specifieke aandacht voor de zogenaamde „overbrengers”, die bijdragen tot de verspreiding van HIV/aids van de risicogroepen naar het grote publiek. In dit geval lopen intraveneuze drugsgebruikers, die mogelijk ook werkzaam zijn in de prostitutie, het meeste risico en de „overbrengers” zijn hun seksuele partners.

In de toetredingslanden komt weinig HIV voor. Gegevens over HIV/aids in de kandidaat-lidstaten worden verzameld in het kader van het EuroHIV-project, dat door de Commissie gefinancierd wordt. Deze kunnen gedownload worden via http://www.eurohiv.org/sida.htm. Het beperken van het risico op HIV-besmetting tijdens bloedtransfusies in de EU is een van de belangrijkste doelstellingen van Richtlijn 2002/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het inzamelen, testen, bewerken, opslaan en distribueren van bloed en bloedbestanddelen van menselijke oorsprong en tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG van de Raad (4), die de kandidaat-lidstaten voor toetreding zullen moeten toepassen. In deze richtlijn zijn onder andere de criteria voor de afwijzing van bloeddonors vastgesteld en wordt een HIV-test voor iedere donatie verplicht gesteld.

----

(1)  http://www.who.int/mediacentre/statements/2003/statement5/en.

(2)  COM(2001)96 def.

(3)  COM(2003)93 def.

(4)PB L 33 van 8.2.2003.

----

----

(2004/C 33 E/072)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0743/03

van Helena Torres Marques (PSE) aan de Commissie

(4 maart 2003)

Betreft:   Kredieten van de Europese Unie voor de toeristische sector in het Caribisch gebied

De Europese Gemeenschap, haar vijftien lidstaten en de 77 ACS-landen (Afrika, Caribisch gebied en de Stille Zuidzee) zijn bezig met het ratificeren van de Overeenkomst van Cotonou, die in juni 2000 is ondertekend en waarin een kader is vastgesteld voor handel en samenwerking tussen de EU en de ACS gedurende de komende twintig jaar.

De samenwerking met de ACS-landen wordt gekanaliseerd via verschillende instrumenten: rechtstreekse samenwerking via het 9e Europees Ontwikkelingsfonds, leningen via de Europese Investeringsbank, alsmede verschillende steunfaciliteiten zoals het Centrum voor Industriële Ontwikkeling, Proinvest en het European Business Assistance Scheme.

Een aantal subregio's in de ACS-landen, zoals de eilanden in het Caribisch gebied, staan voor wat betreft hun aandeel in het wereldtoerisme in hevige concurrentie met EU-bestemmingen. Beschikt de Europese Commissie over gegevens met betrekking tot de totale hoeveelheid middelen en financiering die door de EU beschikbaar wordt gesteld voor de toeristische sector in het Caribisch gebied? Hoeveel van dat geld is beschikbaar voor particuliere investeringen?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(26 maart 2003)

De Commissie beschouwt zoals vele andere donors de toeristische sector als een potentiële hoofdrolspeler in de armoedebestrijding omdat deze sector een bijdrage kan leveren tot economische groei en het scheppen van werkgelegenheid.

De Commissie hecht bijzonder belang aan de bevordering van duurzaam toerisme en ondersteunt het opzetten van passende beleidskaders en het vaststellen van normen, vooral op het gebied van het milieu. Ze wenst ook representatieve nationale en regionale verenigingen te ondersteunen, alsmede opleiding en andere diensten voor de ontwikkeling van het bedrijfsleven te bevorderen voor kleine lokale hotels en de met het toerisme verbonden producenten en dienstverleners. In het verleden is steun verleend ter bevordering van de deelname van lokale ondernemingen aan toeristische beurzen; deze steun zal niet meer worden toegekend. In specifieke gevallen werd steun verleend voor de monumentenzorg en het opzetten van ecotoerismeprojecten.

In totaal is via het 7e en 8e Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) 20,8 miljoen euro goedgekeurd in het kader van regionale programma's voor de ontwikkeling van het toerisme in het Caribisch gebied.

Het voor alle ACS-landen (Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan) bestemde programma Proinvest (8e EOF), dat gericht is op de bevordering van directe buitenlandse investeringen in de ACS-landen en samenwerkingsovereenkomsten, zal waarschijnlijk ook activiteiten ontplooien in de toeristische sector van het Caribisch gebied om het sluiten van partnerschapsovereenkomsten tussen lokale en Europese actoren te ondersteunen.

Ook zijn middelen, ongeveer 10 miljoen euro van het 7e en 8e EOF, besteed aan de ontwikkeling van het toerisme in het kader van nationale programma's voor landen zoals Suriname en Dominica en voor de Organisatie van Oost-Caribische Staten (OECS).

Slechts één land, Grenada, heeft toerisme in het kader van het 9e EOF als concentratiesector opgegeven. Er zal een klein project van 3,2 miljoen euro, geconcentreerd op de renovatie van een fort, worden uitgevoerd.

Er zijn voor kapitaalinvesteringen in de toeristische sector van het Caribisch gebied in het kader van het EOF geen fondsen toegewezen om een nieuwe economische infrastructuur te ondersteunen.

Ook al zijn sommige middelen niet specifiek gericht op de toeristische sector, dan worden ze deels besteed in die sector via nationale/regionale programma's of voor alle ACS-landen bestemde programma's, gericht op de versterking van lokale ondernemingen door middel van de toegang tot diensten voor de ontwikkeling van het bedrijfsleven. In dat opzicht kan de aandacht worden gevestigd op 0,8 miljoen euro die zijn toegewezen door het EU-ACS-programma voor hulp aan het bedrijfsleven (EBAS) aan Caribische toeristische ondernemingen (verenigingen, hotels, touroperators, enz).

Slechts de Europese Investeringsbank (EIB) — niet de Commissie — ondersteunt rechtstreeks particuliere kapitaalinvesteringen. Deze instelling probeert haar directe steun aan projecten, vooral van lokale ondernemingen, die een significant sociaal-economisch voordeel opleveren, te beperken. Gebaseerd op de beschikbare gegevens per eind 2001 zijn in dit opzicht slechts twee rechtstreekse EIB-leningen relevant, beide aan lokale begunstigden, met name The Great House in Anguilla voor een bedrag van 1,5 miljoen euro en The Resort Hotel in Grenada voor hetzelfde bedrag. Beide projecten zijn gefinancierd met risicodragend kapitaal.

Via globale leningen aan financiële intermediairs heeft de Bank ook ongeveer 70 kleine hotels gesteund die voornamelijk eigendom zijn van en beheerd worden door lokale kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's) die geen deel uitmaken van buitenlandse ketens. Terwijl dergelijke steun aan lokale investeringen door de particuliere sector in deze sector geheel terecht is, impliceert dit echter dat de Bank het meest is blootgesteld in dat gedeelte van de hotelsector dat het minst winstgevend en het risicovolst is.

De Gemeenschap is vastbesloten de steun aan de toeristische sector in de toekomst voort te zetten.

Wat betreft de mogelijke impact op Europese bestemmingen kan op de volgende elementen worden gewezen:

----

----

(2004/C 33 E/073)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0746/03

van Jillian Evans (Verts/ALE) aan de Commissie

(11 maart 2003)

Betreft:   Hmong-christenen in Vietnam

Mijn aandacht werd gevestigd op de precaire situatie van de Hmong-christenen in Vietnam. Ze kunnen, in strijd met artikel 18 van het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten, hun godsdienst niet vrij belijden en worden blijkbaar vervolgd door de staatsveiligheidspolitie, de grenspolitie en zelfs door politieke leiders, die allen de Hmong-christenen ertoe dwingen om hun godsdienst op te geven. Gezinnen zijn hun huis uit gezet, en sommigen, zoals dhr. Mua Bua Senh, zijn gestorven, blijkbaar ten gevolge van verwondingen die hij opliep toen hij weigerde zijn thuis te verlaten.

Het is onaanvaardbaar dat mensen, ongeacht hun geloofsovertuiging, onverdraagzaamheid en vervolging moeten ondergaan. Ik wil de Commissie dan ook vragen of, in het licht van artikel 18 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en van het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke rechten, een dergelijke behandeling van Vietnamese burgers kan worden getolereerd?

Heeft de Commissie haar beleid inzake de betrekkingen met Vietnam geactualiseerd? Oefent zij druk uit op de Vietnamese autoriteiten, om, in overeenstemming met de beginselen in artikel 18, wetten aan te nemen om te verhinderen dat Vietnamese burgers in de toekomst nog dergelijke vervolgingen moeten ondergaan en om ervoor te zorgen dat zij, ongeacht hun geloofsovertuiging of ras, kunnen leven zonder angst voor repressie?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(9 april 2003)

De Vietnamese grondwet waarborgt de vrijheid van overtuiging en godsdienst. De Vietnamese regering heeft zes godsdiensten officieel erkend — één boeddhistische organisatie, de centrale boeddhistische kerk van Vietnam, de katholieke kerk, twee stromingen van de protestantse kerk, de islam, het boeddhisme van Hoa Hao en het Cao Daïsme.

Vietnam telt in totaal naar schatting 78,5 miljoen inwoners. Volgens de officiële cijfers zijn er 7,5 miljoen boeddhisten en ongeveer de helft van de Vietnamezen beweert boeddhist te zijn en het boeddhisme te beoefenen. Er zijn ongeveer zes à zeven miljoen katholieken en ongeveer 1 miljoen protestanten. Het aantal protestanten, met name in Zuid-Vietnam en onder de etnische minderheden op het platteland, is de laatste jaren snel toegenomen. De vier overige godsdiensten zouden naar verluidt in totaal 2,5 miljoen aanhangers hebben, inclusief ongeveer 70 000 moslims.

De Vietnamese grondwet bepaalt ook dat „het verboden is de vrijheid van overtuiging of godsdienst te schenden, of van die vrijheid gebruik te maken om te handelen tegen de wet of het beleid van de staat”. Deze bepaling volgt uit het verlangen van de Vietnamese autoriteiten om het tempo van de veranderingen te controleren en de cohesie in de maatschappij te behouden tijdens de overgang naar een markteconomie. Aangezien de Vietnamese regering met name verboden religieuze bewegingen als een haard van politiek verzet en verdeeldheid beschouwt, beroept zij zich vaak op deze bepaling ter rechtvaardiging van controles, beperkingen, verboden en sancties die deze vrijheid beperken.

De berichten over het lastig vallen van christenen in Vietnam (vooral Montagnard- en Hmong-christenen) zijn sinds de gewelddadige opstand in de Centrale Hooglanden in februari 2001 toegenomen. Volgens verschillende berichten dwingt de politie hooglanders regelmatig hun geloof af te zweren. De Vietnamese autoriteiten ontkennen deze berichten en ook de berichten over het vallen van klappen of zelfs doden tijdens aanhoudingen. Tot dusver is het niet mogelijk geweest onafhankelijke bevestiging te verkrijgen van dergelijke berichten.

De Commissie deelt de bezorgdheid van de VN-mensenrechtencommissie van juli 2002 met betrekking tot artikel 18 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten. Volgens de Commissie was de door Vietnam verschafte informatie onvoldoende om een duidelijk beeld te krijgen van de situatie in het land met betrekking tot de vrijheid van godsdienst. In het licht van de beschikbare informatie dat bepaalde religieuze praktijken in Vietnam worden onderdrukt of sterk ontmoedigd, uitte de Commissie haar ernstige bezorgdheid dat de praktijken van de Vietnamese staatspartij terzake niet voldoen aan de vereisten van artikel 18 van het Verdrag.

Het Commissiebeleid ten aanzien van Vietnam bestaat erin de vooruitgang op het gebied van de mensenrechten en democratisering aan te moedigen en te ondersteunen, en bezorgdheid te uiten wanneer schendingen plaatsvinden of een verslechtering van de situatie zichtbaar wordt. De Commissie werkt nauw samen met de lidstaten om nauwlettend toezicht te houden op de ontwikkelingen met betrekking tot de mensenrechten in het land en neemt deel aan alle demarches van de Unie bij de Vietnamese regering inzake mensenrechtenvraag stukken.

De Commissie is tevreden met het besluit van de Vietnamese regering om een actieplan uit te werken voor de hervorming van de wetgeving, gebaseerd op de evaluatie van de rechtsmiddelen, zoals die tot stand is gekomen met steun van de internationale donorgemeenschap. De Unie, Commissie en lidstaten, heeft herhaaldelijk bij de Vietnamese regering aangedrongen op de versterking van de eerbiediging van de politieke en religieuze vrijheden en de verdere versterking van de economische en sociale vrijheden. De Unie heeft dit verzoek tot uitdrukking gebracht in haar verklaring op de bijeenkomst van de overleggroep in Hanoi in december 2002. De Commissie en de lidstaten hebben verder verklaard dat ze elke mogelijkheid zullen aangrijpen om de Vietnamese regering te steunen bij het nemen van maatregelen om het bestuur en de overheidshervormingen te versterken, de mensenrechtensituatie te verbeteren en voorbereidingen te treffen voor de ondertekening en uitvoering van aanvullende internationale verdragen op het gebied van de mensenrechten en op andere gebieden waar bijstand nuttig kan zijn.

De delegatie van de Commissie zal de situatie op het gebied van de mensenrechten in Vietnam samen met de vertegenwoordigers van de lidstaten nauwlettend blijven volgen en gepaste actie ondernemen.

----

----

(2004/C 33 E/074)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0770/03

van Maurizio Turco (NI) aan de Commissie

(6 maart 2003)

Betreft:   Procedures voor vermoedelijke schendingen en vaststelling van inbreuken in de zin van artikel 85 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap waarvan de Italiaanse Republiek in kennis is gesteld

Kan de Commissie, gelet op artikel 85 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het volgende mededelen:

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(8 april 2003)

De Commissie heeft in 1987 één beschikking in de zin van artikel 85, lid 2, van het EG-Verdrag met betrekking tot Alitalia vastgesteld.

Voor het overige beschikt de Commissie niet over voldoende details van de zaak om het aan de orde gestelde probleem te onderzoeken en kan zij op dit moment niet op de vraag antwoorden. Zij verzoekt het geachte parlementslid om de vraag te specificeren. Artikel 85 van het EG-Verdrag voorziet niet in aanmelding bij de lidstaten.

----

----

(2004/C 33 E/075)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0771/03

van Marco Cappato (NI) aan de Commissie

(6 maart 2003)

Betreft:   Recht op godsdienstvrijheid in Cambodja

Afgelopen vrijdag heeft het Ministerie voor Religieuze Zaken van Cambodja een richtlijn goedgekeurd waarbij elke vorm van openbaar proselitisme wordt verboden. De uitdrukkelijke doelstellingen van deze maatregel zijn preventie van mogelijke religieuze spanningen en de bescherming van de privacy van de Cambodjanen. Het schijnt dat de regering dit initiatief heeft genomen naar aanleiding van de gewoonte van enkele religieuze gemeenschappen, zoals de evangelische kerken, om van deur tot deur te gaan en zo te proberen burgers voor hun godsdienst te winnen. De staatssecretaris voor Religieuze Zaken, Dok Narin, heeft in dat verband verklaard dat enkele christelijke groeperingen niet zouden „deugen” en mensen zouden dwingen zich te bekeren.

Is de Commissie op de hoogte van deze maatregel? Hoe denkt zij erop toe te zien dat deze richtlijn niet wordt misbruikt om religieuze groeperingen die de regering onwelgevallig zijn te discrimineren? Welke druk denkt zij uit te oefenen om de Cambodjanen volledige vrijheid van godsdienst te garanderen? Deze omvat immers ook, zoals bepaald in artikel 18 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens, de vrijheid om van godsdienst of overtuiging te veranderen, alsmede de vrijheid hetzij alleen, hetzij met anderen zowel in het openbaar als in zijn particuliere leven zijn godsdienst of overtuiging te belijden door het onderwijzen ervan, door praktische toepassing, door eredienst en de inachtneming van de geboden en voorschriften.

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(26 maart 2003)

De Commissie is zeer goed op de hoogte van de richtlijn die het Ministerie van de erediensten en religieuze zaken op 14 januari 2003 heeft vastgesteld en die tot doel heeft conflicten tussen de verschillende religies te voorkomen door de naleving van de op 21 augustus 1999 uitgevaardigde instructies af te dwingen.

Hoewel het juist is dat in overeenstemming met de richtlijn een aantal christelijke bekeringsactiviteiten zoals huis-aan-huis-bezoeken verboden zijn „omdat deze acties het dagelijks leven van de bevolking verstoren en onveilige situaties creëren die de sociale vrede ongunstige beïnvloeden”, wordt in de richtlijn ook verklaard dat het verplicht is andere dan de eigen godsdiensten te respecteren en dat het verboden is die godsdiensten te bekritiseren of te belasteren. Dit geldt ook voor het boeddhisme, de staatsgodsdienst in Cambodja. Ook alle activiteiten die aanzetten tot religieuze haat of conflicten zijn verboden.

De vrijheid van godsdienst wordt in Cambodja gewaarborgd door artikel 31 (hoofdstuk III) van de grondwet. Bij gebrek aan een diepgaande analyse in dit stadium, ziet het ernaar uit dat de richtlijn en ook de tot dusver door het Ministerie van erediensten en religieuze zaken goedgekeurde maatregelen, die zijn genomen om het risico van godsdienstconflicten te voorkomen, de universele verklaring van de rechten van de mens noch de bepalingen van de Cambodjaanse grondwet schenden.

De Commissie ziet op dit ogenblik geen reden om aan te nemen dat de regering deze richtlijn zal gebruiken om bepaalde religieuze groeperingen te discrimineren.

----

----

(2004/C 33 E/076)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0772/03

van Albert Maat (PPE-DE) aan de Commissie

(7 maart 2003)

Betreft:   Uitspraak van de Nederlandse Mededingingsautoriteit (Nma), zaaknummer 2269, inzake de garnalengroothandel en -visserij wegens prijsafspraken

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(1 april 2003)

De Commissie is op de hoogte van het besluit van 14 januari 2003 waarbij de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) boetes van in totaal 13,781 miljoen euro heeft opgelegd aan acht groothandelaren in garnalen, en vier Nederlandse, drie Duitse en één Deense producentenorganisatie voor de garnalenvisserij voor het overtreden van de Europese en Nederlandse mededingingsregels die kartels verbieden. In haar besluit heeft de NMa allereerst geconstateerd dat de producentenorganisaties en groothandelaren onderling afspraken hebben gemaakt over beperking van de vangsthoeveelheid van Noordzeegarnalen en over minimumprijzen. Bovendien werden deze afspraken ook daadwerkelijk uitgevoerd in de periode van januari 1998 tot februari 2000.

De Commissie heeft in het Raadgevend Comité voor de visserij en de aquacultuur geregeld contacten met producentenorganisaties. De problemen in verband met deze zaak werden besproken tijdens het Raadgevend Comité van 26 februari 2003. Voorts werden deze kwesties met de lidstaten besproken tijdens de bijeenkomst van het Comité van beheer voor de visserij en de aquacultuur van 7 maart 2003. De Commissie is bereid verdere besprekingen te voeren met de betrokken partijen indien zij dat wensen.

De Commissie kan het standpunt van het geachte parlementslid niet delen als zou de uitspraak van de NMa op gespannen voet staan met het Europees beleid. Het is inderdaad zo dat de belangrijkste doelstelling van de gemeenschappelijke marktordening in de sector visserijproducten en producten van de aquacultuur via Verordening nr. 104/2000 (1), erin bestaat bij de productie en de afzet van visserijproducten rekening te houden met de noodzaak van duurzame visserij. Daarom is dit beleid zo ontworpen dat het maatregelen omvat die tot een betere afstemming van het aanbod op de vraag bijdragen. In dat verband hebben producentenorganisaties specifieke taken gekregen. Een en ander sluit aan bij de aandacht die in het Gemeenschappelijk Visserijbeleid gaat naar duurzame exploitatie, een element dat nog duidelijk werd versterkt dankzij het recente pakket maatregelen over de hervorming van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid dat de Raad in december 2002 heeft goedgekeurd. Het is evenwel helder dat er zich geen conflict kàn voordoen tussen eisen inzake duurzaamheid en de mededingingsregels, zolang producentenorganisaties opereren binnen de krijtlijnen van hun rechtmatige opdracht in het kader van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid. Omgekeerd, mogen overwegingen inzake duurzaamheid niet als argument worden gebruikt ter verdediging van praktijken zoals heimelijke afspraken tussen producentenorganisaties en groothandelaren over beperking van de vangsthoeveelheid en over minimumprijzen. Dergelijke praktijken vallen immers buiten de rechtmatige opdrachten van producentopdrachten zoals die omschreven zijn in de betrokken regelgeving, en maken inbreuk op de Europese mededingingsregels.

----

(1)  Verordening (EG) nr. 104/2000 van de Raad van 17 december 1999 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector visserijproducten en producten van de aquacultuur, PB L 17 van 21.1.2000.

----

----

(2004/C 33 E/077)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0794/03

van Hedwig Keppelhoff-Wiechert (PPE-DE) aan de Commissie

(14 maart 2003)

Betreft:   Coördinatie, koppeling en marketing van aanbiedingen en diensten op het gebied van plattelands-toerisme als aanvullende maatregel in verordening 1257/1999

„Kamperen bij de boer” leidt zowel tot behoud van agrarische als niet-agrarische inkomens en arbeidsplaatsen, houdt rekening met de toenemende behoefte van veel bevolkingsgroepen aan natuurvriendelijke vormen van toerisme, bevordert het begrip tussen stads- en plattelandsbevolking en is gunstig voor natuur en milieu. Bovendien is deze vorm van toerisme zeer geschikt om het begrip van toeristen en dus ook consumenten voor het ontstaan en de eigenschappen van landbouwproducten te vergroten. Met „kamperen bij de boer” resp. toeristische dienstverlening door landbouwbedrijven worden de doelstellingen van het communautaire beleid op het gebied van plattelandsontwikkeling met betrekking tot duurzame ontwikkeling in hoge mate verwezenlijkt.

Het succes van „kamperen bij de boer” hangt in hoge mate af van de marketing van dit toeristische product. Hier moeten de bedrijven en hun regionale en nationale marketingorganisaties een harde concurrentiestrijd voeren, soms met zeer bescheiden en beperkte financiële middelen. Hoewel de huidige (ook communautaire) marketing steun wel succes heeft gehad, wordt het potentieel aan de vraagzijde nog onvoldoende benut. Tegelijkertijd neemt de concurrentie met andere vormen van toerisme en bestemmingen buiten Europa toe.

Wil „kamperen bij de boer” ook in de toekomst een grote bijdrage leveren aan het behoud van arbeidsplaatsen en regionale economische dynamiek in plattelandsgebieden, alsmede aan consumenteninformatie en -voorlichting, dan moeten de marketinginspanningen van de bestaande marketingorganisaties worden geïntensiveerd en geprofessionaliseerd.

Is de Commissie eveneens van mening dat gerichte ondersteuning van de marketing van „kamperen bij de boer” nodig is en kan dit door opneming van een aanvullend stimuleringscriterium „Coördinatie, koppeling en marketing van aanbiedingen en diensten op het gebied van plattelandstoerisme” in Verordening (EG) 1257/1999 (1) worden gewaarborgd?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(9 april 2003)

Bij artikel 33 van Verordening (EG) nr. 1257/1999 (2) is voorzien in financiële steun voor de aanpassing en de ontwikkeling van plattelandsgebieden, in het bijzonder in het tiende streepje van het artikel betreffende steun voor „de bevordering van toeristische en ambachtelijke activiteiten”. De term „bevordering” dekt niet alleen investeringen om de voorziening van deze toeristische activiteiten te vergemakkelijken (bijv. investeringen in boerderijen om toeristen te kunnen opvangen of investeringen in vrijetijdsactiviteiten zoals bergsporten) maar omvat ook maatregelen om het toerisme en de activiteiten op het platteland te bevorderen bijvoorbeeld door middel van toeristische diensten en promotie-en publiciteitscampagnes.

De steun voor dit soort maatregelen wordt verleend in het kader van het Europees Oriëntatie-en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL)- afdeling Oriëntatie in de regio's van Doelstelling 1 (de programmeringsinstrumenten zijn enkelvoudige programmeringsdocumenten of operationele programma's) in het kader van EOGFL- afdeling Garantie in regio's niet opgenomen in Doelstelling 1 (in dit geval zullen de maatregelen worden opgenomen in het programmeringsdocument voor plattelandsontwikkeling).

Tijdens de programmeringsperiode 2000-2006 bedraagt de steun voor maatregelen opgenomen in artikel 33 (die nog andere maatregelen omvat dan die voor plattelandstoerisme) ongeveer 25 % van het EOGFL — afdelingen Garantie en Oriëntatie. De tussentijdse evaluatie van de programmeringsdocumenten voor plattelandsontwikkeling die in 2003 zal gebeuren, zal helpen om het belang en de gevolgen van de in het kader van plattelands- en ecotoerisme gefinancierde acties te bepalen.

Het communautair initiatief Leader+ (3) financiert door de lokale actoren vastgestelde en uitgevoerde experimentele strategieën voor plattelandsontwikkeling. In dit kader en op voorwaarde dat het past in de goedgekeurde ontwikkelingsstrategie van een bepaalde lokale Leader groep, kan Leader+ ook de marketing van accomodatie en diensten voor plattelandstoerisme financieren, aangezien dit soort maatregelen opgenomen kan worden in de vier thematische prioriteiten: het gebruik van knowhow en van nieuwe technologieën om de producten en diensten van plattelandsgebieden concurrerender te maken; de verbetering van leefkwaliteit in de plattelandsgebieden; de valorisatie van de plaatselijke producten; de valorisatie van de natuurlijke en culturele hulpbronnen.

Leader+ omvat ook steun voor netwerkvorming en samenwerking tussen plattelandsgebieden (binnen dezelfde lidstaat of in verschillende lidstaten). De samenwerking tussen plaatselijke groepen is pas uit de startblokken en zou kunnen leiden tot een uitwisseling van ervaringen en specifieke projecten inzake de afzet van accomodatie en diensten voor plattelandstoerisme, aangezien deze activiteiten steeds belangrijker worden in de plattelandsgebieden in de Unie.

De lidstaten en/of regio's hebben dit soort activiteiten reeds gefinancierd. Aangezien de bestaande communautaire instrumenten (Verordening (EG) nr. 1257/1999 inzake de plattelandsontwikkeling en het communautair initiatief Leader+) reeds maatregelen met betrekking tot de afzet van toeristische activiteiten kunnen financieren, vindt de Commissie het niet nodig een nieuwe maatregel op te nemen in Verordening (EG) nr. 1257/1999.

----

(1)PB L 160 van 26.6.1999, blz. 80.

(2)  Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en instelling van een aantal verordeningen.

(3)  Mededeling van de Commissie aan de lidstaten van 14 april 2000 tot vaststelling van de richtsnoeren voor het communautaire initiatief voor plattelandsontwikkeling (Leader+). PB C 139 van 18.5.2000.

----

----

(2004/C 33 E/078)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0799/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(11 maart 2003)

Betreft:   Situatie Koerdische leider Abdullah Ocalan

Kan de Commissie bevestigen of Abdullah Ocalan in Turkije in een isoleercel is ondergebracht toen de huidige Turkse regering de macht overnam?

Kan de Commissie mededelen welke maatregelen zij denkt te treffen om te voorkomen dat de potentiële situatie met betrekking tot de rechten van de Koerdische minderheid in Turkije verslechtert?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(1 april 2003)

De Commissie is zich bewust van de omstandigheden waarin Abdullah Öcalan gevangen wordt gehouden. De Commissie heeft er kennis van genomen dat Öcalan, na een periode van ongeveer drie maanden isolatie, op 12 maart 2003 is bezocht door zijn broer Mehmet en een aantal van zijn advocaten.

De Commissie houdt nauwlettend toezicht op de naleving door Turkije van de prioriteiten van het toetredingspartnerschap, inclusief de bepalingen gericht op het waarborgen van de culturele diversiteit en de culturele rechten van alle burgers ongeacht hun afkomst.

De Commissie zal de naleving door Turkije van de politieke criteria van Kopenhagen in detail evalueren in haar periodiek verslag 2003 over Turkije.

----

----

(2004/C 33 E/079)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0805/03

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(17 maart 2003)

Betreft:   Borstvoeding en melkpoeder in Afrika

De multinationale ondernemingen die melkpoeder produceren, blijven het gebruik van melkpoeder voor de voeding van pasgeborenen in Afrika aanmoedigen met behulp van een onaflatende propagandacampagne en ontmoedigen de moeders daardoor om borstvoeding te geven. Deze propaganda is niet alleen in strijd met de plaatselijke gewoonten, maar is bijzonder gevaarlijk omdat: 1) in vele gebieden van Afrika het voor het oplossen van de melkpoeder noodzakelijke water besmet is en dus ziekten veroorzaakt; 2) borstvoeding de pasgeborenen tegen diverse ziekten beschermt tijdens de gehele periode van de borstvoeding; 3) de steeds intensievere reclame voor melkpoeder in landen die met grote armoede te kampen hebben, in werkelijkheid alleen ten goede komt van de multinationale ondernemingen en de rijke industrielanden die melkpoeder produceren.

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(23 april 2003)

De Commissie is het grotendeels eens met de in de vraag vervatte evaluatie van de problemen in verband met flesvoeding. De Commissie heeft steeds de regel gehanteerd dat borstvoeding in ontwikkelingslanden wordt gesteund, behalve als bekend is dat de moeder van de zuigeling seropositief is en voor zover de veiligheid van flesvoeding wordt gewaarborgd en ook de levering daarvan geen problemen oplevert, alsmede in geval van andere dringende medische indicaties, hetgeen zelden voorkomt.

Derhalve is de Commissie het ermee eens dat melkpoeder slechts op advies van gezondheidswerkers mag worden gebruikt ter vervanging van borstvoeding.

De Commissie steunt de Internationale Gedragscode voor de verkoop van vervangingsprodukten voor moedermelk, die in 1981 is goedgekeurd door de vergadering van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). Zij is van mening dat de gedragscode zeer relevant blijft, alhoewel het nodig is deze aan te vullen, in het bijzonder gezien de HIV/aids-epidemie.

De Commissie is het ermee eens dat regeringen de verantwoordelijkheid dragen informatie en voorlichting over flesvoeding te verschaffen, in het bijzonder over de voordelen van borstvoeding en de problemen verbonden aan flesvoeding, maar heeft geen plannen om concrete programma's op dit gebied te steunen.

De ontwikkelingsfondsen van de Commissie worden steeds meer gebruikt voor algemene steun voor de gezondheidszorg in plaats van voor specifieke projecten. Alhoewel de nationale regering van het ontvangende land de uitgaven in dit verband mag bepalen, wil de Commissie er toch op wijzen dat het verstrekken van passende informatie over babyvoeding zeer belangrijk is.

----

----

(2004/C 33 E/080)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0810/03

van Heidi Hautala (Verts/ALE) aan de Commissie

(11 maart 2003)

Betreft:   Beperking van aan alcohol gerelateerde schade in Finland en de Europese Unie

Finland, Zweden en Denemarken zijn verplicht hun beperkingen op de invoer van alcohol met ingang van 2004 op te geven. Als Estland op 1 mei 2004 als lid wordt toegelaten tot de Europese Unie, zal dit voor Finland ernstige gevolgen hebben op het gebied van de volksgezondheid. Alcoholhoudende dranken zijn in Estland veel goedkoper dan in Finland. Het prijsverschil wordt in hoofdzaak veroorzaakt door het verschil in accijnstarieven. De omvang van aan alcohol gerelateerde schade volgt de omvang van de totale alcoholconsumptie. Volgens onderzoeken zal de totale consumptie in Finland na het afschaffen van de invoerbeperkingen tot wel 15 % toenemen. Dit betekent onder meer dat het aantal doden door alcoholgebruik met 450 gevallen per jaar zal stijgen en dat het aantal keren dat gebruik wordt gemaakt van sociale en gezondheidsdiensten om redenen die met alcoholgebruik verband houden met 500 000 per jaar zal toenemen.

De Raad heeft in zijn conclusies van 5 juni 2001 betreffende een strategie van de Gemeenschap ter beperking van aan alcohol gerelateerde schade (1) zijn bezorgdheid benadrukt over het alcoholgebruik onder jongeren. De prijsdaling die zou volgen op het afschaffen van de invoerbeperkingen in Finland zou onder meer het alcoholgebruik van personen met een laag inkomen, dus ook jongeren, doen stijgen. Overeenkomstig artikel 152 van het EG-Verdrag wordt bij de bepalingen en de uitvoering van elk beleid en elk optreden van de Gemeenschap een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid verzekerd. De Raad verzoekt in zijn conclusies van 5 juni 2001 de Commissie voorstellen in te dienen voor een alomvattende strategie van de Gemeenschap ter beperking van aan alcohol gerelateerde schade en noemt accijnzen als belangrijke factor daarbij.

Richtlijn 92/84/EEG (2) betreffende minimum accijnstarieven is niet herzien tegen het einde van 1994, zoals wel was voorzien in de bepalingen van de richtlijn. De Europese Unie zou aanzienlijk kunnen bijdragen aan de beperking van aan alcohol gerelateerde schade aan de volksgezondheid door voor alcoholproducten gemeenschappelijke en hogere accijnzen vast te stellen. Indien een harmonisatie vanuit het oogpunt van de volksgezondheid niet slaagt, kan Finland een toename van aan alcohol gerelateerde schade alleen voorkomen door de invoerbeperkingen voor alcohol te handhaven.

----

(1)PB C 175 van 20.6.2001, blz. 1.

(2)PB L 316 van 31.10.1992, blz. 29.

----

----

(2004/C 33 E/081)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0870/03

van Eija-Riitta Korhola (PPE-DE) aan de Commissie

(13 maart 2003)

Betreft:   Voorkomen van alcoholproblemen in Finland

In Finland wordt op alcoholproducten een accijns geheven dat aanzienlijk hoger ligt dan in de meeste andere EU-landen. De opbrengst hiervan weegt evenwel niet op tegen de kosten die alcoholproblemen veroorzaken aan de maatschappij.

In het kader van zijn toetredingsonderhandelingen heeft Finland uitzonderlijk de toelating verkregen de particuliere invoer kwantitatief te beperken, om te voorkomen dat de invoerstimulans die ontstaat door het accijnsverschil, voor al te grote problemen zou zorgen. De periode waarvoor deze uitzondering was toegestaan, is nu bijna afgelopen.

Als een lidstaat kan aantonen dat volledige vrijheid van de particuliere invoer voor ernstige problemen zorgt met betrekking tot de in artikel 30 van het EG-Verdrag genoemde openbare zedelijkheid, openbare orde, openbare veiligheid en gezondheid of de in artikel 95 bedoelde specifieke problemen doet ontstaan in verband met volksgezondheid, kan zij dan maatregelen nemen om hieraan te verhelpen? Welke maatregelen zijn in dergelijk geval mogelijk?

Gecombineerd Antwoord

van de heer Bolkestein namens de Commissie

op de schritftelijke vragen P-0810/03 en P-0870/03

(14 april 2003)

----

(1)  COM(2000)316 def.

(2)PB L 271 van 9.10.2002.

----

----

(2004/C 33 E/082)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0813/03

van Maurizio Turco (NI), Marco Cappato (NI), Emma Bonino (NI), Marco Pannella (NI) en Gianfranco Dell'Alba (NI) aan de Commissie

(17 maart 2003)

Betreft:   Oorlog tegen drugs in Thailand

Volgens de gegevens van „UN Wire” van 4 maart 2003:

Heeft de Commissie de Thaise autoriteiten in kennis gesteld van de bezorgdheid van de EU over de door de regering gesteunde slachtingen in de oorlog tegen drugs? Heeft zij de regering gevraagd een einde te maken aan deze wijdverbreide executies, die strijdig zijn met alle internationaal erkende mensenrechten en fundamentele vrijheden?

Welke voortschrijdende maatregelen zal de Commissie treffen als de Thaise regering de slachtingen voortzet en de internationale verzoeken daaraan een einde te maken negeert?

Is de Commissie ervan op de hoogte dat behalve Thailand ook China, Maleisië, Vietnam, Singapore, Koeweit, Iran, de Filipijnen en Indonesië de doodstraf opleggen voor drugsmisdrijven? Stemt zij ermee in dat het een stap vooruit zou zijn als de internationale verdragen inzake drugs gewijzigd zouden worden in die zin dat de doodstraf uitdrukkelijk wordt verboden, met name met het oog op de VN-bijeenkomst inzake drugs van april 2003?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(22 april 2003)

De Commissie volgt het antidrugsbeleid dat de Thaise regering sinds begin februari 2003 voert van nabij. De Commissie maakt zich zorgen om de huidige toestand, vooral gezien berichten dat een aantal drugsgerelateerde sterfgevallen tot dusver het resultaat zouden zijn van buitengerechtelijke executies.

Hoewel de Commissie de ernst en urgentie van het probleem van illegale drugs in Thailand inziet, meent zij dat het probleem een evenwichtige aanpak van vraag en aanbod vereist, die in overeenstemming met de internationale normen inzake mensenrechten en met de rechtsstaat wordt uitgevoerd.

De Commissie is van mening dat de Thaise regering een transparant en grondig onderzoek moet instellen naar elk sterfgeval, dringende maatregelen moet nemen om nog meer sterfgevallen te voorkomen en op dit gebied nauw moet samenwerken met de VN-Commissie voor de rechten van de mens.

De Commissie en de lidstaten bespreken de kwestie van drugsbestrijding met de Thaise regering via de passende diplomatieke kanalen.

Wat de doodstraf betreft, volgt de Commissie de specifieke beleidslijnen van de Unie hierover in haar betrekkingen met derde landen die de doodstraf handhaven. De Unie heeft deze kwestie reeds meermaals — en onlangs nog in 2002 — met de Thaise regering besproken.

Het voorstel om de VN-verdragen inzake drugs te wijzigen en zo de doodstraf uitdrukkelijk te verbieden voor met drugs verband houdende misdaden is moeilijk te verwezenlijken gezien de aard van het internationaal recht en het soevereiniteitsbeginsel van de staten, maar ook omdat de Gemeenschap op zich niet betrokken is bij deze verdragen. Het is aan de staten die wel betrokken zijn bij het verdrag om de door hen nodig geachte wijzigingen voor te stellen.

Dit onderwerp stond niet op de agenda van de bijeenkomst van de VN-Commissie voor verdovende middelen die van 8 tot 17 april 2003 in Wenen plaatsvond. Bovendien bevond de Commissie zich niet in een positie om in dit verband op te treden, aangezien ze enkel de status van waarnemer heeft bij de VN-Commissie voor verdovende middelen.

----

----

(2004/C 33 E/083)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0821/03

van Patricia McKenna (Verts/ALE) aan de Commissie

(17 maart 2003)

Betreft:   GATS (Algemene Overeenkomst inzake de Handel in Diensten) en privatisering van de watervoorziening

In de Wereldhandelsorganisatie WTO is de Commissie een van de belangrijkste voorvechters van privatisering van de watervoorziening in ontwikkelingslanden. Is de Commissie het ermee eens dat privatisering van de watervoorziening in ontwikkelingslanden eerder in het belang is van grote multinationals dan van de armsten in de wereld?

Heeft de Commissie, alvorens de liberalisering van de watervoorziening in derde landen te bepleiten, een onafhankelijk onderzoek uitgevoerd naar de gevolgen van een dergelijke liberalisering?

Zo nee, zegt de Commissie dan toe een dergelijk onderzoek uit te zullen voeren, in nauwe samenwerking met de relevante NGO's, alvorens bij derde landen aan te dringen op verdere liberalisering?

Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie

(25 april 2003)

Milieudiensten worden bestreken door de huidige onderhandelingen betreffende de Algemene Overeenkomst inzake de handel in diensten (GATS) en de Gemeenschap heeft een onderhandelingsvoorstel geformuleerd en bij de meeste van haar handelspartners verzoeken ingediend met betrekking tot milieudiensten, met inbegrip van watervoorziening en waterzuivering. Bij deze onderhandelingen streeft de Gemeenschap er vooral naar obstakels voor de handel in milieudiensten te verminderen of weg te werken.

In haar verzoeken met betrekking tot watervoorziening vraagt de Gemeenschap niet om privatisering, noch om grensoverschrijdend vervoer hetzij via pijpleidingen hetzij via andere transportmiddelen en evenmin om toegang tot waterbronnen. Zelfs indien een lid van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) verplichtingen aangaat, dan wordt hiermee niet getornd aan de mogelijkheden van de regering van het gastland om het waterbeheer en de toewijzing van water aan de consument te reguleren, de meest geschikte wijze van particuliere participatie te kiezen en een billijk prijsbeleid te hanterenzodat water ook betaalbaar blijft voor de armen. De Gemeenschap steunt ontwikkelingslanden in dit opzicht en zal deze landen blijven steunen, ook door middel van technische bijstand.

In haar aanpak van met watervoorziening verband houdende diensten, ook binnen de WTO, vormt het communautaire waterbeleid, dat is gebaseerd op een grondige beoordeling van de vraagstukken en uitdagingen op dit gebied, de leidraad voor de Gemeenschap. Dit omvat vanzelfsprekend ook het vraagstuk van de participatie van de privé-sector bij de watervoorzienings- en zuiveringsdiensten. Men beseft dat naast overheid en burgermaatschappij ook de privé-sector moet worden betrokken bij pogingen om water en waterzuivering ook binnen bereik te brengen van diegenen die het nu zonder deze diensten moeten stellen en bij inspanningen om de investeringen uit te breiden en het beheer op dit gebied te verbeteren. Naar aanleiding van de aanzienlijke vraag naar kapitaal voor met watervoorziening verband houdende investeringen (volgens sommige ramingen tot 180 miljard dollar per jaar vergeleken met huidige investeringen van 70-80 miljard dollar per jaar), moet de overheidsfinanciering worden uitgebreid door particuliere middelen te mobiliseren voor watervoorziening, afvalwaterverwerking, irrigatie en andere met water verband houdende programma's en moet deze sector aantrekkelijker worden gemaakt voor particuliere investeringen. Om dit doel te bereiken, moeten plaatselijke en buitenlandse particuliere investeerders het vertrouwen worden gegeven dat hun juridische en financiële rechten beschermd zijn. De Commissie is van oordeel dat de GATS-onderhandelingen, indien deze op de juiste manier worden gevoerd, hiertoe een nuttige bijdrage kunnen leveren. Liberalisering van de handel in waterdiensten zou kunnen worden gebruikt als instrument ter bevordering van investeringen in infrastructuur, versterking van het beheer bij watervoorzieningsdiensten en zou technologische ontwikkeling kunnen bevorderen, waarbij rekening wordt gehouden met de bestuurlijke capaciteit en de regelgeving van ontwikkelingslanden.

Voorts heeft de Commissie een „duurzaamheidseffectbeoordeling” (SIA) gelanceerd van de WTO-onderhandelingen. In deze context werd een specifieke sectorstudie gewijd aan milieudiensten waarbij de nadruk werd gelegd op waterzuiveringsdiensten. Overleg met de begunstigden vormt een integrerend onderdeel van het SIA-proces en er zijn mechanismen opgezet om ervoor te zorgen dat de betrokkenen een volwaardige inbreng hebben bij de SIA-studie niet alleen als deskundige maar ook als onderdeel van het overlegproces. Aannemers en Commissie verbinden zich ertoe actief de relevante inbreng van de begunstigden zoeken en te zorgen voor een allesomvattend en inclusief overleg met de burgermaatschappij.

Voorts voert de Commissie voor haar beleid regelmatig overleg met de burgermaatschappij, met inbegrip van niet-gouvernementele organisaties die over de relevante ervaring beschikken en met name belangstelling hebben voor dit beleid. Deze dialoog vormt een belangrijk element bij het formuleren van haar handelspolitiek.

----

----

(2004/C 33 E/084)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0852/03

van Christos Folias (PPE-DE) aan de Commissie

(20 maart 2003)

Betreft:   Overheidsopdrachten voor levering

Artikel 7, lid 2 van de Griekse wet 2955/2001 voorziet in de mogelijkheid van leveranties zonder dat de betrokken instantie verplicht is haar jaarlijkse behoeften te plannen, een overeenkomst te sluiten of een procedure te volgen teneinde te kunnen vaststellen welk materiaal het meest geschikt is voor de patiënt. Tevens wordt daarin toegestaan een bindende maximumprijs vast te stellen, hetgeen de mededinging beperkt. Ter toepassing van bovengenoemde wet werd een gemeenschappelijk ministerieel besluit (DY6a/G.P./73754 van 24.7.2002, publicatieblad van de regering 984/31-7-02) uitgevaardigd. Daarin komen echter geen technische gegevens voor ter definiëring van de producten. Deze worden als onderling niet vergelijkbaar omschreven. Hele categorieën van producten worden als onderling niet vergelijkbaar beschreven. Tevens wordt het beginsel gehanteerd dat elke fabrikant per definitie producten vervaardigt die niet vergelijkbaar zijn met die van andere fabrikanten, en wordt overheidsinstanties de mogelijkheid geboden naar eigen goeddunken besluiten te nemen over leveranties, zonder overeenkomsten te sluiten en zonder hun jaarlijkse behoeften te bepalen, noch qua inhoud noch qua hoeveelheid.

Stroken de Griekse wet 2955/2001 en het ministerieel besluit ter toepassing van deze wet met het EU-recht inzake overheidsopdrachten voor leveranties en meer in het bijzonder met richtlijn 93/36/EEG (1)? Zo nee, welke maatregelen denkt de Commissie te nemen om volledige toepassing van bovengenoemde richtlijn in Griekenland af te dwingen en wanneer?

Aanvullend antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(31 juli 2003)

De Commissie heeft inderdaad de Griekse wet nr. 2955/2001 ontvangen, evenals het bijbehorende ministerieel toepassingsbesluit (2). Na een eerste onderzoek blijkt dat deze bepalingen mogelijk niet in overeenstemming zijn met de bepalingen van Richtlijn 93/36/CEE (3).

De Commissie heeft zopas een klacht over hetzelfde onderwerp ontvangen. In die klacht wordt blijkbaar een vollediger beeld gegeven van de wijze waarop de Griekse wetgeving wordt toegepast op leveringen aan ziekenhuizen.

De Commissie zal de omvangrijke documenten die ze bij die gelegenheid heeft ontvangen onderzoeken en zal zich in het kader van die klacht tot de Griekse autoriteiten wenden om hun standpunt te kennen over zowel de verklaringen van de klager als de analyse van de Commissie in deze zaak.

----

(1)PB L 199 van 9.8.1993.

(2)  DY6a/GP/73754/24-7-02/FEK 984/31-7-02.

(3)  Richtlijn 93/36/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen, PB L 199 van 9.8.1993.

----

----

(2004/C 33 E/085)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0905/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(24 maart 2003)

Betreft:   Roemenië — Toegang tot de archieven van de Securitate

In een uitzending van 11 maart 2003 meldde Euronews het onlangs genomen besluit van de Roemeense regering om de toegang van de burgers tot de dossiers van de vroegere geheime politie, Securitate te blokkeren — terwijl de toegang naar het schijnt steeds bemoeilijkt is door de nieuwe Roemeense inlichtingendienst — en de ontmanteling voor te stellen van de Nationale Raad voor onderzoek naar de archieven van deze politie (CNSAS — Consiliului National de Styudiere a Arhivelor Securitatii), die drie jaar geleden is opgericht.

Deze maatregelen brachten, volgens dezelfde bron, een demonstratie op de been van circa 3 000 mensen bij het Roemeense parlement.

Kan de Commissie de volgende vragen beantwoorden:

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(22 april 2003)

Wet nr. 187/99 „betreffende individuele toegang tot persoonlijke dossiers en betreffende de onthullingen over de Securitate als politieke politie” voorzag in de oprichting van een Nationale Raad voor onderzoek naar de Securitate-archieven (CNSAS), die wordt bestuurd door een college van elf door het Roemeense parlement benoemde leden. Dit college kan besluiten nemen bij gewone meerderheid, maar daarvoor moeten wel ten minste acht leden aanwezig zijn. Leden van het college kunnen slechts van hun taken worden ontheven door het Hooggerechtshof. De CNSAS heeft onder meer tot taak het recht op individuele toegang tot persoonlijke dossiers te waarborgen, kandidaten voor overheidsposten door te lichten en lijsten van personen te publiceren die agenten of informanten waren van de voormalige geheime politie. Om deze taken uit te voeren moeten de archieven van de voormalige geheime politie ter beschikking van de CNSAS worden gesteld, maar zij blijven onder controle staan van de huidige informatiedienst (SRI) totdat zij volledig zijn overgebracht naar de gebouwen van de CNSAS.

Gebleken is dat de SRI na de oprichting van de CNSAS in 2000 niet alle gevraagde dossiers of mogelijk onvolledige dossiers heeft overgedragen. De houding van de SRI heeft geleid tot onenigheid en uiteindelijk tot een impasse binnen de CNSAS, waarbij vijf leden van het college het standpunt van de SRI steunden en zich onthielden van deelname aan de activiteiten.

In januari 2003 hebben de juridische commissies van beide kamers van het parlement een gemengd subcomité benoemd om een oplossing te vinden voor de impasse. In het verslag van het subcomité, dat in maart is ingediend, wordt voorgesteld dat het parlement alle huidige leden van het college van hun taken ontheft en een interimcollege benoemt bestaande uit de vijf leden van het college die zich momenteel onthouden.

De Commissie heeft geen commentaar op concrete binnenlandse Roemeense aangelegenheden, vooral wanneer de situatie zich nog verder ontwikkelt. De beginselen van transparantie en toegang tot documenten, de naleving van de wetgeving door overheidsinstanties en de democratische controle over de ordediensten zijn echter alle relevant in het kader van de politieke criteria van Kopenhagen, die bepalen dat lidmaatschap van de Unie „stabiele instellingen die de democratie, de rechtorde en de mensenrechten garanderen” vereist. De Commissie zal een algemene evaluatie maken van de vorderingen van Roemenië op de weg naar toetreding in het licht van de criteria van Kopenhagen in het eind 2003 goed te keuren en te publiceren periodiek verslag.

----

----

(2004/C 33 E/086)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0917/03

van Claude Moraes (PSE) aan de Commissie

(24 maart 2003)

Betreft:   HIV/AIDS in Zuid-Afrika

Hoe denkt de Commissie, bij het geven van ontwikkelingshulp aan Zuid-Afrika, over acties van de Zuidafrikaanse regering als het bieden van anti-retrovirale therapieën en verschaffing van het geneesmiddel Nevirapine aan zwangere vrouwen overal in de Zuidafrikaanse provincies?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(16 april 2003)

De Commissie is van mening dat het aan de Zuid-Afrikaanse regering is om haar beleid op dit terrein te bepalen, maar ze heeft reeds meer dan eens haar bezorgdheid geuit over de ambigue aanpak die in het verleden werd gebruikt in de strijd tegen HIV/aids.

De Commissie merkt op dat de Zuid-Afrikaanse regering de afgelopen maanden haar beleid duidelijker heeft gemaakt en er aanmerkelijke financiële middelen voor heeft gereserveerd in de begroting voor 2003-2004. Ze steunt het nieuwe standpunt van de regering, dat behandeling van gevallen van overdracht van moeder naar kind mogelijk maakt, evenals de anti-retrovirale therapie voor slachtoffers van verkrachting en merkt op dat er in dit verband reeds aanzienlijke (hoewel geen universele) vorderingen zijn gemaakt. De Commissie hoopt dat de Zuid-Afrikaanse regering verdere vooruitgang zal boeken in de ontwikkeling van een alomvattend beleid voor de behandeling van HIV/aids en een begin zal maken met een gefaseerde aanpak van de verschaffing van anti-retrovirale geneesmiddelen.

Deze kwestie is echter zeer complex. Naar schatting zijn in Zuid-Afrika ongeveer 7 miljoen mensen besmet met het HIV-virus. De kosten van een uitgebreide behandeling zijn daarom enorm. De vertegenwoordiging van de Commissie in Pretoria helpt momenteel het Zuid-Afrikaanse ministerie van Gezondheidszorg bij het maken van een realistische schatting van de gevolgen voor de begroting. Naar men hoopt zullen de exacte cijfers over zes tot acht weken beschikbaar zijn.

Op het niveau van het algemeen beleid verdedigt de Commissie het recht van mensen met HIV/aids op betaalbare behandelingen, met inbegrip van geschikte combinaties van antiretrovirale geneesmiddelen, als onderdeel van een alomvattend pakket van preventie, behandeling en beheersing van HIV/aids.

In het kader van het Europees Programma voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EPWO) levert de Commissie financiële steun aan de gezondheidszorg in Zuid-Afrika en de inspanningen met betrekking tot HIV/aids via een aantal programma's, waaronder een pas opgezet programma van 25 miljoen euro, met name „Partnerschap voor het leveren van basisgezondheidszorg inclusief HIV/aids”. Door middel van het Steunprogramma openbare gezondheidszorg financiert de Commissie tevens 6 niet-gouvernementele organisaties die actief zijn in de strijd tegen HIV/aids, waaronder „Het aids-wetsontwerp” (The AIDS Law Project, ALP). Het ALP is nauw betrokken bij de behandelingsactiecampagne en beide organisaties voeren een bijzonder krachtige lobby voor een betere toegang tot de behandeling van HIV/aids voor alle Zuid-Afrikanen.

In de nationale strategie van de Gemeenschap en Zuid-Afrika en het „indicatief meerjarenprogramma”, dat is goedgekeurd en klaar is voor ondertekening, wordt de HIV/aids-pandemie als de grootste uitdaging voor de Zuid-Afrikaanse gemeenschap beschouwd. In het indicatief meerjarenprogramma wordt HIV/aids naar voren gebracht als zowel een onderdeel van een belangrijk domein van interventie als een transversale kwestie.

----

----

(2004/C 33 E/087)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0925/03

van Eluned Morgan (PSE) aan de Commissie

(24 maart 2003)

Betreft:   Via Baltica

Is het waar dat de Via Baltica aangelegd wordt door kwetsbare natuurgebieden in Polen? Wordt er Europese financiering voor de weg verleend?

Welke waarborgen kan de Commissie geven dat de nodige milieueffectbeoordelingen uitgevoerd worden voordat de aanlegwerken van start gaan?

----

----

(2004/C 33 E/088)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1032/03

van Caroline Lucas (Verts/ALE) aan de Commissie

(28 maart 2003)

Betreft:   Via Baltica

Het is de bedoeling dat de Via Baltica, een onderdeel van het Poolse nationale ontwikkelingsprogramma dat in januari bij de Europese Commissie is ingediend, het eerste deel van een geprojecteerde Europadekkende vervoerscorridor vormt en vereist medefinanciering van de Europese Unie. De voorstellen voor de weg vormen een bedreiging voor de Biebrza moerassen, een gebied van grote ecologische betekenis, alsook voor twee unieke oerbossen. Het waterrijke gebied van Biebrza is het grootste nationale park van Polen en biedt leefruimte aan wolven, elanden en tal van bedreigde vogelsoorten en is vanuit het oogpunt van natuurbehoud van zodanige waarde dat het, wanneer Polen toetreedt tot de EU, voldoet aan de normen voor bescherming overeenkomstig de habitat- en vogelrichtlijnen. De voorstellen staan haaks op de communautaire en Poolse milieuwetgeving en kunnen een ernstige bedreiging vormen voor in Polen in het wild levende flora en fauna.

Is de Commissie, dit in overweging genomen, voornemens de aanleg te financieren en is zij in dat geval bereid erop toe te zien dat het project volstrekt voldoet aan de milieurichtlijnen van de EU en dat ontvangen EU-kredieten worden gebruikt op een wijze die verenigbaar is met de milieuwetgeving van de EG?

Is de Commissie voorts van plan alternatieven te zoeken en te stimuleren om een antwoord te vinden op de vervoersproblemen in Polen?

----

----

(2004/C 33 E/089)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1358/03

van Geoffrey Van Orden (PPE-DE) aan de Commissie

(10 april 2003)

Betreft:   Wegaanlegproject Via Baltica in Polen

Gecombineerd Antwoord

van mevrouw Wallström namens de Commissie

op de schritftelijke vragen E-0925/03, E-1032/03 en E-1358/03

(21 mei 2003)

Bij zijn toetreding tot de Unie wordt Polen gebonden door de communautaire wetgeving inzake de milieueffecten van projecten, met name hun impact op natuurgebieden van bijzondere waarde. Bovendien moedigt de Commissie de kandidaat-lidstaten ertoe aan om de bepalingen van het milieuacquis nu reeds, in de pretoetredingsperiode, over te nemen en toe te passen, met name bij alle nieuwe investeringen zoals voor de aanleg van autowegen. De relevante communautaire richtlijnen zijn die inzake habitats (92/43/EEG) (1), vogels (79/409/EEG) (2), milieueffectbeoordelingen (97/11/EG) (3) en de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's (2001/42/EG) (4), die vanaf juli 2004 moet worden toegepast. Communautaire financiering voor dergelijke investeringen is slechts mogelijk wanneer wordt voldaan aan de eisen van de communautaire wetgeving op het gebied van het milieu en de interoperabiliteit.

De kwetsbare natuurgebieden waarop het geachte parlementslid doelt zullen bij de Poolse toetreding waarschijnlijk worden aangewezen als Natura 2000-zones. Dit houdt in dat strikte instandhoudingsregels moeten worden nageleefd. Overeenkomstig artikel 6 van de habitatrichtlijn moeten alle lidstaten een volledige beoordeling maken van alle alternatieven voor een geplande investering die negatieve milieueffecten kan hebben voor een eventuele Natura 2000-zone. Als er geen alternatieve oplossing bestaat, kan de investering alleen worden toegestaan wanneer er dwingende redenen van groot openbaar belang zijn en alle nodige compenserende en verzachtende maatregelen worden genomen.

Het is ook belangrijk te onderstrepen dat deze eisen onlangs zijn omgezet in Poolse wetgeving via een wijziging van de bestaande natuurbeschermingswet. Als gevolg daarvan gelden deze regels ook overeenkomstig het Poolse recht.

De Commissie beklemtoont dat voor de bouw van de autoweg door de genoemde gebieden geen steun is verleend uit de middelen van PHARE of het Pretoetredingsinstrument voor structuurbeleid (ISPA). Voorts zitten er geen financieringsplannen voor dergelijke projecten in de pijplijn.

Bovendien kan de Commissie melden dat zij momenteel een studie lanceert met het oog op een onafhankelijke beoordeling van de effecten van reeds geprogrammeerde verbeteringswerken aan deze corridor en voor de selectie van de prioriteiten voor verdere investeringen. Daarbij zullen de drie betrokken landen, van Tallinn tot Warschau, worden bekeken. In deze studie zal ook worden gekeken naar de milieueffecten en de kosten van bestaande en alternatieve aanlegwerken.

----

(1)  Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, PB L 206 van 22.7.1992.

(2)  Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand, PB L 103 van 25.4.1979.

(3)  Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 tot wijziging van Richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, PB L 73 van 14.3.1997.

(4)  Richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's, PB L 197 van 21.7.2001.

----

----

(2004/C 33 E/090)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0929/03

van Jorge Moreira Da Silva (PPE-DE) aan de Commissie

(24 maart 2003)

Betreft:   Legionairsziekte

Gezien het directe verband tussen gebrekkig onderhoud van waterverwarmingsinstallaties en airconditioningsinstallaties in openbare gebouwen en een aantal ernstige gevallen van pneumonie veroorzaakt door de Legionellabacterie, kan de Commissie aangeven of:

Aanvullend antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(28 juli 2003)

De constructie en het onderhoud van gebouwen en hun installaties vallen onder de bevoegdheid van de lidstaten. Kwesties inzake de veiligheid van drinkwaterinstallaties vallen normaal gesproken onder het nieuwe Europese vergunningssysteem (EAS) voor gereglementeerde bouwproducten die met drinkwater in contact komen. EAS beslaat echter geen waterverwarmingsinstallaties of airconditioning sinstallaties in gebouwen.

Een tabel met een verwijzing naar de nationale richtsnoeren voor controle en preventie van de legionairsziekte wordt rechtstreeks naar de geachte afgevaardigde en het secretariaat van het Parlement gezonden. Vele landen hebben richtsnoeren ter zake maar niet overal is ook wetgeving van kracht.

Er bestaat geen gemeenschappelijk Europees kader. De Commissie is hier momenteel mee bezig en geharmoniseerde productnormen zullen de watervoorzieningsinstallaties die volgens deze Europese normen zijn gebouwd in staat stellen een waterkwaliteit te garanderen overeenkomstig de normen van de drinkwaterrichtlijn, Richtlijn 98/83/EG van de Raad van 3 november 1998 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water (1).

----

(1)PB L 330 van 5.12.1998.

----

----

(2004/C 33 E/091)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0934/03

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(26 maart 2003)

Betreft:   Seychellen

Heeft de Commissie de videocassettes gezien die Pauline Ferrari op de Seychellen opgenomen heeft?

Vindt ze niet dat ze een duidelijk bewijs van schendingen van de rechten van de mens door het regime leveren?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(22 april 2003)

De Commissie is niet op de hoogte van het bestaan van de genoemde videocassettes.

De betrekkingen van de Gemeenschap met de ACS-landen (Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan) zijn gebaseerd op de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, zoals gedefinieerd in de Overeenkomst van Cotonou.

Indien de Commissie van oordeel is dat deze waarden worden geschonden, zullen alle passende middelen waarin de Overeenkomst van Cotonou voorziet, worden toegepast.

----

----

(2004/C 33 E/092)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0935/03

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(26 maart 2003)

Betreft:   Seychellen

Wat is de mening van de Commissie over het gerechtelijk optreden van de president en vice-president van de Seychellen tegen de uitgave REGAR?

Denkt de Commissie dat er mogelijkheden zijn om de vrijheid van drukpers op de Seychellen te beschermen?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(14 april 2003)

De Commissie heeft bij diverse gelegenheden benadrukt dat de relaties van de Gemeenschap met de ACS-landen (Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan), zoals gedefinieerd in de Overeenkomst van Cotonou, zijn gebaseerd op de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden.

De Commissie heeft geen officiële informatie ontvangen over de door het geachte parlementslid genoemde kwestie, maar zal deze kwestie volgen, en de regering van de Seychellen, voor zover nodig, herinneren aan haar verbintenissen als ondertekenaar van de Overeenkomst van Cotonou.

----

----

(2004/C 33 E/093)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0942/03

van Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) aan de Commissie

(26 maart 2003)

Betreft:   Politiek debat over het toekomstige financiële stelsel van de Unie

Nu de datum 1 januari 2006 in het vizier komt, moet de Commissie gaan werken aan een algemene herziening van het stelsel van de eigen middelen, ofschoon de Commissie tegenover het Parlement heeft toegezegd pas eind 2004 een begin te willen maken met deze herziening, waarin ook moet worden opgenomen het creëren van een bron van nieuwe autonome middelen.

De Commissie heeft terecht verklaard dat het nuttig zou zijn een politieke discussie op gang te brengen over de voornaamste opties voor het toekomstige financiële stelsel van de Unie. Welke criteria zouden volgens de Commissie de rode draad moeten vormen voor dit politieke debat?

Kan de Commissie aangeven op welke wijze volgens haar het best dit politieke debat kan worden gestart en wie hiervoor het initiatief zou moeten nemen?

Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie

(5 mei 2003)

Op grond van artikel 9 van het Besluit van de Raad van 29 september 2000 (2000/597/EC, Euratom) (1) zal de Commissie vóór 1 januari 2006 een algemeen onderzoek instellen betreffende het stelsel van de eigen middelen. Op verzoek van het Parlement heeft de Commissie beloofd de resultaten van haar onderzoek te zullen voorleggen tegen eind 2004. De Commissie doet haar uiterste best om haar onderzoek zelfs voor deze datum klaar te hebben, rekening houdende met het feit dat het nieuwe besluit inzake de eigen middelen eigenlijk pas per 1 januari 2002 in werking is getreden.

De Commissie heeft onlangs een kalender en interne organisatorische regelingen vastgesteld met het oog op de uitvoering van het voorbereidend werk dat nodig is voor het financiële kader van de Unie na 2006. De Commissie is hieromtrent van plan in december 2003 aan de Europese Raad een mededeling te presenteren waarin de krachtlijnen voor het financiële kader liggen vervat, waaronder het stelsel van de eigen middelen. De Commissie wil vervolgens tegen midden 2004 klaar zijn om wetgevingsvoorstellen in te dienen.

Ook de Conventie buigt zich over het vraagstuk van de financiën van de Unie. De Commissie neemt actief deel aan de debatten binnen de Conventie. In haar mededeling van 4 december 2002 (2) verzoekt de Commissie de Conventie de financiering van de Unie te bekijken en recentelijk heeft ze aan de Conventie wetgevingsvoorstellen voorgelegd die betrekking hebben op de relevante artikelen inzake de financiën van de Unie.

----

(1)PB L 253 van 7.10.2000.

(2)  COM(2002) 728 def: Vrede, vrijheid en solidariteit voor de Europese Unie.

----

----

(2004/C 33 E/094)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0977/03

van Carles-Alfred Gasòliba i Böhm (ELDR) aan de Commissie

(27 maart 2003)

Betreft:   Vertraging bij de totstandbrenging van de hogesnelheidsverbinding Figueras-Perpignan

De Commissie heeft de laatste tijd inspanningen geleverd op twee essentiële terreinen: de liberalisering van de sector van de spoorwegen en het bevorderen van het spoor als transportmiddel. Richtlijn 2001/12/EG (1) heeft o.a. tot doel vorderingen te maken op weg naar de totstandbrenging van een interne markt op het gebied van het treinvervoer over het hele grondgebied van de Europese Unie.

De Commissie heeft in september 2001 haar Witboek inzake vervoer gepubliceerd. Zij heeft daarin de noodzaak beklemtoond het gebruik van de trein te bevorderen, en gesteld dat de spoorwegen een sleutelsector zijn voor het tot stand brengen van een beter evenwicht tussen de diverse soorten vervoer. De voorstellen die in het kader van dit Witboek zijn gedaan vormen een pakket van vijf wetgevings-maatregelen, die de Commissie op 23 januari 2002 gepresenteerd heeft. Deze maatregelen zijn gericht op de totstandbrenging van een geïntegreerde Europese spoorverkeersruimte, uit technisch zowel als juridisch oogpunt.

De Franse regering heeft onlangs aangekondigd dat het internationale traject Figueras-Perpignan van de hogesnelheidsspoorlijn die Spanje met Frankrijk zal verbinden, in 2007 of 2008 in gebruik zal kunnen worden genomen, en dus niet, zoals oorspronkelijk gepland, in 2005, het jaar waarin Spanje volgens de regering van dit land klaar zal zijn voor de totstandbrenging van de verbinding.

Is de Commissie niet van oordeel dat de door de Franse regering aangekondigde vertraging in strijd is met de in het Witboek bepleite verbetering van de spoorverbindingen?

Is de Commissie van plan bij de Franse regering stappen te ondernemen om te verkrijgen dat de verbinding binnen de oorspronkelijk geplande termijn tot stand wordt gebracht, conform de voorstellen van de Commissie zelf?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(2 juni 2003)

De Commissie kan de vertraging bij de totstandbrenging van het internationale traject alleen maar betreuren. Zij heeft deze situatie, die van invloed is op tal van projecten van het trans-Europese vervoersnetwerk, al herhaaldelijk aangeklaagd door erop te wijzen dat het concurrentievermogen van de Unie op lange termijn erdoor kan worden geschaad (2). De vertraging bij de verbinding Perpignan — Figueiras is echter voornamelijk toe te schrijven aan moeilijkheden die inherent zijn aan het verlenen van de concessie op dit internationale traject. De onderhandelingen, waarbij ook de bevoegde nationale autoriteiten zijn betrokken — naast Euroferro, die als kandidaat-concessiehouder was benaderd — werden door de Frans-Spaanse Intergouvernementele Commissie zonder resultaat verklaard, gezien er geen overeenkomst kon worden bereikt, met name over de verdeling van de risico's tussen publieke en private investeerders. De Franse en Spaanse autoriteiten willen nu snel een vereenvoudigde selectieprocedure op gang brengen om de keuze van de concessiehouder nog vóór eind 2003 te kunnen bekrachtigen.

Maar ook al ligt de moeizame totstandkoming van dit publiek-private partnerschap ten grondslag aan een zekere vertraging, de Commissie kan alleen maar steun verlenen aan de keuze van de Franse en Spaanse autoriteiten om een innoverende financieringsformule te overwegen. Deze steun krijgt de vorm van een communautaire participatie in de financiering van het internationale traject, voor het maximumbedrag dat volgens het huidige financieel reglement voor de trans-Europese netwerken is toegestaan, namelijk 10 % van de totale kosten van de werkzaamheden.

Voorts heeft de Commissie op 23 april 2003 een mededeling goedgekeurd betreffende de invoering van innoverende methoden voor de financiering van het TEN — Vervoer, in het bijzonder de bevordering van publiek-private partnerschappen.

----

(1)PB L 75 van 15.3.2001, blz. 1.

(2)  Voorstel tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2236/95 van de Raad tot vaststelling van de algemene regels voor het verlenen van financiële bijstand van de Gemeenschap op het gebied van trans-Europese netwerken, PB C 75 van 26.3.2002.

----

----

(2004/C 33 E/095)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1155/03

van Mario Mauro (PPE-DE) en Giuseppe Gargani (PPE-DE) aan de Commissie

(1 april 2003)

Betreft:   Antennes en milieubescherming

De ontwikkeling van de markt voor mobiele communicatie van de derde generatie loopt achter op de oorspronkelijke planning, mede wegens de kosten van de installatie van de infrastructuur en de gevoeligheid van de publieke opinie ten aanzien van de milieu- en gezondheidsvraagstukken die verband houden met het steeds groter wordende aantal antennes. Een snelle ontwikkeling van deze diensten is echter niet alleen in het belang van de industrie en de werkgelegenheid, maar ook in het belang van de eindgebruikers.

Het Europees Parlement en de Raad hebben onlangs de richtlijnen 2002/19/EG (1), 2002/20/EG (2), 2002/21/EG (3) en 2002/22/EG (4) aangenomen, waarin het o.a. wenselijk wordt geacht dat de lidstaten eventueel maatregelen treffen om de effecten van de ontwikkeling van de markt voor elektronische communicatie op het milieu en het landschap te minimaliseren.

De Commissie heeft in haar verslag COM(2002) 695 verklaard het in principe eens te zijn met het gedeeld gebruik van voorzieningen zoals antennes om de afzet van mobiele breedbanddiensten te versnellen, in overeenstemming met de toepassing van de concurrentieregels.

Technisch gezien blijkt het mogelijk te zijn in steden gespreide antennesystemen te installeren met behulp waarvan de gevolgen voor het stadsgezicht, het milieu en de kosten beperkt zouden kunnen worden door optische vezels te gebruiken voor het verbinden van een apparaat met een groot aantal micro-antennes, die ver van elkaar en van het apparaat kunnen worden geplaatst. Bovendien blijkt het dank zij het gebruik van breedband en van adequate apparaten mogelijk te zijn dat elk van deze micro-antennes tegelijkertijd door meerdere exploitanten en voor meerdere normen (GSM, UMTS, enz.) wordt gebruikt. Voorts kunnen deze antennes wegens hun uiterst kleine afmetingen b.v. ook geïnstalleerd worden op lantaarnpalen.

Kan de Commissie mededelen hoe zij tegenover deze technische mogelijkheden staat? Worden er maatregelen overwogen om dit soort oplossingen aan te bevelen, te bevorderen en te ondersteunen?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(22 mei 2003)

De Commissie deelt de mening van het geachte parlementslid over het belang van een snelle uitrol van geavanceerde nieuwe mobiele communicatiediensten in de gehele Unie. Zij heeft haar zienswijze kenbaar gemaakt in eerdere mededelingen over de invoering van 3G-diensten (5), alsook in het door het geachte parlementslid aangehaalde 8e verslag over de implementatie van het regelgevingspakket telecommunicatie.

De Commissie heeft zich, in beginsel, ook in gunstige zin uitgesproken over regelingen waarbij exploitanten van mobiele netwerken een snelle uitrol van nieuwe mobiele diensten kunnen bewerkstelligen, met inbegrip van overeenkomsten voor het delen van netwerkinfrastructuurelementen, vooropgesteld dat dergelijke regelingen met de vereisten van het mededingingsrecht in overeenstemming zijn. De Commissie verwacht dat deze aangelegenheid in de komende maanden door de Europese regelgevers verder zal worden besproken.

Wat betreft de verschillende technologische mogelijkheden voor een doeltreffende en tijdige uitrol van de nieuwe elektronische communicatiediensten, verwelkomt de Commissie alle voorstellen voor innoverende methoden waarbij dit doel kan worden bereikt op een manier die met milieu- en andere doelstellingen van openbaar belang te verenigen is. En via het 6e Kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling, heeft de Commissie dan ook zo'n EUR3,6 miljard gereserveerd voor het IST-programma voor onderzoeksprojecten, waaronder die op het gebied van mobiele communicatie, uit hoofde waarvan het bedrijfsleven, naar aanleiding van specifieke uitnodigingen tot het indienen van voorstellen, projecten kan voorstellen die geschikt worden geacht om de ontwikkeling van breedband in de Unie te bevorderen. De Commissie juicht iedere technische oplossing toe die voor de Informatiemaatschappij bevorderlijk kan zijn. Maar, in overeenstemming met het in het nieuwe communautaire regelgevingskader voor elektronische communicatie verankerde beginsel van de technologische neutraliteit, gelooft zij dat de keuze van de te gebruiken technologie in hoofdzaak aan de betrokken exploitanten moet worden overgelaten.

----

(1)PB L 108 van 24.4.2002, blz. 7.

(2)PB L 108 van 24.4.2002, blz. 21.

(3)PB L 108 van 24.4.2002, blz. 33.

(4)PB L 108 van 24.4.2002, blz. 51.

(5)  Mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's — De invoering van mobiele communicatie van de derde generatie (3G) in de Europese Unie: Stand van zaken en de weg vooruit, COM(2001) 141 def. En Mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's — Naar de volledige uitrol van het mobiele communicatiesysteem van de derde generatie, COM(2002) 301 def.

----

----

(2004/C 33 E/096)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1175/03

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(1 april 2003)

Betreft:   Computerisering van historische databases

Het kader voor „e-learning” moet voor de verschillende landen onderling compatibel zijn en bovendien online toegankelijk zijn. Zal de Commissie daarom aan de kandidaatlanden de assistentie beschikbaar stellen die ook aan de lidstaten geboden is bij het opslaan van historische databases in digitale vorm?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(4 juni 2003)

Het „e-Learning”-initiatief en het „e-Learning”-actieplan bieden de lidstaten geen hulp bij het omzetten van gegevensbestanden in digitale vorm.

De Commissie verleent momenteel geen specifieke financiering voor het opslaan van historische gegevensbestanden in digitale vorm, aangezien dit beschouwd wordt als een kwestie voor initiatieven op nationaal niveau. Uit hoofde van het vijfde en het zesde kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling zijn echter wel, via het programma Technologieën van de informatiemaatschappij (IST), stimulansen gegeven voor de coördinatie van digitaliseringswerk en de ontwikkeling van digitaliseringssystemen en -diensten. Zo biedt het IST-project Minerva, dat onder de component „Cultureel erfgoed” van het programma valt, een kader voor de Europese ministeries van cultuur om digitaliseringsresultaten te coördineren en is het als dusdanig een nuttige bron van zich ontwikkelende informatie op dat gebied. Het biedt hulp bij de uitwisseling van optimale praktijken tussen de 15 lidstaten en doet dienst als forum voor het toetsen van de geboekte vooruitgang op dat gebied en het plannen van toekomstige activiteiten. In het kader van de strategische doelstelling „Technologie-ondersteund leren en toegang tot het cultureel erfgoed” van het zesde kaderprogramma kan de activiteit, overeenkomstig de relevante procedures, worden uitgebreid tot de toetredingslanden.

----

----

(2004/C 33 E/097)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1226/03

van Freddy Blak (GUE/NGL) en Anne Jensen (ELDR) aan de Commissie

(2 april 2003)

Betreft:   Bescherming van op het buitenland rijdende chauffeurs tegen gewelddadige overvallen

Op hun zitting van 14 oktober 2002 hebben de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken van de EU en de kandidaat-lidstaten in overleg met de Commissie een verklaring aangenomen waarin noodzakelijke maatregelen worden aangekondigd om chauffeurs in het internationale vervoer te beschermen tegen gewelddadige overvallen. Kan de Commissie mededelen hoe ver zij gevorderd is bij de uitvoering van deze noodzakelijke maatregelen?

Hoe ver zijn de Commissie en de lidstaten in het algemeen gevorderd met hun werkzaamheden ter bescherming van chauffeurs in het internationale vervoer tegen gewelddadige overvallen? Hebben de werkzaamheden tot dusverre geresulteerd in concrete initiatieven en/of projecten, en wanneer kunnen resultaten van de werkzaamheden tegemoet worden gezien?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(15 mei 2003)

Op 14 oktober 2002 hebben de ministers van justitie en binnenlandse zaken van de lidstaten van de Unie en van de kandidaat-lidstaten in samenwerking met de Commissie een gemeenschappelijke verklaring afgelegd over de bescherming van chauffeurs in het internationale vervoer tegen georganiseerde criminaliteit (1). Volgens de derde alinea van deze gemeenschappelijke verklaring moeten nationale of internationale onderzoeken worden ingesteld om de gevallen van criminaliteit tegen chauffeurs in het internationale vervoer in kaart te brengen en de aard en de omvang van het probleem, alsmede de achtergrond ervan, in hun respectieve landen te onderzoeken. Een gemeenschappelijke verklaring is evenwel niet bindend voor de lidstaten.

----

(1)PB C 24 van 31.1.2003.

----

----

(2004/C 33 E/098)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1234/03

van Miquel Mayol i Raynal (Verts/ALE) aan de Commissie

(2 april 2003)

Betreft:   Verschijningsverbod Euskaldunon Egunkaria

Donderdag 20 februari jl. kreeg het Baskische blad Euskaldunon Egunkaria bij wijze van conservatoire maatregel door de rechter van de Audiencia Nacional Juan del Olmo een verschijningsverbod opgelegd. Deze rechter, het Openbaar Ministerie en ook het Ministerie van Binnenlandse Zaken zelf hebben — voor de allereerste keer sinds de vestiging van de democratie in Spanje — een gezamenlijk perscommuniqué uitgegeven waarin de sluiting van deze krant — de enige die geheel in de Baskische taal verschijnt — wordt gerechtvaardigd op grond van het feit dat zij banden zou hebben met de terroristische organisatie ETA, en wel op grond van een aantal documenten die door de nationale politie in de jaren negentig in beslag werden genomen. Het is al meer dan een maand geleden dat deze feiten zich hebben voorgedaan en vijf van de tien gearresteerde personen zitten nog steeds in de gevangenis zonder dat er overtuigende en onweerlegbare bewijzen zijn geleverd volgens welke zij banden hebben met een terroristische organisatie. Een aantal van hen heeft bovendien verklaard dat zij door de Spaanse politie zijn gemarteld, een gegeven waardoor het vredesproces in het geteisterde Baskenland bepaald niet wordt vergemakkelijkt. Omdat het hier om een communicatiemedium gaat, levert een dergelijk optreden een groot gevaar op voor de Baskische taal en cultuur, alsmede voor de burgers van dit grondgebied, die met verbijstering moeten constateren dat hierbij sprake is van gebeurtenissen die meer doen denken aan het nog steeds niet vergeten Franco-tijdperk. De tekenen van steun en solidariteit die de werknemers van de krant hebben ontvangen van verschillende politieke groeperingen, allerlei soorten verenigingen, vakbonden, religieuze gemeenschappen, enz. in heel Baskenland, Catalonië en de rest van Europa mogen door de Spaanse regering niet worden veronachtzaamd of onderschat.

Het verschijningsverbod voor Euskaldunon Egunkaria is van enorme betekenis en heeft duidelijk gevolgen voor het grondwettelijke recht op informatie van de burgers, zoals dat is verankerd in artikel 20 van de Spaanse grondwet en in artikel 11 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Is de Commissie van mening dat de Spaanse autoriteiten onvervreemdbare beginselen van het Europese recht hebben geschonden?

Is zij van oordeel dat er sprake is van een duidelijke en herhaalde schending van het beginsel van vermoeden van onschuld?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(5 mei 2003)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar: het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op de schriftelijke vragen E-0672/03 van de heer Borghezio en E-0641/03 van de heer Ebner (1).

----

(1)PB C 280 E van 21.11.2003, blz. 75.

----

----

(2004/C 33 E/099)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1242/03

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(2 april 2003)

Betreft:   Richtlijn afvalstortplaatsen

Wat is het percentage afval dat momenteel in elke lidstaat naar stortplaatsen wordt afgevoerd?

Hoe hoog is momenteel de stortheffing die in elke lidstaat in rekening wordt gebracht?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(21 mei 2003)

Overeenkomstig de gegevens die de lidstaten de Commissie hebben toegezonden voor het verslag inzake de tenuitvoerlegging van de communautaire wetgeving betreffende afvalstoffen voor de periode 1995-1997 (1) is voor huishoudelijke afvalstoffen storten de voornaamste vorm van afvalbehandelingen binnen de Gemeenschap, met een gemiddeld stortingspercentage van 60 %. Er zijn daarbij echter aanzienlijke verschillen tussen de lidstaten. Sommige lidstaten storten slechts 15 % van hun huishoudelijk afval, terwijl andere lidstaten tot 94 % storten. Voor de andere afvalstromen is de informatie te onvolledig om conclusies te kunnen trekken.

In het verslag zijn de volgende percentages voor in de lidstaten gestort huishoudelijk afval opgenomen:

Uit de voor de periode 1998-2000 door de lidstaten toegezonden gegevens blijkt dat er een trend bestaat om minder afval te storten. Een groot aantal lidstaten blijft zich echter zeer sterk verlaten op storten als methode voor de verwijdering van huishoudelijk afval. De Commissie staat op het punt het verslag voor de periode 1998-2000 goed te keuren en te publiceren.

Tot dusverre is er geen communautaire wetgeving ter harmonisatie van de nationale belastingen die de lidstaten voor het storten van afval heffen. De Commissie beschikt dan ook niet over volledige informatie over dergelijke belastingen in de onderscheiden lidstaten. In de gegevensbank over milieuheffingen van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) is de volgende informatie te vinden (2):

----

(1)  COM(1999)752 def.

(2)  http://europa.eu.int/comm/environment/enveco/database_env_taxation.htm.

----

----

(2004/C 33 E/100)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1243/03

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(2 april 2003)

Betreft:   Dood van dolfijnen

De Britse minister van Visserij heeft op 20 maart 2003 voorgesteld om aan bepaalde Britse vissersschepen de wettelijke verplichting op te leggen dat aan hun netten akoestische waarschuwingsapparatuur wordt aangebracht om te voorkomen dat dolfijnen en bruinvissen worden gevangen.

Zal de Commissie nu soortgelijke maatregelen nemen, die moeten gelden voor alle EU-schepen die gebruik maken van visserijmethoden die op dit punt aanleiding geven tot zorg?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(15 mei 2003)

Het gebruik van akoestische afschrikkingsmiddelen (pingers) heeft goede resultaten opgeleverd om de bijvangst van kleine walvisachtigen bij bepaalde soorten visserij te verminderen. De Commissie is ervan op de hoogte dat een dergelijke maatregel in 2000 reeds verplicht is gesteld door de Deense autoriteiten en dat de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk momenteel een dergelijke maatregel overwegen in het kader van hun overlegdocument dat op 20 maart 2003 is gepubliceerd.

Zoals reeds gezegd in het antwoord op schriftelijke vraag H-0122/2003 van mevrouw McAvan (1), past het verplichte gebruik van akoestische alarminstallaties bij de visserij met bepaalde kieuwnetten in een geheel van maatregelen waaraan momenteel wordt gewerkt en ten aanzien waarvan de Commissie zich ertoe heeft verbonden alle belanghebbenden te raadplegen. De Commissie is voornemens de desbetreffende voorstellen als één pakket voor te leggen aan de Raad.

----

(1)  Schriftelijk antwoord van 11.3.2003.

----

----

(2004/C 33 E/101)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1252/03

van Freddy Blak (GUE/NGL) aan de Commissie

(3 april 2003)

Betreft:   Gemeenschappelijke Europese statiegeldregeling

In richtlijn 94/62/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad wordt gesteld dat het noodzakelijk is de verschillende nationale maatregelen betreffende het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval te harmoniseren, enerzijds om milieu-effecten daarvan te voorkomen of te verminderen zodat een hoog niveau van milieubescherming wordt bereikt en anderzijds om de werking van de interne markt te waarborgen en handelsbelemmeringen, concurrentieverstoringen en -beperkingen binnen de Gemeenschap te voorkomen.

Sinds de goedkeuring van deze richtlijn zijn in een aantal lidstaten diverse inzamelsystemen van kracht geworden, bijvoorbeeld in Denemarken waar het bedrijf Dansk Retursystem A/S met behulp van een statiegeldregeling voor de inzameling van verpakkingen voor bier en frisdranken zorgt. Dit systeem is ingevoerd om het milieu te beschermen, maar heeft in de eerste plaats tot gevolg dat het invoeren van buitenlands bier naar Denemarken in de praktijk onmogelijk is geworden.

Overweegt de Commissie daarom met een voorstel te komen voor een gemeenschappelijke, uniforme, geharmoniseerde statiegeldregeling die voor alle EU-landen moet gelden, zodat technische handelsbelemmeringen en concurrentieverstoringen en -beperkingen doeltreffend kunnen worden voorkomen?

----

(1)PB L 365 van 31.12.1994, blz. 10.

----

----

(2004/C 33 E/102)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1335/03

van Freddy Blak (GUE/NGL) aan de Commissie

(2 april 2003)

Betreft:   Deense heffing op verpakkingen

De flessen bier en spuitwater op de Deense markt worden voor een groot deel op een georganiseerde manier ingevoerd uit Duitsland. Verbruikers en ondernemende handelaars halen de kratten met honderden tegelijk uit Duitsland en verkopen ze in drankautomaten in de Deense winkels. In Denemarken ligt het statiegeld namelijk hoger.

Met die aanzienlijke privé invoer brengen de Deense drankhandelaars flessen naar Denemarken buiten de fiscale overheid om.

Ze ontgaan daarmee de heffing op de verpakkingen, die normalerwijze te betalen is op de invoer van lege flessen uit Duitsland, en bovendien krijgen ze die heffing terugbetaald op flessen die ze uitvoeren.

Volgens schattingen van het Ministerie van Financiën kost die handel de Deense staat 15 miljoen kronen per jaar, maar de verpakkingsindustrie spreekt van 50 miljoen kronen per jaar.

Is de Deense heffing op verpakkingen volgens de Europese Commissie als indirecte staatssteun voor de drankenhandel en het grensoverschrijdend handelsverkeer te beschouwen? Zo ja, wat denkt ze te ondernemen om er een einde aan te maken?

En wat denkt ze ervan dat Denen in Duitsland geen statiegeld op blikverpakkingen moeten betalen als ze met een eenvoudige handtekening de verzekering geven dat ze de blikken meenemen naar Denemarken?

Gecombineerd Antwoord

van mevrouw Wallström namens de Commissie

op de schritftelijke vragen E-1252/03 en P-1335/03

(16 mei 2003)

De Commissie is op de hoogte van de (plannen voor de) invoering van inzamel- en retoursystemen voor verpakkingen in bepaalde landen zoals Denemarken, Duitsland en Zweden. Krachtens de artikelen 5 en 15 en overweging 32 van Richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval (1) mogen de lidstaten milieuvriendelijke systemen voor hergebruik bevorderen en economische instrumenten invoeren, op voorwaarde dat de verplichtingen van het EG-Verdrag in acht worden genomen. Wanneer dergelijke nationale systemen technische voorschriften zijn in de zin van Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (2), moeten de nationale autoriteiten kennisgeving doen aan de Commissie van hun ontwerp-maatregelen (zie ook artikel 16 van Richtlijn 94/62/EG). De Commissie is dan in de gelegenheid om de overeenstemming van deze nationale systemen met de communautaire wetgeving na te gaan alvorens zij formeel worden vastgesteld. Wanneer de Commissie van oordeel is dat bedoelde nationale systemen resulteren in onbehoorlijke belemmeringen voor het handelsverkeer of beperkingen van de mededinging en aldus een inbreuk vormen op het gemeenschapsrecht, zal de Commissie dit probleem aankaarten bij de betrokken lidstaat.

Nadat dergelijke nationale systemen formeel zijn vastgesteld, blijft de Commissie toezien op de toepassing en functionering ervan en zal zij in het licht van de beschikbare informatie met de betrokken lidstaten de passende maatregelen treffen om belemmeringen voor de goede werking van de interne markt en voor de mededinging, zoals bedoeld door het geachte parlementslid, weg te werken. Zij heeft echter momenteel geen plannen om wetgevingsmaatregelen op communautair niveau ter harmonisatie van nationale inzamel- en retoursystemen in te dienen.

Op basis van de informatie waarover de Commissie beschikt, lijkt de Deense heffing op verpakkingen geen staatssteun te zijn in de zin van artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag. De heffing zelf lijkt op niet-discriminerende wijze te gelden zowel voor in Denemarken geproduceerde flessen, als voor ingevoerde flessen. Zij lijkt dus geen selectief voordeel op te leveren, wat een van de voorwaarden is om overeenkomstig de regels van de Unie een nationale maatregel als staatssteun te kunnen bestempelen.

Momenteel beschikt de Commissie over onvoldoende informatie om zich een gedegen oordeel te vormen over de bewering dat Deense staatsburgers geen statiegeld moeten betalen op in Duitsland gekochte blikken als zij een verklaring ondertekenen waarin staat dat zij bedoelde blikken in Denemarken importeren.

Op basis van de in de vraag van het geachte parlementslid gegeven beschrijving lijkt het Deense nationale heffingssysteem niet onverenigbaar te zijn met het verbod op fiscale discriminatie van producten uit andere lidstaten met het oog op zijdelingse bescherming van binnenlandse producten in de zin van artikel 90 van het EG-Verdrag.

----

(1)PB L 365 van 31.12.1994.

(2)PB L 204 van 21.7.1998.

----

----

(2004/C 33 E/103)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1279/03

van Koldo Gorostiaga Atxalandabaso (NI) aan de Commissie

(4 april 2003)

Betreft:   Ontbreken van medische verzorging van Baskische politieke gevangenen

Het ontbreken van medische zorg voor Baskische politieke gevangenen toont aan dat de wetgeving in het Koninkrijk Spanje niet op gelijke wijze wordt toegepast.

Een van de duidelijkste voorbeelden hiervan is Bautista Barandalla. Deze 38-jarige Navarrees zit al meer dan twaalf jaar gevangen. In 2000 werd een met zweervorming gepaard gaande anusontsteking geconstateerd maar pas in maart 2002 werd hij in het ziekenhuis opgenomen. Sindsdien heeft hij dertien operaties ondergaan en zijn zijn karteldarm en rectum gedeeltelijk verwijderd. Steeds is hij voortijdig van het ziekenhuis naar de gevangenis vervoerd. Met het oog op Barandalla's toestand is, omdat hij lijdt aan een ongeneselijke ziekte, bij de rechtbank van Zaragoza een verzoek om invrijheidstelling ingediend overeenkomstig artikel 92 van het Spaanse wetboek van strafvordering. Dit verzoek is verscheidene malen herhaald en steeds is het afgewezen, hoewel aanvullende verslagen van diverse artsen en ziekenhuizen zijn toegevoegd, waarin wordt gesteld dat het voor Barandalla absoluut noodzakelijk is dat hij wordt vrijgelaten.

Kan de Commissie mededelen welke maatregelen zij uit humanitaire overwegingen bereid is te nemen om hier iets aan te doen?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(11 juni 2003)

De kwestie van de invrijheidstelling van gevangenen om gezondheidsredenen behoort tot de bevoegdheid van de lidstaten.

De Commissie heeft in dergelijke gevallen dan ook niet de mogelijkheid om op grond van het gemeenschapsrecht maatregelen te nemen.

----

----

(2004/C 33 E/104)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1292/03

van Mark Watts (PSE) aan de Commissie

(4 april 2003)

Betreft:   Uitvoer van levend vee naar derde landen

Kan de Commissie mededelen hoeveel levende dieren elke lidstaat in 2002 naar derde landen heeft uitgevoerd (1) voor de slacht, (2) om te worden vetgemest en (3) ten behoeve van de veeteelt, uitgesplitst naar land van bestemming?

Hoeveel is in 2002 uitgekeerd aan uitvoerrestituties voor de uitvoer van levend vee uit de EU naar derde landen (1) voor de slacht, (2) om te worden vetgemest en (3) ten behoeve van de veeteelt?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(15 mei 2003)

Een tabel met de hoeveelheden levende runderen die door de Unie in 2002 zijn uitgevoerd, naar lidstaat en land van bestemming, wordt rechtstreeks aan het geachte parlementslid en aan het secretariaat van het Parlement gezonden.

Uit de in 2002 voor levende runderen afgegeven uitvoercertificaten blijkt dat de volgende uitvoerrestituties zijn betaald:

----

(1)  Voor slachtdieren en andere dieren zijn geen afzonderlijke cijfers beschikbaar.

----

----

(2004/C 33 E/105)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1314/03

van Jean Lambert (Verts/ALE) aan de Commissie

(7 april 2003)

Betreft:   Kiesrecht voor in een andere lidstaat woonachtige onderdanen van de Europese Unie

Onlangs ontving ik een brief van een Brits onderdaan die sinds 1981 in Oostenrijk woont.

Door zijn lange buitenlandse verblijf mag hij niet aan de nationale verkiezingen in het Verenigd Koninkrijk deelnemen, op grond van de Britse regels die bepalen dat een burger na een afwezigheid van meer dan 15 jaar niet langer aan de verkiezingen in het VK kan deelnemen.

Hij mag evenwel ook niet aan de nationale verkiezingen in Oostenrijk deelnemen. Volgens de Oostenrijkse regels mogen niet-Oostenrijkers alleen bij gemeenteraads- en Europese verkiezingen stemmen.

Voor Oostenrijkers die in het buitenland wonen geldt geen tijdslimiet om aan de nationale verkiezingen in Oostenrijk deel te nemen. Dit verschil in aanpak van de Oostenrijkse en Britse autoriteiten heeft tot deze vreemde situatie geleid.

De situatie is ook problematisch omdat de burger in kwestie als Brits en EU-onderdaan aan de nationale verkiezingen van zijn woonland of van zijn eigen land zou moeten kunnen deelnemen. Stemrecht is een fundamenteel democratisch recht, en iemand dit recht ontzeggen is een ernstige zaak.

Hoe ziet de Commissie deze kwestie?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(15 mei 2003)

Het geachte parlementslid merkt op dat burgers van het Verenigd Koninkrijk die meer dan 15 jaar in het buitenland wonen, hun stemrecht in het Verenigd Koninkrijk verliezen.

De Commissie verwijst om te beginnen naar haar antwoord op schriftelijke vraag E-1301/02 van de heer Michael Cashman (1) en bevestigt dat het gemeenschapsrecht alleen voorschrijft dat elke burger van de Unie actief en passief kiesrecht heeft bij verkiezingen voor het Europees Parlement en bij gemeenteraadsverkiezingen in de lidstaat waar hij verblijft onder dezelfde voorwaarden als de onderdanen van die staat. Het stemrecht van eigen onderdanen van een lidstaat bij verkiezingen in die lidstaat valt volledig onder de bevoegdheid van de lidstaten, ongeacht of deze burgers op het grondgebied van de lidstaat verblijven of daarbuiten. Dat wordt uitdrukkelijk bevestigd in Richtlijn 93/109/EG (2) en Richtlijn 94/80/EG (3).

----

(1)PB C 92 E van 17.4.2003.

(2)  Richtlijn 93/109/EG van de Raad van 6 december 1993 tot vaststelling van de wijze van uitoefening van het actief en passief kiesrecht bij de verkiezingen voor het Europees Parlement ten behoeve van de burgers van de Unie die verblijven in een lidstaat waarvan zij geen onderdaan zijn, PB L 329 van 31.12.1993.

(3)  Richtlijn 94/80/EG van de Raad van 19 december 1994 tot vaststelling van de wijze van uitoefening van het actieve en passieve kiesrecht bij gemeenteraadsverkiezingen ten behoeve van de burgers van de Unie die verblijven in een lidstaat waarvan zij de nationaliteit niet bezitten, PB L 368 van 31.12.1994.

----

----

(2004/C 33 E/106)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1333/03

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(9 april 2003)

Betreft:   Het ten onrechte in rekening brengen van commissies door banken

Hoewel de euro inmiddels in omloop is gebracht en ondanks verordening (EG) nr. 2560/2001 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 2001 over grensoverschrijdende betalingen in euro, blijven de banken commissiekosten doorberekenen voor cheques uit andere Europese landen,

overwegende dat de Belgische posterijen bij cheques uit andere Europese landen nog steeds spreken van „afkomstig uit het buitenland”,

gelet op de extra lasten en het ongemak voor de burger, vooral de emigrant die het meest te maken heeft met grensoverschrijdende betalingen en cheques, luidt de vraag:

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(4 juni 2003)

Verordening (EG) nr. 2560/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 2001 betreffende grensoverschrijdende betalingen in euro voert het beginsel van gelijke kosten in tussen louter nationale betalingen en grensoverschrijdende betalingen in euro op het grondgebied van de gemeenschap. Met betrekking tot de elektronische betalingen is deze bepaling op 1 juli 2002 in werking getreden. Vanaf 1 juli 2003 is zij op overmakingen van toepassing. Het beginsel van gelijke kosten is daarentegen niet van toepassing op cheques: de wetgever was van mening dat de cheque geen toekomst heeft als grensoverschrijdend betalingsmiddel.

Tijdens het eerste semester van 2003 zullen voor grensoverschrijdende overmakingen in euro nog hogere kosten worden aangerekend dan voor nationale overmakingen. Deze situatie zal in juli wijzigen. De situatie zal daarentegen niet wijzigen voor cheques: het bankwezen voert een beleid dat erop gericht is het gebruik van cheques te ontmoedigen, door het stopzetten van de verspreiding ervan of door een verdere verhoging van de tarieven.

Einde 2002 zijn enkele gevallen van niet-naleving van de verordening ter kennis gebracht van de Commissie. Zij heeft onmiddellijk contact opgenomen met de verschillende nationale autoriteiten die bevoegd zijn voor de uitvoering van de tekst, overeenkomstig artikel 7 van de verordening, en de problemen zijn snel opgelost. De betrokken banken hebben hun fouten — bij het drukken van documenten (niet-aangepaste tarieven) of bij de toepassing op bepaalde betalingsverrichtingen — zonder problemen toegegeven.

Het spreekt voor zich dat de Commissie verder toezicht zal houden op de correcte naleving van Verordening (EG) nr. 2560/2001, in het kader van de haar door het Verdrag toegewezen wettelijke bevoegdheden.

----

(1)PB L 344 van 28.12.2001, blz. 13.

----

----

(2004/C 33 E/107)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1344/03

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(3 april 2003)

Betreft:   Eurodac en bescherming van de privacy

Het Eruodac-systeem voor vingerafdrukken, waar de Europese Unie het twee jaar geleden over eens geworden is, is nu eindelijk ingevoerd in een poging om te voorkomen dat personen die asiel aanvragen in een bepaalde lidstaat, wanneer ze eenmaal toegang tot het grondgebied van de Europese Unie gekregen hebben, vervolgens verdere mogelijkheden gaan verkennen om in andere lidstaten asiel te krijgen.

Uit sommige berichten blijkt nu dat de gegevens van de Eurodac-registers niet ter beschikking van de politiediensten van de lidstaten gesteld worden, maar alleen op bepaalde voorwaarden de immigratiediensten meegedeeld worden, omwille van de EU-wetten op de bescherming van het persoonlijk leven. Zijn die berichten juist, en zo ja, welke specifieke bepalingen maken het niet mogelijk om informatie over staatsburgers van niet-EU-landen door te geven aan de politiediensten van de lidstaten?

Mocht de politie informatie over de identiteit of de bewegingen van personen nodig hebben die verdacht worden van terrorisme, is het dan juist dat ze geen inzage van de Eurodac-gegevens krijgt, en zo ja, hoe valt zoiets te rijmen met de plicht om onze burgers te beschermen, met de strijd tegen de terreur, of onze internationale verplichtingen om terrorisme te bestrijden?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(4 juni 2003)

Zoals het geachte parlementslid weet, is het „Eurodac”-systeem voor de vergelijking van vingerafdrukken van asielzoekers ingevoerd bij Verordening (EG) nr. 2725/2000 van de Raad van 11 december 2000 (1) met het uitsluitende doel van een doeltreffende toepassing van de Overeenkomst van Dublin (2).

Artikel 1 van de verordening bepaalt:

Lid 1:

Lid 3:

De toegestane doeleinden die in artikel 15, lid 1, van de Overeenkomst van Dublin limitatief zijn opgesomd, zijn de volgende:

Deze doeleinden zijn ongewijzigd overgenomen in artikel 21, lid 1, van Verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (3), die de Overeenkomst van Dublin vervangt.

Bijgevolg kunnen de geregistreerde gegevens, zelfs indien in een lidstaat de voor de uitvoering van de bovengenoemde doeleinden bevoegde autoriteit een politiedienst is, niet in het kader van een politieonderzoek in Eurodac worden verwerkt.

Het gebruik van Eurodac voor andere doeleinden is enkel mogelijk mits een wijziging van de huidige regelgeving. Daarbij dient uiteraard rekening te worden gehouden met het noodzakelijke evenwicht tussen de vereisten van openbare veiligheid en de bescherming van de vrijheden.

----

(1)PB L 316 van 15.12.2000.

(2)PB C 254 van 19.8.1997.

(3)PB L 50 van 25.2.2003.

----

----

(2004/C 33 E/108)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1359/03

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) aan de Commissie

(10 april 2003)

Betreft:   Tijdelijke stillegging van de vissersvloot op de Gran Sol

De Galicische vissersvloot die werkzaam is op de visgrond Gran Sol neemt volgens plan vanaf 1 juli 2003 een stopzetting van activiteit om biologische redenen in acht. Om die biologische werkonderbreking te kunnen doorvoeren met alle nodige waarborgen voor de belanghebbende vissers, moet de overeenkomstige vergunning op tijd gepubliceerd worden in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Welke maatregelen denkt de Commissie te treffen of heeft ze al getroffen om te zorgen dat de vissers de biologische werkonderbreking in acht kunnen nemen en dat de overeenkomstige vergunning op tijd in het Publicatieblad verschijnt?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(26 mei 2003)

De Commissie deelt het geachte parlementslid mee dat zij van de Spaanse autoriteiten een mededeling, geregistreerd op 20 maart 2003, heeft ontvangen over de desbetreffende situatie.

Een dergelijke ontwerp-maatregel moet worden geëvalueerd met inachtneming van de gegrondheid van de redenen voor de vaststelling ervan, met name op biologisch vlak.

De Commissie gaat momenteel na of dit initiatief verenigbaar is met de desbetreffende bepalingen van de geldende communautair regelgeving (1) (Verordening (EG) nr. 2792/1999 van de Raad, gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2369/2002).

----

(1)  Verordening (EG) nr. 2369/2002 van de Raad van 20 december 2002 houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 2792/1999 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen en voorwaarden voor de structurele acties van de Gemeenschap in de visserijsector, PB L 358 van 31.12.2002.

----

----

(2004/C 33 E/109)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1366/03

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(10 april 2003)

Betreft:   Bewuster energiegebruik door de burgers van de Europese Unie

De moderne maatschappijen zijn in hoge mate gebaseerd op grootschalig energiegebruik. Iedere toepassing van energie leidt echter tot milieuproblemen. Teneinde op termijn de consumptie van energie te kunnen beperken, moeten ingrijpende maatregelen worden genomen door consumenten en producenten. Voor veranderingen zijn echter kennis en begrip vereist. Uit een onlangs door het directoraat-generaal Onderzoek van de Commissie onder 16 000 Europese burgers gehouden enquête blijkt o.m. dat een groot deel van deze burgers slechts een beperkt begrip heeft van de wijze waarop in de samenleving energie wordt geconsumeerd, en hoe zij zelf in hun eigen huishouding kunnen streven naar beperking van de energieconsumptie.

Welk standpunt neemt de Commissie in ten aanzien van de vraag welke maatregelen moeten worden genomen om de burgers van de EU bewuster te maken van manieren om hun energiegebruik te verbeteren?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(16 mei 2003)

Om de vereiste doelstellingen als omschreven in het Groenboek over de energievoorziening te bereiken, legt de Commissie ter sturing van de vraag diverse instrumenten ten uitvoer, zoals wetgeving, bevorderingsmaatregelen en voorlichting teneinde de Europese burgers meer bewust te maken van hun energiegebruik. De Commissie is van mening dat een mix van al deze maatregelen zeer belangrijk is.

De Commissie merkt evenwel met vreugde op dat overeenkomstig de meest recente Eurobarometerenquête over energievraagstukken de Europese burgers zich ten zeerste ervan bewust zijn hoe groot het belang is van energie voor onze samenleving en hoezeer het gebruik ervan een impact heeft op het milieu. Er bestaat duidelijk een positieve attitude ten aanzien van hernieuwbare energiebronnen en efficiënt energiegebruik.

Onder de maatregelen die worden genomen om het energiebewustzijn van de Europese burger te verhogen zijn er de volgende initiatieven:

----

----

(2004/C 33 E/110)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1372/03

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie

(15 april 2003)

Betreft:   Promotie van olijfolie op de communautaire en de internationale markt

Zoals bekend, is eind 2002 de looptijd verstreken van de in de verordening voor de gemeenschappelijke marktordening voor olijfolie voorziene maatregelen voor de promotie van dit product op de communautaire en de internationale markt. Verder moet worden opgemerkt dat noch in verordening (EG) 2826/2000 (1) van de Raad inzake maatregelen ter promotie van bepaalde landbouwproducten, noch in de daarbij behorende uitvoeringsverordening EG 94/2002 (2) van de Commissie naar olijfolie verwezen wordt. Het resultaat is dat er vanaf 1 januari 2003 geen enkele communautaire actie meer bestaat voor de promotie van olijfolie op de internationale markt.

Kan de Commissie, gezien de verontrusting die bij de olijfolieproductenten is gerezen i.v.m. deze situatie, mededelen hoe zij hierop denkt te reageren en welke oplossing zij denkt te vinden voor dit probleem?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(21 mei 2003)

Afzetbevordering olijfolie op de binnenmarkt

Op het tijdstip waarop de nieuwe verordening (3) werd vastgesteld, was nog steeds een communautaire campagne, met direct beheer, ter bevordering van het gebruik van olijfolie (de zevende campagne) van toepassing, op basis van de oude kaderregeling. Daarom was olijfolie niet opgenomen in de lijst van producten die toen in aanmerking kwamen voor afzetbevorderende maatregelen.

Deze campagne was eind 2002 voltooid. De evaluatie moet zijn afgerond tegen eind juni 2003.

Bij de laatste wijziging van bovengenoemde verordening (4), zijn olijfolie en tafelolijven opgenomen in de lijst van producten waarvoor afzetbevordering nodig is, en zijn in de bijlagen richtsnoeren vastgesteld voor de te voeren campagnes. Derhalve kunnen de beroepsorganisaties in de producerende lidstaten voorstellen indienen op grond van de huidige verordening.

Afzetbevordering olijfolie in derde landen

Op grond van Verordening (EG) nr. 2702/1999 van de Raad van 14 december 1999 inzake voorlichtings-en afzetbevorderingsacties voor landbouwproducten in derde landen (5) kan de Gemeenschap, wanneer maatregelen worden vastgesteld voor de sector olijfolie en tafelolijven, die maatregelen laten uitvoeren via de Internationale Olijfolieraad (IOOR).

De IOOR werkt momenteel aan een hervorming van het bestuur en de procedures.

Momenteel worden de afzetbevorderingsactiviteiten van de IOOR ten uitvoer gelegd met een jaarlijkse begroting van 500 000 EUR, afkomstig uit de verplichte bijdragen van de leden van de IOOR in het Fonds voor afzetbevordering.

Een besluit over een facultatieve aanvullende bijdrage van de Gemeenschap aan het Fonds voor afzetbevordering moet nog worden genomen.

----

(1)PB L 328 van 23.12.2000, blz. 2.

(2)PB L 17 van 19.1.2002, blz. 20.

(3)  Verordening (EG) nr. 94/2002 van de Commissie van 18 januari 2002 houdende uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 2826/2000 van de Raad betreffende voorlichtings- en afzetbevorderingsacties voor landbouwproducten op de binnenmarkt.

(4)  Verordening (EG) nr. 497/2003 van 18 maart 2003 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 94/2002 van 18 januari 2002 houdende uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 2826/2000 van de Raad betreffende voorlichtings-en afzetbevorderingsacties voor landbouwproducten op de binnenmarkt. PB L 74 van 20.3.2003.

(5)PB L 327 van 21.12.1999.

----

----

(2004/C 33 E/111)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1377/03

van Jaime Valdivielso de Cué (PPE-DE) aan de Commissie

(7 april 2003)

Betreft:   De dienstverlening bij de mobiele telefonie gaat hard achteruit

De afgelopen 12 maanden zijn steeds meer burgers overgegaan tot aanschaf van multimedia mobieltjes waarmee zij beelden en video kunnen ontvangen en versturen, kunnen surfen en kunnen downloaden.

De transmissienetwerken voor mobiele telefonie die ontworpen zijn als geluidsdrager, zijn nog niet omgezet in UMTS-technologie die geschikt is voor dit soort transmissies en zijn evenmin ingrijpend versterkt, want er wordt veel minder geïnvesteerd in het net.

De netwerken zijn daardoor zo verzadigd geraakt dat er een algehele vermindering optreedt van de dienstverlening, die zich vooral doet gevoelen bij het opzetten en de betrouwbaarheid van deze nieuwe multimedia terminals.

Welke plannen heeft de Commissie om aan deze toestand een einde te maken en op welke termijn?

Hoe wil zij de gebruikers beschermen tegen achtergang van de dienstverlening, waar vooral de nieuwe multimedia diensten mee te kampen hebben?

Hoe denkt zij de consument schadeloos te stellen die zich een dienstverlening aanschaft waarvan hij achteraf nauwelijks kan genieten?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(21 mei 2003)

De Commissie heeft geen informatie over een algemene oververzadiging van het netwerk of een vermindering van de kwaliteit van de mobiele diensten.

Terwijl de exploitanten van mobiele netwerken sinds 2000 worstelen met de economische malaise en zich ondertussen inspannen om de mobiele-communicatienetwerken en -diensten van de derde generatie (3G) uit te bouwen, worden nieuwe datadiensten aangeboden op basis van een opwaardering van de bestaande platforms, zoals „Generalised Packet Radio Service” (GPRS). Het is niet onlogisch dat dergelijke innovatieve diensten aanloopmoeilijkheden kennen (bv. qua interoperabiliteit) die de dienstverleners, voor zover de Commissie kan nagaan, met hoge prioriteit aanpakken.

Het is het beleid van de Commissie om de ontplooiing van netwerken te bevorderen, onder meer via het Actieplan eEurope, waarbij alle lidstaten verzocht worden om tegen het jaareinde van 2003 een alomvattende breedbandstrategie uit te werken. In haar mededeling „Elektronische communicatie: De weg naar de kenniseconomie” (1) heeft de Commissie een aantal acties voorgesteld om de ontwikkeling te bevorderen van zowel breedbanddiensten als 3 G-netwerken en -diensten. In het najaar van 2003 zal de Commissie rapporteren over de stand van zaken bij de uitbouw van 3G-netwerken en meer duidelijkheid brengen over de problemen op het gebied van gedeelde netwerkinfrastructuur.

In laatste instantie is het aan de exploitanten van mobiele netwerken om hun bestaande en toekomstige netwerken te vernieuwen en de kwaliteit ervan te waarborgen. Het succes van de mobiele diensten leidt tot een beperkt aantal verzadigingssituaties (e.g. in de zogenaamde „hot spots” of op bepaalde uren van de dag). De beschikbaarheid van hun netwerkdiensten is een van de belangrijkste concurrentieargumenten van de exploitanten. De Commissie vertrouwt er dan ook op dat de mogelijkheid voor klanten om van dienstenleverancier te veranderen wanneer de kwaliteit van de aangeboden diensten slecht is of achteruitgaat, een sterke stimulans is voor de exploitanten om hun netwerken te vernieuwen en aan te passen aan de vraag en de netwerkbelasting, dit des te meer daar de onbeschikbaarheid van diensten inkomstenverliezen tot gevolg heeft.

De Commissie is zich niet bewust van een algemene ontevredenheid van de gebruikers over de kwaliteit van de 2G-diensten. Wanneer dat wel het geval zou zijn, valt de kwestie van schadeloosstelling van de consument onder de contractuele relatie tussen die consument en zijn dienstenleverancier.

----

(1)  COM(2003)65 def.

----

----

(2004/C 33 E/112)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1388/03

van Maurizio Turco (NI) aan de Commissie

(15 april 2003)

Betreft:   „Toevallige” sterfgevallen in Italiaanse gevangenissen — Het geval Luigi Giusti

Overwegende dat de 58jarige Luigi Giusti op 3 december 2002 is gearresteerd en overgebracht naar de Napolitaanse gevangenis in Poggioreale, nadat een bevel tot aanhouding was uitgegaan van de rechter van onderzoek in Napels, Giovanna Ceppaluni, op verzoek van de Openbaar Aanklager, Francesco Curcio;

Giusti op het moment van zijn arrestatie ernstig ziek was (ernstige diabetes die zijn lichaam had aangetast: blind, hart- en vaatziekte);

op 21 december 2002 door het Gerechtshof een verzoek van de verdediging is afgewezen waarin het Openbaar Ministerie en de rechter van onderzoek duidelijk werd gemaakt dat een medisch onderzoek nodig was, dat evenwel niet is verricht;

op 27 januari 2003 de verdediging opnieuw een verzoek tot in vrijheidstelling heeft ingediend, zich beroepend op een attest van het gevangenishospitaal;

op 21 februari 2003 de rechter van onderzoek afwijzend heeft gereageerd op een verzoek om invrijheidstelling wegens ernstige ziekte — nadat het Openbaar Ministerie een negatief advies had uitgebracht — zonder in te gaan op het verzoek om een medisch attest en de eis van vrijlating om gezondheidsredenen;

op 17 maart 2003, volgens een van de advocaten, de gevangenisdirectie een spoedfax heeft verstuurd aan de rechter van onderzoek over de verslechtering van de gezondheidstoestand met het verzoek dat de gedetineerde ogenblikkelijk zou worden overgebracht naar het Cardarelli-ziekenhuis in Napels;

in de nacht van 20 op 21 maart de gedetineerde laat weten dat hij ernstige pijn in de borst heeft; hij valt uit zijn bed en wordt door zijn zoon Ottavio, die eveneens gevangenzit, gebracht naar het gevangenishospitaal, daar wordt hij door het personeel onderzocht; Luigi Giusti wordt teruggebracht naar zijn cel; een paar uur later is hij al of niet nog in leven overgebracht naar het Loreto Mare-ziekenhuis;

er tot dusver nog geen aanklacht is ingediend tegen de magistraten die duidelijk tekort zijn geschoten, en tegen het personeel van de Poggioreale-gevangenis;

er nog allerlei andere gevallen bekend zijn waarin de gezondheidstoestand van gedetineerden in Italiaanse gevangenissen is „onderschat” hetzij door de gevangenisdirectie hetzij door het medisch personeel;

luidt de vraag of de Commissie kan meedelen welke initiatieven zij denkt te nemen ten aanzien van de bescherming van de fundamentele rechten van gedetineerden.

Vindt de Commissie ook niet dat het nuttig zou zijn dat er communautaire wetgeving komt die de minimumcriteria vaststelt ter bescherming van de rechten van de gedetineerden?

Is zij ook niet van mening dat de ernstige en herhaaldelijke schendingen van de rechten van gedetineerden, vooral Italië, waarvan het bovenstaande geval slechts een voorbeeld is, in strijd zijn met de Verdragen van de EU?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(15 mei 2003)

De opsluiting van de heer Luigi Giusti door de Italiaanse autoriteiten moet beschouwd worden als een kwestie van handhaving van de openbare orde en bescherming van de binnenlandse veiligheid. Krachtens artikel 33 van het Verdrag betreffende de Europese Unie zijn de lidstaten verantwoordelijk voor de handhaving van de openbare orde en de bescherming van de binnenlandse veiligheid.

Het spijt de Commissie het geachte parlementslid met betrekking tot mogelijke actie harerzijds te moeten meedelen dat het niet haar taak is in dergelijke aangelegenheden tussen te komen: deze vallen volledig onder de bevoegdheid van de bevoegde Italiaanse autoriteit.

Er zij evenwel opgemerkt dat de Commissie momenteel de kwestie van voorlopige hechtenis en mogelijke alternatieven hiervoor op Europees niveau onderzoekt. Dit initiatief is gegrond op het Programma van maatregelen om uitvoering te geven aan het beginsel van wederzijdse erkenning van strafrechtelijke beslissingen (1) (met name maatregelen 9 en 10). Een groenboek betreffende deze kwestie zal later in de loop van 2003 worden gepubliceerd.

Op 19 februari 2003 heeft de Commissie tevens een Groenboek inzake procedurele waarborgen voor verdachten in strafzaken in de gehele Europese Unie gepubliceerd (2). Het groenboek inzake procedurele waarborgen heeft met name betrekking op het recht op juridische bijstand, het recht op een bekwame, gekwalificeerde tolk en/of vertaler, passende bescherming voor bijzonder kwetsbare groepen, consulaire bijstand en kennis van de rechten/verklaring van rechten.

----

(1)PB C 12 van 15.1.2001.

(2)  COM(2003)75 def.

----

----

(2004/C 33 E/113)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1390/03

van Antonio Di Pietro (ELDR) aan de Commissie

(15 april 2003)

Betreft:   Toepassing van de verdragen inzake dubbele nationaliteit door enkele Duitse deelstaten

In het EU-Verdrag wordt voorzien in de invoering van een Europees burgerschap.

Op 19 september 2001 heeft de Duitse regering het Europees verdrag inzake burgerschap van 6 november 1997 ondertekend en besloten uit het verdrag van 6 mei 1963 inzake de vermindering van de dubbele nationaliteit en de dienstplicht in meerdere landen te treden.

In de sinds 1 januari 2000 in Duitsland van kracht zijnde wet van 15 juli 1999 tot hervorming van het burgerschapsrecht (Gesetz zur Reform des Staatsangehörigkeitsrecht) wordt bepaald dat voor de toekenning van de dubbele nationaliteit aan in Duitsland wonende EU-burgers aan het beginsel van wederkerigheid voldaan moet zijn.

In een Italiaans ministerieel besluit van 25 mei 2002, waarin de in de Duitse wetgeving vastgelegde voorwaarden van wederkerigheid opgenomen zijn, wordt bepaald dat de EU-burgers de Italiaanse nationaliteit kunnen krijgen, met behoud van hun eigen nationaliteit en vice-versa.

Als gevolg van een op 22 december 2002 door Italië en Duitsland gesloten bilateraal akkoord geldt de bepaling van artikel 87, tweede alinea, van genoemde Duitse wet inzake burgerschap, die het voor in Duitsland wonende Italianen op bepaalde voorwaarden mogelijk heeft gemaakt om de Duitse nationaliteit aan te vragen zonder de Italiaanse te verliezen. In de Duitse deelstaten Beieren en Baden-Württemberg wordt deze bepaling echter restrictief toegepast omdat de autoriteiten van mening zijn dat tussen Duitsland en Italie de vereiste voorwaarden van wederkerigheid niet aanwezig zijn, aangezien de Italiaanse bepaling geen wet, maar louter administratief is.

Welke initiatieven wil de Commissie, gelet op het voorgaande, nemen om de rechten van de in genoemde deelstaten wonende Italianen te beschermen en om de bepalingen inzake burgerschap op Europees niveau te harmoniseren, teneinde elk mogelijk juridisch en politiek geschil inzake nationaliteit tussen de lidstaten in de kiem te smoren?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(15 mei 2003)

De Commissie merkt op dat de door het geachte parlementslid vermelde kwesties inzake dubbele nationaliteit en nationale wetgeving onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen. Dit wordt bevestigd door de aan het Verdrag van Maastricht gehechte Verklaring betreffende de nationaliteit van een lidstaat, waarin wordt gesteld dat de vraag of iemand een bepaalde nationaliteit heeft, uitsluitend wordt geregeld door verwijzing naar hetnationale recht van de betrokken staat. De Unie is hiervoor niet bevoegd. Elke lidstaat afzonderlijk dient derhalve, met inachtneming van het gemeenschapsrecht, de voorwaarden voor de verkrijging en het verlies van de nationaliteit (1), waaronder de regels inzake de dubbele nationaliteit, te bepalen.

Daarom kan de Commissie geen initiatieven nemen in deze zaak.

----

(1)  Zie arrest van het Europese Hof van Justitie in de zaak C-369/90 Micheletti van 7.7.1992, jurisprudentie 1992, blz. I-4239.

----

----

(2004/C 33 E/114)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1404/03

van Luigi Vinci (GUE/NGL) aan de Commissie

(11 april 2003)

Betreft:   Bescherming van de gebieden van communautair belang (GCB's) en van de speciale beschermingszones (SBZ's) in Basilicata (Italië), overeenkomstig de habitatrichtlijn nr. 92/43/EEG en de vogelrichtlijn nr. 79/409/EEG

De gebieden van communautair belang (IT9220090 Foce Bradano, IT9220085 Costa Jonica Foce Basento, IT9220095 Costa Jonica Foce Cavone, IT9220080 Costa Jonica Foce Agri) en de speciale beschermingszone (IT9220065 Bosco Pantano di Policoro en Costa Jonica Foce Sinni) worden ernstig bedreigd door de geplande bouw van toeristische badplaatsen vlak naast of midden in deze beschermde zones.

De bescherming van deze gebieden is van wezenlijk belang voor de biodiversiteit, de habitat en de broedplaatsen van de zeeschildpad (Caretta caretta), de otter (Lutra lutra) en van andere in bijlage II van richtlijn nr. 92/43/EEG (1) genoemde dieren, evenals voor het voortbestaan van verschillende in bijlage I van richtlijn nr. 79/409/EEG (2) genoemde soorten trekvogels.

In 2002 heeft het Italiaanse Ministerie van Milieuzaken, naar aanleiding van de door LIPU (Italiaans verbond vogelbescherming) en het comité ter bescherming van de Ionische kust bij de Commissie ingediende klachten, nrs. 2002/4799, SG (2002) A/7425, 2002/4800 en SG (2002) A6930/2, de regio Basilicata verzocht de nodige documenten te verzamelen teneinde te vermijden dat tegen de Italiaanse staat een inbreukprocedure gestart wordt wegens het schenden van genoemde richtlijnen.

Overeenkomstig de huidige Europese wetgeving moet de bouw van een toeristische badplaats, waar men op sommige plaatsen reeds mee gestart is, voorafgegaan worden door een milieu-effectrapportage. Tot op heden is echter enkel een milieustudie verricht.

De Raad van State heeft op 14 januari 2003 het vonnis nr. 801/2002 van de regionale administratieve rechtbank van Basilicata, die het beroep van LIPU tegen een van de bouwprojecten behandelde, opgeheven en toestemming gegeven voor het hervatten van de werkzaamheden, ondanks het feit dat er geen milieueffectrapportage of een studie naar de gevolgen ingediend waren, hetgeen nochtans verplicht is voor de GCB's en SBZ's van het Natura 2000-netwerk.

Het GCB IT9220095 en de SBZ IT9220055 vallen onder communautaire milieubeschermingsprojecten. Het GCB valt onder het communautaire initiatief Envireg ter vermindering van de vervuiling en ter bevordering van een betere ruimtelijke ordening van de kust aan de monding van de Cavone. De SBZ valt onder een door ENEA, regio Lazio en regio Basilicata, beheerd LIFE-Nature-project.

Welke maatregelen wil de Commissie nemen om een einde te maken aan de schendingen van de communautaire richtlijnen en om de door de EU medegefinancierde projecten en communautaire initiatieven ter bescherming van het milieu te vrijwaren?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(21 mei 2003)

Over de door het geachte parlementslid te berde gebrachte kwesties heeft de Commissie een klacht ontvangen wegens incorrecte toepassing van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (3), als gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG van 3 maart 1997 (4), Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (5) en Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (6). Deze klacht wordt momenteel onderzocht.

De door het geachte parlementslid verstrekte informatie is toegevoegd aan het hierboven bedoelde klachtendossier.

Als de Commissie tot de conclusie komt dat er in dit specifieke geval sprake is van inbreuken op de communautaire wetgeving, zal zij, als hoedster van het Verdrag, niet aarzelen om alle nodige maatregelen te treffen, inclusief inleiding van de inbreukprocedures overeenkomstig artikel 226 van het EG-Verdrag, om de naleving van de relevante communautaire wetgeving te waarborgen.

Voorts heeft de Commissie de nodige maatregelen genomen ten aanzien van de regio Basilicata om na te gaan of het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO) co-financier is van toeristische faciliteiten dichtbij of binnen de in de vraag genoemde gebieden van communautair belang (GCB's) en speciale beschermingszones (SBZ's). Bovendien blijft de Commissie actief toekijken op het gebruik dat in het kader van werkprogramma voor Basilicata wordt gemaakt van de structuurfondsen, met inbegrip van de conformiteit van de geselecteerde projecten met de EFRO-voorschriften en het gemeenschapsrecht.

----

(1)PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.

(2)PB L 103 van 25.4.1979, blz. 1.

(3)PB L 175 van 5.7.1985.

(4)PB L 73 van 14.3.1997.

(5)PB L 103 van 25.4.1979.

(6)PB L 206 van 22.7.1992.

----

----

(2004/C 33 E/115)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1407/03

van Kathleen Van Brempt (PSE) aan de Commissie

(23 april 2003)

Betreft:   Beschermende kleding voor motorrijders

Beschermende kleding is voor motorrijders zeer belangrijk, maar duur. Nochtans kan een degelijke uitrusting levens redden. Motorrijdersorganisaties vragen een verlaging van de BTW van 21 % naar 6 % op veiligheidskleding, zoals op de wettelijk verplichte helm. Nationale overheden wijzen motorrijders erop dat een verlaging van BTW op veiligheidskleding enkel door „Europa” beslist kan worden.

Is de Commissie op de hoogte van de eis van motorrijders?

Is de Commissie van plan een initiatief te ondernemen om het BTW-tarief op veiligheidskleding te verlagen?

Zo neen, wat doet de Commissie om veiligheidskleding voor motorrijders te promoten?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(16 juni 2003)

Zoals zij reeds in haar mededeling over de nieuwe BTW-strategie (1) heeft aangekondigd en in haar in oktober 2001 aangenomen verslag (2) over de verlaagde tarieven heeft herhaald, is de Commissie voornemens de structuur van de verlaagde tarieven in de eerste helft van 2003 aan een algehele herziening te onderwerpen. In het kader daarvan zullen alle verzoeken om een verlaagd tarief voor een bepaalde categorie worden onderzocht. Verschillende sectoren van bedrijvigheid hebben immers meermaals hun interesse voor de inzet van fiscale prikkels, met name verlaagde BTW-tarieven, te kennen geven.

De Commissie heeft reeds kennis genomen van de verzoeken van verschillende verenigingen van motorrijders om de invoering van een verlaagd BTW-tarief voor veiligheidsmiddelen.

Op dit ogenblik wordt in 14 lidstaten het gewone tarief toegepast. Dit tarief varieert in de Gemeenschap van 15 % tot 25 %. Bij wijze van uitzondering heeft het Verenigd Koninkrijk de toestemming gekregen om gedurende een overgangsperiode het nultarief dat op zijn grondgebied van toepassing was op 1 januari 1991, te handhaven. Er is dus sprake van een relatief hoog niveau van harmonisatie binnen de Gemeenschap.

In het voorstel dat zij binnenkort zal indienen, zal de Commissie in de eerste plaats inzetten op een betere werking van de interne markt. Dit wil zij bereiken door het gebruik van de verlaagde tarieven door de lidstaten te rationaliseren, teneinde mogelijke verstoringen van de mededinging te voorkomen doordat in alle lidstaten een gelijk speelveld wordt gecreëerd.

Wat de andere acties van de Commissie ter bevordering van veiligheidskleding voor motorrijders betreft, onderzoekt de Commissie in hoeverre het zinvol is een initiatief te nemen om de voorwaarden te harmoniseren waaronder gebruikers van voertuigen op twee wielen een helm moeten dragen, en steun te verlenen aan bewustmakingscampagnes om gebruikers van tweewielers ertoe te bewegen veiligheidsmiddelen te gebruiken.

De Unie heeft in 1998 haar goedkeuring gegeven aan reglement nr. 22 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties, dat de homologatie van helmen voor motorrijders regelt. De veiligheidsartikelen die zijn bestemd om te worden geïntegreerd in de kleding voor motorrijders vallen dan weer onder Richtlijn 89/686/EEG (3), die het CE-merkteken verplicht stelt voor alle producten die specifieke veiligheidskenmerken bezitten. Deze richtlijn en met name de ontwerptekst voor de herziening ervan die momenteel aan de gang is, waarborgt een hoog niveau van bescherming voor de gezondheid en de veiligheid van de gebruikers van persoonlijke veiligheidsmiddelen. Bovendien draagt het CE-merkteken bij tot de transparantie op de markt, aangezien de producten die aan de eisen van de richtlijn voldoen, duidelijk te onderscheiden zijn van de andere producten zonder specifieke beschermende functie.

----

(1)  COM(2000) 348 def.

(2)  COM(2001)599 def.

(3)  Richtlijn 89/686/EEG van de Raad van 21 december 1989 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende persoonlijke beschermingsmiddelen, PB L 399 van 30.12.1989.

----

----

(2004/C 33 E/116)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1413/03

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(23 april 2003)

Betreft:   Riolering en afvalwaterzuiveringsinstallaties

Kan de Commissie mededelen in hoeverre de rioleringsstelsels in Brussel en Milaan voldoen aan de EU-wetgeving betreffende riolering en afvalwaterzuiveringsinstallaties?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(23 mei 2003)

Krachtens Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (1) dienen de lidstaten erop toe te zien dat alle agglomeraties met meer dan 2000 inwonerequivalenten (2) worden voorzien van systemen voor de opvang en behandeling van stedelijk afvalwater. De uiterste termijnen voor de installatie van deze systemen zijn 31 december 1998 (tertiaire behandeling), 31 december 2000 en 31 december 2005, een en ander afhankelijk van de grootte van de agglomeratie en de gevoeligheid van de ontvangende wateren.

Wat Milaan betreft, heeft de Commissie een inbreukprocedure ingeleid tegen Italië, omdat dit land zich niet aan deze richtlijn heeft gehouden. Het afvalwater in Milaan is namelijk in de betreffende opvangsystemen geloosd, zonder de noodzakelijke stringente (tertiaire) behandeling te hebben ondergaan. Met de uitspraak van het Europees Hof van Justitie van 25 april 2002 wordt het standpunt van de Commissie onderschreven.

Momenteel worden er te Milaan drie afvalwaterzuiveringsinstallaties gebouwd. De Italiaanse autoriteiten hebben de Commissie meegedeeld dat de installaties „Milano Sud” (voor de behandeling van 40 % van het stedelijk afvalwater van Milaan) en „Peschiera” (10 %) tegen eind 2004 operationeel zullen zijn. Met de installatie „Nosedo” zal uiteindelijk 50 % van het stedelijk afvalwater van Milaan worden behandeld. De Italiaanse autoriteiten hebben te kennen gegeven dat deze installatie in april 2003 met 25 % van haar potentieel van start is gegaan. Tegen januari 2005 zal het station 100 % operationeel zijn. De Commissie blijft de situatie op de voet volgen.

De Commissie heeft ook een inbreukprocedure aangespannen tegen België wegens de lozingen van onbehandeld afvalwater vanuit Brussel. De zaak is in januari 2003 bij het Hof van Justitie aanhangig gemaakt. Volgens de Belgische autoriteiten wordt voortgang gemaakt met het investeringsprogramma voor stringente (tertiaire) behandelingsinstallaties te Brussel. Verwacht wordt dat de werkzaamheden in juni zullen worden voltooid.

Ten slotte zal in een verslag van de Commissie (in voorbereiding) over de tenuitvoerlegging van Richtlijn 91/271/EEG van de Raad inzake stedelijk afvalwater uiteen worden gezet hoe het in de Unie met de behandeling van afvalwater is gesteld. Dit verslag zal een van de komende maanden worden uitgebracht.

----

(1)PB L 135 van 30.5.1991, als gewijzigd bij Richtlijn 98/15/EG van de Commissie van 27 februari 1998, PB L 67 van 7.3.1998.

(2)  Een meeteenheid waarmee de gemiddelde per persoon, per dag geproduceerde organische verontreiniging wordt uitgedrukt.

----

----

(2004/C 33 E/117)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1428/03

van Laura González Álvarez (GUE/NGL) en Salvador Jové Peres (GUE/NGL) aan de Commissie

(24 april 2003)

Betreft:   Urbanisatieproject in Pinya de Rosa (Blanes-Catalonië)

Het landgoed „Pinya de Rosa”, het laatste natuurlijke gebied aan de kust (1 400 meter kuststrook), dat niet is geïntegreerd in de gemeente Blanes, omvat de tropische tuin Pinya de Rosa (met 700 plantensoorten), een bos met in de zestig verschillende soorten eiken en dennenbomen en een kuststrook met lage kliffen die nog volledig intact zijn. Bovendien heeft dit landgoed een rijke flora en fauna op de zeebodem en aan de kust.

In het voorstel voor een aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad betreffende de uitvoering van een geïntegreerd beheer van kustgebieden in Europa wordt aanbevolen nationale strategieën uit te werken om ernstig bedreigde kustgebieden te beschermen, in het bijzonder aan de Middellandse Zee.

Sinds 1994 willen bepaalde investeerders dit natuurlijke gebied verstedelijken waardoor uiteindelijk het gehele kustgebied van Blanes tekenen van menselijk ingrijpen zal gaan vertonen.

Is de Commissie, gelet op het voorgaande en ervan uitgaande dat dit urbanisatieproject zoals het er nu naar uitziet wordt uitgevoerd, niet van mening dat onder andere de volgende richtlijnen worden geschonden:

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(16 juni 2003)

De geachte parlementsleden vragen de Commissie of de plannen voor een urbanisatieproject in Pinya de Rosa (Blanes, Catalonië, Spanje) onderworpen zijn aan Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (MER- richtlijn), als gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997, en aan Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (Habitatrichtlijn).

De geachte parlementsleden stellen dat het landgoed Pinya de Rosa, met zijn kustlijn van 1400 meter, zijn tropische tuin (met 700 plantensoorten), zijn gemengd bos van meer dan 60 jaar oude eiken en dennen, zijn rijke flora en fauna op de zeebodem en aan de kust, het laatste natuurlijke gebied aan de kust van de gemeente Blanes is.

Alvorens een vergunning te verlenen moeten de lidstaten er volgens de MER-richtlijn voor zorgen dat projecten die een aanzienlijk milieu-effect kunnen hebben, met name gezien hun aard, omvang of ligging, aan een beoordeling van die effecten worden onderworpen. In bijlage II van de MER-richtlijn worden bepaalde infrastructuurprojecten met een toeristische of recreatieve bestemming genoemd, waartoe eventueel ook het door de geachte parlementsleden bedoelde urbanisatieproject kan worden gerekend. Voor dergelijke gevallen moeten de lidstaten, van geval tot geval of door het vaststellen van drempelwaarden of criteria, bepalen of een project aanzienlijke milieu-effecten zal hebben. Daarbij moet rekening worden gehouden met de relevante selectiecriteria van bijlage III van de MER-richtlijn. Indien het antwoord bevestigend is dient een milieu-effectbeoordeling plaats te vinden.

In het kader van de Habitatrichtlijn zijn de lidstaten belast met de aanwijzing van gebieden van communautair belang. Deze gebieden moeten voldoen aan de criteria van bijlage III, fase 1, van de Habitatrichtlijn, die gebaseerd zijn op een beoordeling op nationaal niveau van het relatieve belang van de gebieden voor elk type natuurlijke habitat van communautair belang en elke soort van communautair belang, voor de instandhouding waarvan aanwijzing van speciale beschermingszones vereist is.

Volgens de beschikbare gegevens is het landgoed niet door de Spaanse autoriteiten voorgedragen als een gebied van communautair belang en is het evenmin aangewezen als een speciale beschermingszone voor vogels.

----

(1)PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.

(2)PB L 73 van 14.3.1997, blz. 5.

(3)PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.

----

----

(2004/C 33 E/118)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1430/03

van Laura González Álvarez (GUE/NGL) aan de Commissie

(24 april 2003)

Betreft:   Milieubedreigingen van de baai van Algeciras

Op 20 januari jongstleden heeft Greenpeace in de baai van Algeciras een protestactie gehouden tegen de enkelwandige olietanker „Vemamagna”. Deze werd gebouwd in 1978 en vertoont veel overeenkomsten met de Prestige. De tanker, die eigendom is van het bedrijf Vemaoil, vaart onder goedkope vlag en zorgt voor ernstige milieuvervuiling (het is een drijvend tankstation). Bovendien vormt de aanwezigheid van de tanker in de baai op zich al een risico.

Op 17 maart jongstleden verloor de tanker zijn anker en raakte met 70 000 ton olie aan boord op drift, waardoor er opnieuw een ramp als met de Prestige dreigde te gebeuren.

Op 6 december 2002 heeft de Vervoersraad besloten aanvullende maatregelen te nemen teneinde de veiligheid op zee te verbeteren. Bovendien werd besloten deze maatregelen met onmiddellijke ingang uit te voeren, waarmee de lijn werd gevolgd die de Commissie en het Europees Parlement hadden voorgesteld bij de goedkeuring van de maatregelenpakketten Erika I en II.

Wat denkt de Commissie te ondernemen om ervoor te zorgen dat de huidige maatregelen binnen de EU voor de veiligheid op zee met betrekking tot deze olietanker volledig en met onmiddellijke ingang worden uitgevoerd?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(16 juni 2003)

Wat de door de Commissie genomen initiatieven ter verbetering van de veiligheid van de scheepvaart en van de milieubescherming sedert het ongeluk met de Prestige betreft, wordt het geachte parlementslid verzocht de mededeling van 3 december 2002 te raadplegen, alsmede de verschillende tussentijdse verslagen die bij de communautaire instellingen zijn ingediend: verslag van 5 maart 2003 aan de Europese Raad (1) over de maatregelen die moeten worden getroffen in verband met de gevolgen van de ramp met de Prestige en het werkdocument van de Commissie bevattende het verslag over de schipbreuk van de olietanker Prestige dat op 19 maart 2003 is gepresenteerd in de hoorzitting van de Commissie Regionaal beleid, vervoer en toerisme van het Parlement.

Onder de maatregelen die in het bijzonder betrekking hebben op enkelwandige olietankers zoals de „Vemamagna”, wijst de Commissie met name op het voorstel voor een verordening (2) waarbij het vervoer van zware stookolie door enkelwandige olietankschepen, met bestemming of vertrek uit de havens van de Unie, wordt verboden en de vervanging van enkelwandige schepen door dubbelwandige wordt versneld. Over dit voorstel, dat op 20 december 2002 bij de medewetgevers is ingediend, is sedertdien binnen de Raad consensus bereikt en is een gunstig ontwerp-advies goedgekeurd door de Commissie Regionaal beleid, vervoer en toerisme van het Parlement, hetgeen laat vermoeden dat het door het Parlement in zijn volgende plenaire vergadering van juni 2003 in eerste lezing zal worden goedgekeurd.

Voorts heeft de Commissie op 13 maart 2001 een voorstel ingediend met betrekking tot milieubescherming door het strafrecht (3) en heeft zij ten slotte op 5 maart 2003 bij het Parlement en de Raad een voorstel ingediend voor een richtlijn (4) inzake verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties, inclusief strafrechtelijke sancties, voor milieumisdrijven. Dit voorstel betreft illegale lozingen en grote verontreinigingen door koolwaterstoffen. Het bestrijkt tevens de gehele aansprakelijkheidsketen. Dientengevolge zullen de daders van dergelijke verontreinigingen zich niet meer kunnen onttrekken aan hun aansprakelijkheid terzake.

----

(1)  COM(2003)105 def.

(2)  COM(2002) 780 def.

(3)  COM(2001)139 def. van 13 maart 2001, PB C 180 van 26.6.2001, zoals gewijzigd bij COM(2002) 544 def. van 30 september 2002, PB C 20 E van 28.1.2003.

(4)  COM(2003)92 def.

----

----

(2004/C 33 E/119)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1433/03

van Theodorus Bouwman (Verts/ALE) en Rijk van Dam (EDD) aan de Commissie

(24 april 2003)

Betreft:   Europees chauffeursattest en vermoedelijk misbruik van CEMT-vergunningen

Met ingang van 19 maart 2003 zijn transportondernemingen binnen de EU verplicht een chauffeursattest te gebruiken voor bij hen in dienst zijnde chauffeurs uit derde landen.

Kan de Commissie aangeven in welke mate de lidstaten voldoen aan de sinds 19 maart 2003 van kracht zijnde verplichting tot gebruik van het chauffeursattest voor chauffeurs uit derde landen overeenkomstig Verordening (EG) nr. 484/2002 (1)?

Is de Commissie het met vraagstellers eens dat het feit dat de verplichting van bezit van een chauffeursattest (volgens Verordening 484/2002) niet geldt voor „derdelandchauffeurs” in dienst van transportondernemingen uit derde landen waarin EU-transportondernemingen een (meerderheids)belang hebben een belangrijke lacune is in de wetgeving, die moet worden aangepakt? Zo ja, wat is de Commissie van plan hieraan te doen?

Is de Commissie het met vraagstellers eens dat ook het feit dat ondernemingen en chauffeurs uit derde landen die een CEMT vergunning gebruiken voor vervoer binnen de EU, waarbij (in de tijd) vrijwel ongelimiteerd op het grondgebied van de EU wordt geopereerd, in feite oneigenlijk gebruik van deze vergunning betreft en dat deze situatie aangepakt dient te worden?

Is de Commissie het met vraagstellers eens dat het onwenselijk is dat chauffeurs uit „derde landen” zich als „eigen rijder” verhuren aan Europese transportondernemingen, waarmee zij de plicht tot het bezitten van een Europees chauffeursattest ontlopen? Welke maatregelen kan en wil de Commissie nemen om deze praktijken te beëindigen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(10 juni 2003)

De verordening is een juridisch instrument dat direct van toepassing is in alle lidstaten. Tot dusverre heeft de Commissie geen klachten ontvangen over inbreuken op deze verordening.

Naar de mening van de Commissie zijn er geen leemten in de verordening zoals bedoeld door de geachte parlementsleden. De toegang van niet-communautaire transportondernemingen tot de communautaire vervoersmarkt is immers beperkt. Toegang tot de communautaire markt wordt uitsluitend verleend in het kader van een vergunning die wordt verleend door de Europese Conferentie van Ministers van Verkeer (CEMT) en krachtens bepaalde bilaterale overeenkomsten (driehoeksvergunningen). Voorts kunnen gemeenschappelijke regels met derde landen slechts worden toegepast in het kader van overeenkomsten waarover met die landen moet worden onderhandeld. In dat geval zou het buiten verhouding zijn om onderhandelingen over verschillende overeenkomsten op te starten (lange en moeilijke procedures) terwijl de toegangsrechten in kwestie hoe dan ook beperkt zijn. Bovendien wijzigt Verordening (EEG) nr. 484/2002 (2) de Verordening (EEG) nr. 881/92 die uitsluitend van toepassing is op het grondgebied van de Unie. Tenslotte heeft de door de geachte parlementsleden voorgestelde maatregel, die slechts de eis van overeenstemming van de arbeidsvoorwaarden overeenkomstig de regels van de derde landen zou inhouden, niet tot gevolg dat de concurrentievoorwaarden van die landen nader bij die van de Unie worden gebracht.

De CEMT-regeling is een autonome regeling die niet onder het gemeenschapsrecht valt. De Commissie kan zich dus niet uitspreken over het gebruik van CEMT-vergunningen door de houders ervan. Op de vergaderingen van de leden van de CEMT zijn de vragen van de geachte parlementslid inzake het misbruik van deze vergunningen echter te berde gebracht. Op de laatste ministeriële vergadering van de CEMT is besloten het vergunningssysteem in die zin te wijzigen dat de vergunninghouder na een periode van maximaal zes weken verplicht is naar zijn land terug te keren. Deze hervorming zal met ingang van 1 januari 2004 voor een proefperiode van één jaar ingaan.

De verordening betreffende het bestuurdersattest is vastgesteld om de wettelijkheid van de arbeidsvoorwaarden van bestuurders in loondienst te kunnen controleren. Zelfstandige bestuurders vallen dus niet onder het toepassingsgebied van de verordening.

----

(1)PB L 76 van 19.3.2002, blz. 1.

(2)  Verordening (EG) nr. 484/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 1 maart 2002 tot wijziging, met het oog op de invoering van een bestuurdersattest, van Verordeningen (EEG) nr. 881/92 en (EEG) nr. 3118/93 van de Raad, PB L 76 van 19.3.2002.

----

----

(2004/C 33 E/120)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1453/03

van Hiltrud Breyer (Verts/ALE) aan de Commissie

(28 april 2003)

Betreft:   Resolutie van het Europees Parlement van 28 januari 1999 — A4-0005/1999 — Resolutie over milieu, veiligheid en buitenlands beleid

Punten 26 t/m 29 van de resolutie over milieu, veiligheid en buitenlands beleid (EP-resolutie van 28.1.1999 - A4-0005/1999 (1)):

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(3 juli 2003)

Het „High frequency Active Auroral Research Programme” (HAARP) voor het Europees poolgebied is een militair programma. De Commissie is niet bevoegd om het door het Parlement in punt 26 van de resolutie gevraagde onderzoek uit te voeren en beschikt ook niet over de daarvoor vereiste deskundigheid.

De in de punten 27 tot en met 29 opgenomen verzoeken hebben betrekking op internationale verdragen en normen die voornamelijk verband houden met militaire vraagstukken, bijvoorbeeld op het gebied van de ontwapening, en derhalve binnen de bevoegdheid van de lidstaten vallen.

----

(1)PB C 128 van 7.5.1999, blz. 92.

----

----

(2004/C 33 E/121)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1462/03

van Joaquim Miranda (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 april 2003)

Betreft:   Sociale situatie in Portugal en Stabiliteitspact

Volgens gegevens van het Bureau voor de statistiek van de Europese Unie die deze week zijn gepubliceerd, werd in 1999 meer dan een vijfde van de Portugese bevolking bedreigd door armoede. Portugal heeft dan ook het hoogste armoedecijfer van de Europese Unie: 21 % en zelfs 27 % als de sociale voorzieningen van de overheid buiten beschouwing worden gelaten (werkloosheidsuitkeringen, gegarandeerd minimuminkomen).

De Commissie heeft deze week ook meegedeeld dat de werkloosheid in Portugal in 2003 met zo'n 27,5 % zal stijgen en dat bijgevolg het werkloosheidscijfer op het einde van het jaar 6,5 % zal bedragen; de Commissie verwacht bovendien dat de werkloosheid in 2004 nog verder zal stijgen (390 000 werklozen). Overigens zal Portugal — dat zich in een duidelijke economische recessie bevindt en de aanvankelijk door de regering verwachte groei van 1,3 % voor 2003 niet zal halen — volgens de meest recente gegevens van het IMF, in de periode 2002-2004, de zwakste economische ontwikkeling van de hele Europese Unie vertonen, met alle sociale gevolgen vandien.

Intussen heeft de Commissie, eveneens deze week, aangedrongen op een strikte toepassing van het Stabiliteits- en groeipact en, ondanks de rampzalige sociale vooruitzichten, vooral de nadruk gelegd op het terugdringen van de uitgaven voor onderwijs, gezondheidszorg en sociale zekerheid.

Kan de Commissie antwoord geven op de volgende vragen:

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(6 juni 2003)

----

----

(2004/C 33 E/122)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1468/03

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(30 april 2003)

Betreft:   Kinderporno op het net

Het fenomeen van de on line-pedofilie scheert hoge toppen qua expansie, specialisatie, opbrengst en criminaliteit. De „culturele pedofilie”, die ongestraft via Internet wordt verspreid, is zo mogelijk nog zorgwekkender, omdat zij aanhangers, geld en opinies werft. Het is vooral hieraan dat de instellingen speciale aandacht moeten besteden, naast vanzelfsprekend de productie en de verspreiding van pedopornografisch materiaal. In de periode van juni tot december 2002 vond een Italiaanse vrijwilligers-vereniging 4 656 websites met een pedopornografische inhoud; zij heeft deze gemeld aan de FBI, Interpol en de politiediensten van diverse landen (Spanje, Brazilië, Zwitserland en Frankrijk). Een aantal zijn ook doorgespeeld aan Europol. Van juni 2002 tot maart 2003 zijn 1322 sites geïdentificeerd. De Italiaanse PTT-politie van haar kant heeft vanaf haar oprichting in 1998 nagenoeg 70 000 websites gecontroleerd. Uit een sociale studie over het fenomeen door de hierboven genoemde vereniging „Meter” blijkt dat er een „culturele” pedofiele lobby bestaat die een rechtvaardiging probeert te vinden zowel voor het recht om pedofiel te zijn als voor de stelling dat „de pedofiele relatie een weldaad zou zijn voor het kind”. In de marge daarvan bestaat er een criminele pedofilie die voortdurend bezig is met de productie, de verspreiding en de verkoop van pedopornografisch materiaal. De omzet daarvan is moeilijk te schatten: de prijzen schommelen tussen 35 dollar voor een weekabonnement van 50 pornografische foto's van en met kinderen, en 150 dollar voor „zeldzame” foto's met „kleine” kinderen tussen 2 en 6 jaar. De meeste servers bevinden zich in de VS; eenderde in de landen van Oost-Europa.

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(4 juni 2003)

De Commissie deelt de zienswijze van het geachte parlementslid dat kinderpornografie op internet een ernstig en groeiend probleem is. Het is zeker noodzakelijk dat verder inspanningen worden geleverd voor internationale samenwerking, niet enkel tussen de staten, met name tussen de gerechtelijke en rechtshandhavingsinstanties, maar ook tussen de staten en de internetindustrie, de permanente telefoondiensten (hotlines) en niet-gouvernementele organisaties, zodat dit verschrikkelijke fenomeen daadwerkelijk kan worden aangepakt.

De verantwoordelijkheid om op te treden tegen illegale inhoud (onder meer kinderpornografie) ligt in de eerste plaats bij de bevoegde gerechtelijke en rechtshandhavingsinstanties van de lidstaten, die via de bestaande communicatiekanalen, zoals Europol en Interpol, internationaal samenwerken voor de bestrijding van kinderpornografie op internet. Sinds 1996 heeft de Unie het voortouw genomen bij de bestrijding van illegale en schadelijke inhoud. Het programma voor een veiliger internet voorziet in de financiering van acties ter bestrijding van illegale en schadelijke inhoud in het kader van een coherente aanpak door de Europese Unie. Het Actieplan voor een veiliger internetgebruik, dat op 31 december 2002 eindigde, is verlengd. De acties kunnen dus voor een periode van twee jaar worden voortgezet. Daarbij kan rekening worden gehouden met geleerde lessen en nieuwe technologieën en kan de coördinatie worden gewaarborgd met parallelle acties op het gebied van netwerk- en informatiebeveiliging. Veiliger internet heeft tot doel een bredere samenwerking met nationale programma's en acties te waarborgen, de uitwisseling van informatie en beste praktijken tussen de activiteiten van de lidstaten en tussen de verschillende onderdelen van het actieprogramma te verbeteren, onder meer door het ontwikkelen van software waarmee ouders en/of leerkrachten de toegang van kinderen tot ongepast materiaal op internet kunnen beperken en specifieke webdiensten die een veilige toegang tot internet bieden.

Andere elementen in de strategie van de Unie ter bestrijding van kinderpornografie omvatten wettelijke instrumenten en praktische maatregelen tegen computercriminaliteit en kinderpornografie. Deze omvatten het voorstel van de Commissie voor een Kaderbesluit van de Raad (1) betreffende de aanpassing van wetgeving en sancties op het gebied van seksuele uitbuiting van kinderen, met een uitdrukkelijke verwijzing naar kinderpornografie op internet (2), de aanbeveling van de Raad van 24 september 1998 (3) betreffende de bescherming van minderjarigen en de menselijke waardigheid, en het besluit van de Raad van 29 mei 2000 ter bestrijding van kinderpornografie op internet (4).

In januari 2003 heeft de Commissie de haalbaarheidsstudie „Internationale database misbruik van kinderen” ontvangen, die was gecofinancierd in het kader van het STOP II-programma en is uitgevoerd door een uit deskundigen van verschillende lidstaten bestaande projectgroep. Europol is volledig betrokken geworden bij de werkzaamheden van de projectgroep. De groep heeft verschillende aanbevelingen geformuleerd, waaronder de belangrijkste aanbeveling dat een geavanceerde in een netwerk opgenomen internationale gegevensbank met afbeeldingen van seksueel kindermisbruik die op het nieuwe systeem van Interpol is gebaseerd, dringend gewenst en juridisch en technisch mogelijk is. De projectgroep was het erover eens dat de gegevensbank rekening zou moeten houden met de van land tot land uiteenlopende wetgeving inzake afbeeldingen van seksueel kindermisbruik en de bescherming van persoonsgegevens. Ook was hij het erover eens dat Europol toegang zou krijgen tot de gegevensbank met het oog op analyse.

De Commissie is niet bevoegd voor het daadwerkelijk opzetten van een dergelijke internationale gegevensbank. Dit wordt overgelaten aan de lidstaten en andere landen die willen deelnemen. De Commissie heeft op 7 maart 2003 van verschillende lidstaten, Europol en derde landen een aanvraag ontvangen in het kader van het AGIS-programma voor de financiering van een uitvoerbaarheidsstudie als follow-up van de bovengenoemde haalbaarheidsstudie. De aanvraag wordt beoordeeld overeenkomstig de voorschriften van het financieringsprogramma. Een definitieve beslissing zal medio juni 2003 worden bekendgemaakt.

----

(1)PB C 62 E van 27.2.2001.

(2)  De Raad heeft op 14 oktober 2002 een gemeenschappelijke aanpak vastgelegd betreffende dit voorstel van de Commissie. Twee lidstaten (NL en SW) hebben betreffende dit voorstel nog parlementaire voorbehouden.

(3)PB L 270 van 7.10.1998.

(4)PB L 138 van 9.6.2000.

----

----

(2004/C 33 E/123)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1473/03

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(30 april 2003)

Betreft:   Verkeersongevallen met talrijke dodelijke slachtoffers in Griekenland

Het is bekend dat in Griekenland uitzonderlijk veel verkeersongevallen plaatsvinden, wat Griekenland een weinig flatterende „eerste plaats” geeft wat betreft verkeersongevallen in de hele EU. Een treffend voorbeeld is het ongeval van eergisteren (13 april 2003) in Tembi met talrijke dodelijke slachtoffers. Een soortgelijk ongeval heeft zich vorige maand voorgedaan toen een bus van een brug is neergestort. Alleen al deze twee verkeersongevallen hebben een tol geëist van 40 doden en talrijke gewonden. In Griekenland is het verkeer van vrachtwagens met lading in het weekend verboden, maar dit alleen tussen juni en september.

Geldt ditzelfde ook voor de andere landen van de EU of is daar het weekendverbod op het verkeer van vrachtwagens met lading het hele jaar door van kracht? In welke landen van de EU mogen vrachtwagens met lading in het weekend rijden? Heeft de Commissie gegevens over het illegaal verwijderen van snelheidsbeperkers in vrachtwagens en autobussen in Griekenland alsook over de concrete sancties die door de Griekse overheid zijn opgelegd? Wordt er ernstig gecontroleerd door de Griekse overheid en zijn er sancties genomen op grond van de gegevens van de tachografen van vrachtwagens en autobussen? Welke informatie heeft de Griekse overheid gegeven in verband met de sancties die zijn opgelegd aan chauffeurs en eigenaars die hun voertuigen te zwaar laden of gevaarlijk laden? Welke initiatieven neemt de Commissie om de Griekse overheid bewust te maken van deze kwesties en wat was hun antwoord?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(20 juni 2003)

Wat het verkeer van vrachtwagens op zaterdag en zondag betreft, hebben acht lidstaten (Griekenland, Spanje, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Oostenrijk en Portugal) ervoor gekozen beperkingen in te voeren voor het verkeer van vrachtwagens op hun grondgebied. Deze regels zijn in het algemeen zonder overleg opgesteld en verschillen derhalve aanzienlijk van lidstaat tot lidstaat.

Er bestaat momenteel geen regeling waarbij deze beperkingen op communautair niveau worden geharmoniseerd. De lidstaten kunnen ze dus opleggen, op voorwaarde dat de beginselen van het communautaire recht worden nageleefd (proportionaliteit van de maatregel, niet-discriminatie, verenigbaarheid met de beginselen inzake het vrije verkeer van goederen en het vrij verrichten van diensten).

Om een einde te maken aan de moeilijkheden die ontstaan door het gebrek aan harmonisatie, heeft de Commissie in maart 1998 bij het Parlement en de Raad een voorstel ingediend voor een richtlijn betreffende een transparant stelsel van geharmoniseerde voorschriften voor rijbeperkingen op voor internationaal vervoer op aangewezen wegen gebruikte zware vrachtauto's (1). Harmonisatie van de verkeersbeperkingen op de internationale hoofdverkeersaders zou het vervoer van goederen over de weg in de Gemeenschap vergemakkelijken, de transparantie van de regels inzake afwijkingen vergroten en de werking van de interne markt alsmede de arbeidsomstandigheden van de chauffeurs die internationale transporten verrichten, verbeteren. Deze tekst is tot op heden niet goedgekeurd.

Wat de controle op de werking van snelheidsbegrenzers en sancties bij het ontbreken of ontregelen daarvan betreft, zijn er bij Richtlijn 2000/30/EG (2) van het Parlement en de Raad van 6 juni 2000 een aantal regels vastgesteld. De richtlijn is van toepassing met ingang van 1 januari 2003. In de richtlijn wordt geen minimale frequentie van de controles verplicht gesteld, noch sancties, die onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten vallen. Voorts wordt erin bepaald dat de lidstaten uiterlijk op 31 maart 2005 de gegevens zullen indienen met betrekking tot de gecontroleerde voertuigen en dat deze informatie aan het Parlement zal worden meegedeeld. De Commissie beschikt over statistische gegevens betreffende de slechte werking van de snelheidsbegrenzers in sommige landen, die zij in 2001 (3) aan het Parlement en de Raad heeft toegezonden. Maar zij beschikt niet over gegevens voor Griekenland, dat niet onder de in dit verslag genoemde landen voorkomt.

Wat de controle van de chronotachografen door de Griekse autoriteiten en de toepassing van de wetgeving op de werk- en rusttijden betreft, ondervindt de Commissie moeilijkheden om van de Griekse autoriteiten gegevens te verkrijgen in een correct formaat om haar tweejaarlijks rapport over de tenuitvoerlegging van deze wetgeving op te stellen. Zij heeft ten aanzien van Griekenland een inbreukprocedure ingeleid. In tegenstelling tot de overige lidstaten heeft Griekenland geen bijzonderheden verstrekt over de sancties die worden toegepast bij inbreuken op de wetgeving.

De controles betreffende overlast of de toepassing van de wetgeving over het vervoer van gevaarlijke stoffen vallen, bij de huidige stand van zaken, onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten.

Zoals zij heeft aangegeven in het Witboek (4) inzake het vervoersbeleid, is de Commissie van mening dat een grote inspanning moet worden geleverd om de verkeersveiligheid te verbeteren en dat, te dien einde, de toepassing van de arbeidsvoorschriften, het verkeersreglement en de wetgeving op vervoersgebied door haar als een prioritair element wordt beschouwd. Zij is voornemens binnenkort maatregelen ter versterking van de wegcontroles voor te stellen.

----

(1)  COM(98) 115 def. - PB C 198 van 24.6.1998; gewijzigd bij COM(2000) 759 def. - PB C 120 E van 24.4.2001.

(2)  Richtlijn 2000/30/EG Voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende een regeling voor technische controles aan de wegkant van bedrijfsvoertuigen in de Gemeenschap; PB L 203 van 10.8.2000.

(3)  Rapport aan het Parlement en de Raad inzake de tenuitvoerlegging van Richtlijn 92/6/EEG van 10 februari 1992 van de Raad betreffende de installatie en het gebruik in de Gemeenschap van snelheidsbegrenzers in bepaalde categorieën motorvoertuigen.

(4)  Het Europees vervoersbeleid tot het jaar 2010: tijd om te kiezen; COM(2001) 370 def.

----

----

(2004/C 33 E/124)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1482/03

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Commissie

(2 mei 2003)

Betreft:   Behandeling en financiering door de Unie van het „Plano Galicia” dat de Spaanse regering na de ramp met de „Prestige” heeft ingediend

In haar antwoord op mijn mondelinge vraag voor de vergaderperiode van april over het „Plano Galicia” dat de Spaanse regering naar aanleiding van de ramp met de „Prestige” heeft uitgewerkt en over de kredieten uit de structuurfondsen en het cohesiefonds die specifiek voor dat plan zouden zijn bestemd tijdens de huidige programmeringsperiode (2000-2006), schrijft de Europese Commissie dat zij over geen informatie beschikt omtrent dat plan van de Spaanse regering en dat zij de informatie over het feit dat dit plan in de steigers staat voor het eerst van mij heeft vernomen. Het lijkt mij op zijn minst verrassend dat de Commissie beweert niet op de hoogte zijn van het bestaan van het plan, terwijl zij zelf in laatste instantie besluiten moet nemen over een substantieel deel van de financiering ervan en gelet op het belang dat de Spaanse en de Galicische regering aan het plan lijken te hechten, en bovendien gelet op de discussie die in Galicië en in Spanje op gang is gekomen zowel over de oorzaken en de gevolgen van de ramp met de „Prestige” als over het herstel van de schade en de omvang van het „Plano Galicia”, onder meer ook in een Europese context. Het moet de Commissie toch bekend zijn dat de Spaanse regering heeft besloten om in het „Plano Galicia” een totaal bedrag van 12,459 miljard euro te investeren, onderverdeeld in drie hoofdstukken. Onder het hoofdstuk „nieuwe initiatieven” zou 1 miljard euro worden uitgetrokken voor het herstel van het milieu, 21,3 miljoen euro voor een campagne ter bevordering van het imago van Galicië, 265,4 miljoen euro voor een programma ter stimulering van de economie, 2,946 miljard voor nieuwe hogesnelheidstreinverbindingen (TGV) en 676 miljoen euro voor nieuwe snelwegen. Onder het hoofdstuk „lopende plannen” zou 6,481 miljard euro worden geïnvesteerd in het vervoersinfrastructuurplan (2000-2007), 481 miljoen euro in het „Plano Hidrológico” (hydrologisch plan) (2003-2008) en 290 miljoen euro in het „Plano Florestal” (bosbouwplan) (2003-2008). Onder het hoofdstuk „overige maatregelen” zou een bedrag van 26 miljoen euro worden uitgetrokken voor schadevergoeding aan personen en ondernemingen die tengevolge van de ramp hun economische activiteit hebben moeten stopzetten. Daarbij is niet berekend welk bedrag nodig is voor het ruimen van het gezonken schip voor de Galicische kust. Bij de investering in de TGV-lijnen is rekening gehouden met de verbinding tussen Frankrijk en Madrid via Valladolid en de nieuwe verbinding tussen Galicië en Frankrijk. Als ikzelf over al deze gegevens beschik, hoe komt het dat de Commissie nog steeds geen informatie heeft over de investeringen van het „Plano Galicia”? Zijn er, gelet op de omvang en de doelstellingen van het plan, kredieten beschikbaar voor de periode 2000-2006 voor de investeringen in het kader van het plan? Overweegt de Commissie de aanleg van de TGV tussen Galicië en de Franse grens langs de Cantabrische kust te cofinancieren? Voor hoeveel overweegt de Commissie het bedrag van 1 000 miljoen euro van het „Plan Galicia” voor het herstel van het milieu op zee en langs de kusten te cofinancieren? Is de Commissie van plan met de Spaanse overheid hierover van gedachte te wisselen? Heeft de Commissie de Spaanse regering om informatie verzocht over het „Plan Galicia”, dat de kredieten uit de structuurfondsen en het cohesiefonds goed zou kunnen gebruiken?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(23 juni 2003)

De Commissie is op de hoogte van het bestaan van het Plan Galicia, dankzij contacten met de regering en de Spaanse autoriteiten en de informatie die het geachte parlementslid heeft verstrekt. Dit plan voorziet inderdaad in belangrijke investeringen in de streek, waarvan een deel zonder twijfel mede kan worden gefinancierd door de structuurfondsen of het Cohesiefonds.

Wat het plan Galicia betreft, verzoekt de Commissie het geachte parlementslid acht te slaan op haar antwoord op de mondelinge vraag H-0144/03 die het geachte parlementslid zelf heeft gesteld tijdens de plenaire zitting van april 2003 (1).

Voorts heeft de Commissie recentelijk een mededeling goedgekeurd over de mogelijke communautaire maatregelen in verband met de gevolgen van de ramp met de Prestige (2). In verband met de structuurfondsen en het Cohesiefonds heeft de Commissie diverse malen onderstreept dat zij met de Spaanse autoriteiten wil samenwerken om binnen het toepasselijke reglementaire kader de gevolgen van de ramp te bestrijden.

In deze context verwijst de Commissie naar het gezamenlijke antwoord op de vragen E-3597/02 en E-3598/02 (3).

----

(1)  Schriftelijk antwoord van 8.4.2003.

(2)  COM(2003)105 def.

(3)PB C 242 E van 9.10.2003, blz. 65.

----

----

(2004/C 33 E/125)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1487/03

van Claude Moraes (PSE) aan de Commissie

(2 mei 2003)

Betreft:   Europees Jaar van Herdenking en Verzoening

Het jaar 2005 zal een bijzondere betekenis hebben, omdat dan de zestigste verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog wordt herdacht. Welke plannen heeft de Commissie om het thema verzoening en herdenking te bevorderen en is zij voornemens deze thema's te plaatsen in het kader van de uitbreiding van de Unie?

Hoe denkt de Commissie te reageren op de voorstellen voor het organiseren van een manifestatie in Cassino in Italië om de zestigste verjaardag te herdenken van de notoire slag die daar plaats vond?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(16 mei 2003)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar: het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op schriftelijke vraag E-1954/02 van de heer Ford (1).

----

(1)  Zie blz. 4.

----

----

(2004/C 33 E/126)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1494/03

van Elly Plooij-van Gorsel (ELDR) aan de Commissie

(2 mei 2003)

Betreft:   „Expressions of Interest” in het zesde Kaderprogramma voor onderzoek aangaande embryonaal onderzoek en stamcelonderzoek

Op 20 maart 2002 heeft de Europese Commissie een oproep tot „Expressions of Interest” in het zesde Kaderprogramma (KP6) voor onderzoek gepubliceerd. Tot 7 juni 2002 konden wetenschappelijke instellingen en bedrijven plannen aan de Commissie ter beoordeling voorleggen om al dan niet in aanmerking te komen voor ondersteuning uit het Kaderprogramma. Op 4 oktober 2002 heeft de Commissie de resultaten hiervan gepresenteerd.

Uit de gepubliceerde resultaten blijkt dat 1997 „Expressions of Interest” voor de thematische prioriteit „Life sciences, genomics en biotechnologie” zijn gedaan. Onder deze prioriteit valt ook de financiële ondersteuning voor stamcelonderzoek.

Regelgeving voor menselijk embryonaal stamcelonderzoek is in Europa een kwestie van subsidiariteit en er bestaan dan ook verschillende praktijken in de lidstaten hieromtrent. In sommige lidstaten is het bijvoorbeeld toegestaan om menselijke embryo's voort te brengen voor onderzoeksdoeleinden, terwijl dat in andere lidstaten expliciet verboden is.

Het compromis dat de Raad van Ministers en het Europees Parlement in september 2002 bereikt hebben over de vijf specifieke programma's van het Kaderprogramma, bepaalt dat de Commissie tot eind 2003 onderzoekprogramma's waarin embryonaal stamcelonderzoek wordt uitgevoerd, niet financieel zal ondersteunen.

Antwoord van de heer Busquin namens de Commissie

(13 juni 2003)

Voor Prioriteit 1 „Biowetenschappen, genomica en medische biotechnologie” zijn 2000 kennisgevingen van belangstelling ontvangen. Er zijn ongeveer 80 kennisgevingen van belangstelling met betrekking tot stamcelonderzoek (dierlijke of menselijke stamcellen) ingediend.

De verschillende bronnen van stamcellen werden verkend (embryonaal, foetaal, navelstrengbloed, volwassen). De specifieke bronnen van stamcellen zijn niet in alle kennisgevingen vermeld, evenmin als het land waarin het specifieke onderzoek zou worden uitgevoerd. De Commissie kan dan ook niet meer gedetailleerde informatie verstrekken over het aantal kennisgevingen waarin sprake is van het gebruik van menselijke embryonale stamcellen en de landen waar dit onderzoek zal plaatshebben.

Een eerste uitnodiging tot het indienen van voorstellen voor Prioriteit 1 is gepubliceerd op 17 december 2002 en is gesloten op 25 maart 2003. In deze fase van de analyse van de reacties op de uitnodiging tot het indienen van voorstellen zijn voor Thematische Prioriteit 1 26 voorstellen voor stamcelonderzoek ontvangen en bij drie voorstellen is men voornemens om bewaarde of geïsoleerde menselijke embryonale stamcellen in cultuur te gebruiken. Bij dit onderzoek zijn laboratoria in België, Finland, Zweden, het Verenigd Koninkrijk, de Tsjechische Republiek en Israël betrokken.

----

----

(2004/C 33 E/127)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1518/03

van Joan Colom i Naval (PSE) aan de Commissie

(6 mei 2003)

Betreft:   Vertragingen bij de aanleg van de hogesnelheidslijn (HSL) tussen Figueres en Perpignan

Volgens informatie van verschillende media in Spanje heeft de Spaans-Franse intergouvernementele commissie voor de aanleg van de HSL tussen Figueres en Perpignan de onderhandelingen met de groep Euroferro afgebroken. De groep, die bestaat uit de ondernemingen Dragados en Bouygues, was in juli 2002 geselecteerd om dit deel van het traject overeenkomstig de vergunning te beheren.

Dit traject maakt deel uit van de 14 projecten die werden aangenomen door de Europese Raad van Essen van 10 december 1994, bijna tien jaar geleden.

Kan de Commissie meedelen:

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(19 juni 2003)

Het project Perpignan-Figueras maakt deel uit van één van de prioritaire projecten van de trans-Europese vervoersnetwerken en behoort tot diegene waarvoor in het kader van het indicatief meerjarenprogramma — via de begroting van de trans-Europese netwerken — steun wordt verleend. Op grond daarvan is in de periode 2001-2006 64,5 miljoen euro uitgetrokken voor de voltooiing van het studieprogramma en voor de verwezenlijking, realisatie van de infrastructuur. In 2001 is aan het project een subsidie voor studies, ten bedrage van 1 miljoen euro verleend, in gelijke mate verdeeld over Spanje en Frankrijk. Eerder was, in de periode 1995-2000, voor het ontwerp eveneens — alweer uit de begroting voor de trans-Europese netwerken — financiële steun toegekend voor technische en juridische studies voordat de aanbesteding voor de verlening van de concessie voor het traject plaatsvond.

De vertragingen bij de totstandbrenging van het internationale traject zijn hoofdzakelijk toe te schrijven aan moeilijkheden die inherent zijn aan de verlening van de concessie voor het internationale traject tussen Perpignan en Figueras. De gekozen financieringswijze berust op een publiek/privaat partnerschap. De Commissie kan dan ook alleen maar steun verlenen aan de keuze van de Franse en Spaanse autoriteiten om innoverende financieringsmogelijkheden te overwegen, zoals trouwens wordt beklemtoond in de mededeling „Ontwikkeling van het trans-Europese netwerk” (1) die enkele weken geleden is goedgekeurd. Deze steun krijgt de vorm van een communautaire participatie in de financiering van het internationale traject, voor het maximumbedrag dat volgens het huidige financieel reglement voor de trans-Europese netwerken is toegestaan, namelijk 10 % van de totale kosten van de werkzaamheden. Om de financiering van de grensoverschrijdende secties van de grote infrastructuurprojecten te vergemakkelijken, heeft de Commissie voorgesteld dit financieel reglement te herzien in de zin dat een cofinanciering van de werken voor 20 % mogelijk wordt voor grensoverschrijdende spoorwegprojecten die door natuurlijke hinderpalen moeten worden overwonnen. Over dit voorstel, dat in juli 2002 (2) in eerste lezing in het Parlement is goedgekeurd, moet de Raad nog altijd een gemeenschappelijk standpunt vaststellen.

----

(1)  COM(2003)132 def.

(2)  COM(2003)38 def.

----

----

(2004/C 33 E/128)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1522/03

van Armando Cossutta (GUE/NGL) aan de Commissie

(6 mei 2003)

Betreft:   Ongerechtvaardigde premieverhogingen voor WA-verzekeringen voor auto's

De Italiaanse mededingingsautoriteit heeft onlangs de resultaten bekendgemaakt van een onderzoek naar WA-verzekeringen voor auto's. Uit dit onderzoek blijkt dat de premies in Italië sinds 1994 zijn verdubbeld, in sommige gevallen zelfs vervijfvoudigd. De liberalisering van de markt voor WA-verzekeringen voor auto's (afgekondigd in 1994), waarnaar reikhalzend werd uitgekeken, is een mislukking gebleken, zoals ik al in een schriftelijke vraag van 14 februari 2000 had geconstateerd. In enkele provincies zijn de premies nu zelfs negentien keer zo hoog als negen jaar geleden en dit jaar zijn de prijzen met 11,6 % gestegen (EU-gemiddelde 4,8 %).

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(9 juli 2003)

De Commissie is bekend met de situatie van de kostenstijging voor de WA-verzekering in Italië. De cijfers waarover de Commissie beschikt, geven voor de premies voor de motorrijtuigenverzekering echter niet dezelfde stijging te zien als die welke het geachte parlementslid aanhaalt. Sinds 1995 bedraagt de jaarlijkse stijging, gecorrigeerd voor inflatie, in Italië 5,1 %, tegenover een EU-gemiddelde van 1,7 % (bron: Comité Européen des Assurances — CEA).

Het is inderdaad zo dat de motorrijtuigenverzekering in Italië duurder lijkt te zijn dan het EU-gemiddelde, maar dit valt te verklaren doordat in Italië de frequentie en kosten van ongevallen hoger liggen dan het EU-gemiddelde. In Italië is de verhouding tussen de schadedossiers plus kosten en de inkomsten van de verzekeraars uit premies evenwel vergelijkbaar met het EU-gemiddelde. In feite liggen de schadedossiers plus kosten hoger dan de inkomsten uit premies.

Er zijn diverse redenen voor deze hoge kosten en ongevallenfrequentie in Italië.

In dat verband zou de Commissie met name op het volgende willen wijzen:

Om een aantal van deze problemen aan te pakken zijn eind 2002 in Italië met nieuwe wetgevings-maatregelen richtsnoeren voor vergoedingen bij personenschade vastgesteld, alsmede striktere bepalingen om fraude in de verzekeringsbranche te beperken.

Voorts wil de Commissie de aandacht van het geachte parlementslid vestigen op een arrest van het Hof van Justitie van 25 februari 2003 in zaak C-59/2001 (Commissie/Italiaanse Republiek). In dit arrest heeft het Hof het beginsel bevestigd van de tariefvrijheid in de sector schadeverzekeringen, met inbegrip van verplichte verzekeringen zoals de verzekering „wettelijke aansprakelijkheid motorrijtuigen”. Voorts heeft het Hof aangegeven dat dit beginsel het verbod inhoudt op enig stelsel van voorafgaande of systematische kennisgeving of goedkeuring van de tarieven die een onderneming wil gaan toepassen in haar relaties met polishouders. De enige uitzondering op dat beginsel die in Richtlijn 92/49 (1) wordt toegestaan en die door het Hof wordt erkend, zou een voorafgaande kennisgeving en goedkeuring zijn van premieverhogingen in het kader van een algemeen stelsel van prijzencontrole. Deze zaak werd door Commissie op grond van artikel 226 van het EG-Verdrag voor het Hof gebracht en betrof maatregelen die de Italiaanse regering in maart 2000 had genomen om de premies voor de verplichte motorrijtuigenverzekering te bevriezen voor een initiële periode van één jaar.

Wat de tweede vraag van het geachte parlementslid betreft, wil de Commissie er op wijzen dat, volgens de verzekeringsrichtlijnen, alle Europese burgers in een andere lidstaat dan hun lidstaat van verblijf een motorrijtuigenverzekering mogen sluiten. Bovendien mogen verzekeringsondernemingen ook grensoverschrijdende diensten aanbieden wanneer zij de in de richtlijnen beschreven procedures volgen.

Hebben de EU-verzekeraars het recht op grensoverschrijdende basis actief zijn, toch kunnen zij, overeenkomstig het beginsel van de contractvrijheid, niet worden verplicht risico's te verzekeren waarin zij niet zijn geïnteresseerd. Gezien de banden van de motorrijtuigenverzekering met het grondgebied waarin het voertuig normaalgesproken wordt gebruikt, en de specifieke kenmerken van de Italiaanse verzekeringsmarkt zoals die hierboven zijn beschreven, mag het niet verbazen dat vele niet-Italiaanse verzekeringsondernemingen er de voorkeur aan geven in Italië actief te zijn via lokale bijkantoren of dochterondernemingen — eerder dan op grensoverschrijdende basis vanuit een ander EU-land te werken.

----

(1)  Richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn schadeverzekering), PB L 228 van 11.8.1992, blz. 34.

----

----

(2004/C 33 E/129)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1532/03

van Michael Cashman (PSE) aan de Commissie

(30 april 2003)

Betreft:   Nieuwe technologieën en privacy en vrijheden

Is de Commissie op de hoogte van het feit dat er momenteel een nieuwe technologie wordt ontwikkeld die naar verluidt ernstige gevolgen zou hebben voor de privacy, de beroepsactiviteiten, de vrijheid, de onafhankelijkheid en de vrije keuze van de burgers? Door middel van die technologie kan in elke nieuwe personal computer (PC) een chip worden aangebracht waardoor hardware, software en toepassingen enkel zouden werken als ze op een goedgekeurde lijst voorkomen, die centraal wordt beheerd en geleid.

Is de Commissie niet bezorgd dat kleine bedrijven hun producten niet op de lijst zullen kunnen zetten omdat de kosten te hoog zijn (ongeveer 91 000 EUR)? Wat wil de Commissie ondernemen om grenzen te stellen aan die situatie?

Kan de Commissie toelichten welke maatregelen worden genomen om de impact op de Europese softwareontwikkelingsindustrie te beperken?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(10 juni 2003)

De Commissie volgt de technologische en marktontwikkelingen in de informatiemaatschappij op de voet. Als regelgevingskader van de Unie voor gegevensbeschermingskwesties dient Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (1).

Diverse marktdeelnemers ontwikkelen technologieën die belangrijke gevolgen kunnen hebben voor de interactie tussen de gebruikers in de informatiemaatschappij. Hun invloed op de maatschappij is sterk afhankelijk van de specifieke kenmerken van elke toepassing en van het commerciële en zakelijke succes ervan. De ervaringen met een aantal technologieën hebben uitgewezen dat moeilijk te voorspellen valt welke kant het uiteindelijk opgaat met de markt en de technologieën waarop deze steunt.

De ontwikkeling van technologieën op basis van ingebedde chips in geen nieuw verschijnsel. Industriële spelers hebben dit al eerder geprobeerd en pogingen in die richting zijn ook gedaan bij de unieke identificatie van software en content voor pc's. Deze technologische maatregelen zijn min of meer succesvol gebleken.

Aan zulke technologieën kleven zowel positieve als negatieve aspecten. Zo kunnen systemen waarmee computers kunnen worden geïdentificeerd, de introductie van systemen voor digitaal rechtenbeheer (DRMS) gemakkelijker maken, helpen bij de bestrijding van illegaal kopiëren en internetcriminaliteit, en de veiligheid van informatie verbeteren, maar zij kunnen ook een inbreuk op de privacy vormen of aanleiding geven tot mededingingsproblemen.

De Commissie onderzoekt momenteel, samen met de artikel 29-werkgroep, de gevolgen voor de gegevensbescherming van een aantal van deze technologieën. In de tweede helft van 2003 zal vermoedelijk een aantal documenten hierover verschijnen.

De Commissie biedt actieve steun aan de ontwikkeling van de zogenaamde privacyverbeteringstechnolo-gieën (PET's) door middel van diverse activiteiten, onder meer van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek en het IST-programma. De integratie van PET's in privacystrategieën steunt op de artikelen 6 en 17 van de al genoemde Gegevensbeschermingsrichtlijn, die gegevensbeheerders verplicht het bewaren van gegevens zo beperkt mogelijk te houden en passende technische en organisatorische maatregelen te treffen om persoonsgegevens te beschermen, met name bij doorgifte via netwerken. Op het belang van de privacyverbeteringstechnologieën is ook de nadruk gelegd door de Commissaris voor de interne markt, als een van de conclusies van de internationale conferentie inzake de uitvoering van de gegevensbeschermingsrichtlijn die in het najaar van 2002 in Brussel heeft plaatsgevonden.

De Commissie is voorstander van een evenwichtige en goed afgestemde benadering van deze problematiek waarvoor technologische oplossingen worden gezocht, de maatregelen die worden getroffen om de doelstellingen te bereiken en de gevolgen ervan voor de gebruikers, de industrie en de samenleving als geheel.

De mogelijke effecten van nieuwe, nog in de ontwikkelingsfase verkerende technologieën voor het midden-en kleinbedrijf in Europa of voor de mededinging op de interne markt zullen op de voet worden gevolgd door de betrokken diensten van de Commissie. De Commissie zal een besluit nemen over eventuele maatregelen zodra dit onderzoek is afgerond.

----

(1)PB L 281 van 23.11.1995.

----

----

(2004/C 33 E/130)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1535/03

van Carlos Westendorp y Cabeza (PSE) aan de Commissie

(30 april 2003)

Betreft:   Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten

In het kader van het voorstel voor een richtlijn betreffende de instelling van een systeem voor de handel in broeikasgasemissierechten is er reden tot grote bezorgdheid over de mogelijke gevolgen van de inwerkingtreding van deze richtlijn voor bepaalde sectoren, omdat geen rekening wordt gehouden met belangrijke aspecten zoals:

Met name in het geval van de ijzer- en staalindustrie leidt een en ander tot een zeer ernstige beperking van de mogelijkheden die de ondernemingen in de sector hebben om zich aan te passen aan de richtlijn, en wel als gevolg van de specifieke kenmerken van die ondernemingen, zoals de onmogelijkheid om een kostenverhoging door te berekenen (een zeer beperkt aantal afnemers en leveranciers van grondstoffen), het feit dat er slechts twee mogelijkheden zijn om staal te produceren (hoogovens of elektrische ovens, welke beide rechtstreeks onder de richtlijn vallen) of het recycleren van hoogovengassen (waardoor de CO2-emissies die ontstaan bij het opwekken van energie worden verminderd, zonder dat paradoxaal genoeg de corresponderende rechten worden toegekend aan de industrie, maar aan de energiebedrijven).

Houdt de Commissie rekening met deze overwegingen teneinde te voorkomen dat de herstructurering van een sector die nu eindelijk een begin heeft gemaakt met een consolidatie op communautair niveau, ernstig in gevaar wordt gebracht?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(16 juni 2003)

De Commissie heeft de genoemde punten zeer grondig onderzocht bij de voorbereiding van haar voorstel voor een communautaire regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten.

In het algemeen acht de Commissie het belangrijk dat een zorgvuldig onderscheid wordt gemaakt tussen doelstellingen en middelen. De handel in broeikasgasemissierechten is het middel dat wordt gebruikt om bij te dragen tot de tenuitvoerlegging van de doelstellingen die door de Gemeenschap en haar lidstaten in het kader van het Kyoto-Protocol zijn aanvaard. De algemene doelstelling van de voorgestelde richtlijn is een regeling tot stand te brengen voor de handel in broeikasgasemissies in de Gemeenschap, door een communautair kader te creëren en ervoor te zorgen dat er in de gehele Gemeenschap een markt voor emissierechten komt. Een dergelijk instrument is een hoeksteen van de strategie van de Commissie om de Kyotodoelstelling op de meest kostenefficiënte manier te halen. In vergelijking met andere instrumenten zal de handel in emissierechten vermoedelijk de kosten van het terugdringen van de emissies beperken door ervoor te zorgen dat deze verminderingen gebeuren waar zij het minst duur zijn.

De handel in emissierechten als Gemeenschapsinstrument zal een interne markt tot stand brengen en een gemeenschappelijke prijs garanderen voor rechten voor alle deelnemende bedrijven. Dit zal eventuele marktverstoringen beperken.

Het Gemeenschapsinstrument biedt verder de mogelijkheid voor een overdracht van rechten binnen de interne markt zodat de overdracht van productiecapaciteiten gepaard kan gaan met een overeenkomstige overdracht van rechten, zowel binnen als over de grenzen, gedurende een bepaalde periode. In welke mate een bedrijf tijdelijk baat kan hebben bij de sluiting van een installatie, hangt af van de omzetting van de richtlijn in de wetgeving van de betrokken lidstaat.

De richtlijn stelt de exploitant van een installatie alleen verantwoordelijk voor emissies die direct ter plaatse gebeuren. Activiteiten van exploitanten met het oog op het indirect beperken van broeikasgasemissies, vallen niet onder het toepassingsgebied van de richtlijn.

----

----

(2004/C 33 E/131)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1554/03

van Jean Lambert (Verts/ALE) aan de Commissie

(2 mei 2003)

Betreft:   Coördinatiegroep voor de terugkeer naar Afghanistan

Deze vraag heeft betrekking op de bijeenkomst van de coördinatiegroep voor de terugkeer naar Afghanistan (ACRG) op 30 april.

De voorzitter van de Afghaanse vereniging in het VK wordt niet meer uitgenodigd deel te nemen. Kan de Commissie ons in het licht daarvan het volgende laten weten:

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(4 juni 2003)

De bijeenkomst van de Coördinatiegroep voor de terugkeer naar Afghanistan waarnaar het geachte parlementslid verwijst, heeft inderdaad plaatsgehad op 30 april 2003: er is aan deelgenomen door de lidstaten die een bijzondere belangstelling hebben voor de kwestie van de terugkeer van Afghaanse onderdanen. Verschillende internationale organisaties en niet-gouvernementele organisaties (NGO's) die betrokken zijn bij de terugkeerprogramma's, de handhaving van de mensenrechten en de bescherming van vluchtelingen, onder meer het UNHCR, Amnesty International, vertegenwoordigers van de Europese Raad voor vluchtelingen en de Internationale organisatie voor migratie hebben eveneens deelgenomen. De organisaties hebben de Coördinatiegroep voor de terugkeer naar Afghanistan op de hoogte gebracht van de ontwikkelingen in Afghanistan en hebben hun aanbevelingen geformuleerd betreffende de terugkeer naar Afghanistan, zoals ook het geval was op de meeste van de vier vorige bijeenkomsten. Zij hebben de Coördinatiegroep aldus nuttige informatie verstrekt.

De Commissie heeft nooit Afghaanse vertegenwoordigers uit de lidstaten uitgenodigd voor de Coördinatiegroep: zij heeft zich verlaten op informele contacten met hen en op de verwoording van hun opvattingen door de Europese Raad voor vluchtelingen. Wat deze bijeenkomst in het bijzonder betreft, werd de verklaring die de Britse Afghaanse vereniging aan de Commissie heeft meegedeeld, verspreid binnen de Coördinatiegroep met het verzoek hierover opmerkingen te formuleren.

Wat het rechtstreeks betrekken van Afghanen bij de besprekingen ter zake betreft, zij benadrukt dat de Commissie de vertegenwoordigers van de Afghaanse regering uitgebreid raadpleegt over alle problemen inzake terugkeer. Zowel de bijzondere vertegenwoordiger van de Unie en het hoofd van het bureau van de Commissie in Kaboel als de Directeur-generaal van het Directoraat-generaal Justitie en Binnenlandse Zaken van de Commissie in Brussel hebben dienaangaande bijeenkomsten gehad met de Afghaanse minister voor Vluchtelingen. Bovendien heeft de Afghaanse ambassadeur bij de Gemeenschap meerdere malen gebruik gemaakt van onze permanente uitnodiging om de bijeenkomsten van de Coördinatiegroep bij te wonen.

----

----

(2004/C 33 E/132)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1572/03

van Christos Folias (PPE-DE) aan de Commissie

(8 mei 2003)

Betreft:   Brandbescherming voor bossen in de Gemeenschap

De bescherming van de bossen tegen brand is een belangrijke en urgente aangelegenheid voor de Gemeenschap, gezien hun wezenlijke bijdrage aan het behoud en de ontwikkeling van de landbouw en het platteland, waarvan de bestaansvoorwaarden in grote mate afhangen van de aanwezigheid en goede toestand van de omringende bossen. Zoals bekend wordt die rol van de bossen, vooral in het zuidelijke deel van de Gemeenschap, bedreigd door branden waardoor elk jaar uitgestrekte bosgebieden worden getroffen.

Tegen deze achtergrond vraag ik de Commissie: wat denkt de Europese Gemeenschap te doen voor ondersteuning van vrijwilligersorganisaties in de lidstaten die zich met bosbrandbestrijding bezighouden?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(10 juni 2003)

De Commissie realiseert zich dat bossen ernstige schade kunnen lijden door bosbranden, met name de bossen in Zuid-Europa. Hoewel in de eerste plaats de lidstaten verantwoordelijk zijn voor het coördineren en uitvoeren van een beleid voor de bossen, heeft de Unie besloten hen bij te staan bij hun inspanningen om bosbranden te bestrijden. Bij Verordening (EEG) nr. 2158/92 van de Raad van 23 juli 1992 (1) is een systeem ingevoerd om bossen te bewaken en tegen brand te beschermen.

Het doel van het systeem was het aantal bosbranden en de omvang van de verbrande oppervlakten te verminderen door middel van plannen voor de bescherming van de bossen die werden opgesteld en uitgevoerd door de lidstaten. De verordening is een aantal malen herzien en liep op 31 december 2002 af.

Op 15 juli 2002 heeft de Commissie een voorstel ingediend voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake de bewaking van bossen en milieuinteracties in de Gemeenschap („Forest Focus”) (2). Het voorstel heeft een nieuwe communautaire actie tot doel voor de bewaking van bossen en milieu-interacties ter bescherming van de communautaire bossen tegen verontreiniging en bosbranden. De actie, die zes jaar moet duren (van 2003 t/m 2008), bevat een aantal nieuwe elementen om de toestand van bosecosystemen in een ruimere context te evalueren.

Het voorstel behelst maatregelen in verband met de bewaking van bosbranden en hun effecten op bossen, studies van de effecten van branden op het bosecosysteem en geïntegreerde projecten en demonstratieprojecten die kunnen bijdragen tot een betere preventie van bosbranden en een betere bescherming van het ecosysteem. Het voorstel bevat geen brandpreventiemaatregelen, aangezien die voor de meeste regio's van de zuidelijke lidstaten al zijn opgenomen in hun plannen voor plattelandsontwikkeling, overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1257/99 van de Raad van 17 mei 1999 (3). De Gemeenschap zal derhalve haar financiële steun aan het nationale beleid ter bescherming van de bossen financieel blijven steunen via Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad en „Forest Focus” die samen de mogelijkheid bieden om alle eerdere acties die zijn getroffen om bosbranden tegen te gaan, voort te zetten.

Op 4 maart 2003 heeft de Raad nieuwe politieke overeenstemming bereikt over een gemeenschappelijk standpunt inzake „Forest Focus”. Het gemeenschappelijk standpunt zal volgens de medebeslissingsprocedure ter tweede lezing aan het Parlement worden toegezonden. De nieuwe overeenkomst, waarover nog wordt gediscussieerd, voorziet ook in bepalingen inzake bewustmakingscampagnes en speciale opleidingen voor medewerkers die betrokken zijn bij brandpreventiemaatregelen, wanneer dergelijke maatregelen nog niet zijn opgenomen in de programma's voor plattelandsontwikkeling. Een deel van die middelen zou ook kunnen worden gebruikt om vrijwilligersorganisaties te steunen, hoewel de verantwoordelijkheid voor dergelijke activiteiten in de eerste plaats berust bij de lidstaten en hun lokale overheden.

----

(1)PB L 217 van 31.7.1992.

(2)PB C 20 E van 28.1.2003.

(3)PB L 160 van 26.6.1999.

----

----

(2004/C 33 E/133)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1573/03

van Phillip Whitehead (PSE) aan de Commissie

(8 mei 2003)

Betreft:   Europa per satelliet — verslaggeving van de televisiezenders over de werkzaamheden van de Europese instellingen

De verslaggeving van de televisiezenders in Europese zaken kan een belangrijke bijdrage leveren tot het inzicht van het publiek in de werkzaamheden van de Europese instellingen. Kan de Europese Commissie daarom statistieken en informatie over „Europa per satelliet” verstrekken voor de laatste drie jaar, meer in het bijzonder:

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(2 juni 2003)

Het verheugt de Commissie het geachte parlementslid te kunnen meedelen dat de gevraagde informatie reeds aan de audiovisuele dienst van het Parlement is verstuurd en binnenkort op de Europa-website zal worden geplaatst.

Duidelijkheidshalve voegt de Commissie enkele fragmenten toe:

1.   Totaal aantal uitzendingen en taalversies van Europa per satelliet

Europa per satelliet heeft in 2000 in totaal 2 968 uren uitgezonden, in 2001 3 273 uren en in 2002 3 077 uren. De daling in 2002 is het gevolg van het stopzetten van de heruitzending van de in de loop van de dag gehouden persconferenties, omdat deze dienst is overgenomen door de „video-on-demand”-dienst op de website van Europa per satelliet, waar al het materiaal van Europa per satelliet gedurende een week na de uitzending kan worden geraadpleegd.

Alle rechtstreekse uitzendingen zijn beschikbaar in de officiële talen (maximaal 11), naargelang het aantal audiokanalen dat de respectievelijke instellingen kunnen aanbieden (het Parlement biedt bijvoorbeeld 12 audiokanalen aan: 1 voor de oorspronkelijke taal en 11 met de vertolking in de officiële talen van de Unie; de Commissie 10 en de Raad 4). Het Parlement en de Commissie plannen om in 2004 rechtstreekse uitzendingen te kunnen aanbieden in de 25 talen.

2.   Opsplitsing per instelling van de samenvattingen en volledige uitzending van de berichtgeving van Europa per satelliet

3.   Overname van materiaal van Europa per satelliet door TV-stations

De voorbije drie jaar was er geen systeem om permanent bij te houden hoeveel van de door Europa per satelliet uitgezonden beelden door TV-stations werd overgenomen. Er werden evenwel twee experimentele technologieën getest in 2000 („watermarking”) en 2003 („picture matching”) met het oog op het uitschrijven van een openbare aanbesteding voor een permanent systeem. Ter illustratie worden als bijlage uittreksels van de twee verslagen bijgevoegd:

De voornoemde verslagen zijn op verzoek beschikbaar en worden binnenkort gepubliceerd op de website (1).

----

(1)  De cijfers voor 2002 zijn lager omdat in de statistieken voor de twee voorgaande jaren de heruitzending van de nieuwssamenvattingen en de volledige berichtgeving (rechtstreekse of opgenomen) over gebeurtenissen zijn opgenomen. Zonder de heruitzendingen zouden de cijfers voor 2000 en 2001 ongeveer twee derde lager zijn.

----

----

(2004/C 33 E/134)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1575/03

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(8 mei 2003)

Betreft:   Broeikasgassen uit stilgelegde kolenmijnen

Welk aandeel in de emissie van broeikasgassen in de Europese Unie komt volgens schatting van de Europese Commissie op rekening van methaan uit stilgelegde kolenmijnen?

In welke lidstaten acht de Europese Commissie het het meest waarschijnlijk dat methaan uit stilgelegde kolenmijnen een betekenisvol aandeel in de totale emissie vertegenwoordigt?

Bestaan er betrouwbare methoden om de hoeveelheid methaan te meten die door stilgelegde kolenmijnen afgegeven wordt aan de atmosfeer?

Welke lidstaten zorgen op dit ogenblik voor financiële of fiscale stimulansen om opvang en gebruikmaking van methaan uit kolenmijnen aan te moedigen?

Heeft de Europese Commissie enig voornemen om het EU-programma voor der verhandeling van emissierechten zodanig uit te breiden dat er subsidie aangevraagd kan worden voor projecten om gebruik te maken van methaan uit kolenmijnen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(23 juni 2003)

Er zijn uitgebreide gegevens beschikbaar over de methaanuitstoot van in bedrijf zijnde steenkoolmijnen, maar de overeengekomen richtsnoeren voor de Intergouvernementele werkgroep inzake klimaatverandering (Intergovernmental Panel on Climate Change — IPCC) met het oog op de rapportage overeenkomstig het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (United Nations Framework Convention on Climate Change — UNFCCC) voorzien in geen enkele methodologie voor de raming en melding van methaanuitstoot door buiten bedrijf gestelde steenkoolmijnen. Bijgevolg worden tot dusver de emissies van dergelijke mijnen niet berekend of geboekt overeenkomstig internationaal overeengekomen richtsnoeren.

Door de volgende vijf landen worden aanzienlijke hoeveelheden methaan uit in bedrijf zijnde steenkoolmijnen gemeld: Duitsland, Griekenland, Spanje, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk.

Er zijn technieken om de methaanuitstoot van buiten bedrijf gestelde steenkoolmijnen te meten.

Een aantal lidstaten werkt aan methodologieën om de methaanuitstoot uit dergelijke mijnen optimaal te bewaken, met name op locaties waar dat methaan wordt gewonnen.

Het is de Commissie niet bekend of een lidstaat thans fiscale stimulansen geeft om de winning en het gebruik van methaan uit steenkoolmijnen te bevorderen. Wel hebben de Britse autoriteiten een voorstel aangemeld waarbij de winning van dit methaangas volledig wordt vrijgesteld van de Britse klimaatveranderingsheffing. Dit voorstel wordt momenteel getoetst aan de regels inzake staatssteun.

Het in maart 2003 binnen de Raad bereikte compromis over de energieheffing omvat de mogelijkheid gehele of gedeeltelijke vrijstelling daarvan te verlenen voor elektriciteit uit methaan dat afkomstig is van buiten bedrijf gestelde steenkoolmijnen (zie artikel 15, lid 1, onder b), vierde streepje, in Raadsdocument 8084/03 Fisc 59 van 3 april 2003). De Raad overlegt thans met het Parlement over dit compromis.

Wat andere financiële stimulansen betreft, is de Commissie alleen bekend dat in Duitsland voor elektriciteit uit methaan dat afkomstig is van steenkoolmijnen, inclusief buiten bedrijf gestelde mijnen, een prijs wordt betaald die boven de marktprijs ligt. De reden is dat methaan uit steenkoolmijnen is vermeld in de definitie van duurzame energiebronnen in de desbetreffende Duitse wetgeving (Erneuerbare-Energien-Gesetz, EEG). De Commissie heeft besloten dat deze maatregel geen staatssteun is (Steunmaatregel NN 27/2000).

De Commissie zal in 2004 en 2006 onderzoeken of de regeling van de Unie voor de verhandeling van emissierechten moet worden uitgebreid tot andere activiteiten en tot de uitstoot van bijkomende broeikasgassen, overeenkomstig artikel 30 van het gemeenschappelijk standpunt. Deze onderzoeken zullen breed worden opgezet en daarbij zal dus ook worden gekeken of de methaanemissies van buiten bedrijf gestelde steenkoolmijnen onder de toepassing van de regeling van de Unie voor de verhandeling van emissierechten moeten vallen. Voorwaarde daartoe zou in ieder geval zijn dat betrouwbare meet- en verslagleggingsprotocollen worden ontwikkeld.

----

----

(2004/C 33 E/135)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1577/03

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(8 mei 2003)

Betreft:   Het gebruik van genetisch gemanipuleerde organismen (GMO's) in de landbouw

De Raad voor genetische rechten (een onafhankelijk lichaam dat zich om wil vormen tot een orgaan waar een interdisciplinair discours over biotechnologische onderwerpen) kan worden gevoerd tussen natuurwetenschappers, juristen, economen en filosofen heeft onlangs een appèl gericht aan de Italiaanse regering en de Europese Commissie om de bevoegde autoriteiten bewust te maken van de toepassing van genetisch manipuleren in de landbouw en het verstrekken van patenten voor genetische uitvindingen. In landbouw-en voedselproducten worden steeds meer transgene organismen gebruikt; hierdoor is onrust ontstaan over veiligheid en gezondheid van de consument, omdat het nog niet mogelijk is na te gaan welke de gevolgen van GMO's zijn voor milieu en mens. Het appèl is bedoeld om de aandacht vooral te richten op zorgwekkende gevallen die door deze raad zijn gesignaleerd, zoals natuurlijke hybridisering tussen genetisch gewijzigde planten en wilde planten, de bioaccumulatie van genen die insecticideproteïne codifiëren, immunitaire deficiëntie bij laboratoriumcavia's waarop proeven zijn verricht met gemodificeerde aardappels alsook de mogelijkheid dat transgene planten resistent zijn voor een bepaald virus en dat daardoor dit virus zich kan ontwikkelen met nieuwe biologische kenmerken. Afgezien van de gevolgen voor het ecosysteem en voor de mens kan het verlenen van patenten op genetische uitvindingen, waar alleen maar een klein kringetje aan bedrijven voordeel van heeft, de landbouweconomie in het algemeen en het landbouwsysteem in de minder ontwikkelde gebieden in het bijzonder sterk beïnvloeden, met alle gevaren vandien voor verarming van hun oorspronkelijke hulpbronnen.

Het lijkt nodig garanties te bieden dat gebruik van GMO's in de landbouw en de voedselsector geen afbreuk doet aan de instandhouding van de conventionele vormen van landbouw. Daarnaast lijkt het nodig om de consument en de rechten van landbouwondernemingen te beschermen. Verder moet worden geconstateerd dat in recentelijk afgelegde verklaringen van Commissaris Byrne en Commissaris Wallström de kwestie van de GMO's slechts wordt benaderd vanuit een standpunt van etikettering en voorlichting bij aanschaf en niet wordt gedacht aan reglementering van de sociale, economische, politieke en ethische implicaties van het gebruik van deze organismen.

Daarom wil ik van de Commissie het volgende weten:

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(29 juli 2003)

----

(1)  Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van Richtlijn 90/220/EEG van de Raad, PB L 106 van 17.4.2001.

(2)PB L 43 van 14.2.1997.

(3)PB C 304 E van 30.10.2001.

----

----

(2004/C 33 E/136)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1584/03

van Philip Bushill-Matthews (PPE-DE) aan de Commissie

(5 mei 2003)

Betreft:   Oneerlijke subsidies

Weet de Commissie dat de Straatsburgse Kamer van Koophandel en het departement Bas-Rhin sedert november 2002 een startsubsidie van 1,7 miljoen euro toekennen aan de dienst die Ryan Air onderhoudt tussen Londen Stansted en Straatsburg waardoor Ryan Air de tickets kunstmatig goedkoop kan houden? Weet de Commissie dat door deze discriminerende subsidie een concurrent Brit Air die het vorig jaar winst maakte, uit de markt is gedrukt? Welke stappen kan de Commissie nemen en op welke termijn om eind te maken aan deze en soortgelijke oneerlijke subsidiëring door de overheid van particuliere bedrijven?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(2 juni 2003)

De Commissie onderzoekt momenteel een klacht over de voordelen die door de luchthaven van Straatsburg zijn verleend. De klacht is door de Commissie geregistreerd op 16 april 2003 en de indiener heeft gevraagd zijn identiteit vertrouwelijk te houden.

De Commissie dient nu te besluiten welk gevolg aan deze zaak zal worden gegeven op basis van de analyse die zij verricht op grond van het bepaalde in het EG-Verdrag met betrekking tot staatssteun (artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag).

Ter informatie, in een zaak betreffende betalingen die door een luchthaven en een gewest zijn verricht aan een goedkope luchtvaartmaatschappij, namelijk de voordelen die Ryanair in Charleroi (België) heeft gekregen, heeft de Commissie besloten een formeel onderzoek in te stellen. De redenen van dit onderzoek zijn openbaar en bekendgemaakt in het Publikatieblad van de Europese Unie (1). De Commissie moet in deze zaak een beslissing nemen op basis van gegevens die zij momenteel inwint bij de belanghebbende partijen en de Belgische overheid, overeenkomstig Verordening (EG) nr. 659/1999 (2).

----

(1)PB C 18 van 25.1.2003.

(2)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag, PB L 83 van 27.3.1999.

----

----

(2004/C 33 E/137)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1599/03

van Caroline Jackson (PPE-DE) aan de Commissie

(12 mei 2003)

Betreft:   Amerikaanse classificatie van genetisch gemanipuleerde gewassen (in aansluiting op vraag H-0433/98)

Kan de Commissie in aansluiting op vraag 11-0433/98 (1) meedelen welke veranderingen (voor zover er zijn) het Amerikaans Ministerie van Landbouw aangebracht heeft in de Amerikaanse voorschriften voor organische levensmiddelen om het mogelijk te maken dat genetisch gemanipuleerde gewassen en producten van intensieve veelteelt als organisch geklasseerd worden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(23 juni 2003)

In het „National Organic Programme” (nationaal biologisch programma) dat door het Amerikaanse ministerie van Landbouw is vastgesteld, zijn de officiële Amerikaanse normen op het gebied van de biologische landbouw omschreven. Het programma trad in werking op 22 oktober 2002.

Ten opzichte van het voorgestelde nationale biologische programma waarop mondelinge vraag H-0433/98, door het geachte parlementslid gesteld tijdens het vragenuur van het Parlement van 1998, heeft het Amerikaanse ministerie van Landbouw enkele wijzigingen aangebracht in de definitieve tekst.

In de definitieve versie van het nationale biologische programma is met betrekking tot genetisch gemodificeerde organismen onder andere bepaald: „uitgesloten methoden: een aantal methoden die worden gebruikt om bepaalde organismen genetisch te manipuleren of de groei en ontwikkeling ervan te beïnvloeden aan de hand van middelen die onder normale omstandigheden of met natuurlijke procédés niet beschikbaar zijn en die niet als verenigbaar worden beschouwd met biologische productie. Dergelijke methoden zijn bijvoorbeeld celfusie, micro- en macrokapsels, r-DNA-technologie (met name deletie van genen, replicatie van genen, inbrengen van een vreemd gen, wijziging van de posities van genen door middel van r-DNA-technologie). In het kader van dergelijke methoden wordt geen gebruik gemaakt van traditionele fokkerij, koppeling, gisting, hybridisatie, in vitrocultuur of weefselcultuur” (National Organic Program, paragraaf 205.2). Een uitzondering wordt gemaakt voor vaccins (National Organic Program, paragraaf 205 105 (e)).

Met betrekking tot de veehouderij is in het nationaal biologisch programma bepaald dat „huisvestings-omstandigheden waarin aandacht wordt besteed aan de gezondheid en de natuurlijke gedragsbehoeften van dieren, met name vrije uitloop, schaduw, beschutting, speelruimten, verse lucht, rechtstreeks zonlicht voor bepaalde soorten, productiestadium, klimaat en milieu, en toegang tot weiland voor herkauwers”. (National Organic Program, paragraaf 205 239, (a)). Voorts is bepaald dat „in de biologische veehouderij mest zo moet worden behandeld dat verontreiniging van gewassen, grond of water door plantaardige nutriënten, zware metalen of pathogene organismen wordt voorkomen en dat nutriënten zoveel mogelijk worden gerecycleerd” (National Organic Programme, paragraaf 205 239, (c)).

----

(1)  Schriftelijk antwoord van 12 mei 1998.

----

----

(2004/C 33 E/138)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1605/03

van Heide Rühle (Verts/ALE) aan de Commissie

(7 mei 2003)

Betreft:   Mogelijke schending van de milieu-informatierichtlijn

Naar aanleiding van een vliegtuigongeluk heeft het Duitse Openbaar Ministerie wegens het in gevaar brengen van het spoor-, scheeps- en luchtverkeer een onderzoek ingesteld. Dit onderzoek werd gestaakt.

Vervolgens werd bij het Openbaar Ministerie onder verwijzing naar de Duitse wet op milieu-informatie en richtlijn 90/313/EEG van de Raad (1) een verzoek ingediend om inzage in de onderzoeksdossiers.

Dit verzoek werd van de hand gewezen omdat het Openbaar Ministerie als wethandhavingsautoriteit overeenkomstig paragraaf 3, lid 1, S2, nr. 3 van de Duitse wet op milieu-informatie niet tot de autoriteiten wordt gerekend ten aanzien waarvan de genoemde wet in verplichtingen voorziet.

Acht de Commissie de verwerping van bedoeld verzoek overeenkomstig paragraaf 3, lid 1, S2, nr. 3 van de Duitse wet op milieu-informatie gerechtvaardigd hoewel het Openbaar Ministerie alleen een onderzoek heeft ingesteld en niet overeenkomstig artikel 2, onder b) van richtlijn 90/313/EEG „in een wetgevende hoedanigheid” is opgetreden?

----

(1)PB L 158 van 23.6.1990, blz. 56.

----

----

(2004/C 33 E/139)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1612/03

van Heide Rühle (Verts/ALE) aan de Commissie

(13 mei 2003)

Betreft:   Mogelijke schending van de milieu-informatierichtlijn

Het Duitse Federale Ministerie van Verkeer, Bouwwezen en Volkshuisvesting heeft voor een reeks verkeersprojecten een kosten/batenstudie laten uitvoeren, die gedeeltelijk met een milieubeoordeling werd gecombineerd. Met dit rapport moet onder meer rekening worden gehouden bij het opstellen van een wetsontwerp ter herziening van het zogenaamde federale verkeersplan.

De federale regering heeft de deelstaatregeringen opgedragen hun standpunt over de resultaten van de kosten/batenstudie mede te delen. Het Ministerie van Verkeer van de deelstaat Baden-Württemberg heeft op zijn beurt zijn districtsraden bevolen hun standpunt terzake mede te delen.

De districtsraad van Karlsruhe werd op grond van de milieu-informatiewet en de milieu-informatierichtlijn om een schriftelijke kopie van zijn standpunt verzocht. De districtsraad van Karlsruhe heeft dit verzoek afgewezen en het volgende ter motivering aangevoerd:

Is de Commissie van oordeel dat de districtsraad de toegang tot de informatie in zijn standpunt kan uitsluiten op grond van het feit dat het een document betreft dat de (lagere) districtsraad voor het (hogere) deelstaatministerie heeft opgesteld omwille van de wetgevende hoedanigheid (artikel 2, sub b) van Richtlijn 90/313/EEG (1)) van het deelstaatministerie?

Gecombineerd Antwoord

van mevrouw Wallström namens de Commissie

op de schritftelijke vragen P-1605/03 en E-1612/03

(25 juni 2003)

De door het geachte parlementslid gestelde vragen hebben beide betrekking op de verenigbaarheid van artikel 3, lid 1, van de Duitse wet inzake toegang tot milieuinformatie (Umweltinformationsgesetz) met artikel 2, onder b), van Richtlijn 90/313/EEG van de Raad van 7 juni 1990 inzake de vrije toegang tot milieuinformatie.

In artikel 2, onder b) van deze richtlijn worden „overheidsinstanties” omschreven als „alle overheidsorganen die op nationaal, regionaal of plaatselijk niveau op het gebied van het milieu verantwoordelijkheid dragen en over informatie beschikken, met uitzondering van lichamen die in een rechterlijke of wetgevende hoedanigheid optreden”.

In artikel 3, lid 1, van de Duitse wet inzake toegang tot milieuinformatie wordt de hele categorie wethandhavingsautoriteiten uitgesloten en wordt een zeer ruime interpretatie aan het begrip „wethandha-vingsautoriteiten” gegeven: rechtbanken, het openbaar ministerie en disciplinaire instanties.

De interpretatie van Richtlijn 90/313/EEG is de verantwoordelijkheid van het Hof van Justitie. De Commissie is van mening dat in het algemeen met de richtlijn wordt gepoogd vrije toegang te verlenen tot milieuinformatie die in het bezit is van de overheid en dat daarom elke uitzondering strikt moet worden geïnterpreteerd. In alle lidstaten zijn gerechtelijke handelingen zoals procedures voor rechtbanken en rechterlijke uitspraken in principe openbaar. Het openbaar ministerie werkt daarentegen niet in het openbaar. Voorts kan het instructies krijgen van politieke of administratieve organen, hetgeen met rechters niet het geval is. Bijgevolg lijkt het openbaar ministerie normaal niet in een rechterlijke hoedanigheid op te treden. Om deze reden dient de toegang tot milieuinformatie die in het bezit is van het openbaar ministerie normaal niet te worden geweigerd, althans niet in gevallen zoals het door het geachte parlementslid aangehaalde geval, waarin het onderzoek werd gestaakt.

Richtlijn 90/313/EEG stelt de lidstaten echter in staat toegang te weigeren tot informatie over zaken waarvoor onderzoeksprocedures lopen of hebben gelopen (artikel 3, lid 2, derde streepje). Op grond van de huidige bepalingen van Richtlijn 90/313/EEG kan het openbaar ministerie bijgevolg toegang weigeren tot milieuinformatie ten aanzien waarvan een onderzoeksprocedure werd ingesteld, mits de wetgeving waarbij de richtlijn in het nationale recht is verwerkt daarin voorziet.

Wat betreft in een wetgevende hoedanigheid optredende instanties, bepaalt de Duitse wetgeving dat de hoogste Bonds- en deelstaatinstanties zijn uitgesloten inzoverre zij in hun wetgevende hoedanigheid optreden. Uit schriftelijke vraag E-1612/03 blijkt dat het Regierungspräsidium Karlsruhe zichzelf niet beschouwt als een oberste Landesbehörde, maar dat het geen inzage wil geven in zijn commentaar op de kosten/batenanalyse omdat het ministerie van vervoer van de deelstaat Baden-Württemberg, het oberste Landesbehörde waaraan het Regierungspresidium Karlsruhe dit commentaar toezendt, niet onder de wetgeving valt aangezien met dit commentaar rekening wordt gehouden bij de opstelling van wetgeving.

Wat betreft het advies van een administratieve instantie dat bij de voorbereiding of in de loop van een wetgevingsprocedure wordt gegeven, is de Commissie van oordeel dat een dergelijk advies nooit deel uitmaakt van de wetgevingsprocedure zelf. Het doet daarbij niet terzake of de betrokken administratieve instantie al dan niet de hoogste administratieve instantie in een lidstaat of regio is. Het doel van Richtlijn 90/313/EEG is namelijk een zo ruim mogelijke toegang te verschaffen tot milieuinformatie. In zaak C-321/96 (Mecklenburg), Jurisprudentie 1998, blz. I-3809, heeft het Hof van Justitie deze benadering onderschreven, zonder onderscheid te maken naar het niveau van de administratieve instantie. Op basis van deze overwegingen onderzoekt de Commissie thans een klacht over de aangehaalde weigering informatie te verschaffen.

De Commissie wijst het geachte parlementslid eveneens op recente ontwikkelingen met betrekking tot de uitoefening van het recht op toegang tot milieuinformatie. Op 29 juni 2000 heeft de Commissie op grond van artikel 8 van Richtlijn 90/313/EEG, bij de Raad en het Parlement een verslag (2) ingediend over de met de toepassing van Richtlijn 90/313/EEG opgedane ervaring. Op blz. 10 van dit verslag vermeldde de Commissie dat de definities van de beschikbaar te stellen informatie en van de publieke en andere instanties die deze beschikbaar moeten stellen een van de gevonden probleemaspecten waren. De Commissie was van mening dat deze dienden te worden verduidelijkt met het doel elk van de betrokken categorieën uit te breiden.

Op 29 juni 2000 hechtte de Commissie haar goedkeuring aan een voorstel (3) voor een nieuwe richtlijn tot wijziging van Richtlijn 90/313/EEG, waarmee werd beoogd de bij de praktische toepassing van Richtlijn 90/313/EEG geconstateerde onvolkomenheden te verhelpen en tevens de weg vrij te maken voor de bekrachtiging door de Gemeenschap van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak in besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden van de Verenigde Naties/de Economische Commissie voor Europa (UN/ECE) (het zogenoemde Verdrag van Aarhus), dat in 1998 werd ondertekend.

Het resultaat van dit wetgevingsproces was Richtlijn 2003/4/EG van het Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieuinformatie en tot intrekking van Richtlijn 90/313/EEG van de Raad (4), die op 28 januari 2003 werd vastgesteld. In artikel 2, lid 2, van deze richtlijn wordt nader toegelicht welke overheidsinstanties onder de richtlijn vallen en wordt tevens het volgende bepaald „De lidstaten kunnen bepalen dat deze begripsomschrijving niet slaat op instellingen of organen die optreden in een rechterlijke of wetgevende hoedanigheid.”

Het is de Commissie bekend dat de Duitse autoriteiten momenteel werken aan een wijziging van de Umweltinformationsgesetz om te voldoen aan de eisen van Richtlijn 2003/4/EC.

Bij het toezicht op de wetgevingsprocessen in de lidstaten die betrekking hebben op de aanpassing van bestaande wetgeving aan Richtlijn 2003/4/EG, zal de Commissie terdege rekening houden met het door het geachte parlementslid aan de orde gestelde vraagstuk overeenkomstig de hierboven aangegeven uitgangspunten.

----

(1)PB L 158 van 23.6.1990, blz. 56.

(2)  COM(2000)400 def.

(3)PB C 337 E van 28.11.2000.

(4)PB L 41 van 14.2.2003.

----

----

(2004/C 33 E/140)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1608/03

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(7 mei 2003)

Betreft:   Vernietiging verouderde pesticiden

In haar gewaardeerd antwoord op vraag P-0480/03 (1) geeft de Commissie aan dat nog géén van de uitbreidingslanden heeft gereageerd op een schrijven van 28 EP-leden inzake het verkrijgen van financiële steun bij het inventariseren en opruimen van verouderde pesticiden. Anderzijds heeft de Commissie reeds meerdere malen het probleem van deze verouderde pesticiden onderkend.

Tegelijk laat zij in het midden of de uitbreidingslidstaten inmiddels beschikken over voldoende daartoe aangewezen én efficiënte verbrandingsovens om de voorraden verouderde pesticiden (en eventueel andere in de huidige EU verboden gevaarlijke afvalstoffen) te vernietigen.

Kan de Commissie meedelen of de verbrandingsovens in de uitbreiding slanden inmiddels voldoen aan de vereisten om verouderde pesticiden te verbranden conform de veiligste maatstaven die de Commissie terzake hanteert en welke stappen zal zij ondernemen indien dit niet het geval is?

Kan de Commissie meedelen welk aandeel de verouderde pesticiden bij benadering hebben in de aanvragen voor financiële steun door zeven lidstaten voor de inventarisatie van de vervuiling die samenhangt met pop's en hoeveel dit aandeel bedraagt op het (geschatte) totaal van de verouderde pesticiden in het algemeen?

Blijft de Commissie bij haar standpunt dat de nieuwe lidstaten op eigen initiatief contact met haar moeten opnemen inzake de financiële steun voor de vernietiging van verouderde pesticiden, nu is gebleken dat de kandidaat-lidstaten na herhaaldelijk aandringen van onder meer het Europees Parlement niet tot het inzicht zijn gekomen dat dit probleem ernstig moet worden genomen met het oog op de Europese gezondheid en zo ja met welke argumenten volhardt de Commissie in deze stellingname?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(13 juni 2003)

Bij de toetredingsonderhandelingen voor het milieuhoofdstuk hebben negen van de toetredingslanden toegezegd volledig te zullen voldoen aan de normen zoals uiteengezet in Richtlijn 2000/76/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 december 2000 betreffende de verbranding van afval (2) tegen de toetreding voor nieuwe installaties en tegen de in de Richtlijn vermelde datum voor bestaande installaties (28 december 2005). Aan Slowakije is een overgangsperiode verleend tot eind 2006 om te komen tot naleving voor een beperkt aantal bestaande verbrandingsovens. Wat de eerdere Richtlijn 94/67/EG van de Raad van 16 december 1994 betreffende de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen (3) betreft, is Hongarije een overgangsperiode verleend tot 30 juni 2005 voor bepaalde emissiegrenswaarden en metingen binnen een beperkt aantal verbrandingsovens.

De Commissie kan geen aanduiding geven over het aandeel verouderde pesticiden in het verzoek van zeven toetredings- en kandidaatlanden om inventariswerkzaamheden (4) in verband met verontreiniging door persistente organische verontreinigende stoffen noch kent de Commissie het aandeel dat wordt gevormd door de totale hoeveelheid verouderde pesticiden in het algemeen. Dit valt onder het toepassingsgebied van het Verdrag van Stockholm inzake persistente organische verontreinigende stoffen, zoals uiteengezet in het antwoord op schriftelijke vraag P-0480/03 van het geachte parlementslid. Volgens een onderzoek (5) dat is uitgevoerd in de 10 toetredingslanden lijkt het aandeel van POP-pesticiden van land tot land sterk te variëren. In de vier toetredingslanden met grote voorraden verouderde pesticiden schommelt het geraamde aandeel van POP-afval tussen 1,4 % en 30 %.

De verantwoordelijkheid en het initiatief voor het verkrijgen van financiële steun voor de vernietiging van verouderde pesticiden berusten duidelijk bij de toetredings- en de kandidaatlanden zelf. Het is hun plicht het acquis uiterlijk tegen de datum van hun toetreding tot de Unie om te zetten en uit te voeren, met bovengenoemde beperkte uitzonderingen. De Commissie volgt hun voorbereidingen op de voet en helpt hen bij de evaluatie van de omvang van het probleem. In dit verband gaf de Commissie opdracht tot bovengenoemde studie. De communautaire financiële instrumenten zoals PHARE en ISPA zijn in principe beschikbaar om verouderde pesticiden in de kandidaatlanden behoorlijk te beheren, met inachtneming van de specifieke voorwaarden die voor deze instrumenten zijn bepaald. Na de toetreding krijgen zij daartoe toegang tot het Structuurfonds en het Cohesiefonds.

----

(1)PB C 268 E van 7.11.2003.

(2)PB L 332 van 28.12.2000.

(3)PB L 365 van 31.12.1994.

(4)  Meer informatie over de voorstellen is te vinden op de volgende webpagina's: http://www.gefonline.org/.

(5)  Europese Commissie, Directoraat-generaal Milieu, „De status van verouderde pesticiden in de kandidaatlanden”. Eindverslag, september 2002.

----

----

(2004/C 33 E/141)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1609/03

van Claude Moraes (PSE) aan de Commissie

(7 mei 2003)

Betreft:   Deskundigengroep mensenhandel

Kan de Commissie details verstrekken over de doelstelling en de taken van haar deskundigengroep mensenhandel?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(3 juni 2003)

Op 25 maart 2003 heeft de Commissie Besluit 2003/209/EG tot oprichting van de adviesgroep „Deskundigengroep mensenhandel” (1) goedgekeurd.

De deskundigengroep zal een belangrijk element zijn voor de tenuitvoerlegging van de Verklaring van Brussel. Dit document was het definitieve resultaat van de Europese Conferentie over de preventie en bestrijding van de mensenhandel — Wereldwijde uitdaging voor de 21ste eeuw, die van 18 tot 20 september 2002 is gehouden. Het bevat een bijlage met aanbevelingen, normen en beste praktijken. De deskundigengroep zal een substantiële bijdrage leveren tot de verdere ontwikkeling van de voorkoming en de bestrijding van mensenhandel. Overeenkomstig artikel 2 van het besluit kan de Commissie de deskundigengroep om advies vragen over alle met mensenhandel verband houdende aangelegenheden. Met name zal de deskundigengroep uiterlijk negen maanden na haar oprichting een verslag indienen dat op de aanbevelingen van de Verklaring van Brussel is gebaseerd, op grond waarvan de Commissie op Europees niveau verdere concrete voorstellen kan formuleren, bijvoorbeeld een actieplan of een mededeling.

De deskundigengroep telt 20 leden. De Commissie benoemt de leden op grond van een lijst van alle personen die door de regeringen van de lidstaten en kandidaat-landen en door specifieke internationale, inter-gouvernementele en niet-gouvernementele organisaties zijn voorgedragen. De Commissie publiceert de lijst van de leden ter informatie in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Volgens artikel 5 van het besluit worden de leden niet voor hun werkzaamheden betaald. Reiskosten worden vergoed overeenkomstig de voorschriften voor raadgevende comités (A-07031). Per jaar kunnen vier plenaire vergaderingen, alsmede vier vergaderingen van de werkgroepen (die op grond van artikel 6 van het besluit van de Commissie kunnen worden ingesteld) nodig zijn. Het aantal vergaderingen zal evenwel mogelijk moeten worden herzien in het licht van de budgettaire vereisten en het advies van de groep, nadat die zal zijn ingesteld.

----

(1)PB L 79 van 26.3.2003.

----

----

(2004/C 33 E/142)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1611/03

van Jean-Louis Bernié (EDD) aan de Commissie

(7 mei 2003)

Betreft:   Graanhandel

Behalve in Frankrijk kunnen granen in de Europese Unie vrij in de handel worden gebracht. De landbouwers kunnen hun producten vrij verkopen, en anders dan bij enorme graansilo's kan de traceerbaarheid perfect worden verzekerd.

In Frankrijk kan graan uitsluitend worden verhandeld via door de nationale bedrijfstakorganisatie voor graan (ONIC) erkende opslagcentra. Deze centra innen de parafiscale heffingen die onder meer nodig zijn voor de werking van de ONIC, waarvan zij op hun beurt financiële steun ontvangen.

De Franse producenten en afnemers van granen zijn dus zowel financieel als wat de vrije handel betreft, benadeeld. Zo is het Franse graanproducenten verboden hun productie rechtstreeks aan een veehouder te verkopen.

De door de ONIC opgelegde regeling vormt dus een belemmering voor het communautaire handelsverkeer en voor de vrije handel.

Wat denkt de Commissie over deze Franse situatie?

Heeft zij voorstellen om hierin verbetering te brengen?

Aanvullend Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(25 juli 2003)

Volgens de gegevens waarover de Commissie beschikt, voorziet het bij besluit nr. 67-812 van 22 september 1967 ingestelde systeem van erkende opslagcentra, dat in de plaats is gekomen van het systeem van opslagbureaus, om Frankrijk in staat te stellen om na de inwerkingtreding van Verordening nr. 120/67/EEG (1) de verplichtingen uit hoofde van de gemeenschappelijke marktordening voor granen na te komen, in objectieve en niet-discriminerende voorwaarden voor de toegang tot de activiteiten van opslagcentra ten behoeve van het algemeen belang, en doet het geen afbreuk aan de doelstellingen van de gemeenschappelijke marktordening voor granen.

Met het systeem wordt enerzijds beoogd de zwakste medecontractant, in dit geval de producent, te beschermen en een contante betaling en regelmatigheid van de transacties te garanderen, en anderzijds de kwaliteit van granen in de opeenvolgende stadia van de afzet te handhaven. Bovendien maakt het een statistische follow-up van de graanmarkt en de inning van door de producenten verschuldigde parafiscale heffingen mogelijk. Tot slot is het systeem, doordat de koper de producent vrij kan kiezen en de erkende opslagcentra zich in een concurrentiesituatie bevinden, en gezien de vrijheid van de prijzen, die afhankelijk zijn van vraag en aanbod, niet van invloed op de prijsvorming, en worden het intracommunautaire handelsverkeer en de vrije diensverlening tussen de lidstaten niet verstoord.

De regeling inzake parafiscale heffingen voor de financiering van bepaalde maatregelen in de graansector (FASC), die niet geldt voor producten uit andere lidstaten of derde landen en het door de gemeenschappelijke marktordening voor granen ingestelde inkomensbeleid niet op losse schroeven zet, is door de Commissie in haar huidige versie goedgekeurd op 19 oktober 2000 als met de gemeenschappelijke markt verenigbare steunregeling (steunmaatregel van de Staten nr. N 514/2000).

----

(1)  Verordening nr. 120/67/EEG van 13 juni 1967 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector granen, PB 117 van 19.6.1967.

----

----

(2004/C 33 E/143)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1618/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(13 mei 2003)

Betreft:   Structuur- en cohesiefondsen in Portugal II

In mijn schriftelijke vraag P-0976/03 (1) wees ik de Commissie met name op een belangrijke opmerking van commissaris Verheugen, die de verzekering geeft dat „de Europese Commissie voor het volgend financieel pakket zal voorstellen dat de hulpverlening aan Portugal min of meer op hetzelfde niveau blijft”. Ik ging er natuurlijk vanuit dat deze opmerking de visie van de Europese Commissie als geheel weergeeft. Erkennende dat de Commissie in haar antwoord pertinente informatie wil verstrekken ben ik toch van mening dat zij aan mijn vraag voorbijgaat en daarom stel ik deze belangrijke vraag opnieuw.

Commissaris Barnier geeft Portugal in werkelijkheid aanzienlijk minder garanties dan de heer Verheugen. In het schriftelijke antwoord is slechts het volgende te lezen: „Het denkproces over hoe het communautaire cohesiebeleid er na 2006 uit zal zien is op dit moment nog niet afgerond. (...) De voorstellen voor de financiële vooruitzichten voor de periode na 2006 worden later ingediend. Het is nu niet mogelijk een opgave te doen van de bedragen die Portugal na 2006 zal ontvangen”.

Daarom vraag ik de Commissie:

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(5 augustus 2003)

Zoals reeds vermeld in het antwoord op schriftelijke vraag P-0976/03 van het geachte parlementslid is de bezinning binnen de Commissie over hoe het communautaire cohesiebeleid er na 2006 uit zal zien op dit moment nog niet afgerond.

Over het interview met het lid van de Commissie dat belast is met de uitbreiding en met name de door het geachte parlementslid bedoelde verklaring werd in verschillende Portugese kranten op uiteenlopende wijze bericht (Diário Económico, Correio da Manhã, ...). De Commissaris verwees in wezen naar het welbekende standpunt van de Commissie dat voor de periode 2007-2013 rekening moet worden gehouden met het zogenaamde „statistische effect” van de uitbreiding om te voorkomen dat bepaalde regio van de huidige lidstaten die anders niet in aanmerking zouden komen voor bijstand in het kader van Doelstelling 1 van de uitgebreide Unie benadeeld zouden worden.

Eind 2003 zal de Commissie in haar derde cohesieverslag met economische en sociale voorstellen komen voor het toekomstige cohesiebeleid, na 2006. De voorstellen voor de financiële vooruitzichten voor de periode na 2006 zullen later worden ingediend. De Commissie kan het geachte parlementslid nu reeds meedelen dat zij streeft naar een billijke en zinvolle oplossing voor de regio's die te maken zullen krijgen met het statistisch effect als gevolg van de verlaging van het communautair gemiddelde van het bruto binnenlands product (BBP) per capita.

----

(1)PB C 268 E van 7.11.2003.

----

----

(2004/C 33 E/144)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1620/03

van Patricia McKenna (Verts/ALE) aan de Commissie

(7 mei 2003)

Betreft:   Uitsterven van de ridderforel in Lough Conn, Ierland

Bij een in 1978 en 1984 door het Ierse centrale visserij-orgaan uitgevoerde inventarisatie met gebruikmaking van kiewnetten in Lough Conn, graafschap Mayo, Ierland, bleek een behoorlijk bestand aan ridderforel in het meer aanwezig te zijn. Bij latere inventarisaties, in 1994, 1998 en 2001, werd geen ridderforel meer aangetroffen en men moet aannemen dat deze unieke vis in dit meer is uitgestorven. Het uitsterven wordt door de wetenschappers toegeschreven aan de buitensporig hoge gehalte aan voedingsstoffen in het meerwater. Hoewel de nutritionele processen in het meer complex zijn, neemt men aan dat de buitensporige accumulatie van algen, onder meer blauwwieren, op de paaibedden van de ridderforel, die zich in de vroege jaren negentig in het najaar en het begin van de winter heeft voorgedaan, de oorzaak is. (Dit verschijnsel is nog steeds waar te nemen, vooral op milde winterdagen wanneer een zacht briesje waait). De paaibedden werden bedekt met wat alleen maar kan worden beschreven als een dikke stroperige brei (bestaande uit bijna zuivere cultures van Anabaena, waarvan bekend is dat zij onder bepaalde omstandigheden giftig kan worden) en slik, en het is bekend dat de ridderforel slik uit de weg gaat en alleen paait op schone grindgrond. Er zijn diverse oorzaken voor het uitsterven van de ridderforel in Ierland, maar de deskundigen zijn van mening dat in het geval van Loch Conn er een rechtstreeks verband bestaat met de toegenomen toevoer van voedingsstoffen, met name fosfaten, in het meer.

Het nemen van watermonsters in het midden van het meer (OESO-classificatie) door officiële organen, hoewel nuttig om de meren te classificeren, geeft niet noodzakelijkerwijs een indicatie van de condities dichter bij de oevers, zoals de algenconcentratie (gemeten aan de hand van het chlorophylgehalte) gedurende de voor de ridderforel kritische periode. De laatste tijd is ook het bestand van de beekforellen in het meer dramatisch teruggelopen. Ook dit wordt toegeschreven aan de gevolgen van het hoge gehalte aan voedingsstoffen (waardoor bijvoorbeeld de populaties van karperachtigen zijn gegroeid).

Hoewel er vorderingen zijn gemaakt bij het terugdringen van de lozingen van door mensen veroorzaakt afval, blijft de toevoer van voedingsstoffen uit andere bronnen significant toenemen.

Is de Commissie niet ook van mening dat de voortschrijdende stijging van het voedingsstoffengehalte van het meerwater hoofdzakelijk is toe te schrijven aan het onvermogen van de Ierse autoriteiten om de toevoer van fosfaten in Loch Conn onder controle te krijgen en terug te dringen, hetgeen een overtreding betekent van de richtlijn gevaarlijke stoffen?

Is de Commissie niet ook van mening dat voor meren met gevoelige soorten zoals de ridderforel speciale maatregelen nodig zijn om ze te beschermen tegen de gevolgen van de stijging van het gehalte aan voedingsstoffen en de belasting met fosfaten?

Is het niet de plicht van Ierland in het meer weer gunstige omstandigheden te scheppen voor de ridderforel en de beekforel door de toevoer van voedingsstoffen drastisch te verminderen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(12 juni 2003)

Het is de Commissie bekend dat de waterkwaliteit van een reeks meren in Ierland de voorbije decennia ernstig achteruit is gegaan. Het toepasselijke Gemeenschapsrecht omvat de richtlijn gevaarlijke stoffen (1) en de kaderrichtlijn water (2).

De Commissie is ook op de hoogte van het specifieke feit waarnaar het geachte parlementslid verwijst, namelijk het verdwijnen van de ridderforel uit Lough Conn in de jaren tachtig. De Commissie is van mening dat dit waarschijnlijk is te wijten aan het dichtslibben van de paaibedden van deze vissoort langs de oevers van het meer ten gevolge van de door toegenomen fosforlozing in het meer veroorzaakte eutrofiëring. De fosforbelasting van het meer uit alle bronnen samen is in de loop van de jaren tachtig naar schatting verdubbeld. Overigens bestaat het vermoeden dat ook de introductie van blankvoorn en snoek, die bij pleziervissers zeer in trek zijn, een rol heeft gespeeld.

De richtlijn gevaarlijke stoffen schrijft voor dat actie wordt ondernomen met betrekking tot de stoffen of groepen stoffen die in de bijlage van die richtlijn worden genoemd. Anorganische fosforverbindingen zijn opgenomen in lijst II van die bijlage, wat voor de lidstaten de verplichting inhoudt om programma's ter vermindering van de verontreiniging door die stoffen op te zetten en ten uitvoer te leggen. Die programma's dienen kwaliteitsdoelstellingen voor fosfor te omvatten, alsook een systeem van vergunningen met op die doelstellingen gebaseerde lozingsnormen. De richtlijn bepaalt voorts dat de toepassing van maatregelen uit hoofde van de richtlijn in géén geval — rechtstreeks of onrechtstreeks — tot verhoogde waterverontreiniging mag leiden (de zogenaamde „standstil”-bepaling).

In 2002 heeft de Commissie bij het Europees Hof van Justitie een vordering tegen Ierland ingesteld wegens niet-naleving van de richtlijn gevaarlijke stoffen (3). Daarin wordt onder meer gesteld dat Ierland heeft nagelaten, in overeenstemming met de richtlijn kwaliteitsdoelstellingen inzake fosfor vast te stellen voor de Ierse meren. Met name wordt de waterkwaliteit in Lough Conn op grond van de vigerende Ierse wetgeving momenteel als bevredigend aangemerkt, terwijl de Commissie van mening is dat die waterkwaliteit erop achteruit is gegaan, wat onder meer blijkt uit het verdwijnen van de ridderforel, en dat de standstill-bepaling niet werd nageleefd. Thans wordt gewacht op het arrest van het Hof.

De Commissie is het met het geachte parlementslid eens dat wateren waar voor verontreiniging gevoelige soorten zoals de ridderforel voorkomen, voor een toename van de nutriëntenconcentratie moeten worden behoed. Naast de richtlijn gevaarlijke stoffen vestigt de Commissie ook de aandacht op de kaderrichtlijn water. Deze voorziet in een allesomvattende regeling ter bescherming van alle wateren (rivieren, meren, kustwateren en grondwaterlagen), houdt rekening met alle bronnen van ecologische effecten en bevat het juridische verbindende voorschrift om voor al die wateren tegen 2015 een goede kwaliteit („goede toestand”) tot stand te brengen. Voor oppervlaktewateren zoals meren hangt een „goede toestand” vooral samen met ecologische parameters (microfauna, microflora en visfauna); de „goede toestand” kan slechts in geringe mate afwijken van de ongerepte (of „zeer goede”) toestand. De — juridisch verbindende — herstelmaatregelen zullen de negatieve trends die zich in het verleden hebben voorgedaan, ombuigen en opnieuw zorgen voor een duurzaam ecosysteem met een qua omvang en diversiteit adequaat visbestand. Bij de selectie van de noodzakelijke maatregelen geldt de verplichting om burgers, niet-gouvernementele organisaties, belanghebbenden en belangstellenden inspraak te verlenen; deze partijen hebben ook een wettelijk gewaarborgd recht op toegang tot alle relevante informatie, gegevens en achtergronddocumenten.

----

(1)  Richtlijn 76/464/EEG van de Raad van 4 mei 1976 betreffende de verontreiniging veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen die in het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden geloosd, PB L 129 van 18.5.1976.

(2)  Richtlijn 2000/60/EG van het Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid, PB L 327 van 22.12.2000.

(3)  C-282/02.

----

----

(2004/C 33 E/145)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1625/03

van Caroline Jackson (PPE-DE) aan de Commissie

(13 mei 2003)

Betreft:   Erkenning van de eierensector ten aanzien van de invoer uit derde landen

Is de Commissie het ermee eens dat de eierensector, nu de eierenindustrie in de EU geconfronteerd wordt met aanvullende wetgeving in verband met voedselveiligheid en dierenwelzijn, ten aanzien van de invoer uit derde landen als kwetsbare sector dient te worden erkend?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(27 juni 2003)

In het specifieke geval van de productie van eieren zal op grond van artikel 10 van Richtlijn 1999/74/EG van de Raad van 19 juli 1999 tot vaststelling van minimumnormen voor de bescherming van legkippen (1) een externe studie worden uitgevoerd over de sociaal-economische gevolgen en de gevolgen voor de betrekkingen met derde landen van de communautaire regelgeving inzake het welzijn van legkippen. De resultaten daarvan zullen helpen om de mate van gevoeligheid van de sector eieren te bepalen.

Bovendien wordt erop gewezen dat de Gemeenschap bij de landbouwonderhandelingen in de Wereldhandelsorganisatie (WTO) heeft verklaard dat de liberalisering van de handel geen afbreuk mag doen aan de inspanningen ter verbetering van de bescherming van het dierenwelzijn. Daarom wordt voorgesteld de compensaties ter dekking van de extra kosten die moeten worden gemaakt om aan de normen inzake het dierenwelzijn te voldoen, uit te sluiten van de verlagingsverbintenissen (op te nemen in de „groene box”) indien kan worden aangetoond dat die kosten rechtstreeks voortvloeien uit de vaststelling van strengere normen, en dat de compensaties het handelsverkeer dus niet of slechts minimaal verstoren.

----

(1)PB L 203 van 3.8.1999.

----

----

(2004/C 33 E/146)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1639/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(16 mei 2003)

Betreft:   Extra aandacht voor bevordering van de bestaansmogelijkheden in regio's waar een groot deel van de bevolking bestaat uit mensen die behoren tot de Roma

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(19 augustus 2003)

Volgens schattingen in het in mei 2002 gepubliceerde document van de Commissie „EU-steun voor Roma-gemeenschappen in Centraal- en Oost-Europa” zal de Roma-bevolking in de Europese Unie na de uitbreiding tot 25 lidstaten met ongeveer 1,5 miljoen mensen toenemen. Bij de volgende uitbreiding, met Bulgarije en Roemenië, zou de Roma-bevolking binnen EU-gebied naar schatting nog eens met 3 miljoen groeien.

De Commissie zal er in verband met de toestand van de Roma-gemeenschappen vastbesloten naar streven dat er van de verschillende op communautair niveau beschikbare instrumenten een optimaal gebruik wordt gemaakt, zowel door de autoriteiten en andere relevante actoren in de lidstaten, als door de nieuwe lidstaten en de kandidaat-landen.

De EU spant zich nu al ten zeerste in om de situatie van de Roma-gemeenschappen in Europa te verbeteren. Alleen al in de laatste drie jaar werd een bedrag van meer dan 77 miljoen euro via het PHARE-programma voor projecten ten behoeve van de Roma in Hongarije, Tsjechië, Slowakije, Bulgarije en Roemenië beschikbaar gesteld.

Soortgelijke initiatieven worden in de huidige lidstaten zoals Spanje, Griekenland en Frankrijk, gefinancierd via het Europees Sociaal Fonds, en het communautaire initiatief EQUAL, alsook via interventies uit het Europees Regionaal Ontwikkelingsfonds als investeringssteun. Projecten voor de Roma worden ook ondersteund in het kader van andere communautaire programma's zoals Socrates, Youth for Europe en het Communautair Actieprogramma ter Bestrijding van Discriminatie.

Na de toetreding van de nieuwe lidstaten, die voor mei 2004 gepland is, zullen Hongarije en Slowakije in het kader van de Structuurfondsen en het Cohesiefonds in aanmerking komen voor steun van de Europese Unie. De door deze Fondsen gesteunde programma's en projecten kunnen gebruikt worden als bijdrage aan projecten op uiteenlopende gebieden die de Roma-bevolking ten goede kunnen komen, zoals onderwijs en opleiding, bedrijfs- en infrastructuurontwikkeling.

In overeenstemming met de principes van gedecentraliseerd beheer van de Europese programma's is het de taak van de autoriteiten in de lidstaten om projecten te selecteren voor steun, zodra de brede strategische doelstellingen van de programma's met de Commissie zijn vastgesteld. Het is aan deze autoriteiten om ervoor te zorgen dat de geselecteerde projecten, in overeenstemming met de strategische doelstellingen van het programma, tegemoetkomen aan de behoeften van de gehele bevolkingsgroep in kwestie.

Na de toetreding zullen de nieuwe lidstaten de conformiteit moeten waarborgen met Richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 betreffende de gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (1) en Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in werkgelegenheid en beroep (2).

Evenzo zullen Bulgarije en Roemenië in aanmerking komen voor het Europese cohesiebeleid en hun wetgeving, in overeenstemming met de ten tijde van de toetreding geldende bepalingen, op die van de Gemeenschap moeten afstemmen.

----

(1)PB L 180 van 19.7.2000.

(2)PB L 303 van 2.12.2000.

----

----

(2004/C 33 E/147)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1642/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(16 mei 2003)

Betreft:   Onderwerping van ingezetenen van de Europese Unie aan een Amerikaans systeem van puntentelling en onderhandelen in plaats van waarheidsvinding en normale strafrechtspraak

Bron: TV Nederland 3, actualiteitenrubriek „NOVA” van 3 mei 2003

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(10 juli 2003)

----

----

(2004/C 33 E/148)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1662/03

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(19 mei 2003)

Betreft:   Gedifferentieerde tolheffing

Onder punt 54 van de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van 20 en 21 maart 2003 worden de lidstaten opgeroepen om tot een definitief akkoord te komen over de richtlijn inzake verhandelbare emissierechten.

Het in 1993 van kracht geworden model voor het ecopuntensysteem geldt nog tot december 2003. Onderzoeken hebben tot nog toe aangetoond dat de doelstellingen die werden opgenomen in het toetredingsverdrag met Oostenrijk — vermindering van de uitstoot van stikstofoxiden met 60 procent en beperking van het aantal ritten van vrachtwagens (108 % -clausule) — binnen deze tijdspanne niet konden worden gehaald: de uitstoot van schadelijke stoffen nam niet met 60 maar met slechts 52 procent af. De 108 % -clausule werd door de Europese Commissie en de lidstaten bekritiseerd omdat daarmee geen kwantitatieve berekening van het aantal passerende vrachtwagens, maar een kwalitatieve doelstelling voor een algemene vermindering van de uitstoot van schadelijke stoffen werd ingevoerd. Als oplossing zou men een gedifferentieerde tolheffing kunnen introduceren, met relatieve sancties voor vervoersondernemingen naargelang hun individuele uitstoot van schadelijke stoffen.

Welke economisch en ecologisch verantwoorde alternatieven biedt de Commissie als de 108 % -clausule wordt opgeheven?

Ziet de Commissie het nut in van een reglementering van de emissies door de invoering van een gedifferentieerde tolheffing?

Welke vorm van steun biedt de Commissie in dit opzicht aan de lidstaten en in het bijzonder aan de kwetsbare gebieden in de centrale Alpen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(3 juli 2003)

De bovengrens voor het aantal transitoritten dat per jaar mag worden gemaakt — de zogenaamde „108 % -clausule” — is als een belangrijke inconsistentie van het ecopuntensysteem beschouwd en dit standpunt wordt bevestigd door de instemming van het Parlement om deze uit het systeem te schrappen (1). Deze clausule kan alleen van toepassing zijn als de algehele milieuprestaties van vrachtwagens met meer dan 8 % per jaar verbeteren. Aangezien het ecopuntensysteem echter bedoeld is om vervoerders ertoe aan te zetten bij ritten door Oostenrijk milieuvriendelijker vrachtwagens te gebruiken, is een sanctie die feitelijk ontstaat doordat vrachtwagens „te groen” zijn, moeilijk te rechtvaardigen.

Wat de in artikel 11 van Protocol nr. 9 vastgestelde doelstelling van het ecopuntensysteem betreft: de totale emissie van stikstofoxiden (NOx) moet in de periode van 1 januari 1992 tot en met 31 december 2003 met 60 % dalen. Op 1 januari 1992 waren er voor de EU-15 in theorie 23 556 220 ecopunten beschikbaar. Aangezien er is afgesproken dat elk ecopunt overeenkomt met één eenheid NOx, zal de doelstelling van het ecopuntensysteem derhalve overeenkomstig de bepalingen van Protocol nr. 9 worden gehaald wanneer in één kalenderjaar 40 % van dit totaal (d.w.z. 9 422 488 ecopunten) is gebruikt en dit zal in 2003 het geval zijn.

Wat de statistische gegevens voor de NOx-emissie in Oostenrijk betreft: de exacte procentuele afname van de NOx-emissie van vrachtwagens die door Oostenrijk rijden moet tegen vele factoren worden afgewogen, zoals bijvoorbeeld de hoeveelheid verontreiniging die door het binnenlandse verkeer of door andere wegvoertuigen dan vrachtwagens wordt veroorzaakt, de emissie van een goed onderhouden motor in vergelijking met een slecht onderhouden motor en de omstandigheden waarin de testcycli van de nieuwe motoren worden gemaakt.

Tijdens de discussie die momenteel over de verlenging van het ecopuntensysteem wordt gevoerd, hebben zowel het Parlement als de Raad het idee besproken om de meest verontreinigende vrachtwagens van de transitoritten door Oostenrijk uit te sluiten. Vrachtwagens die minder slecht voor het milieu zijn, zoals de categorie EURO IV, zouden dan van het ecopuntensysteem worden vrijgesteld.

De emissie moet in de eerste plaats worden gereguleerd door adequate normen in de wetgeving (de EURO-indeling). Bovendien is de Commissie van plan binnenkort een voorstel voor een sectorale richtlijn in te dienen inzake heffingen voor het gebruik van de wegeninfrastructuur tot wijziging van Richtlijn 1999/62/EG (2).

Het is de bedoeling dat deze richtlijn bijdraagt tot gelijke kansen op de vervoersmarkt, terwijl er tevens rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van kwetsbare gebieden en corridors.

----

(1)  Voorstel van de Commissie, PB C 120 E van 24.4.2001, op 1 september 2001 door het Parlement goedgekeurd.

(2)  Richtlijn 1999/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 1999 betreffende het in rekening brengen van het gebruik van bepaalde infrastructuurvoorzieningen aan zware vrachtvoertuigen, PB L 187 van 20.7.1999.

----

----

(2004/C 33 E/149)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1663/03

van Joan Vallvé (ELDR) aan de Commissie

(19 mei 2003)

Betreft:   Steun aan de tuinbouw

In het voorstel voor een verordening van de Raad om gemeenschappelijke bepalingen vast te stellen van toepassing op de directe steun in het kader van het gemeenschappelijk beleid en om hulp te verlenen aan de producenten van bepaalde gewassen (1) staat in artikel 53 over het landbouwgebruik van de grond dat de boeren hun grond mogen gebruiken voor onverschillig welke landbouwactiviteit met uitzondering van permanente gewassen.

Hierbij gaat men ervan uit dat de boeren tot nog toe hun grond hebben bestemd voor grasachtige gewassen en dat zij, wanneer de nieuwe verordening van kracht is geworden, een ontkoppelde subsidie zullen ontvangen en dit areaal kunnen wijden aan tuinbouwgewassen zonder dat zij daarmee het recht op deze steun verspelen.

Dit betekent een ernstige verstoring van het goed functioneren van deze sector, want traditionele tuinbouwproducenten moeten nu op een en dezelfde markt concurreren met nieuwe producenten die vroeger in het gras zaten en subsidie krijgen, terwijl de traditionele tuinbouwers geen enkele directe steun ontvangen.

Men mag niet vergeten dat volgens de bestaande verordeningen de tuinbouwproducten van deze bedrijven eveneens in aanmerking kunnen komen voor financiële steun die de EU verleent aan de fruit- en tuinbouwsector, waarbij het nu al om geringe bedragen gaat die dan ook nog moeten worden verdeeld over een groter aantal landbouwers.

Dit alles wekt te meer verbazing wanneer je bedenkt dat in een eerdere versie van het hervormingsvoorstel, namelijk de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement van 10 juli jl. (2) deze mogelijkheid was uitgesloten en duidelijk op bladzijde 21 van de Spaanse tekst in het hoofdstuk „draagwijdte van de regeling” staat te lezen dat in deze fase fruit en tuinbouw buiten de nieuwe regeling zullen vallen.

Noch in de considerantia noch in de toelichting bij COM(2003) 23 def. wordt gezinspeeld op de motieven om dit criterium los te laten.

Waarom heeft de Commissie besloten toestemming te verlenen voor het aanplanten van tuinbouwgewassen in arealen die, wanneer de hervorming van het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid van kracht wordt, ontkoppelde hulp zullen ontvangen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(17 juni 2003)

Op 21 januari 2003 heeft de Commissie haar voorstel voor de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) (3) voorgelegd aan de Landbouwraad van de Unie en aan het Parlement. Het betreft met name ook een voorstel voor een verordening tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van steunregelingen voor producenten van bepaalde gewassen.

In artikel 53 van de ontwerpverordening wordt voorgesteld het gebruik van grond die in aanmerking komt voor de rechtstreekse betalingen, voor blijvende teelten (bijv. fruitbomen, wijngaarden, kasteelt) te verbieden. Volgens het voorstel dat momenteel in de Raad en het Parlement wordt besproken, zijn fruitteelt met eenjarige gewassen en tuinbouw op deze grond wel toegestaan.

Vele vertegenwoordigers van traditionele producenten van groenten en fruit hebben reeds uiting gegeven aan hun bezorgdheid met betrekking tot eventuele verstoringen van de concurrentie als gevolg van deze toestemming.

De Commissie had liever toestemming gegeven voor de verbouw van de betrokken gewassen op het voor rechtstreekse betalingen in aanmerking komende areaal, in plaats van de uitsluiting die was voorgesteld in de mededeling van juli 2002 over de tussenbalans, om redenen die verband hielden met problemen bij de controle.

In de vergadering van de Raad van de Ministers van Landbouw van de Unie in Luxemburg op 8 april 2003 heeft het lid van de Commissie, belast met landbouw, zich evenwel bereid verklaard een oplossing te zoeken voor dit probleem.

In die vergadering van de Raad heeft hij namelijk verklaard dat een landbouwer die onder de bedrijfstoeslagregeling valt, in principe vrij moet kunnen bepalen op welke wijze hij zijn grond wil gebruiken. De mogelijkheid bestaat evenwel dat zulks in bepaalde gebieden leidt tot concurrentienadeel voor de traditionele producenten die gespecialiseerd zijn in groenten en fruit. Derhalve lijkt het aanvaardbaar aan de lidstaten de garantie te geven dat zij de teelt van groenten en fruit op areaal dat in aanmerking komt voor rechtstreekse betalingen, mogen verbieden.

----

(1)  COM(2003)23 def.

(2)  COM(2002)394 def.

(3)  COM(2003)23 def.

----

----

(2004/C 33 E/150)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1683/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(15 mei 2003)

Betreft:   Opheldering over de verordening van de Raad 2340/2002

Verordening van de Raad nr. 2340/2002 (1) wijkt af van het voorstel van de Commissie op het punt van inachtneming van het bepaalde in verordening nr. 2027/95 (2) van 15 juni 1995, zoals gewijzigd door verordening nr. 149/1999 (3) van 19 januari 1999, waarnaar wordt verwezen door de Commissie in haar antwoord op schriftelijke vraag E-1849/02 (4). Het betreft hier de beperking tot nul van de visserijinspanningen door de Britse en Spaanse visserijvloten op bepaalde soorten in de wateren die onder de Portugese soevereiniteit vallen in de gebieden ICES-X of CECAF 3.4.

Aangezien deze beperking tot nul van de visserij-inspanningen volledig in werking is getreden, zoals door de Europese Commissie is aangegeven in haar antwoord op schriftelijke vraag P-0026/03 (5), heeft deze omissie uiteraard geen gevolgen.

Acht de Commissie het in dit verband niet noodzakelijk een en ander te verduidelijken teneinde in overeenstemming te zijn met de communautaire wetgeving en om te voorkomen dat onherstelbare schade wordt toegebracht aan het biologisch evenwicht in bovengenoemde viswateren, waarover voldoende wetenschappelijke gegevens beschikbaar zijn en al veel is gepubliceerd en dat wordt erkend in het voorstel van de Commissie COM(2002) 739?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(12 juni 2003)

Met betrekking tot de regeling tot regulering van de visserij-inspanning in ICES-sector X, wordt het geachte parlementslid verwezen naar: het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-1849/02 van de heer Casaca (6). De Commissie blijft bij het standpunt dat zij reeds in dat antwoord heeft meegedeeld met betrekking tot de toepassing van Verordening (EEG) nr. 2340/2002 van de Raad van 16 december 2002 tot vaststelling, voor 2003 en 2004, van de vangstmogelijkheden voor bestanden van diepzeevissen.

In elk geval wordt erop gewezen dat de bepalingen van de nieuwe regeling die geldt voor de „westelijke wateren” en die momenteel in de Raad wordt besproken (7), een omschrijving bevat van de nieuwe voorschriften voor de toegang tot de betrokken sector.

----

(1)PB L 356 van 31.12.2002, blz. 1.

(2)PB L 199 van 24.8.1995, blz. 1.

(3)PB L 18 van 23.1.1999, blz. 3.

(4)PB C 28 E van 6.2.2003, blz. 148.

(5)PB C 222 E van 18.9.2003, blz. 138.

(6)PB C 28 E van 6.2.2003.

(7)  COM(2002)739 def.

----

----

(2004/C 33 E/151)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1685/03

van Brigitte Langenhagen (PPE-DE) aan de Commissie

(20 mei 2003)

Betreft:   Digitale tachograaf

Bij verordening nr. 2135/98 (1) werd besloten tot de invoering van een nieuwe generatie digitale tachografen in de Europese Unie. Eerst door de aanneming en publicatie van de technische specificaties in bijlage 1B kan genoemde verordening in werking treden. Dit geschiedde door middel van verordening nr. 1360/2002 (2).

In de basisverordening nr. 2135/98 zijn bepaalde termijnen voor de invoering van de digitale tachograaf vastgelegd. Deze termijnen beginnen te lopen op de dag van de publicatie van verordening nr. 1360/2002. Zij betreffen de inbouw van een digitale tachograaf in nieuwe voertuigen (24 maanden volgens artikel 2, lid 1 a), de afgifte van bestuurderskaarten door de lidstaten (21 maanden volgens artikel 2, lid 2), alsmede de EG-goedkeuring (12 maanden volgens artikel 2, lid 3).

Hoe beoordeelt de Commissie op dit moment de naleving van deze termijnen? Hoe beoordeelt zij de situatie ten aanzien van de EG-goedkeuring en? Welke maatregelen zal zij nemen indien vóór 5 augustus 2003 nog geen goedkeuring is verleend? Wanneer zal de Commissie de medebeslissingsprocedure tot vaststelling van nieuwe termijnen inleiden, overeenkomstig artikel 2, lid 3 van verordening nr. 2135/98, voor geval reeds vóór 5 augustus 2003 vaststaat dat de goedkeuring er niet op tijd komt? Welke alternatieve oplossingen overweegt de Commissie om te zorgen voor een spoedige daadwerkelijke invoering van de digitale tachograaf? Hoe beoordeelt de Commissie de situatie wat betreft de afgifte, binnen de gestelde termijn, van de tachograafkaarten in alle lidstaten van de EU?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(2 juli 2003)

De procedure voor typegoedkeuring is beschreven in bijlage 1B van Verordening (EG) nr. 1360/2002 van de Commissie van 13 juni 2002 betreffende de zevende aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad betreffende het controleapparaat in het wegvervoer (2). Een typegoedkeuringscertificaat kan slechts worden verleend indien een fabrikant in het bezit is van een beveiligingscertificaat, een functiecertificaat en een interoperabiliteitscertificaat. Om een interoperabiliteits-certificaat te verkrijgen dienen de fabrikanten een uitzonderlijke procedure te volgen die meerdere maanden in beslag kan nemen. Tot dusver heeft geen enkele fabrikant van tachografen en kaarten een begin gemaakt met de interoperabiliteitsprocedure. Waarschijnlijk zal er dus op 5 augustus 2003 (12 maanden na de bekendmaking van Verordening (EG) nr. 1360/2002 van de Commissie) geen typegoedkeuringscertificaat zijn. De Commissie verwacht evenwel dat de eerste typegoedkeuring voor het einde van het jaar zal worden verleend.

De indiening door de Commissie van een voorstel voor verlenging van de uitvoeringstermijnen zou naar alle waarschijnlijkheid de invoering van de digitale tachograaf aanzienlijk vertragen. Gezien het kennelijke geknoei met de huidige analoge tachograaf, met alle negatieve gevolgen voor de verkeersveiligheid, is de Commissie van mening dat de digitale tachograaf zo spoedig mogelijk moet worden ingevoerd. De Commissie is dan ook van plan de situatie opnieuw te bezien, wanneer de eerste fabrikanten later in 2003 een typegoedkeuring hebben verkregen.

Teneinde de lidstaten te helpen de digitale tachograaf voor 5 augustus 2004 in te voeren, steunt de Commissie twee projecten.

Het eerste project, dat uitgaat van het Franse ministerie voor infrastructuur, vervoer en huisvesting, heeft betrekking op de afgifte van tachograafkaarten. De tijdige afgifte van tachograafkaarten is van het allergrootste belang voor de succesvolle invoering van de digitale tachograaf. Een van de essentiële onderdelen van dit project is TACHOnet, een systeem dat de uitwisseling van gegevens tussen nationale overheidsdiensten die met de afgifte van tachograafkaarten zijn belast, mogelijk maakt alsook de handhaving van rij- en rusttijden van beroepschauffeurs. De ontwerpfase van TACHOnet is onlangs beëindigd. De lidstaten gaan thans over tot de uitvoeringsfase.

Het tweede project, dat uitgaat van de Zweedse nationale verkeersadministratie, heeft betrekking op implementatiekwesties in een meer algemene zin, zoals goedkeuringsvoorwaarden en instructies voor werkplaatsen, aanbevelingen voor vervoerbedrijven inzake gegevensbeheer en voor controlediensten met betrekking tot controles in het verkeer en bij bedrijven.

Deze projecten zullen mede de lidstaten daadwerkelijk in staat stellen de digitale tachograaf in te voeren.

----

(1)PB L 274 van 9.10.1998, blz. 1.

(2)PB L 207 van 5.8.2002.

----

----

(2004/C 33 E/152)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1702/03

van Laura González Álvarez (GUE/NGL) aan de Commissie

(22 mei 2003)

Betreft:   Gevolgen voor het milieu van de aanleg van de wegdelen Arenas-Molledo, Pesquera-Reinosa en Molledo-Pesquera van de autosnelweg tussen Cantabrië en Midden-Spanje

Het tracé van de autosnelweg tussen Cantabrië en Midden-Spanje en vooral de wegdelen Arenas-Molledo, Pesquera-Reinosa en Molledo-Pesquera heeft onder aanwonenden, actiegroepen en de burgerij in het algemeen grote ongerustheid gezaaid, omdat bij de aanleg geen rekening wordt gehouden met de natuur, met name in het nationale natuurreservaat Saja, en een belangrijk deel van het historische erfgoed van het gebied wordt verwoest. Er hebben zich tal van onregelmatigheden voorgedaan, zoals het doorgaan met de aanleg van het wegdeel Arenas-Molledo voordat het Directoraat-generaal milieukwaliteit en effectbeoordeling een uitspraak had gedaan, en de bezetting van landgoederen zonder dat de grond eerst was onteigend.

De uitgevoerde milieueffectstudies waren niet erg grondig en de aanleg van het wegstuk Corrales-Arenas de Iguña heeft zeer ernstige gevolgen gehad, zoals het verdwijnen van de monte Fresneda, de Muriago-beek en de Romeinse heirweg.

Is de Commissie op de hoogte van de bovengenoemde feiten? Welke maatregelen zal zij nemen om de toepassing van de Commissie milieuwetgeving in het geval dat ons bezighoudt te verzekeren, met name richtlijn 85/337/CEE (1) betreffende de milieueffectbeoordeling en richtlijn 92/43/CEE (2) inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(14 juli 2003)

De door het geachte parlementslid aangehaalde feiten in verband met het autosnelwegproject Cantabria — Meseta zijn de Commissie bekend.

Met betrekking tot deze weg werd namelijk in 1997 al een klacht ingediend wegens onjuiste toepassing van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (3), gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG (4).

Bij de behandeling van dit dossier heeft de Commissie geconstateerd dat de Spaanse autoriteiten een milieueffectrapportage hadden uitgevoerd overeenkomstig voornoemde richtlijn en aan de klacht is dus verder geen gevolg gegeven.

De klagers hebben onlangs hun bezorgdheid geuit over een aantal wijzigingen in het tracé van de betrokken weg.

Wijzigingen in het tracé van een autosnelweg vallen onder bijlage II, punt 12, van Richtlijn 85/337/EEG. De in deze bijlage genoemde projecten zijn die welke zijn bedoeld in artikel 4, lid 2, van de richtlijn en worden bijgevolg aan een rapportage onderworpen indien de lidstaten van oordeel zijn dat hun kenmerken zulks noodzakelijk maken.

Deze richtlijn is van procedurele aard en verplicht de lidstaten een milieueffectrapportage uit te voeren voor projecten die schadelijk gevolgen voor het milieu kunnen hebben. Na afronding van het onderzoek besluit de bevoegde instantie of het project al dan niet wordt uitgevoerd. De Commissie is echter niet gerechtigd de betrokken lidstaat een concreet tracé voor te schrijven. De keuze daarvan behoort tot de exclusieve bevoegdheid van de nationale instanties.

Volgens de beschikbare informatie doorkruist of nadert het tracé van de autoweg geen enkele door de Spaanse autoriteiten krachtens Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 (5) als gebied van communautair belang voorgestelde locatie.

Bijgevolg is de Commissie, mede rekening houdend met het feit dat het autowegproject volgens de geëigende procedure aan een milieueffectrapportage is onderworpen overeenkomstig de desbetreffende richtlijn, niet bevoegd te interveniëren, daar zij geen inbreuk op de communautaire wetgeving heeft kunnen vaststellen.

----

(1)PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.

(2)PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.

(3)PB L 175 van 5.7.1985.

(4)PB L 73 van 14.3.1997.

(5)PB L 206 van 22.7.1992.

----

----

(2004/C 33 E/153)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1712/03

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(23 mei 2003)

Betreft:   Communautaire financiering van projecten en levering van rollend materieel aan Griekenland

Financiert de EU (direct of indirect, gratis of met leningen, via bijvoorbeeld de EIB) de aanleg van de Olympische sportinstallaties in Griekenland of de aanleg en de voltooiing van projecten die moeten bijdragen tot een vlotte organisatie van de Olympische spelen van 2004? Zo ja, is de Commissie tevreden over de vorderingen bij de uitvoering van deze werken?

Financiert de EU (direct of indirect, gratis of met leningen) de levering van nieuw lopend materieel (bussen en trolleybussen) voor het openbaar vervoer in Athene en andere Griekse steden? Zo ja, moet dit dan niet worden aangegeven (bijvoorbeeld met informatieborden) op de voertuigen die zijn aangekocht met communautaire medefinanciering?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(4 juli 2003)

De Unie draagt bij tot bepaalde Olympische sportinstallaties via een lening die door de Europese Investeringsbank (EIB) ter beschikking is gesteld, inzonderheid voor de renovatie van het Olympisch Stadion in Maroussi en het nabijgelegen perscentrum.

De Unie draagt tevens bij tot de aanleg van verschillende openbare vervoersfaciliteiten in de streek rond Athene in het kader van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO).

Het gaat om de volgende projecten (de bedragen zijn de indicatieve bijdragen van het EFRO).

Het doel van deze projecten is bij te dragen tot de modernisering en uitbreiding van de infrastructuur in Griekenland. Indien deze werken tijdig voltooid kunnen worden, zal de verwachte toename van het verkeer in verband met de Olympische Spelen veel gemakkelijker kunnen worden verwerkt. De tijdige realisering van de projecten met het oog op de Olympische Spelen is voor de Griekse autoriteiten een prioriteit.

Voor de medefinanciering van de vernieuwing van de Atheense bus- en trolleyvloot gelden de normale voorschriften in verband met informatie en publiciteit.

----

----

(2004/C 33 E/154)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1718/03

van Christopher Heaton-Harris (PPE-DE) aan de Commissie

(23 mei 2003)

Betreft:   Bescherming van kinderen in de sport

Het Europese Jaar voor Opleiding door Sport 2004 werd ingevoerd bij besluit 291/2003/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 6 februari 2003. Dit is een positief initiatief van de EU, waarbij aan sport een belangrijke rol wordt toegekend bij de bevordering van onderwijs en gezondheid over de gehele EU.

Sport is een uiterst belangrijk socialiserings- en opvoedingsinstrument voor miljoenen kinderen over de gehele EU, die elke dag deelnemen aan sportactiviteiten. Het is echter van groot belang dat kinderen passende bescherming genieten en met passend respect behandeld worden bij alle sportieve activiteiten en evenementen. Het zal de Europese Commissie zeker bekend zijn dat er bericht wordt over een toenemende aantal gevallen van seksuele, fysieke of emotionele mishandeling van kinderen in de sport. Is de Europese Commissie voornemens om in dit verband enigerlei actie te nemen om de bescherming van kinderen en jongeren in de sport te bevorderen?

Zou de Commissie de opstelling ondersteunen van minimumnormen om ervoor te zorgen dat de sportsector in de EU de mogelijkheid heeft om in te grijpen wanneer er dergelijke gevallen gerapporteerd worden teneinde de aan hem toevertrouwde kinderen te beschermen en van mishandeling te vrijwaren?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(16 juli 2003)

Zoals het geachte parlementslid opmerkt, is 2004 uitgeroepen tot Europees Jaar voor Opleiding door Sport. Dit initiatief wil de aandacht richten op de educatieve en sociale waarden van sport, in de geest van het Verslag van Helsinki (2) en de Verklaring van Nice (3).

Het Europees Jaar voor Opleiding door Sport wil de partnerschappen versterken tussen de wereld van het onderwijs, de sport en de overheid om zo onder meer het onderwijs, de gezondheidsbescherming en de omscholing van jonge sportbeoefenaars te bevorderen. Voorts zal de Commissie als onderdeel van voorbereidende acties op sportgebied via begrotingslijn B3-1026 voorzien in de financiering van onderzoek om onder meer de educatieve impact en de rol van sportactiviteiten als factor voor het evenwicht van jonge mensen te analyseren. Het resultaat van al deze maatregelen zal de Commissie helpen bij de ontwikkeling van een nieuw soort programma's voor onderwijs en jeugd. Bepaalde conclusies zouden ook kunnen dienen om ook op andere communautaire beleidsterreinen meer met sportactiviteiten rekening te houden.

Wat de tweede vraag van de geachte afgevaardigde betreft, wijst de Commissie op haar grote bezorgdheid ten aanzien van de aangehaalde kwesties. Inzake fysieke of emotionele mishandeling zij gewezen op de bepalingen van Richtlijn 94/33/EG van de Raad van 22 juni 1994 betreffende de bescherming van jongeren op het werk (4). In artikel 5 van die richtlijn wordt bepaald dat de lidstaten de arbeidsvoorwaarden voor kinderen vaststellen, met name ook voor sportactiviteiten. De lidstaten moeten derhalve van deze richtlijn gebruik maken om in te grijpen wanneer er gevaar van mishandeling van jonge professionele sportbeoefenaars bestaat.

Wat meer in het algemeen de strijd tegen seksueel misbruik van kinderen betreft, bestaan er op communautair niveau diverse initiatieven. Zo is de seksuele uitbuiting van kinderen op grond van het Handvest van de grondrechten van de Unie verboden. Daarnaast is in oktober 2002 binnen de Raad een politiek akkoord bereikt over een kaderrichtlijn inzake de strijd tegen seksuele uitbuiting van en pornografie met kinderen. Ten slotte financiert de Commissie via haar programma's AGIS en Daphne projecten voor de strijd tegen de seksuele uitbuiting van kinderen.

----

(1)PB L 43 van 18.2.2003, blz. 1.

(2)  Verslag van de Commissie aan de Europese Raad teneinde de bestaande sportstructuren te vrijwaren en de sport haar sociale functie in het kader van de Gemeenschap te laten behouden — Verslag van Helsinki over sport, COM(1999)644 van 1.12.1999.

(3)PB C 80 van 10.3.2001.

(4)PB L 216 van 20.8.1994.

----

----

(2004/C 33 E/155)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1721/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(23 mei 2003)

Betreft:   Uitsluiting van bestemmingen in Griekenland van internationale kaartverkoop door spoorwegmaatschappijen in andere lidstaten van de Europese Unie

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(9 juli 2003)

De Commissie was niet bekend met de specifieke omstandigheden waaronder de spoorwegverbindingen tussen Duitsland en Griekenland na het einde van het conflict in het voormalige Joegoslavië zijn hervat.

De Commissie was niet op de hoogte van het feit dat specifieke bestemmingen in Griekenland niet langer beschikbaar waren in de geautomatiseerde boekingssystemen die worden gebruikt door de spoorwegondernemingen in Europa. De website van de Duitse spoorwegonderneming Deutsche Bahn (DB) (1) geeft informatie over de dienstregeling voor een reis tussen bijvoorbeeld München en Athene. Er is echter geen informatie op te vinden over geldende prijzen en voorwaarden, hetgeen helaas voor veel internationale spoortrajecten het geval is. Wel moet worden opgemerkt dat de voorwaarden waaronder spoorbiljetten op de markt worden gebracht en verkocht onder de bestuurlijke onafhankelijkheid van de spoorwegondernemingen vallen, overeenkomstig Richtlijn 91/440/EEG (2), tenzij anders is bepaald in de openbare-dienstverplichtingen of overeenkomsten die zijn gesloten onder bij Verordening (EEG) nr. 1191/69 (3) vastgestelde voorwaarden.

De Commissie heeft in haar werkprogramma 2003 verder aangekondigd een voorstel te zullen indienen voor een verordening betreffende de rechten en plichten van reizigers bij internationale spoorwegdiensten. Een van de in deze verordening te behandelen kwesties is de aan de consumenten te verschaffen informatie vóór de reis, waaronder informatie over dienstregelingen, prijzen en toegangsvoorwaarden voor geplande internationale spoorwegdiensten. Dit was een van de kwesties die zijn genoemd in een door de diensten van de Commissie in 2002 opgesteld raadplegingsdocument, teneinde de huidige problemen met betrekking tot de rechten en plichten van reizigers bij internationale spoorwegverbindingen volledig in kaart te brengen (4). Het voorstel voor deze verordening zal daarom bepalingen bevatten die vereisen dat geautomatiseerde boekingssystemen, ongeacht wie de eigenaar daarvan is, op verzoek en onder gelijke voorwaarden de vermelding van informatie over spoorwegdiensten van andere spoorwegondernemingen aanvaarden. Spoorwegondernemingen die reizigersdiensten aanbieden tussen grote spoorwegstations zijn verder verplicht samen te werken bij het aanbieden van doorreisbiljetten in één vervoersovereenkomst voor reizigers. Deze bepalingen zijn echter ook afhankelijk van de goedkeuring van de technische specificaties inzake interoperabiliteit ten behoeve van telematica voor reizigers, overeenkomstig Richtlijn 2001/16/EG (5).

De Commissie verwijst tenslotte naar het initiatief van de Internationale Spoorwegunie (UIC) om een informatiesysteem te ontwikkelen dat informatie bevat over alle door haar leden aangeboden spoorwegdiensten. Volgens de UIC is dit systeem, Merits, in 2003 operationeel geworden. De UIC is verder gestart met de ontwikkeling van een boekings- en ticketsysteem (Prifis). De Commissie zal nauwlettend toezicht houden op de tenuitvoerlegging van dit geautomatiseerde boekingssysteem, met name om ervoor te zorgen dat het toegankelijk is voor informatie over alle spoorwegdiensten en dat het de mededingingsvoorschriften van de Unie naleeft.

----

(1)  Zie: http://www.bahn.de.

(2)  Richtlijn 91/440/EEG van 29 juli 1991 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap, PB L 237 van 24.8.1991, zoals gewijzigd bij Richtlijn 2001/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001, PB L 75 van 15.3.2001.

(3)  Verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad van 26 juni 1969 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren, PB L 156 van 28.6.1969, zoals gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 1893/91 van de Raad van 20 juni 1991, PB L 169 van 29.6.1991.

(4)  Voor de volledige tekst van dit document, zie: http://europa.eu.int/comm/transport/rail/passenger/doc/cd-en.pdf.

(5)  Richtlijn 2001/16/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 maart 2001 betreffende de interoperabiliteit van het conventionele trans-Europese spoorwegsysteem, PB L 110 van 20.4.2001.

----

----

(2004/C 33 E/156)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1725/03

van Reimer Böge (PPE-DE) aan de Commissie

(23 mei 2003)

Betreft:   Financiering van het satellietvolgsysteem VMS voor vissersvaartuigen

Overeenkomstig artikel 22 van verordening (EG) nr. 2371/2002 (1) moeten zonder uitzondering alle vissersvaartuigen van meer dan 18 meter lengte vanaf 1 januari 2004 en alle vaartuigen van meer dan 15 meter vanaf 1 januari 2005 uitgerust zijn met een zogenaamde „Blue box” voor satellietopsporing.

Voor visserijvaartuigen langer dan 24 meter, die al sinds juli 1998 verplicht over VMS moeten beschikken, worden de aanschaffingskosten op verzoek voor 100 % door de Europese Unie vergoed. Voor kotters onder 24 meter geldt echter slechts een subsidie in het kader van de FIOV ter hoogte van 25 % van de aanschaffingskosten. Daarbij komen exploitatiekosten tot 500 EUR per jaar die een extra last voor de vissers betekenen.

Kan de Commissie, los van het feit dat deze extra kosten voor vaartuigen voor kust- en dagvisserij moeilijk te rechtvaardigen valt, meedelen of zij bereid is een einde te maken aan de duidelijke benadeling van kotters onder 24 meter bij de aanschaf van de „Blue box”, bijvoorbeeld door wijziging van de verordening, door ondersteuning van de desbetreffende initiatieven in de begrotingsprocedure of door de deelneming van de EU aan de kosten van toezicht door de lidstaten via welke ook een vergoeding mogelijk zou zijn voor satellietvolginstallaties die in 2003 en vanaf 2004 worden ingebouwd?

Antwoord van heer Fischler namens de Commissie

(11 juli 2003)

Ook de Commissie is van mening dat alle vissers een gelijke behandeling moeten krijgen wanneer het satellietvolgsysteem (VMS) ook voor kleinere vissersvaartuigen verplicht wordt gesteld.

In dit opzicht wordt de werkelijke situatie niet correct weergegeven door te veronderstellen dat de apparatuur voor grotere vaartuigen voor 100 % en die voor kleinere vaartuigen slechts voor 25 % kan worden vergoed. In werkelijkheid is voor vaartuigen waarvoor VMS al verplicht was, een aan een maximum gebonden financiële bijdrage betaald die in verhouding stond tot de uitgaven voor de aanschaf van de apparatuur. De maximumbijdrage in 1999 en 2000 was 3 400 EUR.

Voor vaartuigen met een totale lengte van minder dan 24 meter zal de Commissie, binnen de grenzen van de begroting, steun toekennen onder vergelijkbare voorwaarden als die welke in het verleden voor grotere schepen golden.

----

(1)PB L 358 van 31.12.2002, blz. 59.

----

----

(2004/C 33 E/157)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1729/03

van Roger Helmer (PPE-DE) aan de Commissie

(19 mei 2003)

Betreft:   Motorrijtuigverzekering in Litouwen

Zou de Commissie kunnen meedelen of er afspraken gemaakt zijn met Litouwen om dit land te laten voldoen aan de EU-normen inzake motorrijtuigverzekering, met name aan de eerste Richtlijn inzake motorrijtuigverzekering, die bepaalt dat elke in de EU uit te geven verzekeringspolis de minimum-verzekeringsdekking als vereist in elke andere EU-lidstaat moet bieden?

Momenteel werken de EU-lidstaten met het systeem van de groene kaart voor motorrijtuigverzekering, wat betekent dat in de gehele EU de standaardminimumverzekeringsdekking wordt geboden. Alle lidstaten zijn tevens medeondertekenaar van de „Multilaterale Garantieovereenkomst”, hetgeen betekent dat de groene kaart niet strikt noodzakelijk is voor binnenkomst in andere EU-lidstaten. Kan de Commissie verder meedelen of Litouwen zal toetreden tot de „Multilaterale Garantieovereenkomst”?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(10 juni 2003)

Volgens de recentste informatie waarover de Commissie beschikt, heeft Litouwen de bepalingen van de Unie inzake motorrijtuigenverzekering nog niet volledig uitgevoerd. Volgens de door de Litouwse autoriteiten verstrekte informatie wordt momenteel een wetsvoorstel voorbereidt met het oog op de omzetting van de door het geachte parlementslid aangehaalde eerste richtlijn motorrijtuigenverzekering 72/166/EEG (1), alsmede van de andere drie richtlijnen motorrijtuigenverzekering (84/5/EEG (2), 90/232/EEG (3) en 2000/26/EEG (4)). Het voorstel zou binnenkort aan de nationale wetgevende overheid worden voorgelegd.

Wat de overeenkomst betreft die overeenkomstig de beginselen van artikel 2, lid 2, van de eerste richtlijn motorrijtuigenverzekering tussen de nationale bureaus van verzekeraars van de lidstaten van de Europese Economische Ruimte en andere geassocieerde staten is gesloten: Litouwen is nog geen partij bij een dergelijke overeenkomst, maar verwacht wordt dat het land dit binnenkort, en alleszins voor de datum van toetreding, zal worden.

Litouwen moet, zoals elk toetredingsland, de wetgeving van de Unie inzake verzekering — met inbegrip van de motorrijtuigenverzekering — volledig omzetten vóór de datum van toetreding. De Commissie zal hierop toezicht blijven uitoefenen en zal met name controleren of voldaan is aan alle voorwaarden voor het opheffen van de grenscontroles inzake verzekeringen. In voorkomend geval zal de Commissie de nodige maatregelen nemen om de goede werking van het stelsel te waarborgen.

----

(1)  Richtlijn 72/166/EEG van de Raad van 24 april 1972 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid, PB L 103 van 2.5.1972.

(2)  Tweede Richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, PB L 8 van 11.1.1984.

(3)  Derde Richtlijn 90/232/EEG van de Raad van 14 mei 1990 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, PB L 129 van 19.5.1990.

(4)  Richtlijn 2000/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 mei 2000 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG van de Raad (Vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering), PB L 181 van 20.7.2000.

----

----

(2004/C 33 E/158)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1735/03

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(26 mei 2003)

Betreft:   Harmonisering van feestdagen

De feestdagen van de lidstaten worden op grond van verschillen in tradities en politieke en godsdienstige achtergronden binnen de Europese Unie niet op uniforme wijze vastgesteld en hun aantallen verschillen ook per lidstaat. Dit kan worden opgevat als een economische belemmering, die aanzienlijke nadelen kan opleveren. Met een geleidelijke harmonisering van de feestdagen in de landen van de Europese Unie op de lange termijn en de verschuiving van een feestdag (die eigenlijk op een werkdag zou vallen) naar het daaropvolgende weekeinde, naar het voorbeeld van Groot-Brittannië, zou een groter economisch rendement kunnen worden bereikt en zouden burgers de kans krijgen hun vrije tijd nog beter te besteden.

Kan de Commissie, hoewel zij niet over rechtstreekse bevoegdheden in dit verband beschikt, een verduidelijking van de bestaande mogelijkheden voor een dergelijke onderlinge aanpassing geven?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(15 juli 2003)

Zoals het geachte parlementslid opmerkt, is de Commissie op dit gebied niet bevoegd. Een dergelijke harmonisering van de feestdagen in de lidstaten wordt bijgevolg niet overwogen.

----

----

(2004/C 33 E/159)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1737/03

van Jorge Hernández Mollar (PPE-DE) aan de Commissie

(26 mei 2003)

Betreft:   Vervoer over zee van landbouwproducten uit Almeria

Importeurs en exporteurs van landbouwproducten en het Havenschap van Almeria (Spanje) hebben bekendgemaakt te denken over een scheepvaartverbinding tussen de havens van Almeria en Rotterdam. Al in november van dit jaar zou fruit en groente uit het tuinbouwgebied bij Almeria naar Nederland worden verscheept.

Het is de bedoeling dat tussen november en maart wekelijks een schip uit Almeria vertrekt met tachtig vrachtwagens aan boord. Vanuit de Rotterdamse haven zouden de producten dan verder over de weg worden vervoerd over een afstand tot 350 kilometer (Noord-Frankrijk, België en Duitsland).

Door dit innovatieve project zou de export van landbouwproducten uit Almeria naar het hart van de Europese markt makkelijker worden en zou het vrachtverkeer over de Midden-Europese wegen afnemen. Is de Commissie bereid een aanzienlijke bijdrage te leveren om deze plannen voor het vervoer over zee van landbouwproducten uit Almeria naar de Rotterdamse haven te realiseren?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(2 juli 2003)

De Commissie heeft een permanent beleid ter bevordering van de kustvaart als aanvulling op en alternatief voor het wegvervoer. Een intensiever gebruik van de kustvaart ontlast niet alleen verkeersknelpunten op het land en verstopping van het wegennet, maar kan ook helpen bij de verwezenlijking van doelstellingen op het gebied van milieu en veiligheid. Het kan dan ook een belangrijke rol spelen bij de verwezenlijking van de beleidsdoelstellingen die in het Witboek van de Commissie over het Europees vervoersbeleid tot het jaar 2010 (1) zijn geformuleerd.

In dit kader is de Commissie verheugd dat de exporteurs en importeurs van landbouwproducten en de havendienst van Almería bereid zijn de mogelijkheid te bestuderen van het gebruik van de kustvaart als vervanging voor de algemene tendens om voor de uitvoer van deze producten van Spanje naar de Benelux, Duitsland en Frankrijk het wegvervoer te gebruiken.

De Commissie zal met belangstelling kennis nemen van de resultaten van het onderzoek naar de haalbaarheid en de commerciële levensvatbaarheid van de geplande dienst. In deze context zal er ongetwijfeld zorgvuldig worden gekeken naar factoren als de frequentie, de regelmaat, de beschikbaarheid van vracht voor de terugreis en de aard van het schip en de vervoerde lading (aanhangwagens met of zonder begeleiding, containers, wissellaadbakken).

In dit kader vestigt de Commissie graag de aandacht op het nieuwe Marco Polo-programma, dat in juli 2003 moet worden goedgekeurd en waarvoor zo spoedig mogelijk na de vaststelling een uitnodiging tot het indienen van voorstellen zal worden gepubliceerd. Het programma houdt zich bezig met de invoering van internationale vrachtdiensten waardoor vracht van alle segmenten van de markt verschuift van de weg naar de kustvaart, het railvervoer of de binnenvaart. Als het programma wordt vastgesteld, zal het van 2003 tot 2010 lopen en zal er elk jaar een uitnodiging tot het indienen van voorstellen worden gepubliceerd. Voor meer bijzonderheden verwijst de Commissie naar de nieuwe website van het Marco Polo-programma (http://europa.eu.int/comm/transport/marcopolo/index_en.htm”) en de helpdesk (tren-marco-polo@cec.eu.int).

----

(1)  COM(2001)370 def.

----

----

(2004/C 33 E/160)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1740/03

van Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) aan de Commissie

(26 mei 2003)

Betreft:   Resultaten van het proefstadium van het Europees Buitengerechtelijk Netwerk (EBG-net)

Het proefstadium van het Europees Buitengerechtelijk Netwerk (EBG-net) dat op 16 oktober 2001 is begonnen heeft een jaar geduurd. Er hebben zeventien landen aan deelgenomen (alle lidstaten plus Noorwegen en IJsland).

Dankzij dit EBG-net krijgen de Europese consumenten meer mogelijkheden om geschillen langs een alternatieve, geschiktere weg te beslechten zonder langdurige en kostbare juridische procedures.

Kan de Commissie meedelen wat de belangrijkste conclusies zijn van het verslag dat zij na dit proefstadium heeft ingediend? Lijkt het gezien de resultaten raadzaam om een Europese lijst op te stellen van ondernemingen die de gedragscode van het systeem voor de beslechting van geschillen volgen, zoals door het EBG-net en de groep van regeringsdeskundigen wordt voorgesteld?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(23 juli 2003)

Het Europees buitengerechtelijk netwerk (EBG-net) helpt consumenten grensoverschrijdende geschillen oplossen wanneer hun economische belangen op het spel staan. Daartoe verstrekt het EBG-net informatie en bijstand aan de consumenten voor het buitengerechtelijk beslechten van degelijke geschillen. Er zijn in totaal 17 infobalies opgericht in elke lidstaat en in Noorwegen en IJsland om dit doel te bereiken.

De proeffase van het EBG-net werd op 16 oktober 2001 gelanceerd met de aanvankelijke deelname van acht lidstaten en Noorwegen en IJsland. De resterende zeven lidstaten (1) werden in 2002 in het project opgenomen. Hoewel de proeffase volgens plan eind oktober 2002 moest aflopen, werd besloten haar tot 2003 te verlengen. Een deskundigengroep met vertegenwoordigers van de regeringen en de infobalies was immers van mening dat dit van groot nut zou zijn voor de ontwikkeling van het netwerk, aangezien een aantal infobalies pas maanden na de officiële startdatum volledig operationeel werd. Deze extra periode zal de infobalies meer tijd geven om hun systemen te testen, de coördinatie te verbeteren en de ondersteunende technische instrumenten volledig te implementeren (d.w.z. de website en een gegevensbank voor de afwikkeling van klachten).

De statistieken over de activiteit van de infobalies van 16 oktober 2001 tot 31 maart 2003 zijn bemoedigend. Het totale aantal door alle infobalies over deze periode ontvangen klachten bedraagt 2 182. Dit aantal nam de laatste zes maanden van de periode sterk toe, aangezien het netwerk beter ging functioneren. Het is duidelijk dat het netwerk aan de doelstellingen voldoet en dat het echt nuttig is voor veel consumenten.

Een conferentie, waarop het Parlement was vertegenwoordigd, vond op 10 en 11 juni 2003 plaats om het netwerk te evalueren. Aan de conferentie hebben alle belanghebbenden deelgenomen. Een van de workshops van de conferentie heeft zich gebogen over de kwesties in verband met de aanmoediging van de groei van meer instanties voor de buitengerechtelijke beslechting van geschillen. De opstelling van een Europees register van goede praktijken voor de ondernemingen die deel nemen aan de mechanismen voor de beslechting van geschillen is niet als zodanig besproken. De voordelen van een of ander certificatiesysteem om het vertrouwen van de consumenten te winnen werden echter benadrukt. Deze kwestie zal verder worden onderzocht in het kader van de toekomstige ontwikkeling van het netwerk.

De Commissie zal een volledig evaluatieverslag over het netwerk opstellen. Het zal eind 2003 aan het Parlement en de Raad worden voorgelegd.

----

(1)  Duitsland, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Ierland, Italië en Nederland.

----

----

(2004/C 33 E/161)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1746/03

van Proinsias De Rossa (PSE) aan de Commissie

(20 mei 2003)

Betreft:   Archeologische vindplaats Carrickmines Castle

Kan de Commissie mededelen hoe het staat met haar onderzoek naar de uitvoering van de milieu-effectrapportage overeenkomstig Richtlijn 85/337/EEG (1), met name het verzuim om de gevolgen voor de archeologische vindplaats bij het kasteel van Carrickmines te beoordelen? Kan de Commissie, in de wetenschap dat de tijd dringt wegens de dreigende vernietiging van deze rijke archeologische vindplaats, in aansluiting op haar antwoord op mondelinge vraag H-0649/02 (2) mededelen wanneer zij denkt te kunnen rapporteren over haar onderzoek?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(24 juni 2003)

De Commissie bevestigt dat zij momenteel onderzoekt of de milieueffectrapportage (MER) die overeenkomstig Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (3) is uitvoerd ten aanzien van de gevolgen van het M50-autowegproject voor de betrokken archeologische vindplaats, naar behoren is verricht. Deze rapportage roept specifieke technische vragen op die zorgvuldig moeten worden bestudeerd. Los daarvan is de Commissie bekend dat de werkzaamheden op de betrokken locatie zijn stilgelegd door een procedure voor de nationale rechtbanken inzake de naleving van de nationale wetgeving. Zij is zich ervan bewust dat het wenselijk is het onderzoek van de MER-aspecten voortgang te doen vinden, en hoopt het geachte parlementslid in de loop van de volgende twee maanden nadere informatie te kunnen verstrekken.

----

(1)PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.

(2)  Schriftelijk antwoord van 22.10.2002.

(3)PB L 73 van 14.3.1997.

----

----

(2004/C 33 E/162)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1748/03

van Proinsias De Rossa (PSE) aan de Commissie

(26 mei 2003)

Betreft:   Verplichte technische controle van motorvoertuigen

Zou de Commissie kunnen meedelen hoe het momenteel in de afzonderlijke lidstaten gesteld is met de toepassing van Richtlijn van de Raad 96/96/EG (1) betreffende de tweejaarlijkse verplichte technische controle van motorvoertuigen die meer dan vier jaar oud zijn? Is de Commissie voornemens deze richtlijn te herzien?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(27 juni 2003)

De technische controle van motorvoertuigen in de Unie wordt geregeld door Richtlijn 96/96/EG van de Raad van 20 december 1996 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake de technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens, waarvan de werkingssfeer thans tot de controle van personenauto's en lichte bedrijfsvoertuigen is uitgebreid en die gedetailleerde voorschriften voor de controle van voertuig remmen en uitlaatgassen bevat.

Alle lidstaten en toetredingslanden hebben de richtlijn omgezet en in werking doen treden, zodat personenauto's thans ook onder hun nationale programma's inzake technische controle vallen in overeenstemming met Richtlijn 96/96/EG, zoals gewijzigd (2). Aangezien de richtlijn minimumnormen vaststelt, hebben enkele lidstaten ook strengere controlevoorschriften ingevoerd, vereisen zij een grotere frequentie van de controle of hebben zij de technische controle uitgebreid tot andere voertuigtypen, zoals motorfietsen.

In het afgelopen decennium is aanzienlijke vooruitgang geboekt in de constructie van voertuigen, vooral op het gebied van elektronische regelsystemen, en de Commissie onderzoekt momenteel hoe de voorschriften inzake technische controle verder kunnen evolueren. Als hulpmiddel bij deze analyse zal de Commissie binnenkort de aanzet geven tot een studie ter beoordeling van toekomstige opties voor de verplichte technische controle van wegvoertuigen, waarbij rekening wordt gehouden met de complexiteit van de huidige systemen in voertuigen ten behoeve van de veiligheid en milieubescherming en de verwachte toekomstige ontwikkelingen daarvan alsmede met andere ontwikkelingen zoals „wederzijdse erkenning” en de mogelijkheid van kwaliteitsborgsystemen onder bepaalde omstandigheden.

In het licht van de resultaten van deze studie, die vermoedelijk twee jaar in beslag zal nemen, zal de Commissie besluiten of het wenselijk is de richtlijn betreffende de technische controle te wijzigen.

----

(1)PB L 46 van 17.2.1997, blz. 1.

(2)PB L 48 van 17.2.2001.

----

----

(2004/C 33 E/163)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1757/03

van Juan Ojeda Sanz (PPE-DE) aan de Commissie

(27 mei 2003)

Betreft:   Mogelijk machtsmisbruik

De laatste dagen hebben opnieuw incidenten in de territoriale wateren van Portugal plaatsgevonden als gevolg van het binnendringen van Spaanse vissersschepen in deze wateren. Deze overtredingen, die helaas regelmatig voorkomen, worden door de Portugese autoriteiten bestreden met het gebruik van vuurwapens en andere geweldsmiddelen die niet in verhouding staan tot de ernst van het vergrijp, temeer daar het gaat om een buurland en EU-lidstaat.

Is de Commissie gezien het bovenstaande en ook artikel 49 van het Handvest van de grondrechten van de EU, waarin sprake is van het legaliteitsbeginsel en van het evenredigheidsbeginsel inzake delicten en straffen, niet van mening dat deze felle reactie niet in verhouding staat tot de ernst van het vergrijp? Zo ja, hoe kan volgens de Commissie dit machtsmisbruik in de EU onder controle worden gehouden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(8 juli 2003)

De Commissie beschikt niet over gedetailleerde gegevens over de door het geachte parlementslid beschreven situatie.

In dat verband dient opgemerkt dat, krachtens artikel 24 van Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (1), de lidstaten de nodige inspectie- en handhavings-maatregelen moeten nemen om op hun grondgebied of in de wateren onder hun soevereiniteit of jurisdictie de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid te verzekeren. Krachtens artikel 25 van voornoemde verordening moeten de lidstaten er ook op toezien dat, wanneer de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid niet zijn nageleefd, tegen de verantwoordelijke natuurlijke personen of rechtspersonen passende maatregelen worden getroffen waaronder administratieve maatregelen of strafvervolging overeenkomstig hun nationale recht. Volgens deze bepalingen moeten de lidstaten bovendien onmiddellijke maatregelen nemen om te voorkomen dat vaartuigen of natuurlijke of rechtspersonen die op heterdaad worden betrapt bij een ernstige inbreuk zoals omschreven in Verordening (EG) nr. 1447/1999 van de Raad (2), daarmee doorgaan.

Het is derhalve duidelijk dat de toepassing van sancties moet gebeuren conform de beginselen van het Handvest van de grondrechten van de EU, waaraan het geachte parlementslid refereert.

Daar de Commissie niet beschikt over gedetailleerde gegevens over deze situatie, kan zij geen antwoord geven op de laatste vraag van het geachte parlementslid.

----

(1)PB L 358 van 31.12.2002.

(2)  Verordening (EG) nr. 1447/1999 van de Raad van 24 juni 1999 tot vaststelling van een lijst van gedragingen die een ernstige inbreuk vormen op de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid, PB L 167 van 2.7.1999.

----

----

(2004/C 33 E/164)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1759/03

van Ioannis Marínos (PPE-DE) aan de Commissie

(27 mei 2003)

Betreft:   Corruptie bij de overheid

Volgens recente berichten in de Griekse pers (onder meer het dagblad „TA NEA” van 10 mei 2003) zijn de examens voor de rijbewijzen voor auto's, motorfietsen en zware voertuigen in Griekenland in hoge mate onbetrouwbaar. In deze kranten werd ook gemeld welke bedragen zekere ambtenaren in ontvangst nemen voor het verstrekken van een rijbewijs, ongeacht het resultaat van het rijexamen en zelfs zonder dat er sprake is van enige tests naar de rijvaardigheid van de kandidaat. In dit verband moet erop worden gewezen dat er zich — nauwelijks een maand geleden — twee ongelukken met een groot aantal dodelijke slachtoffers hebben voorgedaan in Tembi en Aliakmon, met in totaal bijna veertig dodelijke slachtoffers. De Griekse media maken dagelijks melding van studies waaruit blijkt dat er op de Griekse wegen gevaarlijke en slecht beladen vrachtwagens rijden, dat zware voertuigen de maximumsnelheid overschrijden en dat er volkomen verouderde bussen op de weg zijn.

Wat is het standpunt van de Commissie ten aanzien van de verkeersveiligheid in Griekenland? Wat denkt zij van de Griekse rijbewijzen, die immers geldigheid genieten in alle lidstaten van de EU en die het bekende Gemeenschapsmodel hebben („het roze papiertje”)? Zou op het rijbewijs niet ook de bloedgroep van de chauffeur worden vermeld? Onderneemt de Commissie een eigen onderzoek hiernaar en beschikt zij over recente gegevens over de omvang van de corruptie bij de overheid in de vijftien lidstaten van de EU? Zo ja, wat blijkt er uit die gegevens?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(3 juli 2003)

De Commissie betreurt de twee ernstige ongelukken die zich onlangs in Griekenland hebben voorgedaan. Griekenland heeft weliswaar in vergelijking met de andere lidstaten het afgelopen decennium weinig vorderingen op het gebied van de verkeersveiligheid geboekt, maar uit de cijfers over de afgelopen twee jaar lijkt toch naar voren te komen dat het aantal per jaar in het verkeer omgekomen mensen duidelijk daalt.

Griekenland heeft Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs (1) op correcte wijze in zijn nationale wetgeving omgezet. Een door de Commissie ingeleide inbreukprocedure omdat de wetgeving niet in overeenstemming met de richtlijn was, kon worden afgebroken aangezien Griekenland zijn wetgeving op afdoende wijze heeft aangepast.

De Commissie is niet in kennis gesteld van duidelijke gevallen van fraude bij rijexamens. Zij heeft dan ook geen onderzoek ingesteld en beschikt ook niet over exacte cijfers, hoewel het onderwerp in de groepen van deskundigen wel eens aan de orde is geweest. Zo heeft de Commissie vernomen dat er in de lidstaten sprake is geweest van op zichzelf staande gevallen van fraude die door de lidstaten moeten worden bestraft. Als de Commissie echter in kennis zou zijn gesteld van concrete bewijzen van duidelijke en herhaalde fraude, zou zij maatregelen kunnen overwegen die zij overeenkomstig het Verdrag wegens een gebrekkige uitvoering van de richtlijn kan nemen. In elk geval zal de Commissie contact opnemen met de Griekse instanties om de nodige duidelijkheid te krijgen.

Voor de vermelding van de bloedgroep van de houder op het rijbewijs zijn er momenteel in Richtlijn 91/439/EEG geen bepalingen opgenomen. De lidstaten kunnen echter op nationaal niveau bepalen dat deze informatie op het rijbewijs wordt vermeld, mits de houder van het rijbewijs hier uitdrukkelijk schriftelijk toestemming voor heeft gegeven, aangezien de verplichting om persoonsgegevens te beschermen moet worden nageleefd.

----

(1)PB L 237 van 24.8.1991.

----

----

(2004/C 33 E/165)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1762/03

van Adriana Poli Bortone (UEN) aan de Commissie

(21 mei 2003)

Betreft:   Discriminatie bij laden en lossen van goederen in Griekenland

Naar aanleiding van talrijke klachten die ik heb ontvangen, wens ik de Commissie in kennis te stellen van het feit dat in Griekenland nog steeds een oude wet, nr. 1254 uit 1949, van kracht is, waarin het beroep van sjouwer wordt geregeld. Zo wordt onder meer voorzien in de inschrijving in een register, dat, zonder duidelijke regels, wordt bijgehouden door een vereniging. Uitgerekend hierop hebben de klachten betrekking, omdat, naar verluidt, tal van kandidaat-werknemers gediscrimineerd worden.

Acht de Commissie deze situatie verenigbaar met de vigerende regels van de interne markt?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(20 juni 2003)

De Commissie wijst het geachte parlementslid erop dat als algemene regel en volgens de jurisprudentie een dienstverlener gerechtigd is personeel van zijn eigen keuze in te zetten.

In het kader van informeel overleg met de Griekse autoriteiten is de Commissie ervan in kennis gesteld dat Wet 1254/1949 zelf geen bepaling bevat die de in de schriftelijke vraag aangehaalde discriminatie toestaat.

De Commissie verzoekt het geachte parlementslid evenwel om haar eventuele details op grond waarvan zou kunnen worden geconcludeerd dat er sprake is van uit de toepassing van Wet 1254/1949 voortvloeiende discriminatie kenbaar te maken. De Commissie zou dan bereid zijn deze kwestie grondig te onderzoeken om na te gaan welke maatregelen dienen te worden getroffen.

De Commissie herinnert het geachte parlementslid overigens aan haar voorstel voor een richtlijn van het Parlement en de Raad inzake toegang tot de markt voor havendiensten, waarmee wordt beoogd gelijke voorwaarden voor alle partijen in deze sector, namelijk personeel, dienstverleners en havengebruikers, te scheppen en ervoor te zorgen dat de regels van het Verdrag volledig door hen worden nageleefd.

----

----

(2004/C 33 E/166)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1765/03

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(28 mei 2003)

Betreft:   Ontslagen bij het bedrijf Palco

Door de beslissing van het bedrijf Schiesser-Palco om zijn productievestiging in Griekenland op 30 mei 2003 te sluiten en de productie naar Bulgarije over te brengen, komen meer dan 500 werknemers op straat te staan, voor het merendeel vrouwen die decennia lang bij dit bedrijf hebben gewerkt en nog moeilijk een andere baan kunnen vinden. Bovendien was dit bedrijf betrokken bij diverse, door de Europese Commissie gesubsidieerde programma's en had het de afgelopen drie jaar reeds 360 personen ontslagen.

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(16 juli 2003)

Genoemd bedrijf heeft tijdens de periode 2000-2006 geen financiering van het Europees Sociaal Fonds (ESF) in het kader van enig operationeel programma ontvangen.

Wat de toepassing van Richtlijn 94/45/EG van de Raad van 22 september 1994 inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers betreft, herinnert de Commissie het geachte parlementslid eraan dat voor het starten van onderhandelingen die moeten leiden tot de instelling van een ondernemingsraad een schriftelijk verzoek van 100 werknemers of hun vertegenwoordigers uit ten minste twee lidstaten nodig is, dan wel een initiatief van het algemene bestuur van de betrokken concerns. Het is bijgevolg niet de taak van de Commissie deze onderhandelingen aan te moedigen, aangezien het hierbij gaat om een vrijwillig initiatief van de begunstigden van de rechten die de richtlijn verleent.

----

(1)PB L 254 van 30.9.1994, blz. 64.

----

----

(2004/C 33 E/167)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1769/03

van Dominique Vlasto (PPE-DE) aan de Commissie

(28 mei 2003)

Betreft:   Vergoeding van de door de schipbreuk van de Prestige aangerichte schade door het IOPCF (Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie)

De schipbreuk van de Prestige heeft zich op 13 november 2002 voorgedaan. Op 9 mei heeft het IOPCF (Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie) aangekondigd dat de slachtoffers van de door de Prestige veroorzaakte olieramp vooralsnog 15 % van de door hen geleden schade zullen ontvangen. De totale schade wordt op ongeveer 1 miljard euro geraamd.

Ik deel de verontwaardiging van de slachtoffers, aan wie zes maanden na de catastrofe een vergoeding wordt voorgesteld die ten aanzien van de omvang van de schade en de geleverde inspanningen onbeduidend is. De Commissie had in het Erika II-wetgevingspakket de vorming van een communautair vergoedingsfonds, het COPE (Compensation for oil pollution in European waters), voorgesteld. De desbetreffende tekst werd in juni 2001 in eerste lezing goedgekeurd door het Europees Parlement, maar wordt sindsdien in de Raad blijkbaar geblokkeerd.

----

----

(2004/C 33 E/168)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1771/03

van Jean-Pierre Bébéar (PPE-DE) aan de Commissie

(21 mei 2003)

Betreft:   FIPOL (Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie), verontreiniging van de zee

Na het schandalige voorstel tot schadevergoeding door het FIPOL, in verband met het drama met de „Prestige”, twijfel ik, met vele anderen, aan het praktische nut van dit schadefonds.

De Commissie verklaart dat er, om te voorzien in de tekortkomingen van het FIPOL, een schadefonds dient te worden opgericht met een kapital van 1 miljard euro, ten behoeve van de slachtoffers van rampen met olietankers.

Indien het onmogelijk blijkt het op te richten fonds een internationaal karakter te geven, wil de Commissie een Europese organisatie oprichten naar het voorbeeld van wat de Verenigde Staten al hebben gedaan ter bescherming van hun kusten.

Kan er al informatie worden verstrekt over de voorzieningen, de financering, het tijdpad en de verantwoordelijkheid van de lidstaten bij de feitelijke totstandkoming van dit fonds?

Gecombineerd Antwoord

van mevrouw de Palacio namens de Commissie

op de schritftelijke vragen E-1769/03 en P-1771/03

(20 juni 2003)

De Commissie deelt de bezorgdheid van het geachte parlementslid wat betreft de noodzaak te zorgen voor een toereikende vergoeding voor alle slachtoffers van olieverontreiniging.

Daarom heeft de Commissie op 6 december voorgesteld het COPE-fonds op te richten als middel om de totale maximale compensatie, die momenteel internationaal begrensd is op circa 185 miljoen euro, op te trekken naar 1 miljard euro. Deze maatregel zou garanderen dat alle slachtoffers die een legitieme aanspraak hebben op een vergoeding volledig schadeloos worden gesteld bij olieverontreiniging in de wateren van de Unie en zou ook het tempo waarin slachtoffers worden vergoed opvoeren.

De Raad heeft besloten geen verder gevolg te geven aan het voorstel, maar in plaats daarvan de oprichting van een vergelijkbaar fonds op internationaal niveau te bevorderen. Tijdens de Diplomatieke Conferentie over een aanvullend fonds die op 12-16 mei 2003 is gehouden bij de Internationale Maritieme Organisatie (IMO), is een nieuw Protocol bij de bestaande internationale regeling voor de vergoeding van schade door olieverontreiniging aangenomen. Door dit nieuwe internationale aanvullende fonds is de beschikbare reserve voor schadevergoedingen op 920 miljoen euro gebracht, hetgeen meer is dan de 1 miljard USD in de US Oil Spill Liability Trust Fund. De Commissie is dan ook zeer verheugd over de goedkeuring van dit nieuwe Protocol.

Nu moet ervoor worden gezorgd dat de lidstaten hun toezegging nakomen om het nieuwe fonds voor het einde van het jaar op te starten. Zolang niet alle lidstaten, althans die met een zeekust, niet tot het nieuwe aanvullende fonds zijn toegetreden, zal de Commissie haar voorstel voor de oprichting van het COPE-fonds op het niveau van de Unie niet heroverwegen.

----

----

(2004/C 33 E/169)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1782/03

van Claude Moraes (PSE) aan de Commissie

(28 mei 2003)

Betreft:   Voortgangsrapport over het programma EQUAL

Welke plannen heeft de Commissie voor een voortgangsrapport over het programma EQUAL voor het einde van het huidige mandaat in 2004?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(1 juli 2003)

De eerste fase van EQUAL loopt tot 2005 en de ontwikkelingspartnerschappen (waarvan er meer dan 1 500 bestaan) hebben reeds innovaties vastgesteld bij de aanpak van de discriminatie en de ongelijkheid waarmee werkenden en werkzoekenden worden geconfronteerd.

De Commissie is voornemens eind 2003 een mededeling op te stellen die deze innovaties zal belichten en de algemene voortgang van EQUAL zal beschrijven. Deze mededeling zal ook dienen als voorbereiding voor de lancering van de tweede fase van EQUAL voor zowel de lidstaten als de kandidaat-lidstaten die ten volle aan deze tweede fase zullen deelnemen.

----

----

(2004/C 33 E/170)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1785/03

van Claude Moraes (PSE) aan de Commissie

(28 mei 2003)

Betreft:   Structuurfondsen

Hoe luidt de huidige procedure voor het bekendmaken van de bedragen en het tijdpad van de Structuurfondsen aan de regio's? Zijn er specificaties beschikbaar voor de regio's, de Europese kiesdistricten van de leden van het Europees Parlement of delen van de Europese kiesdistricten?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(29 juli 2003)

De Commissie verzamelt en publiceert financiële informatie naar gelang van de aard van de betrokken maatregel. Voor steunmaatregelen op regionaal niveau in het kader van de doelstellingen 1 en 2 van de Structuurfondsen zijn financiële gegevens beschikbaar over elk regionaal programma. Deze gegevens worden gepubliceerd op de website van het directoraat-generaal Regionaal beleid (http://europa.eu.int/ comm/regionalpolicy/indexen.htm). Specifieke financiële informatie over de via het Europees Sociaal Fonds gesteunde maatregelen is te vinden op de website van het directoraat-generaal Werkgelegenheid en sociale zaken (http://europa.eu.int/comm/employment_social/esf2000/member_states-en.htm). Met betrekking tot maatregelen die via het Financieringsinstrument voor de Oriëntatie van de Visserij (FIOV) worden gesteund, zijn gegevens te vinden op de website van het directoraat-generaal Visserij (http://europa.eu.int/ comm/fischeries/policy_nl.htm). Tot slot zijn er met betrekking tot de programma's voor plattelandsontwikkeling die via het Europees Oriëntatie-en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) worden gesteund, gegevens te vinden op de website van het directoraat-generaal Landbouw (http://europa.eu.int/ comm/agriculture/rur/index_nl.htm).

Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel is het beheer van de Structuurfondsen in hoge mate gedecentraliseerd. De selectie van de verschillende steunprojecten valt onder de bevoegdheid van de beheersautoriteiten op het niveau van de lidstaat en op regionaal niveau. Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1159/2000 van de Commissie inzake door de lidstaten uit te voeren voorlichtings- en publiciteitsacties met betrekking tot de bijstandsverlening uit de structuurfondsen (1) moeten deze autoriteiten het publiek alsmede de mogelijke begunstigden informeren over de programma's van de Structuurfondsen, de toegewezen middelen en de aanvraagprocedures.

----

(1)PB L 130 van 31.5.2000.

----

----

(2004/C 33 E/171)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1798/03

van Wolfgang Ilgenfritz (Nl) aan de Commissie

(21 mei 2003)

Betreft:   Restituties voor suikerverwerkende bedrijven

De firma Agrar Invest Tatschl importeert suiker uit Servië en Kroatië overeenkomstig de afspraak van Brussel 2002/C 152/05 (1). De klanten van de firma Tatschl verwerken de uit Servië en Kroatië geïmporteerde suiker in Oostenrijk tot vruchtensappen, chocolade, enz, en exporteren de eindproducten vervolgens naar derde landen.

De interventieprijs voor suiker bedraagt momenteel ongeveer 699 EUR per ton, terwijl de wereldmarktprijs slechts circa 250 EUR per ton bedraagt. De suikerverwerkende bedrijven zouden derhalve een restitutie van ongeveer 450 EUR per ton voor de te verwerken suiker uit Servië en Kroatië moeten ontvangen, indien de eindproducten (vruchtensappen, chocolade) vervolgens naar derde landen geëxporteerd worden (export van NA-I-goederen afkomstig uit communautair handelsverkeer dat vrij is van douanerechten, met verzoek om uitvoerrestitutie).

De bedoelde restitutie functioneert in Duitsland en Italië zonder enig probleem. Het is niet duidelijk waarom de Oostenrijkse suikerverwerkende bedrijven tot nu toe benadeeld worden en geen restituties krijgen.

Het Oostenrijkse Ministerie van Financiën heeft reeds vorig jaar (28 maart 2002) stappen ondernomen en heeft de Commissie verzocht na te gaan of de Oostenrijkse bedrijven in dit geval recht hebben op restituties. Tot op heden heeft de Commissie deze vraag niet beantwoord.

Kan de Commissie derhalve antwoord geven op de volgende vragen:

Aanvullend antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(22 augustus 2003)

Het is aan de nationale autoriteiten om te besluiten of volgens de communautaire regelgeving al dan niet uitvoerrestituties kunnen worden toegekend. De bedrijven moeten bijgevolg contact met hen opnemen in geval van problemen.

Wat het door het geachte parlementslid genoemde geval betreft, is de Commissie van mening dat voor de uit Kroatië en Servië ingevoerde suiker die wordt gebruikt voor de vervaardiging van de verwerkte producten die zijn opgenomen in bijlage V bij Verordening (EG) nr. 1260/2001 van de Raad van 19 juni 2001 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker (2) geen uitvoerrestituties zouden moeten gelden overeenkomstig artikel 27, lid 3 en 12, van deze verordening. Om te zorgen voor een uniforme interpretatie zal de Commissie zo spoedig mogelijk de nodige initiatieven nemen.

----

(1)PB C 152 van 26.6.2002, blz. 14.

(2)PB L 178 van 30.6.2001.

----

----

(2004/C 33 E/172)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1801/03

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(28 mei 2003)

Betreft:   Ioniserende straling

In 1996 stelde de EU een richtlijn vast (96/29/Euratom (1)) tot vaststelling van de basisnormen voor de bescherming van de gezondheid der bevolking en der werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren. Met betrekking tot de luchtvaart werden er alleen bepalingen opgenomen voor vliegtuigbemanningen en zwangere vrouwen. Is de Commissie, gelet op het feit dat het bestaan van risico's recentelijk is aangetoond, thans niet van mening dat ook frequent flyers onder deze basisnormen zouden moeten vallen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(2 juli 2003)

Titel VII (artikelen 40 tot en met 42) van Richtlijn 96/29/Euratom van de Raad van 13 mei 1996 tot vaststelling van de basisnormen voor de bescherming van de gezondheid der bevolking en der werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren heeft betrekking op de aanzienlijke toename van blootstelling aan natuurlijke stralingsbronnen als gevolg van beroepsactiviteiten.

De enige activiteit die in deze titel uitdrukkelijk wordt genoemd, is de blootstelling van vliegtuigbemanningen aan kosmische straling (artikel 42). De lidstaten kunnen altijd op nationaal niveau specifieke bepalingen aannemen, bijvoorbeeld voor frequent flyers, indien zij dat wenselijk achten.

De Commissie is niet op de hoogte van enig nieuw bewijsmateriaal in verband met de risico's van kosmische straling, dat een aanpassing van de richtlijn inzake basisnormen voor stralingsbescherming in dit stadium zou rechtvaardigen.

----

(1)PB L 159 van 29.6.1996, blz. 1.

----

----

(2004/C 33 E/173)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1803/03

van Dorette Corbey (PSE) en Margrietus van den Berg (PSE) aan de Commissie

(28 mei 2003)

Betreft:   Grootscheepse trekvogeljacht op Malta

Onlangs ontvingen wij het bericht dat de voorjaarstrek van vogels op Malta is uitgelopen op een grootscheepse jachtpartij op beschermde trekvogels, zelfs in beschermde gebieden. In antwoord op vraag E-3036/02 (1) stelde de Commissie dat Malta de vogelrichtlijn bij toetreding tot de Unie volledig zal moeten omzetten en naleven. Ook verzekerde de Commissie dat ze de situatie in de toetredende landen met betrekking tot naleving en omzetting van de vogel- en habitatrichtlijn nauwgezet zal volgen.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(24 juli 2003)

De Commissie heeft geen bevestiging van de door de geachte parlementsleden genoemde berichten over een grootscheepse jachtpartij en kan dus niet zonder meer bevestigen dat een dergelijke jachtpartij indruist tegen de verplichtingen krachtens de vogelrichtlijn, Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (2).

Bij haar contacten met de Maltese autoriteiten heeft de Commissie herhaaldelijk gewezen op de eisen van de vogelrichtlijn; zij zal verder blijven toezien op de naleving door Malta van de verbintenissen die het land in het kader van de toetredingsonderhandelingen heeft aangegaan. De Commissie verwijst in dit verband ook naar haar antwoord op een vorige schriftelijke vraag (E-3036/02) van mevrouw Corbey.

Overeenkomstig de huidige jurisdictie, eist de vogelrichtlijn geen automatisch totaal verbod op genoemde jachtactiviteiten.

----

(1)PB C 222 E van 18.9.2003, blz. 40.

(2)PB L 103 van 25.4.1979.

----

----

(2004/C 33 E/174)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1804/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(28 mei 2003)

Betreft:   Stopzetting van de processen van de Commissie tegen Sinaga op grond van een uitspraak van het Europees Hof van Justitie

In strijd met het beginsel van de scheiding der machten, dat de hoeksteen vormt van elk democratisch systeem, heeft de Europese Commissie een proces aangespannen tegen de suikerraffinaderij van de Azoren (zaak C 1098/2002) naar aanleiding van een zaak die op dat moment bij het Europees Hof van Justitie in behandeling was.

In punt 4 van het arrest van 15 mei 2003 van het Europees Hof van Justitie in de zaak C-282/00, verwerpt het Hof het verbod op de verzending van witte suiker vanuit de Azoren, dat door de suikerindustrie en de Europese Commissie was ingesteld, en ontneemt het derhalve iedere grond voor dit proces en voor de financiële strafmaatregelen die om dezelfde reden op Portugal zijn toegepast.

Is de Europese Commissie zich bewust van de ernstige schade die aan de landbouwindustrie op de Azoren is toegebracht als gevolg van haar optreden, dat volstrekt indruist tegen het arrest van het Hof van Justitie?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(11 juli 2003)

In zijn arrest van 15 mei 2003 in de zaak C-282/00, RAR tegen Sinaga, heeft het Hof van Justitie inderdaad in haar vierde antwoord op de vragen van de verwijzende rechter het beginsel van de vrije verzending van witte suiker die is verkregen uit in de Azoren geteelde suikerbuiten bevestigd.

De Commissie verheugt zich over dit door het Hof van Justitie bevestigde beginsel, dat beantwoordt aan de opmerkingen die zij heeft ingediend en die trouwens samenvielen met het standpunt van de Portugese regering en Sinaga.

De Commissie is van oordeel dat een verbod op de verzending van in de Azoren verkregen producten waarvoor steun ter bevordering van de plaatselijke productie is toegekend, zeer ongunstig zou zijn geweest voor de landbouw in dit ultraperifere gebied.

De Commissie heeft tegen de Portugese Republiek geen inbreukprocedure ingeleid en overweegt ook geen financiële correctie wegens de verzending van witte suiker die is verkregen uit in de Azoren geteelde suikerbuiten.

----

----

(2004/C 33 E/175)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1805/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(28 mei 2003)

Betreft:   Intrekking van de voorschriften van de Commissie betreffende de traditionele verzending van suiker vanuit de Azoren

In zijn arrest van 15 mei 2003 in de zaak C-282/00 heeft het Europees Hof van Justitie onder punt 46 bepaald dat de nationale instanties bevoegd zijn voor het vaststellen van de voorschriften betreffende traditionele verzending van suiker uit de Azoren.

Wanneer denkt de Europese Commissie haar wetgeving betreffende uitvoeringsvoorschriften, met name artikel 17 van verordening (EG) nr. 20/2002 (1), dat met dit arrest op gespannen voet staat, in te trekken?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(11 juli 2003)

Met zijn arrest van 15 mei 2003 in de zaak C-282/00, RAR tegen Sinaga, heeft het Hof van Justitie bevestigd dat het de verwijzende rechter is die bevoegd is om te beoordelen of verzendingen van in de Azoren geraffineerde suiker waarvoor de specifieke bevoorradingsregeling is toegepast — hetgeen het voorwerp was van het hoofdgeding, onder het begrip „traditionele verzending” kunnen vallen.

Het Hof van Justitie heeft in zijn overwegingen nr. 43 en 44 gesteld dat

De Commissie is van oordeel dat de tot dusver gevolgde praktijk om het volume van de producten die opnieuw kunnen worden uitgevoerd of opnieuw kunnen worden verzonden te berekenen op basis van het gemiddelde van de jaarlijkse volumes van de verzendingen of de uitvoer in de drie jaren die aan de inwerkingtreding van Verordening (EEG) nr. 1600/92 (2) voorafgingen, beantwoordt aan de beginselen die door het Hof van Justitie in voornoemd arrest zijn uitgedrukt.

De Commissie is in dit stadium dan ook niet voornemens Verordening (EG) nr. 20/2002 (3) in te trekken.

----

(1)PB L 8 van 11.1.2002, blz. 1.

(2)  Verordening (EEG) nr. 1600/92 van de Raad van 15 juni 1992 houdende specifieke maatregelen voor bepaalde landbouwproducten ten behoeve van de Azoren en Madeira, PB L 173 van 27.6.1992.

(3)  Verordening (EG) nr. 20/2002 van de Commissie van 28 december 2001 houdende bepalingen ter uitvoering van de bij de Verordeningen (EG) nr. 1452/2001, (EG) nr. 1453/2001 en (EG) nr. 1454/2001 van de Raad vastgestelde specifieke voorzieningsregelingen voor de ultraperifere regio's, PB L 8 van 11.1.2002.

----

----

(2004/C 33 E/176)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1825/03

van Laura González Álvarez (GUE/NGL) aan de Commissie

(23 mei 2003)

Betreft:   Milieueffect van het traject van Puente del Arco naar El Condenado (Asturië, Spanje) van de snelweg AS-17

In haar antwoord op mijn schriftelijke vraag E-1801/02 (1) over deze kwestie wijst de Commissie erop dat in de bijlage IV bij richtlijn 85/337/EEG (2), als gewijzigd bij richtlijn 97/11/EEG (3), betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, de informatie wordt genoemd die door de opdrachtgever moet worden verstrekt, waaronder een schets van de voornaamste alternatieven die hij heeft onderzocht, met opgave van de voornaamste motieven voor zijn keuze in het licht van de milieueffecten.

Het antwoord van de Commissie dateert van 5 augustus 2002. Heeft de Commissie sindsdien de Spaanse autoriteiten verzocht haar te informeren over de mogelijke alternatieven voor bovengenoemd traject?

Is de Commissie zich bewust van de onherstelbare schade die kan worden aangericht door de aanleg van een weggedeelte zonder dat rekening wordt gehouden met een alternatief waarvan het effect op het milieu misschien minimaal is?

De tijd dringt. Welke stappen is de Commissie van plan te ondernemen om van de Spaanse autoriteiten terzake de nodige informatie te verkrijgen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(10 juli 2003)

Zoals is medegedeeld in het antwoord op schriftelijke vraag E-1801/02 van het geachte parlementslid vallen wegenprojecten in principe niet onder de bijlagen I en II van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, als gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997.

In ieder geval ziet het ernaar uit dat het project onderworpen werd aan een milieueffectbeoordeling. Toch zij opgemerkt dat Richtlijn 85/337/EEG geen criteria vaststelt om een project te kiezen uit de onderzochte vervangingsoplossingen, mits het gekozen project correct werd beoordeeld.

Bij gebrek aan preciezere informatie op grond waarvan kan worden aangenomen dat er sprake is van een inbreuk op het Gemeenschapsrecht, achtte de Commissie het niet opportuun zich ten deze tot de Spaanse autoriteiten te wenden.

Niettemin zal de Commissie, indien zij eventueel aanvullende informatie ontvangt die wijst op een verkeerde toepassing van Richtlijn 85/337/EEG, erop toezien dat het Gemeenschapsrecht in casu gerespecteerd wordt.

----

(1)PB C 28 E van 6.2.2003, blz. 137.

(2)PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.

(3)PB L 73 van 14.3.1997, blz. 5.

----

----

(2004/C 33 E/177)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1829/03

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(2 juni 2003)

Betreft:   Brieven aan de Griekse regering betreffende het gebruik van communautaire middelen en de toepassing van de milieuwetgeving van de Europese Unie

Kan de Commissie mij meedelen hoeveel brieven sinds 1994 aan de Griekse regering zijn gestuurd en door wie (commissarissen, directeuren-generaal, hoofden van afdelingen) in verband met het correcte gebruik van communautaire middelen voor projecten op het gebied van de bescherming van het milieu en de omzetting en de correcte toepassing van de milieuwetgeving van de EU?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(14 juli 2003)

In het kader van de rol die haar bij artikel 155 van het EG-Verdrag is toegekend, onderhoudt de Commissie regelmatig een uitgebreide correspondentie met de nationale autoriteiten, zowel over de aanwending en het correcte gebruik van de communautaire middelen die zijn toegewezen aan projecten die bijdragen aan het bereiken van milieudoelstellingen, als over de juiste toepassing van de communautaire milieuwetgeving. Hoeveel brieven per geval worden verzonden hangt af van verschillende factoren.

Zo kan het onderzoek van een klacht over de toepassing van de communautaire milieuwetgeving verschillende stadia omvatten, zodat een groot aantal opeenvolgende brieven moet worden verzonden.

Wanneer de Commissie van mening is dat er sprake is van een inbreuk, kan zij de procedure van artikel 226 van het EG-Verdrag inleiden; deze houdt in dat na toezending van een aanmaningsbrief en een met redenen omkleed advies, de zaak aanhangig kan worden gemaakt bij het Hof van Justitie.

Het is echter materieel en technisch onmogelijk statistieken op te stellen over het totale aantal brieven dat sinds 1994 door de Commissie aan de Griekse autoriteiten is toegezonden. Wel kunnen algemene statistieken worden opgesteld over het aantal klachten over of inbreuken met betrekking tot de omzetting en de toepassing van de communautaire milieuwetgeving in Griekenland.

----

----

(2004/C 33 E/178)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1837/03

van Christopher Heaton-Harris (PPE-DE) aan de Commissie

(3 juni 2003)

Betreft:   Aanbestedingen van de Europese Unie

Wanneer aan een in de Unie gevestigd bedrijf een door een orgaan van de Unie uitgeschreven aanbesteding wordt gegund, valt deze dan onder de mededingingswet en zijn maatregelen om de kosten te verhogen, zoals de weigering van een bedrijf in de EU om de winnaar te beleveren en parallelimporten te voorkomen, in strijd met het Verdrag?

Kan de Commissie meedelen welke strafmaatregelen in dergelijke gevallen worden genomen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(18 juli 2003)

Volgens de Commissie doelt de geachte afgevaardigde in zijn vraag enerzijds op de aanbestedingsverplichtingen van de communautaire instellingen bij de plaatsing van hun opdrachten en anderzijds op de situatie van een bedrijf waaraan een opdracht gegund is en dat te maken krijgt met een weigering van belevering door een ander bedrijf in de Unie.

Bij de plaatsing van hun opdrachten zijn de communautaire instellingen verplicht de bepalingen in acht te nemen van het Financieel Reglement (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 (1) en met name van titel V, waarin de verschillende toepasselijke procedures worden beschreven. Krachtens deze bepalingen moet de aanbesteding in het algemeen plaatsvinden door middel van een zo ruim mogelijke uitnodiging tot inschrijving. De aanbestedingsfase eindigt met de gunning van de opdracht en mondt uit in de ondertekening van een contract met de begunstigde.

Wanneer een ander bedrijf in de Unie de opdrachtnemer weigert te beleveren en/of parallelimporten worden verhinderd, is er mogelijk sprake van een inbreuk op het bepaalde in artikel 82 en/of artikel 81 van het EG-Verdrag. In bepaalde omstandigheden en onder bepaalde voorwaarden kunnen op grond van deze regels de weigering van belevering en de verhindering van parallelimporten verboden worden. Wegens gebrek aan informatie over de feiten die aan de vraag van de geachte afgevaardigde ten grondslag liggen, kan de Commissie geen standpunt innemen over de toepasselijkheid van deze mededingingsregels in dit concrete geval. Om dezelfde reden kan de Commissie zich niet uitlaten over eventuele sancties.

----

(1)  Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, PB L 248 van 16.9.2002.

----

----

(2004/C 33 E/179)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1842/03

van Ulpu Iivari (PSE) aan de Commissie

(26 mei 2003)

Betreft:   Gelijke behandeling van bloeddonoren

Artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie verbiedt elke discriminatie op grond van seksuele geaardheid of soortgelijke gronden. De wijze waarop de bloedtransfusiedienst van het Finse Rode Kruis vrijwilligers die bloed komen geven selecteert, is naar mijn mening niet in overeenstemming met dat artikel, omdat deze dienst personen naar gelang van hun seksuele geaardheid ongelijk behandelt.

In Finland moeten alle bloeddonoren vragen van de bloedtransfusiedienst van het Finse Rode Kruis beantwoorden. Op basis van de antwoorden beslist het personeel of de betreffende persoon bloed kan geven. De bloedtransfusiedienst volgt daarbij de aanbeveling van de Raad van Europa nr. R(95)15.

Een man die bloed komt geven, moet antwoord geven op de vraag of hij ooit een seksuele relatie met een andere man heeft gehad. Is het antwoord „ja”, wordt het hem automatisch verboden bloed te geven, ook al voldoet hij aan alle andere criteria. Is het antwoord „nee”, dan kan hij bloed geven indien hij aan de andere criteria voldoet.

Richtlijn 2002/98/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het inzamelen, testen, bewerken, opslaan en distribueren van bloed en bloedbestanddelen van menselijke oorsprong zegt niets over seksuele geaardheid van bloeddonoren en de wijze waarop deze van invloed kan zijn op de mogelijkheden om donor te worden.

Is de Commissie voornemens de praktijken in de lidstaten met betrekking tot bloeddonoren te harmoniseren om te waarborgen dat artikel 21 van het Handvest van de grondrechten in acht wordt genomen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(25 juni 2003)

Om de volksgezondheid te beschermen en te voorkomen dat besmettelijke ziekten op patiënten worden overgedragen, is het van het grootste belang dat zowel vóór als tijdens de inzameling, de bewerking, de distributie en het gebruik van door Europese burgers gegeven bloed en bloedbestanddelen alle nodige voorzorgsmaatregelen worden genomen. In deze zin hebben het Parlement en de Raad Richtlijn 2002/98/EG van 27 januari 2003 tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het inzamelen, testen, bewerken, opslaan en distribueren van bloed en bloedbestanddelen van menselijke oorsprong en tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG goedgekeurd om, overeenkomstig artikel 152 van het Verdrag van Amsterdam, een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van de mens te waarborgen.

Overeenkomstig artikel 29 van Richtlijn 2002/98/EG moet de Commissie technische voorschriften ontwikkelen voor onder andere de informatie die wordt verlangd van mensen die bloed willen geven en hun geschiktheid om bloed- en plasmadonor te zijn, waaronder voorschriften voor permanente en tijdelijke uitsluiting. Deze technische voorschriften worden momenteel ontwikkeld; daarbij wordt ten volle rekening gehouden met Aanbeveling 98/463/EG van de Raad van 29 juni 1998 inzake de geschiktheid van bloed- en plasmadonors en de screening van donorbloed in de Europese Gemeenschap (2). Daarin wordt aanbevolen om aspirant-donors die een seksueel gedrag hebben (of hebben gehad) waardoor ernstig gevaar wordt gelopen voor overdracht van besmettelijke ziekten, definitief uit te sluiten. Als deze technische voorschriften eenmaal door de Commissie zijn goedgekeurd, zullen ze op dezelfde wijze op alle bloeddonors in de Unie van toepassing zijn.

----

(1)PB L 33 van 8.2.2003, blz. 30.

(2)PB L 203 van 21.7.1998.

----

----

(2004/C 33 E/180)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1849/03

van Kyösti Virrankoski (ELDR) aan de Commissie

(26 mei 2003)

Betreft:   Vervreemding van landbouwbedrijven en hervorming van het landbouwbeleid

Het voorstel van de Commissie tot hervorming van het landbouwbeleid omvat o.a. een van de productie losgekoppelde steun voor individuele bedrijven. De hoogte van de steun wordt vastgesteld aan de hand van de GLB-steun die in de jaren 2000 tot 2002 is betaald. De steun zou niet areaalgebonden zijn.

Het voorstel heeft tot grote onzekerheid geleid in kringen van landbouwers die landbouwgrond kopen en verkopen, omdat uit het voorstel, en evenmin uit andere documenten, niet duidelijk wordt of en welk deel van de aan het bedrijf betaalde steun bij vervreemding mee overgaat. Hetzelfde probleem doet zich ook voor bij verpachting van landbouwgrond. Ook de landbouwcoöperaties verkeren in onzekerheid. Zo zou een bedrijf in de referentieperiode als coöperatie kunnen zijn geëxploiteerd, waarvoor landbouwsteun werd betaald, maar later na eigendomsoverdracht zou de grond tussen de partners kunnen zijn verdeeld en de coöperatie niet meer bestaan.

Het probleem betreft het gehele gebied van de EU, ongeacht de lidstaat, en is enkel en alleen aan de Commissie toe te schrijven. Deze situatie veroorzaakt grote problemen voor honderdduizenden landbouwers. De landbouwers durven niet meer en weten niet hoe hoe zij koopcontracten, pachtcontracten of coöperatieve contracten moeten sluiten. Deze situatie bezorgt met name jonge landbouwers problemen wanneer zij een bedrijf willen kopen of uitbreiden.

Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen om duidelijkheid te scheppen in deze verwarrende situatie?

Welke clausule moet in het koopcontract, het coöperatieve contract of in het pachtcontract worden opgenomen wanneer het er om gaat de GLB-steun voor het te vervreemden bedrijf aan de hand van areaalgrootte te verdelen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(27 juni 2003)

De Commissie is van mening dat, voorzover het voorstel tot invoering van een bedrijfstoeslag verwarring onder de landbouwers heeft veroorzaakt, die problemen niet aan het voorstel zelf zijn te wijten en dus moeten worden opgelost door voorlichting. De Commissie zal daartoe verdere actie ondernemen.

Het voorstel van de Commissie over de bedrijfstoeslag bevat duidelijke regels.

Met betrekking tot de vaststelling en het gebruik van de toeslagrechten is het volgende bepaald:

In het algemeen worden toeslagrechten toegekend aan die actieve landbouwers die gedurende de referentieperiode steun in het kader van de betrokken regeling hebben aangevraagd. Alleen in welomschreven gevallen van onbillijkheid kunnen landbouwers die niet aan dit algemene criterium voldoen, toeslagrechten uit de nationale reserve ontvangen.

De bovengenoemde beginselen gelden ook als een erfgenaam de plaats van de oorspronkelijke begunstigde inneemt. Bovendien heeft het Griekse voorzitterschap voorgesteld om in geval van een samenvoeging van landbouwbedrijven de toeslagrechten aan het nieuwe bedrijf toe te kennen en in geval van een opsplitsing tijdens de referentieperiode de toeslagrechten verhoudingsgewijs te verdelen.

Nergens is bepaald dat de toeslagrechten worden verbonden met de eigendom van de grond. Dit betekent dat overdrachten van grond in het algemeen losstaan van overdrachten van toeslagrechten. De contractpartners moeten beslissen of zij beide elementen wel of niet aan elkaar willen koppelen. De overdracht van grond door een landbouwer is met andere woorden niet van invloed op zijn toeslagrechten, tenzij hij met zijn contractpartner overeenkomt om de toeslagrechten samen met de grond over te dragen.

De concrete formulering van de clausules waarmee dergelijke transacties worden aangegaan, is een zaak van het nationale recht en de keuzes die de contractpartners maken.

----

----

(2004/C 33 E/181)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1850/03

van Angelika Niebler (PPE-DE) aan de Commissie

(3 juni 2003)

Betreft:   Subsidies van de Europese Unie voor mensen met een handicap vanaf 2004

De Europese Commissie heeft het jaar 2003 tot het „Jaar van mensen met een handicap” uitgeroepen. In het kader van deze actie verleent de Europese Unie financiële steun aan talrijke projecten, manifestaties en initiatieven met het oog op de integratie van gehandicapten. De termijnen voor de indiening van voorstellen voor projecten zijn in maart verlopen.

Momenteel bestaat er geen apart programma van de EU ter ondersteuning van de integratie van gehandicapten.

In hoeverre heeft de Europese Commissie een planning terzake opgesteld?

Welke programma's en acties moeten na afloop van het „Jaar van mensen met een handicap” de financiële ondersteuning van activiteiten ten behoeve van gehandicapten blijven waarborgen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(23 juli 2003)

De Commissie kan zich niet ertoe verbinden op dit ogenblik een specifiek actieprogramma in te voeren. Een van de doelstellingen van het Europees Jaar van mensen met een handicap is het identificeren van de aan te pakken nieuwe uitdagingen en het effenen van het pad voor nieuwe initiatieven op het niveau van de Unie. De Commissie zal in overleg met de verschillende actoren het Europees Jaar evalueren en bekijken welke initiatieven kunnen worden voorgesteld om voortgang te maken met de agenda van de Unie inzake mensen met een handicap. Bovendien moet rekening worden gehouden met het feit dat kwesties in verband met handicaps thans rechtstreeks aan de orde komen in verscheidene nieuwe programma's die onlangs zijn gestart, zoals het non-discriminatieprogramma en het communautair initiatief EQUAL of in de acties van de Commissie ter bevordering van de sociale integratie. In de context van het non-discriminatieprogramma wordt een aantal handicap-specifieke activiteiten uitgevoerd: nationale voorlichtingsdagen, ondersteuning van gehandicaptenorganisaties, prijzen voor alle ontwerp- en sommige transnationale projecten die zich specifiek bezig houden met kwesties in verband met de discriminatie van mensen met een handicap.

Naar de mening van de Commissie betekent het ondersteunen van burgers met een handicap om hen in staat te stellen een effectief onderdeel van het economisch en sociaal weefsel van de maatschappij te worden hen zoveel mogelijk laten deelnemen aan de mainstreaming, daarbij rekening houdend met hun behoeften op alle relevante beleidsterreinen: daaruit bestaat volledige sociale integratie. Daarom beoogt de Commissie dit te doen in het kader van al haar relevante financieringsprogramma's door deze toegankelijk te maken voor mensen met een handicap en de organisaties die hen vertegenwoordigen en door daarbij een aanpak te bevorderen die is gebaseerd op mainstreaming en integratie in plaats van op segregatie in handicap-specifieke regelingen.

----

----

(2004/C 33 E/182)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1853/03

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(3 juni 2003)

Betreft:   Communautaire financiering in Griekenland en beheerorganen

Van tijd tot tijd wordt in de Griekse pers melding gemaakt van bedragen van de communautaire bestekken die het land misloopt. De voorzitter van de Nieuwe Democratie-partij, de heer Karamanlis, heeft, terecht, kritiek op de Griekse regering geuit omdat Griekenland door het optreden van de regering in het kader van het tweede communautair bestek een bedrag van 468 miljoen euro aan zich voorbij heeft zien gaan. Het is bekend dat de beheerorganen de bedrijven selecteren die steun met middelen van de bestekken ontvangen. Een aantal departementen is voor Griekenland van cruciaal belang, bijvoorbeeld de perifere departementen in de Egeïsche Zee en de departementen langs de grenzen op land in Epirus, Centraal- en West-Macedonië

en Thracië. Veel van deze departementen hebben een achterblijvende absorptiegraad van communautaire middelen, met grote gevolgen voor hun algemene ontwikkeling. De Commissie was zo vriendelijk mij in het verleden informatie te geven in verband met de departementen in Epirus, de Egeïsche Zee en Thracië.

Kan de Commissie mij gedetailleerd antwoord geven op de onderstaande vragen in verband met de departementen van Centraal- en West-Macedonië?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(28 juli 2003)

Onder bemiddelende instanties worden verstaan openbare of particuliere lichamen of diensten die onder de verantwoordelijkheid van de betalings- of beheersautoriteiten optreden of die namens hen taken uitvoeren ten aanzien van de eindbegunstigden of de instanties of ondernemingen die verrichtingen uitvoeren. Dergelijke instanties worden volgens de geldende nationale wetgeving geselecteerd.

De betrokken bemiddelende instantie in West- en Centraal-Macedonië is KEPA-ANEM (onderneming voor de ontwikkeling van industriële investeringen in Noord-Griekenland). KEPA-ANEM is ook de gemeenschappelijke bemiddelende instantie voor West- en Centraal-Macedonië in het kader van het operationele programma inzake concurrentievermogen. Banken die financiële bijstand verstrekken aan kleine en middelgrote ondernemingen en „plaatselijke actiegroepen” die in het kader van Leader+ werkzaam zijn, kunnen eveneens als bemiddelende instanties worden aangewezen. In 2000 hebben de diensten van de Commissie een controle uitgevoerd van de onderneming voor de ontwikkeling van particuliere infrastructuur in Noord-Griekenland.

Opgemerkt moet worden dat bemiddelende instanties in het kader van het communautair bestek (CB) III geen operationele programma's beheren, maar maatregelen die binnen die programma's worden uitgevoerd. De werkterreinen van de bemiddelende instanties zijn voornamelijk de ontwikkeling van de particuliere sector, met name het midden- en kleinbedrijf, en in het kader van Leader+ het beheer van geselecteerde plattelandsgebieden.

Het door de bemiddelende instanties beheerde budget bestaat in principe uit de toewijzing voor de desbetreffende maatregel. Momenteel wordt echter de afsluitprocedure voor CB II uitgevoerd, en de exacte budgetten moeten in dit stadium nog worden bevestigd. Voor de programmeringsperiode 2000-2006 kan de situatie met betrekking tot de bemiddelende instanties te allen tijde worden gewijzigd door aanpassing van het programmacomplement. Voor verdere informatie hierover wordt het geachte parlementslid vriendelijk verzocht zich tot de desbetreffende beheersinstantie te wenden.

Tot slot moet worden opgemerkt dat de bemiddelende instanties niet actief zijn in de sectoren volksgezondheid, onderwijs en cultuur.

----

----

(2004/C 33 E/183)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1860/03

van Joost Lagendijk (Verts/ALE) aan de Commissie

(6 juni 2003)

Betreft:   Staatssteun aan voetbalclubs

Onlangs zijn diverse Nederlandse clubs in het betaald voetbal door gemeenten financieel gesteund om ze zo van dreigend faillissement te redden. Ook in andere lidstaten komen dergelijke praktijken voor. Lokale politici staan onder zware druk van clubs en supporters, omdat duidelijkheid omtrent Europese mededingingsregels ontbreekt.

Is de Commissie het met vraagsteller eens dat er door financiële steunverlening (staatssteun) van overheden aan voetbalclubs sprake is van concurrentievervalsing op de Europese voetbalmarkt?

Hoe definieert de Europese Commissie de Europese voetbalmarkt, en hoe ziet zij deze afgebakend, dat wil zeggen, wat is de grens tussen de nationale voetbalmarkten en de Europese markt en acht de Commissie alleen de spelersmarkt van belang of heeft de voetbalmarkt meer voor mededinging relevante aspecten?

Is de Commissie bereid, gezien het feit dat momenteel in Nederland, maar ook in andere lidstaten, overheden voetbalclubs middels diverse constructies steunen, gebruikmakend van de onduidelijkheid die er bestaat over de toelaatbaarheid van de steun, zo spoedig mogelijk met een mededeling te komen die de nodige kaders stelt voor steun aan voetbalclubs, zodanig dat er een einde gemaakt wordt aan de huidige situatie van onduidelijkheid en concurrentievervalsing?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(10 juli 2003)

Volgens artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag „zijn steunmaatregelen van de staten, die de mededinging door begunstiging van bepaalde ondernemingen vervalsen of dreigen te vervalsen, onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt, voorzover deze steun het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloedt”.

Profvoetbalclubs die een economische activiteit verrichten, zoals het verkopen van uitzendrechten en merchandising-artikelen en het sluiten van reclame- en sponsorcontracten, moeten worden beschouwd als ondernemingen in de zin van de mededingingsregels van het EG-Verdrag. Een overmaking van financiële middelen aan dergelijke profvoetbalclubs zou de concurrentie tussen deze ondernemingen kunnen vervalsen.

De vraag is evenwel niet of er een Europese voetbalmarkt bestaat, maar veeleer of de genoemde activiteiten vallen onder het handelsverkeer tussen de lidstaten. Niet alle voetbalclubs verrichten alle hierboven vermelde activiteiten. Bovendien blijkt dat niet in al deze gevallen een effect op het handelsverkeer tussen de lidstaten kan worden vastgesteld.

Aangezien de toepassing van de regelgeving inzake overheidssteun vrij nieuw is in deze sector, blijft de Commissie erbij dat haar beleid moet worden ontwikkeld op basis van individuele gevallen. De Commissie heeft overheidssteun in deze sector tot op heden steeds kunnen rechtvaardigen als die steun een pedagogisch doel heeft of als ze wordt toegekend voor de bouw van stadions die onder bepaalde voorwaarden kunnen worden beschouwd als algemene infrastructuur. De Commissie zal haar beleid op dit gebied verder ontwikkelen en verduidelijken, wanneer ze welbepaalde gevallen behandelt.

----

----

(2004/C 33 E/184)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1861/03

van Alexander de Roo (Verts/ALE) aan de Commissie

(6 juni 2003)

Betreft:   Minotauro-project

Het Spaanse project „Minotauro”, waaronder het onderdeel stierenrennen en mogelijk stierengevechten, is voor financiering ingediend onder het programma Interreg IIIC Zuid. Interreg IIIC is bedoeld om de economische en sociale cohesie van de Europese Unie te versterken door de samenwerking tussen streken en gemeenten op het gebied van gemeenschappelijk geachte onderwerpen aan te moedigen, ongeacht of deze gebieden aan elkaar grenzen.

Interreg IIIC-projecten worden altijd nationaal gecofinancierd.

De nationale en regionale bestuursautoriteiten zijn, als leden van het stuurcomité bevoegd voor de analyse, evaluatie en selectie van de projecten.

Heeft de Commissie aanwijzingen dat het Minotauro-project in strijd zou kunnen zijn met het Verdrag van Nice?

Acht de Commissie het gebruik van dieren voor vermaak onder het mom van culturele uitwisseling nog van deze tijd?

Welke steden/regio's nemen deel aan het Minotauro-project?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(24 juli 2003)

Het communautair initiatief Interreg IIIC richt zich op de stimulering van de interregionale samenwerking tussen (regionale en lokale) territoriale lichamen op het hele grondgebied van de Unie. Het wordt gefinancierd door het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) en medegefinancierd door de nationale partners van elk project.

Naar aanleiding van de oproep tot het indienen van voorstellen, die op 10 januari 2003 is afgesloten en waarvan de selectieprocedure nog niet is afgerond, is voor het Minotauro-project een aanvraag ingediend voor medefinanciering door de Gemeenschap in het kader van Interreg IIIC. Dit project, waarvan de projectleider zich in Spanje bevindt, is ingediend in het kader van het programma Interreg IIIC Zuid. Negen partners uit vier lidstaten (Griekenland, Spanje, Frankrijk en Portugal) zijn erbij betrokken. De partners van het project zijn lokale autoriteiten (gemeenten Cuéllar, San Sebastián de los Reyes, Moura, Beziers, Ciudad Rodrigo, Segorbe, Ampuero, Soria en Lychnostatis).

Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt, zijn de initiatiefnemers van het Minotauro-project niet voornemens rechtstreeks stierengevechten te financieren, maar willen zij de culturele uitwisseling tussen hun steden stimuleren. In het ingediende voorstel worden overigens geen stierengevechten genoemd.

Kwesties in verband met de prioriteit en de opportuniteit om een bijdrage te leveren tot concrete projecten moeten worden behandeld door de instanties die volgens het Gemeenschapsrecht en het subsidiariteitsbeginsel belast zijn met de analyse, de evaluatie en de selectie van de door de structuurfondsen te financieren projecten. Dit zijn de planningcomités, die bestaan uit vertegenwoordigers van de lidstaten, de regio's en andere relevante instanties.

De reglementering inzake stierengevechten valt overigens onder de bevoegdheid van de lidstaten.

----

----

(2004/C 33 E/185)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1862/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(6 juni 2003)

Betreft:   Tegenstrijdige informatie over de financiële uitkomsten en de gevolgen voor milieu en gezondheid van de uitbreiding van de luchthaven van Sofia

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(4 augustus 2003)

De Commissie kent de brief van 24 april 2003 van de vertegenwoordigers van verschillende Bulgaarse organisaties betreffende het project voor de ontwikkeling van de luchthaven van Sofia. Het lid van de Commissie dat verantwoordelijk is voor Milieubeleid heeft deze brief op 21 mei 2003 namens de Commissie beantwoord. Het Directoraat-generaal Regionaal Beleid, dat verantwoordelijk is voor het beheer van het financiële instrument ISPA, heeft op 2 juni 2003 aanvullende technische informatie verstrekt.

De interne rentabiliteit, een raming van de geldstromen, is slechts één factor waarmee rekening moet worden gehouden bij de beoordeling van de uitvoerbaarheid van dit soort projecten. Daarnaast moet rekening worden gehouden met de ruimere economische voordelen op de langere termijn.

De Commissie is ervan overtuigd dat de milieueffectrapportage (MER) voldoet aan de eisen van de ISPA-verordening (4). In de MER en de daarmee verband houdende besluiten van het Bulgaarse ministerie van Milieu en Waterstaat is een aantal aanbevelingen gedaan om de negatieve effecten op de milieusituatie ter plaatse en op het milieu in ruimere zin te verzachten. Aan de bescherming tegen lawaai is speciale aandacht besteed door de autoriteiten van de luchthaven van Sofia, die de aanzet hebben gegeven tot een project inzake de bescherming tegen lawaai en tot het opzetten van een systeem voor de meting van geluidsoverlast door vliegtuigen en voor het volgen van vliegbewegingen.

De Commissie is ervan op de hoogte gebracht dat op grond van het project voor bescherming tegen lawaai maatregelen moeten worden genomen om huizen en andere gebouwen die binnen de omschreven beschermingszone vallen, te beschermen. Als de nieuwe start- en landingsbaan operationeel is en het meetsysteem werkt, wordt de situatie opnieuw bekeken en worden zo nodig aanvullende maatregelen genomen. Bovendien zullen de autoriteiten van de luchthaven van Sofia een informatiepunt opzetten, zodat omwonenden van de luchthaven geïnformeerd worden over genomen maatregelen, over procedures, over hun rechten, over verschillende technische mogelijkheden, enzovoorts.

Voor zaken die betrekking hebben op compensatie voor personen die moeten verhuizen, geldt uitsluitend de nationale wetgeving. Dat valt buiten de competentie van de Commissie.

Volgens de Commissie is het bovenstaande niet in tegenspraak met de antwoorden op de vorige schriftelijke vragen over dit onderwerp van de geachte Afgevaardigde, met de nummers E-2037/02 en E-2038/02.

De verbouwing van de luchthaven van Sofia vindt plaats in het kader van de algehele ontwikkeling van de Bulgaarse economie en is in overeenstemming met de doelstellingen van de Unie om bij te dragen aan de verbetering van de vervoersinfrastructuur in de kandidaat-lidstaten. Op basis van bewijsmateriaal waar de Commissie over beschikt, voldoet het project aan de betrokken communautaire regels.

Ten aanzien van het milieuaspect heeft de Commissie er bij de Bulgaarse autoriteiten op aangedrongen de juiste procedures te volgen (bijvoorbeeld: in het ISPA-financiering smemorandum is de voorwaarde van een MER gesteld). Bovendien heeft de Commissie er bij de Bulgaarse autoriteiten op aangedrongen regelmatig uitgebreid informatie te verstrekken over alle milieuaspecten van het project, met inbegrip van maatregelen die zijn genomen om de aanbevelingen uit de MER en de besluiten van het Ministerie van Milieu uit te voeren. De niet-gouvernementele organisaties (NGO's) zijn vertegenwoordigd in het ISPA-toezichtcomité, dat in Bulgarije tweemaal per jaar bijeenkomt om de voortgang van projecten die bijstand ontvangen, te beoordelen. De Commissie voert ook regelmatig, formeel of informeel, overleg dan wel correspondentie met de NGO's.

----

(1)PB L 73 van 14.3.1997, blz. 5.

(2)PB C 28 E van 6.2.2003, blz. 173.

(3)PB C 52 E van 6.3.2003, blz. 123.

(4)  Verordening (EG) nr. 1267/1999 van de Raad van 21 juni 1999 tot instelling van een pretoetredingsinstrument voor structuurbeleid, PB L 161 van 26.6.1999.

----

----

(2004/C 33 E/186)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1888/03

van Emmanouil Bakopoulos (GUE/NGL) aan de Commissie

(6 juni 2003)

Betrefti:   Het mundiale luchtvervoer

In een bericht in een Atheens dagblad wordt van commissaris de Palacio de verklaring aangehaald dat er in de EU slechts vijf of zes grote luchtvaartmaatschappijen zouden moeten bestaan, terwijl er thans in de Europese Unie niet minder dan veertien nationale luchtvervoerders zijn.

Kan de Commissie mededelen of dit het persoonlijke standpunt van mevrouw de Palacio is, of dat dit beantwoordt aan de politieke lijn van de Commissie? In dat laatste geval, wat denkt zij dan te doen aan de werkloosheid die zou optreden bij het verdwijnen van luchtvaartondernemingen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(14 juli 2003)

De Commissie is geenszins voornemens het aantal luchtvaartmaatschappijen vast te stellen in de Unie: dit hangt af van de markt die volledig geliberaliseerd is sinds 1997. Het genoemde cijfer verwijst naar de opinie die de meeste experts van de sector hebben geformuleerd, die de Ondervoorzitster van de Commissie die momenteel belast is met Vervoer en Energie en de gehele Commissie meermaals hebben verspreid. Tal van analisten zijn het immers eens over het feit dat er op de Europese markt geen plaats is voor een vijftiental Europese intercontinentale luchtvaartmaatschappijen en dat de branche consolidatie behoeft, vooral in een crisisperiode zoals momenteel het geval is. Sinds de aanslagen van 11 september 2001 in de Verenigde Staten maakt het luchtvervoer een crisis zonder weerga door die gaande gehouden wordt door een serie destabiliserende factoren (vrees voor nieuwe terroristische aanslagen, conflicten in Afghanistan en Irak, ernstig acuut luchtwegensyndroom (SARS)), en dit in het kader van een algemene economische vertraging. De concentratie van de actoren uit de sector teneinde te komen tot een kritische grootte en hun efficiëntie en economische levensvatbaarheid op deze markt te vergroten beantwoordt aan een natuurlijke drijfveer, temeer daar veel luchtvervoerders te klein zijn in vergelijking met hun internationale concurrenten.

Deze drijfveer is evenwel niet in tegenspraak met de ontwikkeling, dankzij de liberalisering, van de activiteiten van Europese regionale luchtvaartmaatschappijen, noch met de opkomst van nieuwe vervoerders (zoals bijvoorbeeld de lagekostenmaatschappijen), die werkgelegenheid creëren. In dat verband zij opgemerkt dat de laatste jaren tal van nieuwe gmaatschappijen hun intrede op de markt hebben gedaan en uitstekende economische resultaten behalen.

De Commissie wil de maatschappijen zich laten ontwikkelen binnen de concurrerende Europese markt. Als hoedster van de verdragen zal zij waakzaam zijn en alle onrechtmatige staatssteun aan de kaak stellen die sommige maatschappijen ten koste van andere zou kunnen bevoordelen.

----

----

(2004/C 33 E/187)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1889/03

van Christopher Heaton-Harris (PPE-DE) aan de Commissie

(27 mei 2003)

Betreft:   Eurostat

Kan de Commissie bijzonderheden verstrekken van alle interne-auditverslagen die sinds september 1999 zijn ontvangen met betrekking tot Eurostat?

Kan zij eveneens mededelen wat in deze documenten wordt gezegd over Eurostat?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(4 september 2003)

In het kader van de follow-up van de kwijting 2001 en op verzoek van het Parlement heeft de Commissie op 16 mei 2003 zes interne-auditverslagen die in de periode 1999-2002 door de dienst Interne audit van Eurostat zijn opgesteld, aan het secretariaat van de Commissie begrotingscontrole (Cocobu) toegezonden overeenkomstig het bepaalde in het raamakkoord betreffende de doorzending van vertrouwelijke documenten aan het Parlement. Later, op 20 mei 2003, werd ook een syntheseverslag over het gevolg dat aan de interne-auditverslagen werd gegeven, volgens die bepalingen aan het secretariaat van de Cocobu toegezonden. Op 3 juli 2003 heeft de Commissie nog steeds volgens diezelfde bepalingen het auditverslag met de titel „Internal audit of the financial systems for Eurostat”, dat op 7 juni 2000 door directoraat-generaal Audit is opgesteld, aan de voorzitter van het Parlement toegezonden.

De Commissie heeft op 9 juli 2003 nota genomen van twee verslagen van haar diensten over het financiële beheer en de controle bij Eurostat. Het eerste verslag betreft de door DG Begroting gemaakte analyse van de auditverslagen die door de auditcapaciteit van Eurostat (IAC) zijn opgesteld. De Commissie had op 21 mei 2003 opdracht gegeven tot het opstellen van dat verslag, waarin wordt nagegaan in hoever de systemen voor financieel beheer en controle van Eurostat, alsmede het gevolg dat aan de interne-auditverslagen werd gegeven, in overeenstemming zijn met het Financieel Reglement. Dat verslag is op 11 juli 2003 aan de Cocobu toegezonden. Het tweede verslag is het tussentijdse verslag dat door de Dienst Interne audit (SAI) is opgesteld op basis van het mandaat dat op 11 juni 2003 door het College werd verleend. Het verslag van de SAI is aan het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) toegezonden.

Ten slotte heeft Eurostat zeer recentelijk (op 8 juli 2003) de laatste hand gelegd aan een analyse van bepaalde aspecten betreffende het Supcom-programma. Dat verslag is op 22 juli 2003 krachtens artikel 7, lid 1, van Verordening 1073/1999 aan OLAF toegezonden.

De Commissie onderstreept tevens dat sommige auditverslagen door OLAF worden onderzocht. Sommige van die verslagen maken bovendien deel uit van de dossiers die door OLAF aan de gerechtelijke autoriteiten van Luxemburg of aan het „Parquet de la République auprès du Tribunal de Grande Instance” van Parijs zijn toegezonden. De Commissie wil ervoor zorgen dat de bescherming van het lopende onderzoek in acht wordt genomen.

----

----

(2004/C 33 E/188)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1898/03

van Jillian Evans (Verts/ALE) aan de Commissie

(6 juni 2003)

Betreft:   Dolfijnen in gevangenschap

Ongeacht de hoeveelheid water waarin ze gehouden worden, dolfijnen in gevangenschap kunnen niet het voedsel, de zorgen of het onderkomen krijgen die aangepast zijn aan hun eigen aard, fysiologische behoeften, gezondheidstoestand of hun ontwikkeling, hun aanpassings- of domesticatiegraad. Ze zijn dikwijls verplicht om te leven en zich voort te planten op een manier die volkomen tegengesteld is aan hun instinct. Dat betekent, kort gezegd, dat de bestaande wetten op de bescherming van dieren overtreden worden.

De dolfijn is een bijzonder intelligente diersoort, en gezien zijn speciale biologische kenmerken moet er een nieuw wettelijk raamwerk ingevoerd worden om voor zijn bescherming en welzijn te zorgen.

Hoe denkt de Commissie op te treden om ervoor te zorgen dat:

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(26 juni 2003)

Het is de Commissie bekend dat dolfijnen zeer intelligent zijn en een duidelijk sociaal gedrag vertonen. Vergunningen voor de bouw van nieuwe dolfinaria en het toezicht op bestaande dolfinaria vallen evenwel onder de bevoegdheid van de lidstaten.

Op communautair niveau is niettemin een aantal maatregelen genomen ter bescherming van dolfijnen. De Commissie is van mening dat correcte uitvoering van deze voorschriften op afdoende wijze het behoud en de bescherming van dolfijnen kan bewerkstelligen.

Het vangen van dolfijnen in Europese zeeën is verboden op grond van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde fauna en flora (1).

Verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad van 9 december 1996 inzake de bescherming van in het wild levende dier- en plantensoorten door controle op het desbetreffende handelsverkeer (2) bevat een aantal beschermende bepalingen die in dit verband van toepassing zijn. Deze verordening legt de Overeenkomst inzake de internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten (CITES) in de Unie ten uitvoer. Dolfijnen zijn opgenomen in bijlage A (met uitsterven bedreigde soorten) van Verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad. Dat betekent dat in het wild levende dolfijnen in sterke mate beschermd zijn en niet mogen worden ingevoerd of gebruikt voor overwegend commerciële doeleinden. Volgens artikel 8, lid 3, van de verordening kunnen evenwel beperkte en specifieke ontheffingen van deze algemene verbodsbepaling worden verleend, welke voor dolfinaria en dierentuinen kunnen gelden. Aanvragen voor de invoer van dolfijnen in de Unie dienen dienovereenkomstig voor elk geval afzonderlijk te worden gericht aan de administratieve instantie en de wetenschappelijke autoriteit van de lidstaat van bestemming. In artikel 4 van de verordening is verder bepaald dat invoer alleen kan plaatsvinden indien de wetenschappelijke autoriteit van de betrokken lidstaat de zekerheid heeft verkregen dat levende specimens op de plaats van bestemming zullen worden ondergebracht in ruimten die beschikken over adequate voorzieningen om de specimens in stand te houden en goed te verzorgen. De Commissie heeft in 2001 de wetenschappelijke autoriteiten van de lidstaten er uitdrukkelijk aan herinnerd dat zij ervoor moeten zorgen dat deze voorschriften volledig worden toegepast bij elke voorgenomen invoer van dolfijnen.

Richtlijn 1999/22/EG van de Raad van 29 maart 1999 betreffende het houden van wilde dieren in dierentuinen (3) legt dierentuinen een reeks maatregelen op met betrekking tot de bescherming en instandhouding van dieren. Deze maatregelen omvatten adequate huisvesting voor de dieren, uitstekende verzorging onder toepassing van een doordacht programma van preventieve en curatieve diergeneeskundige verzorging en voeding alsmede opleiding van het personeel en voorlichting van de bezoekers. De lidstaten moeten maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat alle dierentuinen hun dieren huisvesten in omstandigheden die erop gericht zijn te voldoen aan de biologische behoeften en de behoeften inzake behoud van iedere soort, onder meer door te voorzien in een voor elke soort specifieke kwalitatieve verbetering van de kooien. Alleen dierentuinen die deze maatregelen treffen, zouden een vergunning mogen verkrijgen en de bevoegde instanties in de lidstaten zijn verplicht geregeld inspecties verrichten om erop toe te zien dat de dierentuinen de maatregelen handhaven.

----

(1)PB L 206 van 22.7.1992.

(2)PB L 61 van 3.3.1997.

(3)PB L 94 van 9.4.1999.

----

----

(2004/C 33 E/189)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1901/03

van Carlos Ripoll y Martínez de Bedoya (PPE-DE) aan de Commissie

(11 juni 2003)

Betreft:   Verwerkte tomaten

Naar mij is medegedeeld, heeft de Griekse regering in 2001 nationale middelen aangewend ter ondersteuning van producenten van verwerkte tomaten in het dorp Gastouni en in de prefectuur Ilias, ondanks het besluit van de EU om geen subsidies toe te kennen.

Is het de Commissie bekend dat er dergelijke subsidies zijn betaald?

Heeft de Griekse regering de Commissie officieel om een derogatie gevraagd?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(28 juli 2003)

De Griekse autoriteiten hebben bij de Commissie geen staatssteunmaatregel over het door de geachte afgevaardigde genoemde onderwerp aangemeld.

De Gemeenschap verleent steun in verband met voor verwerking bestemde tomaten op grond van Verordening (EG) nr. 2201/96 van de Raad van 28 oktober 1996 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector verwerkte producten op basis van groenten en fruit (1), waarbij een steunregeling is ingesteld voor telersverenigingen die in de Gemeenschap geoogste tomaten leveren aan erkende verwerkers. Deze steunregeling is gebaseerd op contracten tussen, enerzijds, producenten verenigd in telersverenigingen die zijn erkend op basis van Verordening (EG) nr. 2200/96 van de Raad van 28 oktober 1996 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector groenten en fruit (1) en, anderzijds, verwerkers die door de bevoegde autoriteiten zijn erkend. De steun wordt betaald aan de telersverenigingen die deze op hun beurt betalen aan hun leden. De erkenning van telersverenigingen is een verantwoordelijkheid van de lidstaten die, overeenkomstig bovengenoemde verordeningen, een reeks criteria hebben vastgesteld waaraan telersverenigingen moeten beantwoorden om voor communautaire steun in aanmerking te komen.

De telersvereniging die in de vraag van de geachte afgevaardige wordt genoemd (A.S. Gastounis) is aanvankelijk door de Griekse autoriteiten erkend maar in een later stadium hebben de Griekse autoriteiten de Commissie ervan in kennis gesteld dat deze telersvereniging niet aan de minimumeisen voor erkenning beantwoordde. Het is in eerste instantie een taak van de Griekse autoriteiten om hieraan de nodige consequenties te verbinden.

Op het niveau van de Gemeenschap moeten de financiële consequenties van de niet-naleving van de voorwaarden, met name in verband met de betalingen door het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de landbouw (EOGFL) aan de Griekse staat, nader worden onderzocht in de context van de goedkeuring van de rekeningen.

De Commissie is de geachte afgevaardigde zeer erkentelijk voor de verstrekte informatie. Naar aanleiding van de vraag heeft de Commissie ook ai contact opgenomen met de Griekse autoriteiten om na te gaan of de betrokken telersvereniging staatssteun ontvangt. De Commissie zal de geachte afgevaardigde over de uitkomst van dit vraagstuk op de hoogte houden.

----

(1)PB L 297 van 21.11.1996.

----

----

(2004/C 33 E/190)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1905/03

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(11 juni 2003)

Betreft:   Reclamespots in Griekenland voor het „CB 2008”

In prime time (bijvoorbeeld voor of tijdens het journaal) worden op de Griekse televisie de laatste tijd reclamespots uitgezonden over het „Communautair bestek voor steunverlening 2008”.

Deze spots zijn louter propaganda en richten de schijnwerper op de „successen” van de regering inzake onderwijs, economie, enz. terwijl slechts zijdelings melding wordt gemaakt van de cruciale communautaire deelname aan de financiering ervan.

Weet de Commissie hoeveel de reclamespots voor het „CB 2008” precies kosten? Door welke communautaire middelen wordt dit gedekt? Kent de Commissie de inhoud van deze spots? Heeft de Commissie toestemming gegeven voor het betalen van reclamespots en dan nog in prime time? Kan het dat dergelijke propagandaspots nog worden uitgezonden in de aanloop naar de parlementsverkiezingen in Griekenland?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(5 augustus 2003)

Het lanceren van informatiecampagnes over het Europees regionaal beleid is een verantwoordelijkheid die naar de instanties in de lidstaten is gedecentraliseerd, in overeenstemming met het beginsel van subsidiariteit. De lidstaat mag de meest geschikte wijze vaststellen om zijn publiek te informeren, zij het onder eerbiediging van de bepalingen aangaande Verordening (EG) nr. 1159/2000 (1) en die welke in het communautaire bestek zijn vervat. Het geachte parlementslid mag weten dat volgens deze bepalingen lopende publiciteitscampagnes de twee maanden vóór een eventuele verkiezingsdatum dienen te worden opgeschort. De Commissie beschikt niet over gegevens die er op lijken te wijzen dat er middelen van de Gemeenschap ten behoeve van de reclamecampagne in Griekenland oneindig zijn.

Er kan weinig gezegd worden over het totale bedrag aan middelen dat gedurende het derde communautaire bestek in Griekenland voor reclame en informatie zal worden ingezet, aangezien het geld hiervoor valt onder het totaal aan geldmiddelen voor technische bijstand en een en ander hierbij niet afzonderlijk wordt vermeld.

----

(1)  Verordening (EG) nr. 1159/2000 van de Commissie van 30 mei 2000 inzake door de lidstaten uit te voeren voorlichtings- en publiciteitsacties met betrekking tot de bijstandsverlening uit de Structuurfondsen, PB L 130 van 31.5.2000.

----

----

(2004/C 33 E/191)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1908/03

van Eija-Riitta Korhola (PPE-DE) aan de Commissie

(11 juni 2003)

Betreft:   Vertraging bij de financiering van steun voor ontwikkeling

In februari werd de financiering goedgekeurd van een project gericht op de ontwikkeling van een gunstig ondernemingsklimaat. De subsidie was goedgekeurd door een plaatselijk centrum voor werkgelegenheid en ondernemingen. De voor het project verantwoordelijken hebben echter meegedeeld dat de kredieten voor het project pas worden uitbetaald tegen december van dit jaar.

Kan de Commissie aangeven hoe lang het normaal gesproken duurt voordat de uitbetaling van steun van de EU voor projecten plaatsvindt?

Wat kan de reden zijn voor vertraging bij de uitbetaling, wanneer de steun reeds is goedgekeurd? Komt dit door traagheid van de overheden van de lidstaten of door bepaalde communautaire regels?

Hoe groot acht de Commissie het probleem van de vertraging van de financiering van door de EU gesteunde projecten, gezien de feedback van de lidstaten?

Welke mogelijkheden ziet de Commissie om de goedkeuring en uitbetaling van steun te bespoedigen?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(17 juli 2003)

Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel zijn de lidstaten, dus niet de uiteindelijke begunstigden, gesprekspartner van de Commissie op het gebied van regionale ontwikkeling. Voor aanvullende informatie raadt de Commissie het geachte parlementslid dan ook aan zich te wenden tot de beheers- en/of betalingsautoriteit van het genoemde programma in Finland.

Daar het beheer van projecten is gedecentraliseerd, beschikt de Commissie niet over statistieken over het tijdsbestek tussen een besluit tot financiering in een lidstaat en de eerste terugbetaling die de begunstigde ontvangt. Zij vergemakkelijkt het opstarten van een programma echter door een voorschot te verstrekken zodra zij het besluit tot medefinanciering heeft genomen voor het volledige programma. Dat voorschot komt overeen met 7 % van het totaalbedrag van het programma in het kader van de regels voor 2000-2006. De Finse programma's zijn, met uitzondering van enkele proefprojecten, in 2000 of 2001 door de Commissie goedgekeurd. Sinds die datum heeft de nationale overheid derhalve de beschikking over het voorschot van 7 % voor de financiering van het communautaire deel van het door het geachte parlementslid genoemde project, in afwachting van de terugbetaling van de werkelijke uitgaven.

Naast dat voorschot verricht de Commissie uitsluitend op basis van de werkelijk verrichte uitgaven betalingen aan de lidstaat (1). De betalingstermijnen voor de huidige programmeringsperiode in het directoraat-generaal Regionaal beleid bedragen sinds begin 2003 37 dagen. Deze termijnen kunnen weliswaar niet worden beschouwd als excessieve betalingstermijnen (2), maar de Commissie tracht toch voortdurend haar interne procedures te verbeteren met het oog op doelmatigheid en vereenvoudiging. Een tiental maatregelen is op 25 april 2003 door de Commissie opgenomen in de mededeling over de vereenvoudiging, de verduidelijking, de coördinatie en de flexibiliteit van het beheer.

De door het geachte parlementslid genoemde administratieve lasten kunnen derhalve niet worden beschouwd als een gevolg van de bepalingen inzake de Structuurfondsen. Artikel 34, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1260/1999 bepaalt dat de nationale beheersautoriteit „bij de uitvoering van haar taken handelt in volledige overeenstemming met de institutionele, juridische en financiële systemen van de betrokken lidstaat”. Artikel 3 van Verordening (EG) nr. 438/2001 van de Commissie van 2 maart 2001 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 1260/1999 (3) bepaalt dat de beheers- en controlesystemen van de lidstaten dienen te zijn opgezet met inachtneming van de evenredigheid ten opzichte van de omvang van de beheerde bijstand.

----

(1)  Overeenkomstig artikel 32, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen, PB L 161 van 26.6.1999.

(2)  Artikel 32, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 bepaalt het volgende: „De Commissie voert de tussentijdse betalingen uit binnen een termijn van ten hoogste twee maanden, te rekenen vanaf de ontvangst van een ontvankelijke aanvraag”.

(3)PB L 63 van 3.3.2001.

----

----

(2004/C 33 E/192)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1909/03

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(2 juni 2003)

Betreft:   Natura 2000

Kan de Europese Commissie het strakke beleid van het Vlaams Gewest over Natura 2000-gebieden, die in het Vlaams Ecologisch Netwerk (VEN) gelegen zijn, verenigen met de bepalingen van de richtlijn Natura 2000?

Het Vlaams beleid steunt immers op een hele reeks van gebods- en verbodsbepalingen, met onvoldoende en onaangepaste compensaties enerzijds, die bovendien geen rekening houden met de socio-economische functies anderzijds.

Het creëren van twee parallel naast elkaar bestaande netwerkstructuren in Vlaanderen — een Vlaams en een Europees — zorgt voor veel nutteloze verwarring en complicaties. In de praktijk blijkt dat het overgrote deel opgenomen wordt binnen het Vlaams Ecologisch Netwerk (VEN) en het Integraal Verwervings- en Ondersteunend Netwerk (IVON) of in de Natuurverbindingsgebieden. De Vlaamse overheid heeft er bij de aanpassing van het Natuurdecreet van eind 1997 dan ook over gewaakt dat beide soorten gebieden zoveel mogelijk overlappen. Is het verantwoord dat twee verschillende vormen van beleid gevoerd worden op gebieden waar overlappingen plaatsvinden?

Bijgevolg heerst er verwarring bij de Vlaamse burger en een groot ongenoegen bij de plattelandsbevolking, die Natura 2000 identificeert met het betuttelend beleid van de Vlaamse overheid in het VEN.

Kan de Commissie mededelen of zij het Vlaams beleid inzake ecologische netwerken verenigbaar acht met de bepalingen van de richtlijn Natura 2000?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(2 juli 2003)

Zowel Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (1) (de „habitatrichtlijn”) als Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (2) (de „vogelrichtlijn”) streeft naar het behoud van natuurlijke habitats en soorten op Europees niveau. De opbouw van „Natura 2000”, een coherent Europees ecologisch netwerk van speciale beschermingszones, is een belangrijk instrument voor de verwezenlijking van deze doelstelling.

Nationale of regionale netwerken van beschermde gebieden, zoals het Vlaams Ecologisch Netwerk, vormen een belangrijke aanvulling op het Europese netwerk „Natura 2000”, aangezien zij mogelijkheden bieden voor de integratie van meer lokale en regionale aspecten van natuurbehoud. Noch de habitatrichtlijn, noch de vogelrichtlijn bevat beperkingen ten aanzien van de invoering van strengere beschermingsmaatregelen door de lidstaten dan in deze richtlijnen zijn opgenomen.

In de bepalingen van de habitatrichtlijn wordt duidelijk gesteld dat de lidstaten verantwoordelijk zijn voor het beheer van de gebieden van Natura 2000. Het beheer van regionale en nationale netwerken valt dus zeker onder de bevoegdheid van nationale of regionale instanties.

----

(1)PB L 206 van 22.7.1992.

(2)PB L 103 van 25.4.1979.

----

----

(2004/C 33 E/193)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1934/03

van Marie Isler Béguin (Verts/ALE) aan de Commissie

(5 juni 2003)

Betreft:   Vooruitzichten voor het LIFE-programma

Het Directoraat-generaal milieuzaken heeft onlangs op zijn webpagina het eindverslag van de werkgroep voor de financiering van het NATURA 2000-netwerk (artikel 8 habitatrichtlijn) gepubliceerd (1). De evaluatie van de kosten kan nog verbeterd worden, maar de grote institutionele lijnen zijn getrokken met de vraag om na 2006 de kosten te verdelen over de verschillende beleidsvormen van de Gemeenschap (EFRO, EOGFL, ...) en een specifiek financieel instrument in te voeren. De mogelijkheden moeten voor de verschillende beleidsonderdelen in overweging genomen worden, en vooral ook bij de omvangrijke politieke en budgettaire herzieningen die na 2006 op stapel staan.

Maar het verslag wijst zeer uitdrukkelijk op het probleem van de verbinding tussen het lopend financieel instrument LIFE, dat eind 2004 vervalt, en de resultaten van het denkwerk over Natura 2000, die na 2006 in praktijk gebracht worden. Op dit ogenblik is LIFE-Natura het enig financieel instrument van de Gemeenschap dat uitsluitend bestemd is voor één van de doelstellingen van het zesde milieubeleidsprogramma: de verschraling van de biodiversiteit in de Europese Unie tegen 2010 tot staan brengen.

Gezien de institutionele termijnen voor de invoering van een nieuwe verordening zou de Europese Commissie uiterlijk begin september van dit jaar een voorstel van tekst moeten indienen. Als het later gebeurt, dan is het onmogelijk om nog voor nieuwe projecten te selecteren in 2005, zoals dat al het geval geweest is in 2000, tussen LIFE II en III. In kringen van milieubeschermers bestaat er grote vrees dat het instrument doodgewoon opgegeven wordt. Verschillende recente vergaderingen over Natura 2000 hebben namelijk twijfel gezaaid over het voornemen van de Europese Commissie om haar financiering op korte termijn voort te zetten aan de hand van LIFE-Natura.

Wat zijn de voornemens van de Europese Commissie in deze aangelegenheid?

Bestaat er een realistische mogelijkheid om de lopende verordening onveranderd te hernieuwen voor een periode van 2 jaar?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(9 juli 2003)

De Commissie is zich bewust van de belangrijke rol die het LIFE-programma speelt bij de ondersteuning van het communautair beleid inzake natuurbehoud.

Aangezien de nieuwe financiële perspectieven pas in 2007 van kracht zullen worden, wordt er nu gedacht aan een voorstel tot verlenging van het LIFE-programma met drie jaar, zij het in gewijzigde vorm. Op deze manier wil men ervoor zorgen dat de medefinanciering ook in de periode 2004-2007 doorloopt.

Om onderbreking van de lopende financieringsregeling te voorkomen zal dit voorstel snel door het Parlement en de Raad moeten worden aangenomen.

----

(1)  http://europa.eu.int/com/environment/nature_articles.htm.

----

----

(2004/C 33 E/194)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1938/03

van Catherine Stihler (PSE) aan de Commissie

(13 juni 2003)

Betreft:   Illegale arbeid in de visserijsector

Onlangs werd bekendgemaakt dat tot 50 procent van de werknemers in de visverwerkende industrie in het Verenigd Koninkrijk illegaal in dienst is. Velen van hen werken onder erbarmelijke omstandigheden, draaien dubbele diensten en zevendaagse werkweken en ontvangen minder dan het minimumloon. Bij recente invallen hebben het Britse ministerie voor Werk en Pensioenen en de politie geconstateerd dat de helft van de werknemers die zich bezighouden met het ontweien, fileren en verpakken van vis van buitenlandse afkomst is en dat een derde van hen het land illegaal was binnengekomen.

Welke maatregelen heeft de Commissie voor ogen om deze werknemers te beschermen? Heeft de Commissie enige plannen om de als „gangmasters” bekend staande uitzendbureaus aan banden te leggen, die geacht worden de wettelijke status van de werknemers te controleren maar waarvan nu is gebleken dat zij zich schuldig maken aan uitbuiting van de allerkwetsbaarste mensen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(31 juli 2003)

De Commissie beschikt niet over informatie betreffende de feiten die de geachte afgevaardigde beschrijft. Ze betreurt dat dergelijke situaties zich kunnen voordoen, maar herinnert eraan dat ze slechts kan ingrijpen in geval van een schending van een beginsel of van een norm van het Gemeenschapsrecht.

Er dient te worden opgemerkt dat de visserijsector is uitgesloten van de werkingssfeer van Richtlijn 93/104/EG (1) betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd. Deze sector valt momenteel onder Richtlijn 2000/34/EG (2), die uiterlijk op 1 augustus 2003 in de nationale wetgeving van de lidstaten moet zijn omgezet (op 1 augustus 2004 voor artsen in opleiding).

Het is in ieder geval de taak van de bevoegde gerechtelijke en andere nationale autoriteiten om toe te zien op de correcte toepassing van de nationale en communautaire rechtsregels, met name wat de bestrijding van zwartwerk betreft. De Commissie vestigt er in haar mededeling van 3 juni 2003 (3) de aandacht op dat het zwartwerk in vele lidstaten lijkt toe te nemen. Ze herinnert er evenwel aan dat de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid sinds 2000, en in het bijzonder in 2003, een verbintenis inhouden om zwartwerk te bestrijden. Een van de essentiële onderdelen van het gemeenschappelijk immigratiebeleid betreft bovendien de strijd tegen de illegale immigratie, zoals vermeld in de recente conclusies van de Europese Raad van Thessaloniki.

----

(1)  Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, PB L 307 van 13.12.1993.

(2)  Richtlijn 2000/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 2000 tot wijziging van Richtlijn 93/104/EG van de Raad betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd om de van deze richtlijn uitgesloten sectoren en activiteiten te bestrijken, PB L 195 van 1.8.2000.

(3)  Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ten behoeve van de Europese Raad van Thessaloniki betreffende de ontwikkeling van een gemeenschappelijk beleid inzake illegale immigratie, mensensmokkel en mensenhandel, buitengrenzen en de terugkeer van illegaal verblijvende personen — COM(2003) 323 def.

----

----

(2004/C 33 E/195)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1943/03

van Alexander de Roo (Verts/ALE) aan de Commissie

(13 juni 2003)

Betreft:   Nitraatrichtlijn en reconstructie intensieve veehouderij

In een brief gedateerd 4 januari 2003 heeft de Nederlandse milieugroep Milieudefensie afd. Landbouw Twente de Commissie attent gemaakt op de Reconstructie concentratiegebieden waarmee in delen van Nederland geprobeerd wordt de intensieve veehouderij te herstructureren.

Oorspronkelijk was daarbij het uitgangspunt om ook de milieudoelen te realiseren, zoals ten aanzien van de hoeveelheid nitraat in het grondwater die in een aantal gebieden ver boven de Europese norm ligt. Helaas blijkt dat gaandeweg de bestuurlijke besluitvorming deze en andere milieudoelstellingen uit het zicht verdwijnen en helemaal niet meer nagestreefd worden, laat staan dat milieudoelstellingen bereikt worden.

Dit blijkt uit de „Startnotitie Milieu Effectrapportage Reconstructie concentratiegebieden Salland-Twente” die de Milieudefensiegroep de Commissie ook heeft toegezonden.

Zelfs wordt in delen van het gebied, de zogeheten „landbouwontwikkelingsgebieden”, een autonome uitbreiding van de veestapel toegestaan, zoals blijkt uit de gebiedvisies.

Desondanks gaat de Nederlandse overheid door met de reconstructieplannen en heeft het provinciebestuur van Overijssel besloten 40 miljoen euro beschikbaar te stellen.

Is de Europese Commissie ook van mening dat het (reconstructie)beleid gericht moet zijn op de toepassing en naleving van de Europese milieudoelstellingen?

In hoeverre is Nederlandse overheidssteun voor dit reconstructiebeleid strijdig met de Nitraatrichtlijn (91/676/EEGC (1))?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(7 augustus 2003)

Wat meer bepaald de nitraatrichtlijn betreft, kent Nederland de hoogste druk ten gevolge van dierlijke meststoffen en landbouwactiviteiten in geheel Europa. Als, ter indicatie, naar de jaarlijkse input van stikstof (N) per hectare ten gevolge van het uitrijden van mest uit de veehouderij en het aanbrengen van minerale meststoffen wordt gekeken, komt naar raming 486 kilogram (kg) N/jaar in de bodem terecht, waarvan 265 kg uit de veeteelt en 184 kg ten gevolge van bemesting met minerale meststoffen (referentiejaar 1997, Eurostat, Statistic in focus, environment and energy, Thema 8-16/2000).

De waterkwaliteit wordt sterk beïnvloedt door de landbouwactiviteit en het gehele Nederlandse grondgebied is dan ook als kwetsbare zone overeenkomstig de nitraatrichtlijn aangewezen. Er moet dus een actieprogramma worden opgesteld voor het ganse grondgebied.

Dit actieprogramma moet maatregelen omvatten zoals, onder meer, een minimumcapaciteit van mestopslaginrichtingen, periodes waarbinnen het op de bodem aanbrengen van bepaalde types meststoffen verboden is, gebruik van meststoffen gebaseerd op een evenwicht tussen de verwachte stikstofbehoeften van de gewassen en de stikstofaanvoer uit de bodem en ten gevolge van bemesting.

In de nitraatrichtlijn is een specifieke grenswaarde voor de jaarlijks op of in de bodem gebrachte hoeveelheid stikstof uit dierlijke mest opgenomen en de maatregelen van dit actieprogramma moeten waarborgen dat deze grenswaarde, voor elk landbouw- of veehouderijbedrijf, niet wordt overschreden.

Teneinde een hoog niveau van bescherming van de waterrijkdommen van de Unie te waarborgen, heeft de Commissie al tegen verschillende lidstaten juridische procedures ingeleid wanneer zij van oordeel is dat die hun verplichtingen uit hoofde van de nitraatrichtlijn niet nakomen.

Momenteel loopt tegen Nederland een inbreukprocedure bij het Europese Hof van Justitie wegens de gebrekkige tenuitvoerlegging door dit land van de nitraatrichtlijn op de belangrijkste onderdelen van de richtlijn. Een uitspraak wordt verwacht binnen enkele maanden.

Wat de herstructurering van de zones met intensieve veehouderij in Nederland betreft, hebben de Nederlandse autoriteiten de volgende informatie verstrekt:

Op basis van de door de Nederlandse autoriteiten verstrekte informatie merkt de Commissie op dat de Wet Reconstructie van Concentratiegebieden normaliter niet zou mogen resulteren in een toename van de hoeveelheid vee. De algemene voorwaarden zijn dus aanwezig om te voorkomen dat deze wet, bij het nastreven van de eigen algemene doelstelling daarvan, in tegenspraak komt met de doelstellingen van de nitraatrichtlijn.

----

(1)PB L 375 van 31.12.1991, blz. 1.

----

----

(2004/C 33 E/196)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1959/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(13 juni 2003)

Betreft:   Controlemissies in nationale betaalbureaus EOGFL-Garantie (Europees OriÍntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw)

Heeft de Commissie naar aanleiding van de beoordeling in het jaarverslag 2001 van de Rekenkamer met de betrekking tot de nationale betaalbureaus van het EOGFL-Garantie voorbereidingen getroffen om het aantal controlemissies ter plaatse in 2003 op te voeren?

Hoeveel van dergelijke externe controles van het EOGFL-Garantie heeft de Commissie voor 2003 gepland?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(4 juli 2003)

De Commissie is van mening dat de door de verklarende instanties verrichte werkzaamheden een adequate basis vormen voor de boekhoudkundige goedkeuring van de rekeningen van de betaalorganen. De Commissie gaat met bijzondere aandacht na of aan de criteria voor die goedkeuring is voldaan, en met name of de betaalorganen alle verlangde verbeteringen ten uitvoer hebben gelegd.

In 2002 heeft de Commissie 164 inspectiebezoeken afgelegd voor controles met betrekking tot het EOGFL-Garantie, waarvan 27 controles ter plaatse bij nationale betaalorganen van het EOGFL-Garantie (goedkeuring 2001, erkenning, audit van de geautomatiseerde systemen, enz).

Voor 2003 heeft de Commissie 185 inspectiebezoeken voor controles met betrekking tot het EOGFL-Garantie geprogrammeerd (d.w.z. 12,81 % meer dan in 2002), waarvan 34 controles ter plaatse bij nationale betaalorganen (goedkeuring 2002, goedkeuring en voorlopige erkenning van betaalorganen in de toetredende landen, gedelegeerde instanties, enz).

Ter informatie wordt meegedeeld dat de Commissie voor het begrotingsjaar 2002 de rekeningen van 17 betaalorganen (d.i. 18,68 % van de in totaal 91 betaalorganen) heeft uitgesloten van haar Goedkeuringsbeschikking 2003/313/EG van 8 mei 2003 (1). Die uitgesloten betaalorganen zijn als volgt over de lidstaten verdeeld:

----

(1)PB L 114 van 8.5.2003.

----

----

(2004/C 33 E/197)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1982/03

van Gabriele Stauner (PPE-DE) aan de Commissie

(16 juni 2003)

Betreft:   Controle van Eurostat door de Europese Rekenkamer

Kan de Commissie aangeven wanneer en in welk verband Eurostat in de afgelopen tien jaar door de Europese Rekenkamer is gecontroleerd?

Kan de Commissie aangeven of bij deze controles slechts een aantal aspecten is bekeken of dat ook het beheer van Eurostat uitgebreid is gecontroleerd?

Kan de Commissie aangeven welke aanbevelingen de Europese Rekenkamer heeft gedaan in zijn rapporten en sectorbrieven en welke stappen hij heeft genomen om ervoor te zorgen dat deze aanbevelingen worden uitgevoerd?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(29 augustus 2003)

Deze kwesties werden reeds besproken tijdens de vergadering van de commissie begrotingscontrole op 17 juni 2003 en de Commissie verwijst naar de schriftelijke antwoorden van de leden van de Commissie ter attentie van de leden van de commissie begrotingscontrole na de hoorzitting.

De Commissie stelt overigens vast dat de Rekenkamer tot nu toe geen specifieke audit heeft gepubliceerd over de operationele uitgaven van Eurostat, noch over het beheer van Eurostat.

De Commissie vestigt de aandacht van het geachte parlementslid op de recente publicaties van de Rekenkamer over de statistische activiteiten van Eurostat:

De Commissie zorgt er in samenwerking met de lidstaten voor alle aanbevelingen van de Rekenkamer op dit gebied toe te passen. Bovendien werkt ze sinds 1988 samen met het BNP-comité om de kwaliteit van de statistische gegevens die voor begrotingsdoeleinden worden gebruikt, te waarborgen, zoals de Rekenkamer in haar verschillende verslagen heeft gevraagd. In nauwe samenwerking met de nationale bureaus voor de statistiek voert Eurostat momenteel procedures in om de kwaliteit te waarborgen.

----

(1)PB C 359 van 15.12.2001.

(2)PB C 336 van 27.11.2000.

(3)PB C 342 van 1.12.2000.

(4)PB C 349 van 17.11.1998.

----

----

(2004/C 33 E/198)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1995/03

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(11 juni 2003)

Betreft:   Spoorlijnen in het centrum van Athene

Tegen mei 2004 en met een begroting van 160,4 miljoen euro moet over een lengte van 13 km de spoorlijn die Piraeus via Athene met het knooppunt Aharnon verbindt, worden gemoderniseerd, waarna ze deel zal uitmaken van het voorstadsnet. De Griekse spoorwegmaatschappij OSE heeft hiervoor een aanbesteding uitgeschreven die voorziet in de vervanging van de oude lijn door een nieuwe geëlektrificeerde, een verbreding tot 4 sporen, enz.

De inwoners van de hoofdstad maken zich zorgen dat de aanwezigheid van de spoorlijn de stad in twee zal blijven verdelen, wat niet alleen leidt tot enorme verkeersopstoppingen en de ermee gepaard gaande luchtvervuiling, maar ook tot communicatieproblemen tussen de bewoners van de diverse stadsdelen en een gevoel van isolement en gettovorming.

Voorzien de studies voor de modernisering van het voorstadsnet in een ondergrondse bedding voor de spoorlijn of andere werkzaamheden op dit traject opdat de stad niet langer in twee is verdeeld? Zo neen, hoe denkt de Commissie op te treden om voor dit probleem een oplossing te vinden die vriendelijk is voor het stadsmilieu?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(29 juli 2003)

Bij grote infrastructuurprojecten — zoals de modernisering van een spoorbaanvak — is het aan de lidstaat om het project te ontwikkelen, ervoor te zorgen dat een goed evenwicht wordt gevonden tussen economische, sociale en milieu-overwegingen, en erop toe te zien dat de desbetreffende regelgeving wordt toegepast.

Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt is het in het geval van de door het geachte parlementslid genoemde spoorlijn inderdaad de bedoeling het aantal sporen — dat momenteel twee of drie bedraagt, afhankelijk van de locatie — uit te breiden tot vier. Dit zal echter grotendeels gebeuren door een beter gebruik van de reeds beschikbare ruimte binnen het bestaande baanvak. Daarom zou, wat de breedte van dit baanvak betreft, de toekomstige situatie niet wezenlijk moeten verschillen van de huidige.

Het betrokken project, dat de modernisering van een spoorlijn over korte afstand betreft, zou kunnen vallen binnen de werkingssfeer van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (1), als gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 (2). In bijlage II.13 bij de richtlijn wordt verwezen naar: „wijziging of uitbreiding van projecten van bijlage I of II waarvoor reeds een vergunning is afgegeven, die zijn of worden uitgevoerd en die aanzienlijke nadelige gevolgen voor het milieu kunnen hebben”. Op grond van artikel 4, lid 2, zijn de lidstaten niet verplicht de in bijlage II genoemde projecten aan een milieu-effectbeoordeling te onderworpen. In dit specifieke geval lijkt het weinig waarschijnlijk dat het project, gezien zijn aard en omvang, belangrijke nadelige effecten op het milieu zal hebben. De beoordeling van de ernst van de effecten van het project blijft echter in eerste instantie een zaak van de nationale autoriteiten.

Het project voor de modernisering van dit specifieke baanvak is niet voorgesteld voor medefinanciering door de Unie; de Commissie zal dan ook geen contact opnemen met de Griekse autoriteiten.

----

(1)PB L 175 van 5.7.1985.

(2)PB L 73 van 14.3.1997.

----

----

(2004/C 33 E/199)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1998/03

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie

(16 juni 2003)

Betreft:   Verbintenis inzake de concessie betreffende de luchthaven „Eleftherios Venizelos": strafclausules met betrekking tot de toegangswegen

De nieuwe luchthaven „Eleftherios Venizelos" van Athene, die zich in Spata bevindt, is gebouwd met een in juli 1995 door de Griekse overheid aan het consortium „Hochtief' verleende concessie. De luchthaven is opgeleverd in maart 2001. De EU heeft voor dit doel ongeveer 250 miljoen euro ter beschikking gesteld, waarmee ongeveer 11 procent van de totale aanlegkosten werd gedekt. Volgens de verbintenis moet de Griekse overheid de concessiehouder boetes betalen bij niet-tijdige oplevering van de toegangswegen tot de luchthaven.

Deze boetes zijn:

Tot nu toe is het traject Stavros-Elefsina slechts gedeeltelijk voor het verkeer opengesteld, terwijl de westelijke ringweg Ymittos in de herfst 2003 zal worden opgeleverd, dat wil zeggen ongeveer dertig maanden na de opening van de luchthaven.

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(31 juli 2003)

In Verordening (EG) nr. 1164/94 van 16 mei 1994 tot oprichting van het Cohesiefonds (1) is niet bepaald dat de Commissie bevoegd is om toezicht te houden op het functioneren van een project nadat dit voltooid is. De Commissie zou na de inbedrijfstelling van de luchthaven alleen ingrijpen als er bewijzen zouden zijn dat de communautaire wetgeving niet werd nageleefd. De Commissie beschikt momenteel niet over dergelijke bewijzen.

Voor het vraagstuk van de naleving van de contractuele clausules waaraan de Griekse staat en de concessionaris gebonden zijn (strafclausules, schadeloosstellingen, enz.) is de Commissie niet bevoegd. Overigens hebben de nationale autoriteiten de Commissie ingelicht dat de concessionaris geen procedure heeft ingeleid om de strafclausules te activeren.

De Commissie is van plan overeenkomstig de geldende verordening een evaluatie achteraf van de door het Cohesiefonds medegefinancierde projecten te houden. Het verslag over deze evaluatie is medio 2004 klaar en wordt ter beschikking gesteld aan het Parlement.

----

(1)PB L 130 van 25.5.1994.

----

----

(2004/C 33 E/200)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2008/03

van Marianne Thyssen (PPE-DE) aan de Commissie

(11 juni 2003)

Betreft:   Vogelpestcrisis België — vergoeding van de schade aan de pluimveesector

Het Europees Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid kwam eind mei opnieuw samen om de situatie van de vogelpest in een aantal Europese landen te bespreken. Het comité besloot onder meer om de bestrijdingsmaatregelen inzake vogelpest in België verder te verzachten.

De Belgische regering besloot de getroffen pluimveehouders de geleden schade (gedeeltelijk) te vergoeden. Toch kan niet ontkend worden dat de vogelpestcrisis voor alle schakels van de pluimveesector een zwaar verlies betekent. Ook de veevoedernijverheid, de broeierijen, de pluimveeslachthuizen, de pluimveevlees-snijderijen en -groothandel en de exporterende bedrijven in de sector, hebben door de crisis grote financiële schade geleden. Hiervoor is helaas in geen enkele financiële tegemoetkoming voorzien.

Gezien het belang van de Belgische pluimveesector voor de Belgische economie en werkgelegenheid, had ik graag van de Commissie vernomen of, en in welke mate, zij de door niet-landbouwbedrijven geleden schade denkt te vergoeden? Verder wil ik van de Commissie graag vernemen of er eventueel enig bezwaar tegen bestaat, dat de Belgische federale regering en/of de regeringen van de deelstaten de getroffen niet-landbouwbedrijven financiëel ondersteunen voor de geleden schade?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(7 juli 2003)

Als aangegeven in artikel 3, lid 1, van Beschikking 90/424/EEG van de Raad van 26 juni 1990 betreffende bepaalde uitgaven op veterinair gebied (1) kan België een financiële bijdrage krijgen van de Gemeenschap, die kan oplopen tot 50 % van de uitgaven op veterinair gebied voor het nemen van maatregelen om bepaalde ziekten te bestrijden en uit te roeien.

De communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector (2) zijn van toepassing op alle staatssteun die wordt gegeven voor activiteiten met betrekking tot de productie, de verwerking en het in de handel brengen van de in bijlage 1 genoemde producten. Staatssteun voor maatregelen die verband houden met het uitbreken van dierenziekten, moet worden toegekend overeenkomstig de bepalingen van deel 11 van deze richtsnoeren.

Overeenkomstig deel 11 van de richtsnoeren is staatssteun ter vergoeding van schade aan de landbouwproductie of aan de landbouwproductiemiddelen toegestaan, maar dergelijke staatssteun is niet toegestaan voor de vergoeding van door de verwerkende industrie geleden schade. Wanneer bedrijven uit de verwerkende industrie in financiële moeilijkheden komen, kan echter reddings- en herstructureringssteun worden verleend, op voorwaarde dat daarbij wordt voldaan aan de relevante bepalingen van de communautaire richtsnoeren voor reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden (3).

Voorts heeft de Commissie in het verleden reeds het belang onderstreept van een verzekeringsbeleid als middel om de indirecte kosten ten gevolge van grootschalige epidemieën van dierenziekten te vergoeden.

----

(1)PB L 224 van 18.8.1990.

(2)PB C 232 van 12.8.2000.

(3)PB C 288 van 9.10.1999.

----

----

(2004/C 33 E/201)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2010/03

van Lissy Gröner (PSE) aan de Commissie

(17 juni 2003)

Betreft:   Middelen van de Europese Unie die gedurende de periode 1997-2002 door katholieke organisaties zijn uitgegeven

Solidariteit is een van de fundamentele waarden van de EU. De Europese Unie financiert wereldwijd een aanzienlijk deel van de humanitaire hulp en ontwikkelingshulp. Niet-gouvernementele organisaties, waaronder katholieke organisaties, spelen een belangrijke rol in de betreffende gebieden en verrichten daarbij zeer nuttig werk.

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(30 juli 2003)

De lijst van de projecten die gedurende de periode 1997-2002 met de niet-gouvernementele organisaties (NGO) van deze netwerken zijn medegefinancierd via begrotingslijn B7-6000, is rechtstreeks aan het geachte parlementslid en aan het secretariaat van het Parlement overgemaakt.

De gedetailleerde lijst van de humanitaire projecten die door het Bureau voor Humanitaire Hulp zijn gefinancierd en door deze NGO's zijn uitgevoerd uitsluitend ten behoeve van bevolkingen van derde landen waar zich natuurrampen of door de mens veroorzaakte rampen hebben voorgedaan, is eveneens rechtstreeks aan het geachte parlementslid en aan het secretariaat van het Parlement overgemaakt. De projecten zijn in hoofdzaak gefinancierd via begrotingslijn B7-210 (humanitaire hulp) en begrotingslijn B7-219 (voorbereiding op rampen). Tot 1999 waren minder belangrijke begrotingsmiddelen de begrotingslijnen B7-214, B7-215, B7-217, B7-219, en het achtste Europees Ontwikkelingsfonds.

----

----

(2004/C 33 E/202)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2013/03

van Robert Goebbels (PSE) aan de Commissie

(17 juni 2003)

Betreft:   Verordening inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen

Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft onlangs een in mijn ogen discutabel arrest gewezen, met de uitspraak dat „met het oog op behoud van de kwaliteit en de goede naam van de kaas” Grana Padano „en de ham” Prosciuto di Parma „het product geraspt respectievelijk gesneden alsmede verpakt mag worden in het productiegebied”.

De uitbreiding van de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen tot het verpakken van dit soort producten is des te betwistbaarder daar de kazen en hammen die aldus beschermd worden in zeer veel gevallen vervaardigd zijn uit melk en varkensvlees die niet afkomstig zijn uit de betreffende regio, maar geïmporteerd zijn uit het buitenland.

Is de Commissie niet van oordeel dat het ambacht wederom de kern dient te vormen van de werkingssfeer van verordening (EG) nr. 535/97 (1) van de Raad van 17 maart 1997 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2081/92 (2) inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen, zodat geen beroep meer kan worden gedaan op de door de nieuwe jurisprudentie van het Hof geïntroduceerde oneigenlijke liggingsvoordelen, die in laatste instantie een belemmering vormen voor het goed functioneren van de interne markt?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(7 augustus 2003)

De Commissie is van mening dat de twee arresten die het Hof van Justitie op 20 mei 2003 heeft gewezen in de zaken C-108/01 en C-469/00 met betrekking tot de BOB (beschermde oorsprongsbenaming) „Parmaham” respectievelijk de BOB „Grana Padano”, de reikwijdte bevestigen van de bescherming die zijzelf aan deze twee benamingen had verleend.

De Commissie deelt de mening van het Hof van Justitie dat de in de productdossiers gestelde eis dat sommige handelingen zoals het raspen, in plakken snijden en verpakken van de producten binnen het geografische productiegebied worden verricht, noodzakelijk is voor de verwezenlijking van en in verhouding staat tot de met de bescherming van de respectieve BOB's beoogde doeleinden.

Dergelijke voorwaarden zijn maatregelen van gelijke werking als een kwantitatieve beperking die zijn verboden bij het in het EG-Verdrag neergelegde beginsel van het vrije verkeer van goederen. BOB's komen echter als industriële en commerciële eigendomsrechten in aanmerking voor toepassing van de in het EG-Verdrag bepaalde uitzonderingen en moeten op dezelfde wijze als merken worden beschermd tegen misbruik door derden die willen profiteren van de reputatie die deze benamingen hebben verworven.

De Commissie gaat bij het onderzoek van elke registratieaanvraag zorgvuldig na of wordt aangetoond dat dergelijke eventueel in het productdossier opgenomen eisen wel degelijk noodzakelijk zijn voor de verwezenlijking van en in verhouding staan tot het met de bescherming van de benaming beoogde doel. Deze analyse maakt het mogelijk te voorkomen dat ongerechtvaardigde voordelen worden verkregen die het vrije verkeer van goederen werkelijk zouden belemmeren.

In tegenstelling tot wat in de vraag wordt beweerd, moeten de grondstoffen voor de BOB-producten „Parmaham” et „Grana Padano” afkomstig zijn uit in het productdossier nauwkeurig omschreven geografische gebieden en mogen zij dus niet uit het buitenland zijn ingevoerd.

Verordening (EEG) nr. 2081/92 van de Raad van 14 juli 1992 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (3) is nu juist in april 2003 bij Verordening (EG) nr. 692/2003 van de Raad van 8 april 2003 (4) gewijzigd om te preciseren dat in het productdossier kan worden beargumenteerd dat bepaalde verpakkingshandelingen binnen het geografische productiegebied moeten plaatsvinden. Deze wijziging is in overeenstemming met de interpretatie van het Hof van Justitie en de Commissie is niet voornemens om de verordening op dit punt weer ter discussie te stellen.

----

(1)PB L 83 van 25.3.1997, blz. 3.

(2)PB L 208 van 24.7.1992, blz. 1.

(3)PB L 208 van 24.7.1992.

(4)PB L 99 van 17.4.2003.

----

----

(2004/C 33 E/203)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2015/03

van Lucio Manisco (GUE/NGL) aan de Commissie

(17 juni 2003)

Betreft:   Verkoop van het „castrum” van San Gimignano

De ontwikkeling van San Gimignano als stad begon in de middeleeuwen rondom het „castrum”, het antieke en uitgebreide versterkte wooncomplex dat later in het klooster van San Domenico werd omgevormd.

Het klooster werd aangekocht door de Italiaanse Staat en werd in het verleden gebruikt als gevangenis, maar sinds vele jaren probeert de gemeente San Gimignano het tevergeefs terug te krijgen op basis van het recht van de plaatselijke gemeenschap om het genot te hebben van de openbare ruimten van haar historisch centrum, vooral binnen de eerste ommuring, en op grond van een besluit van de gemeenteraad van 1999 waarin wordt gevraagd dat het wordt teruggevorderd en een nieuwe bestemming krijgt.

Op basis van de artikelen 7 en 8 van wet nr. 112 van 15 juni 2002 die voorzien in de verkoop van nationaal kunstbezit om budgettaire redenen of voor de aanleg van infrastructuur, heeft de Italiaanse regering echter besloten het castrum te verkopen aan particulieren die er een hotel en een ondergrondse parkeergarage willen bouwen, waardoor één van de belangrijkste urbanistische meesterwerken van de middeleeuwse en moderne geschiedenis zou worden verwoest. Dat vooruitzicht heeft het plaatselijke gezamenlijke protest uitgelokt van overheid en particulieren en heeft ook de grote bezorgdheid gewekt van de Unesco, die het historische centrum van San Gimignano tot cultureel erfgoed van de mensheid heeft uitgeroepen.

Overeenkomstig artikel 151 van het Verdrag „is het optreden van de Gemeenschap erop gericht de samenwerking met de internationale organisaties en tussen de lidstaten (die onder meer het Verdrag tot bescherming van het architecturaal erfgoed van Europa hebben ondertekend) te bevorderen op het gebied van de instandhouding en bescherming van het cultureel erfgoed van Europees belang”.

Kan de Commissie, gelet op het voorgaande, meedelen welke initiatieven zij wil nemen of ondersteunen om dat rampspoedige project tegen te houden en de Italiaanse regering ertoe aan te sporen het „castrum” aan de gemeente San Gimignano terug te geven?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(24 juli 2003)

Artikel 151 van het EG-Verdrag verleent de Gemeenschap bevoegdheden om de culturele samenwerking tussen de lidstaten aan te moedigen en (zo nodig financieel) hun activiteiten te ondersteunen en aan te vullen op de volgende gebieden:

Er zij op gewezen dat de Gemeenschap op grond van artikel 151 niet bevoegd is ter zake van de „harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten” (1).

Bijgevolg valt de door de geachte afgevaardigde aan de orde gestelde kwestie niet onder de bevoegdheid van de Gemeenschap.

----

(1)  Artikel 151, lid 5, eerste streepje, van het EG-Verdrag.

----

----

(2004/C 33 E/204)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2018/03

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(17 juni 2003)

Betreft:   Taaldiscriminatie — moedertaalsprekers

In antwoord op vraag E-2764/02 (1) erkent de Commissie dat de voorwaarde „moedertaalspreker” in personeelsadvertenties „niet aanvaardbaar is uit hoofde van de communautaire regels inzake het vrij verkeer van werknemers, aangezien deze ontwettig discriminatoir is. Daarom meent de Commissie dat het gebruik van deze term in personeelsadvertenties door het Gemeenschapsrecht verboden is.”

In datzelfde antwoord gaf de Commissie ook aan een onderzoek in te stellen naar „dergelijke personeelsadvertenties die door de overheidsdiensten van een lidstaat zijn gepubliceerd.” De onderzoeken waren op 11 november van vorig jaar „nog niet afgerond”, maar eens dat het geval zou zijn, zou de Commissie nagaan welke verdere stappen zouden worden ondernomen.

Op 7 april 2003 schreef Cedefop een externe vacature uit voor „an English mother-tongue secretary” (zie ook: http://www.cedefop.eu.int/download/banner/secretary_EN_0403.pdf).

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(1 augustus 2003)

----

(1)PB C 92 E van 17.4.2003, blz. 207.

(2)PB C 11 E van 15.1.2004, blz. 221.

----

----

(2004/C 33 E/205)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2020/03

van Sérgio Marques (PPE-DE) aan de Commissie

(17 juni 2003)

Betreft:   Steunregeling producenten visserijsector

In 1992 is met het oog op de afgelegen en geïsoleerde ligging van de ultraperifere regio's een steunregeling voor de producenten in de betrokken visserijsectoren in het leven geroepen. Uit hoofde van deze regeling wordt compensatie geboden voor de bijkomende kosten voor de afzet en het vervoer waarmee deze producenten geconfronteerd worden door het ontbreken van regionale markten in de nabijheid en de hoge kosten van het vervoer van deze regio's naar het vasteland.

In respectievelijk 1994, 1995 en 1998 zijn nieuwe verordeningen vastgesteld teneinde deze oorspronkelijke regeling voort te zetten. In artikel 6 van de laatste verordening (verordening (EG) 1587/98 (1)), die geldig was tot 31 december 2002, is bepaald dat de Commissie voor 1 juni 2001 een uitvoeringsverslag diende voor te leggen. De Commissie achtte het echter noodzakelijk de gevolgen van de genomen maatregelen evenals de bijkomende kosten waarmee de ondernemingen in de visserijsector door hun ultraperifere ligging geconfronteerd worden, nader te bestuderen en tevens rekening te houden met het debat over de herziening van het GVB. Derhalve heeft zij voorgesteld de presentatie van het verslag uit te stellen tot 1 juni 2002 en dientengevolge verordening 1587/98 met nog een jaar, tot 31 december 2002, te verlengen. Aan dit voorstel van de Commissie (dat gebaseerd was op artikel 37 evenals artikel 299 van het Verdrag) hebben zowel de Raad als het Europees Parlement hun goedkeuring gehecht.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(23 juli 2003)

De Commissie deelt het geachte parlementslid het volgende mee:

----

(1)PB L 208 van 24.7.1998, blz. 1.

----

----

(2004/C 33 E/206)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2026/03

van José Pomés Ruiz (PPE-DE) aan de Commissie

(12 juni 2003)

Betreft:   Veiligheid van het vervoer van wapens en explosieven

Op 30 mei ll. werden in Frankrijk 370 pistolen gestolen tijdens een transport van Duitsland naar Spanje, waarbij in geen enkele vorm van speciale bescherming was voorzien. Naar verluidt bestaat er geen enkele nationale of communautaire wetgeving die de naleving van minimale veiligheidsregels of politiële bescherming tijdens het vervoer van dit soort materiaal, dat in handen kan vallen van terroristen of misdadigers, voorschrijft.

In landen zoals Frankrijk bestaat er integendeel een wet die het vervoer van voor niet-Franse politieagenten bestemde wapens regelt en beperkt, en het recht van niet-Franse politieagenten om wapens te dragen beperkt tot 10 kilometer over de grens, in geval van vervolging van een gevaarlijke misdadiger. Alleen om de veiligheid van prominente personen te garanderen mogen deze politieagenten een wapen dragen op het hele Franse grondgebied, maar in dat geval is voorzien in een ingewikkelde procedure via geaccrediteerde ambassades.

De situatie is absurd: er bestaan wettelijke regels voor het vervoer van wapens door politieagenten, maar niet voor het vervoer van wapens met een commercieel oogmerk. Is de Commissie niet van oordeel dat moet worden voorzien in de nodige regelgeving terzake, teneinde te voorkomen dat wapens of explosieven worden gestolen, zoals de laatste jaren al vaak is gebeurd in de Europese Unie, met name in Frankrijk, en aldus de veiligheid van de burgers te waarborgen en terrorisme, misdadigheid en illegale wapenhandel beter te bestrijden?

Is de Commissie van plan terzake een voorstel in te dienen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(5 september 2003)

De Commissie herinnert er in de eerste plaats aan dat Richtlijn 91/477/EEG van de Raad van 18 juni 1991 (1) inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens voor civiel gebruik in artikel 11 in geval van overbrenging precieze formaliteiten vaststelt betreffende de informatie die aan de autoriteiten van de lidstaten moet worden meegedeeld, en betreffende de nodige vergunningen.

De veiligheid van het commerciële vervoer van vuurwapens en explosieven wordt slechts gedeeltelijk door de Gemeenschapswetgeving geregeld.

Wat explosieven betreft worden in Richtlijn 94/55/EG van de Raad van 21 november 1994 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg (2) de voorwaarden vastgesteld waaronder gevaarlijke goederen verpakt en losgestort mogen worden vervoerd. Explosieven behoren tot klasse I van goederen waarvoor zeer strenge voorschriften gelden. Met deze richtlijn worden de teksten van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (UN-ECE) inzake het vervoer van gevaarlijke goederen in de Europese wetgeving geïmplementeerd.

WP. 15 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties, dit is de Werkgroep vervoer van gevaarlijke goederen, is onlangs begonnen met de behandeling van specifieke veiligheids-kwesties. Tijdens zijn vergadering van 19-23 mei 2003 werd de veiligheid van het vervoer van andere gevaarlijke goederen besproken. Uit de discussie is gebleken dat rekening zal worden gehouden met elementen zoals de beveiliging van het vervoer.

Wat de veiligheid van het vervoer van vuurwapens betreft, is de nationale wetgeving van de lidstaten van toepassing indien er geen specifieke Europese wetgeving voorhanden is, op voorwaarde uiteraard dat de lidstaten de bepalingen van het EG-Verdrag in acht nemen.

----

(1)PB L 256 van 13.9.1991.

(2)PB L 319 van 12.12.1994.

----

----

(2004/C 33 E/207)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2034/03

van Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE) aan de Commissie

(18 juni 2003)

Betreft:   Sluiting van ondernemingen en collectieve ontslagen

De onderneming Schiesser-Palco heeft onlangs 500 werknemers ontslagen en heeft haar fabriek in Athene gesloten. Kan de Commissie zeggen hoeveel communautaire steun deze onderneming heeft ontvangen en gedurende welke periodes? Zijn in dit geval de verplichtingen nageleefd van de richtsnoeren voor financiële steun, die bepalen dat de begunstigden van financiële steun hun investering gedurende minstens vijf jaar moeten behouden? Is er ook gezorgd voor het behoud van de bestaande arbeidsplaatsen door de onderneming, zoals wordt bepaald in de nieuwe verordening (EG) nr. 2204/2002 (1) van 12 december 2002 inzake werkgelegenheidssteun? Kan de Commissie tenslotte zeggen of er tijdig overleg is geweest tussen bestuur en werknemers, zoals wordt bepaald in artikel 2 van richtlijn 98/59/EG (2) van de Raad?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(12 augustus 2003)

De onderneming Schiesser-Palco heeft geen financiële steun uit het Europees Sociaal Fonds in het kader van enig operationeel programma in de periode 2000-2006 ontvangen.

De communautaire wetgeving heeft minimumvoorschriften en bepalingen vastgesteld om werknemers een passende bescherming bij collectief ontslag te bieden. Zoals aangegeven door het geachte parlementslid moeten de lidstaten overeenkomstig artikel 2 van Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 inzake collectief ontslag de nodige maatregelen nemen om ervoor zorgen dat een werkgever, wanneer hij overweegt tot collectief ontslag over te gaan, de vertegenwoordigers van de werknemers tijdig raadpleegt teneinde tot een akkoord te komen.

De lidstaten moeten er ook voor zorgen dat de werkgevers van elk plan voor collectief ontslag schriftelijk kennis geven aan de bevoegde overheidsinstantie in de lidstaat. Deze kennisgeving moet alle nuttige informatie bevatten, waaronder informatie over de raadplegingsprocedure als bedoeld in artikel 2 van de richtlijn.

De Commissie beschikt niet over specifieke informatie waaruit blijkt of de raadplegingsprocedure, waarnaar het geachte parlementslid verwijst, in dit bijzondere geval heeft plaatsgevonden. Elke vermeende schending van de wetgeving van de lidstaten tot uitvoering van de bepalingen van de communautaire wetgeving in een bepaalde lidstaat is daarom in principe een zaak die in eerste instantie moet worden voorgelegd aan de bevoegde autoriteit van de betrokken lidstaat.

----

(1)PB L 337 van 13.12.2002, blz. 3.

(2)PB L 225 van 12.8.1998, blz. 16.

----

----

(2004/C 33 E/208)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2035/03

van Richard Corbett (PSE) aan de Commissie

(18 juni 2003)

Betreft:   Stageplaatsen voor verwanten van werknemers van de Europese Unie

Heeft de Commissie voorschriften vastgesteld die verwanten van EU-werknemers uitsluiten van het aanvragen van een stageplaats? Zo nee, waarom niet?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(31 juli 2003)

Het door de Commissie georganiseerde stageprogramma (Blauw boek) is bedoeld voor alle kandidaten die voldoen aan de toelatingsvoorwaarden zoals vastgesteld in de „Bepalingen betreffende de stages bij de Europese Commissie (Besluit van de Commissie van 7 juli 1997)”.

Er is geen speciale behandeling — in gunstige of ongunstige zin — voor kandidaten die verwant zijn met personeelsleden van de instellingen van de Unie.

----

----

(2004/C 33 E/209)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2053/03

van Anders Wïjkman (PPE-DE), Jules Maaten (ELDR), Robert Evans (PSE), Kathleen Van Brempt (PSE) en Marialiese Flemming (PPE-DE) aan de Commissie

(20 juni 2003)

Betreft:   Bedreigde monniksrob

De monniksrob (Monachus monachus) is waarschijnlijk het meest bedreigde zoogdier, niet alleen in Europa, maar in de gehele wereld. Momenteel leven er minder dan 200 stuks van deze bijzondere zeehondensoort in de kustwateren van Griekenland en Turkije. Aangezien de monniksrob een migratoire soort is, kan deze soort even goed in de Griekse als in de Turkse wateren worden aangetroffen.

De landen die partij zijn bij de Verdragen van Bern en Bonn en bij het CITES-verdrag zijn gehouden niet alleen de in deze verdragen genoemde planten- en diersoorten, maar ook hun biotopen te beschermen. Verder, mede op grond van de habitatrichtlijn, dient de monniksrob de hoogste mate van bescherming te genieten. Griekenland is een ondertekenaar van alle boven genoemde verdragen, evenals Turkije, met uitzondering van het Verdrag van Bonn.

Griekenland is, ten minste ten dele, zijn verplichtingen nagekomen met betrekking tot de bescherming van de monniksrob door in het noordelijk deel van de Sporaden een nationaal maritiem park en rond een aantal eilanden in de Egeïsche Zee beschermde gebieden te creëren.

Het Turkse Ministerie van Milieu heeft voorgesteld om in de kustwateren vijf nationale parken te creëren voor de bescherming van de monniksrob, maar als gevolg van tegenwerking van het Turkse Ministerie van Toerisme en Openbare Werken is de feitelijke aanleg van deze volledig beschermde gebieden door de jaren heen keer op keer uitgesteld.

De Commissie was in de afgelopen decennia in de voorhoede van bewegingen om de monniksrob te beschermen.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(7 augustus 2003)

De monniksrob „Monachus monachus” heeft het statuut van „diersoort van communautair belang” gekregen en moet dus strikt worden beschermd, wat de aanwijzing inhoudt van speciale beschermingszones, als bedoeld in de bijlagen II en IV van de habitatrichtlijn (1).

Krachtens de habitatrichtlijn zijn de lidstaten verplicht verscheidene maatregelen te nemen om een gunstige staat van instandhouding van de monniksrob te waarborgen. De meeste habitats die in de Unie voor de bescherming van de soort zijn voorgesteld, bevinden zich in de Middellandse zee, meer bepaald in Griekenland.

Turkije wordt, als kandidaat-lidstaat van de Unie, ertoe aangespoord zijn nationale wetgeving inzake natuurbescherming aan te passen aan de communautaire wetgeving en nu reeds de habitatrichtlijn ten uitvoer te leggen. De omzetting en tenuitvoerlegging van het milieuacquis van de Unie maken deel uit van het herziene Partnerschap voor de toetreding met Turkije (2) en deze kwestie zal op passende wijze worden besproken in de context van de toetredingsonderhandelingen over het milieuacquis. Aangezien de onderhandelingen met Turkije echter nog niet zijn opgestart, kan de Commissie momenteel geen termijn opleggen waarbinnen dergelijke verbintenissen moeten worden nagekomen. In de loop van 2003 zal de Commissie werkvergaderingen organiseren met de Turkse autoriteiten. De bescherming van de natuur is een van de voorgestelde gespreksonderwerpen en het zal dus mogelijk zijn uitgebreider op dit thema en op andere natuurbeschermingstopics in te gaan.

Wat meer in het bijzonder de bescherming van de soort „Monachus monachus” overeenkomstig de internationale wetgeving betreft, moet worden opgemerkt dat Turkije nu reeds, net als de Unie, partij is bij het Verdrag van Barcelona inzake de bescherming van de Middellandse Zee tegen verontreiniging. Turkije heeft ook het aan dit verdrag gehechte Protocol betreffende de speciale beschermingszones en de biodiversiteit ondertekend en is dus toegetreden tot het actieplan voor het beheer van de monniksrob in de Middellandse Zee dat onder de auspiciën van dit verdrag is aangenomen. In deze context berust op Turkije de verplichting om bij de verdragsinstanties verslag uit te brengen over de door het land ondernomen maatregelen om dit actieplan ten uitvoer te leggen.

Er moet aan worden herinnerd dat de Unie reeds parij is bij een aantal internationale verdragen en overeenkomsten inzake de bescherming van de biodiversiteit. Bijgevolg past de Gemeenschap de besluiten die op deze fora worden genomen reeds toe waar dit passend is. De lidstaten moeten zich dan ook in overeenstemming stellen met de communautaire wetgeving waarin deze internationaal aangenomen voorschriften zijn opgenomen.

De Commissie neemt akte van de bezorgdheid van het geachte parlementslid en zal het genoemde probleem te berde brengen bij de voorbereiding van het standpunt van de Gemeenschap op de vergaderingen van de multilaterale overeenkomsten waarbij zowel de Gemeenschap als Turkije partij zijn.

De Commissie merkt tevens op dat de Gemeenschap er in het kader van het huidige uitbreidingsproces van nabij op toeziet dat de tien nieuwe lidstaten partij worden bij de verschillende milieu-overeenkomsten waarbij de Gemeenschap zelf partij is, dit in overeenstemming met het beginsel van „eenheid van optreden en in de internationale vertegenwoordiging” als bedoeld door het Europese Hof van Justitie.

----

(1)  Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, PB L 206 van 22.7.1992.

(2)PB L 145 van 12.6.2003.

----

----

(2004/C 33 E/210)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2070/03

van Albert Maat (PPE-DE) aan de Commissie

(17 juni 2003)

Betreft:   Uitzondering voor garnalenvissers zonder quotum bij invoering Vessel Monitoring System

Vanaf 1 januari 2004 moeten schepen met een lengte vanaf 18 meter een Vessel Monitoring System aan boord hebben. Vanaf 1 januari 2005 geldt dit zelfs voor schepen vanaf 15 meter lengte.

Op de website van de Europese Commissie wordt de volgende reden gegeven voor de invoering:

Deze redenen lijken echter niet relevant te zijn voor garnalenvissers zonder aanvullende quota voor andere vissoorten. Vandaar de volgende vragen:

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(29 juli 2003)

----

----

(2004/C 33 E/211)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2075/03

van Elspeth Attwooll (ELDR) en Catherine Stihler (PSE) aan de Commissie

(24 juni 2003)

Betreft:   Opheffing van het verbod op het vervoederen van vismeel aan herkauwers

Het verbod op het vervoederen van vismeel aan herkauwers werd in december 2000 ingesteld als een voorzorgsmaatregel in verband met de BSE-crisis. Er bestaat echter geen bewijs van een link tussen vismeel en TSE of boviene spongiforme encefalopathie (BSE).

Sinds december 2000 is er TSE-regelgeving van kracht en is de wetgeving inzake dierlijke bijproducten herzien. Ook is er een sluitende methode ontwikkeld en getest (middels ringtests) voor het van elkaar onderscheiden van vlees- en beendermeel enerzijds en vismeel anderzijds. De vismeelindustrie heeft kwaliteitssystemen ontwikkeld die garanderen dat alleen puur, veilig en traceerbaar vismeel in de handel terechtkomt, en bij risicobeoordelingen door de industrie is gebleken dat het risico op kruisbesmetting van vismeel in het slechtste geval één incident in 100 jaar is.

Gaat de Commissie tegen de achtergrond van deze ontwikkelingen, en rekening houdende met de werkloosheidsimpact van het verbod, het verbod op 30 juni 2003 (wanneer het verstrijkt) opheffen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(5 augustus 2003)

Het Parlement en de Raad hebben onlangs een voorstel voor een verordening (1) goedgekeurd dat de overgangsmaatregelen voor Verordening (EG) nr. 999/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 houdende vaststelling van voorschriften inzake preventie, bestrijding en uitroeiing van bepaalde overdraagbare spongiforme encefalopathieën (2) tot 30 juni 2005 verlengt. De verlenging was noodzakelijk wegens de achterstand bij de vaststelling van de boviene spongiforme encefalopathie (BSE)-status van de landen. Het verbod op het vervoederen van vismeel aan herkauwers was een van de verlengde overgangsmaatregelen.

Thans is men ook bezig met de goedkeuring van een voorstel van de Commissie voor de opname van de huidige bepalingen inzake het voederverbod in Verordening (EG) nr. 999/2001 zonder een vast tijdschema, waardoor een einde zal komen aan de transitoire aard van het voederverbod. Het zal met ingang van 1 september 2003 van toepassing zijn.

Vismeel zelf vormt geen risico voor BSE. De reden voor het verbod op het gebruik van vismeel in veevoeder is de controle op het voeder. De aanwezigheid van vismeel kan met name de controle op de aanwezigheid van vlees- en beendermeel van herkauwers in veevoeder bemoeilijken. Uit de resultaten van een recente ringtest blijkt dat 50 % van de laboratoria er niet in slaagden met de officiële detectiemethode een besmetting van 0,1 % eiwitten van zoogdieren te detecteren in voeder dat 5 % vismeel bevatte. Er is onderzoek bezig om de methode te verbeteren.

Daarom lijkt het passend het gebruik van vismeel in voeder voor herkauwers alleen te heroverwegen als verbeterde controlemaatregelen beschikbaar zijn in het licht van de nieuwe wetenschappelijke ontwikkelingen en eventueel in het licht van de uitkomst van een risicobeoordeling.

Een werkdocument van de Commissie waarin de stand van zaken in verband met het voederverbod wordt beschreven zal de komende weken naar het Parlement en de Raad worden gestuurd.

----

(1)  COM(2003)103 def.

(2)PB L 147 van 31.5.2001.

----

----

(2004/C 33 E/212)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2076/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(24 juni 2003)

Betreft:   Financiering van het behoud van wolven in Rusland in een natuurlijke omgeving door middel van omvangrijke reservaten zoals die binnen de Europese Unie niet mogelijk zijn

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(18 augustus 2003)

Dat de wolvenpopulatie in Rusland gezond en levensvatbaar is, is de Commissie bekend; zij wijst er evenwel op dat ook Spanje en Roemenië levensvatbare wolvenpopulaties herbergen. Hoewel de wolf de voorkeur geeft aan beboste gebieden, past hij zich aan aan door de mens beïnvloede milieus en verhoogt zo zijn kansen op voortbestaan.

De Commissie beseft hoe moeilijk het is, het wolvenbestand in het westelijk deel van het grondgebied van de Unie weer op zijn oorspronkelijke peil te brengen en te behouden. In de toetredingslanden (Polen, Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Roemenië) komen in het berggebied van de Karpaten nog levensvatbare wolvenpopulaties voor en de Commissie maakt zich sterk voor het huidig en toekomstig welvaren daarvan.

De manier waarop de wolvenjacht in Rusland wordt aangepakt, laat vanuit natuurbehoudsoogpunt nogal wat te wensen over, niet in het minst omdat sommige door de Russische Federatie gefinancierde regionale natuurbehoudsinstanties specifiek financiële middelen uittrekken voor dit soort jacht. De Commissie heeft grote waardering voor de activiteiten die in de oblast Tver door het Central Forest Nature Reserve (Zapovednik) worden ontplooi, met name de programma's op het gebied van wetenschappelijk onderzoek en particuliere initiatieven inzake ecotoerisme. In dit verband heeft het geachte parlementslid waardevolle aanvullende informatie verstrekt.

De mogelijkheden waarover de Gemeenschap beschikt om in Rusland projecten inzake ecotoerisme en/of natuurbehoud te financieren, zijn beperkt. De enige mogelijkheid voor communautaire financiering vormt het Tacis-programma. Daarbij geldt de regel dat een project, om voor financiering in aanmerking te komen, betrekking moet hebben op een van de overeengekomen prioritaire gebieden en zowel door de Commissie als door de Russische overheid moet worden goedgekeurd. Belangstellende Russische organisaties en instanties kunnen een verzoek indienen bij de directeur van de nationale coördinatie-eenheid voor Tacis bij het Russische ministerie van Economische Ontwikkeling en Handel, mevrouw Ganeyeva.

----

----

(2004/C 33 E/213)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2079/03

van Mario Borghezio (Nl) aan de Commissie

(17 juni 2003)

Betreft:   Frankrijk: voor moslimvrouwen gereserveerde zwembaden — discriminatie?

Volgens persberichten (Le Figaro van 11 juni 2003) is aan sommige openbare zwembaden in Frankrijk de verplichting opgelegd vrouwen en mannen gescheiden te laten zwemmen om tegemoet te komen aan de wil van plaatselijke moslimgemeenschappen.

Is de Commissie niet van mening dat dit initiatief een ernstig precedent is, aangezien het impliceert dat de openbare instellingen duidelijk zwichten voor de verregaande eisen van het islamitische fundamentalisme?

Is de Commissie niet van mening dat deze gedwongen scheiding een duidelijke schending vormt van de beginselen van gelijkheid en gelijke behandeling van mannen en vrouwen en in strijd is met de algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(23 juli 2003)

Het geachte parlementslid verwijst naar recente persberichten volgens welke Franse openbare zwembaden „de verplichting hebben opgelegd vrouwen en mannen gescheiden te laten zwemmen om tegemoet te komen aan de wil van plaatselijke moslimgemeenschappen”.

De Commissie meent dat dergelijke maatregelen het dagelijkse leven van zowel moslim- als niet-moslimvrouwen vergemakkelijken, die gebruik willen maken van voorzieningen die alleen voor vrouwen zijn bestemd. Een aantal Franse zwembaden heeft inderdaad speciale uren van de dag gereserveerd waarop vrouwen en mannen, als zij dat wensen, de voorzieningen gescheiden van elkaar kunnen gebruiken.

De Commissie denkt niet dat deze maatregel impliceert dat „de openbare instellingen duidelijk zwichten voor de verregaande eisen van het islamitische fundamentalisme”, aangezien vrouwen en mannen vrij zijn om de zwembaden ook op andere uren van de dag te gebruiken. De Commissie beschouwt deze maatregel ook niet als een schending van de beginselen van gelijkheid en gelijke behandeling van vrouwen en mannen maar veeleer als een middel om te zorgen voor de eerbiediging van zowel de persoonlijke voorkeur van bepaalde mensen als de religieuze gewoonten van sommige leden van de moslimgemeenschappen.

----

----

(2004/C 33 E/214)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2081/03

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie

(24 juni 2003)

Betreft:   Regeringspropaganda in Griekenland met middelen van het derde communautair bestek

De voorbije dagen zijn we in Griekenland getuige geweest van een ongelooflijke, met middelen van het communautair bestek gefinancierde propagandacampagne van de regering op de televisie. Officieel gaat het om spotjes die tot doei hebben het operationeel programma inzake onderwijs en het communautair bestek in het algemeen onder de aandacht te brengen, maar in beide gevallen lijkt het vertoonde materiaal veel meer op een reclamecampagne van de regeringspartij.

Kenmerkend is dat in het spotje over het communautair bestek een uitvoerige beschrijving wordt gegeven van de vooruitgang die — volgens de reclameboodschap — de voorbije jaren in Griekenland is geboekt en in de toekomst nog geboekt zal gaan worden, en dat pas aan het eind, „discreet” en zeer kort de vermelding „communautair bestek 2002-2008” in beeld verschijnt.

Deze reclamecampagne staat haaks op de geest van de structuurfondsverordening inzake bewustmaking van de bijdrage van de Europese Unie aan de ontwikkeling van de armere landen en regio's. Kan de Commissie mij tegen deze achtergrond antwoord geven op de onderstaande vragen:

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(22 augustus 2003)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar: het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op schriftelijke vraag E-1905/03 van de heer Xarchacos (1).

----

(1)  Zie blz. 187.

----

----

(2004/C 33 E/215)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2088/03

van Marjo Matikainen-Kallström (PPE-DE) aan de Commissie

(24 juni 2003)

Betreft:   Erkenning van het Finse ingenieursdiploma in Estland

Finse ingenieurs hebben praktische moeilijkheden ondervonden om hun beroep uit te oefenen in Estland. De moeilijkheden zijn het resultaat van het feit dat zij er niet in slagen hun diplomatitel te verkrijgen. In Estland bestaat geen instantie die voor het toekennen van diplomatitels bevoegd is. Hierdoor wordt het werken voor Finse ingenieurs in Estland aanzienlijk bemoeilijkt.

Artikel 39 van het EG-Verdrag garandeert het vrije verkeer van werknemers en verbiedt elke discriminatie op grond van de nationaliteit tussen de werknemers der lidstaten, wat betreft de werkgelegenheid, de beloning en de overige arbeidsvoorwaarden. Wanneer de diploma's van de burgers van een andere lidstaat niet worden erkend, leidt dit in de praktijk tot discriminatie op de arbeidsmarkt.

Wat is de Commissie van plan te ondernemen om aan de in Estland bestaande indirecte discriminatie van ingenieurs op grond van de nationaliteit een einde te maken?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(4 augustus 2003)

Momenteel bestaat er voor Estland geen wettelijke verplichting om ingenieursdiploma's te erkennen (of voor Finland om diploma's uit Estland te erkennen). Hoewel het toetredingsverdrag is ondertekend, bestaat een dergelijke verplichting pas na de inwerkingtreding van dit verdrag, naar verwacht op 1 mei 2004.

Indien het beroep van ingenieur in Estland is gereglementeerd, valt deze regeling onder Richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten (1). Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt, is echter het beroep van ingenieur in Estland niet gereglementeerd. Het beginsel van de richtlijn is dat indien iemand in zijn eigen land voor een bepaald gereglementeerd beroep is gekwalificeerd, het gastland deze kwalificatie moet accepteren en de aanvrager in staat moet stellen op het grondgebied van het gastland het betrokken beroep uit te oefenen, op gelijke voet met de lokaal opgeleide beroepsbeoefenaars.

Indien de kwalificaties en de beroepservaring van de aanvrager echter wezenlijk verschillen van de kwalificaties die in het gastland worden verlangd, kunnen de autoriteiten van het gastland van de aanvrager ofwel een bewijs van maximaal vier jaar relevante beroepservaring vragen, ofwel eisen dat de aanvrager zich aan een compenserende maatregel onderwerpt, naar keuze van de aanvrager een stageperiode onder toezicht of een proeve van bekwaamheid (zie de artikelen 1, 3 en 4 van genoemde richtlijn). Het besluit moet binnen vier maanden na ontvangst van de aanvraag worden getroffen; het dient met redenen te zijn omkleed en ertegen moet beroep kunnen worden aangetekend bij de rechterlijke instanties. Dezelfde beginselen gelden voor de verlening van diensten, hoewel hier het besluit zo snel mogelijk moet worden getroffen, ten einde het verlenen van de betrokken dienst niet te hinderen of onmogelijk te maken.

Indien het een niet-gereglementeerd beroep betreft, zoals klaarblijkelijk het geval is in Estland, bestaan er geen wettelijke normen inzake de uitoefening van het beroep en bestaat er derhalve ook geen verplichting om enig erkenningsmechanisme toe te passen. In elk geval zal de Commissie er verder op blijven toezien dat alle communautaire richtlijnen over de erkenning van beroepsbekwaamheden, met name Richtlijn 89/48/EEG, in Estland volledig en correct worden toegepast.

Wat de voorschriften inzake het vrije verkeer van werknemers betreft, is krachtens artikel 36 van de associatie-overeenkomst tussen de Gemeenschappen en hun lidstaten enerzijds en Estland anderzijds, het beginsel van niet-discriminatie van toepassing voor EU-burgers die legaal werkzaam zijn op het grondgebied van Estland, wat betreft arbeidsvoorwaarden, salaris en ontslag. Uit de door de geachte afgevaardigde verstrekte informatie blijkt niet zonder meer dat Finse ingenieurs op deze gebieden gediscrimineerd zouden worden.

----

(1)PB L 19 van 24.1.1989.

----

----

(2004/C 33 E/216)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2092/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(24 juni 2003)

Betreft:   Afwikkeling van de rekeningen voor het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw bij de betaalorganen in Portugal

Volgens een bericht in het Publicatieblad (L 114 van 8 mei 2003) heeft de Europese Commissie besloten om bij de afwikkeling van de rekeningen van de EOGFL-garantie drastische kortingen uit te voeren op de toewijzingen aan een aantal lidstaten.

Als men kijkt naar de omvang van de via dit fonds gerealiseerde financieringen dan blijkt dat vooral gekort wordt op de betalingen aan Luxemburg, Griekenland en Portugal. De kortingen in laatstgenoemd land kunnen zelfs nog ingrijpender uitvallen als gevolg van het feit dat het besluit aangaande de afwikkeling van de rekeningen van het Instituut voor Financiering en Ondersteuning van de Ontwikkeling van Landbouw en Visserij (IFADAP) uitgesteld is.

Kan de Commissie mij precies uitleggen wat de reden is voor deze kortingen op de toewijzingen voor de Portugese landbouw?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(28 juli 2003)

Bij Beschikking 2003/313/EG van 7 mei 2003 (1) heeft de Commissie de door de lidstaten voor het begrotingsjaar 2002 ingediende rekeningen inzake de door het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, gefinancierde uitgaven goedgekeurd overeenkomstig artikel 7, lid 3 van Verordening (EG) nr. 1258/1999 (2).

Deze beschikking heeft betrekking op de volledigheid, de juistheid en de waarheidsgetrouwheid van de ingediende rekeningen, en laat een eventueel later besluit over de conformiteit van de uitgaven met de communautaire regelgeving onverlet.

De boekhoudkundige betekenis van de beschikking wordt gedetailleerd uitgelegd in de vijfde overweging van die beschikking. Het resultaat van de goedkeuringsbeschikking is het eventuele verschil tussen het totaal van de op grond van de artikelen 151, lid 1, en 152 van Verordening (EG) nr. 1605/2002 (3) voor het betrokken begrotingsjaar in aanmerking genomen uitgaven en het totaal van de bij de beschikking door de Commissie goedgekeurde uitgaven.

Bij de vaststelling van laatstgenoemde totale uitgaven voor Portugal heeft de Commissie met name rekening gehouden met de sancties als bedoeld in artikel 39 van Verordening (EG) nr. 1750/1999 (4) in het kader van de plattelandsontwikkeling, de correcties in verband met de overschrijding van de betalingstermijnen voor de verschillende marktordeningen, en de door de Portugese autoriteiten gedeclareerde jaarlijkse uitgaven.

De Commissie wijst de geachte afgevaardigde erop dat het netto-effect van de goedkeuringsbeschikking voor het begrotingsjaar 2002 voor Portugal overeenkomt met een door de betrokken lidstaat te betalen bedrag van 483 840,10 EUR.

----

(1)  2003/313/EG: Beschikking van de Commissie van 7 mei 2003 tot goedkeuring van de door de lidstaten voor het begrotingsjaar 2002 ingediende rekeningen inzake de door het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, gefinancierde uitgaven, PB L 114 van 8.5.2003.

(2)  Verordening (EG) nr. 1258/1999 van de Raad van 17 mei 1999 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, PB L 160 van 26.6.1999.

(3)  Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, PB L 248 van 16.9.2002.

(4)  Verordening (EG) nr. 1750/1999 van de Commissie van 23 juli 1999 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), PB L 214 van 13.8.1999.

----

----

(2004/C 33 E/217)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2098/03

van Sebastiano Musumeci (UEN) aan de Commissie

(25 juni 2003)

Betreft:   Preventieve maatregelen tegen de ziekte SARS

De nieuwe gesel van het derde millennium — de atypische longontsteking SARS, waarvan de herkomst nog niet met zekerheid bekend is en waarvoor nog geen geneesmiddel bestaat — verspreidt zich gemakkelijk en snel en besmet elke dag tientallen personen, vooral in China en Zuidoost-Azië.

Om de verspreiding van SARS doelmatig tegen te kunnen gaan moeten overal ter wereld, en zeker in de EU-lidstaten, gemeenschappelijke minimumvereisten gelden en moeten met spoed preventieve maatregelen worden genomen om de ziekte te bestrijden.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(15 juli 2003)

Dankzij de maatregelen van de lidstaten ter bescherming van de volksgezondheid is het gelukt de uitbraak van sars (Severe Acute Respiratory Syndrome) in de Unie te beheersen. De lidstaten konden daarbij een beroep doen op het netwerk voor epidemiologische surveillance en beheersing van overdraagbare ziekten in de Europese Gemeenschap, dat actief is krachtens Beschikking nr. 2119/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 1998 (1). Omdat er geen plaatselijke overdracht van de ziekte is, bleek een voorlichtingscampagne zoals in de landen waar de ziekte snel om zich heen grijpt, niet nodig. De Commissie is het met de ministeries van Volksgezondheid eens geworden over een actieplan om in de toekomst beter voorbereid te zijn. Een voorlichtingscampagne zou een onderdeel van dit plan kunnen vormen („http://europa.eu.int/comm/health/phthreats/com/sars/sars_en.htm”).

De Commissie is het met de Wereldgezondheidsorganisatie eens dat screeningmaatregelen bij aankomst niet geschikt zijn om nieuwe gevallen op te sporen en het grote publiek en de gezondheidsautoriteiten een vals gevoel van veiligheid geven. Een van de beste maatregelen om de verspreiding van sars te beheersen bestaat erin personen bij het vertrek uit de getroffen landen te screenen. De doeltreffendheid van deze maatregelen zal in het licht van de wetenschappelijke gegevens worden geëvalueerd.

----

(1)PB L 268 van 3.10.1998.

----

----

(2004/C 33 E/218)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2100/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(25 juni 2003)

Betreft:   Visserij — westelijke vangstgebieden

Op 4 juni 2003 heeft het Europees Parlement zich bij stemming uitgesproken voor handhaving van de verordeningen (EEG) nr. 2847/93 (1) en (EG) nr. 685/95 (2) voor een periode van tien jaar.

Het Europees Parlement heeft die zienswijze aangenomen naar aanleiding van zijn goedkeuring van de wetgevingsresolutie over een voorstel van verordening van de Raad over de beperking van de vangstcapaciteit in bepaalde gebieden en voor bepaalde visbestanden van de Europese Unie, en tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2847/93.

Het standpunt van het Europees Parlement is met een overweldigende meerderheid goedgekeurd: 334 stemmen voor, 108 tegen en 48 onthoudingen.

De bevoegdheidsverdeling tussen de verschillende Europese instellingen is mij bekend, maar het wil me voorkomen dat een zo duidelijke en uitdrukkelijke stellingname van de verkozen vertegenwoordigers van de burgers van de Europese lidstaten — meer dan de absolute meerderheid van de zittende parlementsleden en meer dan 2/3 van de uitgebrachte stemmen — noch door de Commissie, noch door de Raad naast zich neergelegd kan worden.

Desondanks blijven er geruchten de ronde doen dat er een nieuwe toegangsregeling voor de westelijke vangstgebieden in voorbereiding is, meer bepaald de zes voor de Portugese kust, die flagrant in strijd is met de resolutie van het Europees Parlement en daarnaast, door de toegang tot het gebied over de 12 zeemijl vrij te geven in een aantal gevallen, en het gebied over de 50 zeemijl in andere gevallen, niet alleen het behoud van de kostbare rijkdommen van de bewuste vangstgebieden in gevaar zou brengen, maar ook sociale en economische evenwichten die volgens het gemeenschappelijk visserijbeleid en zijn doelstellingen in stand gehouden moeten worden.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(25 juli 2003)

De Commissie heeft nota genomen van de stemming van het Parlement van 4 juni 2003 over het voorstel van de Commissie (3) voor een Verordening van de Raad betreffende het beheer van de visserij-inspanning voor bepaalde vangstgebieden en visbestanden van de Gemeenschap en tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 2847/93 (4), de zogenoemde verordening inzake de westelijke wateren.

Zoals de Commissie sinds de indiening van het voorstel meermaals duidelijk heeft gemaakt, bestaat er een duidelijke wettelijke verplichting om de in 1995 ingestelde beheersregeling voor de visserij-inspanning na afloop van de bij de Toetredingsakte van Spanje en Portugal van 1985 ingevoerde overgangsregelingen te herzien. Sinds 2002 is de regeling van 1995 namelijk in strijd met de primaire wetgeving. De verordeningen van 1995 kunnen dus niet voor een extra periode van 10 jaar van kracht blijven, doch moeten worden vervangen.

Rekening houdend evenwel met de resolutie van het Parlement en de in dit verband aangevoerde argumenten, tracht de Commissie thans een biologisch kwetsbaar gebied tot stand te brengen binnen de werkingssfeer van de verordening inzake de westelijke wateren. Voor dit gebied zouden specifieke maatregelen gelden, die rekening zullen houden met de standpunten van het Parlement.

Met betrekking tot de Portugese continentale wateren zij eraan herinnerd dat communautaire vissersvaartuigen overeenkomstig artikel 17, lid 1, van de kaderverordening voor het gemeenschappelijk visserijbeleid (5) buiten de zone van 12 zeemijl vanaf de basislijnen principieel gelijke toegang tot de wateren hebben.

Als gevolg van de Toetredingsakte van Spanje en Portugal van 1985 is ICES (6)-gebied IXa tussen deze twee lidstaten verdeeld op basis van hun nationale grenzen. Het gaat hier echter duidelijk om een overgangsregeling, naast andere tijdelijke regelingen voor de integratie van Portugal en Spanje in de Gemeenschap, die nu moet worden beëindigd. De scheiding tussen de Spaanse en Portugese wateren buiten de zone van 12 zeemijl is duidelijk niet in overeenstemming met vorengenoemd artikel 17, lid 1, en het is zowel juridisch als politiek gesproken onmogelijk om binnen de Gemeenschap andere lidstaten de toegang tot de territoriale wateren van een bepaalde lidstaat te ontzeggen. Dit geldt voor alle communautaire wateren, en niet alleen voor de Portugese. Voorts zij eraan herinnerd dat deze aanpak reeds is geaccepteerd in het kader van de door de Raad in december 2002 vastgestelde verordening betreffende de TAC's en quota voor 2003, waarbij de betrokken scheiding van ICES-gebied IXa is afgeschaft.

Als in het betrokken gebied problemen ontstaan in verband met de instandhouding, dan moeten deze op communautair niveau worden geregeld overeenkomstig de gewone, in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid toegepaste procedures. De Commissie is altijd bereid om eventuele klachten te onderzoeken en de nodige maatregelen te nemen.

----

(1)PB L 261 van 20.10.1993, blz. 1.

(2)PB L 71 van 31.3.1995, blz. 5.

(3)  COM(2002)739 def.

(4)  Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid, PB L 261 van 20.10.1993.

(5)  Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid, PB L 358 van 31.12.2002.

(6)  ICES: Internationale raad voor het onderzoek van de zee.

----

----

(2004/C 33 E/219)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2102/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(25 juni 2003)

Betreft:   Hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid — mediterrane gewassen

Commissaris Fischler heeft onlangs de verzekering gegeven, meer bepaald ter afronding van het debat over de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in het Europees Parlement, dat de mediterrane gewassen binnenkort op dezelfde steunmaatregelen mogen rekenen als die voor andere soorten landbouwproductie. Dat is een bijzonder belangwekkende en belangrijke verklaring.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(28 juli 2003)

Tijdens de vergadering van de Raad van Landbouwministers op 26 juni 2003 te Luxemburg heeft de Commissie zich ertoe verbonden in het najaar een mededeling in te dienen inzake de hervorming van de gemeenschappelijke ordening van de markten voor drie belangrijke mediterrane producten, namelijk olijfolie, tabak en katoen, en aansluitend daarop wetsvoorstellen te doen.

Overeenkomstig haar mededeling van juli 2002 is de Commissie voornemens voor deze sectoren plannen voor het beleid op de lange termijn te ontwerpen die stroken met de momenteel beschikbare begrotingsmiddelen en het nieuwe kader voor landbouwuitgaven dat is overeengekomen tijdens de Europese Raad in Brussel in oktober 2002, en die zijn gericht op de doelstellingen en de aanpak voor de hervorming die tijdens bovengenoemde vergadering van de Landbouwministers te Luxemburg zijn goedgekeurd.

De mededeling aan de Raad en het Parlement zal een gedetailleerde beschrijving bevatten van de hervormingsvoorstellen en van de uitvoeringsbepalingen ervan voor olijfolie, tabak en katoen. Voor suiker zullen de verschillende opties en het effect daarvan worden beschreven. Tegelijkertijd overweegt de Commissie een voorstel goed te keuren voor de hervorming van de GMO voor hop.

De betrokken wetsvoorstellen voor olijfolie, katoen en tabak zullen vóór eind november 2003 aan de Raad en het Parlement worden voorgelegd.

----

----

(2004/C 33 E/220)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2105/03

van Niels Busk (ELDR) aan de Commissie

(25 juni 2003)

Betreft:   Mogelijke opheffing van het invoerverbod op vismeel

Sinds ongeveer twee jaar worden importgoederen aan de EU-grenzen gecontroleerd op de aanwezigheid van VBM (vlees- en beendermeel). Kan de Commissie een overzicht geven van eventuele positieve testresultaten per product sinds de invoering van deze controles?

Zal de Commissie, nu er een nieuwe analysemethode bestaat die bij een ringtest gunstige resultaten opleverde en die het vis-, vlees- en beendermeel onderscheidt, haar standpunt herzien en een opheffing van het tijdelijke invoerverbod op vismeel in veevoeder overwegen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(24 juli 2003)

Overeenkomstig punt 2 van bijlage I bij Beschikking 2001/9/EG (1) van de Commissie moet elke zending vismeel worden geanalyseerd om de aanwezigheid van van zoogdieren afkomstige eiwitten uit te sluiten. De lidstaten hebben de resultaten gemeld van 10 407 analyses op de aanwezigheid van dierlijke eiwitten in voedermiddelen die in 2001 en 2002 zijn bemonsterd. De frequentie van de bij Beschikking 2000/766/EG (2) verboden dierlijke eiwitten bedroeg 1,5 % in 2001 en 0,64 % in 2002. Afzonderlijke gegevens over het aantal monsters vismeel en de frequentie van van zoogdieren afkomstige eiwitten in vismeel zijn niet beschikbaar. Sinds de invoering in 2002 van kennisgevingen voor diervoeders in het systeem voor snelle waarschuwingen is er één kennisgeving gedaan van de aanwezigheid van van zoogdieren afkomstige eiwitten in vismeel.

Op zichzelf wordt vismeel niet als een risico voor boviene spongiforme encefalopathie (BSE) beschouwd. De reden voor het verbod van vismeel in diervoeders is gelegen in de controle van de diervoeders. De aanwezigheid van vismeel kan met name de controle op de aanwezigheid van vleesbeendermeel van herkauwers in diervoeders bemoeilijken. De resultaten van een recent ringonderzoek laten zien dat 50 % van de laboratoria een verontreiniging van 0,1 % van zoogdieren afkomstige eiwitten in diervoeders die 5 % vismeel bevatten, met de officiële opsporingsmethode niet kon aantonen. Onderzoek ter verbetering van de methode is gaande.

Het lijkt daarom dienstig het gebruik van vismeel in diervoeders voor herkauwers alleen te heroverwegen als er verbeterde controlemethoden beschikbaar zijn of in het licht van nieuwe wetenschappelijke ontwikkelingen en eventueel de resultaten van een risico-evaluatie.

Een werkdocument van de Commissie over de stand van zaken met betrekking tot het voederverbod zal de komende weken aan het Parlement en de Raad worden toegezonden.

----

(1)  Beschikking 2001/9/EG van de Commissie van 29 december 2000 betreffende controlemaatregelen voor de tenuitvoerlegging van Beschikking 2000/766/EG van de Raad betreffende bepaalde beschermingsmaatregelen ten aanzien van overdraagbare spongiforme encefalopathieën en het vervoederen van dierlijke eiwitten, PB L 2 van 5.1.2001.

(2)  Beschikking 2000/766/EG van de Raad van 4 december 2000 betreffende bepaalde beschermingsmaatregelen ten aanzien van overdraagbare spongiforme encefalopathieën en het vervoederen van dierlijke eiwitten, PB L 306 van 7.12.2000.

----

----

(2004/C 33 E/221)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2106/03

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(25 juni 2003)

Betreft:   Voedingsmiddelen wetgeving

Kan de Commissie meedelen of er een wet bestaat die bepaalde Britse voeding swarenketens verbiedt om voedsel dat normaal gezien zou worden weggegooid, aan liefdadigheidsinstellingen te schenken?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(23 juli 2003)

De algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving zijn vastgelegd in Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Parlement en de Raad van 28 januari 2002 (1), die betrekking heeft op alle fasen van de productie, de verwerking en de distributie aan de eindverbruiker. Met name artikel 14 stelt een algemene verplichting inzake voedselveiligheid vast: (2)

De omstandigheden waarmee rekening moet worden gehouden bij de bepaling of levensmiddelen onveilig, schadelijk voor de gezondheid of ongeschikt voor menselijke consumptie zijn, zijn vastgesteld in de leden 3 tot 9 van dit artikel.

Artikel 3, lid 8, van de verordening omschrijft „in de handel brengen” als het voorhanden hebben van levensmiddelen of diervoeders met het oog op de verkoop, met inbegrip van het ten verkoop aanbieden, of enige andere vorm van al dan niet gratis overdracht, alsmede de eigenlijke verkoop, distributie en andere vormen van overdracht zelf.

Het schenken van levensmiddelen door een voedingswarenketen aan liefdadigheidsinstellingen is een vorm van gratis overdracht van levensmiddelen. Bijgevolg moet het worden beschouwd als in de handel brengen en is het als zodanig onderworpen aan de in voornoemd artikel 14 vastgestelde voorschriften.

Daaruit volgt dat de actoren uit de levensmiddelenindustrie in het licht van artikel 14 van Verordening (EG) nr. 178/2002 aan liefdadigheidsinstellingen geen levensmiddelen mogen schenken die zij normaliter zouden weggooien omdat de levensmiddelen in kwestie niet voldoen aan de voedselveiligheidsvoor-schriften.

Er zij echter op gewezen dat artikel 14 van Verordening (EG) nr. 178/2002 niet verbiedt dat actoren uit de levensmiddelenindustrie aan liefdadigheidsinstellingen veilige levensmiddelen schenken, die zij normaliter zouden weggooien omdat zij niet voldoen aan de particuliere kwaliteitsnormen die door de actoren in kwestie vrijwillig zijn vastgesteld.

----

(1)PB L 31 van 1.2.2002.

(2)  Hoewel overeenkomstig de verordening artikel 14 pas op 1 januari 2005 van kracht wordt, kan worden aangenomen dat het ook thans van toepassing is, aangezien het geen nieuwe wettelijke verplichting voor de actoren uit de levensmiddelenindustrie schept maar gewoon een algemeen beginsel van de levensmiddelenwetgeving bevestigt. Tot 1 januari 2005 wordt de algemene verplichting inzake voedselveiligheid in elk geval gedekt door de gelijkwaardige bepalingen (artikel 3) van Richtlijn 92/59/EEG inzake algemene voedselveiligheid, die op 15 januari 2004 door Richtlijn 2001/95/EG zal worden ingetrokken. De bepalingen van deze richtlijn zijn van toepassing, voor zover er geen specifieke communautaire regels voor de betreffende producten bestaan.

----

----

(2004/C 33 E/222)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2107/03

van Isabelle Caullery (UEN) aan de Commissie

(18 juni 2003)

Betreft:   Niet-gouvernementele organisaties in Moldavië

Kan de Commissie meedelen op welke programma's, projecten en/of begrotingslijnen een beroep kan worden gedaan ter ondersteuning van de werkzaamheden van NGO's naar Moldavisch recht in Moldavië?

Kan zij verder meedelen aan welke criteria deze NGO's moeten voldoen om subsidie bij de Europese Unie te kunnen aanvragen?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(29 juli 2003)

De Commissie heeft zich ertoe verbonden niet-gouvernementele organisaties (NGO's) rechtstreeks te steunen via projecten en subsidies en hen waar mogelijk bij haar initiatieven te betrekken.

De Delegatie van de Commissie voor Oekraïne, Moldavië en Belarus beschikt in het kader van het Europese initiatief voor democratie en mensenrechten over een programma voor de toekenning van kleine subsidies aan NGO's. Voorts is er het Partnerschapsprogramma voor institutionele capaciteitsopbouw, dat is opgezet om NGO's en andere lokale initiatieven te versterken door samenwerking met soortgelijke instanties in de Unie en in naburige landen. In het ontwerp-actieprogramma (OAP) 2003 voor Moldavië is bepaald dat dit partnerschapsprogramma opnieuw wordt gefinancierd.

Het OAP 2003 voor Moldavië voorziet ook in het volgende:

Daarnaast verleent de Gemeenschap in het kader van het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNDP) financiële bijstand voor acties tegen mensenhandel, en meer specifiek vrouwenhandel, en pakt ze de diverse aspecten van drugsgebruik en drugshandel aan. Bij beide acties is de betrokkenheid van de NGO's erg groot.

Wat de voorwaarden voor het krijgen van subsidies betreft, moeten de NGO's voldoen aan de subsidiabiliteitscriteria die in detail zijn vermeld in elke uitnodiging tot het indienen van voorstellen. Deze criteria worden samen met de uitnodiging tot het indienen van voorstellen bekendgemaakt, zijn transparant en toegankelijk voor alle gegadigden. In de regel worden voorwaarden gesteld inzake de rechtspositie (organisaties zonder winstoogmerk), de vestigingsplaats, de jaarrekeningen en de levensvatbaarheid.

----

----

(2004/C 33 E/223)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2110/03

van Margrietus van den Berg (PSE) aan de Commissie

(19 juni 2003)

Betreft:   Sluiting Europa Centrum in Nederland

Is de Commissie op de hoogte van de sluiting van het Europa Centrum in Den Haag per 1 juli 2003?

Hoe verklaart de Commissie dat de subsidie voor 2003 niet is toegekend aan de Stichting Europa Centrum?

Vindt de Commissie met mij dat voorlichting over de Europese Unie en haar instituties van groot belang is?

Hoe denkt de Commissie in het jaar dat voor ons ligt, waarin grote gebeurtenissen voor de EU op stapel staan (uitbreiding met tien landen, verkiezingen voor het Europees Parlement, opstellen definitieve grondwet), de voorlichting in Nederland gedegen en uitgebreid te bieden, wanneer het Europa Centrum — essentieel bij de voorlichting onder jongeren en op scholen — deze niet meer kan verzorgen?

Is de Commissie bereid een herziening van de subsidieaanvraag in overweging te nemen? Zo ja, wanneer kan de Commissie daarover uitsluitsel geven? Zo nee, waarom niet?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(16 juli 2003)

De Commissie is op de hoogte van het feit dat het Europa Centrum op 1 juli 2003 sluit en betreurt dit zeer. Informatie en communicatie betreffende de Unie en haar instellingen zijn zeer belangrijk, zoals het geachte parlementslid stelt, met name in Nederland, dat in de tweede helft van 2004 het voorzitterschap waarneemt. Het verlies van het Europa Centrum wordt dan ook duidelijk gevoeld door de Commissie en de nationale autoriteiten in Nederland.

Zoals het geachte parlementslid weet, verhindert het nieuw financieel reglement (1) dat subsidies voor huishoudelijke uitgaven worden verleend aan organisaties zoals het Europa Centrum, die niet uitsluitend kunnen bestaan op grond van op het project gebaseerde subsidies, via oproepen tot het indienen van voorstellen.

Wat dit soort op het project gebaseerde voorstellen betreft, werden aan het Europa Centrum in 2003 twee subsidies verleend door het Directoraat-generaal (DG) Onderwijs en Cultuur in het kader van een oproep tot het indienen van voorstellen die was gericht aan niet-gouvernementele organisaties en associaties die Europese doelstellingen nastreven. Jammer genoeg zal het Europa Centrum deze subsidies ingevolge de beslissing om zijn activiteiten te beëindigen niet kunnen gebruiken.

Het spreekt voor zich, dat indien het Europa Centrum in de toekomst zijn beslissing wijzigt en zijn activiteiten herneemt, niets het zou verhinderen om een of meer projecten in te dienen in het kader van een nieuwe oproep tot het indienen van voorstellen. De Commissie zal deze dan ernstig overwegen, net zoals zij met andere projecten doet.

In mei 2003 heeft de vertegenwoordiging van de Commissie in Nederland een oproep gepubliceerd na de goedkeuring van het werkprogramma voor DG Pers en Communicatie op 28 maart 2003. De eerste uiterste termijn voor deze oproep werd bepaald op 30 juni 2003.

----

(1)  Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, PB L 248 van 16.9.2002.

----

----

(2004/C 33 E/224)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2113/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(25 juni 2003)

Betreft:   Het in Europa binnendringen van een nieuw monopolie op nieuwsvoorziening per Internet en hinderlijke gegevensverzameling over personen

Bron: Het Nederlandse dagblad „De Volkskrant” van 24 mei 2003.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(7 augustus 2003)

----

(1)  Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, PB L 281 van 23.11.1995.

(2)  Richtlijn 97/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de telecommunicatiesector, PB L 24 van 30.1.1998.

(3)  Richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie), PB L 201 van 31.7.2002.

----

----

(2004/C 33 E/225)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2117/03

van Claude Moraes (PSE) aan de Commissie

(25 juni 2003)

Betreft:   Richtlijn betreffende gegevensbescherming

Richtlijn betreffende gegevensbescherming (95/46/EG (1)) werd in 1995, dus ACHT jaar geleden, aangenomen.

Kan de Commissie meedelen welke lidstaten de richtlijn betreffende gegevensbescherming nog niet ten uitvoer hebben gelegd?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(23 juli 2003)

De geachte afgevaardigde wil weten welke lidstaten de richtlijn betreffende gegevensbescherming, Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, nog niet ten uitvoer hebben gelegd. Welnu, alle lidstaten hebben de Commissie kennis gegeven van uitvoeringsmaatregelen. Frankrijk heeft kennis gegeven van de wet van 1978 op de gegevensbescherming en tegelijk van zijn voornemen tot een nieuwe wet, die echter nog niet is goedgekeurd.

Voor meer bijzonderheden over de tenuitvoerlegging van de richtlijn betreffende gegevensbescherming moge ik de geachte afgevaardigde verwijzen naar het onlangs (15 mei 2003) door de Commissie goedgekeurde verslag (2).

----

(1)PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31.

(2)  http://europa.eu.int/comm/internal_market/privacy/lawreport/data-directive_en.htm.

----

----

(2004/C 33 E/226)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2118/03

van Claude Moraes (PSE) aan de Commissie

(25 juni 2003)

Betreft:   Richtlijn betreffende de arbeidsvoorwaarden voor uitzendkrachten

Wat denkt de Commissie over de mislukte onderhandelingen van 3 juni om een akkoord te bereiken over de richtlijn betreffende de arbeidsvoorwaarden voor uitzendkrachten?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(12 augustus 2003)

De mislukking van de Raad Werkgelegenheid en sociale zaken van 3 juni 2003 om een akkoord te bereiken over de ontwerp-richtlijn betreffende uitzendkrachten (1) was te wijten aan een blokkeringsminderheid van vier lidstaten (Denemarken, Duitsland, Ierland en het Verenigd Koninkrijk) die vroegen dat opdrachten van minder dan zes maanden permanent werden vrijgesteld van toepassing van het beginsel van gelijke behandeling voor uitzendkrachten. Een dergelijke vrijstelling zou betekend hebben dat de overgrote meerderheid van de uitzendkrachten buiten de werkingssfeer van de bepalingen inzake gelijke behandeling van de richtlijn zou vallen.

De Europese Raad van Lissabon (23 en 24 maart 2000) heeft opgeroepen tot een evenwicht tussen flexibiliteit en zekerheid op de communautaire arbeidsmarkten. Het voorstel van de Commissie tracht dit evenwicht tot stand te brengen door de uitzendkrachten enerzijds een minimale bescherming te bieden en door anderzijds de bestaande beperkingen op het gebruik van dit type werk op te heffen om arbeidsplaatsen te scheppen. De Commissie hoopt dat zo spoedig mogelijk een gemeenschappelijk standpunt wordt bereikt en verbindt zich ertoe om er verder voor te blijven zorgen dat het mandaat van de Europese Raad van Brussel van maart 2003 om tegen december 2003 een akkoord te bereiken wordt nagekomen.

----

(1)  Gewijzigd voorstel voor een richtlijn van het Parlement en de Raad betreffende de arbeidsvoorwaarden van uitzendkrachten, PB C 203 E van 27.8.2002, COM(2002) 701 def.

----

----

(2004/C 33 E/227)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2124/03

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(25 juni 2003)

Betreft:   Aanwerving ambtenaren uitbreidingslanden

In het Publicatieblad van de Europese Unie van 22 mei 2003 (C 120 A — Volume 46 — EN) worden 1355 openstaande betrekkingen bekendgemaakt waarvoor uitsluitend burgers uit de tien nieuwe lidstaten zich kandidaat mogen stellen („You must be a ... citizen”).

In een persmededeling (IP/03/747) van 26 mei 2003 geeft de Commissie te kennen dat over een periode van zeven jaar 3 900 ambtenaren zullen worden aangeworven uit de uitbreidingslanden.

Artikel 17 van het EG-Verdrag luidt:

Artikel 39 van het EG-Verdrag luidt:

Is artikel 39 lid 4 ook van toepassing op ambtenaren en personeel van de Europese instellingen? Op basis van welke argumentatie?

Erkent de Commissie dat de functievereisten, zoals opgesomd in het Publicatieblad van 22 mei 2003, niet noodzakelijk gebonden moeten zijn aan een nationaliteit? Zo neen, waarom niet? Zo ja, waarom stelt zij deze functies dan niet open voor alle burgers van de Unie?

Deelt de Commissie het oordeel dat sollicitanten uit de reeds bestaande lidstaten hierdoor gediscrimineerd worden? Zo neen, welke boodschap heeft zij dan voor de — overwegend jonge — sollicitanten uit de vijftien reeds bestaande lidstaten die een loopbaan binnen de Europese instellingen willen uitbouwen, maar daar door de gecontingenteerde instroom uit de nieuwe lidstaten moeilijk of niet toe komen?

Kan de Commissie een overzicht geven van het aantal aanwervingen in de jaren 2000, 2001 en 2002, opgesplitst in nationaliteit (van de lidstaten), leeftijd en niveau (van de functie)?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(12 augustus 2003)

De regels betreffende de selectie van ambtenaren voor de Europese instellingen zijn gebaseerd op het Statuut. Artikel 27 van Titel III van het Statuut, eerste alinea, luidt als volgt: „De aanwerving dient erop gericht zijn, de instelling de medewerking te verzekeren van ambtenaren die uit een oogpunt van bekwaamheid, prestatievermogen en onkreukbaarheid aan de hoogste eisen voldoen en die uit de onderdanen van de lidstaten der Gemeenschappen zijn aangeworven met inachtneming van een zo breed mogelijke aardrijkskundige spreiding”.

Artikel 27 bepaalt verder dat „geen enkel ambt mag worden bestemd voor onderdanen van een bepaalde lidstaat”.

Zoals bij de vorige uitbreidingen van de EU, heeft de Commissie een voorstel voor een bepaling betreffende tijdelijke afwijking van het Statuut goedgekeurd. Op grond hiervan kunnen ambtenaren uit de toekomstige nieuwe lidstaten op basis van hun staatsburgerschap worden aangeworven, zodat de diensten van de instellingen het nodige minimumaantal personeelsleden uit deze landen kunnen tellen. Volgens het voorstel, dat momenteel in de Raad van de Europese Unie wordt besproken, zal deze afwijking voor zeven jaar gelden.

Dit voorstel van de Commissie voorziet ook in de mogelijkheid om gedurende die zeven jaar specifieke vergelijkende onderzoeken voor onderdanen van de huidige vijftien lidstaten te organiseren, zodat de aanwerving gedurende de overgangsperiode, die met de toetreding van de toekomstige nieuwe lidstaten ingaat, op evenwichtige wijze en volgens een zo breed mogelijke aardrijkskundige spreiding kan plaatshebben.

De afwijkingsbepaling op grond waarvan personeel op basis van hun staatsburgerschap van een van de toekomstige nieuwe lidstaten kan worden aangeworven is een uitzondering en er moet worden onderstreept dat de voortzetting van de organisatie van vergelijkende onderzoeken voor EU-15 een algemeen kader verschaft voor een aanwervingsbeleid dat in overeenstemming met de beginselen van artikel 39 van het EG-Verdrag is.

Nadere gegevens over de aanwerving per nationaliteit zijn te vinden in de tabellen die rechtstreeks naar het geachte parlementslid en het secretariaat van het Europees Parlement worden gestuurd.

----

----

(2004/C 33 E/228)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2125/03

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(25 juni 2003)

Betreft:   Vaste boekenprijs

In een resolutie van 16 mei 2002 (P5_TA(2002)0244) verzoekt het Europees Parlement de Commissie om op basis van artikel 95 van het EG-Verdrag voor (!!) eind 2002 een wetgevingsvoorstel over vaste boekenprijzen voor te leggen.

Kan de Commissie meedelen of zij reeds een wetgevingsvoorstel klaar heeft en kan zij de inhoud daarvan meedelen? Kan de Commissie in het andere geval meedelen waarom zij niet op dit verzoek van het Europees Parlement is ingegaan?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(5 augustus 2003)

Op 4 november 2002 heeft het voor de interne markt verantwoordelijke Commissielid voor de Commissie juridische zaken en interne markt van het Parlement verklaard dat in verschillende lidstaten op grond van wettelijke regelingen of sectorovereenkomsten een vaste boekenprijs bestaat. Hij heeft daaraan toegevoegd dat deze regelingen tot dusver niet tot moeilijkheden ten aanzien van de jurisprudentie van het Hof van Justitie hebben geleid.

Het lid van de Commissie heeft er eveneens op gewezen dat de Commissie in overeenstemming met het streven naar verduidelijking en modernisering van het Europees recht van mening is dat een harmonisatie van deze nationale regelingen niet voldoende voordelen meebrengt om een wijziging van het door het Hof van Justitie ontwikkelde rechtskader te rechtvaardigen.

Tot dusver zijn er geen nieuwe feiten aan het licht gekomen die grond zijn deze analyse te wijzigen.

Bovendien heeft het lid van de Commissie eraan herinnerd dat de Commissie na een grondig onderzoek van het verzoek van het Parlement van 16 mei 2002 om voorlegging van een wetgevingsvoorstel tot de conclusie is gekomen dat het centrale begrip „ontwijking” in dit voorstel te ruim is gedefinieerd en het vrije verkeer van boeken tussen de lidstaten op significante wijze kan aantasten, met name van boeken die elektronisch worden verhandeld. Een ruime definitie van „ontwijking” is bovendien onverenigbaar met de verplichting om uitzonderingen op de in het EG-Verdrag verankerde fundamentele vrijheden restrictief uit te leggen.

Voorts stelt de Commissie vast dat deze benadering is terug te vinden in alle nationale prijsbindingsregelingen voor boeken, met inbegrip van de regeling die op 2 september 2002 door Duitsland werd goedgekeurd.

Tevens moet worden onderstreept dat het voorstel van de Commissie voor een verordening betreffende verkoopbevordering impliciet een nationale prijsbinding voor bepaalde producten toestaat, voor zover in dit verband een specifieke uitzondering wordt gemaakt op het voor de lidstaten geldende principiële verbod om de waarde van verkoopbevorderende acties te beperken. Op grond van deze uitzondering is het de lidstaten dus toegestaan om de waarde van kortingen (niet van andere verkoopbevorderende acties) voor producten met een vaste prijs te beperken.

Gezien het bovenstaande heeft de Commissie besloten om voorlopig niet in te gaan op het verzoek van het Parlement een ad-hocwetgevingsinitiatief te nemen.

In elk geval zal zij blijven toezien op de uitvoering van de nationale prijsbindingsregelingen en op de verenigbaarheid hiervan met het Gemeenschapsrecht. Zij zal overwegen maatregelen te treffen, mocht zich in de toekomst de noodzaak daartoe voordoen.

----

----

(2004/C 33 E/229)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2138/03

van Theodorus Bouwman (Verts/ALE) aan de Commissie

(20 juni 2003)

Betreft:   Inbreuk arbeidstijdenrichtlijn (richtlijn betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd) door een aantal lidstaten

Het is de Commissie ook via de werkgroep van nationale experts ongetwijfeld bekend dat diverse lidstaten geen uitvoering hebben gegeven aan de uitspraak van het Europese Hof in de zaak SIMAP (C-303/98).

Vraagsteller zou graag van de Commissie vernemen:

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(16 juli 2003)

De Commissie heeft inderdaad op 28 april 2003 een vergadering belegd met de vertegenwoordigers van de lidstaten over de toekomstige mededeling van de Commissie over Richtlijn 93/104/EG (2). Een van de agendapunten betrof de follow-up van het Simap-arrest (3). Tijdens deze vergadering heeft de Commissie de vertegenwoordigers van de lidstaten geïnformeerd over de laatste ontwikkelingen, waarna een discussie volgde met het doel hun advies in te winnen met het oog op de mededeling over de arbeidstijd.

Voorts is de Commissie bezig met een analyse van de wetgevingen van de lidstaten in het licht van het Simap-arrest, teneinde de inleiding van de in artikel 226 van het EG-Verdrag bedoelde procedure voor te stellen in alle gevallen waarin zulks gerechtvaardigd is.

----

(1)PB C 110 E van 8.5.2003, blz. 217.

(2)  Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, PB L 307 van 13.12.1993.

(3)  Arrest van het Hof van 3 oktober 2000 in de zaak C-303/98, Sindicato de Médicos de Asistencia Pública (Simap) en Conselleria de Sanidad y Consumo de la Generalidad Valenciana, Jurisprudentie 2000, blz. I-07963.

----

----

(2004/C 33 E/230)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2144/03

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(24 juni 2003)

Betreft:   Kwaliteitsnormen voor importgoederen

In de Europese Unie zijn de kwaliteitsnormen in de landbouwsector zeer hoog. Dit moet zeer worden toegejuicht.

Worden dezelfde normen voor agrarische importgoederen uit niet EU landen echt gerespecteerd?

Bestaat hiervoor een EU-regeling?

Slechts een duidelijke harmonisatie van de bepalingen ook voor invoer kan de Europese consument beschermen en het concurrentievermogen van de Europese boeren garanderen.

Wat is het standpunt van de Europese Commissie terzake?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(29 juli 2003)

De Commissie houdt eraan vast dat voedsel ongeacht de herkomst veilig moet zijn. Ingevoerde landbouwproducten moeten dan ook in beginsel even veilig zijn als producten die uit de Gemeenschap

afkomstig zijn. In de belangrijkste wetsteksten op het gebied van voedselveiligheid en diergezondheid zijn met het oog hierop bepalingen opgenomen. Er vindt een hele reeks controles plaats om ervoor te zorgen dat deze bepalingen ook nagekomen worden.

Hieronder wordt een korte samenvatting van deze controles gegeven:

----

(1)  COM(2003)52 def.

----

----

(2004/C 33 E/231)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2148/03

van Giovanni Pittella (PSE) aan de Commissie

(27 juni 2003)

Betreft:   Non-profit-organsaties

Non-profit-organisaties vooral van jongeren op cultureel gebied vormen een bron van onschatbare ware voor de Europese samenleving. Zij zijn de motor achter promotion en integratie op cultureel en maatschappelijk gebied.

Het is voor hen moeilijk toegang te krijgen tot door de EU medegefinancierde programma's door allerlei procedurele complicaties en vooral doordat zij tevoren de uitgaven moeten doen voor projecten, hoewel het belangrijk wordt gevonden dat verenigingen zonder winstoogmerk Europese projecten opzetten en uitvoeren.

Kan de Commissie meedelen of zij denkt aan een stelsel van voorschotten op grond van een kwalitatieve en kwantitatieve beoordeling van de structuur en de rechtspositie van een organisatie die een plan indient?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(1 september 2003)

De Commissie is het met het geachte parlementslid eens dat Europese jongerenorganisaties een cruciale rol spelen in de sociaal-culturele ontwikkeling van de Europese samenleving en is dan ook van mening dat de deelname van jongeren aan de civiele samenleving moet worden aangemoedigd. In het kader van de administratieve en financiële procedures van de Commissie, die in overeenstemming zijn met het financieel reglement en de relevante rechtsgrond, kan via de toepasselijke steunstelsels en betalingsmechanismen steun worden verleend aan jongerenorganisaties (bv. eenvoudige aanvraagformulieren, voorschotten tot 80 %, forfaitaire bedragen).

Om te garanderen dat de steun vóór de aanvang van de desbetreffende projecten wordt betaald, bevat het programma Jeugd jaarlijks vijf uiterste termijnen voor het indienen van steunaanvragen.

Om de werkingskosten van jongerenorganisaties die actief zijn op Europees niveau te financieren, worden regelmatig voorschotten betaald. De Commissie stelt alles in het werk om te garanderen dat de betrokken organisaties de steun zo vroeg mogelijk ontvangen in het jaar dat de uitgave plaatsvindt. In 2003 werden alle voorschotten aan niet-gouvernementele jongerenorganisaties vóór april betaald.

----

----

(2004/C 33 E/232)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2149/03

van Astrid Lulling (PPE-DE) aan de Commissie

(24 juni 2003)

Betreft:   Eurostat

De gesprekken en verklaringen van de laatste maanden over Eurostat duiden op slechte werkmethoden: mensen zijn beschuldigd zonder dat zij dat wisten en zonder te zijn gehoord, in de pers worden ernstige aantijgingen gemeld die kennelijk niet meer gebaseerd zijn op de beschikbare gegevens, de bevoegdheid van het personeel van Eurostat wordt in twijfel getrokken en de werkzaamheden worden gestoord door grootschalige en zelfs buitensporige controles.

Hoe ziet de Commissie erop toe dat de rechten van personen tijdens de lopende procedures naar behoren worden geëerbiedigd?

Welke initiatieven overweegt zij indien blijkt dat diensten deze regels hebben overtreden of deze niet hebben geëerbiedigd hoewel zij daartoe verplicht zijn?

Is zij van mening dat de werkelijkheid en het beeld dat ervan wordt geschetst niet in de juiste verhouding staan?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(3 september 2003)

De berichten die nog voordat het onderzoek bij Eurostat kon worden afgesloten hierover in de pers verschenen, draagt niet bij aan een objectief beeld van de situatie, temeer daar bepaalde elementen uit hun verband zijn gehaald. Sommige persartikelen kunnen dan ook op betreurenswaardige wijze schade hebben toegebracht aan een volledige naleving van het beginsel van het vermoeden van onschuld.

Het onderzoek dat thans bij Eurostat plaatsvindt, beantwoordt evenwel enerzijds aan het verzoek van het Parlement in het kader van de kwijting voor 2001 en anderzijds aan de wensen van de Commissie licht in de situatie te brengen en zich ervan te vergewissen dat de vastgestelde problemen goed zijn aangepakt en dat er eventueel aanvullende maatregelen worden genomen. Het is zeker niet de bedoeling de competentie van het Eurostat-personeel in twijfel te trekken. De verordeningen die op het onderzoek van toepassing zijn, bieden iedere ambtenaar en ieder ander personeelslid bovendien de mogelijkheid om overeenkomstig artikel 90 van het Statuut in beroep te gaan.

Wat de jongste ontwikkelingen bij Eurostat betreft en de maatregelen die in verband hiermee moeten worden genomen, verwijst de Commissie het geachte parlementslid naar de reeks maatregelen die tijdens de vergaderingen van 9 juli en 23 juli 2003 genomen zijn.

----

----

(2004/C 33 E/233)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2168/03

van Jean Lambert (Verts/ALE) aan de Commissie

(30 juni 2003)

Betreft:   Onveilige arbeidsomstandigheden in het Olympisch Stadion in Maroussi, Griekenland

De voorbereidingen voor de Olympische Spelen van 2004 in Athene zijn momenteel volop aan de gang. De bouwwerken worden uitgevoerd in Maroussi, de stad waar het Olympisch Stadion zich bevindt.

Is de Commissie op de hoogte van de volgende ernstige inbreuken op de Griekse wetgeving?

Wat zal de Commissie ondernemen om een eind te maken aan deze inbreuken op de arbeidsvoorschriften en om de veiligheid en gezondheid van de werknemers op de werkplek te verzekeren, rekening houdend met het feit dat het werktempo nog zal worden opgedreven nu de datum van de Olympische Spelen in 2004 nadert?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(14 augustus 2003)

De Commissie heeft geen klachten ontvangen betreffende de inbreuken op de Griekse wetgeving, zoals vermeld door het geachte parlementslid, maar zij deelt zijn bezorgdheid daarover. Daarom zal de Commissie de Griekse autoriteiten verzoeken haar hun opmerkingen over de veiligheidsomstandigheden in het Olympisch Stadion in Marousi te doen opkomen

De Commissie wil in elk geval de aandacht van het geachte parlementslid vestigen op het feit dat de lidstaten ervoor moeten zorgen dat de nationale wetgeving tot omzetting van de communautaire richtlijnen wordt nageleefd en naar behoren wordt gehandhaafd.

Als dit niet het geval is, zal de Commissie niet aarzelen om tegen de lidstaat in kwestie een inbreukprocedure in te stellen overeenkomstig artikel 226 van het EG-Verdrag.

----

----

(2004/C 33 E/234)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2172/03

van Johanna Boogerd-Quaak (ELDR) aan de Commissie

(30 juni 2003)

Betreft:   Steun voor plattelandsontwikkeling

Kan de Commissie onder verwijzing naar de resolutie van het Europees Parlement van 5 juni 2003 over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1257/1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2826/2000 en kennis genomen hebbende van het advies van het Europees Parlement onder paragraaf 1 antwoord geven op de volgende vragen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(5 augustus 2003)

De Commissie heeft met aandacht kennis genomen van de resolutie die het Parlement op 5 juni 2003 in het kader van de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) heeft aangenomen over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1257/1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling (1).

De opstelling van welke typologie van die aard ook zou slechts in overweging kunnen worden genomen met het oog op de voorbereiding van het na 2006 te voeren beleid inzake plattelandsontwikkeling. Zelfs in het kader van dit langere tijdsperspectief is de Commissie er niet van overtuigd dat een op communautair niveau vastgestelde gemeenschappelijke typologie noodzakelijk is voor de uitvoering van het communautaire beleid inzake plattelandsontwikkeling, en is zij er evenmin van overtuigd dat binnen een enkele gemeenschappelijke typologie rekening zou kunnen worden gehouden met de grote verscheidenheid aan plattelandssituaties die in een uitgebreide Unie zal bestaan. Op grond van Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en intrekking van een aantal verordeningen (2) is het momenteel de verantwoordelijkheid van de lidstaten om, bij de opstelling van hun programma's voor plattelandsontwikkeling, in hun specifieke nationale en/of regionale context te bepalen wat zij als een plattelandsgebied beschouwen.

Om de problemen van de zogenoemde peri-urbane plattelandsgebieden beter te leren kennen heeft de Commissie in september 2002 in het kader van het programma dat wordt uitgevoerd door het ESPON (European Spatial Planning Observatory Network — waarnemingsnetwerk inzake Europese ruimtelijke planning), de aanzet gegeven tot een specifieke studie met als titel „Urban-rural relations in Europe”.

----

(1)  COM(2003) 23 def.

(2)PB L 160 van 26.6.1999.

----

----

(2004/C 33 E/235)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2175/03

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(30 juni 2003)

Betreft:   Handel in diensten

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(4 augustus 2003)

Het geachte parlementslid vraagt of de Commissie een schatting zal maken van de potentiële intracommunautaire dienstenhandel en de gevolgen ervan voor de groei van de economische prestaties en de werkgelegenheid. Ter voorbereiding van haar wetgevingsinitiatieven betreffende de interne markt voor diensten is de Commissie momenteel bezig met het opstellen van een effectbeoordeling waarin zij zal trachten uit te leggen welke potentiële toename van de grensoverschrijdende dienstenactiviteiten kan voortvloeien uit de opheffing van de bestaande belemmeringen voor de interne markt.

Gezien het feit echter dat zich voor de statistieken op dit gebied ernstige metingsproblemen voordoen en dat er momenteel geen erkende macro-economische prognosemodellen voor dienstenactiviteiten bestaan, zou de Commissie het moeilijk hebben om een gedetailleerde kwantitatieve prognose van de potentiële intracommunautaire handel en investeringen in diensten en het effect ervan op de economische prestaties en de werkgelegenheid voor te leggen. De complexiteit met betrekking tot meting en modellering wordt nog vergroot door het feit dat veel dienstenhandel schuilgaat in statistieken over goederenhandel. Voorts zij erop gewezen dat de internationalisering van diensten voor een groot deel gebaseerd is op buitenlandse directe investeringen zodat, indien uitsluitend naar de dienstenhandel zou worden gekeken, het echte potentieel van een goed functionerende interne markt voor diensten zou kunnen worden onderschat.

De Commissie zal bij haar effectbeoordeling alles in het werk stellen om, op basis van bestaande statistieken en door belanghebbenden verstrekte informatie, in meer kwalitatieve termen en op basis van een micro-economische benadering uit te leggen wat de potentiële effecten zijn in de vorm van kostenbesparingen, groei van de intracommunautaire dienstenactiviteiten en groei van de economische prestaties en de werkgelegenheid in de Unie.

Verder vraagt het geachte parlementslid of de Commissie rekening zal houden met ontwikkelingen op het gebied van dienstenhandel in meer geïntegreerde gebieden zoals Canada en de Verenigde Staten. De Commissie zal, de bovenvermelde statistische beperkingen in aanmerking genomen, in haar effectbeoordeling de prestaties van de dienstenmarkten in de Unie vergelijken met die in Noord-Amerika.

----

----

(2004/C 33 E/236)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2178/03

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(30 juni 2003)

Betreft:   Belemmering voor de diensten handel

Kan de Commissie zeggen wat volgens haar voor de groei van de dienstenhandel in de Europese Uniede belangrijkste belemmeringen zijn, die met name vooral de kleine en middelgrote ondernemingen treffen? Welke maatregelen stelt zij voor om deze problemen aan te pakken? Hoe zal zij meten wat het succes is van deze maatregelen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(7 augustus 2003)

De geachte afgevaardigde vraagt wat de Commissie als de voornaamste belemmeringen beschouwt voor de groei van de dienstenhandel in de Unie, met name wat kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's) betreft, welke maatregelen zij zal voorstellen om deze belemmeringen weg te nemen en hoe zij het effect van deze maatregelen zal meten.

Met betrekking tot het eerste deel van de vraag verwijst de Commissie naar het Verslag van de Commissie over „de toestand van de interne markt voor diensten” (1) van 30 juli 2002, dat een indicatieve lijst bevat van problemen waarmee bedrijven te maken krijgen in de verschillende stadia van het proces van commerciële dienstverlening binnen de hele interne markt. Het verslag concludeerde dat de belemmeringen horizontaal van aard waren en uiteenlopende dienstenactiviteiten betroffen. De accumulatie van de talrijke belemmeringen die zich gedurende dit hele proces voordoen heeft een sterk negatief effect op de groei en de productiviteit van dienstenactiviteiten in de Unie. Het verslag concludeerde ook dat KMO's veel sterker te lijden hebben onder deze belemmeringen dan grotere ondernemingen. Met name voor micro- en kleine ondernemingen is het juridische advies dat zij als gevolg van de bestaande gefragmenteerde regelgeving nodig hebben vaak te kostbaar. De enkele kleine ondernemingen die deze kosten wel kunnen opbrengen, zijn dan gedwongen hun favoriete „business model” aan de uiteenlopende nationale eisen en voorschriften aan te passen. Dat kan deze bedrijven meteen ontmoedigen of ertoe leiden dat ze slechts kort actief blijven in andere lidstaten. Het feit dat KMO's de voornaamste slachtoffers zijn van de huidige fragmentatie is bijzonder zorgwekkend aangezien juist in deze sector de micro- en kleine ondernemingen overheersen.

In antwoord op de tweede vraag van de geachte afgevaardigde: overeenkomstig de publicatie van de Commissie over „een internemarktstrategie voor de dienstensector” (2) van 29 december 2000 onderzoekt de Commissie momenteel hoe ongerechtvaardigde en disproportionele belemmeringen van de interne markt voor diensten weggenomen kunnen worden. Zij wil vóór het einde van 2003 een horizontaal wetgevend instrument voorstellen, waarop zowel het Parlement in zijn verslag over de „Evaluatie van de strategie voor de interne markt — 2002: de beloften nakomen” van 29 januari 2003, als de lidstaten, in de Raad (Mededinging) en in de Europese Raad van maart 2003, hebben aangedrongen.

Dit toekomstige voorstel zal vergezeld gaan van een effectbeoordeling, overeenkomstig de Mededeling van de Commissie over effectbeoordeling (3) van 5 juni 2002, waarin ook indicatoren voor de toekomstige beoordeling van het effect van het voorstel zullen worden voorgesteld.

Naast en als aanvulling op dit wetgevingsvoorstel zal de Commissie een Mededeling publiceren over „Het concurrentievermogen van bedrijfsondersteunende diensten en hun bijdrage aan de prestaties van Europese ondernemingen”.

----

(1)  COM(2002) 441 def.

(2)  COM(2000) 888 def.

(3)  COM(2002) 276 def.

----

----

(2004/C 33 E/237)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2188/03

van María Sornosa Martínez (PSE) en María Valenciano Martínez-Orozco (PSE) aan de Commissie

(2 juli 2003)

Betreft:   Discriminatie van zwangere vrouwen bij de toekenning van beurzen door het Spaanse Ministerie van Arbeid

Het Instituut voor de vrouw, een van het Spaanse Ministerie van Arbeid en Sociale Zaken afhankelijk orgaan, heeft onlangs de toekenning van een aantal werkbeurzen aangekondigd, waarbij in het reglement wordt gesteld dat werk en uitkering zullen worden opgeschort indien de begunstigde bevalt en besluit de volgende 16 weken voor de baby te zorgen (besluit TAS/939/2003, gepubliceerd in de Spaanse staatscourant 93 van 18 april 2003).

Is deze bepaling van het reglement voor de toekenning van werkbeurzen volgens de Commissie conform richtlijn 92/85/EEG (1)?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(4 augustus 2003)

Wat de door de geachte afgevaardigde aangekaarte feiten betreft is de Commissie voornemens om de Spaanse autoriteiten om toelichtingen te vragen over de wijze waarop deze beurzen toegekend worden.

Op het eerste gezicht is het volgens de Commissie namelijk niet uitgesloten dat er sprake is van een inbreuk op de regelgeving van de Gemeenschap ten aanzien van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen.

----

(1)PB L 348 van 28.11.1992, blz. 1.

----

----

(2004/C 33 E/238)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2192/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(2 juli 2003)

Betreft:   Zuivelanalysemethoden

Ik verzoek de Commissie om een bijgewerkte lijst van de bestaande communautaire wetgeving inzake analysemethoden en controletechnieken op het gebied van melk en zuivelproducten, in het bijzonder analysemethoden voor microbiologische opsporingen.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(4 augustus 2003)

Bij analyses en tests die normaliter op melk en melkproducten uitgevoerd worden, worden enerzijds de veiligheid en anderzijds de kwaliteit en samenstelling gecontroleerd.

Voor de veiligheid van melk en melkproducten gelden momenteel de voorschriften van Richtlijn 92/46/EEG van de Raad van 16 juni 1992 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de productie en het in de handel brengen van rauwe melk, warmtebehandelde melk en producten op basis van melk (1). Bepaalde referentiemethoden die bij de tests op de criteria uit de hierboven genoemde richtlijn te hanteren zijn, staan beschreven in Beschikking 91/180/EEG van de Commissie van 14 februari 1991 tot vaststelling van analyse- en testmethoden voor rauwe en voor warmtebehandelde melk (2). Nadat deze methoden in overeenstemming met de aanbevelingen van het communautair referentielaboratorium (CRL) voor de analyses en tests op melk en melkproducten in de beschikking voorgeschreven waren, is een aantal van deze methoden bijgesteld of door nieuwe technieken vervangen. Ter coördinatie van het onderzoek naar nieuwe analysemethoden en met het oog op de informatievoorziening over nieuwe ontwikkelingen op dit gebied moet dit laboratorium de nationale referentielaboratoria namelijk van gegevens en de meest actuele analysemethoden voorzien. De Commissie werkt momenteel tezamen met het communautair referen- tielaboratorium aan een voorstel tot wijziging van Beschikking 91/180/EEG, dat in de nabije toekomst ter goedkeuring aan de lidstaten zal worden voorgelegd. Dit voorstel wordt gebaseerd op de meest recente lijst van referentiemethoden, die door het communautair referentielaboratorium aanbevolen worden. Deze lijst wordt ter informatie naar de geachte afgevaardigde en het secretariaat van het Parlement gestuurd.

Exploitanten van levensmiddelenbedrijven mogen voorts bij routinetests met alternatieve analysemethoden werken, indien die methoden gelijkwaardige garanties opleveren en met behulp van de hierboven genoemde referentiemethoden gevalideerd zijn. Deze alternatieve methoden behoeven in de wetgeving van de Gemeenschap niet officieel geregistreerd te worden.

----

(1)PB L 268 van 14.9.1992.

(2)PB L 93 van 13.4.1991.

----

----

(2004/C 33 E/239)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2202/03

van Fodé Sylla (GUE/NGL) aan de Commissie

(27 juni 2003)

Betreft:   Verkiezingen in juni 2003 in Togo

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(14 juli 2003)

----

----

(2004/C 33 E/240)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2204/03

van Gabriele Stauner (PPE-DE) aan de Commissie

(2 juli 2003)

Betreft:   Eurostat en de ontslagneming van de interne controleur van de Commissie

In een nota, gedateerd 11 juni 2003, heeft Jules W. Muis, de interne controleur van de Commissie, vice-voorzitter Kinnock van zijn voornemen op de hoogte gebracht om per 1 april 2004, na slechts drie jaar deze functie te hebben uitgeoefend, ontslag te nemen.

Kan de Commissie aangeven of zij een verband ziet tussen deze ontslagaankondiging en haar besluit van diezelfde datum betreffende de controle van Eurostatcontracten door de interne controledienst van de Commissie?

Kan de Commissie bevestigen dat de interne controleur voor een veel grondiger controle van de door Eurostat gesloten contracten alsmede van de door dit bureau verstrekte subsidies gepleit had en niet alleen de gunningprocedures, maar ook de uitvoering van de contracten en de daarmee verband houdende betalingen wilde laten controleren?

Kan de Commissie aangeven waarom zij een dergelijke controle thans slechts in uitzonderingsgevallen en na ruggespraak met de secretaris-generaal van de Commissie wil toelaten, zoals uit het antwoord van de heer Kinnock van 17 juni 2003 op de vragenlijst van de Commissie begrotingscontrole blijkt?

Kan de Commissie aangeven in hoeverre de door haar opgelegde restrictieve instructies met de in het Financieel Reglement gegarandeerde onafhankelijkheid van de interne controleur verenigbaar zijn?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(5 september 2003)

De directeur-generaal van de Dienst Interne Audit (DIA), de heer Muis, kondigde in een brief van 11 juni aan de Commissie binnen ruim negen maanden te zullen verlaten. Op dezelfde dag besloot de Commissie in haar wekelijkse vergadering, in overeenstemming met de resolutie van het Parlement van 8 april en na het treffen van de nodige voorbereidingen, de DIA opdracht te geven een onderzoek uit te voeren naar de wettigheid en regelmatigheid van alle contracten die Eurostat sinds 1999 heeft gesloten en bij dit onderzoek ook aandacht te besteden aan contracten die andere diensten van de Commissie hebben gesloten. De Commissie ziet geen verband tussen beide gebeurtenissen.

Zoals het geachte parlementslid waarschijnlijk weet, heeft de heer Muis tegenover de Cocobu op 7 juli enig verband tussen beide gebeurtenissen ontkend. In zijn reactie op de „speculaties ... over Eurostat” zei hij: „Eurostat is niet de reden waarom ik vertrek” en „Eurostat was niet de aanleiding voor mijn vertrek. Daarover wil ik geen enkele twijfel laten bestaan”.

Tijdens de nodige besprekingen met en tussen de diensten over de toepassing van de Mededeling van 11 juni, wierp de Dienst Interne Audit terecht de vraag op of in het onderzoek de uitvoering van bepaalde contracten en subsidies buiten beschouwing zou worden gelaten. In antwoord hierop heb ik bevestigd dat het besluit van de Commissie van 11 juni geen enkele — expliciete of impliciete — beperking stelt. Vanzelfsprekend zijn alle betrokkenen zich ervan bewust dat het, gezien de beperkte middelen en de gestelde deadline, onmogelijk is om de uitvoering van alle geselecteerde contracten en subsidies te controleren. Als de voorlopige analyse van de DIA reden zou zijn om de uitvoering van contracten of subsidies te onderzoeken, dan is het aan de heer Muis om hierover te beslissen, in overleg met de secretaris-generaal van de Commissie, die de acties van de Commissie met betrekking tot het onderzoek in Eurostat coördineert.

Zoals op 17 juni aan de Cocobu is medegedeeld, was dit overleg noodzakelijk omdat voor de diverse Eurostat-gerelateerde activiteiten (waaronder de analyse van alle interne auditverslagen van Eurostat door DG Begroting, het onderzoek van Eurostatcontracten en -subsidies door de DIA en de werkzaamheden van de toenmalige plaatsvervangend DG van Eurostat, de heer Vanden Abeele) een coördinatiegroep in de Commissie in het leven moest worden geroepen, met een permanente uitnodiging aan OLAF om aanwezig te zijn en deel te nemen. Deze groep wordt voorgezeten door de secretaris-generaal van de Commissie.

Er zijn geen „beperkende voorwaarden” door de Commissie „opgelegd”. Het mandaat dat de Commissie aan de DIA heeft gegeven, is bedoeld om te garanderen dat, rekening houdend met hetgeen met de Cocobu is besproken in verband met het mandaat en de deadline voor het onderzoek, de wens van het Parlement wordt gerespecteerd en dat de audit rechtstreeks wordt uitgevoerd. Een „conventionele” audit zou de keuze van de onderzoeksgebieden volledig aan de expertise van de auditor overlaten en zou daarom mogelijk niet geheel voldoen aan de voorwaarden van de resolutie van het Parlement. Het werkprogramma 2003-2004 van de DIA (afgerond in december 2002) bevat onder andere een expliciete bepaling voor een grondige audit van Eurostat, die in de loop van dit werkjaar van start zal gaan.

Objectief bewijs voor het feit dat het DIA-onderzoek zich niet beperkt tot de toekenning van Eurostat-contracten, zijn de aard en inhoud van de voorlopige analyse die de Commissie op 7 juli heeft gekregen en die de aanleiding vormden voor de grote actie op 9 juli. Deze analyse ging niet alleen in op de procedures en de gang van zaken bij de toekenning van contracten en subsidies, maar ook op de uitvoering van deze contracten en subsidies, op basis van de werkzaamheden van de interne auditfunctie van Eurostat. Deze brede aanpak en dit omvangrijke auditresultaat zouden niet mogelijk zijn geweest als de werkzaamheden van de DIA gebonden waren aan „beperkende voorwaarden”, zoals het geachte parlementslid in haar vraag beweert.

----

----

(2004/C 33 E/241)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2215/03

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(2 juli 2003)

Betreft:   Erkenning van vrije beroepen

Bij het Parlement loopt op dit ogenblik de gewone procedure met het oog op de aanneming van het advies over het voorstel voor een richtlijn betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (1). Het document heeft betrekking op de beroepen die nu al in de lidstaten gereglementeerd zijn, en heeft ten doel de wederzijdse erkenning van beroepskwalificaties te stimuleren om de vrijheid van vestiging te bevorderen. Er zijn echter ook nieuwe beroepen die op nationaal niveau en nog minder op Europees niveau enige erkenning genieten, hoewel ze op beide niveaus worden uitgeoefend. Een voorbeeld zijn de vertalers en tolken. Het zou goed en nuttig zijn dat die beroepen enigermate worden gereglementeerd, vooral om de gebruikers te beschermen.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(4 september 2003)

Op het gebied van de erkenning van beroepskwalificaties vallen de beroepen van vertaler en tolk, naar gelang van het vereiste opleidingsniveau, ofwel onder Richtlijn 89/48/EEG (2), ofwel onder Richtlijn 92/51/EEG (3). Deze richtlijnen zijn slechts van toepassing indien het beroep in kwestie is gereglementeerd in de lidstaat waar de beroepsbeoefenaar het wil uitoefenen, terwijl hij zijn kwalificaties in een andere lidstaat heeft verworven. Deze richtlijnen, waarvan de beginselen zijn overgenomen in het voorstel voor een richtlijn betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (4), zijn gebaseerd op een mechanisme van wederzijdse erkenning en niet op de coördinatie van de minimale opleidingsvoorwaarden of van de voorwaarden voor toegang tot het beroep.

----

(1)  COM(2002) 119 — PB C 181 E van 30.7.2002, blz. 183.

(2)  Richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, PB L 19 van 24.1.1989.

(3)  Richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van Richtlijn 89/48/EEG, PB L 209 van 24.7.1992.

(4)  COM(2001)119 def.

----

----

(2004/C 33 E/242)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2226/03

van Paul Rübig (PPE-DE) en Harald Ettl (PSE) aan de Commissie

(2 juli 2003)

Betreft:   Taaldiscriminatie bij vacatures

In de afgelopen twaalf maanden hebben door de Europese Commissie gefinancierde technische bijstandsbureaus, non-gouvernementele organisaties (NGO's) en particuliere firma's meer dan 500 vacatures op Europees niveau uitgeschreven die uitsluitend voor sollicitanten met „English mother tongue” en „native English speakers” gereserveerd waren (www.lingvo.org/eo/2/15). In deze vacatures worden geen personen met „uitstekende” of „zeer goede” kennis van het Engels gezocht, maar uitdrukkelijk en uitsluitend personen met Engels als moedertaal.

Is het de Commissie bekend dat de ondernemingen Intrasoft en Ogilvy, waarmee de Commissie reeds heeft samengewerkt, onlangs uitsluitend een persoon met Engels als moedertaal gezocht hebben? Is de Commissie daarentegen opgetreden? Zo ja, hoe? Zo niet, waarom niet?

Is de Commissie voornemens ook in de toekomst met organisaties samen te werken die personen discrimineren zonder Engels als moedertaal?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(26 augustus 2003)

De Commissie heeft haar standpunt met betrekking tot dit probleem in het algemeen meermaals in haar antwoorden op schriftelijke vragen uiteengezet. De geachte parlementsleden worden dan ook verwezen naar: de antwoorden van de Commissie op de volgende schriftelijke vragen: nr. E-4100/00 van de heer Staes (1), E-0779/01 van de heer Staes (2), E-1356/01 van de heer Gemelli (3), E-1681/01 van de heer Staes (4), E-1682/01 van de heer Staes (4), E-2331/01 van de heer Ferrer (4), E-2900/01 van de heer Staes (5), E-2901/01 van de heer Staes (5), E-2944/01 van de heer Staes (5), E-3189/01 van de heer Rothley (5), E-3572/01 van de heer Staes (6), E-0941/02 van de heer Staes (7), E-2764/02 van de heer Staes (8), E-1733/03 van de heer Leinen (9) en E-2018/03 van de heer Staes (10).

Alle diensten van de Commissie zijn attent gemaakt op mogelijke discriminerende vacatures en hebben het verzoek gekregen de nodige maatregelen te nemen ten aanzien van hun contractanten. De Commissie probeert samenwerking met organisaties die vacatures met een „native speaker”-criterium publiceren, te vermijden. Zij was niet op de hoogte van de gevallen waarnaar de geachte parlementsleden verwijzen. Hierover wordt contact opgenomen met de betrokken bedrijven.

De Commissie wil verder benadrukken dat zij haar juridische bevoegdheden wil aanwenden om het gebruik van een „native speaker”-criterium in vacatures tegen te gaan.

----

(1)PB C 174 E van 19.6.2001.

(2)PB C 235 E van 21.8.2001.

(3)PB C 350 E van 11.12.2001.

(4)PB C 93 E van 18.4.2002.

(5)PB C 134 E van 6.6.2002.

(6)PB C 160 E van 4.7.2002.

(7)PB C 229 E van 26.9.2002.

(8)PB C 92 E van 17.4.2002.

(9)PB C 11 E van 15.1.2004, blz. 221.

(10)  Zie blz. 201.

----

----

(2004/C 33 E/243)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2228/03

van Jules Maaten (ELDR) aan de Commissie

(2 juli 2003)

Betreft:   Problemen bij grensoverschrijdende arbeid

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(12 augustus 2003)

De vraag van het geachte parlementslid heeft betrekking op problemen in verband met de Nederlandse regelgeving inzake pensioenen voor grensgangers.

Het is de Commissie niet duidelijk of het geachte parlementslid pensioenen bedoelt die door het sociale-zekerheidsstelsel worden verstrekt, of aanvullende/particuliere pensioenen.

Voor pensioenen in het kader van de sociale zekerheid bevat Verordening (EG) nr. 1408/71 (1) coördinatievoorschriften voor sociale-zekerheidsstelsels ten behoeve van degenen die zich tussen de lidstaten verplaatsen. Daardoor zullen ze niet worden benadeeld als ze hun recht op vrij verkeer uitoefenen. De sociale-zekerheidspremies die iemand in de ene lidstaat heeft betaald, worden niet overgemaakt naar het sociale-zekerheidsstelsel in de andere lidstaat. Integendeel, de verordening bepaalt dat iemand een ouderdomspensioen zal ontvangen van elke lidstaat waar hij of zij meer dan twaalf maanden verzekerd is geweest.

De Commissie is van mening dat de communautaire voorschriften voor de coördinatie van sociale-zekerheidsstelsels voldoende bescherming bieden aan iemand die zich tussen de lidstaten verplaatst. Om deze bescherming nog verder te verbeteren, heeft de Commissie evenwel in 1998 een voorstel voor modernisering en vereenvoudiging van Verordening (EEG) nr. 1408/71 gedaan. Dit voorstel zal, naar wordt gehoopt, eind 2003 worden aangenomen.

Wat de aanvullende pensioenen betreft, is de Commissie zich zeer wel bewust van de problemen die het huidige gebrek aan „portabiliteit” veroorzaakt in het vrij verkeer van werknemers, een fundamenteel recht krachtens het Verdrag. In dit verband zij erop gewezen dat Richtlijn 98/49/EG van de Raad van 29 juni 1998 de rechten op aanvullend pensioen van werknemers en zelfstandigen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (2) alleen in bepaalde omstandigheden en onder bepaalde voorwaarden beschermt. Momenteel raadpleegt de Commissie de sociale partners over de wenselijkheid van een follow-up van deze richtlijn met een tweede instrument dat is gericht op de portabiliteit van aanvullende pensioenen. Voordat de Commissie zich buigt over de vraag welke verdere stappen passend en noodzakelijk zijn, zal zij het resultaat van deze raadpleging afwachten.

Bovendien kunnen degenen die premie betalen voor aanvullende of particuliere pensioenen, fiscale barrières ondervinden als hun pensioenregelingen worden beheerd door een organisatie in een andere lidstaat dan die waar zij domicilie houden. De Commissie heeft in 2001 over deze problemen een mededeling gepubliceerd (3) en doet momenteel onderzoek naar de verenigbaarheid van de voorschriften in een aantal lidstaten met de Gemeenschapswetgeving.

----

(1)  Recentste geconsolideerde versie: Verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 tot wijziging en bijwerking van Verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de sociale-zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en van Verordening (EEG) nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 — PB L 28 van 30.1.1997.

(2)PB L 209 van 25.7.1998.

(3)  COM(2001) 214 def. van 19.4.2001.

----

----

(2004/C 33 E/244)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2234/03

van Bartho Pronk (PPE-DE) aan de Commissie

(7 juli 2003)

Betreft:   Aanvraag AOW-pensioen vanuit Griekenland

Verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) bepaalt dat de aanvraag voor een wettelijk pensioen moet worden ingediend bij het verzekeringsorgaan van de lidstaat van vestiging. Dit betekent dat een persoon die in Nederland AOW-rechten heeft opgebouwd, maar bij het bereiken van de 65-jarige leeftijd in Griekenland woont, de aanvraag voor het Nederlandse pensioen bij het Griekse verzekeringsorgaan IKA moet indienen. De procedure voor de AOW-aanvraag via de Griekse IKA neemt echter vaak lange tijd in beslag, termijnen van 2 jaar zijn geen uitzondering. Een eventueel Grieks ouderdomspensioen heeft geen invloed op de hoogte van het toe te kennen Nederlands pensioen.

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(12 augustus 2003)

De Commissie wil het geachte parlementslid erop wijzen dat de communautaire regelgeving inzake sociale zekerheid, namelijk Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale-zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (2), en Verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 (3), niet in een harmonisatie, maar alleen in een coördinatie van de nationale socialezekerheidsstelsels voorziet, zodat de Europese burger zijn recht op vrij verkeer tussen de lidstaten optimaal kan uitoefenen. De lidstaten mogen hun sociale-zekerheidsstelsels derhalve naar eigen inzicht organiseren. Toch bevat de communautaire regelgeving een reeks voorschriften en beginselen die de lidstaten bij de uitoefening van hun bevoegdheid moeten naleven. Ingevolge Verordening (EEG) nr. 574/72 moeten de pensioenaanvragen worden ingediend bij de bevoegde instantie van de lidstaat waar domicilie wordt gehouden. Als de betrokkene in twee of meer lidstaten heeft gewerkt en verzekerd is geweest, zendt de bevoegde instantie van het land waar wordt verbleven de aanvraag door naar de desbetreffende instantie in iedere andere lidstaat waar hij of zij verzekerd is geweest. Via deze procedure wordt voorkomen dat de migrerende werknemer in ieder lidstaat waar hij of zij heeft gewerkt afzonderlijk een pensioenaanvraag moet indienen, en kan de instantie van het land van domicilie de behandeling van het dossier door alle betrokken instanties coördineren. Als de betrokkene echter nooit in de lidstaat van domicilie heeft gewerkt, kan hij of zij de aanvraag doen bij de instantie van de lidstaat waar hij of zij het laatst verzekerd is geweest.

De bevoegde instanties moeten pensioenaanvragen van migrerende werknemers binnen een redelijke termijn behandelen, zodat de betrokkenen de prestaties kunnen genieten waarop zij recht hebben. In dit verband voorziet artikel 50 van Verordening (EEG) nr. 574/72 in een reeks maatregelen om ervoor te zorgen dat de behandeling van de pensioenaanvragen door de bevoegde instanties en de toezending van de aanvragen naar instanties in andere lidstaten sneller verloopt. In Besluit nr. 118 van de Administratieve Commissie voor de sociale zekerheid van migrerende werknemers (4) worden de toepassingsvoorwaarden van dit artikel gepreciseerd. Zo kan al een jaar voor het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd de pensioenaanvraag worden ingediend, zodat er zo snel mogelijk een volledig dossier kan worden aangelegd. Overigens bestudeert de Administratieve Commissie momenteel een voorstel voor een besluit tot modernisering en vereenvoudiging van de procedures voor samenwerking tussen de bevoegde instanties van de lidstaten met het oog op een optimale en snellere behandeling van pensioenaanvragen.

----

(1)PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2.

(2)  Bijgewerkt bij Verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1997, PB L 28 van 30.1.1997, en gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1386/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juni 2001, PB L 187 van 10.7.2001.

(3)PB L 74 van 27.3.1971. Bijgewerkt bij Verordening (EG) nr. 1290/97 van de Raad van 27 juni 1997, PB L 176 van 4.7.1997, en laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1386/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juni 2001, PB L 187 van 10.7.2001.

(4)PB C 306 van 12.11.1983.

----

----

(2004/C 33 E/245)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2260/03

van Margrietus van den Berg (PSE) aan de Commissie

(8 juli 2003)

Betreft:   Europees licentiesysteem betaaldvoetbalorganisaties

In Nederland heeft de KNVB een nieuw licentiesysteem opgezet voor betaaldvoetbalorganisaties (bvo's) dat transparant en solide is en gericht op langjarige solvabiliteit van de bvo's. Dit systeem zal ingaan in het voetbalseizoen 2004/2005.

Hoe denkt de Commissie over een Europees licentiesysteem analoog aan dit nieuwe Nederlandse systeem? Is zij bereid op korte termijn de UEFA aan te sporen hiertoe over te gaan?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(22 augustus 2003)

De Commissie wijst het geachte parlementslid erop dat zij zich alleen kan mengen in aangelegenheden die onder de communautaire bevoegdheid vallen. Voor het sportbeleid zijn echter de lidstaten en sportorganisaties bevoegd.

In beginsel is de Commissie voorstander van de opzet van licentiesystemen voor de clubs in het betaald voetbal, mits ze met het Gemeenschapsrecht verenigbaar zijn. In dit verband let de Commissie op een eerlijk verloop van competities, zoals bepleit in de Verklaring van Nice (1). Licentiesystemen kunnen namelijk met name bijdragen aan een gezonder financieel beheer van de clubs en derhalve aan het rechttrekken van een zekere scheefgroei die men in het betaald voetbal heeft kunnen constateren.

----

(1)  Punt 2 van de „Verklaring over de specifieke kenmerken van de sport en de maatschappelijke functie daarvan in Europa, waarmee bij de uitvoering van het communautaire beleid rekening moet worden gehouden”, als bijlage opgenomen bij de conclusies van het voorzitterschap, Europese Raad van Nice, 8 december 2000.

----

----

(2004/C 33 E/246)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2263/03

van Elspeth Attwooll (ELDR) aan de Commissie

(3 juli 2003)

Betreft:   Geld uit de structuurfondsen in Schotland

Kan de Commissie statistische gegevens presenteren over hoeveel geld uit de EU-structuurfondsen naar Schotland is gegaan sinds het begin van de huidige programmeringsperiode (2000-2006)? Kan de Commissie statistische gegevens presenteren over hoeveel van het geld uit de structuurfondsen dat in het huidige programma naar Schotland is gegaan, niet is besteed? Kan de Commissie tegelijkertijd met statistische gegevens laten zien hoeveel van het oorspronkelijk aan Schotland toegekende geld uit de structuurfondsen tijdens de voorafgaande programmeringsperiode 1993-1999 echt is besteed? Kan de Commissie statistische gegevens presenteren over de hoeveelheid voor Schotland bestemd geld uit de structuurfondsen tijdens deze zelfde programmeringsperiode dat vervolgens niet is besteed? Kan de Commissie in verband met deze statistieken meedelen om welke specifieke projecten het gaat en waarom het geld niet is besteed?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(4 augustus 2003)

Betalingen van de Commissie voor de periode 2000-2006 kunnen de vorm nemen van betaling van voorschotten, tussentijdse betalingen en saldobetalingen overeenkomstig artikel 32, lid 1 van Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen (1). Tussentijdse betalingen en saldobetalingen hebben betrekking op daadwerkelijk verrichte betalingen en dienen overeen te komen met door de eindbegunstigden gedane betalingen, gestaafd door vereffende facturen of documenten van gelijke aard.

De Schotse autoriteiten hebben tot dusverre ongeveer 201 miljoen euro aangevraagd. Dit vertegenwoordigt ongeveer 12 % van de toewijzingen uit hoofde van de Structuur Fondsen voor Schotland voor de programmeringsperiode 2000-2006, die in totaal 1 688 EUR bedraagt. Dit bedrag omvat niet de betaling van voorschotten die 7 % vertegenwoordigen van de bijdrage van de Fondsen voor de desbetreffende bijstand.

Het enige programma dat steun ontvangt van de Structuurfondsen in Schotland en in dit stadium is onderworpen aan de toepassing van de zogenaamde N+2 regel op grond van artikel 31, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1260/1999 was het speciale overgangsprogramma voor de Highlands & Islands. Overeenkomstig deze regel moesten voor het bedrag van de financiële verplichtingen die in 2000 waren aangegaan vóór 31 december 2002 betalingsaanvragen zijn ingediend of men zou het risico lopen van annulering. Een dergelijk risico bestaat niet bij het Europees Regionaal Ontwikkelingsfonds en het Europees Sociaal Fonds en evenmin voor het Financieringsinstrument voor de Oriëntatie van de visserij waarvoor geen verplichtingen waren voor 2000. Wat het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw betreft vinden nog besprekingen plaats tussen de Commissie en de Schotse autoriteiten over de omvang van de intrekkingen.

Voor de overige programma's in Schotland, zal de N+2 regel eind 2003 voor het eerst worden toegepast. De Commissie zal pas na 31 december 2003, wanneer zij alle betalingsaanvragen van de desbetreffende Beheersautoriteiten heeft ontvangen en verwerkt, kunnen bepalen welke bedragen eventueel kunnen worden geannuleerd.

Voor de periode 1994-1999 ontving Schotland 1 353 miljoen euro van de Structuurfondsen. De Commissie ontving de voor de afsluiting van de programma's vereiste documenten van de Schotse autoriteiten binnen de termijn van 31 maart 2003. Wanneer alle documenten zijn gecontroleerd, met inbegrip van de auditverslagen, is de afsluitingsprocedure voltooid. Pas dan kan de Commissie kunnen bepalen welke bedragen geannuleerd moeten worden.

Voor de annulering van bedragen gaat de Commissie evenwel niet uit van de afzonderlijke projecten maar van het volledige programma op basis van de definitieve betalingsaanvragen en de documentatie die werd ingediend in verband met de afsluiting van het programma. Deze afsluiting laat de mogelijkheid echter onverlet van eventuele latere besluiten om de bijstand te annuleren of te verminderen en over te gaan tot terugvordering van onverschuldigde betalingen, overeenkomstig artikel 24 van Verordening (EEG) nr. 4253/1988 (2), als gewijzigd (3).

----

(1)PB L 161 van 26.6.1999.

(2)  Verordening (EEG) nr. 4253/88 van de Raad van 19 december 1988, tot vaststelling van toepassingsbepalingen van Verordening (EEG) nr. 2052/88 met betrekking tot de coördinatie van de bijstandsverlening uit de onderscheiden Structuurfondsen enerzijds en van die bijstandsverlening met die van de Europese Investeringsband en de andere bestaande financieringsinstrumenten anderzijds PB L 374 van 31.12.1988.

(3)PB C 118 van 28.4.1993.

----

----

(2004/C 33 E/247)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2267/03

van Jules Maaten (ELDR) aan de Commissie

(9 juli 2003)

Betreft:   Discriminatie vrouwen

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(22 augustus 2003)

De Commissie herinnert de geachte afgevaardigde eraan dat de communautaire verworvenheden reeds in ruime mate voorzien in maatregelen om het beginsel van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de werkgelegenheid en de arbeid in praktijk te brengen.

Sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam in mei 1999 bestaat bovendien een nieuwe juridische grondslag, namelijk artikel 13 van dit Verdrag, waardoor de Raad op voorstel van de Commissie de nodige maatregelen kan treffen om elke discriminatie onder meer op grond van geslacht te bestrijden, op die gebieden waarop communautaire competentie bestaat en zonder afbreuk te doen aan andere bepalingen van het Verdrag.

Er zij aan herinnerd dat reeds in 2000, op basis van ditzelfde artikel 13 van het EG-Verdrag, de Raad zijn goedkeuring heeft gehecht aan een richtlijn tot bestrijding van elke vorm van discriminatie op grond van ras of etnische afstamming (1) op gebieden die verband houden met de toegang tot werkgelegenheid, tot goederen en diensten met inbegrip van huisvesting, tot sociale bescherming, sociale voordelen en onderwijs.

In dit verband onderzoekt de Commissie momenteel de mogelijkheden om artikel 13 van het EG-Verdrag aan te wenden ter bestrijding van discriminatie op grond van geslacht op andere gebieden dan de werkgelegenheid of arbeid.

----

(1)  Richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming, PB L 180 van 19.7.2000.

----

----

(2004/C 33 E/248)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2268/03

van Giorgio Celli (Verts/ALE) aan de Commissie

(3 juli 2003)

Betreft:   Zware metalen in wilde paddestoelen

De verkoop en de consumptie van eetbare wilde paddestoelen zijn de afgelopen jaren aanzienlijk toegenomen, en niet alleen in Italië. Uit de gegevens van de AIIPA (1) (1998) blijkt dat de Italiaanse import van niet-gekweekte paddestoelen (verse, gedroogde, bevroren, ingeblikte paddestoelen, enz.) ongeveer 20 000 ton per jaar bedraagt, waarvan bijna de helft bestaat uit paddestoelen van de groep Boletus edulis (B. aereus, B. aestivalis, B. edulis, B. pinophilus), die hoofdzakelijk afkomstig zijn uit Europa, maar in toenemende mate ook uit Afrika (met name Zuid-Afrika), China en Centraal-Amerika. In Italië zijn ongeveer 1000 bedrijven werkzaam in de sector import, verpakking en distributie.

In de EG-verordening nr. 466/2001, gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen van 16 maart 2001 (2), zijn aan de hand van het advies van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding de maximumgehalten vastgesteld voor bepaalde verontreinigingen in levensmiddelen, waaronder gekweekte paddestoelen. Het maximumgehalte aan cadmium in alle gekweekte paddestoelen is vastgesteld op 0,2mg/kg vers gewicht, terwijl het maximumgehalte aan lood hiervoor is vastgesteld op 0,3 mg/kg vers gewicht.

Is de Commissie op de hoogte van het feit dat in de communautaire wetgeving geen bepalingen zijn opgenomen over wilde paddestoelen?

Welke initiatieven denkt de Commissie te nemen ten aanzien van de toegestane maximumgehalten aan cadmium en lood in wilde paddestoelen, aangezien uit de werkzaamheden van vooraanstaande wetenschappers is gebleken dat het gehalte aan zware metalen in de wilde paddestoelen die in de Europese Unie vrijelijk verhandeld worden, gevaarlijk hoog is (3)?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(31 juli 2003)

De wetgeving inzake verontreinigingen in levensmiddelen stelt maximumgehaltes aan lood en cadmium in alle gekweekte paddestoelen vast. Wilde paddestoelen vallen momenteel niet onder de wetgeving omdat er op het ogenblik dat deze maximumgehaltes werden vastgesteld, geen gegevens beschikbaar waren die erop wezen dat de inname van lood en cadmium door het eten van wilde paddestoelen een reden tot bezorgdheid voor de volksgezondheid was.

De lidstaten hebben onlangs nieuwe gegevens verzameld over het lood- en cadmiumgehalte in verschillende levensmiddelen. Verwacht wordt dat het verslag vóór eind 2003 klaar zal zijn. Dat verslag zal worden gebruikt voor de herziening van de maximumgehaltes aan lood en cadmium in levensmiddelen.

----

(1)  Italiaanse vereniging van levensmiddelenindustrieën — 20 april 1999: Rondschrijven aan de geassocieerde ondernemingen met als onderwerp: „Buitenlandse handel van Italië in paddestoelen, 1998”: Milaan.

(2)PB L 77 van 16.3.2001, blz. 1.

(3)  L. Cocchi e.a, 2001 — Zware metalen en radioactieve isotopen in paddestoelen: gezondheidkundige aspecten — Verslag van de tweede internationale conferentie over mycotoxiciteit, Viterbo, 6-7 december 2001. Centrum voor mycologische studies, 2002, 17:73-91.

----

----

(2004/C 33 E/249)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2269/03

van Hiltrud Breyer (Verts/ALE) aan de Commissie

(9 juli 2003)

Betreft:   Sterfte onder bijen/gebruik van imidaclopride als werkzame stof in pesticiden

Imkers in Frankrijk, Duitsland, Italië en Oostenrijk komen allen met gelijkluidende berichten over een enorme sterfte onder hun bijen. In enkele gebieden is bijna 80 procent van alle bijenvolken gestorven. Dit leidde reeds tot een opbrengstdaling van verscheidene duizenden tonnen honing per jaar. Aangezien honingbijen bovendien het grootste deel van de bloesembestuiving voor hun rekening nemen, lopen ook de oogstresultaten van appelbomen, perenbomen en koolzaad terug.

Franse imkers, die reeds sedert 1994 te lijden hebben van een grote sterfte onder de bijen, wijten deze aan het door de firma BayerCropscience verkochte insectengif „Gaucho” (actieve stof: imidaclopride). Imidaclopride wordt zowel in de vorm van een te verspuiten middel als voor de behandeling van zaaigoed gebruikt. Dergelijke volgens een systeem werkende insectengiffen komen via het zaad in de plant terecht en zijn later in alle delen van de plant te vinden. Schadelijke insecten sterven als ze van de plant eten, maar aangezien de werkzame bestanddelen ook in de pollen terechtkomen, worden ook de bijen aangetast. Het Franse ministerie voor milieuzaken vaardigde daarom een verbod op het gebruik van „Gaucho” uit voor de verbouw van zonnebloemen.

Dat imidacloprid schadelijk is, staat als een paal boven water — op iedere verpakking staat aangegeven dat het middel „gevaarlijk voor bijen” is. Uit verscheidene proefnemingen is gebleken dat het gebruik van deze pesticide het oriënteringsvermogen van deze dieren aantast. Naast de Franse imkerorganisatie Union Nationale d'Apiculteurs dringen daarom ook de Deutsche Berufsimkerbund, de Naturschutzbund en de Coordination gegen BAYER-Gefahren aan op een preventief verbod op het gebruik van „Gaucho”.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(14 augustus 2003)

De Commissie wijst de geachte afgevaardigde op haar antwoord op schriftelijke vraag P-1804/02 van de heer Souchet (1).

De Commissie is op de hoogte van de sterfte onder de bijen in sommige lidstaten. Er is momenteel geen wetenschappelijk bewijs dat deze sterfte te wijten zou zijn aan één enkele factor, zoals het gebruik van bestrijdingsmiddelen.

Voorts wijst de Commissie erop dat gewasbeschermingsmiddelen zo geëtiketteerd moeten zijn dat de intrinsieke risico's duidelijk blijken. Dit gebeurt op basis van de resultaten van standaardtests die onder extreme blootstellingsvoorwaarden worden uitgevoerd. De informatie op het etiket moet echter samen met de gebruiksinstructies worden betracht. De lidstaten kunnen een gewasbeschermingsmiddel niet goedkeuren, indien het, bij gebruik volgens deze instructies, een onaanvaardbaar effect heeft op niet-bedoelde organismen, zoals honingbijen.

In het kader van de herziening van de bestaande werkzame stoffen moet de firma Bayer, als de contactpersoon voor imidaclopride, uiterlijk op 30 november 2003 een volledig verslag hebben ingediend bij de rapporterende lidstaat Duitsland. De Commissie is ook op de hoogte van specifiek onderzoek dat in Frankrijk aan de gang is. Een gewasbeschermingsmiddel kan alleen dan in de communautaire lijst van toegelaten werkzame stoffen volgens Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (2) worden opgenomen, indien de contactpersoon aantoont dat aan de bepalingen van artikel 5 is voldaan. De Commissie geeft geen financiële steun voor onderzoek dat de toelaatbaarheid van imidaclopride moet aantonen.

----

(1)PB C 309 E van 12.12.2002.

(2)PB L 230 van 19.8.1991.

----

----

(2004/C 33 E/250)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2271/03

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie

(7 juli 2003)

Betreft:   Aanleg van riolering in de stad Zakynthos

De aanleg van de riolering in de stad Zakynthos is gefinancierd met middelen van het Cohesiefonds. De beoogde datum van afronding van de werkzaamheden was, na een desbetreffend wijzigingsbesluit, 30 december 2000. Vanwege de enorme vertraging die de aanleg heeft opgelopen, heeft de Commissie de betalingen voor dit project inmiddels stopgezet. Ik ben in het bezit van informatie waaruit blijkt dat het ministerie van Economische Zaken een onderzoek heeft aangekondigd.

Kan de Commissie mij meedelen welk percentage van het project is gerealiseerd, welke bedragen er zijn betaald, of zij de conclusies van het onderzoek van het ministerie van Economische Zaken heeft ontvangen en welke verdere stappen zij van plan is te gaan zetten in verband met het bovenvermelde project?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(31 juli 2003)

Op 30 oktober 2001 heeft de betalingsautoriteit de Commissie een verzoek om tussentijdse betaling voor het bovengenoemde project voorgelegd. Dit verzoek is, in afwachting van nadere informatie, nog steeds in behandeling.

De Commissie heeft de Griekse autoriteiten op 19 december 2001 ervan in kennis gesteld dat betalingen met betrekking tot genoemd project zouden worden geblokkeerd, aangezien het niet mogelijk leek het project te beëindigen binnen de termijnen die waren voorzien, overeenkomstig het wijzigingsbesluit (van 31 december 2001). Op 31 oktober 2001 was slechts 41 % van de werkzaamheden verwezenlijkt.

De Commissie heeft de Griekse autoriteiten bij een schrijven van 29 november 2002 om gedetailleerde inlichtingen over de voortgang van het project in termen van concrete verwezenlijkingen en van financieel beheer gevraagd.

Op 23 december 2002 hebben de Griekse autoriteiten de Commissie laten weten dat de betalingsautoriteit is verzocht ter plekke dit project aan controle te onderwerpen en dat de informatie met betrekking tot de voortgang van het project alsmede de vooruitzichten op voltooiing daarvan de Commissie zouden worden toegezonden na ontvangst van het controleverslag.

De Commissie heeft deze inlichtingen tot op heden nog niet mogen ontvangen.

----

----

(2004/C 33 E/251)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2275/03

van Georges Berthu (NI) aan de Commissie

(7 juli 2003)

Betreft:   Landbouw — droogte en braakliggende gronden

Een aantal streken van Frankrijk worden op het ogenblik door grote droogte geplaagd, zodat weidegras er schaars wordt. Is het in zo'n geval niet mogelijk om nu, maar ook voor de droogteperioden die zich in de toekomst nog zouden voordoen, afwijkingen toe te staan zodat ook braakliggende gronden voor de voorziening van veevoer gebruikt kunnen worden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(29 juli 2003)

De Commissie is zich ervan bewust dat de droogte in verscheidene gebieden in de Gemeenschap in juni 2003 nog ernstiger vormen heeft aangenomen en daarom heeft zij, na een gunstig advies van het Comité van beheer voor granen op 3 juli 2003, besloten om in de betrokken gebieden in Duitsland, Frankrijk, Italië en Oostenrijk toe te staan dat gronden die voor het seizoen 2003/2004 aan de landbouwproductie onttrokken zijn, voor voederdoeleinden worden gebruikt. Deze maatregel is van toepassing met ingang van 4 juli 2003.

Het gebruik van braakliggende gronden voor de voorziening van veevoeder moet echter een uitzonderingsmaatregel blijven waartoe uitsluitend in zeer specifieke regionale omstandigheden mag worden besloten.

----

----

(2004/C 33 E/252)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2287/03

van Herbert Bösch (PSE) aan de Commissie

(7 juli 2003)

Betreft:   BTW-tarieven voor sojaproducten

Sojaproducten worden voornamelijk gebruikt ter vervanging van zuivelproducten van dierlijke oorsprong (vaak in geval van lactose-intolerantie of melkeiwitallergie), omdat zij eenzelfde voedingswaarde hebben als zuivelproducten. Dit heeft tot gevolg dat soja- en zuivelproducten op de markt rechtstreeks met elkaar concurreren.

Terwijl alle lidstaten een verlaagd BTW-tarief toepassen op zuivelproducten, passen diverse lidstaten (bijv. Spanje en Oostenrijk) het — aanzienlijk hogere — standaard BTW-tarief toe op sojaproducten.

De lidstaten moeten het beginsel van „fiscale neutraliteit” in acht nemen, dat de toepassing van verschillende BTW-tarieven op gelijke c.q. soortgelijke met elkaar concurrerende producten verbiedt, omdat dit tot concurrentievervalsing leidt. Ook het Europees Hof van Justitie heeft in verscheidene zaken bepaald dat soortgelijke goederen/diensten aan een uniform BTW-tarief onderworpen moeten worden.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(8 augustus 2003)

Uit hoofde van de thans geldende communautaire bepalingen inzake BTW-tarieven (artikel 12, lid 3, van de zesde BTW-richtlijn (1)) kunnen de lidstaten inderdaad kiezen voor de toepassing van een verlaagd BTW-tarief op levensmiddelen, die als een afzonderlijke categorie in bijlage H van de genoemde richtlijn zijn opgenomen. Als een lidstaat voor de toepassing van een verlaagd tarief kiest, is hij evenwel niet verplicht een verlaagd tarief toe te passen op alle levensmiddelen.

De Commissie heeft onlangs een voorstel voor een richtlijn betreffende de verlaagde BTW-tarieven (2) aangenomen, waarin zij in de eerste plaats inzet op een betere werking van de interne markt. Dit wil zij bereiken door het gebruik van de verlaagde tarieven door de lidstaten te rationaliseren teneinde mogelijke verstoringen van de mededinging te voorkomen doordat de lidstaten dezelfde mogelijkheden krijgen om de verlaagde tarieven toe te passen.

Bovengenoemd voorstel laat de categorie van de levensmiddelen ongewijzigd. De Commissie heeft echter van de gelegenheid gebruik gemaakt om de lidstaten eraan te herinneren dat zij bij de vaststelling van het toepassingsgebied van hun verlaagde tarieven rekening moeten houden met de jurisprudentie van het Hof van Justitie, met name wat betreft de inachtneming van het beginsel van fiscale neutraliteit, dat twee andere beginselen omvat, namelijk de uniformiteit van de BTW en de opheffing van verstoringen van de mededinging.

----

(1)  Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting (PB L 145 van 13.6.1977). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2002/93/EG (PB L 331 van 7.12.2002).

(2)  COM(2003)397 def.

----

----

(2004/C 33 E/253)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2305/03

van Philip Claeys (NI) aan de Commissie

(14 juli 2003)

Betreft:   Campagne „Voor diversiteit — tegen discriminatie”

Op 16 juni 2003 lanceerde Europees commissaris mevrouw Diamantopoulou een campagne „Voor diversiteit en tegen discriminatie”. Eén van de camp agnemiddelen was het opstarten van een website, die slechts in drie talen toegankelijk is (Engels, Duits en Frans). „In the future this website will be available in all EU languages”, vermeldt de openingspagina. Op 2 juli echter — ruim twee weken na de lancering van de bewuste website — waren de teksten nog steeds niet beschikbaar in de andere officiële talen van de Europese Unie.

Waarom werd de bewuste campagne gelanceerd terwijl men nog niet klaar was met het vertalen van de teksten?

Hoe komt het dat het vertaalwerk zo lang duurt?

Is het aanbieden van een website in slechts drie EU-talen, terwijl de kosten ervan evengoed gedragen worden door de belastingbetalers in andere taalgebieden, op zich al geen vorm van discriminatie?

----

----

(2004/C 33 E/254)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2306/03

van Philip Claeys (NI) aan de Commissie

(14 juli 2003)

Betreft:   Campagne „Voor diversiteit — tegen discriminatie”, indirecte discriminatie

Op 16 juni 2003 lanceerde Europees commissaris mevrouw Diamantopoulou haar campagne „Voor diversiteit en tegen discriminatie”. Eén van de aspecten van discriminatie die op de campagne-website vermeld worden, is de zogenaamde indirecte discriminatie. Als voorbeeld wordt vermeld: „À titre d'exemple, exiger de toute personne qui postule pour un emploi donné de subir une épreuve dans une langue particulière, même si cette connaissance linguistique n'est pas nécessaire pour l'exécution de l'emploi vacant, est un cas de discrimination indirecte. Le test pourrait exclure toutes les personnes qui ont une autre langue maternelle.” Van een sollicitant verlangen dat hij een test aflegt in een bepaalde taal, ook al is kennis van die taal niet nodig bij de uitoefening van de functie, is een vorm van indirecte discriminatie. Kandidaten met een andere moedertaal kunnen zo uitgesloten worden.

Dit betreft een probleem dat totnogtoe inderdaad onderbelicht bleef. Nogal wat ondernemingen en organisaties die in de marge van de Europese instellingen te Brussel actief zijn, hanteren taalcriteria die bij sollicitatieprocedures discriminerend zijn voor de plaatselijke bevolking. Bovendien kennen we ook het fenomeen dat bij sommige jobaanbiedingen niet de talenkennis als dusdanig als criterium wordt gehanteerd, maar de vraag of men native speaker is.

Op welke manier overweegt de commissaris het probleem van de indirecte discriminatie via onredelijke taalvereisten aan bod te laten komen in de campagne „Voor diversiteit — tegen discriminatie”. Welke concrete initiatieven zijn terzake gepland?

----

----

(2004/C 33 E/255)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2319/03

van Philip Claeys (NI) aan de Commissie

(14 juli 2003)

Betreft:   Campagne „Voor diversiteit — tegen discriminatie”

De campagne voor diversiteit en tegen discriminatie loopt over meerdere jaren, en vangt aan met het aspect discriminatie op de werkvloer. Ondernemingen die een gebrek aan diversiteit wordt verweten, worden vergeleken met een reeks poppen die door de automobielindustrie gebruikt worden voor crash-tests. Op de website en in de folder wordt een idyllisch beeld opgehangen van bedrijven die wèl „divers” zijn: meer motivatie bij de werknemers, een hogere creativiteit en zelfs hogere winstmarges.

In heel wat gebieden zijn echter ondernemingen actief die wat etnische samenstelling betreft niet „divers” zijn, maar die wel performant, creatief en innovatief zijn — onder meer dankzij de diversiteit aan talenten en capaciteiten van hun werknemers. Het feit dat veel ondernemingen weinig allochtonen in dienst hebben, is geenszins het resultaat van welke discriminatie dan ook. Vaak zijn de vereiste kwalificaties bij allochtonen gewoon niet voorhanden, en kan dat bijvoorbeeld te maken hebben met gebrekkige talenkennis en een hoge graad van schooluitval.

Welke mechanismen zullen in de campagne worden ingebouwd om te vermijden dat ondernemingen die te goeder trouw zijn, worden gestigmatiseerd voor hun „gebrek” aan etnische diversiteit?

Is de Commissie zich bewust van het gevaar dat ondernemingen — onder druk van Europese of andere overheidscampagnes — hun toevlucht zouden kunnen zoeken tot zogenaamde „positieve” discriminatie, waarbij hoger gekwalificeerde sollicitanten worden geweerd omdat ze niet van allochtone afkomst zijn? Welke maatregelen overweegt de Commissie tegen dergelijke perverse effecten van diversiteitscampagnes?

Gecombineerd Antwoord

van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

op de schritftelijke vragen E-2305/03, E-2306/03 en E-2319/03

(26 augustus 2003)

Het door de geachte afgevaardigde bedoelde initiatief is bedoeld om het publiek te informeren over de nieuwe rechten en verplichtingen uit hoofde van de twee anti-discriminatierichtlijnen op grond van artikel 13 van het EG-Verdrag die in 2000 werden vastgesteld (1). De campagne wordt gefinancierd in het kader van de actie „Bewustmaking” van het communautair actieprogramma ter bestrijding van discriminatie (2).

De website van de campagne zal binnenkort in alle talen van de Unie beschikbaar zijn. Aan de verschillende taalversies van het campagnemateriaal wordt de laatste hand gelegd, na overleg met de belanghebbenden (nationale overheden, sociale partners en niet-gouvernementele organisaties (ngo's)) over de aanpassing van het campagnemateriaal in elke lidstaat. Dat de website aanvankelijk in drie talen werd gepresenteerd was om vertragingen bij de lancering van de campagne te vermijden. Deze handelwijze strookt met de praktijk die voor andere websites van de communautaire instellingen gevolgd wordt, ook voor die van het Parlement, waar sommige bladzijden slechts in een beperkt aantal talen beschikbaar zijn. Het is in het belang van de transparantie informatie zo spoedig mogelijk toegankelijk te maken in plaats van te wachten tot die in alle communautaire talen beschikbaar is.

De geachte afgevaardigde vraagt ook naar de taaltests voor bepaalde functies en de vereiste talenkennis. Wat het discriminerende gebruik van termen als „moedertaal” of „moedertaalspreker” in personeelsadvertenties betreft, heeft de Commissie in talrijke antwoorden op schriftelijke vragen haar standpunt in dezen reeds meermaals verduidelijkt. Ik moge de geachte afgevaardigde derhalve verwijzen naar de antwoorden van de Commissie op de schriftelijke vragen: nr. E-4100/00 van de heer Staes (3), E-0779/01 van de heer Staes (4), E-1356/01 van de heer Gemelli (5), E-1681/01 van de heer Staes (6), E-1682/01 van de heer Staes (6), E-2331/01 van de heer Ferrer (6), E-2900/01 van de heer Staes (7), E-2901/01 van de heer Staes (7), E-2944/01 van de heer Staes (7), E-3189/01 van de heer Rothley (7), E-3572/01 van de heer Staes (8), E-0941/02 van de heer Staes (9), E-2764/02 van de heer Staes (10), E-1733/03 van de heer Leinen (11) en E-2018/03 van de heer Staes (12).

Wat de vraag van de geachte afgevaardigde over „positieve actie” betreft, stelt de jurisprudentie van het Hof van Justitie in seksediscriminatiezaken (13) duidelijke grenzen aan de reikwijdte van maatregelen om een einde te maken aan de benadeling van bepaalde groepen op de arbeidsmarkt. Zo is het verboden werknemers die voor een functie minder goed gekwalificeerd zijn, toch aan te stellen enkel op grond van het feit dat zij tot een achtergestelde of gediscrimineerde groep behoren.

Ten slotte acht de Commissie het niet waarschijnlijk dat bedrijven die te goeder trouw handelen, worden gestigmatiseerd wegens een gebrek aan etnische diversiteit.

----

(1)  Richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming — PB L 180 van 19.7.2000 en Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep — PB L 303 van 2.12.2000.

(2)  Besluit 2000/750/EG van de Raad van 27 november 2000 tot vaststelling van een communautair actieprogramma ter bestrijding van discriminatie (2001-2006) — PB L 303 van 2.12.2000.

(3)PB C 174 E van 19.6.2001.

(4)PB C 235 E van 21.8.2001.

(5)PB C 350 E van 11.12.2001.

(6)PB C 93 E van 18.4.2002.

(7)PB C 134 E van 6.6.2002.

(8)PB C 160 E van 4.7.2002.

(9)PB C 229 E van 26.9.2002.

(10)PB C 92 E van 17.4.2002.

(11)PB C 11 E van 15.1.2004, blz. 221.

(12)  Zie blz. 201.

(13)  Bv. arresten in zaak C-450/93 Kalanke van 17.10.1995 en zaak C-409/95 Marschall van 11.11.1997.

----

----

(2004/C 33 E/256)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2314/03

van Paul Rübig (PPE-DE) aan de Commissie

(14 juli 2003)

Betreft:   Beperking van toegang tot de markt van op basis van bloedplasma vervaardigde medische producten in Japan

De Japanse Diet nam in 2002 nieuwe wetgeving aan die voorschrijft dat binnen- en buitenlandse producenten van producten op basis van bloed en bloedplasma jaarlijkse prognoses van te verzenden partijen moeten voorleggen. Hoewel deze nieuwe wet (Wet op de inzameling van en controle op de bemiddeling bij het doneren van bloed/Showa 31 (1956), wet nr. 169) erop gericht is te zorgen voor voldoende aanbod van bloedproducten in Japan, staat bij de wet voorop de zelfvoorziening van het land te bevorderen.

Op grond van de nieuwe wet wordt voor ieder jaar een plan voor het aanbod en de vraag op het gebied van bloedmateriaal opgesteld, en zal de Japanse regering importbedrijven de aanbeveling doen hun invoer te beperken als wordt vastgesteld dat de import de vraag naar bloedproducten van binnenlandse herkomst beperkt. Firma's die weigeren deze aanbevelingen op te volgen, kunnen de vergunning tot uitoefening van hun bedrijf verliezen.

Ook is er grote bezorgdheid ontstaan over de eisen die aan de etikettering kunnen worden gesteld en op grond waarvan buitenlandse producenten gevraagd kan worden te specificeren dat hun producten afkomstig zijn van betaalde bloeddonoren; hiervan zou een discriminerende werking kunnen uitgaan.

Is de Commissie niet van oordeel dat een dergelijk beleid een ernstige belemmering van de handel en markttoegang inhoudt omdat het een discriminatie betekent van producten die overeenkomstig de nieuwste technologie vervaardigd worden en die toegelaten zijn tot de markt in de lidstaten van de EU? Is de Commissie bovendien niet van mening dat dit vraagstuk op de volgende WTO-ronde in oktober 2003 te Cancun aan de orde moet worden gesteld?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(1 september 2003)

Om te beginnen wijst de Commissie erop dat alle van plasma afgeleide producten die door het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling (EMEA) zijn goedgekeurd voor het in de handel brengen binnen de Unie aan de strengste veiligheidseisen voldoen, ongeacht de oorsprong.

Wat betreft de nieuwe Japanse wetgeving waar de geachte afgevaardigde op doelt: de Commissie is op de hoogte van deze bepalingen, en zij deelt zijn bezorgdheid. Handelsbeperkingen mogen alleen opgelegd worden op legitieme gronden.

Naar de Commissie begrijpt, bevatten deze Japanse wettelijke bepalingen twee problematische elementen:

Volgens het Technical Barriers to Trade (TBT) Agreement (Overeenkomst inzake technische handelsbelemmeringen) zijn de leden van de Wereldhandelsorganisatie verplicht ervoor te zorgen dat technische voorschriften niet worden opgesteld, goedgekeurd of toegepast met het doel, of met het feitelijke gevolg, dat er onnodige belemmeringen voor de internationale handel worden gecreëerd. Bovendien dienen de leden van de WHO ervoor te zorgen dat producten die worden ingevoerd vanaf het grondgebied van enige andere lidstaat op gelijke voet worden behandeld met vergelijkbare producten uit eigen land of uit nog andere landen.

Wettelijke bepalingen die discrimineren tussen verschillende bronnen van bloeddonorschap of landen van oorsprong, of die uitgaan van de onredelijke en niet wetenschappelijk gefundeerde veronderstelling dat producten van onbetaalde donors uit eigen land veiliger zijn dan geïmporteerde producten afkomstig van betaalde donors, zijn discutabel. Zoals de geachte afgevaardigde waarschijnlijk wel weet, is het anderzijds wel zo dat Richtlijn 2002/98/EG (1) de EU-lidstaten ertoe verplicht „vrijwillige, onbetaalde bloeddonaties aan te moedigen, teneinde ervoor te zorgen dat bloed en bloedbestanddelen zoveel mogelijk uit dergelijke donaties afkomstig zijn” (artikel 20).

Als verzekerd is dat de kwaliteit en de veiligheid gelijkwaardig zijn, is differentiatie van de etiketten niet noodzakelijk.

De Commissie onderzoekt momenteel de situatie om de precieze aard en gevolgen van de Japanse wetgeving vast te stellen, met name de economische gevolgen voor Europese producenten. Of deze wettelijke bepalingen inderdaad een schending van de WHO-regels betekenen, wordt nader onderzocht.

De Commissie heeft dit onderwerp intussen ook al aangesneden in haar bilaterale contacten met de Japanse autoriteiten, onder andere in het kader van de „EU-Japan Regulatory Reform Dialogue” (dialoog over de hervorming van de regelgeving).

----

(1)  Richtlijn 2002/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van kwaliteits-en veiligheidsnormen voor het inzamelen, testen, bewerken, opslaan en distribueren van bloed en bloedbestanddelen van menselijke oorsprong en tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG; PB L 33 van 8.2.2003.

----

----

(2004/C 33 E/257)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2315/03

van Paul Rübig (PPE-DE) aan de Commissie

(14 juli 2003)

Betreft:   Beperking van toegang tot de markt van op basis van bloedplasma vervaardigde medische producten in Australië

In Australië kan op grond van een monopolieregeling (The Plasma Fractionation Agreement) alleen het bedrijf CSL Limited optreden als leverancier van Australische medische producten op basis van bloedplasma. Dit in weerwil van het feit dat CSL Limited in de Europese Unie en andere belangrijke markten dezelfde handelsvrijheid geniet als Europese, resp. andere producenten.

Er zijn geen verschillen tussen de voor de productie en distributie van medische plasmaderivaten geldende veiligheidsnormen van CSL Limited en andere vooraanstaande fabrikanten wier producten op de Australische markt aan beperkingen onderhevig zijn. Een andere ernstige discriminatie is het feit dat, om toegang tot de Australische markt te verkrijgen, bij medische producten op basis van bloedplasma die afkomstig zijn uit niet-Australische bron moet worden aangetoond dat zij qua doeltreffendheid en veiligheid een verbetering ten opzichte van bestaande producten betekenen.

Is de Commissie niet van oordeel dat een dergelijk beleid neerkomt op een ernstige belemmering van de handel en markttoegang, omdat het een discriminatie inhoudt van producten die overeenkomstig de nieuwste technologie vervaardigd worden en toegelaten zijn tot de markt in de lidstaten van de EU? Is de Commissie bovendien niet van mening dat dit vraagstuk op de volgende WTO-ronde in oktober 2003 te Cancun aan de orde moet worden gesteld?

Antwoord van de heer Liikanen Namens de Commissie

(1 september 2003)

Allereerst wijst de Commissie erop, dat alle uit plasma bereide producten die goedgekeurd zijn door het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling (European Agency for the Evaluation of Medicinal Products (EMEA)) voor het in de handel brengen in de Unie voldoen aan de meest strikte veiligheidseisen, ongeacht hun oorsprong. De basisveiligheid van uit plasma bereide producten is gagarandeerd door uitgebreide metingen. Gezien het feit dat in Australië dezelfde veiligheids- en kwaliteitseisen gelden als in de Unie lijkt er geen reden te bestaan om Europese producten op grond van volksgezondheidseisen te discimineren.

De Commissie is zich bewust van de situatie en zij is het ermee eens dat het Plasma Fractionation Agreement in Australia aanleiding geeft tot bezorgdheid ten aanzien van de toegang tot de markt.

Voor zover de Commissie begrijpt is toegang tot de Australische markt voor uit plasma bereide producten die buiten Australië vervaardigd worden alleen bij uitzondering toegestaan.

Gezien de regelingen van de Wereldhandelsorganisatie (WHO) zouden de leden van het WHO ervoor moeten instaan dat producten afkomstig van het grondgebied van elk ander lid op dezelfde wijze worden behandeld als vergelijkbare producten van eigen grondgebied of van enig ander land.

Momenteel onderzoekt de Commissie de situatie om nauwkeurig de aard en de implicaties van bovengenoemd Fractionation Agreement vast te stellen, met name de economische gevolgen voor Europese producenten. De kwestie of de marktvoorwaarden een overtreding van de WHO-regels zijn moet nader onderzocht worden.

Al naar gelang de resultaten van dit onderzoek zal de Commissie de nodige stappen ondernemen, bijvoorbeeld door de Australische autoriteiten of de desbetreffende commissie van de WHO te benaderen.

----

----

(2004/C 33 E/258)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2316/03

van Armando Cossutta (GUE/NGL) aan de Commissie

(14 juli 2003)

Betreft:   Talenkennis in de Unie

Nu er massaal nieuwe multimediatechnologie beschikbaar komt, zoals bijvoorbeeld DVD, is het mogelijk dat de Europese burger die een film aanschaft, deze in verschillende talen van de Unie kan bekijken. Op de markt brengen DVD's echter steeds vaker films uit in hooguit twee talen en lang niet altijd is er ondertiteling in elke taal.

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(4 september 2003)

De Commissie sluit zich volledig aan bij de wens van het geachte parlementslid om het taalonderricht en het leren van talen in de Unie te verbeteren.

Het kan het geachte parlementslid interesseren te vernemen dat de Commissie recentelijk een mededeling aan de andere instellingen heeft gepubliceerd (1) onder de titel „Het leren van talen en de taaiverscheidenheid bevorderen: actieplan 2004-2006”.

In de mededeling wordt specifiek gewezen op de door de nieuwe technologieën geboden mogelijkheden om het leren van talen te bevorderen:

Bovendien is de Commissie van plan de aanzet te geven tot een studie over de vraag of het mogelijk is bij films en televisieprogramma's op grotere schaal van ondertitels gebruik te maken om het leren van talen te bevorderen en hoe het gebruik van ondertiteld audiovisueel materiaal kan worden bevorderd met het oog op het leren van talen.

Met betrekking tot de tweede vraag van het geachte parlementslid, en meer bepaald de wetgevende maatregelen, moet worden beklemtoond dat de Commissie niet over de bevoegdheid beschikt om op dit gebied initiatieven van wetgevende aard te nemen.

Tot slot zij erop gewezen dat de Commissie meertalige dvd's als een van de mogelijke hulpmiddelen beschouwt om in Europa een taalvriendelijkere omgeving te creëren, en dat zij het gebruik ervan als zodanig wil aanmoedigen.

----

(1)  COM(2003) 449 def.

----

----

(2004/C 33 E/259)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2324/03

van Bill Newton Dunn (ELDR) aan de Commissie

(14 juli 2003)

Betreft:   Is het juist dat de Britse regering verschillende pensioenen betaalt aan verschillende categorieën personen die in de Britse nationale gezondheidsdienst hebben gewerkt?

De Britse regering beloont personen die tijdens hun werk in de nationale gezondheidsdienst minimaal twintig jaar lang geesteszieke patiënten hebben verpleegd door elk van deze jaren dubbel te laten tellen voor de pensioenberekening.

Iemand in mijn kiesdistrict was van 1994 tot 1999 werkzaam in de geestelijke gezondheidszorg, maar ging toen in de algemene gezondheidszorg werken, zodat op grond van bovenstaande regels haar jaren van 1994 tot 1999 niet dubbel zullen worden geteld.

Is de Commissie niet van oordeel dat deze discriminatie oneerlijk en onwettig is, wellicht onder meer tegen de achtergrond van het feit dat in de zaak Coloroll Pension Trustees Ltd. tegen Russell werd gesteld dat trustees van een bedrijfspensioenfonds gehouden zijn alles in het werk te stellen om ervoor te zorgen dat rekening wordt gehouden met de beginselen van gelijke behandeling overeenkomstig artikel 199 van het Verdrag van Rome?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(14 augustus 2003)

Op grond van de verstrekte informatie kan de Commissie niet vaststellen of er sprake is van een overtreding van de communautaire wetgeving op het gebied van de gelijke behandeling van vrouwen en mannen. Zij verzoekt het geachte parlementslid haar nadere bijzonderheden over het betreffende geval te verstrekken.

----

----

(2004/C 33 E/260)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2326/03

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(16 juli 2003)

Betreft:   Discriminatie tussen arbeiders en bedienden inzake ontslagvergoeding

Volgens de Griekse arbeidswetgeving moeten „hoofdarbeiders” en „handarbeiders” bij verlies van hun baan niet dezelfde bescherming genieten. Om deze reden ontvangen arbeiders bij ontslag verhoudingsgewijs een veel kleinere vergoeding dan hun collega's bedienden. De vakbonden eisen voor beide categorieën werknemers dezelfde vergoeding, niet alleen om evidente redenen van gelijke behandeling, maar ook omdat de bijzonder lage vergoedingen voor arbeiders te gemakkelijk aanleiding geven tot ontslag.

Kan de Commissie inlichtingen verstrekken over de desbetreffende wetgeving in de overige lidstaten? Welke maatregelen denkt zij te nemen om de gelijkschakeling van de vergoedingen op het niveau van de Europese Unie te bevorderen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(14 augustus 2003)

In 1997 heeft de Commissie een verslag gepubliceerd over de wettelijke situatie betreffende de „Beëindiging van de arbeidsbetrekkingen” in de lidstaten. De Commissie stuurt het geachte parlementslid en het secretariaat van het Parlement direct een exemplaar van dit verslag toe.

In de door de Europese Raad van Nice in december 2000 goedgekeurde Agenda voor het Europees sociaal beleid wordt de Commissie verzocht om voor eind 2004 een gedachtewisseling over individueel ontslag te organiseren.

In juni 2003 heeft de Commissie een reeks studies gelanceerd om de huidige situatie in de lidstaten te beschrijven. Het is de bedoeling dat, zodra deze studies zijn afgerond, in 2004 een bijgewerkt verslag wordt gepubliceerd. De Commissie zal dan bekijken welke toekomstige maatregelen moeten worden genomen.

----

----

(2004/C 33 E/261)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2330/03

van Véronique Mathieu (EDD) aan de Commissie

(16 juli 2003)

Betreft:   Uitvoer van gebottelde drank naar Duitsland

De Duitse grote distributiebedrijven hebben de Franse maatschappijen hun voornemen meegedeeld om de verdeling van Franse producten stop te zetten als gevolg van het besluit van de Duitse regering om vanaf oktober a.s. de verordening van januari 2003 toe te passen.

De Duitse overheid heeft namelijk nagelaten om de logistieke maatregelen te treffen die bij haar wettelijke maatregel horen en laat het daarmee aan de productie en distributie over om de lege verpakkingen te verzamelen en naar hun plaats van oorsprong terug te brengen.

De Duitse maatregel is rechtstreeks van belang voor Franse drankverpakkingen, meer in het bijzonder mineraal en bronwater, omdat de nieuwe wetgeving de uitvoerders de last oplegt om de lege flessen naar Frankrijk terug te brengen. In feite zorgt ze voor een echte verstoring van de concurrentie. Geeft Duitsland hier geen blijk van protectionisme, in strijd met het Europees recht, door op die manier uitvoer zo goed als onmogelijk te maken?

Kan de Commissie haar standpunt over de verenigbaarheid van de nieuwe Duitse reglementering met de Europese wetgeving op de interne markt en de richtlijn verpakkingen meedelen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(29 augustus 2003)

De Commissie stelde in haar analyse in zaak C-309/02 dat statiegeld op wegwerpverpakkingen bij artikel 7 van Richtlijn 94/62/EG betreffende verpakking en verpakkingsafval en artikel 28 van het EG-Verdrag in principe is toegestaan, mits de overgang van het bestaande retoursysteem naar een statiegeldsysteem voor wegwerpverpakkingen vlot verloopt en voor de intra-EU-handel geen onevenredige belemmeringen opwerpt.

Met het voorgaande in gedachte schreven Frederik Bolkestein, Commissielid voor de Interne Markt, en Margot Wallström, Commissielid voor Milieu, op 15 mei 2003 aan Jürgen Trittin, Duits minister van Milieu, dat het statiegeldsysteem voor wegwerpverpakkingen dat momenteel in Duitsland wordt gehanteerd ernstig kan indruisen tegen zowel artikel 28 van het EG-Verdrag als artikel 7 van Richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval (1). Minister Trittin antwoordde schriftelijk op 6 juni, 7 juli en 18 juli 2003 dat de Duitse regering vastbesloten is voor 1 oktober 2003 een retoursysteem conform de Gemeenschapswetgeving op te zetten en dat de tijd tot die datum nodig is om praktische problemen op te lossen.

Kanselier Gerhard Schröder schreef op 18 juli aan Romano Prodi, voorzitter van de Commissie, dat hij er persoonlijk voor garant stond dat de Duitse regering na 1 oktober 2003 geen verdere overgangsperiode meer zou toestaan.

In het licht van het voorgaande antwoordde voorzitter Prodi kanselier Schröder op 23 juli 2003 dat zijn bezorgdheid over de huidige toepassing van het Duitse systeem met statiegeldplicht bleef bestaan. Gezien de gevolgen van het systeem voor de invoer uit de Unie vroeg hij de kanselier in het bijzonder te overwegen het statiegeldsysteem in zijn huidige vorm op te schorten tot op het hele Duitse grondgebied een nationaal retoursysteem in werking is getreden. Daarnaast schreef hij dat de Commissie een inbreukprocedure tegen Duitsland zal moeten instellen als het retoursysteem op 1 oktober 2003 niet aan de Gemeenschapswetgeving voldoet.

----

(1)PB L 365 van 31.12.1994.

----

----

(2004/C 33 E/262)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2339/03

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(16 juli 2003)

Betreft:   Delocalisatie van het bedrijf American Tool in Albergaria-a-Velha

De multinational American Tool heeft een vestiging in Albergaria-a-Velha, waar zaag- en snijgereedschap wordt gefabriceerd. Op 27 juni jl. liet het bedrijf de werknemers weten dat het zijn bedrijfsactiviteiten in Portugal met ingang van september wilde stopzetten, terwijl het in feite al de procedure voor een collectief ontslag van de 74 werknemers in gang had gezet.

Het bedrijf, dat het besluit heeft genomen over de delocalisatie naar Denemarken van een deel van de productie die nu in Albergaria-a-Velha plaatsvindt, voert in de schriftelijke kennisgeving aan de werknemers „redenen van conjuncturele en technische aard” aan voor de sluiting van de vestiging.

De situatie komt volkomen onverwacht, daar er niets bekend is over financiële problemen in dit bedrijf en het concern. Het concern heeft naast het bedrijf in Denemarken een aantal andere vestigingen in de Europese Unie, met name in Spanje en Italië.

Kan de Commissie aangeven of het bedrijf steun van de Unie heeft ontvangen, en zo ja, om welke bedragen het gaat?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(29 augustus 2003)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.

----

----

(2004/C 33 E/263)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2342/03

van Paul Rübig (PPE-DE) aan de Commissie

(16 juli 2003)

Betreft:   Kas voor bouwvakarbeiders van de autonome provincie Bolzano (Cassa Edile Provincia Autonoma Bolzano); premiebetalingen door buitenlandse bouwbedrijven

De Oostenrijkse Strabag AG heeft een klacht ingediend omdat Oostenrijkse bouwondernemingen, die werknemers naar de autonome provincie Bolzano — Italië hebben gestuurd, premies moeten afdragen aan de Cassa Edile (kas van bouwvakkers) van de provincie Bolzano, hoewel de Oostenrijkse bouwbedrijven in feite ook in Oostenrijk soortgelijke premies betalen overeenkomstig de bouwvak-, vakantie- en verrekeningswet en de algemene wet op de sociale zekerheid.

Vooral gemeentes eisen dit soort dubbele betalingen bij de aanbesteding van openbare bouwwerken. Bovendien zijn de werkvergunningen voor niet-EU-burgers geweigerd, omdat de betrokken Oostenrijkse bouwonderneming volgens de Italiaanse vakbonden geweigerd zou hebben haar bouwvakkers in de kas te laten registeren.

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(22 augustus 2003)

Het geachte parlementslid stelt vragen die betrekking hebben op het vrij verrichten van grensoverschrijdende diensten en de bepalingen van Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (3).

----

(1)PB L 18 van 21.1.1997, blz. 1.

(2)PB C 50 van 22.2.1999, blz. 41.

(3)PB L 18 van 21.1.1997.

(4)PB C 50 van 22.2.1999.

----

----

(2004/C 33 E/264)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2344/03

van Toine Manders (ELDR) aan de Commissie

(16 juli 2003)

Betreft:   Bureaucratie Interreg

In de subsidieverordening voor Interreg in Nederland staan zinsneden die tot gevolg hebben dat de uitvoering van de administratie onnodig moeilijk wordt gemaakt. Het betreft o.a. de eis om van alle facturen en loonbetalingen daadwerkelijk betaalstrookjes te laten zien als voorwaarde voor subsidie. Hierdoor worden organisaties ontmoedigd om subsidies aan te vragen, waardoor het subsidiepotentieel onvoldoende benut wordt.

Het aanvragen van Interreg BMG subsidie wordt in Nederland vaak ervaren als een enorm zware procedure: met het ontwerpen van een grondig projectplan met gedefinieerde eindproducten is alleen al veel geld gemoeid. Daarnaast is de administratie behoorlijk complex: het gaat om bewijzen van inzet, facturen, kopieën van loonstrookjes en nu ook nog om betaalbewijzen.

Dit betekent in concreto dat een partner uit de lijst van salarisbetalingen elke maand moet gaan opzoeken welke mensen hebben meegewerkt aan het project en deze lijst moet uitdraaien, om vervolgens nog een betalingsbewijs/afschrijving van de bank van de totaalstaat over te leggen. Dit soort zaken zijn allemaal geautomatiseerd in betalingsdiskettes en vrij eenvoudig op te zoeken in het systeem, maar lastig uit te draaien vanwege het feit dat het ellenlange lijsten betreft. Kortom: terwijl de administratie en boekhouding van partners zijn geautomatiseerd, verzoekt Europa nog eens om handmatige bewijzen/kopieën.

Bovendien is ons in dit kader gebleken dat als gevolg van diverse nationale insteken en interpretaties vaak zeer geschikte projectideeën niet in aanmerking komen voor Interreg-gelden en er onnodig veel tijd verloren gaat wegens gebrek aan doeltreffende coördinatie.

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(22 augustus 2003)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.

----

----

(2004/C 33 E/265)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2375/03

van Alexander de Roo (Verts/ALE) aan de Commissie

(16 juli 2003)

Betreft:   Eidereenden bedreigd door kokkelvisserij

Volgens een bericht in NRC-Handelsblad (d.d. 5 juli 2003) is het bewijs geleverd dat de commerciële mechanische schelpdiervisserij een negatief effect heeft op de schelpen-etende vogels in de Waddenzee. Een groep biologen constateerde een significante afname van het aantal eidereenden (Somateria mollissima) met maar liefst 50 procent.

De Waddenvereniging vindt dat de mechanische kokkelvisserij het hele ecosysteem vernielt door het omploegen van de zeebodem.

De Waddenvereniging en Vogelbescherming Nederland eisen dat de kokkelvisserij in de Waddenzee wordt stopgezet om de massale sterfte van eidereenden te voorkomen. In de winter van 1999/2000 werden 21 000 dode vogels geteld. Recent onderzoek toont aan dat er een direct verband is tussen het tekort aan schelpdieren en de sterfte van de eidereenden. Het idee dat parasieten oorzaak zijn van de sterfte blijkt onjuist.

Volgens artikel 6, lid 2 van Richtlijn 92/43/EEG (1) moeten de lidstaten adequate maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat in een speciale beschermingszone de kwaliteit van natuurlijke habitats en habitats van soorten niet verslechtert en dat de soorten waarvoor de gebieden zijn aangewezen niet worden verstoord, voorzover deze verstoring, gelet op de doelstellingen van de richtlijn, een significant effect zou kunnen hebben.

Dit voorschrift geldt voor de bestaande activiteiten in een speciale beschermingszone die gevolgen kunnen hebben voor het behoud van de vogelstand. De toepassing kan impliceren dat deze activiteiten moeten worden aangepast of beëindigd.

Deelt de Europese Commissie de mening dat de nieuwe inzichten moeten leiden tot maatregelen ter bescherming van beschermde vogelsoorten in dit Vogelrichtlijngebied?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(29 augustus 2003)

In 2001is de Commissie twee rechtszaken begonnen; de ene betrof een planologische kernbeslissing betreffende o.a. de industriële schelpdiervisserij en militaire activiteiten in de Waddenzee, (zaak 2001/2164) en de tweede had rechtstreeks betrekking op de negatieve effecten van de mechanische schelpdiervisserij in de Waddenzee op de volgelpopulatie (zaak 2001/4491). De Waddenzee is door Nederland aangeduid als speciale beschermingszone in het kader van Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (2) (Vogelrichtlijn) en is op grond van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna voorgesteld als gebied van communautair belang (3). („Habitatrichtlijn”). Deze rechtszaken gaan over een mogelijke inbreuk door Nederland op artikel 6, leden 2, 3 en 4 van de habitatrichtlijn, die volgens artikel 7 van deze richtlijn ook geldt voor de speciale beschermingszones van de vogelrichtlijn.

Deze zaken zijn nog in onderzoek. De mogelijke vaststelling van een duidelijk oorzakelijk verband tussen de schelpdiervisserij en de geregistreerde vogelsterfte is hier van essentieel belang. De Commissie zal de door het geachte parlementslid verschafte informatie meenemen in haar onderzoek, en nagaan of Nederland de Vogelrichtlijn en de Habitatrichtlijn heeft nageleefd.

----

(1)PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.

(2)PB L 103 van 25.4.1979.

(3)PB L 206 van 22.7.1992.

----

----

(2004/C 33 E/266)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2379/03

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(18 juli 2003)

Betreft:   Kleine ondernemingen en openbare aanbestedingen

Is het de overtuiging van de Commissie dat kleine ondernemingen in de Europese Unie voldoende kunnen deelnemen aan openbare aanbestedingen? Met welke maatregelen neemt ze zich voor om de toestand te verbeteren? Denkt ze er meer in het bijzonder aan om de drempel te verlagen voor de omvang van de aanbestedingen die bekend gemaakt moeten worden, en de bekendmakingsprocedures te vereenvoudigen?

Antwoord van de heer Bolkestein Namens de Commissie

(5 september 2003)

In antwoord op de vraag van het geachte parlementslid betreffende de deelname van kleine en middelgrote bedrijven aan openbare aanbestedingen in de Unie, wil de Commissie erop wijzen dat zij bijzondere aandacht besteedt aan het scheppen van een optimaal juridisch kader teneinde de markt zoveel mogelijk open te houden voor alle bedrijven. De belangrijkste doelstellingen van de Commissie zijn naast het scheppen van een echte Europese interne markt op het gebied van openbare aanbestedingen het tegemoet komen aan de behoeften van de bedrijven in het bijzonder op het vlak van vereenvoudiging en transparantie.

De voorstellen tot wijziging van de geldende Richlijnen inzake „Overheidsopdrachten” (1), worden momenteel behandeld in een medebeslissingsprocedure tussen het Europees Parlement en de Raad. Deze voorstellen houden wezenlijke verbeteringen in ten opzichte van de huidige situatie. Behalve vereenvoudiging van de procedures bevatten deze wijzingen maatregelen die rechtstreekse voordelen bieden voor kleine en middelgrote ondernemingen (KMO). Het gaat onder andere om de mogelijkheid voor de aanbestedende dienst om een opdracht in kleinere partijen op te delen, zodat deze toegankelijker wordt voor kleine ondernemingen en het gebruik van geautomatiseerde procedures wordt vergemakkelijkt. Ook de toegang tot de informatie is sinds 2002 aanzienlijk verbeterd dankzij toegenomen standardisering van de kennisgevingen.

Parallel aan deze juridische werkzaamheden heeft de Commissie onderzoek gestart om een beter inzicht te krijgen in de toegang van de KMO's tot de Europese overheidsopdrachten. De resultaten van dit Onderzoek zullen eind 2003 beschikbaar komen. De eerste schattingen laten zien dat de deelname van kleine en middelgrote ondernemingen aan overheidsopdrachten die gelegen zijn boven de communautaire aanbestedingsdrempel bevredigend is. Het dient evenwel vermeld te worden dat er nog ruimte is voor verbetering; de belangrijkste belemmeringen van de verbetering van de toegang van kleine bedrijven tot de overheidsopdrachten zijn een gebrek aan informatie over de aanbestedingen en de geldende procedures alsmede de administratieve en financiële lasten, de omvang van de opdracht, de voorbereiding van de ondernemingen en tenslotte de moeilijke toegang tot rechtsmiddelen.

In de mededeling betreffende de „Internemarktstrategie — Prioriteiten voor de interne markt 2003-2006” (2) geeft de Commissie nadere toelichtingen op de acties die zij van plan is te ondernemen ter verbetering van de situatie. De Commissie herinnert er evenwel aan dat „de lidstaten er zelf voor moeten zorgen dat de voorschriften die zij zelf hebben aangenomen daadwerkelijk worden toegepast. Zij dienen ook hun nationale voorschriften zoveel mogelijk te vereenvoudigen en de procedures van de aanbestedende diensten zoveel mogelijk te harmoniseren zodat de deelname aan offerte-aanvragen voor ondernemingen vergemakkelijkt wordt”. De Commissie heeft de lidstaten tevens opgeroepen om „hun eigen wetgeving te rationaliseren en te vereenvoudigen en de procedures de normaliseren”.

Wat betreft de overheidsopdrachten onder de communautaire drempel, die voor de KMO's het interessantst zijn, voorziet de Europese wetgeving in een aantal garanties, met name inzake transparantie, gelijkheid van behandeling en niet-discriminatie. De studie betreffende de toegang van KMO's tot de overheidsopdrachten zou ook een interessante aansporing kunnen zijn voor zowel de economische actoren als de nationale wetgevende macht en de aanbestedende diensten. De Commissie zal namelijk een reeks goede praktijken presenteren in vorm van twee gidsen die de invoering van alle maatregelen ter bevordering van een grotere deelname van KMO's — met inachtneming van het Gemeenschapsrecht — mogelijk maken.

Ten aanzien van de toepassingsdrempel van de Richtlijnen betreffende overheidsopdrachten en de in de bijzondere sectoren geplaatste opdrachten heeft het Parlement bij stemming op 2 juli 2003 in tweede lezing de drempels aangenomen zoals aangegeven in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, en die overeenkomen met de momenteel geldende drempels. Terugbrengen van de drempels is dus niet te verwachten.

Wat betreft de vereenvoudiging van de kennisgevingsprocedures, deze zou door een adequate omzetting van de Richtlijnen in de nationale wetgeving bewerkstelligd moeten worden, vanzelfsprekend nadat deze eenmaal op Europees niveau zijn goedgekeurd. Overigens beoogt de Commissie een wijzigingsvoorstel te doen van de „beroep”-Richtlijnen die van toepassing zijn op het gebied van de overheidsopdrachten, om de toegangsmogelijkheden te verbeteren en de nationale beroepsprocedures te verhelderen.

----

(1)  Zie met name: Gemeenschappelijk standpunt van de Raad vastgesteld op 20 maart 2003 met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, 2000/0115 (COD).

(2)  Zie de Mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en sociaal Comité en het Comité van de regio's „Internemarktstrategie — Prioriteiten voor de interne markt 2003-2006”. COM(2003) 238 van 7.5.2003.

----

----

(2004/C 33 E/267)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2386/03

van Raffaele Costa (PPE-DE) aan de Commissie

(18 juli 2003)

Betreft:   Financieringsproject ter bevordering van de gezondheidszorg

In het kader van het communautair actieprogramma voor de volksgezondheid heeft de Commissie ter bevordering van de gezondheid meer dan 9,5 miljoen euro besteed aan het financieren van projecten. Kan zij meedelen hoeveel de afzonderlijke projecten hebben gekost en welke bedragen de Commissie heeft uitgetrokken voor de steun aan de afzonderlijke projecten? Heeft zij geëvalueerd of de projecten een succes zijn geworden? Kan de Commissie een analytisch, informatief, gedocumenteerd antwoord geven zonder verwijzing naar Internet?

----

----

(2004/C 33 E/268)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2389/03

van Raffaele Costa (PPE-DE) aan de Commissie

(18 juli 2003)

Betreft:   Programma ter bevordering van de gezondheid 1997-2002

Kan de Commissie meedelen welke beroepsorganisaties, niet-gouvernementele organisaties, nationale overheden, (openbare of particuliere) instellingen bedragen of bijdragen hebben ontvangen (al dan niet inmiddels overgemaakt) en om welke bedragen het gaat in verband met de afzonderlijke acties die worden genoemd in het communautair actieprogramma voor de bevordering van de gezondheid 1997-2002?

Kan de Commissie meedelen of geëvalueerd is waar de bedragen uiteindelijk terecht zijn gekomen en of de initiatieven succesvol zijn verlopen?

Gecombineerd Antwoord

van de heer Byrne namens de Commissie

op de schritftelijke vragen E-2386/03 en E-2389/03

(18 augustus 2003)

Het vijfjarige communautaire actieprogramma inzake gezondheidsbevordering, -voorlichting, -opvoeding en -opleiding werd op 16 april 1996 bij Besluit nr. 645/96/EC (1) door het Parlement en de Raad met een totale begroting van 35 miljoen ECU goedgekeurd. Op 17 maart 2001 hechtten het Parlement en de Raad hun goedkeuring aan een uitbreiding van dit programma tot 31 december 2002 met een verhoogde begroting van 14,54 miljoen euro voor de laatste twee jaren.

Overeenkomstig artikel 7, lid 2, van Besluit nr. 645/96/EG is een tussentijdse evaluatie van het actieprogramma inzake gezondheidsbevordering uitgevoerd. Het verslag van deze evaluatie is volledig gepubliceerd op de website van de Commissie: http://europa.eu.int/comm/health/index_en.html. Momenteel wordt een eindevaluatie van dit programma en de andere volksgezondheidsprogramma's uitgevoerd. Het verslag hierover zal in 2004 worden gepubliceerd.

Elk binnen het kader van het actieprogramma inzake gezondheidsbevordering gefinancierd project is aan toezicht onderworpen via het tussentijdse evaluatieverslag afhankelijk van de hoogte van het toegekende budget en via het eindverslag. Indien het technische verslag of de financiële balans aanleiding hebben gegeven tot vragen, zijn aanvullende controlemaatregelen getroffen zoals bezoeken ter plaatse met het oog op een precieze financiële controle en een verduidelijking van alle klachten en vragen. Daarnaast zijn, steekproefsgewijs of indien voor meerdere jaren financiering is toegekend, financiële controles ter plaatse uitgevoerd.

Bijgaande lijst toont alle projecten die binnen het kader van het actieprogramma inzake gezondheidsbevordering sinds 1996 financiële steun hebben ontvangen met een precieze aanduiding van het budget per project.

----

(1)  Besluit nr. 645/96/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 maart 1996 tot vaststelling van een communautair actieprogramma inzake gezondheidsbevordering, -voorlichting, -opvoeding en — opleiding in het kader van de actie op het gebied van de volksgezondheid (1996-2000), PB L 95 van 16.4.1996.

----

----

(2004/C 33 E/269)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2387/03

van Raffaele Costa (PPE-DE) aan de Commissie

(18 juli 2003)

Betreft:   Infrastructuur voor de bevordering van de gezondheid op de werkplek

Het hoort tot de bevoegdheden van de Europese Unie op het gebied van gezondheidszorg dat de veiligheid op de werkplek wordt bevorderd. In 2002 heeft de Commissie een project gefinancierd voor de „oprichting van een infrastructuur voor de bevordering van de gezondheid op de werkplek” met een bijdrage van 985 000 EUR aan de Federal Association of Company Health Insurance Funds in Essen. Een van de doelstellingen van dit project is het ontwikkelen van een ondersteunende infrastructuur op nationaal niveau voor het opzetten van een Europees beleid ter bevordering van de gezondheid op de werkplek. Kan de Commissie meedelen welke structuren er voor elke bij dit project betrokken lidstaat zijn ingesteld? Heeft de Commissie geëvalueerd of dit project een succes is geworden?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(14 augustus 2003)

Het geachte parlementslid verwijst naar een subsidieovereenkomst in het kader van het communautaire actieprogramma inzake gezondheidsbevordering, -voorlichting, -opvoeding en -opleiding, dat momenteel in alle lidstaten, de drie EER-landen en vijf kandidaat-lidstaten door het Europees Netwerk voor Gezondheidsbevordering op het Werk wordt uitgevoerd. De doelstellingen van deze subsidieovereenkomst omvatten het opzetten van ondersteunende infrastructuur op nationaal niveau voor de verspreiding en uitvoering van doeltreffende strategieën voor een Europees beleid ter bevordering van de gezondheid op het werk.

Deze ondersteunende infrastructuur is ook, onder de naam „nationaal forum voor de gezondheidsbevordering op het werk”, een forum op nationaal niveau voor de uitwisseling van kennis en ervaringen, alsook voor gemeenschappelijke activiteiten van alle belanghebbenden bij de verbetering van de gezondheid op de werkplek. Er dienen gemeenschappelijke doelstellingen en regels voor nauwe samenwerking te worden ontwikkeld, overeenkomstig de nationale prioriteiten en werkwijzen. In de meeste deelnemende landen zal het nationale forum een informele status hebben en zullen besluiten bij eenstemmigheid op vrijwillige basis worden getroffen. Het nationale forum moet institutionele belanghebbenden, zoals regeringen, regionale en andere bevoegde overheden, de sociale partners, vertegenwoordigers van socialezekerheidsorganisaties, maar ook niet-institutionele belanghebbenden, als bedrijven, beroepsverenigingen, intermediaire organisaties en subsidiërende instellingen in zich verenigen.

De leden van het Europees Netwerk voor Gezondheidsbevordering op het Werk zijn op hun grondgebied begonnen met de ontwikkeling van een informeel nationaal forum voor de gezondheidsbevordering op het werk. Deze initiatieven zullen zoveel mogelijk gebruik maken van reeds bestaande netwerken voor de veiligheid en gezondheid op het werk, alsook van verbeteringen op het gebied van de gezondheid op het werk op Europees en nationaal niveau, ofwel moeten zij nieuwe structuren creëren in netwerk- of forumvorm. De eindresultaten van dit project, meer bepaald de status en de werkprocedures van de ondersteunende infrastructuur op nationaal niveau voor de gezondheidsbevordering op het werk, zullen tijdens de vierde Europese conferentie van het Europees Netwerk voor Gezondheidsbevordering op het Werk op 14 en 15 juni 2004 in Dublin worden gepresenteerd.

----

----

(2004/C 33 E/270)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2393/03

van Bill Miller (PSE) aan de Commissie

(21 juli 2003)

Betreft:   Witboek van de Commissie „Een nieuw elan voor Europa's jeugd”, COM(2001) 681 def.

De jeugdherbergen in Beieren hanteren op het ogenblik een leeftijdsgrens van 26 jaar voor bezoekers, om in aanmerking te komen voor vrijstelling van belasting. Welke invloed zal het witboek op de leeftijdsgrens hebben die momenteel door de Duitse deelstaat Beieren vastgesteld is? Is het eigenlijk wel in orde met de wet dat Beieren leeftijdsgrenzen kent? Op het ogenblik is het de enige Duitse deelstaat die een leeftijdsgrens in jeugdherbergen toestaat.

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(27 augustus 2003)

Het Witboek van de Commissie (1), „Een nieuw elan voor Europa's jeugd”, doet een voorstel voor een nieuw kader voor samenwerking op het gebied van jongerenbeleid. Dit nieuwe kader, waarin de open coördinatiemethode is opgenomen, is door de Raad goedgekeurd in een resolutie van 27 juni 2002 (2), en is van toepassing op de vier thematische politieke prioriteiten: participatie, informatie, een betere kennis van jeugdzaken en vrijwilligerswerk.

Het Witboek is dus een eerste stap in de richting van nauwere samenwerking op het gebied van de jeugd en kan slechts ingaan op een aantal thematische prioriteiten die door jongeren zijn aangegeven, waarbij de subsidiariteit van de lidstaten op dit gebied volledig wordt gerespecteerd. Het Witboek heeft als doel globale politieke richtlijnen voor het jongerenbeleid in Europa te geven en gaat daarom niet in op belastingvraagstukken.

----

(1)  COM(2001) 681 def.

(2)  Resolutie van de Raad en van de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, van 27 juni 2002 over het kader voor Europese samenwerking in jeugdzaken (PB C 168 van 13.7.2002, blz. 2).

----

----

(2004/C 33 E/271)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2394/03

van Bill Miller (PSE) aan de Commissie

(21 juli 2003)

Betreft:   Witboek van de Commissie „Een nieuw elan voor Europa's jeugd” — stand van zaken

Wat is momenteel de stand van zaken voor het witboek van de Commissie (1)?

Antwoord van mevrouw Reding Namens de Commissie

(29 augustus 2003)

De Witboeken die door de Commissie worden gepubliceerd zijn documenten waarin voorstellen zijn opgenomen van communautaire acties op een specifiek gebied. Als de Raad haar instemming betuigt met een Witboek dan kan dit de aanzet zijn tot actie van de Unie op het betreffende gebied.

Het Witboek „Een nieuw elan voor Europa's jeugd” dat werd aangenomen door de Commissie op 21 november 2001, stelt met name samenwerking voor op het gebied van jongeren met vier voorrangsthema's: „participatie, informatie, vrijwilligerswerk en betere kennis op het gebied van jongeren”.

De Raad heeft haar instemming betuigd met het Witboek door de resolutie van 27 juni 2002 (2) ten aanzien van het kader van Europese samenwerking op het gebied van jongeren. Daarmee worden de in het Witboek van de Commissie vervatte voorstellen ten uitvoer gelegd.

Ten aanzien van de participatie en de informatie heeft de Commissie een samenvattend verslag (3) en een ontwerp voor gemeenschappelijke doelstellingen (4) gepresenteerd op grond van suggesties van de lidstaten. Deze Commissiestukken werden in mei 2003 in de Raad besproken.

Wat de voorrangstherma's „betere kennis op het gebied van de jongeren en vrijwilligerswerk” betreft zal de Commissie op dezelfde wijze te werk gaan. Momenteel worden beide thema's in de lidstaten behandeld.

----

(1)  COM(2001)681 def.

(2)PB C 168 van 13.7.2002.

(3)  Werkdocument van de Commissie: Analyse van de antwoorden van de lidstaten op de vragenlijsten van de Commissie over jongerenparticipatie en informatie (SEC(2003)465).

(4)  Follow-up van het Witboek „Een nieuw elan voor Europa's jeugd” — Voorstel tot gemeenschappelijke doelstellingen inzake participatie en informatie van jongeren naar aanleiding van de Resolutie van de Raad van 27 juni 2002 betreffende het kader voor Europese samenwerking in jeugdzaken, COM(2003) 184 def.

----

----

(2004/C 33 E/272)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2404/03

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(21 juli 2003)

Betreft:   Zinkbacitracine in de konijnenkweek ter bestrijding van de dikkebuikenziekte: ingevolge EU-regels verboden in België, maar opnieuw in gebruik in Nederland en Frankrijk

In de verordening (EG) nr. 2821/98 (1) van de Raad van 17 december 1998 tot wijziging, wat betreft de intrekking van de toelating van bepaalde antibiotica, van Richtlijn 70/524/EEG (2) betreffende toevoegings-middelen in de diervoeding, wordt het gebruik van zinkbacitracine als additief aan diervoeding verboden. Zinkbacitracine wordt onder meer gebruikt in de konijnenteelt, als preventieve bescherming tegen de „dikkebuikenziekte”. De Belgische Staat verbiedt dan ook, ingevolge de verordening, het gebruik van zinkbacitracine. Probleem is dat het bedrijf Allpharma, dat het product op de markt brengt, laattijdig is gestart met de aanvraagprocedure om zinkbacitracine als geneesmiddel te registreren. Dat zorgt ervoor dat er momenteel geen middel voorhanden is om de dikkebuikenziekte te bestrijden in konijnenkwekerijen. Ondertussen is in Nederland en Frankrijk het gebruik van zinkbacitracine in de konijnenkweek onder uitzonderingsregels wel toegelaten. Dat zorgt voor een oneerlijke concurrentie tussen enerzijds de Nederlandse en Franse konijnenkwekers en anderzijds de Belgische kwekers.

Is de Commissie op de hoogte van het feit dat onder meer Nederland en Frankrijk het gebruik van zinkbacitracine opnieuw toelaten, alhoewel dit volgens Europese regelgeving eigenlijk verboden is en dat dit eigenlijk een verstoring van de markt van de konijnenkweek met zich meebrengt?

Erkent de Commissie dat dit — gezien het feit dat zinkbacitracine het enige tot nog toe bekende middel tegen de dikkebuikenziekte bij konijnen is — een verstoring van de markt betekent?

Zo ja, is de Commissie van plan stappen te ondernemen om een oplossing voor dit probleem te zoeken?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(1 september 2003)

Richtlijn 70/524/EEG van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding, zoals gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2821/98 van 17 december 1998, verbiedt het gebruik van zinkbacitracine als toevoegingsmiddel voor groeibevordering, maar niet als werkzame stof in diergeneesmiddelen voor de behandeling of preventie van specifieke ziekten.

De toelating van diergeneesmiddelen is geregeld bij Richtlijn 2001/82/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik (3). Volgens artikel 6 van die richtlijn mag een diergeneesmiddel alleen worden toegelaten indien de werkzame stof in bijlage I, II of III bij Verordening (EEG) nr. 2377/90 van de Raad (4) is opgenomen. Zinkbacitracine is sinds 27 maart 2003 in bijlage I bij genoemde verordening opgenomen (5). De bevoegde nationale autoriteiten hebben dus alle recht om vergunningen te verlenen voor het in de handel brengen van diergeneesmiddelen met zinkbacitracine voor de behandeling van „dikkebuikenziekte” bij konijnen, mits de kwaliteit, veiligheid en werkzaamheid van het product zijn aangetoond.

Volgens artikel 7 van Richtlijn 2001/82/EG kunnen de lidstaten, wanneer de gezondheidstoestand dat vereist, toestaan dat geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik die door een andere lidstaat zijn toegestaan, in de handel worden gebracht of aan dieren worden toegediend. De Belgische autoriteiten zijn dus bevoegd om te beoordelen of dergelijke maatregelen in dit geval gerechtvaardigd zijn. De Commissie kan zich niet uitspreken over een eventuele verstoring van de markt als gevolg van besluiten van de lidstaten op een gebied waarvoor zij zelf bevoegd zijn.

----

(1)PB L 351 van 29.12.1998, blz. 4.

(2)PB L 270 van 14.12.1970, blz. 1.

(3)PB L 311 van 28.11.2001.

(4)  Verordening (EEG) nr. 2377/90 van de Raad van 26 juni 1990 houdende een communautaire procedure tot vaststelling van maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong, PB L 224 van 18.8.1990.

(5)PB L 81 van 28.3.2003.

----

----

(2004/C 33 E/273)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2411/03

van Karl-Heinz Florenz (PPE-DE), Willi Görlach (PSE), Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE), Christa Klaß (PPE-DE) en Dagmar Roth-Behrendt (PSE) aan de Commissie

(21 juli 2003)

Betreft:   Keukenafval en etensresten uit commerciële keukens

Naar aanleiding van het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag nr. E-1154/03 (1) zou ik de volgende aanvullende vragen willen stellen:

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(14 augustus 2003)

Volgend op het recente antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-1154/03 van de geachte afgevaardigden, kan de Commissie bevestigen dat de gegevens over de inzameling en verwerking van voormalige voedingsmiddelen waarnaar in dat antwoord wordt verwezen nog niet beschikbaar zijn.

In elke lidstaat is de bevoegde autoriteit verantwoordelijk voor de toepassing van de wetgeving, met inbegrip voor het feit dat keukenafval niet illegaal aan landbouwhuisdieren wordt vervoederd en dat het veilig wordt gedeponeerd. Het Voedsel- en Veterinair Bureau van de Commissie zal verder toezien op de situatie om een gelijkmatige toepassing van de wetgeving te waarborgen.

Overeenkomstig artikel 35 van Verordening (EG) nr. 1774/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 3 oktober 2002 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten (2), wordt van de lidstaten verwacht dat zij de Commissie in kennis stellen van de getroffen maatregelen om uiterlijk één jaar na haar inwerkingtreding de verordening toe te passen. De Commissie zal de nodige maatregelen treffen om te verzekeren dat deze informatie tijdig wordt verstrekt.

----

(1)PB C 268 E van 7.11.2003, blz. 177.

(2)PB L 273 van 10.10.2002, blz. 1.

----

----

(2004/C 33 E/274)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2465/03

van Giuseppe Gargani (PPE-DE), Fiorella Ghilardotti (PSE) en Enrico Ferri (PPE-DE) aan de Commissie

(23 juli 2003)

Betreft:   Richtlijn 2001/29 over het auteursrecht door de lidstaten

Welke maatregelen neemt de Commissie om erop toe te zien dat de lidstaten van de Europese Unie richtlijn 2001/29/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 over harmonisering van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de daaraan verbonden rechten in de informatiemaatschappij naar behoren omzetten?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(4 september 2003)

Vanaf de goedkeuring van Richtlijn 2001/29/EG betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (2) op 22 mei 2001 en nog vóór de inwerkingtreding ervan bij de bekendmaking op 22 juni 2001 is de Commissie begonnen met de uitvoering van een werkprogramma om de lidstaten te helpen met het oog op de tijdige en correcte omzetting van de richtlijn. Er werden vier informele vergaderingen met de lidstaten gehouden, waarvan de eerste in mei 2001, vervolgens in december 2001, juni 2002 en ten slotte in oktober 2002. Bovendien heeft de Commissie bilaterale bezoeken aan de hoofdsteden georganiseerd om de omzetting van de richtlijn met de bevoegde autoriteiten te bespreken. De omzetting van de richtlijn werd ook op 10 maart 2003 besproken tijdens de eerste vergadering van het Contactcomité inzake auteursrecht, dat bij artikel 12 van Richtlijn 2001/29/EG is opgericht en is samengesteld uit vertegenwoordigers van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten onder voorzitterschap van de Commissie. Bovendien heeft de Commissie er alle lidstaten in een schrijven nogmaals op gewezen dat een spoedige omzetting van de richtlijn van groot belang is vanwege de relevantie ervan voor de internationale verplichtingen van de Gemeenschap (de richtlijn is het middel waarmee de Gemeenschap en haar lidstaten het Verdrag van de WIPO inzake het auteursrecht en het Verdrag van de WIPO inzake uitvoeringen en fonogrammen, die op 20 december 1996 onder auspiciën van de Wereldorganisatie voor de intellectuele eigendom (WIPO) werden goedgekeurd, ten uitvoer zullen leggen).

Richtlijn 2001/29/EG moest tegen 22 december 2002 in nationale wetgeving zijn omgezet. Denemarken en Griekenland hebben deze termijn in acht genomen. Italië en Oostenrijk hebben de richtlijn respectievelijk in april en juni 2003 omgezet. De Commissie heeft van deze vier lidstaten de officiële kennisgeving van de nationale omzettingsinstrumenten ontvangen. Duitsland heeft zijn wet tot omzetting van de richtlijn in juli 2003 goedgekeurd. Verwacht wordt dat de overige lidstaten de richtlijn nog in de loop van 2003 zullen omzetten. Als hoedster van de Verdragen stelt de Commissie inbreukprocedures in tegen de lidstaten die nog geen kennisgeving hebben gedaan van de omzetting van de richtlijn.

----

(1)PB L 167 van 22.6.2001, blz. 10.

(2)PB L 167 van 22.6.2001.

----

----

(2004/C 33 E/275)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2479/03

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) aan de Commissie

(24 juli 2003)

Betreft:   Tonijnconserven uit Thailand, de Filippijnen en Indonesië

Sinds 1 juli 2003 mogen Thailand, de Filippijnen en Indonesië tonijnconserven naar de EU uitvoeren tegen een verlaagd tarief van 12 %, en wel op grond van Verordening (EG) nr. 975/2003 (1) van de Raad van 5 juni 2003 betreffende de opening en het beheer van een tariefcontingent voor de invoer van tonijnconserven, ingedeeld onder de GN-codes 16041411, 16041418 en 16042070.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(29 augustus 2003)

De gezondheidsvoorschriften die van toepassing zijn op de import van visserijproducten, waaronder tonijn, uit Indonesië, de Filippijnen en Thailand, zijn respectievelijk vastgelegd in de Beschikkingen 94/324/EG (2), 95/190/EG (3) en 94/325/EG (4) van de Commissie (na wijziging).

----

(1)PB L 141 van 7.6.2003, blz. 1.

(2)  94/324/EG: Beschikking van de Commissie van 19 mei 1994 tot vaststelling van bijzondere voorwaarden voor de invoer van visserijprodukten en aquacultuurprodukten van oorsprong uit Indonesië, PB L 145 van 10.6.1994.

(3)  95/190/EG: Beschikking van de Commissie van 17 mei 1995 tot vaststelling van de bijzondere voorwaarden voor de invoer van visserijprodukten en aquacultuurprodukten van oorsprong uit de Filippijnen, PB L 123 van 3.6.1995.

(4)  94/325/EG: Beschikking van de Commissie van 19 mei 1994 tot vaststelling van bijzondere voorwaarden voor de invoer van visserij- en aquacultuurprodukten van oorsprong uit Thailand, PB L 145 van 10.6.1994.

(5)  Richtlijn 91/493/EEG van de Raad van 22 juli 1991 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de productie en het in de handel brengen van visserijproducten, PB L 268 van 24.9.1991.

----

----

(2004/C 33 E/276)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2501/03

van Anne Jensen (ELDR) aan de Commissie

(29 juli 2003)

Betreft:   Begrotingspost B3-4000 in 2002

In het kader van post B3-4000 stelde de Commissie in 2002 middelen beschikbaar voor de programma's „maatschappelijk verantwoord ondernemen”, „arbeidsverhoudingen” en „financiële participatie”. Voor een aantal projecten zijn middelen aangevraagd, die de Commissie ook heeft verstrekt. Het gaat hier echter niet om het aantal projecten dat middelen heeft ontvangen, maar om het volgende:

Kan de Commissie aangeven voor hoeveel projecten financiering is aangevraagd in het kader van bovengenoemde programma's en hoe hoog het percentage van afgewezen projecten was?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(22 augustus 2003)

In 2002 ontving de Commissie in totaal 307 aanvragen in het kader van begrotingspost Β3-4000, waarvan 125 voorstellen werden goedgekeurd. Dit vertegenwoordigt een aanvaardingspercentage van 41 percent.

De cijfers voor elk subprogramma waren als volgt:

----

----

(2004/C 33 E/277)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2505/03

van Maurizio Turco (NI) aan de Commissie

(29 juli 2003)

Betreft:   Inbreukprocedure 2001/2151, krachtens artikel 226 van het Verdrag, tegen Italië wegens schending van Richtlijn 89/552/EEG (Televisie zonder grenzen)

Gezien de volgende feiten:

In dat opzicht wilde ik de Commissie de volgende vragen stellen:

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(1 september 2003)

De inbreukprocedure waar het geachte parlementslid naar verwijst, was gebaseerd op controles die in 1999 door de Commissie werden uitgevoerd. Uit de resultaten van deze controles bleek dat het twijfelachtig was of de Italiaanse autoriteiten voldoende toezicht uitoefenden op de toepassing van de wetgeving ter uitvoering van hoofdstuk IV van de richtlijn „Televisie zonder grenzen” (3). De Italiaanse autoriteiten voerden als argument aan dat de periode waarin de controles plaatsvonden, samenviel met de fase waarin de bevoegdheden van de commissie voor omroep- en reclamenormen en het ministerie van Communicatie werden overgeheveld naar de nieuw opgerichte overheidsdienst en dat de situatie sindsdien sterk was verbeterd.

De Commissie heeft aanvullende informatie gevraagd over de verbetering van het toezicht op de reclameregels en de Italiaanse autoriteiten hebben op 21 mei 2003 de vragen van de Commissie genoegzaam beantwoord. Tussen 2000 en 2002 is het voor deze taken ingezette personeel met 30 % toegenomen (van 4,5 naar 6 voltijdse personeelsleden) en zijn de financiële middelen verdubbeld (122 000 i.p.v. 61 000 EUR). De Italiaanse autoriteiten deelden ook mee dat het aantal gerechtelijke acties tegen omroeporganisaties is gestegen van 198 in 1999 tot 497 in 2000. Volgens de beschikbare informatie heeft het hooggerechtshof in een recent arrest de huidige procedure vereenvoudigd, waardoor de overheidsdienst die toezicht houdt op de media gemakkelijker doeltreffende sancties kan opleggen.

Gezien deze verbetering in de toepassing van de richtlijn heeft de Commissie op 9 juli 2003 besloten deze zaak te beëindigen. Dit sluit echter niet uit dat de Commissie inbreukprocedures kan starten of voortzetten met betrekking tot specifieke reclamepraktijken in Italië.

----

(1)PB L 298 van 7.10.1989, blz. 23.

(2)PB L 202 van 30.7.1997, blz. 60.

(3)  Richtlijn 89/552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisie-omroepactiviteiten, gewijzigd bij Richtlijn 97/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1997.

----

----

(2004/C 33 E/278)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2519/03

van Ria Oomen-Ruijten (PPE-DE) en Françoise Grossetête (PPE-DE) aan de Commissie

(29 juli 2003)

Betreft:   Verplicht statiegeld in Duitsland

De invoering in Duitsland van een verplicht statiegeld op eenmalig gebruikte verpakkingen voor frisdranken, bier en water op 1 januari 2003 heeft geleid tot een ernstige indirecte discriminatie van importbedrijven. Als gevolg van dit verplichte statiegeldsysteem op blikjes en eenmalig gebruikte flessen van plastic en glas hebben de Duitse detailhandelaren deze verpakkingen uit hun winkels gehaald omdat het verzamelen van deze verpakkingen te gecompliceerd, onhygiënisch en duur is.

Als gevolg daarvan is de invoer van frisdranken, water en bier bijna volledig tot stilstand gekomen. Buitenlandse bedrijven kunnen hun producten als gevolg van de transportafstand en de structuur van hun bedrijven alleen op de Duitse markt afzetten in een eenmalige verpakking. Duitse bedrijven behouden nog altijd hun marktaandeel of vergroten dit zelfs omdat zij kunnen leveren in navulbare verpakkingen, die niet vallen onder de nieuwe verplichte statiegeldregeling.

In antwoord op vragen over dit onderwerp van Ria Oomen-Ruijten in de plenaire vergadering van 1 juli over „Verpakking en verpakkingsafval”, heeft commissaris Wallström verklaard „De heer Bolkestein en ikzelf hebben duidelijk gemaakt dat wij niet tevreden zijn met de huidige situatie in Duitsland en dat we er bij de Duitse regering op hebben aangedrongen een statiegeldsysteem in te voeren dat strookt met de communautaire wetgeving, waartoe ook een nationaal statiegeld op eenmalige verpakkingen kan vallen. De Commissie heeft maatregelen genomen en blijft dat ook doen”.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(29 augustus 2003)

De achtergrond van deze zaak is belicht in het antwoord van de Commissie van 3 juli 2003 op schriftelijke vraag nr. 1549/03 (1).

Op de door u gestelde bijkomende vragen zou de Commissie de geachte parlementsleden als volgt willen antwoorden. In hun brief van 15 mei 2003 aan de Duitse minister voor milieu, de heer Trittin, hebben de commissaris voor de interne markt, de heer Bolkestein, en de commissaris voor milieuzaken, Mevrouw Wallström, uiteengezet dat volgens hen het momenteel in Duitsland gehanteerde statiegeldsysteem voor eenmalige verpakkingen een ernstige inbreuk kan betekenen op artikel 28 van het EG-Verdrag en artikel 7 van Richtlijn 94/62/EG van het Parlement en de Raad van 20 december 1994 inzake verpakkingen en verpakkingsafval (2). Minister Trittin heeft geantwoord in de brieven van 6 juni, 7 juli en 18 juli 2003. Hierin zegt de minister dat de Duitse regering vast van plan is om per 1 oktober een retoursysteem in te voeren wat in overeenstemming is met het Gemeenschapsrecht, en dat hij de tot die datum resterende tijd nodig heeft om praktische uitvoeringsproblemen op te lossen.

In zijn brief van 18 juli aan voorzitter Prodi gaf de bondskanselier, de heer Gerhard Schröder, persoonlijk de verzekering dat de Duitse regering niet zal toestaan dat de overgangsperiode de termijn van 1 oktober 2003 overschrijdt.

Voorzitter Prodi antwoordde kanselier Schröder op 23 juli 2003. Hij verklaarde nog steeds bezorgd te zijn over het Duitse verplichte statiegeldsysteem zoals dat nu werd toegepast. Met name met het oog op de gevolgen die het systeem heeft voor de invoer vanuit de EU verzocht hij de kanselier de mogelijkheid te overwegen het statiegeldsysteem in zijn huidige vorm voorlopig op te schorten totdat er een het gehele Duitse grondgebied bestrijkend, landelijk retoursysteem was ingevoerd. Hij verklaarde dat de Commissie een inbreukprocedure tegen Duitsland zou moeten starten, als er op 1 oktober 2003 geen retoursysteem was opgezet wat in overeenstemming was met het gemeenschapsrecht.

----

(1)PB C 11 E van 15.1.2004, blz. 192.

(2)PB L 365 van 31.12.1994.

----

----

(2004/C 33 E/279)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2529/03

van David Bowe (PSE) aan de Commissie

(29 juli 2003)

Betreft:   Piercing

Acht de Commissie het, ter bescherming van de volksgezondheid en om onnodige tragedies, zoals de dood van Daniel Hindle in Sheffield, VK, die onlangs heeft plaatsgevonden, te voorkomen noodzakelijk gemeenschappelijke minimumnormen voor te stellen voor het verlenen van vergunningen voor het op commerciële basis aanbieden van tatoeage- en piercingdiensten in de EU? Zo niet, waarom niet?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(29 augustus 2003)

De Commissie is zich bewust van de mogelijke risico's van tatoeage en piercing voor de gezondheid.

Een aantal lidstaten, waaronder het Verenigd Koninkrijk, hebben onlangs nationale maatregelen in verband met de veiligheid en hygiëne bij het aanbrengen van tatoeages en piercings ingevoerd. Zoals het geachte parlementslid opmerkt, zijn er in de Gemeenschap momenteel geen geharmoniseerde maatregelen of normen van kracht.

Om een consequent en eenvormig hoog niveau van consumentenbescherming te waarborgen, is de Commissie begonnen met het verzamelen en beoordelen van alle nuttige informatie in verband met de veiligheid van tatoeages en piercings. Deze activiteit vindt plaats in het kader van het onlangs opgezette EIS-CHEMRISKS-project (Europees informatiesysteem over de blootstelling van consumenten aan chemische stoffen in producten/artikelen) en bestaat uit een reeks thematische bijeenkomsten en workshops van wetenschappers en technische deskundigen uit het vakgebied. Er wordt vooral informatie verzameld over: de verschillende soorten chemische stoffen en de veiligheidsinformatie die voor het gebruik ervan voor tatoeages nodig is, nationale regels inzake tatoeages en piercings in de Unie en daarbuiten, gerapporteerde nadelige gevolgen van tatoeages/piercings voor de gezondheid, praktijken en voorschriften op het gebied van hygiëne, en voorschriften op het gebied van de beroepsopleiding.

De Commissie heeft onlangs drie werkdocumenten in dit verband gepubliceerd: een overzicht van gepubliceerde verslagen over nadelige gevolgen van tatoeages/piercings voor de gezondheid; een overzicht van de regels inzake tatoeages/piercings in de Unie en daarbuiten; en de handelingen van een wetenschappelijke workshop over dit onderwerp die op 5 en 6 mei 2003 plaatsvond in Ispra, Italië (1).

Verwacht wordt dat de deelnemende technische deskundigen deze documenten binnenkort kunnen voltooien. De Commissie is van plan ze aan haar Wetenschappelijke comités voor te leggen alvorens verdere stappen te overwegen.

De Commissie heeft bovendien een afzonderlijke studie besteld om de specifieke zuiverheidsvereisten van de legeringen in piercingstaafjes te onderzoeken, met name in verband met hun nikkelgehalte en de kans dat ze huidallergieën veroorzaken (allergisch contacteczeem). Deze studie werd aan het Wetenschappelijk comité toxiciteit, ecotoxiciteit en milieu (WCTEM) van de Commissie ter beoordeling voorgelegd. De Commissie zal bij het overwegen van acties rekening houden met het advies van het WCTEM.

----

(1)  http://europa.eu.int/comm/consumers/cons_safe/news/eis_tattoo_proc_052003_en.pdf http://europa.eu.int/comm/consumers/cons_safe/news/eis_tattoo_risk_052003_en.pdf http://europa.eu.int/comm/consumers/cons_safe/news/eis_tattoo_reg_052003_en.pdf.

----

----

(2004/C 33 E/280)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2534/03

van Margrietus van den Berg (PSE) aan de Commissie

(29 juli 2003)

Betreft:   Problematiek „grensleerlingen”

Sinds geruime tijd hebben de Nederlandse grensgemeenten te maken met kinderen van Nederlandse gezinnen die over de grens in Duitsland zijn gaan wonen en van het basisonderwijs in Nederland gebruik (blijven) maken en vice versa. Op de basisschool De Biezenkamp in Beek (Ubbergen) gaat het bijvoorbeeld om 33 kinderen op een totaal van 800 basisschoolleerlingen. In de gemeente Losser gaat het om 35 leerlingen en in Groesbeek om 19. De gemeente Maastricht heeft 200 leerlingen uit België.

Voor deze „grensleerlingen” ontvangt de gemeente geen vergoeding van het Rijk omdat verdeling van de middelen voor huisvesting voor primair onderwijs binnen het gemeentefonds plaatsvindt op basis van het aantal in de gemeente woonachtige jongeren van 0-19 jaar als maatstaf.

Zeer recent (2 juni 2003) is er mede in opdracht van de provincies Gelderland en Overijssel en Euregio een onderzoeksrapport verschenen, waarbij de woonmigratie van Nederlanders naar Duitsland is onderzocht. Op dit moment wonen zo'n 18 500 Nederlandse burgers in het Duitse grensgebied. Te verwachten valt dat het aantal Nederlanders in de Duitse grensstreek in de periode 2003-2007 zal toenemen met 20 000 tot 40 000.

Indien bovengenoemde toename rechtstreeks gerelateerd zou worden aan het huidige aantal leerlingen op bijvoorbeeld basisschool De Biezenkamp, dan zou dit inhouden dat het aantal „grensleerlingen” in de periode tot 2007 nog met 30 tot 60 kinderen zou kunnen toenemen. Een reden temeer om tot een oplossing te komen voor de kosten van de hiermee gepaard gaande huisvesting.

Grensregio's zijn mijns inziens de „proeftuinen” van het nieuwe Europa. Juist in deze gebieden zijn de vruchten te plukken van Europese integratie door middel van samenwerking op het gebied van scholing.

Is de Commissie van mening dat er maatregelen moeten worden getroffen voor de compensatie van de extra kosten?

Ziet de Commissie mogelijkheden de lidstaten aan te sporen om deze maatregelen te nemen en meer in het algemeen de samenwerking binnen grensregio's te vergemakkelijken en een meer permanent karakter te geven?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(27 augustus 2003)

De Commissie begrijpt de bezorgdheid van de geachte afgevaardigde wat de infrastructuurkosten betreft die verband houden met leerlingen die in het grensgebied van een land wonen en in een buurland school lopen. De bevordering van de mobiliteit van leerlingen en studenten staat centraal in het communautaire onderwijsbeleid.

De organisatie en de financiering van nationale onderwijsstelsels behoort evenwel niet tot de bevoegdheid van de Gemeenschap. Artikel 149 van het EU-Verdrag bepaalt duidelijk: „De Gemeenschap draagt bij tot de ontwikkeling van onderwijs van hoog gehalte door samenwerking tussen de lidstaten aan te moedigen (...), met volledige eerbiediging van de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de inhoud van het onderwijs en de opzet van het onderwijsstelsel”. De Commissie is dan ook niet bevoegd om de problemen aan te pakken die door dergelijke „grensleerlingen” worden veroorzaakt.

----

----

(2004/C 33 E/281)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2560/03

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(4 augustus 2003)

Betreft:   Financiering van het artistiek ambacht

Volgens een recent onderzoek is Italië het land met de meeste ambachtelijke bedrijfjes in de EU. Het gaat namelijk om ongeveer anderhalf miljoen bedrijven waar meer dan 3 miljoen mensen werkzaam zijn. Het is een van de belangrijkste sectoren van de Italiaanse economie en goed voor 15 % van het BNP. Ook al is het ambacht in alle EU-landen een niet weg te denken sector, toch bestaat er geen uniforme wetgeving op dit gebied. Men denke slechts aan de bestaande regelgeving in Frankrijk en Italië in vergelijking met die in Duitsland en Oostenrijk.

De neiging om de verschillende sectoren van de economie te harmoniseren komt slechts tot uiting in het stimuleren en reglementeren van het MKB in het algemeen met voorbijgaan aan kunstzinnige bedrijven en zonder ad hoc-beleid voor deze sector die nochtans het productieweefsel vormt van de meerderheid van de in de EU aanwezige bedrijven. Er is nog geen enkel volledig onderzoek verricht naar kunstzinnige bedrijven in de EU en ook bestaat er geen definitie van „Europees bedrijf met een ambachtelijk karakter”.

Nochtans is ambachtelijkheid de uitdrukking van de verschillende in de EU aanwezige culturen. Alleen al daarom zou zij moeten worden beschermd en in alle verschijningsvormen moeten worden gestimuleerd.

Kan de Commissie meedelen:

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(5 september 2003)

----

(1)  59, rue Cambronne — 75015 Parijs. — ch.beaux.arts@wanadoo.fr.

----

----

(2004/C 33 E/282)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2570/03

van Maurizio Turco (NI) aan de Commissie

(6 augustus 2003)

Betreft:   Kerkbelasting die door de Bondsrepubliek Duitsland wordt geheven op werkloosheidsuitkeringen voor werkzoekenden die niet bij een kerkgenootschap zijn aangesloten

Overwegende dat:

Kan de Commissie, aangezien deze regeling in strijd is met:

— het beginsel van de scheiding van kerk en staat,

in verband met het bovenstaande laten weten of zij op de hoogte is van de vermelde feiten en zo ja, of zij stappen heeft ondernomen (en welke)?

Is de Commissie niet van mening dat bovenstaande feiten in strijd zijn met het „acquis communautaire”?

Welke formele stappen kan de Unie tegen Duitsland nemen, als er geen oplossing voor deze situatie komt, zodat het beginsel van de godsdienstvrijheid in acht wordt genomen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(15 september 2003)

Het aan de orde gestelde onderwerp valt niet onder de bevoegdheid van de Gemeenschap.

----

----

(2004/C 33 E/283)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2580/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(6 augustus 2003)

Betreft:   De verwachting van een toenemende productie van valse eurobiljetten in dunbevolkte landen waar de euro belangrijk wordt als parallelmunteenheid

Bron: De Nederlandse krant „Rotterdams Dagblad” van 18 juli 2003.

Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie

(18 september 2003)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.

----