# Dziennik Urzędowy C 140/2007

| | ISSN 1725-5228 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 140 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5023 czerwca 2007 |

ISSN 1725-5228

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 140

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5023 czerwca 2007

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | IV   Zawiadomienia |
| | ZAWIADOMIENIA INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2007/C 140/01 | Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
  Dz.U. C 129 z 9.6.2007. | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

IV   Zawiadomienia

ZAWIADOMIENIA INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości

2007/C 140/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2007/C 140/02 | Sprawa C-391/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Ypourgos Oikonomikon, Proïstamenos DOY Amfissas przeciwko Charilaosowi Georgakisowi (Dyrektywa 89/592/EWG — Wykorzystywanie informacji poufnych — Pojęcia informacji wewnętrznej oraz wykorzystywania informacji wewnętrznej — Wcześniej uzgodnione transakcje giełdowe dokonywane w ramach grupy osób, które mogą posiadać informacje poufne — Sztuczne zawyżanie kursu zbywanych papierów wartościowych) | 2 |
| 2007/C 140/03 | Sprawa C-508/04: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Przepisy transponujące) | 2 |
| 2007/C 140/04 | Sprawa C-252/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Thames Water Utilities Ltd, Regina przeciwko South East London Division, Bromley Magistrates' Court (Odpady — Dyrektywy 75/422/EWG, 91/156/EWG i 91/271/EWG — Ścieki wydostające się z sieci kanalizacyjnej — Kwalifikacja — Zakres zastosowania dyrektyw 75/422/EWG i 91/271/EWG) | 3 |
| 2007/C 140/05 | Sprawa C-303/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbitragehof — Belgia) — Advocaten voor de Wereld VZW przeciwko Leden van de Ministerraad (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Artykuł 6 ust. 2, art. 34 ust. 2 lit. b) UE — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi — Zbliżenie ustawodawstw krajowych — Zniesienie weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej — Ważność) | 3 |
| 2007/C 140/06 | Sprawa C-328 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. — SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Kartel — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Komunikat w sprawie współpracy — Zasada ne bis in idem) | 4 |
| 2007/C 140/07 | Sprawa C-386/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Color Drack GmbH przeciwko Lexx International Vertriebs GmbH (Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze — Sąd miejsca wykonania zobowiązania umownego, leżącego u podstaw żądań — Sprzedaż rzeczy ruchomych — Rzeczy dostarczone do wielu miejsc na terytorium tego samego państwa członkowskiego) | 4 |
| 2007/C 140/08 | Sprawa C-391/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/4/WE — Swobodny dostęp do informacji — Informacje dotyczące środowiska — Brak dokonania transpozycji w wyznaczonym terminie) | 5 |
| 2007/C 140/09 | Sprawa C-407/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/105/WE — Ochrona pracowników — Niebezpieczeństwo poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie) | 5 |
| 2007/C 140/10 | Sprawa C-33/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmboviţa (Rumunia) w dniu 24 stycznia 2007 r. — Ministerul Administraţiei şi Internelor przeciwko Gheorghe Jipa | 6 |
| 2007/C 140/11 | Sprawa C-139/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 8 marca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich | 6 |
| 2007/C 140/12 | Sprawa C-152/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec | 7 |
| 2007/C 140/13 | Sprawa C-153/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Communication Services TELE2 GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec | 8 |
| 2007/C 140/14 | Sprawa C-154/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Telekom GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec | 8 |
| 2007/C 140/15 | Sprawa C-156/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 marca 2007 r. — Salvatore Aiello i in. przeciwko Comune di Milano, Sindaco del Comune di Milano, Comitato tecnico-scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle infrastrutture e dei trasporti, Ministero dell'interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano s.p.a., Metropolitana milanese s.p.a. | 9 |
| 2007/C 140/16 | Sprawa C-161/07: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii | 9 |
| 2007/C 140/17 | Sprawa C-162/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 26 marca 2007 r. — Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate | 10 |
| 2007/C 140/18 | Sprawa C-171/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes w dniu 30 marca 2007 r. — Apothekerkammer des Saarlandes, Marion Schneider, Michael Holzapfel, Dr Fritz Trennheuser und Deutscher Apothekerverband e.V. przeciwko Krajowi Związkowemu Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, interwenient: DocMorris N.V. | 11 |
| 2007/C 140/19 | Sprawa C-172/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes (Niemcy) w dniu 30 marca 2007 r. — Farmaceuta Helga Neumann-Seiwert przeciwko Krajowi Związkowemu Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, interwenient: DocMorris N.V. | 11 |
| 2007/C 140/20 | Sprawa C-174/07: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej | 12 |
| 2007/C 140/21 | Sprawa C-194/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 4 kwietnia 2007 r. — SAVA i C. Srl, SIEME Srl, GRADED SpA przeciwko Mostra d'Oltremare SpA i in. | 13 |
| 2007/C 140/22 | Sprawa C-204/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 6 lutego 2007 r. w sprawie T-23/03 C.A.S. SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 16 kwietnia 2007 r. przez C.A.S. SpA | 13 |
| 2007/C 140/23 | Sprawa C-205/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent (Belgia) w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Postępowanie karne przeciwko Lodewijkowi Gysbrechtsowi i Santurel Inter BVBA | 14 |
| 2007/C 140/24 | Sprawa C-207/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii | 15 |
| 2007/C 140/25 | Sprawa C-209/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 20 kwietnia 2007 r. — The Competition Authority przeciwko Beef Industry Development Society Ltd, Barry Brothers (Carrigmore) Meats Ltd | 15 |
| 2007/C 140/26 | Sprawa C-213/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Michaniki AE przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypourgos Epikrateias; Pantechniki AE i Syndesmos Epicheirisseon Periodikou Typou | 16 |
| 2007/C 140/27 | Sprawa C-223/07: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji | 17 |
| 2007/C 140/28 | Sprawa C-235/07: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec | 17 |
| | Sąd Pierwszej Instancji |
| 2007/C 140/29 | Sprawa T-357/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc udzielona przez władze kraju związkowego Saksonii — Program pomocowy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Przyspieszone postępowanie zatwierdzające — Stosowanie w czasie wspólnotowych wytycznych i rozporządzenia o zwolnieniach dotyczącego małych i średnich przedsiębiorstw — Plan pomocy zgłoszony przed wejściem w życie rozporządzenia o zwolnieniach — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa — Zgłoszenie kompletne) | 19 |
| 2007/C 140/30 | Sprawa T-219/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Rozwój zdolności połowowej flot rybackich państw członkowskich — System wprowadzania/wycofywania — Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury — System językowy) | 19 |
| 2007/C 140/31 | Sprawa T-255/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Negenman przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Urlop macierzyński — Zwolnienie chorobowe — Przewidywana data porodu — Rozpoczęcie urlopu macierzyńskiego) | 19 |
| 2007/C 140/32 | Sprawa T-261/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Crespinet przeciwko Komisji (Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w roku 2003 — Przyznanie punktów pierwszeństwa) | 20 |
| 2007/C 140/33 | Sprawa T-271/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 maja 2007 r. — Citymo przeciwko Komisji (Odpowiedzialność kontraktowa — Klauzula polubowna — Umowa najmu — Niedopuszczalność — Odpowiedzialność pozaumowna — Negocjacje przed zawarciem umowy — Zarzut bezprawności — Uzasadnione oczekiwania — Dobra wiara — Nadużycie prawa — Szkoda — Utrata możliwości) | 20 |
| 2007/C 140/34 | Sprawa T-343/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Nieważność — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Skarga o zadośćuczynienie — Niedopuszczalność) | 21 |
| 2007/C 140/35 | Sprawa T-99/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Rozporządzenie (WE) nr 494/2002 — Ochrona zasobów morskich — Podstawa prawna — Zasada niedyskryminacji — Obowiązek uzasadnienia) | 21 |
| 2007/C 140/36 | Sprawy połączone T-239/05, T-240/05, od T-245/05 do T-247/05, T-255/05, od T-274/05 do T-280/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 maja 2007 r. — Black & Decker przeciwko OHIM — Atlas Coco (Przedstawienie w formie przestrzennej narzędzia o napędzie elektrycznym w kolorze żółtym i czarnym) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Termin do wszczęcia postępowania w sprawie sprzeciwu — Przekazanie faksem — Dopuszczalność — Określenie w sposób czytelny wcześniejszego znaku towarowego — Zasada 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95) | 21 |
| 2007/C 140/37 | Sprawa T-47/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Antartica przeciwko OHIM — Nasdaq Stock Market (nasdaq) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego nasdaq — Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy NASDAQ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94) | 22 |
| 2007/C 140/38 | Sprawa T-30/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 kwietnia 2007 r. — SID przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Pojęcie strony zainteresowanej — Związek zawodowy pracowników) | 22 |
| 2007/C 140/39 | Sprawa T-387/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2007 r. — EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdzielenia przydziałów emisji w Niemczech — Pomoc państwa — Interes prawny — Niedopuszczalność) | 23 |
| 2007/C 140/40 | Sprawa T-415/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Tebaldi i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w roku 2003 — Odmowa awansu — Przyznawanie punktów awansu — Oczywista niedopuszczalność) | 23 |
| 2007/C 140/41 | Sprawa T-297/05R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 maja 2007 r. — IPK International World Tourism Marketing Consultants przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Artykuł 256 WE — Przedmiot wniosku — Dopuszczalność — Brak pilności) | 24 |
| 2007/C 140/42 | Sprawa T-12/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji (Postępowanie w sprawie środka tymczasowego — Konkurencja — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Nakaz wobec osób trzecich — Niedopuszczalność) | 24 |
| 2007/C 140/43 | Sprawa T-71/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2007 r. — Icuna.Com przeciwko Parlamentowi (Zamówienia publiczne — Wspólnotowe postępowanie przetargowe — Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Brak pilnego charakteru) | 24 |
| 2007/C 140/44 | Sprawa T-103/07: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2007 r. — Fratex Indústria e Comércio, Lda przeciwko OHIM — USA Track & Field (TRACK & FIELD USA) | 25 |
| 2007/C 140/45 | Sprawa T-109/07: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2007 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Spa Monopole (SPA THERAPY) | 25 |
| 2007/C 140/46 | Sprawa T-110/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Siemens przeciwko Komisji | 26 |
| 2007/C 140/47 | Sprawa T-113/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Toshiba przeciwko Komisji | 26 |
| 2007/C 140/48 | Sprawa T-116/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Francja przeciwko Komisji | 27 |
| 2007/C 140/49 | Sprawa T-117/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Areva i in. przeciwko Komisji | 28 |
| 2007/C 140/50 | Sprawa T-120/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — MB Immobilien i MB System przeciwko Komisji | 29 |
| 2007/C 140/51 | Sprawa T-121/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Alstom przeciwko Komisji | 30 |
| 2007/C 140/52 | Sprawa T-122/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens i VA TECH Transmission & Distribution przeciwko Komisji | 31 |
| 2007/C 140/53 | Sprawa T-123/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens Transmission & Distribution przeciwko Komisji | 31 |
| 2007/C 140/54 | Sprawa T-124/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens Transmission & Distribution i Nuova Magrini Galileo przeciwko Komisji | 32 |
| 2007/C 140/55 | Sprawa T-125/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Scientific and Technological Committee i inni przeciwko Potocnik i inni, członkom Komisji | 33 |
| 2007/C 140/56 | Sprawa T-126/07: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Allos Walter Lang GmbH przeciwko OHIM –Kokoriko (Coco Rico) | 33 |
| 2007/C 140/57 | Sprawa T-127/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 lutego 2007 r. w sprawie F-142/06 Bligny przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 kwietnia 2007 r. przez F. Bligny'ego | 34 |
| 2007/C 140/58 | Sprawa T-128/07: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Suez przeciwko OHIM (Delivering the essentials of life) | 34 |
| 2007/C 140/59 | Sprawa T-129/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Irlandia przeciwko Komisji | 35 |
| 2007/C 140/60 | Sprawa T-130/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Aughinish Alumina przeciwko Komisji | 35 |
| 2007/C 140/61 | Sprawa T-132/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Fuji Electric Holdings oraz Fuji Electric Systems przeciwko Komisji | 36 |
| 2007/C 140/62 | Sprawa T-133/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Mitsubishi Electric przeciwko Komisji | 37 |
| 2007/C 140/63 | Sprawa T-135/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji | 38 |
| 2007/C 140/64 | Sprawa T-136/07: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — Colgate-Palmolive przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (VISIBLE WHITE) | 39 |
| 2007/C 140/65 | Sprawa T-141/07: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — General Technic-Otis przeciwko Komisji | 39 |
| 2007/C 140/66 | Sprawa T-142/07: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — General Technic przeciwko Komisji | 40 |
| 2007/C 140/67 | Sprawa T-143/07: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — UMG Recordings przeciwko OHIM — Osman (MOTOWN) | 41 |
| 2007/C 140/68 | Sprawa T-155/07: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (CYBERBOURSE) | 42 |
| 2007/C 140/69 | Sprawa T-156/07: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji | 42 |
| 2007/C 140/70 | Sprawa T-157/07: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 r. — Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej | 43 |
| 2007/C 140/71 | Sprawa T-160/07: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — Lancôme przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (COLOR EDITION) | 43 |
| | Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej |
| 2007/C 140/72 | Sprawa F-35/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Klug przeciwko Europejskiej Agencji ds. Leków (EMEA) | 45 |
| 2007/C 140/73 | Sprawa F-38/07: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Caleprico przeciwko Komisji | 45 |
| 2007/C 140/74 | Sprawa F-41/07: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2007 r. — Fernandez García i García Rato przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości | 46 |
| 2007/C 140/75 | Sprawa F-42/07: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Prieto przeciwko Parlamentowi | 47 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2007/C 140/02

Sprawa C-391/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Ypourgos Oikonomikon, Proïstamenos DOY Amfissas przeciwko Charilaosowi Georgakisowi (Dyrektywa 89/592/EWG — Wykorzystywanie informacji poufnych — Pojęcia informacji wewnętrznej oraz wykorzystywania informacji wewnętrznej — Wcześniej uzgodnione transakcje giełdowe dokonywane w ramach grupy osób, które mogą posiadać informacje poufne — Sztuczne zawyżanie kursu zbywanych papierów wartościowych)

2

2007/C 140/03

Sprawa C-508/04: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Przepisy transponujące)

2

2007/C 140/04

Sprawa C-252/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Thames Water Utilities Ltd, Regina przeciwko South East London Division, Bromley Magistrates' Court (Odpady — Dyrektywy 75/422/EWG, 91/156/EWG i 91/271/EWG — Ścieki wydostające się z sieci kanalizacyjnej — Kwalifikacja — Zakres zastosowania dyrektyw 75/422/EWG i 91/271/EWG)

3

2007/C 140/05

Sprawa C-303/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbitragehof — Belgia) — Advocaten voor de Wereld VZW przeciwko Leden van de Ministerraad (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Artykuł 6 ust. 2, art. 34 ust. 2 lit. b) UE — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi — Zbliżenie ustawodawstw krajowych — Zniesienie weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej — Ważność)

3

2007/C 140/06

Sprawa C-328 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. — SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Kartel — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Komunikat w sprawie współpracy — Zasada ne bis in idem)

4

2007/C 140/07

Sprawa C-386/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Color Drack GmbH przeciwko Lexx International Vertriebs GmbH (Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze — Sąd miejsca wykonania zobowiązania umownego, leżącego u podstaw żądań — Sprzedaż rzeczy ruchomych — Rzeczy dostarczone do wielu miejsc na terytorium tego samego państwa członkowskiego)

4

2007/C 140/08

Sprawa C-391/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/4/WE — Swobodny dostęp do informacji — Informacje dotyczące środowiska — Brak dokonania transpozycji w wyznaczonym terminie)

5

2007/C 140/09

Sprawa C-407/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/105/WE — Ochrona pracowników — Niebezpieczeństwo poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

5

2007/C 140/10

Sprawa C-33/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmboviţa (Rumunia) w dniu 24 stycznia 2007 r. — Ministerul Administraţiei şi Internelor przeciwko Gheorghe Jipa

6

2007/C 140/11

Sprawa C-139/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 8 marca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

6

2007/C 140/12

Sprawa C-152/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec

7

2007/C 140/13

Sprawa C-153/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Communication Services TELE2 GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec

8

2007/C 140/14

Sprawa C-154/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Telekom GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec

8

2007/C 140/15

Sprawa C-156/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 marca 2007 r. — Salvatore Aiello i in. przeciwko Comune di Milano, Sindaco del Comune di Milano, Comitato tecnico-scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle infrastrutture e dei trasporti, Ministero dell'interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano s.p.a., Metropolitana milanese s.p.a.

9

2007/C 140/16

Sprawa C-161/07: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

9

2007/C 140/17

Sprawa C-162/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 26 marca 2007 r. — Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

10

2007/C 140/18

Sprawa C-171/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes w dniu 30 marca 2007 r. — Apothekerkammer des Saarlandes, Marion Schneider, Michael Holzapfel, Dr Fritz Trennheuser und Deutscher Apothekerverband e.V. przeciwko Krajowi Związkowemu Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, interwenient: DocMorris N.V.

11

2007/C 140/19

Sprawa C-172/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes (Niemcy) w dniu 30 marca 2007 r. — Farmaceuta Helga Neumann-Seiwert przeciwko Krajowi Związkowemu Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, interwenient: DocMorris N.V.

11

2007/C 140/20

Sprawa C-174/07: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

12

2007/C 140/21

Sprawa C-194/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 4 kwietnia 2007 r. — SAVA i C. Srl, SIEME Srl, GRADED SpA przeciwko Mostra d'Oltremare SpA i in.

13

2007/C 140/22

Sprawa C-204/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 6 lutego 2007 r. w sprawie T-23/03 C.A.S. SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 16 kwietnia 2007 r. przez C.A.S. SpA

13

2007/C 140/23

Sprawa C-205/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent (Belgia) w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Postępowanie karne przeciwko Lodewijkowi Gysbrechtsowi i Santurel Inter BVBA

14

2007/C 140/24

Sprawa C-207/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

15

2007/C 140/25

Sprawa C-209/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 20 kwietnia 2007 r. — The Competition Authority przeciwko Beef Industry Development Society Ltd, Barry Brothers (Carrigmore) Meats Ltd

15

2007/C 140/26

Sprawa C-213/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Michaniki AE przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypourgos Epikrateias; Pantechniki AE i Syndesmos Epicheirisseon Periodikou Typou

16

2007/C 140/27

Sprawa C-223/07: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

17

2007/C 140/28

Sprawa C-235/07: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

17

Sąd Pierwszej Instancji

2007/C 140/29

Sprawa T-357/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc udzielona przez władze kraju związkowego Saksonii — Program pomocowy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Przyspieszone postępowanie zatwierdzające — Stosowanie w czasie wspólnotowych wytycznych i rozporządzenia o zwolnieniach dotyczącego małych i średnich przedsiębiorstw — Plan pomocy zgłoszony przed wejściem w życie rozporządzenia o zwolnieniach — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa — Zgłoszenie kompletne)

19

2007/C 140/30

Sprawa T-219/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Rozwój zdolności połowowej flot rybackich państw członkowskich — System wprowadzania/wycofywania — Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury — System językowy)

19

2007/C 140/31

Sprawa T-255/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Negenman przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Urlop macierzyński — Zwolnienie chorobowe — Przewidywana data porodu — Rozpoczęcie urlopu macierzyńskiego)

19

2007/C 140/32

Sprawa T-261/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Crespinet przeciwko Komisji (Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w roku 2003 — Przyznanie punktów pierwszeństwa)

20

2007/C 140/33

Sprawa T-271/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 maja 2007 r. — Citymo przeciwko Komisji (Odpowiedzialność kontraktowa — Klauzula polubowna — Umowa najmu — Niedopuszczalność — Odpowiedzialność pozaumowna — Negocjacje przed zawarciem umowy — Zarzut bezprawności — Uzasadnione oczekiwania — Dobra wiara — Nadużycie prawa — Szkoda — Utrata możliwości)

20

2007/C 140/34

Sprawa T-343/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Nieważność — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Skarga o zadośćuczynienie — Niedopuszczalność)

21

2007/C 140/35

Sprawa T-99/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Rozporządzenie (WE) nr 494/2002 — Ochrona zasobów morskich — Podstawa prawna — Zasada niedyskryminacji — Obowiązek uzasadnienia)

21

2007/C 140/36

Sprawy połączone T-239/05, T-240/05, od T-245/05 do T-247/05, T-255/05, od T-274/05 do T-280/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 maja 2007 r. — Black & Decker przeciwko OHIM — Atlas Coco (Przedstawienie w formie przestrzennej narzędzia o napędzie elektrycznym w kolorze żółtym i czarnym) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Termin do wszczęcia postępowania w sprawie sprzeciwu — Przekazanie faksem — Dopuszczalność — Określenie w sposób czytelny wcześniejszego znaku towarowego — Zasada 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

21

2007/C 140/37

Sprawa T-47/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Antartica przeciwko OHIM — Nasdaq Stock Market (nasdaq) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego nasdaq — Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy NASDAQ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

22

2007/C 140/38

Sprawa T-30/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 kwietnia 2007 r. — SID przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Pojęcie strony zainteresowanej — Związek zawodowy pracowników)

22

2007/C 140/39

Sprawa T-387/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2007 r. — EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdzielenia przydziałów emisji w Niemczech — Pomoc państwa — Interes prawny — Niedopuszczalność)

23

2007/C 140/40

Sprawa T-415/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Tebaldi i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w roku 2003 — Odmowa awansu — Przyznawanie punktów awansu — Oczywista niedopuszczalność)

23

2007/C 140/41

Sprawa T-297/05R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 maja 2007 r. — IPK International World Tourism Marketing Consultants przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Artykuł 256 WE — Przedmiot wniosku — Dopuszczalność — Brak pilności)

24

2007/C 140/42

Sprawa T-12/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji (Postępowanie w sprawie środka tymczasowego — Konkurencja — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Nakaz wobec osób trzecich — Niedopuszczalność)

24

2007/C 140/43

Sprawa T-71/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2007 r. — Icuna.Com przeciwko Parlamentowi (Zamówienia publiczne — Wspólnotowe postępowanie przetargowe — Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Brak pilnego charakteru)

24

2007/C 140/44

Sprawa T-103/07: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2007 r. — Fratex Indústria e Comércio, Lda przeciwko OHIM — USA Track & Field (TRACK & FIELD USA)

25

2007/C 140/45

Sprawa T-109/07: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2007 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Spa Monopole (SPA THERAPY)

25

2007/C 140/46

Sprawa T-110/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Siemens przeciwko Komisji

26

2007/C 140/47

Sprawa T-113/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Toshiba przeciwko Komisji

26

2007/C 140/48

Sprawa T-116/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Francja przeciwko Komisji

27

2007/C 140/49

Sprawa T-117/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Areva i in. przeciwko Komisji

28

2007/C 140/50

Sprawa T-120/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — MB Immobilien i MB System przeciwko Komisji

29

2007/C 140/51

Sprawa T-121/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Alstom przeciwko Komisji

30

2007/C 140/52

Sprawa T-122/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens i VA TECH Transmission & Distribution przeciwko Komisji

31

2007/C 140/53

Sprawa T-123/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens Transmission & Distribution przeciwko Komisji

31

2007/C 140/54

Sprawa T-124/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens Transmission & Distribution i Nuova Magrini Galileo przeciwko Komisji

32

2007/C 140/55

Sprawa T-125/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Scientific and Technological Committee i inni przeciwko Potocnik i inni, członkom Komisji

33

2007/C 140/56

Sprawa T-126/07: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Allos Walter Lang GmbH przeciwko OHIM –Kokoriko (Coco Rico)

33

2007/C 140/57

Sprawa T-127/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 lutego 2007 r. w sprawie F-142/06 Bligny przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 kwietnia 2007 r. przez F. Bligny'ego

34

2007/C 140/58

Sprawa T-128/07: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Suez przeciwko OHIM (Delivering the essentials of life)

34

2007/C 140/59

Sprawa T-129/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Irlandia przeciwko Komisji

35

2007/C 140/60

Sprawa T-130/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Aughinish Alumina przeciwko Komisji

35

2007/C 140/61

Sprawa T-132/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Fuji Electric Holdings oraz Fuji Electric Systems przeciwko Komisji

36

2007/C 140/62

Sprawa T-133/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Mitsubishi Electric przeciwko Komisji

37

2007/C 140/63

Sprawa T-135/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

38

2007/C 140/64

Sprawa T-136/07: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — Colgate-Palmolive przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (VISIBLE WHITE)

39

2007/C 140/65

Sprawa T-141/07: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — General Technic-Otis przeciwko Komisji

39

2007/C 140/66

Sprawa T-142/07: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — General Technic przeciwko Komisji

40

2007/C 140/67

Sprawa T-143/07: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — UMG Recordings przeciwko OHIM — Osman (MOTOWN)

41

2007/C 140/68

Sprawa T-155/07: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (CYBERBOURSE)

42

2007/C 140/69

Sprawa T-156/07: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

42

2007/C 140/70

Sprawa T-157/07: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 r. — Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej

43

2007/C 140/71

Sprawa T-160/07: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — Lancôme przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (COLOR EDITION)

43

Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej

2007/C 140/72

Sprawa F-35/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Klug przeciwko Europejskiej Agencji ds. Leków (EMEA)

45

2007/C 140/73

Sprawa F-38/07: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Caleprico przeciwko Komisji

45

2007/C 140/74

Sprawa F-41/07: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2007 r. — Fernandez García i García Rato przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

46

2007/C 140/75

Sprawa F-42/07: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Prieto przeciwko Parlamentowi

47

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Zawiadomienia

ZAWIADOMIENIA INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/1 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/1

---

(2007/C 140/01)

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 129 z 9.6.2007.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 117 z 26.5.2007.

Dz.U. C 96 z 28.4.2007.

Dz.U. C 95 z 28.4.2007.

Dz.U. C 82 z 14.4.2007.

Dz.U. C 69 z 24.3.2007.

Dz.U. C 56 z 10.3.2007.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

| | EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu |
| --- | --- |

EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/2 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/2

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Ypourgos Oikonomikon, Proïstamenos DOY Amfissas przeciwko Charilaosowi Georgakisowi

(Sprawa C-391/04) (1)

(Dyrektywa 89/592/EWG - Wykorzystywanie informacji poufnych - Pojęcia „informacji wewnętrznej’ oraz „wykorzystywania informacji wewnętrznej’ - Wcześniej uzgodnione transakcje giełdowe dokonywane w ramach grupy osób, które mogą posiadać informacje poufne - Sztuczne zawyżanie kursu zbywanych papierów wartościowych)

(2007/C 140/02)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Symvoulio tis Epikrateias — Grecja

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Ypourgos Oikonomikon, Proïstamenos DOY Amfissas

Strona pozwana: Charilaos Georgakis

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 1-4 dyrektywy Rady 89/592/EWG z dnia 13 listopada 1989 r. koordynującej przepisy dotyczące wykorzystywania poufnych informacji (Dz.U. L 334, str. 30) — Pojęcie „posiadanie i wykorzystywanie informacji wewnętrznej”

Sentencja

Artykuły 1 i 2 dyrektywy Rady 89/592/EG z dnia 13 listopada 1989 r. koordynującej przepisy dotyczące wykorzystywania poufnych informacji powinny być interpretowane w ten sposób, że jeżeli główni akcjonariusze i członkowie rady nadzorczej danej spółki uzgadniają dokonanie pomiędzy nimi transakcji giełdowych dotyczących papierów wartościowych tej spółki w celu sztucznego wzmocnienia kursu, to dysponują oni informacją wewnętrzną, której nie wykorzystują w sposób świadomy przy realizacji tych transakcji.

---

(1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/2 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/2

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-508/04) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Przepisy transponujące)

(2007/C 140/03)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i B. Schima, pełnomocnicy, M. Lang, adwokat)

Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl i H. Dossi, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepełna i nieprawidłowa transpozycja dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7)

Sentencja

| 1) | Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 lit. e), g) oraz i), art. 6 ust. 1 i 2, art. 12 i 13 oraz art. 16 ust. 1 i art. 22 lit. b) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. |
| --- | --- |

1)

Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 lit. e), g) oraz i), art. 6 ust. 1 i 2, art. 12 i 13 oraz art. 16 ust. 1 i art. 22 lit. b) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

| 2) | Skarga zostaje oddalona w pozostałej części. |
| --- | --- |

2)

Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

| 3) | Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania |
| --- | --- |

3)

Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania

---

(1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/3 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/3

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Thames Water Utilities Ltd, Regina przeciwko South East London Division, Bromley Magistrates' Court

(Sprawa C-252/05) (1)

(Odpady - Dyrektywy 75/422/EWG, 91/156/EWG i 91/271/EWG - Ścieki wydostające się z sieci kanalizacyjnej - Kwalifikacja - Zakres zastosowania dyrektyw 75/422/EWG i 91/271/EWG)

(2007/C 140/04)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Thames Water Utilities Ltd, Regina

Strona pozwana: East London Division, Bromley Magistrates' Court

Przy udziale: Environment Agency

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Wykładnia dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40) i dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39), zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, str. 32) - Pojęcie odpadów - Ścieki wydostające się w skutek przecieków w sieci kanalizacyjnej

Sentencja

| 1) | Ścieki wydostające się z sieci kanalizacyjnej utrzymywanej przez publiczne przedsiębiorstwo oczyszczania ścieków na podstawie dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych i przepisów ustanowionych w celu jej transpozycji stanowią odpady w rozumieniu dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. |
| --- | --- |

1)

Ścieki wydostające się z sieci kanalizacyjnej utrzymywanej przez publiczne przedsiębiorstwo oczyszczania ścieków na podstawie dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych i przepisów ustanowionych w celu jej transpozycji stanowią odpady w rozumieniu dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r.

| 2) | Dyrektywa 91/271 nie stanowi „innej legislacji” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 75/442, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG. Do sądu krajowego należy zbadanie, zgodnie z kryteriami określonymi w niniejszym wyroku, czy przepisy krajowe można uznać za stanowiące „inną legislację” w rozumieniu tego przepisu. Zachodzi to w przypadku, gdy uregulowanie krajowe zawiera precyzyjne przepisy organizujące gospodarkę omawianymi odpadami i gdy jest w stanie zapewnić ochronę środowiska odpowiadającą poziomowi ochrony zagwarantowanemu dyrektywą 75/442 zmienioną dyrektywą Rady 91/156/EWG, a w szczególności art. 4, 8 i 15 dyrektywy 75/442. |
| --- | --- |

2)

Dyrektywa 91/271 nie stanowi „innej legislacji” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 75/442, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG. Do sądu krajowego należy zbadanie, zgodnie z kryteriami określonymi w niniejszym wyroku, czy przepisy krajowe można uznać za stanowiące „inną legislację” w rozumieniu tego przepisu. Zachodzi to w przypadku, gdy uregulowanie krajowe zawiera precyzyjne przepisy organizujące gospodarkę omawianymi odpadami i gdy jest w stanie zapewnić ochronę środowiska odpowiadającą poziomowi ochrony zagwarantowanemu dyrektywą 75/442 zmienioną dyrektywą Rady 91/156/EWG, a w szczególności art. 4, 8 i 15 dyrektywy 75/442.

| 3) | W odniesieniu do gospodarki ściekami wydobywającymi się sieci kanalizacyjnej dyrektywa 91/271 nie może być traktowana jako lex specialis w stosunku do dyrektywy 75/442, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG, i nie znajduje zastosowania na podstawie art. 2 ust. 2 dyrektywy 75/442. |
| --- | --- |

3)

W odniesieniu do gospodarki ściekami wydobywającymi się sieci kanalizacyjnej dyrektywa 91/271 nie może być traktowana jako lex specialis w stosunku do dyrektywy 75/442, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG, i nie znajduje zastosowania na podstawie art. 2 ust. 2 dyrektywy 75/442.

---

(1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/3 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/3

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbitragehof — Belgia) — Advocaten voor de Wereld VZW przeciwko Leden van de Ministerraad

(Sprawa C-303/05) (1)

(Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Artykuł 6 ust. 2, art. 34 ust. 2 lit. b) UE - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi - Zbliżenie ustawodawstw krajowych - Zniesienie weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej - Ważność)

(2007/C 140/05)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Arbitragehof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Advocaten voor de Wereld VZW

Strona pozwana: Leden van de Ministerraad.

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbitragehof — Wykładnia decyzji ramowej Rady Unii Europejskiej 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi (Dz.U. L 190 str.1) — Zgodność z art. 34 ust. 2 lit. b) UE — Zniesienie wymogu weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej w przypadku czynów wymienionych w art. 2 ust. 2 decyzji — Zgodność z art. 6 ust. 2 UE

Sentencja

Analiza przedstawionych pytań nie wykazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej wpłynąć na ważność decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi

---

(1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/4 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/4

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. — SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa C-328 P) (1)

(Odwołanie - Konkurencja - Kartel - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Komunikat w sprawie współpracy - Zasada ne bis in idem)

(2007/C 140/06)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: SGL Carbon AG (przedstawiciele: M. Klusmann i F. Wiemer, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europesjkich (przedstawiciele: pełnomocnicy F. Castillo de la Torre, M. Schneider, W. Mölls i H. Gading)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych T-71/03, T-74/03, T-87/03 i T-91/03 SGL Carbon przeciwko Komisji, w którym Sąd częściowo oddalił skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COM(2002)5083 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE — Kartel dotyczący rynku grafitów specjalnych

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | SGL Carbon AG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

SGL Carbon AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/4 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/4

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Color Drack GmbH przeciwko Lexx International Vertriebs GmbH

(Sprawa C-386/05) (1)

(Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze - Sąd miejsca wykonania zobowiązania umownego, leżącego u podstaw żądań - Sprzedaż rzeczy ruchomych - Rzeczy dostarczone do wielu miejsc na terytorium tego samego państwa członkowskiego)

(2007/C 140/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Color Drack GmbH

Strona pozwana: Lexx International Vertriebs GmbH

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, str. 1) — Jurysdykcja szczególna — Miejsce, w którym na podstawie umowy sprzedaży rzeczy zostały dostarczone — Wielość miejsc dostawy

Sentencja

Wykładni art. 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w taki sposób, że przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku wielości miejsc dostaw w tym samym państwie członkowskim. W takim przypadku sądem właściwym dla rozpoznania wszelkich żądań znajdujących oparcie w umowie sprzedaży rzeczy ruchomych jest sąd, w którego okręgu znajduje się główne miejsce dostaw, które należy określić w zależności od kryteriów ekonomicznych. W braku czynników, które mogłyby posłużyć do określenia głównego miejsca dostaw, powód może pozwać pozwanego przed sąd miejsca dostawy według swego wyboru.

---

(1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/5 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/5

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

(Sprawa C-391/06) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/4/WE - Swobodny dostęp do informacji - Informacje dotyczące środowiska - Brak dokonania transpozycji w wyznaczonym terminie)

(2007/C 140/08)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Lawunmi i U. Wölker, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciel: D. O'Hagan, pełnomocnik)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, str. 26)

Sentencja

| 1) | Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

| 2) | Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 94 z 2.12.2006

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/5 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/5

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-407/06) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/105/WE - Ochrona pracowników - Niebezpieczeństwo poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

(2007/C 140/09)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Schima i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 345, str. 97)

Sentencja

| 1) | Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi Królestwo Belgii uchybiło swoim zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi Królestwo Belgii uchybiło swoim zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

| 2) | Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/6 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmboviţa (Rumunia) w dniu 24 stycznia 2007 r. — Ministerul Administraţiei şi Internelor przeciwko Gheorghe Jipa

(Sprawa C-33/07)

(2007/C 140/10)

Język postępowania: rumuński

Sąd krajowy

Tribunal Dâmboviţa

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Ministerul Administraţiei şi Internelor — Direcţia Generală de Paşapoarte Bucureşti (ministerstwo administracji i spraw wewnętrznych — dyrekcja generalna ds. paszportów w Bukareszcie)

Strony pozwana: Gheorghe Jipa

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 18 WE (w wersji skonsolidowanej opublikowanej w Dz.U. C 325 z 24.12.2002 r.) powinien być interpretowany jako stający na przeszkodzie temu, aby obowiązujące w Rumunii uregulowania prawne [na mocy art. 38 i 39 ustawy (Legea) 248/2005 w sprawie reżimu swobodnego przemieszczania się obywateli rumuńskich za granicą] wprowadzały przeszkody w wykonywaniu swobody przemieszczania się osób. |
| --- | --- |

1)

Czy art. 18 WE (w wersji skonsolidowanej opublikowanej w Dz.U. C 325 z 24.12.2002 r.) powinien być interpretowany jako stający na przeszkodzie temu, aby obowiązujące w Rumunii uregulowania prawne [na mocy art. 38 i 39 ustawy (Legea) 248/2005 w sprawie reżimu swobodnego przemieszczania się obywateli rumuńskich za granicą] wprowadzały przeszkody w wykonywaniu swobody przemieszczania się osób.

| 2) | a) | Czy art. 38 i 39 ustawy 248/205 (przepisy krajowe), które zabraniają określonej osobie (obywatelowi rumuńskiemu, a obecnie, Unii Europejskiej) swobodnego przemieszczania się w innym państwie (w tym przypadku członku Unii Europejskiej) stanowią przeszkodę w swobodnym przepływie osób przewidzianym w art. 18 WE. |
| --- | --- | --- |

2)

a)

Czy art. 38 i 39 ustawy 248/205 (przepisy krajowe), które zabraniają określonej osobie (obywatelowi rumuńskiemu, a obecnie, Unii Europejskiej) swobodnego przemieszczania się w innym państwie (w tym przypadku członku Unii Europejskiej) stanowią przeszkodę w swobodnym przepływie osób przewidzianym w art. 18 WE.

| b) | Czy jedno z państw członkowskich Unii Europejskiej (w tym przypadku Rumunia) może wprowadzić ograniczenie w wykonywaniu swobody przepływu obywateli na terytorium innego państwa członkowskiego. |
| --- | --- |

b)

Czy jedno z państw członkowskich Unii Europejskiej (w tym przypadku Rumunia) może wprowadzić ograniczenie w wykonywaniu swobody przepływu obywateli na terytorium innego państwa członkowskiego.

| 3. | a) | Czy „nielegalny pobyt”, o którym mowa w przepisie krajowym zawartym w rozporządzeniu rządowym (Hotărârea Guvernului) 825/2005 zatwierdzającym porozumienie między rządem Rumunii, z jednej strony, a rządami Królestwa Belgii, Wielkiego Księstwa Luksemburga i Królestwa Niderlandów, z drugiej strony, dotyczące ponownego przyjmowania osób, które znajdują się w sytuacji sprzecznej z prawem (przepis, na podstawie którego została wydana decyzja o ponownym przyjęciu pozwanego, który znajduje się w sytuacji „nielegalnego pobytu”) stanowi wzgląd „porządku publicznego” lub „bezpieczeństwa publicznego”, o których mowa w art. 27 dyrektywy 2004/38/WE (1), tak iż można wprowadzić ograniczenie swobodnego przemieszczania się takiej osoby. |
| --- | --- | --- |

3.

a)

Czy „nielegalny pobyt”, o którym mowa w przepisie krajowym zawartym w rozporządzeniu rządowym (Hotărârea Guvernului) 825/2005 zatwierdzającym porozumienie między rządem Rumunii, z jednej strony, a rządami Królestwa Belgii, Wielkiego Księstwa Luksemburga i Królestwa Niderlandów, z drugiej strony, dotyczące ponownego przyjmowania osób, które znajdują się w sytuacji sprzecznej z prawem (przepis, na podstawie którego została wydana decyzja o ponownym przyjęciu pozwanego, który znajduje się w sytuacji „nielegalnego pobytu”) stanowi wzgląd „porządku publicznego” lub „bezpieczeństwa publicznego”, o których mowa w art. 27 dyrektywy 2004/38/WE (1), tak iż można wprowadzić ograniczenie swobodnego przemieszczania się takiej osoby.

| b) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 27 dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich powinien być interpretowany w ten sposób, że państwa członkowskie mogą stosować ograniczenia w swobodzie przemieszczania się i pobytu obywatela Unii ze względów „porządku publicznego” i „bezpieczeństwa publicznego” w sposób automatyczny, bez weryfikowania „indywidualnego zachowania”. |
| --- | --- |

b)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 27 dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich powinien być interpretowany w ten sposób, że państwa członkowskie mogą stosować ograniczenia w swobodzie przemieszczania się i pobytu obywatela Unii ze względów „porządku publicznego” i „bezpieczeństwa publicznego” w sposób automatyczny, bez weryfikowania „indywidualnego zachowania”.

---

(1)  Dz.U. L 158, str. 77.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/6 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/6

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 8 marca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

(Sprawa C-139/07 P)

(2007/C 140/11)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i P. Aalto, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Technische Glaswerke Ilmenau GmbH, Schott Glas, Królestwo Szwecji i Republika Finlandii

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. (1) w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji, stwierdzającego nieważność decyzji Komisji z dnia 28 maja 2002 r. w zakresie, w jakim odmawia ona Technische Glaswerke Ilmenau GmbH dostępu do dokumentów związanych z postępowaniami w sprawie kontroli pomocy państwa przyznanej tej spółce oraz |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. (1) w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji, stwierdzającego nieważność decyzji Komisji z dnia 28 maja 2002 r. w zakresie, w jakim odmawia ona Technische Glaswerke Ilmenau GmbH dostępu do dokumentów związanych z postępowaniami w sprawie kontroli pomocy państwa przyznanej tej spółce oraz

| — | obciążenie Technische Glaswerke Ilmenau GmbH kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Technische Glaswerke Ilmenau GmbH kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-237/02, stwierdzającego nieważność decyzji Komisji z dnia 28 maja 2002 r. w zakresie, w jakim odmawia ona Technische Glaswerke Ilmenau GmbH dostępu do dokumentów związanych z postępowaniem w sprawie kontroli pomocy państwa przyznanej tej spółce.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu i Trybunału, strony, a więc także beneficjent pomocy, nie mają prawa dostępu do dokumentów w przypadku postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa. Wynika z tego, że w pkt od 87 do 89 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że nie istniały szczególne okoliczności w sposób oczywisty wskazujące na to, że należało odmówić żądaniu dostępu do dokumentów. Komisja twierdzi bowiem, że z orzecznictwa jasno wynika, że omawiane dokumenty w całości objęte są wyjątkiem od prawa dostępu do dokumentów, a więc każdy dokument nie powinien być indywidualnie badany.

Ponadto, postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa to postępowania prowadzone przeciwko państwu przyznającemu pomoc, w szczególności w przypadku, gdy beneficjent pomocy nie jest do niej uprawniony. W związku z tym, w odniesieniu do kwestii dostępu do dokumentów istotne jest to, co orzekł sam Trybunał w ramach postępowań w sprawach o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państw członkowskich na mocy art. 226 WE, a mianowicie, że nie istnieje publiczne prawo dostępu do dokumentów w tego rodzaju postępowaniach.

Zdaniem Komisji, zaskarżony wyrok prowadzi również do absurdalnych skutków, a mianowicie do tego, że powszechny krąg odbiorców na podstawie ustawodawstwa wspierającego przejrzystość, czyli rozporządzenia nr 1049/2001 (2), korzysta z szerszego prawa dostępu do dokumentów niż beneficjent pomocy, który jest bezpośrednim uczestnikiem tego postępowania toczącego się przeciwko niemu i który jest także — właśnie z powodu tego, że sprawa dotyczy go indywidualnie i bezpośrednio w rozumieniu art. 230 ust. 4 WE — uprawniony do wniesienia skargi na decyzję kończącą postępowanie. Jeszcze trudniej zrozumieć powody dalszych konsekwencji [zaskarżonego wyroku], a mianowicie sytuację, w której skarga beneficjenta pomocy oparta na znajdującym zastosowanie orzecznictwie może zostać oddalona, podczas gdy nie ma takiej możliwości w odniesieniu do skargi beneficjenta pomocy albo niezależnej strony trzeciej, opartej na rozporządzeniu w sprawie przejrzystości.

W trzecim zarzucie odwołania Komisja kwestionuje okoliczność, że zaskarżony wyrok nadaje odmienne znaczenie temu samemu wyrażeniu, czyli pojęciu „dokument” w liczbie pojedynczej, zawartemu w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 i w jego art. 6. W rozumieniu art. 4 ust. 2 pojęcie to oznacza, że każdy dokument należy indywidualnie rozważyć w związku z odmową dostępu, natomiast Sąd Pierwszej Instancji dokonał takiej wykładni art. 6, według której można żądać dostępu do zbioru dokumentów określonych jako akta administracyjne.

W czwartym zarzucie odwołania Komisja stwierdza, że Sąd naruszył art. 255 WE, ponieważ wyrok nie opiera się na brzmieniu przepisów, lecz na założeniach wyprowadzonych bez odwołania się do brzmienia przepisów.

Wreszcie Komisja podnosi, że Sąd błędnie uznał, iż oba postępowania dotyczące kontroli pomocy państwa przyznanej Technische Glaswerke Ilmenau GmbH były już zakończone w chwili wydania decyzji w sprawie dostępu do akt administracyjnych, tak więc organy władzy nie miały interesu w utrzymywaniu ich poufności. Stwierdzenie to jest częściowo błędne z powodu postępowania toczącego się przed Sądem. Sąd miał również błędnie uznać, że rozporządzenie nr 1049/2001 wyprowadziło z użycia wcześniejsze orzecznictwo i właściwe przepisy dotyczące monitorowania pomocy.

---

(1)  Dz.U. 2006, C 331, str. 29

(2)  Dz.U. 2001, L 145, str. 43

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/7 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-152/07)

(2007/C 140/12)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht (Niemcy).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Arcor AG & Co. KG.

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.

Przypozwana: Deutsche Telekom AG

Pytania prejudycjalne

Czy dyrektywę Komisji 90/388/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych (1) oraz dyrektywę 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w sektorze łączności elektronicznej w celu zapewnienia usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady dostępu do sieci otwartej (ONP) (2) należy rozumieć w ten sposób, że w 2003 r. krajowy organ regulacyjny nie może zobowiązać operatora sieci połączeń wzajemnie połączonej z publiczną siecią telekomunikacyjną do zapłaty na rzecz dominującego na rynku operatora sieci użytkowników pewnej kwoty celem wyrównania deficytu, który powstał po stronie operatora sieci użytkowników w związku z udostępnieniem użytkownikom dostępu?

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

Czy sąd krajowy powinien uwzględnić niezgodność z prawem wspólnotowym tego rodzaju zobowiązania, które odpowiada treści prawa krajowego, w ramach postępowania o zatwierdzenie zobowiązania operatora sieci połączeń do udziału w kosztach?

---

(1)  Dz.U. L 192, str. 10

(2)  Dz.U. L 199, str. 32

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/8 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Communication Services TELE2 GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-153/07)

(2007/C 140/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht (Niemcy).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Communication Services TELE2 GmbH.

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.

Przypozwana: Deutsche Telekom AG

Pytania prejudycjalne

Czy dyrektywę Komisji 90/388/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych (1) oraz dyrektywę 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w sektorze łączności elektronicznej w celu zapewnienia usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady dostępu do sieci otwartej (ONP) (2) należy rozumieć w ten sposób, że w 2003 r. krajowy organ regulacyjny nie może zobowiązać operatora sieci połączeń wzajemnie połączonej z publiczną siecią telekomunikacyjną do zapłaty na rzecz dominującego na rynku operatora sieci użytkowników pewnej kwoty celem wyrównania deficytu, który powstał po stronie operatora sieci użytkowników w związku z udostępnieniem użytkownikom dostępu?

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

Czy sąd krajowy powinien uwzględnić niezgodność z prawem wspólnotowym tego rodzaju zobowiązania, które odpowiada treści prawa krajowego, w ramach postępowania o zatwierdzenie zobowiązania operatora sieci połączeń do udziału w kosztach?

---

(1)  Dz.U. L 192, str. 10

(2)  Dz.U. L 199, str. 32

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/8 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Telekom GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-154/07)

(2007/C 140/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht (Niemcy).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: 01051 Telekom GmbH.

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.

Przypozwana: Deutsche Telekom AG

Pytania prejudycjalne

Czy dyrektywę Komisji 90/388/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych (1) oraz dyrektywę 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w sektorze łączności elektronicznej w celu zapewnienia usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady dostępu do sieci otwartej (ONP) (2) należy rozumieć w ten sposób, że w 2003 r. krajowy organ regulacyjny nie może zobowiązać operatora sieci połączeń wzajemnie połączonej z publiczną siecią telekomunikacyjną do zapłaty na rzecz dominującego na rynku operatora sieci użytkowników pewnej kwoty celem wyrównania deficytu, który powstał po stronie operatora sieci użytkowników w związku z udostępnieniem użytkownikom dostępu?

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

Czy sąd krajowy powinien uwzględnić niezgodność z prawem wspólnotowym tego rodzaju zobowiązania, które odpowiada treści prawa krajowego, w ramach postępowania o zatwierdzenie zobowiązania operatora sieci połączeń do udziału w kosztach?

---

(1)  Dz.U. L 192, str. 10

(2)  Dz.U. L 199, str. 32

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/9 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 marca 2007 r. — Salvatore Aiello i in. przeciwko Comune di Milano, Sindaco del Comune di Milano, Comitato tecnico-scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle infrastrutture e dei trasporti, Ministero dell'interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano s.p.a., Metropolitana milanese s.p.a.

(Sprawa C-156/07)

(2007/C 140/15)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Salvatore Aiello i in.

Strona pozwana: Comune di Milano, Sindaco del Comune di Milano, Comitato tecnico-scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle infrastrutture e dei trasporti, Ministero dell'interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano s.p.a., Metropolitana milanese s.p.a.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 2 dyrektywy 337/1985 (1) w części stanowiącej, iż podlegają ocenie wpływu na środowisko przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne oraz że przedsięwzięcia te są zdefiniowane w art. 4, należy interpretować: w ten sposób, iż jakiekolwiek przedsięwzięcie, które znacząco oddziałuje na środowisko, podlega ocenie wpływu na środowisko, nawet jeśli nie zostało ono wymienione w załącznikach I lub II do dyrektywy; czy też w odmienny sposób, iż podlegają ocenie wpływu na środowisko jedynie przedsięwzięcia, o których mowa w załącznikach I i II do dyrektywy? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 2 dyrektywy 337/1985 (1) w części stanowiącej, iż podlegają ocenie wpływu na środowisko przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne oraz że przedsięwzięcia te są zdefiniowane w art. 4, należy interpretować: w ten sposób, iż jakiekolwiek przedsięwzięcie, które znacząco oddziałuje na środowisko, podlega ocenie wpływu na środowisko, nawet jeśli nie zostało ono wymienione w załącznikach I lub II do dyrektywy; czy też w odmienny sposób, iż podlegają ocenie wpływu na środowisko jedynie przedsięwzięcia, o których mowa w załącznikach I i II do dyrektywy?

| 2) | Czy art. 4 dyrektywy 337/1985 — w zakresie w jakim pozostawia państwom członkowskim możliwość decydowania o konieczności dokonania oceny wpływu na środowisko przedsięwzięć z załącznika II w każdym poszczególnym przypadku z osobna lub według wcześniej ustalonych kryteriów, biorąc pod uwagę również kryteria, o których mowa w załączniku III — nakłada na państwa członkowskie obowiązek czy też stwarza im jedynie możliwość brania pod uwagę wszystkich kryteriów, o których mowa w załączniku III do dyrektywy? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 4 dyrektywy 337/1985 — w zakresie w jakim pozostawia państwom członkowskim możliwość decydowania o konieczności dokonania oceny wpływu na środowisko przedsięwzięć z załącznika II w każdym poszczególnym przypadku z osobna lub według wcześniej ustalonych kryteriów, biorąc pod uwagę również kryteria, o których mowa w załączniku III — nakłada na państwa członkowskie obowiązek czy też stwarza im jedynie możliwość brania pod uwagę wszystkich kryteriów, o których mowa w załączniku III do dyrektywy?

| 3) | Czy uchwalony przez ustawodawcę włoskiego art. 1 [dekretu Prezydenta Republiki] z dnia 12 kwietnia 1996 r. stanowi właściwą transpozycję art. 4 dyrektywy 337/1985 i jej załącznika III, skoro w przedmiocie poddawania przedsięwzięć z załącznika II do dyrektywy ocenie wpływu na środowisko nie przewiduje on kryterium kumulacji przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, o którym mowa w załączniku III do dyrektywy? |
| --- | --- |

3)

Czy uchwalony przez ustawodawcę włoskiego art. 1 [dekretu Prezydenta Republiki] z dnia 12 kwietnia 1996 r. stanowi właściwą transpozycję art. 4 dyrektywy 337/1985 i jej załącznika III, skoro w przedmiocie poddawania przedsięwzięć z załącznika II do dyrektywy ocenie wpływu na środowisko nie przewiduje on kryterium kumulacji przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, o którym mowa w załączniku III do dyrektywy?

---

(1)  Dz.U. L 175, str. 40.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/9 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/9

---

Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-161/07)

(2007/C 140/16)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i G. Braun, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że w zakresie w jakim dla dokonania wpisu spółki w rejestrze handlowym na wniosek obywateli nowych państw członkowskich — z wyjątkiem Malty i Cypru — ustanowiony został wymóg stwierdzenia prowadzenia przez nich działalności na własny rachunek przez przedsiębiorstwo usług pośrednictwa pracy (Arbeitsmarktservice) lub w drodze przedłożenia zaświadczenia o zwolnieniu, przy czym dla stwierdzenia działalności na własny rachunek wspólników spółki osobowej oraz udziałowców mniejszościowych spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, którzy, zwykle w ramach stosunku pracy, świadczą pracę na rzecz spółki, należy przeprowadzić postępowanie ustalające, w okresie trwania którego, maksymalnie trzech miesięcy, praca na własny rachunek nie może być wykonywana, Republika Austrii naruszyła art. 43 WE |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że w zakresie w jakim dla dokonania wpisu spółki w rejestrze handlowym na wniosek obywateli nowych państw członkowskich — z wyjątkiem Malty i Cypru — ustanowiony został wymóg stwierdzenia prowadzenia przez nich działalności na własny rachunek przez przedsiębiorstwo usług pośrednictwa pracy (Arbeitsmarktservice) lub w drodze przedłożenia zaświadczenia o zwolnieniu, przy czym dla stwierdzenia działalności na własny rachunek wspólników spółki osobowej oraz udziałowców mniejszościowych spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, którzy, zwykle w ramach stosunku pracy, świadczą pracę na rzecz spółki, należy przeprowadzić postępowanie ustalające, w okresie trwania którego, maksymalnie trzech miesięcy, praca na własny rachunek nie może być wykonywana, Republika Austrii naruszyła art. 43 WE

| — | obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Artykuł 43 ust. 1 WE gwarantuje każdemu obywatelowi państwa członkowskiego prawo prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim w celu podjęcia i wykonywania w tym państwie działalności na własny rachunek, oraz zakładania w innym państwie członkowskim spółek i prowadzenia przedsiębiorstw. Jako wyraz ogólnego zakazu dyskryminacji, ustanowionego w art. 12 WE, art. 43 WE zakazuje dyskryminacji ze względu na przynależność państwową osób działających na własny rachunek. Nakaz równego traktowania względem własnych obywateli został wyrażony w art. 43 ust. 2 WE. Zgodnie z tym swoboda przedsiębiorczości obejmuje prawo do podjęcia i wykonywania każdego rodzaju działalności na własny rachunek oraz do zakładania i zarządzania przedsiębiorstwami, a zwłaszcza spółkami, na terytorium każdego innego państwa członkowskiego, na warunkach określonych przez ustawodawstwo państwa przyjmującego, które obowiązują względem obywateli tego państwa.

Na potrzeby dokonania wpisu spółki założonej zgodnie z przepisami prawa austriackiego na wniosek obywatela państw członkowskich Unii Europejskiej, które przystąpiły do niej w dniu 1 maja 2004 r. — z wyjątkiem Malty i Cypru — austriackie sądy właściwe w przedmiocie dokonywania wpisu wymagały stwierdzenia prowadzenia przez niego działalności na własny rachunek. Decydujący dla odróżnienia pomiędzy osobami działającymi na własny rachunek i pracownikami zależnymi jest „rzeczywisty przedmiot działalności z gospodarczego punktu widzenia”. Zgodnie przepisami prawa austriackiego w szczególności wspólnicy spółki osobowej oraz udziałowcy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mający udziały mniejsze niż 25 %, którzy, zwykle w ramach stosunku pracy, świadczą pracę, są uważani za pracowników zależnych. Domniemanie to obowiązuje do czasu stwierdzenia przez regionalny oddział przedsiębiorstwa usług pośrednictwa pracy, na wniosek wspólnika, że wspólnik ten ma decydujący wpływ na zarządzanie spółką. Obowiązek przedstawienia dowodu wykonywania działalności na własny rachunek spoczywa na wnioskodawcy. Do czasu stwierdzenia prowadzenia przez niego działalności na własny rachunek w formie decyzji, maksymalnie jednak podczas trzech miesięcy, zainteresowani nie mogą prowadzić swojej działalności.

Przepis ten jest niezgodny ze swobodą przedsiębiorczości ustanowioną w art. 43 WE. Utrudnia on osobom działającym na własny rachunek, pochodzącym z jednego z ośmiu nowych państw członkowskich, korzystanie z przysługującej im swobody prowadzenia w Austrii działalności gospodarczej, znacznie utrudniając im założenie spółki bez uzasadnienia. Nawet jeśli prawdziwe byłoby, że przedmiotowy przepis ma jedynie ograniczony zakres zastosowania, nie powoduje to utraty przez ten przepis charakteru dyskryminującego. Nawet jeśli obywatele tych ośmiu państw nie zawsze i nie bez wyjątku musieli składać odnośny wniosek, decydujące jest, że obywatele austriaccy oraz obywatele pozostałych państw członkowskich nigdy nie musieli go składać. Przepisy przejściowe traktatów akcesyjnych przewidują przy tym ograniczenia jedynie w odniesieniu do swobody przepływu pracowników. Właśnie w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości takie ograniczenia nie istnieją. To że przedmiotowe uregulowanie, zgodnie z jego ratio legis, ma na celu zapobieżenie obchodzeniu przepisów przejściowych dotyczących swobody przepływu pracowników i nie ma na celu ograniczenia swobody przedsiębiorczości w żaden sposób nie zmienia tego, że przepis ten skutkuje ograniczeniem swobody przedsiębiorczości.

Zgodnie z art. 46 WE ograniczenia swobody przedsiębiorczości mogą być uzasadnione jedynie względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego oraz, pod warunkiem, że nie chodzi o środki mające charakter oczywiście dyskryminujący, innymi nadrzędnymi wymogami interesu publicznego. Stanowiąc ograniczenie podstawowej swobody środki te muszą jednak być w stanie zapewnić osiągnięcie celu, do którego zmierzają i nie mogą wykraczać ponad to, co jest niezbędne dla jego zrealizowania. Przedmiotowe uregulowanie austriackie nie spełnia tych wymogów dotyczących uzasadnienia.

Nie ma bowiem podstaw aby przyjąć, że obchodzenie przepisów przejściowych, którego obawia się rząd austriacki, przez obywateli odnośnych ośmiu państw członkowskich mogłoby osiągnąć taką skalę, że funkcjonowanie austriackiego rynku pracy zostałoby rzeczywiście poważnie zagrożone. Ponadto obydwa kryterium oceny rodzaju zatrudnienia — rodzaj świadczonej pracy oraz wpływ na zarządzanie spółką — nie są właściwe dla odgraniczenia pracy zależnej od pracy na własny rachunek. W przedmiocie niezbędności ograniczenia, należy zauważyć, że z uzasadnienia przedstawionego przez rząd austriacki nie wynika, dlaczego następcza kontrola po dokonaniu wpisu spółki do rejestru, stanowiąca łagodniejszy środek, nie mogłaby zapewnić osiągnięcia zakładanego celu.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/10 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 26 marca 2007 r. — Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-162/07)

(2007/C 140/17)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Corte suprema di cassazione (Włochy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA

Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 4 ust. 4 akapit ostatni szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. należy interpretować jako przepis, który nie jest wystarczająco dokładny i który pozwala państwom członkowskim na stosowanie systemu tam przewidzianego w szczególnych przypadkach powiązań gospodarczych, finansowych lub prawnych pomiędzy różnymi podmiotami, czy też jako przepis wystarczająco dokładny, który w sytuacji, gdy państwo członkowskie postanowiło ustanowić taki system, zobowiązuje to państwo, by przewidziało ono jego stosowanie we wszystkich przypadkach, w których występują więzi tam opisane? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 4 ust. 4 akapit ostatni szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. należy interpretować jako przepis, który nie jest wystarczająco dokładny i który pozwala państwom członkowskim na stosowanie systemu tam przewidzianego w szczególnych przypadkach powiązań gospodarczych, finansowych lub prawnych pomiędzy różnymi podmiotami, czy też jako przepis wystarczająco dokładny, który w sytuacji, gdy państwo członkowskie postanowiło ustanowić taki system, zobowiązuje to państwo, by przewidziało ono jego stosowanie we wszystkich przypadkach, w których występują więzi tam opisane?

| 2) | Niezależnie od odpowiedzi na poprzednie pytanie, czy ustanowienie ograniczeń czasowych w tym rozumieniu, że przesłanką stosowania systemu jest istnienie powiązań przez znaczny okres czasu, podczas gdy zainteresowane podmioty nie mają możliwości przeprowadzenia dowodu na okoliczność istnienia uzasadnionego względu gospodarczego, dla którego powstała więź, stanowi środek dysproporcjonalny w odniesieniu do celów dyrektywy i zakazu nadużywania prawa; czy w każdym razie takie uregulowanie należy uznać za sprzeczne z zasadą neutralności podatku VAT? |
| --- | --- |

2)

Niezależnie od odpowiedzi na poprzednie pytanie, czy ustanowienie ograniczeń czasowych w tym rozumieniu, że przesłanką stosowania systemu jest istnienie powiązań przez znaczny okres czasu, podczas gdy zainteresowane podmioty nie mają możliwości przeprowadzenia dowodu na okoliczność istnienia uzasadnionego względu gospodarczego, dla którego powstała więź, stanowi środek dysproporcjonalny w odniesieniu do celów dyrektywy i zakazu nadużywania prawa; czy w każdym razie takie uregulowanie należy uznać za sprzeczne z zasadą neutralności podatku VAT?

---

(1)  Dz.U. L 145, str. 1

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/11 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes w dniu 30 marca 2007 r. — Apothekerkammer des Saarlandes, Marion Schneider, Michael Holzapfel, Dr Fritz Trennheuser und Deutscher Apothekerverband e.V. przeciwko Krajowi Związkowemu Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, interwenient: DocMorris N.V.

(Sprawa C-171/07)

(2007/C 140/18)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Verwaltungsgericht des Saarlandes

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Apothekerkammer des Saarlandes, Marion Schneider, Michael Holzapfel, Dr. Fritz Trennheuser und Deutscher Apothekerverband e.V.

Strona pozwana: Kraj Związkowy Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales

Interwenient: DocMorris N.V.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do spółek kapitałowych (art. 43 oraz 48 WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zakazowi posiadania aptek przez osoby niebędące farmaceutami przewidzianemu w § 2 ust. 1 pkt 1- 4 i 7 oraz § 7 zdanie pierwsze i § 8 zdanie pierwsze Gesetz über das Apothekenwesen (ustawy o aptekarstwie, zwanej dalej „ApoG”) w brzmieniu z dnia 15 października 1980 r. (BGBl. I str. 1993), ostatnio zmienionej przez art. 34 rozporządzenia z dnia 31 października 2006 r. (BGBl. I str. 2407)? |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do spółek kapitałowych (art. 43 oraz 48 WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zakazowi posiadania aptek przez osoby niebędące farmaceutami przewidzianemu w § 2 ust. 1 pkt 1- 4 i 7 oraz § 7 zdanie pierwsze i § 8 zdanie pierwsze Gesetz über das Apothekenwesen (ustawy o aptekarstwie, zwanej dalej „ApoG”) w brzmieniu z dnia 15 października 1980 r. (BGBl. I str. 1993), ostatnio zmienionej przez art. 34 rozporządzenia z dnia 31 października 2006 r. (BGBl. I str. 2407)?

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
  Czy krajowy organ administracji na podstawie prawa wspólnotowego, w szczególności art. 10 WE i zasady praktycznej skuteczności prawa wspólnotowego, jest uprawniony i zobowiązany do niestosowania przepisów krajowych uznanych przez niego za sprzeczne z prawem wspólnotowym także wtedy, gdy naruszenie prawa wspólnotowego nie jest oczywiste, a Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich nie stwierdził niezgodności danych przepisów z prawem wspólnotowym? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

Czy krajowy organ administracji na podstawie prawa wspólnotowego, w szczególności art. 10 WE i zasady praktycznej skuteczności prawa wspólnotowego, jest uprawniony i zobowiązany do niestosowania przepisów krajowych uznanych przez niego za sprzeczne z prawem wspólnotowym także wtedy, gdy naruszenie prawa wspólnotowego nie jest oczywiste, a Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich nie stwierdził niezgodności danych przepisów z prawem wspólnotowym?

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/11 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes (Niemcy) w dniu 30 marca 2007 r. — Farmaceuta Helga Neumann-Seiwert przeciwko Krajowi Związkowemu Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, interwenient: DocMorris N.V.

(Sprawa C-172/07)

(2007/C 140/19)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Verwaltungsgericht des Saarlandes

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Farmaceuta Helga Neumann-Seiwert

Strona pozwana: Kraj Związkowy Saary, Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, Saarbrücken

Interwenient: DocMorris N.V.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do spółek kapitałowych (art. 43 oraz 48 WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zakazowi posiadania aptek przez osoby niebędące farmaceutami przewidzianemu w § 2 ust. 1 pkt 1- 4 i 7 oraz § 7 zdanie pierwsze i § 8 zdanie pierwsze Gesetz über das Apothekenwesen (ustawy o aptekarstwie, zwanej dalej „ApoG”) w brzmieniu z dnia 15 października 1980 r. (BGBl. I str. 1993), ostatnio zmienionej przez art. 34 rozporządzenia z dnia 31 października 2006 r. (BGBl. I str. 2407)? |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do spółek kapitałowych (art. 43 oraz 48 WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zakazowi posiadania aptek przez osoby niebędące farmaceutami przewidzianemu w § 2 ust. 1 pkt 1- 4 i 7 oraz § 7 zdanie pierwsze i § 8 zdanie pierwsze Gesetz über das Apothekenwesen (ustawy o aptekarstwie, zwanej dalej „ApoG”) w brzmieniu z dnia 15 października 1980 r. (BGBl. I str. 1993), ostatnio zmienionej przez art. 34 rozporządzenia z dnia 31 października 2006 r. (BGBl. I str. 2407)?

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
  Czy krajowy organ administracji na podstawie prawa wspólnotowego, w szczególności art. 10 WE i zasady praktycznej skuteczności prawa wspólnotowego, jest uprawniony i zobowiązany do niestosowania przepisów krajowych uznanych przez niego za sprzeczne z prawem wspólnotowym także wtedy, gdy naruszenie prawa wspólnotowego nie jest oczywiste, a Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich nie stwierdził niezgodności danych przepisów z prawem wspólnotowym? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

Czy krajowy organ administracji na podstawie prawa wspólnotowego, w szczególności art. 10 WE i zasady praktycznej skuteczności prawa wspólnotowego, jest uprawniony i zobowiązany do niestosowania przepisów krajowych uznanych przez niego za sprzeczne z prawem wspólnotowym także wtedy, gdy naruszenie prawa wspólnotowego nie jest oczywiste, a Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich nie stwierdził niezgodności danych przepisów z prawem wspólnotowym?

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/12 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/12

---

Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-174/07)

(2007/C 140/20)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i M. Afonso, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że Republika Włoska rozszerzając w drodze art. 2 ust. 44 ustawy nr 350 z dnia 24 grudnia 2003 r. (ustawy budżetowej na 2004 r.) przewidzianą w art. 8 i 9 ustawy nr 289 z dnia 27 grudnia 2002 r. (ustawy budżetowej na 2003 r.) amnestię podatkową na rok 2002 oraz przewidując w sposób wyraźny i ogólny zaniechanie ustalenia podlegających opodatkowaniu w roku podatkowym 2002 obrotów, naruszyła zobowiązania wynikające z art. 2 ust. 1 lit. a), c) i d) oraz art. 193-273 tytułu XI dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, które uchylają i zastępują z dniem 1 stycznia 2007 r. art. 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (2) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku w związku z art. 10 WE; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że Republika Włoska rozszerzając w drodze art. 2 ust. 44 ustawy nr 350 z dnia 24 grudnia 2003 r. (ustawy budżetowej na 2004 r.) przewidzianą w art. 8 i 9 ustawy nr 289 z dnia 27 grudnia 2002 r. (ustawy budżetowej na 2003 r.) amnestię podatkową na rok 2002 oraz przewidując w sposób wyraźny i ogólny zaniechanie ustalenia podlegających opodatkowaniu w roku podatkowym 2002 obrotów, naruszyła zobowiązania wynikające z art. 2 ust. 1 lit. a), c) i d) oraz art. 193-273 tytułu XI dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, które uchylają i zastępują z dniem 1 stycznia 2007 r. art. 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (2) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku w związku z art. 10 WE;

| — | obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Komisja wskazuje na nałożone przez prawodawcę wspólnotowego na państwa członkowskie podwójne zobowiązanie, polegające nie tylko na przyjęciu przepisów krajowych niezbędnych w celu dokonania transpozycji szóstej dyrektywy, lecz także na przyjęciu przepisów administracyjnych, które są niezbędne w celu zapewnienia, że podatnicy opodatkowani podatkiem VAT zrealizują zobowiązania wynikające dla nich z tej dyrektywy, w szczególności obowiązek zapłaty w określonym terminie podatku związanego z osiągnięciem podlegającego opodatkowaniu obrotu. Dokonana przez ustawodawcę wspólnotowego harmonizacja podatku od wartości dodanej zostałaby pozbawiona znaczenia oraz praktycznej skuteczności, gdyby krajowe organy podatkowe nie były zobowiązane do zapewnienia skutecznej weryfikacji i kontroli, w celu zagwarantowania wskazanego w motywie czternastym szóstej dyrektywy „pobierania podatków w ujednolicony sposób we wszystkich państwach członkowskich”. |
| --- | --- |

1.

Komisja wskazuje na nałożone przez prawodawcę wspólnotowego na państwa członkowskie podwójne zobowiązanie, polegające nie tylko na przyjęciu przepisów krajowych niezbędnych w celu dokonania transpozycji szóstej dyrektywy, lecz także na przyjęciu przepisów administracyjnych, które są niezbędne w celu zapewnienia, że podatnicy opodatkowani podatkiem VAT zrealizują zobowiązania wynikające dla nich z tej dyrektywy, w szczególności obowiązek zapłaty w określonym terminie podatku związanego z osiągnięciem podlegającego opodatkowaniu obrotu. Dokonana przez ustawodawcę wspólnotowego harmonizacja podatku od wartości dodanej zostałaby pozbawiona znaczenia oraz praktycznej skuteczności, gdyby krajowe organy podatkowe nie były zobowiązane do zapewnienia skutecznej weryfikacji i kontroli, w celu zagwarantowania wskazanego w motywie czternastym szóstej dyrektywy „pobierania podatków w ujednolicony sposób we wszystkich państwach członkowskich”.

| 2. | Przepisy art. 8 i 9 włoskiej ustawy nr 289/2002 znacznie wykraczały poza granice przyznanego państwom członkowskim przez ustawodawcę wspólnotowego swobodnego uznania. Zamiast bowiem skorzystać z owego swobodnego uznania w celu zapewnienia skutecznej kontroli, państwo włoskie w drodze rzeczonej ustawy przewidziało w sposób ogólny zaniechanie poboru podatku bez ograniczeń, w sposób uniemożliwiający przeprowadzanie weryfikacji i kontroli w zakresie podatku od wartości dodanej. W wyniku tego państwo włoskie naruszyło przepis art. 22 szóstej dyrektywy, a tym samym określony w art. 2 ogólny obowiązek opodatkowania podatkiem od wartości dodanej wszelkiego podlegającego opodatkowaniu obrotu. Prawodawca włoski umożliwił wszystkim podlegającym jego władztwu podatkowemu podatnikom podatku od wartości dodanej zupełne uniknięcie ewentualnych kontroli podatkowych w odniesieniu do kilku lat podatkowych. Podatnik może skorzystać z tego znaczącego przywileju na podstawie dokonania zapłaty zryczałtowanej kwoty, która nie jest związana z podatkiem od wartości dodanej, który byłby należny w związku z wartością dokonanych przez podatnika dostaw lub świadczonych przez niego usług w danym roku podatkowym. |
| --- | --- |

2.

Przepisy art. 8 i 9 włoskiej ustawy nr 289/2002 znacznie wykraczały poza granice przyznanego państwom członkowskim przez ustawodawcę wspólnotowego swobodnego uznania. Zamiast bowiem skorzystać z owego swobodnego uznania w celu zapewnienia skutecznej kontroli, państwo włoskie w drodze rzeczonej ustawy przewidziało w sposób ogólny zaniechanie poboru podatku bez ograniczeń, w sposób uniemożliwiający przeprowadzanie weryfikacji i kontroli w zakresie podatku od wartości dodanej. W wyniku tego państwo włoskie naruszyło przepis art. 22 szóstej dyrektywy, a tym samym określony w art. 2 ogólny obowiązek opodatkowania podatkiem od wartości dodanej wszelkiego podlegającego opodatkowaniu obrotu. Prawodawca włoski umożliwił wszystkim podlegającym jego władztwu podatkowemu podatnikom podatku od wartości dodanej zupełne uniknięcie ewentualnych kontroli podatkowych w odniesieniu do kilku lat podatkowych. Podatnik może skorzystać z tego znaczącego przywileju na podstawie dokonania zapłaty zryczałtowanej kwoty, która nie jest związana z podatkiem od wartości dodanej, który byłby należny w związku z wartością dokonanych przez podatnika dostaw lub świadczonych przez niego usług w danym roku podatkowym.

| 3. | To radykalne „rozdzielenie” zobowiązania obliczonego na podstawie ogólnych przepisów dotyczących podatku od wartości dodanej oraz kwot podlegających zapłacie w związku z „condono tombale” (umorzeniem) w szczególnie wyraźny sposób jest widoczne w przypadku gdy podatnik w ogóle nie złożył deklaracji podatkowej. Podatnik będący osobą fizyczną może dokonać stosownego rozliczenia dokonując wpłaty 1 500 EUR, a podatnik będący osobą prawną dokonując wpłaty 3 000 EUR za każdy rok podatkowy. Również w przypadku „condono tombale”, wiążącego się ze złożeniem dodatkowego wyjaśnienia, nie występuje żaden związek z podstawą opodatkowania związaną z osiągniętym (lecz nie zadeklarowanym) obrotem. Kwota podlegająca zapłacie przez podatnika, który chciałby skorzystać z przywileju umorzenia, obliczana jest jako wartość procentowa (2 %) podatku od wartości dodanej, który podlegałby zapłacie od dokonanych dostaw lub świadczonych usług w danym roku podatkowym (lub podatku od wartości dodanej nienależnie odliczonego w tym samym roku podatkowym, związanego z nabytymi towarami lub usługami). |
| --- | --- |

3.

To radykalne „rozdzielenie” zobowiązania obliczonego na podstawie ogólnych przepisów dotyczących podatku od wartości dodanej oraz kwot podlegających zapłacie w związku z „condono tombale” (umorzeniem) w szczególnie wyraźny sposób jest widoczne w przypadku gdy podatnik w ogóle nie złożył deklaracji podatkowej. Podatnik będący osobą fizyczną może dokonać stosownego rozliczenia dokonując wpłaty 1 500 EUR, a podatnik będący osobą prawną dokonując wpłaty 3 000 EUR za każdy rok podatkowy. Również w przypadku „condono tombale”, wiążącego się ze złożeniem dodatkowego wyjaśnienia, nie występuje żaden związek z podstawą opodatkowania związaną z osiągniętym (lecz nie zadeklarowanym) obrotem. Kwota podlegająca zapłacie przez podatnika, który chciałby skorzystać z przywileju umorzenia, obliczana jest jako wartość procentowa (2 %) podatku od wartości dodanej, który podlegałby zapłacie od dokonanych dostaw lub świadczonych usług w danym roku podatkowym (lub podatku od wartości dodanej nienależnie odliczonego w tym samym roku podatkowym, związanego z nabytymi towarami lub usługami).

| 4. | Rzeczone zrezygnowanie z góry i w sposób ogólny z jakiejkolwiek kontroli może spowodować znaczące zakłócenia w prawidłowym funkcjonowaniu wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. W szczególności narusza ono zasadę neutralności podatkowej, która zakazuje odmiennego traktowania w zakresie poboru podatku od wartości dodanej podmiotów gospodarczych, które osiągają takie same obroty. Każde odstępstwo od zasady skutecznego stosowania i pobierania podatku od wartości dodanej jest bowiem równoznaczne z istotną niekorzystną sytuacją dla przedsiębiorstw włoskich oraz przedsiębiorstw z innych państw członkowskich, które podlegają ogólnym przepisom o podatku od wartości dodanej. Odstępstwo takie stanowi ponadto poważne naruszenie określonej w motywie czwartym szóstej dyrektywy zasady „uczciwej konkurencji” na wspólnym rynku. |
| --- | --- |

4.

Rzeczone zrezygnowanie z góry i w sposób ogólny z jakiejkolwiek kontroli może spowodować znaczące zakłócenia w prawidłowym funkcjonowaniu wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. W szczególności narusza ono zasadę neutralności podatkowej, która zakazuje odmiennego traktowania w zakresie poboru podatku od wartości dodanej podmiotów gospodarczych, które osiągają takie same obroty. Każde odstępstwo od zasady skutecznego stosowania i pobierania podatku od wartości dodanej jest bowiem równoznaczne z istotną niekorzystną sytuacją dla przedsiębiorstw włoskich oraz przedsiębiorstw z innych państw członkowskich, które podlegają ogólnym przepisom o podatku od wartości dodanej. Odstępstwo takie stanowi ponadto poważne naruszenie określonej w motywie czwartym szóstej dyrektywy zasady „uczciwej konkurencji” na wspólnym rynku.

---

(1)  Dz. U. L 347, str. 1.

(2)  Dz. U. L 145, str. 1.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/13 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 4 kwietnia 2007 r. — SAVA i C. Srl, SIEME Srl, GRADED SpA przeciwko Mostra d'Oltremare SpA i in.

(Sprawa C-194/07)

(2007/C 140/21)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: SAVA i C. Srl, SIEME Srl, GRADED SpA.

Strona pozwana: Mostra d'Oltremare SpA i in.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w wersji zmienionej przez dyrektywę Rady 92/50/EWG (2) z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi należy rozumieć w ten sposób, iż sprzeciwia się on temu, aby zgodnie z prawem krajowym odwołanie od decyzji udzielenia zamówienia mogło zostać wniesione indywidualnie przez zaledwie jednego z członków stowarzyszenia ad hoc nieposiadającego osobowości prawnej, które to stowarzyszenie jako takie uczestniczyło w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego i które nie uzyskało owego zamówienia

---

(1)  Dz.U. L 395, str. 33

(2)  Dz.U. L 209, str. 1

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/13 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/13

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 6 lutego 2007 r. w sprawie T-23/03 C.A.S. SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 16 kwietnia 2007 r. przez C.A.S. SpA

(Sprawa C-204/07 P)

(2007/C 140/22)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: C.A.S. SpA (przedstawiciel: D. Ehle, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lutego 2007 r. w sprawie T-23/03 (1); |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lutego 2007 r. w sprawie T-23/03 (1);

| — | uwzględnienie żądań wysuniętych w postępowaniu w pierwszej instancji; ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie żądań wysuniętych w postępowaniu w pierwszej instancji; ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty;

| — | uwzględnienie wniosków w przedmiocie środków organizacji postępowania, przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pismach z dnia 28 stycznia 2003 r., 4 sierpnia 2003 r. i 11 sierpnia 2003 r.; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie wniosków w przedmiocie środków organizacji postępowania, przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pismach z dnia 28 stycznia 2003 r., 4 sierpnia 2003 r. i 11 sierpnia 2003 r.;

| — | obciążenie pozwanej w postępowaniu w pierwszej instancji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej w postępowaniu w pierwszej instancji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu swojego odwołania wnosząca odwołanie podnosi dziewięć zarzutów, w oparciu o które uważa ona sporny wyrok za błędny:

W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie uznał, iż do wyłącznej właściwości władz tureckich należało ustalenie czy wydane przez nie i okazywane przy odprawie przywozowej świadectwa przewozowe A.TR.1 były „prawdziwe” lub „fałszywe” czy też „prawidłowe” lub „nieprawidłowe”. Wnosząca odwołanie uważa, że w przypadkach, gdy istnieją wystarczające i rozstrzygające obiektywne przesłanki, iż właściwe organy celne państwa wywozu dopuściły się nieprawidłowości podczas wydawania świadectw przewozowych (przekazanie formularzy, stempli, podpisów) oraz przy odprawie wywozowej towarów na podstawie tych świadectw, organom celnym przestaje przysługiwać wyłączna właściwość. Późniejsze wyjaśnienia przedstawione przez władze tureckie dotyczące świadectw przewozowych nie mogą zostać uznane za wiarygodne i ostatecznie rozstrzygające.

W zarzucie drugim wnosząca odwołanie poddaje krytycznej ocenie stanowisko przyjęte w zaskarżonym wyroku dotyczące zakresu prawa dostępu do dokumentów oraz prawa do obrony przysługującego stronie skarżącej. Prawo dostępu do dokumentów nie może dotyczyć jedynie tych dokumentów, na podstawie których Komisja, zgodnie z jej decyzją wewnętrzną oraz jej uzasadnieniami, wydała zaskarżoną decyzję. Prawo dostępu do dokumentów obejmuje także wszystkie pozostałe poufne i jawne dokumenty, które mogą mieć znaczenie dla faktycznej i prawnej argumentacji wnoszącej odwołanie w zakresie oceny okoliczności faktycznych.

W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji obarczył ją całkowitym ciężarem dowodu co do okoliczności faktycznych uzasadniających „szczególną sytuację” w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego oraz art. 905 rozporządzenia wykonawczego. Wnosząca odwołanie uważa, że w pewnych przypadkach ciężar dowodu ulega odwróceniu lub, co najmniej, złagodzeniu. W żadnym wypadku na wnoszącej odwołanie nie spoczywa ciężar udowodnienia niektórych okoliczności faktycznych, na które się powołuje, mających miejsce w państwach trzecich (w niniejszej sprawie w Turcji), które mogą i powinny zostać ustalone w optymalny sposób przez Komisję lub Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w ramach możliwości przysługujących tym instytucjom. Dotyczy to także okoliczności faktycznych, które wchodzą w zakres działań Komisji oraz na które ma ona wpływ.

W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie — również w świetle nałożenia na nią całkowitego ciężaru dowodu w wydanym przez niego wyroku– nie zarządził środków organizacji postępowania, o które wniosła wnosząca odwołanie, w szczególności w zakresie przeprowadzania dowodów. Propozycje przedstawienia dowodów zostały natomiast odrzucone jako pozbawione znaczenia.

W zarzucie piątym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej interpretacji i kwalifikacji w świetle prawa przedstawionych dokumentów oraz okoliczności faktycznych i przesłanek, przedstawionych przez wnoszącą odwołanie, które wskazywały na udział władz tureckich w wydawaniu (rzekomo) „fałszywych” (lecz w rzeczywistości „nieprawidłowych”) świadectw przewozowych A.TR.1. Skutkiem tego Sąd Pierwszej Instancji doszedł do błędnych wniosków prawnych. Sąd również nie wziął zupełnie pod uwagę zasadniczych okoliczności faktycznych jasno przedstawionych przez wnoszącą odwołanie.

W zarzucie szóstym wnosząca odwołanie podnosi, ze Sąd Pierwszej Instancji nie uznał za błąd Komisji faktu iż Komisja nie zwróciła się do Komitetu Celnego i Rady Stowarzyszenia.

W zarzucie siódmym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji nie uznał jej uzasadnionego interesu w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej w części decyzji Komisji w odniesieniu do konkretnego świadectwa przewozowego A.TR.1.

W zarzucie ósmym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo nie dokonując oceny zasady słuszności i ryzyka w danym przypadku. Sąd nie uznał w związku z tym, że przyjmując nawet, iż świadectwa przewozowe A.TR.1 były fałszywe, w świetle rażących naruszeń, których dopuściły się władze tureckie oraz Komisja, niesłuszne byłoby, biorąc pod uwagę stosunki między podmiotami gospodarczymi i organami administracji, gdyby dopuszczono, aby wnosząca odwołania będąca podmiotem gospodarczym poniosła szkodę, której nie doznałaby gdyby zostały podjęte prawidłowe działania.

W zarzucie dziewiątym wnosząca odwołanie kwestionuje sporny wyrok w zakresie, w jakim uznaje on, na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego, w oparciu o przedstawione i ustalone okoliczności faktyczne, że władze tureckie nie brały czynnego udziału w wydawaniu oraz korzystaniu z 32 świadectw A.TR.1 stanowiących przedmiot niniejszej sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 82, str. 30.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/14 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent (Belgia) w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Postępowanie karne przeciwko Lodewijkowi Gysbrechtsowi i Santurel Inter BVBA

(Sprawa C-205/07)

(2007/C 140/23)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hof van Beroep te Gent (Belgia)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Lodewijk Gysbrechts i Santurel Inter BVBA

Pytanie prejudycjalne

Czy belgijska ustawa z dnia 14 lipca 1991 r. o praktykach handlowych, informowaniu i ochronie konsumenta stanowi środek o skutku równoważnym, zakazany na podstawie art. 28 — 30 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w zakresie, w którym ta krajowa ustawa zawiera w art. 80 § 3 zakaz żądania od konsumenta zaliczki lub zapłaty w czasie biegu imperatywnego terminu na odstąpienie od umowy, wskutek czego rzeczywisty wpływ ustawy z dnia 14 lipca 1991 r. o praktykach handlowych, informowaniu i ochronie konsumenta na wymianę handlową w kraju jest odmienny od jej wpływu na transakcje dokonywane z obywatelami innego państwa członkowskiego, i czy powoduje to powstanie rzeczywistej przeszkody w swobodnym przepływie towarów, chronionym na mocy art. 23 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską?

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/15 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/15

---

Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

(Sprawa C-207/07)

(2007/C 140/24)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że ustanawiając art. 1 ust. 1 akapit drugi dekretu królewskiego 4/2006 z dnia 24 lutego zmieniającego czternastą funkcję Krajowej Komisji Energetyki przewidzianej w jedenastej regulacji dodatkowej III. 1 ustawy 34/1998 z dnia 7 października dotyczącej sektora węglowodorów w celu wprowadzenia obowiązku uzyskania wcześniejszego pozwolenia Krajowej Komisji Energetyki na nabycie udziałów w spółkach wykonujących określoną działalność regulowaną w sektorze energetycznym oraz na nabycie określonych aktywów w celu prowadzenia tej działalności, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 i 43 traktatu WE. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że ustanawiając art. 1 ust. 1 akapit drugi dekretu królewskiego 4/2006 z dnia 24 lutego zmieniającego czternastą funkcję Krajowej Komisji Energetyki przewidzianej w jedenastej regulacji dodatkowej III. 1 ustawy 34/1998 z dnia 7 października dotyczącej sektora węglowodorów w celu wprowadzenia obowiązku uzyskania wcześniejszego pozwolenia Krajowej Komisji Energetyki na nabycie udziałów w spółkach wykonujących określoną działalność regulowaną w sektorze energetycznym oraz na nabycie określonych aktywów w celu prowadzenia tej działalności, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 i 43 traktatu WE.

| — | Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1 | Przepis hiszpański będący przedmiotem skargi poddaje obowiązkowi uzyskania wcześniejszego pozwolenia Krajowej Komisji Energetyki następujące czynności:






  — | nabycie udziałów przekraczających 10 % kapitału lub o jakiejkolwiek innej wysokości jeżeli wywiera to istotny wpływ, dokonane przez jakikolwiek podmiot w formie spółki działający w dziedzinie sektora energetycznego bezpośrednio lub poprzez inne spółki należące do tej samej grupy, |
| --- | --- | --- |

1

Przepis hiszpański będący przedmiotem skargi poddaje obowiązkowi uzyskania wcześniejszego pozwolenia Krajowej Komisji Energetyki następujące czynności:

—

nabycie udziałów przekraczających 10 % kapitału lub o jakiejkolwiek innej wysokości jeżeli wywiera to istotny wpływ, dokonane przez jakikolwiek podmiot w formie spółki działający w dziedzinie sektora energetycznego bezpośrednio lub poprzez inne spółki należące do tej samej grupy,

| — | nabycie określonych aktywów w celu prowadzenia tej działalności. |
| --- | --- |

—

nabycie określonych aktywów w celu prowadzenia tej działalności.

| 2. | Komisja ocenia, że sporny przepis jest niezgodny z art. 56 traktatu WE z następujących powodów:






  — | nabycie udziałów w spółkach prowadzących działalność w sektorze energetycznym lub nabycie określonych aktywów w celu wykonywania takiej działalności jest „przepływem kapitału” w rozumieniu art. 56 WE, |
| --- | --- | --- |

2.

Komisja ocenia, że sporny przepis jest niezgodny z art. 56 traktatu WE z następujących powodów:

—

nabycie udziałów w spółkach prowadzących działalność w sektorze energetycznym lub nabycie określonych aktywów w celu wykonywania takiej działalności jest „przepływem kapitału” w rozumieniu art. 56 WE,

| — | obowiązek uzyskania pozwolenia Krajowej Komisji Energetyki stanowi „ograniczenie” w swobodnym przepływie kapitału zasadniczo zakazane na mocy art. 56 WE, |
| --- | --- |

—

obowiązek uzyskania pozwolenia Krajowej Komisji Energetyki stanowi „ograniczenie” w swobodnym przepływie kapitału zasadniczo zakazane na mocy art. 56 WE,

| — | wskazane ograniczenie nie jest uzasadnione w świetle postanowień traktatu. |
| --- | --- |

—

wskazane ograniczenie nie jest uzasadnione w świetle postanowień traktatu.

| 3. | W szczególności Komisja ocenia, że spornego przepisu nie uzasadnia cel zagwarantowania pewności dostaw energii z następujących względów:






  — | sporny przepis nie jest adekwatnym środkiem dla zagwarantowania pewności dostaw energii, ponieważ istnieją inne, bardziej odpowiednie środki do osiągnięcia tego celu, |
| --- | --- | --- |

3.

W szczególności Komisja ocenia, że spornego przepisu nie uzasadnia cel zagwarantowania pewności dostaw energii z następujących względów:

—

sporny przepis nie jest adekwatnym środkiem dla zagwarantowania pewności dostaw energii, ponieważ istnieją inne, bardziej odpowiednie środki do osiągnięcia tego celu,

| — | w każdym razie sporny przepis jest nieproporcjonalny w zakresie, w którym przewidziany obowiązek uzyskania pozwolenia nie ogranicza się do pewnych, szczególnych działań związanych z zarządem spółką zależną lub z aktywami, |
| --- | --- |

—

w każdym razie sporny przepis jest nieproporcjonalny w zakresie, w którym przewidziany obowiązek uzyskania pozwolenia nie ogranicza się do pewnych, szczególnych działań związanych z zarządem spółką zależną lub z aktywami,

| — | prawo Krajowej Komisji Energetyki do nieudzielenia pozwolenia lub uzależnienia udzielenia pozwolenia od spełnienia dalszych warunków nie podlega obiektywnym i wystarczająco precyzyjnym kryteriom mogącym stanowić podstawę dla zapewnienia skutecznej kontroli sądowej. |
| --- | --- |

—

prawo Krajowej Komisji Energetyki do nieudzielenia pozwolenia lub uzależnienia udzielenia pozwolenia od spełnienia dalszych warunków nie podlega obiektywnym i wystarczająco precyzyjnym kryteriom mogącym stanowić podstawę dla zapewnienia skutecznej kontroli sądowej.

Komisja twierdzi, że sporny przepis stanowi również ograniczenie prawa do podejmowania działalności gospodarczej, co jest niezgodne z art. 43 WE. Ograniczenia tego nie uzasadnia również cel zagwarantowania pewności dostaw energii ze względów wskazanych w związku z art. 56 WE.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/15 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 20 kwietnia 2007 r. — The Competition Authority przeciwko Beef Industry Development Society Ltd, Barry Brothers (Carrigmore) Meats Ltd

(Sprawa C-209/07)

(2007/C 140/25)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Supreme Court

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: The Competition Authority

Strona pozwana: Beef Industry Development Society Ltd, Barry Brothers (Carrigmore) Meats Ltd

Pytania prejudycjalne

„Ustalono w sposób zadowalający Sąd, że:

| a) | istnieje nadwyżka zdolności produkcyjnych w branży przetwórstwa mięsa wołowego, która — obliczana w szczytowych okresach przerobu — stanowiłaby około 32 %; |
| --- | --- |

a)

istnieje nadwyżka zdolności produkcyjnych w branży przetwórstwa mięsa wołowego, która — obliczana w szczytowych okresach przerobu — stanowiłaby około 32 %;

| b) | skutek wspomnianej nadwyżki zdolności produkcyjnych będzie miał bardzo poważne konsekwencje dla średnioterminowej rentowności całej branży; |
| --- | --- |

b)

skutek wspomnianej nadwyżki zdolności produkcyjnych będzie miał bardzo poważne konsekwencje dla średnioterminowej rentowności całej branży;

| c) | chociaż, jak wskazano w raporcie, skutki wymogów w zakresie nadwyżki nie są jeszcze odczuwalne w znacznym stopniu, niezależni konsultanci poinformowali, że nadwyżka zdolności produkcyjnych nie zostanie prawdopodobnie wyeliminowana w najbliższym okresie za pomocą zwykłych środków rynkowych, natomiast z upływem czasu nadwyżka zdolności produkcyjnych doprowadzi do bardzo poważnych strat i w konsekwencji do opuszczenia branży przez przetwórców i zakłady; |
| --- | --- |

c)

chociaż, jak wskazano w raporcie, skutki wymogów w zakresie nadwyżki nie są jeszcze odczuwalne w znacznym stopniu, niezależni konsultanci poinformowali, że nadwyżka zdolności produkcyjnych nie zostanie prawdopodobnie wyeliminowana w najbliższym okresie za pomocą zwykłych środków rynkowych, natomiast z upływem czasu nadwyżka zdolności produkcyjnych doprowadzi do bardzo poważnych strat i w konsekwencji do opuszczenia branży przez przetwórców i zakłady;

| d) | przetwórcy mięsa wołowego stanowiący w przybliżeniu 93 % rynku dostaw mięsa wołowego wspomnianej branży, postanowili podjąć kroki w celu wyeliminowania nadwyżki zdolności produkcyjnych i są gotowi uiszczać opłaty w celu finansowania wypłat dla przetwórców chcących zaprzestać produkcji oraz |
| --- | --- |

d)

przetwórcy mięsa wołowego stanowiący w przybliżeniu 93 % rynku dostaw mięsa wołowego wspomnianej branży, postanowili podjąć kroki w celu wyeliminowania nadwyżki zdolności produkcyjnych i są gotowi uiszczać opłaty w celu finansowania wypłat dla przetwórców chcących zaprzestać produkcji oraz

wspomniani przetwórcy, w tym dziesięć spółek, są członkami podmiotu wyposażonego w osobowość prawną (»stowarzyszenie«) w celu wprowadzenia w życie uzgodnień na następujących zasadach:

| 1. | zakłady (zwane »odchodzącymi«) dokonujące uboju oraz przetwarzające 420 000 sztuk zwierząt rocznie, stanowiące około 25 % aktywnej zdolności produkcyjnej dojdą do porozumienia z pozostałymi zakładami (zwanymi »pozostającymi«) w sprawie odejścia z branży oraz przestrzegania następujących warunków; |
| --- | --- |

1.

zakłady (zwane »odchodzącymi«) dokonujące uboju oraz przetwarzające 420 000 sztuk zwierząt rocznie, stanowiące około 25 % aktywnej zdolności produkcyjnej dojdą do porozumienia z pozostałymi zakładami (zwanymi »pozostającymi«) w sprawie odejścia z branży oraz przestrzegania następujących warunków;

| 2. | odchodzący podpiszą klauzulę przewidującą dwuletni zakaz konkurencji w zakresie przetwarzania bydła w Irlandii; |
| --- | --- |

2.

odchodzący podpiszą klauzulę przewidującą dwuletni zakaz konkurencji w zakresie przetwarzania bydła w Irlandii;

| 3. | zakłady odchodzących zostaną zlikwidowane; |
| --- | --- |

3.

zakłady odchodzących zostaną zlikwidowane;

| 4. | nieruchomości gruntowe związane ze zlikwidowanymi zakładami nie będą wykorzystywane dla celów przetwarzania mięsa wołowego przez okres pięciu lat; |
| --- | --- |

4.

nieruchomości gruntowe związane ze zlikwidowanymi zakładami nie będą wykorzystywane dla celów przetwarzania mięsa wołowego przez okres pięciu lat;

| 5. | dzięki kredytom udzielonym przez pozostających, którzy należą do stowarzyszenia, odchodzącym wypłacać się będzie rekompensatę w ratach; |
| --- | --- |

5.

dzięki kredytom udzielonym przez pozostających, którzy należą do stowarzyszenia, odchodzącym wypłacać się będzie rekompensatę w ratach;

| 6. | wszyscy pozostający uiszczać będą dobrowolną opłatę na rzecz stowarzyszenia w wysokości 2 EUR od sztuki w przypadku tradycyjnego procentowego uboju i 11 EUR od sztuki w przypadku uboju bydła ponad wspomnianą wielkość; |
| --- | --- |

6.

wszyscy pozostający uiszczać będą dobrowolną opłatę na rzecz stowarzyszenia w wysokości 2 EUR od sztuki w przypadku tradycyjnego procentowego uboju i 11 EUR od sztuki w przypadku uboju bydła ponad wspomnianą wielkość;

| 7. | opłata byłaby wykorzystywana w celu spłaty kredytów pozostających; zaprzestanie się pobierania opłat z chwilą spłacenia kredytów; |
| --- | --- |

7.

opłata byłaby wykorzystywana w celu spłaty kredytów pozostających; zaprzestanie się pobierania opłat z chwilą spłacenia kredytów;

| 8. | sprzęt odchodzących wykorzystywany w ramach wstępnego przetwarzania mięsa wołowego zostanie sprzedany wyłącznie pozostającym w celu wykorzystania go jako sprzęt zapasowy lub części zamienne albo zostanie sprzedany poza terytorium Irlandii; |
| --- | --- |

8.

sprzęt odchodzących wykorzystywany w ramach wstępnego przetwarzania mięsa wołowego zostanie sprzedany wyłącznie pozostającym w celu wykorzystania go jako sprzęt zapasowy lub części zamienne albo zostanie sprzedany poza terytorium Irlandii;

| 9. | swoboda pozostających w zakresie produkcji, ustalania cen, warunków sprzedaży, przywozu i wywozu, wzrostu wydajności nie zostanie naruszona, |
| --- | --- |

9.

swoboda pozostających w zakresie produkcji, ustalania cen, warunków sprzedaży, przywozu i wywozu, wzrostu wydajności nie zostanie naruszona,

oraz przyjęto, że porozumienie takie może w świetle art. 81 ust. 1 WE wpływać w znacznym stopniu na handel między państwami członkowskimi, [w związku z czym nasuwa się pytanie], czy uzgodnienie takie należy uznać za uzgodnienie, którego celem jest, niezależnie od skutku, zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz wspólnego rynku, a zatem uznać je za niezgodne z art. 81 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską?”

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/16 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Michaniki AE przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypourgos Epikrateias; „Pantechniki AE” i Syndesmos Epicheirisseon Periodikou Typou

(Sprawa C-213/07)

(2007/C 140/26)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Symvoulio tis Epikrateias (Rada Państwa) (Grecja)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Michaniki AE.

Strona pozwana: Ethniko Symvoulio Radiotileorasis (Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji), Ypourgos Epikrateias (minister stanu) „Pantechniki AE” i Syndesmos Epicheirisseon Periodikou Typou (Stowarzyszenie Prasy Periodycznej)

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy wyliczenie podstaw wykluczenia wykonawców robót publicznych, zawarty w art. 24 dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 1999, str. 54) jest wyczerpujące? |
| --- | --- |

1)

Czy wyliczenie podstaw wykluczenia wykonawców robót publicznych, zawarty w art. 24 dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 1999, str. 54) jest wyczerpujące?

| 2) | Jeżeli wyliczenie to nie jest wyczerpujące to czy przepis, który z powodów ochrony przejrzystości w zakresie działalności gospodarczej państwa stanowi, że status właściciela, wspólnika, głównego akcjonariusza lub członka kadry zarządzającej przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą w dziedzinie środków masowego przekazu nie podlega łączeniu ze statusem właściciela, wspólnika, głównego akcjonariusza lub członka kadry zarządzającej przedsiębiorstwa, któremu państwo lub publiczna osoba prawna senu largo udziela zamówienia publicznego na roboty budowlane, dostawy lub usługi, realizuje cele zgodne z zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego oraz czy bezwzględny zakaz udzielania zamówień publicznych takim przedsiębiorstwom jest zgodny ze wspólnotową zasadą proporcjonalności? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli wyliczenie to nie jest wyczerpujące to czy przepis, który z powodów ochrony przejrzystości w zakresie działalności gospodarczej państwa stanowi, że status właściciela, wspólnika, głównego akcjonariusza lub członka kadry zarządzającej przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą w dziedzinie środków masowego przekazu nie podlega łączeniu ze statusem właściciela, wspólnika, głównego akcjonariusza lub członka kadry zarządzającej przedsiębiorstwa, któremu państwo lub publiczna osoba prawna senu largo udziela zamówienia publicznego na roboty budowlane, dostawy lub usługi, realizuje cele zgodne z zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego oraz czy bezwzględny zakaz udzielania zamówień publicznych takim przedsiębiorstwom jest zgodny ze wspólnotową zasadą proporcjonalności?

| 3) | Jeżeli art. 24 dyrektywy 93/37 należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim wyliczenie podstaw wykluczenia wykonawców jest wyczerpujące, lub jeżeli dany przepis krajowy nie może być interpretowany jako realizujący cele zgodne z zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego lub wreszcie jeżeli zakaz ustanowiony tym przepisem nie jest zgodny ze wspólnotową zasada proporcjonalności, to czy przywołana dyrektywa - zabraniając włączenia jako podstawy wykluczenia wykonawcy z procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane przypadku, w którym sam wykonawca lub członek kierownictwa przedsiębiorstwa (taki jak właściciel danego przedsiębiorstwa, jego główny akcjonariusz, wspólnik lub członek kadry zarządzającej) lub też ich pośrednicy, świadczą prace w przedsiębiorstwach prowadzących działalność w zakresie środków masowego przekazu, które mogą wpływać w sposób niezgodny z prawem na procedurę udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, z uwagi szeroki zakres wpływów jakim dysponują - pozostaje w sprzeczności z zasadami ogólnymi ochrony konkurencji i przejrzystości, jak i art. 5 ust. 2 traktatu WE ustanawiającym zasadę subsydiarności? |
| --- | --- |

3)

Jeżeli art. 24 dyrektywy 93/37 należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim wyliczenie podstaw wykluczenia wykonawców jest wyczerpujące, lub jeżeli dany przepis krajowy nie może być interpretowany jako realizujący cele zgodne z zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego lub wreszcie jeżeli zakaz ustanowiony tym przepisem nie jest zgodny ze wspólnotową zasada proporcjonalności, to czy przywołana dyrektywa - zabraniając włączenia jako podstawy wykluczenia wykonawcy z procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane przypadku, w którym sam wykonawca lub członek kierownictwa przedsiębiorstwa (taki jak właściciel danego przedsiębiorstwa, jego główny akcjonariusz, wspólnik lub członek kadry zarządzającej) lub też ich pośrednicy, świadczą prace w przedsiębiorstwach prowadzących działalność w zakresie środków masowego przekazu, które mogą wpływać w sposób niezgodny z prawem na procedurę udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, z uwagi szeroki zakres wpływów jakim dysponują - pozostaje w sprzeczności z zasadami ogólnymi ochrony konkurencji i przejrzystości, jak i art. 5 ust. 2 traktatu WE ustanawiającym zasadę subsydiarności?

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/17 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/17

---

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

(Sprawa C-223/07)

(2007/C 140/27)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerell i P. Dejmek, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Szwecji

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei) (1) oraz do dyrektywy 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej (2), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei) (1) oraz do dyrektywy 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej (2), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy,

| — | obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

---

(1)  Dz.U. L 164, str. 44

(2)  Dz.U. L 164, str. 114

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/17 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/17

---

Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-235/07)

(2007/C 140/28)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun, P. Dejmek, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE (2) w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE (3) w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE (2) w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE (3) w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

| — | obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

---

(1)  Dz.U. L 164, str. 44

(2)  Dz.U. L 143, str. 70

(3)  Dz.U. L 75, str. 29

---

Sąd Pierwszej Instancji

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/19 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/19

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji

(Sprawa T-357/02) (1)

(Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez władze kraju związkowego Saksonii - Program pomocowy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw - Przyspieszone postępowanie zatwierdzające - Stosowanie w czasie wspólnotowych wytycznych i rozporządzenia o zwolnieniach dotyczącego małych i średnich przedsiębiorstw - Plan pomocy zgłoszony przed wejściem w życie rozporządzenia o zwolnieniach - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Zgłoszenie kompletne)

(2007/C 140/29)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Freistaat Sachsen (Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Lübbig)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i J. Flett, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Wniosek o stwierdzenie nieważności art. 2 akapit drugi i art. 3 i 4 decyzji Komisji 2003/226/WE z dnia 24 września 2002 r. w sprawie programu pomocowego planowanego przez Niemcy — „Program na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Poprawa wydajności przedsiębiorstw w Saksonii” — Podprogram 1 (coaching), 4 (uczestnictwo w targach i wystawach), 5 (współpraca) i 7 (promocja wizerunku firmy) (Dz.U. z 2003 r., L 91, str. 13).

Sentencja wyroku

| 1) | Stwierdza się nieważność art. 2 akapit drugi i art. 3 a także art. 4 decyzji Komisji 2003/226/WE z dnia 24 września 2002 r. w sprawie programu pomocowego planowanego przez Niemcy — „Program na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Poprawa wydajności przedsiębiorstw w Saksonii” — Podprogram 1 (coaching), 4 (uczestnictwo w targach i wystawach), 5 (współpraca) i 7 (promocja wizerunku firmy). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność art. 2 akapit drugi i art. 3 a także art. 4 decyzji Komisji 2003/226/WE z dnia 24 września 2002 r. w sprawie programu pomocowego planowanego przez Niemcy — „Program na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Poprawa wydajności przedsiębiorstw w Saksonii” — Podprogram 1 (coaching), 4 (uczestnictwo w targach i wystawach), 5 (współpraca) i 7 (promocja wizerunku firmy).

| 2) | Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/19 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/19

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(Sprawa T-219/04) (1)

(Rybołówstwo - Rozwój zdolności połowowej flot rybackich państw członkowskich - System wprowadzania/wycofywania - Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury - System językowy)

(2007/C 140/30)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1438/2003 z dnia 12 sierpnia 2003 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do polityki dotyczącej floty wspólnotowej, określonej w rozdziale III rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 (Dz.U. L 204, str. 21)

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004 (uprzednio C-464/03)

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/19 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/19

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Negenman przeciwko Komisji

(Sprawa T-255/04) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Urlop macierzyński - Zwolnienie chorobowe - Przewidywana data porodu - Rozpoczęcie urlopu macierzyńskiego)

(2007/C 140/31)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Monique Negenman (Roosendaal, Niderlandy) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo D. Waelbroeck, następnie H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy, ta ostatnia wspierana przez N. Rampal, adwokata)

Przedmiot sprawy

Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji ustalającej daty rozpoczęcia i zakończenia urlopu macierzyńskiego na podstawie art. 58 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, a po drugie żądanie odszkodowania.

Sentencja wyroku

| 1) | Decyzja Komisji z dnia 23 października 2003 r. ustalająca daty rozpoczęcia i zakończenia urlopu macierzyńskiego jest nieważna. |
| --- | --- |

1)

Decyzja Komisji z dnia 23 października 2003 r. ustalająca daty rozpoczęcia i zakończenia urlopu macierzyńskiego jest nieważna.

| 2) | W pozostałej części skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

| 3) | Kosztami postępowania zostaje obciążona Komisja. |
| --- | --- |

3)

Kosztami postępowania zostaje obciążona Komisja.

---

(1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/20 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/20

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Crespinet przeciwko Komisji

(Sprawa T-261/04) (1)

(Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w roku 2003 - Przyznanie punktów pierwszeństwa)

(2007/C 140/32)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Alain Crespinet (Rosières, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie przyznania punktów pierwszeństwa skarżącemu w ramach awansów w roku 2003 oraz stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej wpisania go na listę urzędników awansowanych do stopnia A5 w ramach tego samego postępowania

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Każda ze stron ponosi własne koszty. |
| --- | --- |

2)

Każda ze stron ponosi własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/20 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/20

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 maja 2007 r. — Citymo przeciwko Komisji

(Sprawa T-271/04) (1)

(Odpowiedzialność kontraktowa - Klauzula polubowna - Umowa najmu - Niedopuszczalność - Odpowiedzialność pozaumowna - Negocjacje przed zawarciem umowy - Zarzut bezprawności - Uzasadnione oczekiwania - Dobra wiara - Nadużycie prawa - Szkoda - Utrata możliwości)

(2007/C 140/33)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Citymo SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Van Ommeslaghe, I. Heenen i P.-M. Louis)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Philippe'a i M. Goudena)

Przedmiot sprawy

Powództwo z tytułu odpowiedzialności kontraktowej o zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowania w związku z rozwiązaniem rzekomo zawartej pomiędzy nią a Wspólnotą Europejską, reprezentowaną przez Komisję, umowy najmu oraz ewentualnie powództwo z tytułu odpowiedzialności pozaumownej o naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą w związku z decyzją Komisji o zakończeniu negocjacji poprzedzających zawarcie umowy najmu.

Sentencja wyroku

| 1) | Komisja wypłaci skarżącej kwotę 20 000 EUR powiększoną o odsetki za zwłokę, biegnące od daty ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia rzeczywistej zapłaty, według stawki rocznej równej stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonej o 2 punkty, lecz nieprzekraczającej stawki 6 %. |
| --- | --- |

1)

Komisja wypłaci skarżącej kwotę 20 000 EUR powiększoną o odsetki za zwłokę, biegnące od daty ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia rzeczywistej zapłaty, według stawki rocznej równej stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonej o 2 punkty, lecz nieprzekraczającej stawki 6 %.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Każda ze stron pokryje własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Każda ze stron pokryje własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/21 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/21

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji

(Sprawa T-343/04) (1)

(Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Nieważność - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Skarga o zadośćuczynienie - Niedopuszczalność)

(2007/C 140/34)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Vassilios Tsarnavas (Volos, Grecja) (przedstawiciele: N. Lhoëst i B. d'Orléans, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji oceniającego w postępowaniu odwoławczym z dnia 4 sierpnia 2003 r., ustanawiającej ostateczną ocenę skarżącego za okres od 1 lipca 1997 r. do 30 czerwca 1999 r., a po drugie żądanie zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z opóźnionym sporządzeniem sprawozdania z oceny oraz w związku z mobbingiem, którego stał się ofiarą.

Sentencja wyroku

| 1) | Decyzja oceniającego w postępowaniu odwoławczym z dnia 4 sierpnia 2003 r., ustanawiająca ostateczną ocenę skarżącego za okres od 1 lipca 1997 r. do 30 czerwca 1999 r. jest nieważna. |
| --- | --- |

1)

Decyzja oceniającego w postępowaniu odwoławczym z dnia 4 sierpnia 2003 r., ustanawiająca ostateczną ocenę skarżącego za okres od 1 lipca 1997 r. do 30 czerwca 1999 r. jest nieważna.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona

| 3) | Komisja pokryje swoje własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez skarżącego |
| --- | --- |

3)

Komisja pokryje swoje własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez skarżącego

---

(1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/21 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/21

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(Sprawa T-99/05) (1)

(Rybołówstwo - Rozporządzenie (WE) nr 494/2002 - Ochrona zasobów morskich - Podstawa prawna - Zasada niedyskryminacji - Obowiązek uzasadnienia)

(2007/C 140/35)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn, F. Jimeno Fernández i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 494/2002 z dnia 19 marca 2002 r. ustanawiającego dodatkowe środki techniczne w celu odnowienia zasobów morszczuka w podobszarach ICES III, IV, V, VI i VII oraz rejonach ICES VIII a, b, d, e (Dz.U. L 77, str. 8)

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty jak i koszty poniesione przez Komisję. |
| --- | --- |

2)

Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty jak i koszty poniesione przez Komisję.

---

(1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002 (uprzednio C-165/02)

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/21 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/21

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 maja 2007 r. — Black & Decker przeciwko OHIM — Atlas Coco (Przedstawienie w formie przestrzennej narzędzia o napędzie elektrycznym w kolorze żółtym i czarnym)

(Sprawy połączone T-239/05, T-240/05, od T-245/05 do T-247/05, T-255/05, od T-274/05 do T-280/05) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Termin do wszczęcia postępowania w sprawie sprzeciwu - Przekazanie faksem - Dopuszczalność - Określenie w sposób czytelny wcześniejszego znaku towarowego - Zasada 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

(2007/C 140/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Black & Decker Corporation (Towson, Maryland, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: H. Carr, QC i P. Harris, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik A. Folliard-Monguiral)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Atlas Copco AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: R. Meade, barrister i M.Gilbert, solicitor )

Przedmiot sprawy

Trzynaście skarg wniesionych odpowiednio na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 kwietnia (R 727/2004-1, R 729/2004-1, R 723/2004-1, R 730/2004-1 i R 724/2004-1), z dnia 27 kwietnia (R 722/2004-1) oraz z dnia 3 maja 2005 r. (R 788/2004-1, R 789/2004-1, R 790/2004-1, R 791/2004-1, R 792/2004-1, R 793/2004-1 i R794/2004-1) dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu między Atlas Copco AB a The Black & Decker Corporation

Sentencja wyroku

| 1) | Skargi zostają oddalone. |
| --- | --- |

1)

Skargi zostają oddalone.

| 2) | Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/22 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/22

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Antartica przeciwko OHIM — Nasdaq Stock Market (nasdaq)

(Sprawa T-47/06) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego nasdaq - Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy NASDAQ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2007/C 140/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Antartica Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Racca)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik A. Flliard-Monguiral)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: The Nasdaq Stock Market, Inc. (Waszyngton D.C., Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. van Manen i J. Hofhuis)

Przedmiot sprawy

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 grudnia 2005 r (sprawa R 752/2004-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między The Nasdaq Stock Market, Inc. a Antartica Srl.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Antartica Srl zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Antartica Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 74 z 23.3.2006

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/22 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/22

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 kwietnia 2007 r. — SID przeciwko Komisji

(Sprawa T-30/03) (1)

(Pomoc państwa - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Pojęcie „strony zainteresowanej’ - Związek zawodowy pracowników)

(2007/C 140/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: adwokaci P. Bentley, QC, A. Worsøe i F. Ragolle)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy, na początku H. van Vliet, potem N.Khan)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: pełnomocnik J. Molde) i Królestwo Norwegii (przedstawiciel: pełnomocnik I. Høyland)

Przedmiot sprawy

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 4370 wersja ostateczna z dnia 13 listopada 2002 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń do duńskich przepisów podatkowych mających zastosowanie do marynarzy zatrudnionych na pokładzie statków wpisanych do duńskiego rejestru transportu międzynarodowego.

Sentencja postanowienia

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | Skarżąca poniesie koszty własne postępowania a także koszty poniesione przez Komisję. |
| --- | --- |

2)

Skarżąca poniesie koszty własne postępowania a także koszty poniesione przez Komisję.

| 3) | Każda ze stron poniesie koszty własne związane z interwencjami. |
| --- | --- |

3)

Każda ze stron poniesie koszty własne związane z interwencjami.

---

(1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/23 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/23

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2007 r. — EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji

(Sprawa T-387/04) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdzielenia przydziałów emisji w Niemczech - Pomoc państwa - Interes prawny - Niedopuszczalność)

(2007/C 140/39)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: EnBW Energie Baden-Württemberg (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: C.-D. Ehlermann, M. Seyfarth, A. Gutermuth i M. Wissmann, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker, M. Niejahr i T. Scharf, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: W.-D. Plessing i U. Forsthoff, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Sellnera i U. Karpensteina)

Przedmiot sprawy

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004) 2515/2 końcowy, z dnia 7 lipca 2004 r. dotycząca krajowego planu rozdzielenia przydziałów emisji gazów cieplarnianych przez Republikę Federalną Niemiec zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE, (Dz.U. L 275, str. 32)

Sentencja postanowienia

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | Skarżąca pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez pozwaną. |
| --- | --- |

2)

Skarżąca pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez pozwaną.

| 3) | Interwenient pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Interwenient pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/23 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/23

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Tebaldi i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-415/04) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w roku 2003 - Odmowa awansu - Przyznawanie punktów awansu - Oczywista niedopuszczalność)

(2007/C 140/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Vittoria Tebaldi (Bruksela, Belgia); Vicente Tejero Gazo (Tervuren, Belgia); Victor Gonzalez Martinez (Bruksela, Belgia) i Alessandro Giovannetti (Ernster, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo G. Bounéou i F. Frabetti, następnie F. Frabetti, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H. Kramer, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Żądanie główne stwierdzenia nieważności listy urzędników awansowanych w roku 2003, w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwisk skarżących, jak również wszelkich czynności przygotowawczych prowadzących do wydania niniejszej decyzji; i ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu punktów w ramach postępowania w sprawie awansu w roku 2003.

Sentencja postanowienia

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 2) | Każda ze stron ponosi własne koszty. |
| --- | --- |

2)

Każda ze stron ponosi własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/24 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/24

---

Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 maja 2007 r. — IPK International World Tourism Marketing Consultants przeciwko Komisji

(Sprawa T-297/05R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Artykuł 256 WE - Przedmiot wniosku - Dopuszczalność - Brak pilności)

(2007/C 140/41)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: IPK International World Tourism Marketing Consultants (przedstawiciel: C. Pitschas, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima, pełnomocnik, wspierany przez C. Arholda, adwokat)

Przedmiot sprawy

Wniosek dotyczący zawieszenie wykonania decyzji Komisji C (2006) 6452 z dnia 4 grudnia 2006 r. dotyczącej zwrotu kwoty 318 000 EUR otrzymanej przez skarżącą tytułem zaliczki na realizację projektu Ecodata

Sentencja postanowienia

| 1) | Wniosek złożony w postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek złożony w postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

| 2) | Zastrzega się rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. |
| --- | --- |

2)

Zastrzega się rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/24 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/24

---

Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji

(Sprawa T-12/07 R)

(Postępowanie w sprawie środka tymczasowego - Konkurencja - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Nakaz wobec osób trzecich - Niedopuszczalność)

(2007/C 140/42)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Polimeri Europa SpA (Brindisi, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa, F. Moretti oraz L.Nascimbene)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy V. Di Bucci, F. Amato i V. Botka)

Przedmiot sprawy

Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego mający na celu, po pierwsze zobowiązanie Komisji do nakazania, pod groźbą kary, spółce Manufacture française des pneumatiques Michelin aby nie korzystała w żaden sposób ani w jakimkolwiek celu z informacji zawartych w jawnej wersji pisma w sprawie przedstawienia zarzutów z dnia 6 kwietnia 2006 r. przyjętej w ramach postępowania ustanowionego na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy otrzymany w wyniku polimeryzacji emulsyjnej) przekazanego tej spółce w następstwie przyjęcia decyzji Komisji COMP/F2/D (2006) 1095 z dnia 6 listopada 2006 r.; po drugie nakazanie Komisji, aby przekazała spółce Manufacture française des pneumatiques Michelin kopię postanowienia i wreszcie nakazanie, aby zostały podjęte inne działania uznane za konieczne przez prezesa Sądu.

Sentencja postanowienia

| 1) | Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/24 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/24

---

Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2007 r. — Icuna.Com przeciwko Parlamentowi

(Sprawa T-71/07 R)

(Zamówienia publiczne - Wspólnotowe postępowanie przetargowe - Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Brak pilnego charakteru)

(2007/C 140/43)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Icuna.Com SCRL (Braine-le-Château, Belgia) (przedstawiciele: J. Windey oraz P. de Bandt, adwokaci)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau oraz M. Ecker, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 31 stycznia 2007 r., na mocy której Parlament unieważnił przetarg EP/DGINFO/WEBTV/2006/0003, w odniesieniu do części nr 2, do czasu rozpoznania przez Sąd sprawy w postępowaniu głównym.

Sentencja

| 1) | Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/25 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/25

---

Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2007 r. — Fratex Indústria e Comércio, Lda przeciwko OHIM — USA Track & Field (TRACK & FIELD USA)

(Sprawa T-103/07)

(2007/C 140/44)

Język skargi: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Fratex Indústria e Comércio, Lda. (São Paulo, Brazylia) (przedstawiciel: adwokat B. Braga da Cruz)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: USA Track & Field, Inc.

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 stycznia 2007 r. (skarga nr R 1061/2005-4); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 stycznia 2007 r. (skarga nr R 1061/2005-4);

| — | nakazanie OHIM udzielenia odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 168088 dla towarów z klasy 25; |
| --- | --- |

—

nakazanie OHIM udzielenia odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 168088 dla towarów z klasy 25;

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Fratex Indústria e Comércio, Lda.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak towarowy o charakterze mieszanym USA TRACK & FIELD

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: TRACK & FIELD

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania wniesionego przez USA Track & Fidel, Inc.

Podniesione zarzuty: Skarżąca uważa, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (1), ponieważ istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd konsumentów z uwagi na ewentualne współistnienie na rynku przedmiotowych oznaczeń, ponieważ napis TRACK & FIELD występuje w obydwu przypadkach. W istocie, towary oznaczone przedmiotowymi znakami towarowymi są identyczne i nawet, jeśli nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w całym tego słowa znaczeniu zawsze będzie występować prawdopodobieństwo skojarzenia, które zgodnie z art. 8 ust. 1 lit b) in fine ww. rozporządzenia objęte jest prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/25 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/25

---

Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2007 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Spa Monopole (SPA THERAPY)

(Sprawa T-109/07)

(2007/C 140/45)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: L'Oréal SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Baud)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SA Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa, w skrócie SA Spa Monopole NV (Spa, Belgia)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 24 stycznia 2007 r. (sprawa R 468/2005-4); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 24 stycznia 2007 r. (sprawa R 468/2005-4);

| — | obciążenie strony pozwanej i — w stosownym przypadku — interwenienta kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej i — w stosownym przypadku — interwenienta kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SPA THERAPY” dla towarów należących do klasy 3 — zgłoszenie nr 1 975 283

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: SA Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa, w skrócie SA Spa Monopole NV

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy Beneluksu „SPA” dla towarów należących do klasy 3

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych towarów

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania skarżącej

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 pkt b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, że Izba Odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż występujące w sprawie oznaczenia są podobne, oraz z uwagi na to, że — w ocenie skarżącej — nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/26 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/26

---

Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Siemens przeciwko Komisji

(Sprawa T-110/07)

(2007/C 140/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Siemens AG (Berlin i Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: I. Brinker, T. Loest i C. Steinle, prawnicy)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | zgodnie z pierwszym ustępem art. 231 WE, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej; |
| --- | --- |

—

zgodnie z pierwszym ustępem art. 231 WE, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

| — | posiłkowo, zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej w art. 2 lit. m decyzji; |
| --- | --- |

—

posiłkowo, zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej w art. 2 lit. m decyzji;

| — | zgodnie z art. 87 ust. 2 regulaminu postępowania Sądu Pierwszej Instancji obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

zgodnie z art. 87 ust. 2 regulaminu postępowania Sądu Pierwszej Instancji obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca podważa decyzję Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową. W zaskarżonej decyzji na skarżącą oraz na inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny z tytułu naruszenia art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o EOG. W opinii Komisji, skarżąca uczestniczyła w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk dotyczących sektora rozdzielnic z izolacją gazową.

Skarżąca podnosi trzy zarzuty na poparcie swojej skargi.

Po pierwsze, krytykuje się Komisję za brak wykazania i przedstawienia konkretnych i szczegółowych dowodów na wystąpienie naruszenia. W szczególności Komisja nie wykazała i nie udowodniła sposobu, w jaki domniemane naruszenie wpłynęło na wspólny rynek oraz na obszar EOG podczas pierwszego etapu domniemanego naruszenia trwającego do roku 1999.

Po drugie, skarżąca podnosi przyjęcie przez Komisję niewłaściwego założenia dotyczącego występowania pojedynczego i ciągłego naruszenia oraz przeprowadzenie przez nią niewłaściwej oceny okresu trwania naruszenia. W opinii skarżącej, po dniu 22 kwietnia 1999 r. Komisja nie miała możliwości przedstawienia dowodów na uczestnictwo skarżącej w domniemanym naruszeniu.

W dalszej kolejności, utrzymuje się wystąpienie naruszenia art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) związane w opinii skarżącego z wygaśnięciem terminu przedawnienia związanego z jego uczestnictwem w pierwszym etapie domniemanego trwającym do roku 1999.

Ostatecznie skarżący podnosi dopuszczenie się przez Komisję przy ocenie grzywny poważnych błędów co do prawa. Przykładowo przedkłada się w tym względzie, brak przeprowadzenia przez Komisję właściwej oceny powagi i czasu trwania naruszenia oraz zastosowanie przez nią w sposób oczywisty nadmiernego współczynnika odstraszającego. Ponadto, Komisja niesłusznie uznała odegranie przez skarżącego wiodącej roli oraz nie uwzględniła jego współpracy z Komisją.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1).

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/26 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/26

---

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Toshiba przeciwko Komisji

(Sprawa T-113/07)

(2007/C 140/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Toshiba Corp. (Tokyo, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci: J. MacLennan, Solicitor, A. Schulz i J. Borum)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. — sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową; lub |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. — sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową; lub

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w zakresie, w jakim odnosi się ona do Toshiby; lub |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w zakresie, w jakim odnosi się ona do Toshiby; lub

| — | zmiana art. 1 i 2 decyzji w celu umorzenia lub znaczącego zmniejszenia nałożonej na Toshibę grzywny, oraz |
| --- | --- |

—

zmiana art. 1 i 2 decyzji w celu umorzenia lub znaczącego zmniejszenia nałożonej na Toshibę grzywny, oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z ustanowieniem gwarancji bankowej. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z ustanowieniem gwarancji bankowej.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca wniosła zgodnie z art. 230 WE skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (Sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową C(2006) 6762 wersja ostateczna), na podstawie której Komisja uznała, iż skarżący oraz inne przedsiębiorstwa są odpowiedzialni za naruszenie art. 81 WE, a także wraz z dniem 1 stycznia 1994 r. art. 53 EOG, którego dopuścili się w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową (zwanych dalej „RIG”) poprzez zawarcie szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na a) podziale rynku, b) przydzieleniu ilości i zachowaniu poszczególnych udziałów rynkowych, c) przyznaniu określonym producentom poszczególnych projektów RIG (ustalanie ofert przetargowych) oraz manipulowaniu procedurą przetargową w zakresie tych projektów, d) ustalaniu cen, e) zawieraniu porozumień w celu zawieszenia umów licencyjnych zawartych z podmiotami niebiorącymi udziału w kartelu oraz f) wymianie istotnych informacji rynkowych. Posiłkowo, skarżący wnosi o umorzenie lub zmniejszenie nałożonych na niego grzywien.

Według skarżącego, Komisja najwyraźniej oparła swoje ustalenia na trzech porozumieniach stwierdzając istnienie ogólnoświatowego kartelu. Nawet w przypadku wystąpienia takiej sytuacji, skarżąca wnosi o to, iż Komisja nie posiada uprawnień w zakresie określenia zachowań mogących wpłynąć na ograniczenie konkurencji poza obszarem EOG.

Skarżąca utrzymuje, że w świetle kryteriów mających zastosowanie Komisja nie wykazała w sposób wymagany prawem uczestnictwa strony skarżącej w Europie, lub tego, że europejscy dostawcy rozdzielnic z izolacją gazową w zamian za zobowiązanie japońskich dostawców co do braku dostarczania tablic rozdzielczych w Europie „przypisali” projekty europejskie do kontyngentu europejskiego „KRIG” (1). Zarzuca ona następnie Komisji, to, iż oparła się ona celem potwierdzenia na równie pośrednich, niejasnych i niepotwierdzonych środkach dowodowych polegających głównie na ustnych oświadczeniach woli złożonych przez podmiot składający wniosek o współpracę. Zarzuca ona również Komisji brak zapoznania się z dowodami przedstawionymi celem zaprzeczenia tym kompromitującym oświadczeniom.

Ponadto, skoro nie zaprzecza ona swojemu uczestnictwu w porozumieniu KRIG, strona skarżąca podtrzymuje, że przedmiotowa umowa była umową o zasięgu światowym, nie obejmującą swoim zakresem Europy oraz, która nie podlegała uprawnieniom Komisji. Jej zdaniem Komisja starając się zastosować wobec skarżącej swoje uprawnienia całkowicie uzależniła swoją prawną ocenę od kwestii przyjęcia „wspólnego stanowiska” (stanowiącego o powstrzymaniu się Japończyków od wejścia na rynek europejski, natomiast w przypadku przedsiębiorstw europejskich od konkurowania na obszarze Japonii) oraz od tego, czy japońskie przedsiębiorstwa były regularnie informowane o pewnych projektach europejskich lub tego, czy były one przypisywane europejskiemu KRIG jako część owego wspólnego porozumienia. W konsekwencji strona skarżąca utrzymuje, iż Komisja nie ustaliła, iż należało uznać stronę skarżącą za odpowiedzialną za szereg naruszeń popełnionych na poziomie europejskim oraz, popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie.

Strona skarżąca podnosi również, iż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem procedury. Uznaje ona w tym kontekście naruszenie jej prawa do obrony w związku z brakiem przedstawienia przez Komisję odpowiedniego uzasadnienia, nie udostępnienia przez nią pewnych dowodów oraz zniekształcenia pozostałych.

Skarżąca wnosi posiłkowo, iż sposób obliczania grzywien nałożonych na adresatów w zaskarżonej decyzji został naruszony w związku z tym, iż Komisja niewłaściwie rozłożyła odpowiedzialność pomiędzy europejskie i japońskie przedsiębiorstwa. Skarżąca uważa w tym względzie, iż Komisja nie dokonała właściwej oceny wagi i czasu trwania naruszenia, a zatem potraktowała ją w sposób dyskryminujący.

---

(1)  „KRIG” oznacza „kontyngent rozdzielnic z instalacją gazową”.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/27 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/27

---

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Francja przeciwko Komisji

(Sprawa T-116/07)

(2007/C 140/48)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues oraz S. Ramet, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Decyzją z dnia 30 czerwca 1997 r., przyjętą na wniosek Komisji oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie 92/81/EWG (1), Rada upoważniła państwa członkowskie do zastosowania lub do dalszego stosowania istniejących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnień od tego podatku w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych używanych do celów szczególnych. Czterema następującymi po sobie decyzjami Rada przedłużała to upoważnienie, przy czym ostatni okres upoważnienia upływał w dniu 31 grudnia 2006 r. Francja upoważniona została do stosowania obniżonych stawek lub zwolnień w odniesieniu do ciężkiego oleju napędowego wykorzystywanego jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne.

Pismem z dnia 30 grudnia 2001 r. Komisja powiadomiła Francję o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE, dotyczącego zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne (2). Po przeprowadzeniu tego postępowania Komisja wydała w dniu 7 grudnia 2005 r. decyzję 2006/323/WE, w której uznała zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne, w regionie Shannon i na Sardynii, stosowane odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy, za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i w związku z tym nakazała zainteresowanym państwom członkowskim przystąpienie do odzyskania tej pomocy (3). W skardze wniesionej w dniu 17 lutego 2006 r. Francja zażądała częściowego stwierdzenia nieważności tej decyzji, w zakresie, w jakim dotyczy ona zwolnienia przyznanego przez Francję w regionie Gardanne (4).

Komisja postanowiła rozszerzyć formalne postępowanie wyjaśniające dotyczące zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych do produkcji tlenku glinu na okres od dnia stycznia 2004 r. Po umożliwieniu państwom członkowskim i zainteresowanym podmiotom trzecim przedstawienia uwag w tej kwestii, Komisja przyjęła decyzję C (2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r. dotyczącą zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne, w regionie Shannon i na Sardynii, stosowanego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (pomoc państwa nr C 78-79-80/2001). Ta decyzja została zakwestionowana w ramach niniejszej skargi.

Na poparcie swojej skargi skarżąca powołuje się na dwa zarzuty, spośród których pierwszy opiera się na naruszeniu pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając istnienie pomocy państwa, podczas gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki uznania danego środka za pomoc, określone w wyroku w sprawie Altmark (5). Twierdzi ona ponadto, że decyzje upoważniające do zwolnień do dnia 31 grudnia 2006 r. zostały przyjęte przez Radę na wniosek Komisji, która zdaniem skarżącej powinna była przed wystąpieniem z takim wnioskiem upewnić się, że upoważnienie nie prowadzi do zakłóceń konkurencji. Skarżąca uznaje zatem, że Komisja nie mogła, z jednej strony, proponować Radzie przyjęcia decyzji upoważniającej do zastosowania zwolnienia od podatku akcyzowego, niesprzeciwiając się przedłużeniu tego upoważnienia do dnia 31 grudnia 2006 r., a z drugiej strony — twierdzić, że zwolnienie to stanowi pomoc państwa niezgodą ze wspólnym rynkiem od dnia 1 stycznia 2004 r.

Drugi zarzut podniesiony przez skarżącą opiera się na braku uzasadnienia, z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja nie zawiera wyjaśnień dotyczących odpowiedniego rynku lub pozycji różnych przedsiębiorstw na tym rynku czy też charakteru naruszenia konkurencji lub wpływu na rozważaną wymianę handlową.

---

(1)  Dyrektywa Rady z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych

(2)  Opublikowana w Dz.U. C 30 z 2.2.2002

(3)  Decyzja C (2005) 4436 wersja ostateczna, pomoc państwa nr C 78-79-80/2001, Dz.U. 2006 L 119, str.12

(4)  Sprawa T-56/06, Francja przeciwko Komisji, komunikat opublikowany w Dzienniku Urzędowym z 22.4.2006, C 96, str. 21

(5)  Wyrok Trybunału z dnia 24 lipca 2004 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans, Rec. str. I-7747

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/28 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/28

---

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Areva i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-117/07)

(2007/C 140/49)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: AREVA SA, AREVA T&D HOLDING SA, AREVA T&D SA (Paryż, Francja) i AREVA T&D AG (Oberentfelden, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Schild i J.-M. Cot)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r., w zakresie w jakim przypisuje ona AREVA T&D SA i ALSTOM S.A. odpowiedzialność solidarną z tytułu praktyk antykonkurencyjnych wprowadzonych w życie w okresie między 7 grudnia 1992 r. a 8 stycznia 2004 r. oraz z drugiej strony, przypisuje AREVA T&D SA, AREVA T&D AG, AREVA T&D HOLDING S.A. i AREVA S.A. odpowiedzialność solidarną z tytułu praktyk antykonkurencyjnych, wprowadzonych w życie w okresie między 9 stycznia 2004 r. a 11 maja 2004 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r., w zakresie w jakim przypisuje ona AREVA T&D SA i ALSTOM S.A. odpowiedzialność solidarną z tytułu praktyk antykonkurencyjnych wprowadzonych w życie w okresie między 7 grudnia 1992 r. a 8 stycznia 2004 r. oraz z drugiej strony, przypisuje AREVA T&D SA, AREVA T&D AG, AREVA T&D HOLDING S.A. i AREVA S.A. odpowiedzialność solidarną z tytułu praktyk antykonkurencyjnych, wprowadzonych w życie w okresie między 9 stycznia 2004 r. a 11 maja 2004 r.;

| — | posiłkowo, umorzenie lub istotne zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej na AREVA T&D SA, AREVA T&D AG, AREVA T&D HOLDING S.A. i AREVA S.A; |
| --- | --- |

—

posiłkowo, umorzenie lub istotne zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej na AREVA T&D SA, AREVA T&D AG, AREVA T&D HOLDING S.A. i AREVA S.A;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Poprzez niniejszą skargę, skarżący wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Urządzenia z izolacją gazową) dotyczącego kartelu w dziedzinie projektów odnoszących się do urządzeń z izolacją gazową), w zakresie manipulowania procedurą przetargową dotyczącą tych projektów, ustalania cen minimalnych ofert, przydzielania kontyngentów i wymiany informacji. Posiłkowo, skarżący wnoszą o zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej na niego w zaskarżonej decyzji.

Skarżący podnoszą siedem zarzutów na poparcie ich żądań.

Pierwszy zarzut opiera się na naruszeniu przez Komisję przewidzianego w art. 253 WE obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie było sprzeczne i niewystarczające w odniesieniu do elementów odnoszących się w szczególności do przypisania praktyk antykonkurencyjnych, uznanie solidarnej z ALSTOM S.A. odpowiedzialności i zwiększenia podstawowej kwoty grzywny nałożonej w związku z występowaniu AREVA T&D S. A. w naruszeniu w charakterze przywódcy.

W drugim zarzucie skarżący zarzucają Komisji naruszenie przez nią art. 81 WE oraz w szczególności zasad prawnych odnoszących się do przypisania odpowiedzialności z tytułu naruszenia, uznając odpowiedzialność AREVA T&D S.A, AREVA T&D AG z tytułu praktyk antykonkurencyjnych, które miały miejsce jeszcze zanim zostały one zbyte przez ALSTOM S.A., ponieważ uznała ona, iż obydwie spółki przed ich zbyciem owe spółki nie były niezależne od ALSTOM.

Trzeci zarzut podniesiony przez skarżących opiera się na naruszeniu art. 81 WE, ponieważ Komisja przypisała AREVA S.A. i ARENA T&D HOLDING S.A. dopuszczenie się praktyk antykonkurencyjnych, przypisanych ich bezpośrednim lub pośrednim filiom AREVA T&D S.A i AREVA T&D AG, podczas gdy zdaniem skarżących nie wykazała ona tego, że AREVA S.A. i AREVA T&D HOLDING S.A. rzeczywiście kontrolowały te filie podczas okresu naruszenia.

Zarzuty czwarty i piąty opierają się na naruszeniu art. 7 i 81 WE, w szczególności zasad dotyczących odpowiedzialności solidarnej z tytułu naruszenia. Skarżące podnoszą, iż Komisja nie mogła uznać AREVA T&D S.A. i ALSTOM S.A. jako odpowiedzialnych solidarnie, ponieważ nie stanowią one jednostki gospodarczej oraz, że owe uznanie ich odpowiedzialności solidarnej stanowiło niezgodne z prawem przekazanie uprawnień sankcjonujących na rzecz Komisji, jak również naruszenie ogólnych zasad równego traktowania, pewności prawnej oraz skutecznej ochrony sądowej.

W szóstym zarzucie strony zarzucają, iż w zaskarżonej decyzji błędnie zastosowano występowanie w kartelu w charakterze przywódcy oraz tym samym naruszenie art. 81 WE, jak również wytycznych w sprawie metod ustalania grzywien (1) oraz innych ogólnych zasad prawa.

W ostatnim zarzucie skarżący podnoszą, iż Komisja dopuściła się błędu w ocenie w odniesieniu do zakresu współpracy stron skarżących w toku postępowania dochodzeniowego z naruszeniem art. 81 i wytycznych w sprawie współpracy wymienionych w komunikacie w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (2).

---

(1)  Dz.U. C 9 z 14.1.1998, str. 3

(2)  Dz.U. C. 45 z 19.2.2002, str. 3

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/29 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/29

---

Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — MB Immobilien i MB System przeciwko Komisji

(Sprawa T-120/07)

(2007/C 140/50)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: MB Immobilien Verwaltungs GmbH i MB System GmbH & Co. KG (przedstawiciel: G. Brüggen, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji C (2007) 130 wersja ostateczna, wydanej przez Komisję w dniu 24 stycznia 2007 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/2005 (dawniej NN 52/2004), przyznanej przez Niemcy Grupie Biria, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji C (2007) 130 wersja ostateczna, wydanej przez Komisję w dniu 24 stycznia 2007 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/2005 (dawniej NN 52/2004), przyznanej przez Niemcy Grupie Biria,

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące zaskarżyły decyzję Komisji C (2007) 130 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r., w której Komisja uznała pomoc państwa, polegającą na przyjęciu trzech środków, przyznaną przez Niemcy Bike Systems GmbH & Co. Thüringer Zweiradwerk KG, Sachsen Zweirad GmbH i Biria GmbH (później Biria AG) za niezgodną ze wspólnym rynkiem.

Pierwsza ze skarżących jest następcą prawnym Biria AG, a druga — Bike Systems GmbH & Co. Thüringer Zweiradwerk KG. Skarżące wskazują, że zaskarżona decyzja Komisji dotyczy ich bezpośrednio i indywidualnie.

W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą po pierwsze naruszenie prawa wspólnotowego, ze względu na błędną interpretację dozwolonego programu pomocowego. W związku z tym twierdzą one, że pozwana nie oparła swej decyzji na definicji przedsiębiorstw przeżywających trudności, przyjętej w programie pomocowym dozwolonym przez samą pozwaną.

Po drugie skarżące utrzymują, że Komisja naruszyła prawo wspólnotowe dokonując błędnej oceny stanu faktycznego. W tym względzie wskazują one, że wbrew ocenie pozwanej, przedsiębiorstwa, których dotyczyła zaskarżona decyzja, w chwili gdy przyznano pomoc nie były przedsiębiorstwami przeżywającymi trudności.

Wreszcie skarżące podnoszą naruszenie prawa wspólnotowego ze względu na poważne błędy w uzasadnieniu.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/30 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/30

---

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Alstom przeciwko Komisji

(Sprawa T-121/07)

(2007/C 140/51)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Alstom (Levallois Perret, Francja) (przedstawiciele: adwokat J. Derenne, W. Broere, solicitor i adwokaci A. Müller-Rappard, C. Guirado)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b), art. 2 lit. b) i art. 2 lit. c) zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b), art. 2 lit. b) i art. 2 lit. c) zaskarżonej decyzji;

| — | tytułem żądania ewentualnego, znaczne obniżenie grzywny nałożonej na Alstom; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, znaczne obniżenie grzywny nałożonej na Alstom;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową) w przedmiocie kartelu w dziedzinie projektów rozdzielnic z izolacją gazową polegającego na manipulacji przetargami dotyczącymi tych projektów, ustalaniu minimalnych cen sprzedaży, przydziale kontyngentu, przydziale projektów i wymianie informacji. Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na nią w zaskarżonej decyzji.

Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi osiem zarzutów.

Zarzut pierwszy opiera się na naruszeniu zasad dotyczących ochrony sądowej i ogólnej zasady „prawa do skutecznego środka odwoławczego” w zakresie w jakim nakładając łącznie grzywnę na dwa niezależne od siebie przedsiębiorstwa, zarówno prawnie jaki i gospodarczo, Komisja stworzyła sytuację, w której ewentualna korzyść skarżącej z wniesienia skargi przeciwko zaskarżonej decyzji zależy jedynie od rodzaju skargi wniesionej przez niezależny podmiot trzeci.

Zarzut drugi opiera się na naruszeniu reguł mających zastosowanie do solidarności w zakresie w jakim Komisja solidarnie obciążyła taką samą odpowiedzialnością dwa przedsiębiorstwa prawnie od siebie niezależne naruszając tym samym zasadę pewności prawa i zasadę indywidualizacji kary.

W ramach zarzutu trzeciego skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 253 WE w zakresie w jakim nie wyjaśniła ona dlaczego elementy przedstawione przez skarżącą w celu wykazania braku decydującego wpływu skarżącej na jej w 100 % zależne spółki nie okazały się wystarczające w celu obalenia wzruszalnego domniemania w tym przedmiocie.

Podniesiony przez skarżącą zarzut czwarty opiera się na naruszeniu art. 81 WE i w szczególności zasad dotyczących przypisania spółkom dominującym naruszeń popełnionych przez ich spółki zależne a także zasad dotyczących przeniesienia odpowiedzialności za naruszenia.

W ramach zarzutu piątego skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasady mające zastosowanie do uznawania okoliczności obciążających za rolę „przywódcy kartelu” w związku z zasadą równości traktowania. Skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie przypisała skarżącej rolę przywódcy i że jej rola „sekretarza europejskiego” kartelu miała charakter czysto administracyjny i nie przyznała jej roli ważniejszej od innych uczestników kartelu. W konsekwencji skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła błąd w ocenie naruszając zasady mające zastosowanie w tej sprawie a ponadto nie uzasadniła w sposób wystarczający swojej decyzji w tym przedmiocie.

Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja naruszyła zasady prawa mające zastosowanie do dowodu na ciągłość naruszenia nie przedstawiając dowodów mających związek z faktami wystarczająco zbliżonymi w czasie w celu stwierdzenia ciągłości naruszenia.

Zarzut siódmy, na który powołuje się skarżąca opiera się na naruszeniu prawa do obrony ponieważ jej zdaniem, zaskarżona decyzja opiera się na pewnych danych, które nie zostały zawarte w piśmie Komisji w sprawie przedstawienia zarzutów, w odniesieniu do których Komisja nie poinformowała, że wyciągnie konsekwencje w zaskarżonej decyzji.

Wreszcie, w ramach zarzutu ósmego, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasady dotyczące obliczania kwoty podstawowej grzywny poprzez ustalenie w zaskarżonej decyzji za całość okresu naruszenia kwoty grzywny na podstawie obrotu uzyskanego na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego, podczas gdy porozumienie EOG weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/31 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/31

---

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens i VA TECH Transmission & Distribution przeciwko Komisji

(Sprawa T-122/07)

(2007/C 140/52)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Siemens Aktiengesellschaft Österreich (Wiedeń, Austria) i VA TECH Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżące naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w okresie od 20 września 1998 r. do 13 grudnia 2000 r., od 1 kwietnia 2002 r. do 9 października 2002 r. oraz od 21 stycznia 2004 r. do 11 maja 2004 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżące naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w okresie od 20 września 1998 r. do 13 grudnia 2000 r., od 1 kwietnia 2002 r. do 9 października 2002 r. oraz od 21 stycznia 2004 r. do 11 maja 2004 r.;

| — | stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie dotyczącym skarżących; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie dotyczącym skarżących;

| — | ewentualnie, obniżenie grzywien nałożonych na skarżące w art. 2 ust. 1 tej decyzji do wysokości nieprzekraczającej 1 980 000 EUR; |
| --- | --- |

—

ewentualnie, obniżenie grzywien nałożonych na skarżące w art. 2 ust. 1 tej decyzji do wysokości nieprzekraczającej 1 980 000 EUR;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową. W zaskarżonej decyzji na skarżące oraz inne przedsiębiorstwa zostały nałożone grzywny z tytułu naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG. Zdaniem Komisji, skarżące brały udział w serii porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową.

Po pierwsze skarżące opierają swoją skargę na naruszeniu art. 81 ust. 1 WE i art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003. (1) W związku z tym podnoszą one, że grzywna nałożona na spółkę VA TECH Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG jest nieproporcjonalnie wysoka w porównaniu z grzywnami nałożonymi na inne przedsiębiorstwa. Skarżące dodają, że przyjęty przez Komisję sposób podziału całkowitej kwoty grzywien między poszczególne przedsiębiorstwa naruszał zasadę ne bis in idem. Skarżące twierdzą jeszcze, że Komisja niewłaściwie oceniła czas trwania naruszenia. Ponadto, Komisja miała uznać bez przekonującego dowodu, że do dnia 13 grudnia 2000 r. celem lub skutkiem zarzucanego naruszenia było ograniczenie konkurencji w obrębie Wspólnoty. Wreszcie w związku z pierwszym zarzutem prawnym skarżące podnoszą, że przy ustalaniu grzywien niesłusznie nie uwzględniono okoliczności łagodzących oraz komunikatu w sprawie współpracy.

Po drugie skarżące podnoszą, że Komisja dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. W związku z tym wskazują one na naruszenie prawa do przedstawienia stanowiska.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/31 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/31

---

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens Transmission & Distribution przeciwko Komisji

(Sprawa T-123/07)

(2007/C 140/53)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Siemens Transmission & Distribution (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżąca naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w okresie od 15 kwietnia 1988 r. do 13 grudnia 2000 r., od 1 kwietnia 2002 r. do 9 października 2002 r. oraz od 21 stycznia 2004 r. do 11 maja 2004 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżąca naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w okresie od 15 kwietnia 1988 r. do 13 grudnia 2000 r., od 1 kwietnia 2002 r. do 9 października 2002 r. oraz od 21 stycznia 2004 r. do 11 maja 2004 r.;

| — | stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie dotyczącym skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie dotyczącym skarżącej;

| — | ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 ust. 1 tej decyzji do wysokości nieprzekraczającej 1 100 000 EUR; |
| --- | --- |

—

ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 ust. 1 tej decyzji do wysokości nieprzekraczającej 1 100 000 EUR;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową. W zaskarżonej decyzji na skarżącą oraz inne przedsiębiorstwa zostały nałożone grzywny z tytułu naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG. Zdaniem Komisji, skarżąca brała udział w serii porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową.

Po pierwsze skarżąca opiera swoją skargę na naruszeniu art. 81 ust. 1 WE i art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz art. 25 tego rozporządzenia. W związku z tym skarżąca podnosi, że nałożona na nią grzywna przekracza 10 % jej obrotu osiągniętego w ostatnim roku obrotowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto spółka ta stwierdza, że przy ustalaniu grzywny Komisja nie uwzględniła indywidualnych okoliczności, w jakich się znajdowała. Skarżąca dodaje, że Komisja niewłaściwie oceniła czas trwania popełnionego przez nią naruszenia. Oprócz tego, w odniesieniu do okresu przed 16 lipca 1998 r. naruszenia już się przedawniły. Ponadto, Komisja miała uznać bez przekonującego dowodu, że do dnia 13 grudnia 2000 r. celem lub skutkiem zarzucanego naruszenia było ograniczenie konkurencji w obrębie Wspólnoty. Wreszcie w związku z pierwszym zarzutem prawnym skarżąca podnosi, że niesłusznie została ona posądzona o udział w porozumieniach po 2002 r.

Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. W związku z tym wskazuje ona na naruszenie prawa do przedstawienia stanowiska.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/32 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/32

---

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens Transmission & Distribution i Nuova Magrini Galileo przeciwko Komisji

(Sprawa T-124/07)

(2007/C 140/54)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Siemens Transmission & Distribution SA (Grenoble, Francja) i Nuova Magrini Galileo SpA (Bergamo, Włochy) (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżące naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w okresie od 15 kwietnia 1988 r. do 13 grudnia 2000 r., od 1 kwietnia 2002 r. do 9 października 2002 r. oraz od 21 stycznia 2004 r. do 11 maja 2004 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżące naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w okresie od 15 kwietnia 1988 r. do 13 grudnia 2000 r., od 1 kwietnia 2002 r. do 9 października 2002 r. oraz od 21 stycznia 2004 r. do 11 maja 2004 r.;

| — | stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie dotyczącym skarżących; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie dotyczącym skarżących;

| — | ewentualnie, obniżenie grzywien nałożonych na skarżące w art. 2 ust. 1 tej decyzji do wysokości nieprzekraczającej 2 750 000 EUR w odniesieniu do pierwszej z nich oraz 1 100 000 EUR w odniesieniu do drugiej ze skarżących; |
| --- | --- |

—

ewentualnie, obniżenie grzywien nałożonych na skarżące w art. 2 ust. 1 tej decyzji do wysokości nieprzekraczającej 2 750 000 EUR w odniesieniu do pierwszej z nich oraz 1 100 000 EUR w odniesieniu do drugiej ze skarżących;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową. W zaskarżonej decyzji na skarżące oraz inne przedsiębiorstwa zostały nałożone grzywny z tytułu naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG. Zdaniem Komisji, skarżące brały udział w serii porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową.

Po pierwsze skarżące opierają swoją skargę na naruszeniu art. 81 ust. 1 WE, art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz art. 25 tego rozporządzenia. W związku z tym podnoszą one, że nałożona na nie grzywna przekracza 10 % ich obrotu osiągniętego w ostatnim roku obrotowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżące stwierdzają, że przy ustalaniu grzywny Komisja nie uwzględniła indywidualnych okoliczności, w jakich się znajdowały. Skarżące stwierdzają jeszcze, że ustalenie przedsiębiorstw, wraz z którymi ponoszą one odpowiedzialność i kwoty grzywien nałożone na każdego z dłużników są niezrozumiałe i niewłaściwe. Zdaniem skarżących, Komisja przyjęła zbyt długi czas trwania zarzucanego naruszenia i nie uwzględniła okoliczności, że w znacznym zakresie naruszenie się już przedawniło. Wreszcie, w związku z pierwszym zarzutem prawnym skarżące podnoszą, że Komisja uznała bez przekonującego dowodu, że do dnia 13 grudnia 2000 r. celem lub skutkiem zarzucanego naruszenia było ograniczenie konkurencji w obrębie Wspólnoty.

Po drugie skarżące podnoszą, że Komisja dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. W związku z tym wskazują one na naruszenie prawa do przedstawienia stanowiska.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/33 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/33

---

Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Scientific and Technological Committee i inni przeciwko Potocnik i inni, członkom Komisji

(Sprawa T-125/07)

(2007/C 140/55)

Język postępowania: Polski

Strony

Strona skarżąca: Scientific and Technological Committee of AGH University of Science and Technology i inni (Kraków, Rzeczpospolita Polska) (Przedstawiciel: A. Żuraniewski, adwokat)

Strona pozwana: J. Potocnik, S. Dimas i A. Piebalgs, członkowie Komisji Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | wydanie orzeczenia stwierdzającego, że komisarze Unii Europejskiej J. Potocnik, S. Dimas i A. Piebalgs nie podejmując natychmiastowych działań w obronie życia ludności UE od chwili otrzymania trzech pism informujących o zagrożeniach związanych z technologią składowania CO2 do złóż geologicznych dopuścili się karalnego czynu zaniechania, przez co wywołali istniejący do dziś nadal stan zagrożenia życia ludności UE oraz katastrofy ekologicznej; |
| --- | --- |

—

wydanie orzeczenia stwierdzającego, że komisarze Unii Europejskiej J. Potocnik, S. Dimas i A. Piebalgs nie podejmując natychmiastowych działań w obronie życia ludności UE od chwili otrzymania trzech pism informujących o zagrożeniach związanych z technologią składowania CO2 do złóż geologicznych dopuścili się karalnego czynu zaniechania, przez co wywołali istniejący do dziś nadal stan zagrożenia życia ludności UE oraz katastrofy ekologicznej;

| — | wydanie orzeczenia wskazującego na potrzebę przeprowadzenia proponowanych badań; |
| --- | --- |

—

wydanie orzeczenia wskazującego na potrzebę przeprowadzenia proponowanych badań;

| — | wskazanie na potrzebę sfinansowania w pełni badań, które nie mają charakteru komercyjnego lecz ochronę bezpieczeństwa życia ludności UE; do złóż |
| --- | --- |

—

wskazanie na potrzebę sfinansowania w pełni badań, które nie mają charakteru komercyjnego lecz ochronę bezpieczeństwa życia ludności UE; do złóż

| — | wskazanie na potrzebę wstrzymania w UE dalszych procesów zatłaczania CO2 do złóż geologicznych, aż do ukończenia proponowanych badań. |
| --- | --- |

—

wskazanie na potrzebę wstrzymania w UE dalszych procesów zatłaczania CO2 do złóż geologicznych, aż do ukończenia proponowanych badań.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący wnoszą o stwierdzenie zaniechania działania przez członków Komisji europejskiej, którzy poinformowani przez skarżących o zagrożeniach dla zdrowia ludzkiego i dla środowiska naturalnego płynących z bezzbiornikowego składowania dwutlenku węgla do złóż geologicznych, nie podjęli odpowiednich środków w celu zapobieżenia negatywnym skutkom stosowania takich technologii. Skarżący twierdzą, że wezwani do podjęcia stosownych działań oraz do przeprowadzenia proponowanych przez skarżących badań nad efektami składowania dwutlenku węgla do powierzchni ziemi, pozwani członkowie Komisji nie przedstawili żadnego stanowiska w kwestii problemów poruszanych w adresowanych do nich skargach. Skarżący podnoszą, że taka bezczynność narusza porządek prawny Unii Europejskiej i jest sprzeczna z obowiązkami komisarza.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/33 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/33

---

Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Allos Walter Lang GmbH przeciwko OHIM –Kokoriko (Coco Rico)

(Sprawa T-126/07)

(2007/C 140/56)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Allos Walter Lang GmbH (Mariendrebber, Republika Federalna Niemiec) (przedstawiciel: adwokat H. Heldt)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: KOKORIKO, Ltda

Żądania strony skarżącej

| — | zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia toczących się przed OHIM postępowań w sprawie unieważnienia 2069 C oraz 2070 C; |
| --- | --- |

—

zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia toczących się przed OHIM postępowań w sprawie unieważnienia 2069 C oraz 2070 C;

| — | uchylenie decyzji B 696 684 Wydziału Sprzeciwów z dnia 31 maja 2006 r. jak również stwierdzenie nieważności decyzji R 1047/2006-2 Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 16 lutego 2007 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji B 696 684 Wydziału Sprzeciwów z dnia 31 maja 2006 r. jak również stwierdzenie nieważności decyzji R 1047/2006-2 Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 16 lutego 2007 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą;

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Coco Rico” dla towarów z klasy 30 (zgłoszenie nr 2 949 899)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: KOKORIKO, Ltda

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „KOKORIKO” (wspólnotowy znak towarowy nr 101 386) dla towarów i usług z klas 29, 30 i 42 jak również graficzny znak towarowy „KOKORIKO” (wspólnotowy znak towarowy nr 101 626) dla towarów i usług z klas 29, 30 i 42

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odmowa rejestracji

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Decyzja Izby Odwoławczej nie uwzględniła wniesionej przez skarżącą skargi o unieważnienie prawa z rejestracji znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie. Zdaniem strony skarżącej w przypadku unieważnienia prawa z rejestracji znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie nie istnieje już przewidziana w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1) podstawa do odmowy rejestracji zgłoszonego przez nią znaku towarowego.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/34 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/34

---

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 lutego 2007 r. w sprawie F-142/06 Bligny przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 kwietnia 2007 r. przez F. Bligny'ego

(Sprawa T-127/07 P)

(2007/C 140/57)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Francesco Bligny (Tassin-La-Demi-Lune, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Lebel-Nourissat)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | stwierdzenie, że Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) dopuścił się błędu w ocenie kandydatury odnośnie do ciążącego na kandydacie obowiązku dołączenia dokumentu poświadczającego obywatelstwo; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) dopuścił się błędu w ocenie kandydatury odnośnie do ciążącego na kandydacie obowiązku dołączenia dokumentu poświadczającego obywatelstwo;

| — | stwierdzenie, że SSP nie odpowiedział na zarzuty skarżącego odnośnie do naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji obowiązujących komisję konkursową konkursu EPSO AD/26/05; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że SSP nie odpowiedział na zarzuty skarżącego odnośnie do naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji obowiązujących komisję konkursową konkursu EPSO AD/26/05;

| — | w rezultacie uchylenie postanowienia SSP z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie F-142/06; |
| --- | --- |

—

w rezultacie uchylenie postanowienia SSP z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie F-142/06;

| — | w razie ponownego orzekania w sprawie, uchylenie decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/26/05 z dnia 7 grudnia 2006 r. oraz z dnia 23 grudnia 2006 r. odmawiającej dopuszczenia skarżącego do konkursu i sprawdzenia jego egzaminu pisemnego oraz uznanie, że formularz zgłoszeń opublikowany dla kandydatów konkursu w dniu 15 maja 2006 r. na stronie internetowej EPSO był nieprawidłowy; |
| --- | --- |

—

w razie ponownego orzekania w sprawie, uchylenie decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/26/05 z dnia 7 grudnia 2006 r. oraz z dnia 23 grudnia 2006 r. odmawiającej dopuszczenia skarżącego do konkursu i sprawdzenia jego egzaminu pisemnego oraz uznanie, że formularz zgłoszeń opublikowany dla kandydatów konkursu w dniu 15 maja 2006 r. na stronie internetowej EPSO był nieprawidłowy;

| — | ewentualnie, odesłanie sprawy przed SSP do ponownego rozpoznania, aby orzekł co do istoty sprawy i obciążył Komisję kosztami postępowania w całości. |
| --- | --- |

—

ewentualnie, odesłanie sprawy przed SSP do ponownego rozpoznania, aby orzekł co do istoty sprawy i obciążył Komisję kosztami postępowania w całości.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie domaga się uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej oddalającego jako oczywiście bezzasadną jego skargę, w której wnosił o uchylenie decyzji komisji konkursowej odmawiającej sprawdzenia jego egzaminu pisemnego w związku z tym, że formularz zgłoszeniowy nie zawierał dokumentów poświadczających jego obywatelstwo.

W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że SSP dokonał błędnej oceny przedstawionych mu okoliczności faktycznych, dokonując również błędnej wykładni formularza zgłoszeniowego, który miał być wypełniony przez kandydata, który z kolei doprowadził do błędnej oceny kandydatury. Ponadto podnosi zarzut niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, ponieważ SSP nie odpowiedział na wszystkie zarzuty i żądania przedstawione przez skarżącego w pierwszej instancji.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/34 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/34

---

Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Suez przeciwko OHIM (Delivering the essentials of life)

(Sprawa T-128/07)

(2007/C 140/58)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Suez SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Combeau)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie Urzędu kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Delivering the essentials of life” dla towarów i usług z klas 1, 9, 11, 16, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41 i 42 (Zgłoszenie nr 4 102 497)

Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1) w zakresie w jakim w przeciwieństwie do tego co stwierdziła Izba Odwoławcza w zaskarżonej decyzji, znak towarowy o którego rejestracje wniesiono byłby pozbawiony ściśle pochwalnej konotacji oraz nie stanowiłby opisu cechy charakterystycznej czy jakości towaru lub usługi, jakie ma on oznaczać.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/35 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/35

---

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Irlandia przeciwko Komisji

(Sprawa T-129/07)

(2007/C 140/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, E. Alkin, pełnomocnicy, oraz P. McGarry, Barrister)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 traktatu, w całości bądź w części, decyzji Komisji C(2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia od podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy, w zakresie w jakim dotyczy ona zwolnienia od podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Shannon wprowadzonego przez Irlandię; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 traktatu, w całości bądź w części, decyzji Komisji C(2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia od podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy, w zakresie w jakim dotyczy ona zwolnienia od podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Shannon wprowadzonego przez Irlandię;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r., na mocy której Komisja uznała, że zwolnienia od podatku akcyzowego przyznane przez Francję, Irlandię i Włochy w odniesieniu do olejów ciężkich wykorzystywanych do produkcji tlenku glinu od dnia 1 stycznia 2004 r. stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE oraz, że określona część tej pomocy jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

Na poparcie swojej skargo strona skarżącą podnosi cztery zarzuty.

Po pierwsze zdaniem skarżącej Komisja błędnie uznała, że Irlandia nie wykazała, iż zwolnienia podatkowe zgodne są z charakterem i logiką krajowego systemu podatkowego.

Po drugie skarżąca twierdzi, że na poparcie swego wniosku, że przepisy irlandzkie mogą wpływać na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową i zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji Komisja nie dokonała odpowiedniej analizy konkurencyjności.

Po trzecie, skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa wobec faktu, że Rada zezwoliła już na określone odstępstwa do końca 2006 r.

Wreszcie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo dochodząc do wniosku, iż omawiana pomoc państwa stanowi w istocie nową, a nie już istniejącą, pomoc.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/35 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/35

---

Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Aughinish Alumina przeciwko Komisji

(Sprawa T-130/07)

(2007/C 140/60)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Aughinish Alumina Ltd. (Askeaton, Irlandia) (przedstawiciele: J. Handoll, C. Waterson, solicitors)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

W świetle swoich twierdzeń AAL wnosi do Trybunału o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z lutego 2007 r. dotyczącej zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych stosowanych jako olej napędowy do produkcji aluminium w Gardanne, w regionie Shannon oraz w Sardynii w zakresie, w jakim odnosi się to do AAL; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z lutego 2007 r. dotyczącej zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych stosowanych jako olej napędowy do produkcji aluminium w Gardanne, w regionie Shannon oraz w Sardynii w zakresie, w jakim odnosi się to do AAL;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania, poniesionymi przez AAL w niniejszym postępowaniu. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania, poniesionymi przez AAL w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząc tą skargę skarżący domaga się częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007)286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r. dotyczącej zwolnienia z obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego od olejów mineralnych stosowanych jako olej napędowy do produkcji aluminium w Gardanne w regionie Shannon oraz w Sardynii wprowadzanych w życie odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy w zakresie w jakim odnosi się to do Aughinish Alumina Ltd. (zwanej dalej „AAL”).

AAL wnosi na poparcie wniesionych przez nią zarzutów o to, iż istnieje osiem podstaw dla stwierdzenia nieważności:

W pierwszej kolejności Komisja niewłaściwie oceniła w opinii skarżącego to, iż zwolnienie podpada pod charakter i systematykę irlandzkiego systemu podatkowego, a zatem nie może być uznane za pomoc.

W drugiej kolejności skarżący utrzymuje, iż Komisja nie dokonała prawidłowej analizy właściwych rynków oraz ich struktury konkurencyjnej. W okolicznościach, w których Komisja sama już wcześniej uznała brak zniekształcenia konkurencji oraz w świetle okoliczności, zgodnie z którą Rada zezwoliła na wydawanie takich zwolnień do dnia 31 grudnia 2006 r., skarżący utrzymuje, iż do Komisji należało zatem wykazanie tego, iż przeprowadziła ona gruntowną analizę gospodarczą, unaoczniającą w sposób wyraźny istniejące lub potencjalne zagrożenie zniekształcenia konkurencji. Skarżąca przedkłada zatem brak ustalenia przez Komisję tego, iż zwolnienie stanowiło pomoc.

W trzeciej kolejności skarżąca przedstawia argument, zgodnie z którym w przypadku uznania zwolnienia jako stanowiącego pomoc uznać należy, że Komisja nie omawiana pomoc nie została uznana za pomoc istniejącą oraz objętą zakresem art. 88 ust. 1 WE. Pomoc stanowiła przedmiot wiążącego zobowiązania, które zostało zaciągnięte jeszcze przed przystąpieniem Irlandii do Wspólnot Europejskich, Europejskich, a które zgłoszono w styczniu 1983 r. Ze względu na brak podjęcia dalszych działań przez Komisję do dnia 17 lipca 2000 r. określony okres dziesięciu lat został przekroczony, co przeszkodziło więc w odzyskaniu tej pomocy. W ten oto sposób skarżąca utrzymuje, iż pomoc nie może zostać uznana jako program pomocy.

W czwartej kolejności skarżąca podnosi, iż Komisja powinna była mieć na względzie wszystkie acquis z zakresu harmonizacji podatku akcyzowego, celem określenia, czy i w jaki sposób należy wykonywać uprawnienia zgodnie przepisami traktatu WE dotyczącymi pomocy państwa. Zaskarżona decyzja stanowi poważne naruszenie zasady pewności prawa, ponieważ podważa ona najwyraźniej zezwolenia udzielone przez Radę zgodnie z art. 93 WE, na podstawie wniosku Komisji. Ponadto, Komisja najwyraźniej nie oceniła tego, że podjęte przez Radę na podstawie art. 93 WE środki stanowiły lex specialis, które powinno było mieć pierwszeństwo nad jakimkolwiek niespójnym zastosowaniem przepisów dotyczących pomocy państwa. Ponadto, zgodnie z twierdzeniami skarżącego, Komisja nie zastosowała procedur, które mogła zastosować zgodnie z art. 8 dyrektywy 92/81/EWG celem rozwiązania kwestii odnoszących się do pomocy państwa lub innych zagadnień, tudzież dążyła w rzeczywistości do stwierdzenia nieważności odpowiednich decyzji Rady w ten oto kwestionując praktyczną skuteczność środków podjętych przez Radę.

W piątej kolejności skarżący utrzymuje, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja nie uwzględniła podstawowych wymogów art. 3 i 157 WE mających na celu wzmocnienie konkurencyjności przemysłu wspólnotowego oraz zapewnienia dalszego występowania warunków niezbędnych do zapewnienia jego konkurencyjności.

Po szóste uznając, iż na pomoc składało się 20 % zwolnienia, Komisja najwyraźniej nie oceniła kilku zobowiązań podjętych przez skarżącą z zakresu ochrony środowiska oraz nie uwzględniła środków, które miałyby skutek zachęcający tożsamy z wymogiem uiszczenia znaczącego udziału podatku krajowego.

Po siódme, skarżący utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

Po ósme, nadmierny czas trwania postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 WE narusza zasady dobrej administracji i pewności prawnej oraz zdaniem skarżącej jest nawet bardziej poważny, skoro Komisja jeszcze przed wszczęciem postępowania nie podjęła żadnych środków w odniesieniu do zgłoszenia z roku 1983.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/36 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/36

---

Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Fuji Electric Holdings oraz Fuji Electric Systems przeciwko Komisji

(Sprawa T-132/07)

(2007/C 140/61)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fuji Electric Holdings Co., Ltd (Kawasaki, Japonia) oraz Fuji Electric Systems Co., Ltd. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: P. Chapatte, P. Walter, solicitors)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 lit. g) decyzji w zakresie w jakim uznaje on istnienie naruszenia zarzucanego FEH w tym przepisie po wrześniu 2000 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 lit. g) decyzji w zakresie w jakim uznaje on istnienie naruszenia zarzucanego FEH w tym przepisie po wrześniu 2000 r.;

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 lit. h) decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 lit. h) decyzji;

| — | stwierdzenie nieważności art. 2 lit. d) decyzji w zakresie w jakim nakłada na FES grzywnę za której zapłatę jest ona odpowiedzialna solidarnie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 2 lit. d) decyzji w zakresie w jakim nakłada na FES grzywnę za której zapłatę jest ona odpowiedzialna solidarnie;

| — | stwierdzenie nieważności art. 2 lit. f) decyzji w zakresie w jakim nakłada na Fuji grzywnę za której zapłatę jest ona odpowiedzialna solidarnie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 2 lit. f) decyzji w zakresie w jakim nakłada na Fuji grzywnę za której zapłatę jest ona odpowiedzialna solidarnie;

| — | obniżenie grzywny nałożonej na Fuji; |
| --- | --- |

—

obniżenie grzywny nałożonej na Fuji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania w tym kosztami poniesionymi przez Fuji. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania w tym kosztami poniesionymi przez Fuji.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 230 WE skarżące wniosły skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (Sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową C(2006) 6762 wersja ostateczna), na podstawie której Komisja uznała, że skarżące oraz inne przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 WE, a od dnia 1 stycznia 1994 r. również art. 53 EOG, w odniesieniu do sektora rozdzielnic z izolacją gazową (zwanych dalej „RIG”) zawierając szereg porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na a) podziale rynku, b) przydzieleniu ilości i zachowaniu poszczególnych udziałów rynkowych, c) przyznaniu określonym producentom poszczególnych projektów RIG (ustalaniu ofert przetargowych) oraz fałszowaniu procedury przetargowej w zakresie tych projektów, d) ustalaniu cen, e) zawieraniu porozumień w celu zaprzestania umów licencyjnych z podmiotami niebiorącymi udziału w kartelu oraz f) wymianie istotnych informacji rynkowych. Posiłkowo, skarżące wnoszą o znaczące zmniejszenie nałożonych grzywien.

Na mocy decyzji uznano, że Fuji Electric Systems (zwana dalej „FES”) brała udział w naruszeniu od dnia 15 kwietnia 1988 r. do dnia 30 września 2002 r.

FES kwestionuje jednak, że brała udział w porozumieniu i twierdzi, że nie była zaangażowana w sprzedaż RIG aż do dnia 1 lipca 2001 r., czyli około dziewięć miesięcy po tym jak Fuji Electric Holdings (zwana dalej „FEH”) zaprzestała udziału w kartelu. Zdaniem skarżących uznając, że FEH brała nadal udział w porozumieniu po zebraniu japońskich członków, które miało miejsce we wrześniu 2000 r., Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, błąd co prawa w odniesieniu do ciężaru dowodu oraz błąd co do prawa jeśli chodzi o równe traktowanie.

Ponadto Fuji twierdzi, że nie powinno uznać się jej solidarnej odpowiedzialności z uwagi na udział Japan AE Power Systems Corporation (zwanej dalej „JAEPS”) w kartelu, skoro nie miała ona możliwości wywierania decydującego wpływu na JAEPS ani nie wiedziała o zrzucanym jej udziale w kartelu. Skarżąca twierdzi zatem, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do zarzucanego FES naruszenia.

Fuji podnosi wreszcie, że decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie jeśli chodzi o czas trwania naruszenia oraz odpowiedzialność za zarzucane JAPES naruszenie. Ponadto Komisja w niewłaściwy sposób oceniła wartość informacji przedstawionej przez skarżące utrzymując, że nie uzasadnia ona obniżenia grzywny nałożonej na skarżące zgodnie z komunikatem w sprawie współpracy. W związku z tym Fuji twierdzi, że nałożone grzywny powinny być w znacznym stopniu obniżone.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/37 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/37

---

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Mitsubishi Electric przeciwko Komisji

(Sprawa T-133/07)

(2007/C 140/62)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mitsubishi Electric Corp. (Tokyo, Japonia) (przedstawiciele: R. Denton, solicitor i K. Haegeman, prawnik)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

Skarżący wnosi o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności jej art. 1 do 4, w zakresie w jakim stosuje się ją do Melco i do TMT&D w okresie, w którym Melco wraz z Toshibą ponosi odpowiedzialność solidarną z tytułu działalności TMT&D; lub |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności jej art. 1 do 4, w zakresie w jakim stosuje się ją do Melco i do TMT&D w okresie, w którym Melco wraz z Toshibą ponosi odpowiedzialność solidarną z tytułu działalności TMT&D; lub

| — | stwierdzenie nieważności art. 2 lit. g) decyzji oraz art. 2 lit. h) w zakresie, zakresie jakim odnosi się ona do Melco; lub |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 2 lit. g) decyzji oraz art. 2 lit. h) w zakresie, zakresie jakim odnosi się ona do Melco; lub

| — | zmiana art. 2 decyzji w zakresie w jakim odnosi się ona do Melco, celem stwierdzenia nieważności lub posiłkowo znaczącego zmniejszenia kwoty grzywny, która została w niej nałożona na Melco; oraz, w każdym bądź razie; |
| --- | --- |

—

zmiana art. 2 decyzji w zakresie w jakim odnosi się ona do Melco, celem stwierdzenia nieważności lub posiłkowo znaczącego zmniejszenia kwoty grzywny, która została w niej nałożona na Melco; oraz, w każdym bądź razie;

| — | obciążenie Komisji i Melco kosztami, które zostały przez nie poniesione w związku z tymi postępowaniami. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji i Melco kosztami, które zostały przez nie poniesione w związku z tymi postępowaniami.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca Mitsubishi Electric Corporation (zwana dalej „Melco”) wniosła zgodnie z art. 230 i 229 WE skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (Sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową C(2006) 6762 wersja ostateczna), na podstawie której Komisja uznała, iż skarżący oraz inne przedsiębiorstwa są odpowiedzialni za naruszenie art. 81 ust. 1 WE, a także wraz z dniem 1 stycznia 1994 r. art. 53 EOG, którego to naruszenia dopuścili się w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową (zwanych dalej „RIG”) poprzez zawarcie szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na a) podziale rynku, b) przydzieleniu ilości i zachowaniu poszczególnych udziałów rynkowych, c) przyznaniu określonym producentom poszczególnych projektów RIG (ustalanie ofert przetargowych) oraz manipulowanie procedurą przetargową w zakresie tych projektów, d) ustalanie cen, e) zawieranie porozumień w celu zawieszenia umów licencyjnych zawartych z podmiotami niebiorącymi udziału w kartelu oraz f) wymianie istotnych informacji rynkowych. Posiłkowo, skarżący wnosi o umorzenie lub zmniejszenie nałożonych na niego grzywien.

Melco powołuje się w swojej skardze na następujące podstawy:

Komisja najwyraźniej nie wykazała w sposób wymagany prawem naruszenia przez skarżącego art. 81 WE poprzez jego uczestnictwo w kartelu, którego celem lub skutkiem było ograniczenie konkurencji na obszarze EOG.

Skarżąca w dalszej kolejności utrzymuje, iż Komisja nie wykazała istnienia porozumienia naruszającego art. 81 WE, którego stroną była Melco.

Skarżąca utrzymuje w dalszej kolejności, iż Komisja dopuściła się błędu w ocenie dlatego, iż nie uwzględniła technicznych i gospodarczych dowodów, które stanowiłyby wytłumaczenie dla braku uczestnictwa Melco na rynku europejskim i doświadczając trudności przy wejściu na ten rynek.

Skarżący utrzymuje naruszenie przez Komisję zasad dowodowych poprzez niezgodne z prawem przeniesienie ciężaru dowodu oraz naruszenie zasady domniemania nieważności.

Ponadto, w opinii skarżącej Komisja w różny sposób kilkakrotnie naruszyła zasady równego traktowania i proporcjonalności: obliczając punkt wyjściowy dla grzywny nałożonej na Melco na podstawie obrotu uzyskanego przez nią w roku 2001 a nie tego z roku 2003; obliczając mnożnik mający zastosowanie do Melco oraz określając błędnie światowy rynek RIG oraz udział w tym rynku Melco. Dalej w opinii skarżącej Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności oceniając grzywnę Melco proporcjonalnie do jej udziału w umowie KTR (1) w taki sam sposób, europejscy jaki uczynili to producenci europejscy uczestniczący zarówno w porozumieniach KTR jak i EK (2).

Skarżący utrzymuje, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia powodów, dla których grzywnę nałożoną na Melco należałoby obliczać na podstawie jej obrotu z roku 2001 natomiast grzywna nałożona na Melco procentowo kształtuje się na poziomie 15-20 % światowego obrotu RIG.

Ponadto, przy ustalaniu ogólnej wartość rynkowej RIG Komisja naruszyła zasadę prawidłowej administracji.

Skarżący utrzymuje, że Komisja dopuściła się błędu nie uwzględniając przy ocenie wpływu zachowania Melco oraz przy obliczaniu grzywny Melco dowodów gospodarczych i technicznych. Komisja w opinii skarżącego nie postąpiła właściwie ustalając czas trwania domniemanego kartelu.

Dalej skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła przysługujące skarżącemu skarżącemu prawa do obrony oraz prawo do rzetelnego procesu nie dostarczając Melco istotnych dowodów obciążających i uniewinniających zawartych w tej grzywnie. Ostatecznie najwyraźniej Komisja nie przedstawiła Melco w toku postępowania administracyjnego swoich wniosków odnoszących się do teoretycznych aspektów wyrównania, naruszając tym samym prawa do obrony.

---

(1)  „KTR” kontyngent tablic rozdzielczych.

(2)  „E” oznacza europejski natomiast „k” kontyngent. Porozumienie EK w zaskarżonej decyzji jest określane jako „Porozumienie e-group dla porozumienia KTR”.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/38 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/38

---

Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

(Sprawa T-135/07)

(2007/C 140/63)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 230 WE decyzji zawartej w piśmie z dnia 7 lutego 2007 r., nr ref. 3585 dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa Komisji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 230 WE decyzji zawartej w piśmie z dnia 7 lutego 2007 r., nr ref. 3585 dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa Komisji;

| — | obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Rząd Republiki Włoskiej wniósł do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę o stwierdzenie nieważności generalnego rozumieniu art. 230 WE decyzji dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. Rolnictwa Komisji, zawartej w piśmie z dnia 7 lutego 2007 r. nr ref. 3585, która oddala wniosek władz włoskich o przyjęcie, na podstawie art. 14 rozporządzenia Rady z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego (1), wyjątkowych środków wsparcia włoskiego rynku mięsa drobiowego w stosunku do kurcząt ubitych na obszarach dotkniętych ptasią grypą i na których zastosowano środki weterynaryjne ograniczające obrót w okresie od grudnia 1999 r. do września 2003 r.

Rząd włoski podnosi następujące zarzuty:

| — | Naruszenie zasady niedyskryminacji producentów wspólnotowych z art. 34 ust. 2 akapit drugi WE, jako że strona pozwana przyjęła wyjątkowe środki wsparcia rynku jedynie w odniesieniu do jaj wylęgowych, odmawiając w spornej decyzji zastosowania podobnych środków w stosunku do mięsa drobiowego. |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasady niedyskryminacji producentów wspólnotowych z art. 34 ust. 2 akapit drugi WE, jako że strona pozwana przyjęła wyjątkowe środki wsparcia rynku jedynie w odniesieniu do jaj wylęgowych, odmawiając w spornej decyzji zastosowania podobnych środków w stosunku do mięsa drobiowego.

| — | Nadużycie władzy i oczywisty błędna ocena Komisji.
  W tym zakresie strona skarżąca zwraca uwagę na fakt, że aby osiągnąć cel realizowany rozporządzeniem nr 2777/75 Komisja winna była przyjąć wyjątkowe środki wsparcia włoskiego rynku mięsa drobiowego będącego najbardziej dotkniętą częścią sektora drobiu we Włoszech. Odmówiła ona jednak przyjęcia tych środków mimo wielokrotnych wniosków ze strony skarżącej, ograniczając się do przyjęcia środków wsparcia wyłącznie w odniesieniu do sektora jaj wylęgowych - najmniej dotkniętego przez środki ograniczające we Włoszech, a w istocie jedynego, który ucierpiał w Niderlandach. Tym samym wyraźną intencją Komisji było przekazanie producentom niderlandzkim większości dostępnych środków zmniejszając do minimum odszkodowanie przyznane producentom włoskim |
| --- | --- |

—

Nadużycie władzy i oczywisty błędna ocena Komisji.

W tym zakresie strona skarżąca zwraca uwagę na fakt, że aby osiągnąć cel realizowany rozporządzeniem nr 2777/75 Komisja winna była przyjąć wyjątkowe środki wsparcia włoskiego rynku mięsa drobiowego będącego najbardziej dotkniętą częścią sektora drobiu we Włoszech. Odmówiła ona jednak przyjęcia tych środków mimo wielokrotnych wniosków ze strony skarżącej, ograniczając się do przyjęcia środków wsparcia wyłącznie w odniesieniu do sektora jaj wylęgowych - najmniej dotkniętego przez środki ograniczające we Włoszech, a w istocie jedynego, który ucierpiał w Niderlandach. Tym samym wyraźną intencją Komisji było przekazanie producentom niderlandzkim większości dostępnych środków zmniejszając do minimum odszkodowanie przyznane producentom włoskim

| — | Błędna wykładnia i naruszenie art. 14 rozporządzenia nr 2777/75 oraz oczywiście błędna ocena.
  Strona skarżąca jest zadnia, przeciwnie do twierdzeń pozwanej, że art. 14 rozporządzenia, którego sprawa dotyczy, nie ma zastosowania wyłącznie, gdy brak równowagi na rynku wynika z niemożności uzyskania przez producentów z obszarów gdzie zastosowano środki nadzoru i ochrony, dostępu do rynku poza tymi obszarami. W rzeczywistości Komisja miała możliwość przyjęcia wyjątkowych środków wsparcia, aby przywrócić równowagę na rynku dotkniętym ograniczeniami swobodnego obrotu wynikającymi z zastosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierzęcych, bez względu na fakt czy ograniczenia te dotyczyły towarów wprowadzanych na określony obszar lub z nich pochodzących. |
| --- | --- |

—

Błędna wykładnia i naruszenie art. 14 rozporządzenia nr 2777/75 oraz oczywiście błędna ocena.

Strona skarżąca jest zadnia, przeciwnie do twierdzeń pozwanej, że art. 14 rozporządzenia, którego sprawa dotyczy, nie ma zastosowania wyłącznie, gdy brak równowagi na rynku wynika z niemożności uzyskania przez producentów z obszarów gdzie zastosowano środki nadzoru i ochrony, dostępu do rynku poza tymi obszarami. W rzeczywistości Komisja miała możliwość przyjęcia wyjątkowych środków wsparcia, aby przywrócić równowagę na rynku dotkniętym ograniczeniami swobodnego obrotu wynikającymi z zastosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierzęcych, bez względu na fakt czy ograniczenia te dotyczyły towarów wprowadzanych na określony obszar lub z nich pochodzących.

| — | Naruszenie zasad dobrej administracji, bezstronności, równości i przejrzystości. |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasad dobrej administracji, bezstronności, równości i przejrzystości.

---

(1)  Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 77

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/39 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/39

---

Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — Colgate-Palmolive przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (VISIBLE WHITE)

(Sprawa T-136/07)

(2007/C 140/64)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Co. (Nowy York, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: M. Zintler, H. Harmeling i K.-U. Plath, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: CMS Hasche Sigle (Kolonia, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 lutego 2007 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 lutego 2007 r.;

| — | utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień i stwierdzenie, że wspólnotowy znak towarowy nr 802 793 „VISIBLE WHITE” pozostaje zarejestrowany; |
| --- | --- |

—

utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień i stwierdzenie, że wspólnotowy znak towarowy nr 802 793 „VISIBLE WHITE” pozostaje zarejestrowany;

| — | zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie unieważnienia, zmiana zawartego w decyzji Izby Odwoławczej rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie unieważnienia, zmiana zawartego w decyzji Izby Odwoławczej rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wspólnotowy słowny znak towarowy „VISIBLE WHITE” dla towarów w klasie 3 - wspólnotowy znak towarowy nr 802 793

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: CMS Hasche Sigle

Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że Izba Odwoławcza błędnie uznała oba składniki „VISIBLE” i „WHITE” za opisowe w stosunku to „pasty do zębów” i „płynu do płukania jamy ustnej”, uznając to połączenie za posiadające walor opisowy i pozbawione charakteru odróżniającego.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/39 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/39

---

Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — General Technic-Otis przeciwko Komisji

(Sprawa T-141/07)

(2007/C 140/65)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: General Technic-Otis Sàrl (Howald, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: M. Nosbusch, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, decyzji przyjętej przez Komisję w dniu 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG w sprawie COMP/E-1/38.823 — Elevators and Escalators w zakresie w jakim dotyczy ona GTO; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, decyzji przyjętej przez Komisję w dniu 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG w sprawie COMP/E-1/38.823 — Elevators and Escalators w zakresie w jakim dotyczy ona GTO;

| — | posiłkowo, uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 229 WE, wysokości grzywny, nałożonej na nią na mocy tej decyzji; |
| --- | --- |

—

posiłkowo, uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 229 WE, wysokości grzywny, nałożonej na nią na mocy tej decyzji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/E-1/38.823 — PO/Elevators and Escalators) w sprawie kartelu na rynku instalacji i konserwacji dźwigów i schodów ruchomych w Belgii, Niemczech, Luksemburgu i Niderlandach obejmującego fałszowanie przetargów, podział rynków, ustalanie cen, udzielanie zamówień na sprzedaż, instalację, konserwację i modernizację urządzeń oraz wymianę informacji, w zakresie w jakim decyzja jej dotyczy. Posiłkowo skarżąca wnosi o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na nią na mocy zaskarżonej decyzji.

Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca przedstawia siedem zarzutów.

W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd co do prawa i błąd w ustaleniach faktycznych w zastosowaniu zasad obliczania grzywny uznając, że zarzucane praktyki stanowiły „bardzo poważne” naruszenie. Skarżąca uważa, że początkowa kwota grzywny powinna być w rezultacie obniżona, ze względu na ograniczony geograficzny zasięg właściwego rynku oraz ograniczony wpływ zarzucanych praktyk na właściwy rynek.

W drugim zarzucie skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd co do prawa i błąd w ustaleniach faktycznych nie biorąc pod uwagę rzeczywistej możliwości wyrządzenia szkody przez skarżącą. Ponadto, zdaniem skarżącej, Komisja powinna była uwzględnić przy ustalaniu kwoty grzywny jej status małego i średniego przedsiębiorstwa, zarządzanego w pełni samodzielnie, które w rezultacie nie jest w stanie wyrządzić znaczącej szkodę na rynku.

W trzecim zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd co do prawa i błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż nie ograniczyła kwoty grzywny do wysokości 10 % jej obrotu i że nie powinna była brać pod uwagę obrotu spółek dominujących przy obliczeniu maksymalnej kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

Zarzut czwarty oparty jest na naruszeniu przez Komisję zasady równego traktowania z uwagi na fakt, że nie zastosowała ona zasad odpowiedzialności w konsekwentny sposób wobec wszystkich członków rozpatrywanego kartelu. Skarżąca uważa, że Komisja przypisała zarzucane praktyki jej spółkom dominującym, podczas gdy nie postąpiła tak względem innej spółki, której wymierzono kary na mocy tej samej decyzji, mimo że znajdowała się ona w porównywalnej sytuacji do sytuacji skarżącej w odniesieniu do kontroli wykonywanej przez spółki matki.

W zarzucie piątym skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż nie zmniejszyła kwoty grzywny o 50 % na podstawie komunikatu w sprawie współpracy (1). Skarżąca utrzymuje, że jej współpraca z służbami Komisji była ścisła, nieprzerwana i miała bardzo szeroki zakres oraz że uzasadniała maksymalne zmniejszenia grzywny, przewidziane w komunikacie w sprawie współpracy, czyli o 50 %.

Zarzut szósty podniesiony przez skarżącą oparty jest na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na fakt, że Komisja nie zastosowała dodatkowego zmniejszenia grzywny o 10 % z powodu nie kwestionowania przez skarżącą okoliczności faktycznych. Skarżąca uważa, że powiadomienie o zarzutach oraz praktyka decyzyjna Komisji wywołała u niej uzasadnione oczekiwanie uzyskania na tej podstawie zmniejszenie grzywny o 10 % a nie tylko o 1 %, tak jak przyjęto w zaskarżonej decyzji.

Zarzut siódmy oparty jest na naruszeniu zasady proporcjonalności kar z uwagi na fakt, że nałożona na skarżącą grzywna nie jest uzasadniona w świetle rozpatrywanego naruszenia, a w szczególności wobec jego ograniczonego wpływu na rynek i ze względu na ograniczoną wielkość spółki, która je popełnienia.

---

(1)  Komunikat Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli, Dz.U. 2002, C 45, str. 3

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/40 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/40

---

Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — General Technic przeciwko Komisji

(Sprawa T-142/07)

(2007/C 140/66)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: General Technic Sàrl (Luxembourg, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: adwokat M. Nosbusch)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE decyzji wydanej przez Komisję w dniu 21 lutego 2007 r dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG w sprawie COMP/E-1/38.823 — Windy i Schody ruchome, w zakresie w jakim dotyczy ona General Technic; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE decyzji wydanej przez Komisję w dniu 21 lutego 2007 r dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG w sprawie COMP/E-1/38.823 — Windy i Schody ruchome, w zakresie w jakim dotyczy ona General Technic;

| — | tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 229 WE kwoty grzywny, która została nałożona na skarżącą w tej decyzji; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 229 WE kwoty grzywny, która została nałożona na skarżącą w tej decyzji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/E-1/38.823 — PO/Windy i Schody ruchome) w przedmiocie kartelu na rynku instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych w Belgii, Niemczech, Luksemburgu i Niderlandach polegającego na manipulacji przetargami, podziale rynków, ustalaniu cen, przyznawaniu projektów i umów sprzedaży, instalacji, obsłudze i modernizacji sprzętu a także wymianie informacji, w zakresie w jakim niniejsza decyzja dotyczy skarżącej. Tytułem żądania ewentualnego, skarżąca wnosi o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na nią w zaskarżonej decyzji.

Na poparcie swojej skargi skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie obciążyła ją wspólnie i solidarnie zapłatą grzywny nałożonej na jej spółkę zależną, uczestnika kartelu. Skarżąca uważa, że Komisja nie zrozumiała charakteru i zakresu jej udziału w kapitale jej spółki zależnej ponieważ skarżąca jest spółką o cechach typowo finansowych i nie prowadzi ona działalności handlowej, natomiast jej udział w spółce zależnej był mniejszościowy i nie wykraczał poza konieczność ochrony własnych interesów finansowych. Skarżąca podtrzymuje ponadto, że Komisja niedostatecznie uzasadniła jej uczestnictwo w rozpatrywanym kartelu w przeciwieństwie do osobistej roli pełnionej przez jej udziałowca w charakterze wspólnika zarządzającego spółką zależną.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/41 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/41

---

Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — UMG Recordings przeciwko OHIM — Osman (MOTOWN)

(Sprawa T-143/07)

(2007/C 140/67)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: UMG Recordings, Inc. (Santa Monica, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri, A. Castán Pérez-Gómez, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jimmy Osman (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie skargi na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie R-523/2006-2 (wraz załączonymi dokumentami) za dopuszczalną oraz wniesioną w terminie i właściwej formie oraz wydanie po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wyroku stwierdzającego nieważność tej decyzji i wyraźne obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

uznanie skargi na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie R-523/2006-2 (wraz załączonymi dokumentami) za dopuszczalną oraz wniesioną w terminie i właściwej formie oraz wydanie po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wyroku stwierdzającego nieważność tej decyzji i wyraźne obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia: Wspólnotowy słowny znak towarowy „MOTOWN” dla towarów i usług w klasach 9, 25, 41 i 42 - zgłoszenie nr 206 243

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: UMG Recordings

Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego: Jimmy Osman

Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do spornych usług należących do klasy 42 i oddalenie wniosku, w zakresie w jakim dotyczył usług należących do klasy 41

Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania wniesionego przez Jimmy'ego Osmana

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 ust. 1 i art. 50 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/49

Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny dowodów przywołanych na okoliczność używania jej znaku towarowego w odniesieniu do usług należących do klasy 41.

Po pierwsze, skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza nie uwzględniła faktu, iż sporny znak towarowy był przedmiotem czynności stanowiących używanie w odniesieniu do spornych usług, zarówno przez właściciela zarejestrowanego znaku towarowego, jak i za jego zgodą przez osoby trzecie.

Po drugie, w opinii skarżącej Izba Odwoławcza potraktowała „usługi dyskotekowe” oraz „organizację wydarzeń muzycznych” w ten sam sposób, nie biorąc pod uwagę faktu, że należą one do odmiennych kategorii usług.

Po trzecie, skarżąca twierdzi, że zakładając nawet, iż nie brała ona bezpośredniego lub pośredniego udziału w świadczeniu „usług dyskotekowych” lub „organizacji wydarzeń muzycznych” należało rozstrzygnąć, że świadczyła ona szczególne usługi, przynależne do wyżej wymienionych kategorii, oraz że świadczenie tych „dodatkowych usług” umożliwiło spełnienie obowiązku używania jej znaku towarowego w odniesieniu do tzw. ogólnych kategorii usług (mianowicie spornych usług).

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/42 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/42

---

Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (CYBERBOURSE)

(Sprawa T-155/07)

(2007/C 140/68)

Język, w którym została sporządzona skarga: francuski

Strony

Strona skarżąca: Européenne de traitement de l'Information (Euro-Information) (Strasbourg, Francja) (przedstawiciele: P. Greffe i J. Schouman, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2007 r., doręczonej w dniu 8 marca 2007 r., w sprawie R 1046/2006-1, w zakresie odmowy rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego CYBERBOURSE nr 4 114 682 dla części towarów i usług należących do klas 9, 36 i 38; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2007 r., doręczonej w dniu 8 marca 2007 r., w sprawie R 1046/2006-1, w zakresie odmowy rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego CYBERBOURSE nr 4 114 682 dla części towarów i usług należących do klas 9, 36 i 38;

| — | zarejestrowanie zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego CYBERBOURSE nr 4 114 682 dla wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem. |
| --- | --- |

—

zarejestrowanie zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego CYBERBOURSE nr 4 114 682 dla wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy CYBERBOURSE dla towarów i usług należących do klas 9, 36 i 38 (zgłoszenie nr 4 114 682)

Decyzja eksperta: odmowa rejestracji

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: skarżąca podnosi, że wbrew temu, co stwierdziła Izba Odwoławcza OHIM w zaskarżonej decyzji, jej znak towarowy ma charakter dowolny i w wystarczającym stopniu odróżniający, zgodnie z wymogami rozporządzenia nr 40/94 (1), w odniesieniu do zgłoszonych towarów i usług.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/42 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/42

---

Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(Sprawa T-156/07)

(2007/C 140/69)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności ogłoszenia o otwartym konkursie EPSO/AD/94/07 opublikowanego przez Europejskie Biuro Selekcji Kadr (EPSO) w Dz.U. WE C 45 A z dnia 28 lutego 2007 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności ogłoszenia o otwartym konkursie EPSO/AD/94/07 opublikowanego przez Europejskie Biuro Selekcji Kadr (EPSO) w Dz.U. WE C 45 A z dnia 28 lutego 2007 r.;

| — | nakazanie Komisji by wszystkie ogłoszenia obejmujące stanowiska w europejskiej służbie publicznej opublikowane zostały w dzienniku urzędowym we wszystkich językach; |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji by wszystkie ogłoszenia obejmujące stanowiska w europejskiej służbie publicznej opublikowane zostały w dzienniku urzędowym we wszystkich językach;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga wniesiona została na ogłoszenie o otwartym konkursie EPSO/AD/94/07 opublikowane przez Europejskie Biuro Selekcji Kadr (EPSO) w Dz.U. WE C 45 A z dnia 28 lutego 2007 r., ponieważ ogłoszenie to opublikowane zostało tylko w wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej Dz.U.WE.

Strona skarżąca uważa, że postępując w ten sposób strona pozwana naruszyła rozporządzenie Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz rozporządzenie nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. w sprawie regulaminu pracowniczego europejskiej służby publicznej. Naruszyła ona też zasady równości i niedyskryminacji obywateli wspólnotowych, zasadę proporcjonalności i bezpieczeństwa prawnego, uznanych przez traktat WE i utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

Jeżeli chodzi w szczególności o zasadę bezpieczeństwa prawnego, należy zwrócić uwagę, że regulamin pracowniczy służby publicznej stanowi w załączniku III o publikacji ogłoszeń o otwartych konkursach w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Tymczasem zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady nr 1/58 ów dziennik Urzędowy winien być publikowany w 23 językach urzędowych. Tymczasem w tym konkretnym przypadku, ogłoszenie opublikowano jedynie w trzech językach urzędowych.

Wreszcie należy uznać, że naruszyła ona także wyłączną właściwość Rady do zmiany jednogłośnie wspólnotowego systemu językowego.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/43 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/43

---

Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 r. — Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa T-157/07)

(2007/C 140/70)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran (Auvers sur Oise, Francja) (przedstawiciele: adwokat J.P. Spitzer i D. Vaughan QC)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności następujących decyzji Rady:






  — | decyzji o niedokonaniu w terminie sześciu miesięcy lub po ich upływie rewizji decyzji Rady 2006/379/WE w odniesieniu do skarżącej, |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności następujących decyzji Rady:

—

decyzji o niedokonaniu w terminie sześciu miesięcy lub po ich upływie rewizji decyzji Rady 2006/379/WE w odniesieniu do skarżącej,

| — | decyzji o utrzymaniu do chwili obecnej i w dalszym ciągu nazwy skarżącej w wykazie organizacji terrorystycznych sporządzonym na mocy decyzji Rady 2006/379 z dnia 29 maja 2006 r., ze skutkiem od dnia wydania tej decyzji, mimo wyroku Sądu z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie T-228/02 i obowiązków Rady wynikających z art. 233 WE; |
| --- | --- |

—

decyzji o utrzymaniu do chwili obecnej i w dalszym ciągu nazwy skarżącej w wykazie organizacji terrorystycznych sporządzonym na mocy decyzji Rady 2006/379 z dnia 29 maja 2006 r., ze skutkiem od dnia wydania tej decyzji, mimo wyroku Sądu z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie T-228/02 i obowiązków Rady wynikających z art. 233 WE;

| — | zobowiązanie strony pozwanej do działania zgodnie z jej obowiązkami prawnymi, jeżeli okaże się to właściwe; |
| --- | --- |

—

zobowiązanie strony pozwanej do działania zgodnie z jej obowiązkami prawnymi, jeżeli okaże się to właściwe;

| — | zobowiązanie strony pozwanej do zapłacenia na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 1 090 000 EUR, jak sprecyzowano w załączniku nr 18 (i następnych) wraz z odsetkami od tej kwoty; |
| --- | --- |

—

zobowiązanie strony pozwanej do zapłacenia na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 1 090 000 EUR, jak sprecyzowano w załączniku nr 18 (i następnych) wraz z odsetkami od tej kwoty;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności określonych aktów Rady oraz naprawienie poniesionej przez nią szkody z uwagi na to, że po upływie sześciu miesięcy Rada nie dokonała rewizji zawartego w decyzji Rady 2006/379 (1) wykazu zawierającego nazwy lub nazwiska osób, grup i podmiotów, do których znajduje zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 (2) dotyczące przyjęcia szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu, czyli zamrożenie funduszy i innych zasobów finansowych oraz z uwagi na to, że Rada utrzymała nazwę skarżącej w tym wykazie.

Zdaniem skarżącej, Rada była zobowiązana do regularnego przeprowadzania rewizji wykazu podmiotów umieszczonych w jakimkolwiek wykazie organizacji terrorystycznych, przynajmniej co sześć miesięcy. Skarżąca twierdzi, że Rada nie spełniła tego obowiązku w odniesieniu do umieszczenia nazwy skarżącej w wykazie organizacji terrorystycznych.

Skarżąca podnosi również, że w następstwie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-228/02 Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie, Rada była zobowiązana do usunięcia nazwy skarżącej ze wspomnianego wykazu.

---

(1)  Decyzja Rady z dnia 29 maja 2006 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2005/930/WE (Dz.U. 2006, L 144, str. 21).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. 2001, L 344, str. 70).

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/43 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/43

---

Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — Lancôme przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (COLOR EDITION)

(Sprawa T-160/07)

(2007/C 140/71)

Język, w którym została sporządzona skarga: francuski

Strony

Strona skarżąca: Lancôme Parfums et Beauté & Cie (Paryż, Francja) przedstawiciel: E. Baud, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: CMS Hasche Sigle (Kolonia, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 26 lutego 2007 r. w sprawie R 231/2006-2; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 26 lutego 2007 r. w sprawie R 231/2006-2;

| — | obciążenie pozwanej, oraz ewentualnie interwenienta, kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej, oraz ewentualnie interwenienta, kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy COLOR EDITION dla towarów należących do klasy 3 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 965 804

Uprawniony do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: CMS Hasche Sigle

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1) polegające na uznaniu przez Izbę Odwoławczą, że wniosek o unieważnienie złożony przez CMS Hasche Sigle jest dopuszczalny oraz naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia polegające na uznaniu w zaskarżonej decyzji, że sporny znak towarowy COLOR EDITION jest opisowy.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

---

Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/45 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/45

---

Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Klug przeciwko Europejskiej Agencji ds. Leków (EMEA)

(Sprawa F-35/07)

(2007/C 140/72)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bettina Klug (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: W. G. Grupp, adwokat)

Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Leków (EMEA)

Żądania strony skarżącej

| — | zobowiązanie pozwanej do przedłużenia umowy zawartej ze skarżącą w dniu 7 lutego 2002; |
| --- | --- |

—

zobowiązanie pozwanej do przedłużenia umowy zawartej ze skarżącą w dniu 7 lutego 2002;

| — | zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w wysokości 200.000 EUR tytułem krzywdy moralnej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w wysokości 200.000 EUR tytułem krzywdy moralnej;

| — | obciążenie Europejskiej Agencji ds. Leków (EMEA) kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Europejskiej Agencji ds. Leków (EMEA) kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W skardze skarżąca powołuje się na art. 12 a tytułu II regulaminu pracowniczego (nękanie psychiczne). Skarżąca podnosi, że dokonując oceny pracy skarżącej pozwana przekroczyła granice swobodnego uznania, naruszyła przepisy proceduralne Agencji dotyczące sporządzania oceny i w konsekwencji niezgodnie z prawem nie przedłużyła umowy o pracę ze skarżącą.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że na skutek nękania psychicznego i braku obiektywnej oceny jej pracy, ocena ta była bardzo niska i w związku z tym umowa o pracę, zawarta ze skarżącą na okres pięciu lat, nie została przedłużona.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/45 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/45

---

Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Caleprico przeciwko Komisji

(Sprawa F-38/07)

(2007/C 140/73)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Francisco Caleprico (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: V. Guagliulmi, avocat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | uznanie za niepodlegające stosowaniu, na podstawie art. 241 WE, artykułów 12 i 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego z powodu ich niezgodności z prawem; |
| --- | --- |

—

uznanie za niepodlegające stosowaniu, na podstawie art. 241 WE, artykułów 12 i 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego z powodu ich niezgodności z prawem;

| — | uchylenie decyzji, w której organ powołujący oddalił w sposób dorozumiany zażalenie wniesione przez skarżącego na decyzję z dnia 12 czerwca 2006 r.; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji, w której organ powołujący oddalił w sposób dorozumiany zażalenie wniesione przez skarżącego na decyzję z dnia 12 czerwca 2006 r.;

| — | uchylenie decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2006 r. w zakresie, w jakim organ powołujący dokonał zaszeregowania skarżącego do grupy AD6/2 zamiast do grupy AD8/3; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2006 r. w zakresie, w jakim organ powołujący dokonał zaszeregowania skarżącego do grupy AD6/2 zamiast do grupy AD8/3;

| — | nakazanie Komisji zastąpienia zaskarżonej części decyzji z dnia 12 czerwca 2006 r. częścią, która dokonuje zaszeregowania skarżącego ze skutkiem wstecznym (od dnia 1 lipca 2006 r.) do grupy AD8/3; |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji zastąpienia zaskarżonej części decyzji z dnia 12 czerwca 2006 r. częścią, która dokonuje zaszeregowania skarżącego ze skutkiem wstecznym (od dnia 1 lipca 2006 r.) do grupy AD8/3;

| — | zasądzenie od Komisji kwot, których nie otrzymał w związku z niezgodnością z prawem zaskarżonych decyzji, wraz z odsetkami, które są należne i będą należne; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Komisji kwot, których nie otrzymał w związku z niezgodnością z prawem zaskarżonych decyzji, wraz z odsetkami, które są należne i będą należne;

| — | nakazanie Komisji naprawienia każdej innej szkody i krzywdy poniesionej i doznanej przez stronę skarżącą, jakie Sąd stwierdzi w niniejszej sprawie; |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji naprawienia każdej innej szkody i krzywdy poniesionej i doznanej przez stronę skarżącą, jakie Sąd stwierdzi w niniejszej sprawie;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący, wpisany na listę rezerwową konkursu EUR/A/155/2000 (1) dla stworzenia listy rezerwowej osób, które mogą zostać zatrudnione w grupach A7/A6, zatrudniony został po wejściu w życie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot (2) i zaszeregowany do grupy AD6/2,

Na poparcie swej skargi, podnosi dwa zarzuty:

W pierwszym twierdzi, że decyzja z dnia 12 czerwca 2006 r. dotknięta jest sprzecznością pomiędzy z jednej strony odesłaniem w preambule do art. 31 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym kandydaci powoływani są do grupy określonej w ogłoszeniu o konkursie a z drugiej strony sentencją tej decyzji, która zaszeregowuje go do grupy AD6/2.

W drugim zarzucie podnosi, że w każdym razie sporna decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ opiera się na dorozumianej podstawie prawnej (art. 12 i 13 załącznika XII do regulaminu pracowniczego), która jest niezgodna z prawem z następujących powodów:

| — | sprzeczność z zasadą pewności prawnej i zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań; |
| --- | --- |

—

sprzeczność z zasadą pewności prawnej i zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań;

| — | naruszenie zasady niedyskryminacji i równości traktowania; |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady niedyskryminacji i równości traktowania;

| — | naruszenie zasady racjonalności biorąc pod uwagę to, że stosowanie nowego systemu zależy od okoliczności całkowicie przypadkowej, tj. bycia zatrudnionym przed lub po określonej dacie, bez żadnej innej racji, która uzasadniałaby tę zasadę; |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady racjonalności biorąc pod uwagę to, że stosowanie nowego systemu zależy od okoliczności całkowicie przypadkowej, tj. bycia zatrudnionym przed lub po określonej dacie, bez żadnej innej racji, która uzasadniałaby tę zasadę;

| — | naruszenie zasady dobrej administracji; |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady dobrej administracji;

| — | ewentualnie naruszenie obowiązku uzasadnienia aktów wspólnotowych, o którym stanowi art. 251 WE. |
| --- | --- |

—

ewentualnie naruszenie obowiązku uzasadnienia aktów wspólnotowych, o którym stanowi art. 251 WE.

---

(1)  Dz.U. C 147 A z 25.5.2000, str. 10.

(2)  Dz.U. L 124 z 27.4.2004, str. 1.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/46 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/46

---

Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2007 r. — Fernandez García i García Rato przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

(Sprawa F-41/07)

(2007/C 140/74)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Brígida Fernandez García (Luksemburg, Luksemburg) i Karolina García Rato (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | uchylenie decyzji o powołaniu skarżących na urzędników Wspólnot Europejskich w części, w której dokonują one ich zaszeregowania na podstawie art. 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji o powołaniu skarżących na urzędników Wspólnot Europejskich w części, w której dokonują one ich zaszeregowania na podstawie art. 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

| — | obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące, będące laureatami konkursu CJ/LA/25 (1), do którego ogłoszenie opublikowano przed dniem 1 maja 2004 r., zatrudnione zostały po wejściu w życie rozporządzenia Rady nr 723/2004 (WE, Euratom) z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie zmiany regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunków zatrudnienia innych pracowników. (2)

W swej skardze skarżące podnoszą przede wszystkim, że zaskarżone decyzje naruszają ramy prawne ustanowione przez ogłoszenie o konkursie. Na podstawie bowiem art. 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego zatrudniono je o jedną grupę niżej niż grupa wskazana w ogłoszeniu o konkursie.

Skarżące uważają dalej, że zaskarżone decyzje naruszają art. 5, 29 i 31 regulaminu pracowniczego, a także zasadę równego traktowania i niedyskryminacji. Zaszeregowanie bowiem laureatów tego samego konkursu lub konkursów na tym samym poziomie odbywało się na różnym poziomie w zależności od tego czy zatrudnienie następowało przed czy po wejściu w życie rozporządzenia nr 723/2004.

Ponadto skarżące powołują naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań ponieważ słusznie oczekiwały, że zostaną zatrudnione w grupie wskazanej w ogłoszeniu o konkursie na obsadzenie stanowisk, w którym zgłosiły swe kandydatury.

---

(1)  Dz.U. C 182 A z 31.7.2002 r., str. 8

(2)  Dz.U. L 124 z 27.4.2004 r. str. 1.

---

| 23.6.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/47 |
| --- | --- | --- | --- |

23.6.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/47

---

Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Prieto przeciwko Parlamentowi

(Sprawa F-42/07)

(2007/C 140/75)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Antonio Prieto (Bousval, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 9 czerwca 2006 r. powołującej skarżącego w charakterze urzędnika na okres próbny i zaszeregowującej go do grupy AST 2, stopień 3; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 9 czerwca 2006 r. powołującej skarżącego w charakterze urzędnika na okres próbny i zaszeregowującej go do grupy AST 2, stopień 3;

| — | obciążenie Parlamentu kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący, laureat konkursu wewnętrznego C/348 dla ścieżki kariery C5-4, był członkiem personelu tymczasowego Komisji w grupie zaszeregowania AST 3 (uprzednio C4), gdy został powołany w charakterze urzędnika na okres próbny i zaszeregowany do grupy zaszeregowania AST 2.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi po pierwsze, że decyzja o powołaniu go w charakterze urzędnika na okres próbny i zaszeregowaniu go do grupy zaszeregowania niższej aniżeli ta, do której skarżący był zaszeregowany pracując w charakterze członka personelu tymczasowego, narusza art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”).

Skarżący podnosi ponadto naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji, ponieważ jedynie laureaci przedmiotowego konkursu, którzy wcześniej byli członkami personelu tymczasowego w ramach ścieżki kariery, D mogli utrzymać dotychczasowe, korzystniejsze, zaszeregowanie, gdy zostali powołaniu w charakterze urzędników.

W końcu skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza również zasady pewności prawa, ochrony praw słusznie nabytych, dobrej administracji i należytego zarządzania.

---