# Dziennik Urzędowy L 190/22 l

| | ISSN 1725-5139 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 190 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 4822 lipca 2005 |

ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 190

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 4822 lipca 2005

---

| Spis treści | | I   Akty, których publikacja jest obowiązkowa | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | * | Rozporządzenie Rady (WE) nr 1182/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. przyjmujące autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowego kontyngentu taryfowego na przywóz bydła żywego pochodzącego ze Szwajcarii | 1 |

Spis treści

I   Akty, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

*

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1182/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. przyjmujące autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowego kontyngentu taryfowego na przywóz bydła żywego pochodzącego ze Szwajcarii

1

| | | II   Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa |
| --- | --- | --- |
| | | Rada |
| | * | Decyzja nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE-Tunezja z dnia 14 lipca 2005 r. wprowadzająca odstępstwo od przepisów dotyczących definicji pojęcia produktów pochodzących oraz metod współpracy administracyjnej określonych w Układzie Eurośródziemnomorskim, ustanawiającym Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony | 3 |
| | | Komisja |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy w formie pożyczek udzielonych przez Wagnisbeteiligungsgesellschaft i Landesförderinstitus na rzecz Neue Harzer Werke GmbH
  (notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4496)

   (
  1
  ) | 6 |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 9 marca 2004 r. w sprawie systemu pomocy państwa stosowanego w Austrii odnośnie do rekompensaty podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej w latach 2002 i 2003
  (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 325)

   (
  1
  ) | 13 |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 9 grudnia 2004 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE i art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa C.37.533 – Chlorek choliny)
  (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4717)

   (
  1
  ) | 22 |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 8 lipca 2005 r. zawieszająca procedurę kontrolną dotyczącą przeszkód w handlu w formie nałożonych środków i praktyk stosowanych przez Wschodnią Republikę Urugwaju wpływających na handel szkocką whisky | 27 |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 11 lipca 2005 r. dotycząca wniosku Republiki Węgierskiej o zastosowanie obniżonej stawki VAT na dostawy gazu ziemnego
  (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2514) | 28 |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 18 lipca 2005 r. dotycząca dostosowania współczynników korygujących stosowanych od dnia 1 sierpnia 2004 r., 1 września 2004 r., 1 października 2004 r., 1 listopada 2004 r., 1 grudnia 2004 r. i 1 stycznia 2005 r., w odniesieniu do wynagrodzeń urzędników, pracowników czasowych i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich a także do części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich, w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu (art. 33 ust. 4 Traktatu o Przystąpieniu dziesięciu nowych Państw Członkowskich) | 29 |

II   Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

Rada

*

Decyzja nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE-Tunezja z dnia 14 lipca 2005 r. wprowadzająca odstępstwo od przepisów dotyczących definicji pojęcia produktów pochodzących oraz metod współpracy administracyjnej określonych w Układzie Eurośródziemnomorskim, ustanawiającym Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony

3

Komisja

*

Decyzja Komisji z dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy w formie pożyczek udzielonych przez Wagnisbeteiligungsgesellschaft i Landesförderinstitus na rzecz Neue Harzer Werke GmbH
  (notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4496)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4496)

1

6

*

Decyzja Komisji z dnia 9 marca 2004 r. w sprawie systemu pomocy państwa stosowanego w Austrii odnośnie do rekompensaty podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej w latach 2002 i 2003
  (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 325)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 325)

1

13

*

Decyzja Komisji z dnia 9 grudnia 2004 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE i art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa C.37.533 – Chlorek choliny)
  (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4717)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4717)

1

22

*

Decyzja Komisji z dnia 8 lipca 2005 r. zawieszająca procedurę kontrolną dotyczącą przeszkód w handlu w formie nałożonych środków i praktyk stosowanych przez Wschodnią Republikę Urugwaju wpływających na handel szkocką whisky

27

*

Decyzja Komisji z dnia 11 lipca 2005 r. dotycząca wniosku Republiki Węgierskiej o zastosowanie obniżonej stawki VAT na dostawy gazu ziemnego
  (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2514)

(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2514)

28

*

Decyzja Komisji z dnia 18 lipca 2005 r. dotycząca dostosowania współczynników korygujących stosowanych od dnia 1 sierpnia 2004 r., 1 września 2004 r., 1 października 2004 r., 1 listopada 2004 r., 1 grudnia 2004 r. i 1 stycznia 2005 r., w odniesieniu do wynagrodzeń urzędników, pracowników czasowych i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich a także do części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich, w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu (art. 33 ust. 4 Traktatu o Przystąpieniu dziesięciu nowych Państw Członkowskich)

29

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG. |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

I Akty, których publikacja jest obowiązkowa

| 22.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 190/1 |
| --- | --- | --- | --- |

22.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 190/1

---

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1182/2005

z dnia 18 lipca 2005 r.

przyjmujące autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowego kontyngentu taryfowego na przywóz bydła żywego pochodzącego ze Szwajcarii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej, dnia 19 maja 2004 r. podczas dwustronnego szczytu Wspólnota Europejska oraz Konfederacja Szwajcarska uzgodniły zasadę, że przepływy handlowe, zgodnie z preferencjami przyznanymi poprzednio w ramach uzgodnień dwustronnych między nowymi Państwami Członkowskimi i Szwajcarią, powinny zostać utrzymane po rozszerzeniu Unii Europejskiej. W związku z tym Strony postanowiły kontynuować działania mające na celu dostosowanie koncesji taryfowych w ramach Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi (1) (zwanej dalej „Umową”), która weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r. Dostosowanie tych koncesji, wymienionych w załącznikach 1 i 2 do Umowy, obejmuje w szczególności otwarcie wspólnotowego kontyngentu taryfowego na przywóz bydła żywego o wadze przekraczającej 160 kg. |
| --- | --- |

(1)

W związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej, dnia 19 maja 2004 r. podczas dwustronnego szczytu Wspólnota Europejska oraz Konfederacja Szwajcarska uzgodniły zasadę, że przepływy handlowe, zgodnie z preferencjami przyznanymi poprzednio w ramach uzgodnień dwustronnych między nowymi Państwami Członkowskimi i Szwajcarią, powinny zostać utrzymane po rozszerzeniu Unii Europejskiej. W związku z tym Strony postanowiły kontynuować działania mające na celu dostosowanie koncesji taryfowych w ramach Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi (1) (zwanej dalej „Umową”), która weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r. Dostosowanie tych koncesji, wymienionych w załącznikach 1 i 2 do Umowy, obejmuje w szczególności otwarcie wspólnotowego kontyngentu taryfowego na przywóz bydła żywego o wadze przekraczającej 160 kg.

| (2) | W odniesieniu do przywozów bydła żywego, Strony wprowadziły środki autonomiczne, których czas trwania w Konfederacji Szwajcarskiej jest nieokreślony, a które we Wspólnocie Europejskiej obowiązują do dnia 30 czerwca 2005 r. W Konfederacji Szwajcarskiej procedury dwustronnego przyjęcia decyzji, w celu wprowadzenia zmian do załączników 1 i 2 do Umowy, do tej pory nie zostały jednak zakończone. W celu zapewnienia, że korzystanie z kontyngentu możliwe jest do czasu wejścia w życie wymienionej decyzji z końcem 2005 r., właściwym jest otwarcie, na niezależnych i przejściowych warunkach, innej koncesji w ramach kontyngentu taryfowego do dnia 31 grudnia 2005 r. na takich samych warunkach, jakie przewiduje rozporządzenie Rady (WE) nr 1922/2004 z 25 października 2004 r. przyjmujące autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowych kontyngentów taryfowych dla przywozu bydła żywego pochodzącego ze Szwajcarii (2). |
| --- | --- |

(2)

W odniesieniu do przywozów bydła żywego, Strony wprowadziły środki autonomiczne, których czas trwania w Konfederacji Szwajcarskiej jest nieokreślony, a które we Wspólnocie Europejskiej obowiązują do dnia 30 czerwca 2005 r. W Konfederacji Szwajcarskiej procedury dwustronnego przyjęcia decyzji, w celu wprowadzenia zmian do załączników 1 i 2 do Umowy, do tej pory nie zostały jednak zakończone. W celu zapewnienia, że korzystanie z kontyngentu możliwe jest do czasu wejścia w życie wymienionej decyzji z końcem 2005 r., właściwym jest otwarcie, na niezależnych i przejściowych warunkach, innej koncesji w ramach kontyngentu taryfowego do dnia 31 grudnia 2005 r. na takich samych warunkach, jakie przewiduje rozporządzenie Rady (WE) nr 1922/2004 z 25 października 2004 r. przyjmujące autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowych kontyngentów taryfowych dla przywozu bydła żywego pochodzącego ze Szwajcarii (2).

| (3) | Szczegółowe zasady wdrażania niniejszego rozporządzenia oraz w szczególności przepisów niezbędnych do zarządzania kontyngentem powinny zostać przyjęte zgodnie z przepisami art. 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (3). |
| --- | --- |

(3)

Szczegółowe zasady wdrażania niniejszego rozporządzenia oraz w szczególności przepisów niezbędnych do zarządzania kontyngentem powinny zostać przyjęte zgodnie z przepisami art. 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (3).

| (4) | Aby kwalifikować się do korzystania z tych kontyngentów taryfowych, produkty powinny pochodzić ze Szwajcarii, zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 4 Umowy. |
| --- | --- |

(4)

Aby kwalifikować się do korzystania z tych kontyngentów taryfowych, produkty powinny pochodzić ze Szwajcarii, zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 4 Umowy.

| (5) | Biorąc pod uwagę pilność tej sprawy, konieczne jest odstąpienie od sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w punkcie I ust. 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów Państw Członkowskich w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, |
| --- | --- |

(5)

Biorąc pod uwagę pilność tej sprawy, konieczne jest odstąpienie od sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w punkcie I ust. 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów Państw Członkowskich w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym otwiera się na niezależnych i przejściowych warunkach bezcłowy kontyngent taryfowy na okres od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2005 r. na przywóz 2 300 sztuk bydła żywego pochodzącego ze Szwajcarii o wadze ponad 160 kg objętego kodem CN 0102 90 41, 0102 90 49, 0102 90 51, 0102 90 59, 0102 90 61, 0102 90 69, 0102 90 71 lub 0102 90 79.

2.   Zasady pochodzenia określone w art. 4 Umowy mają zastosowane do produktów, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 2

Szczegółowe zasady wdrażania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z przepisami art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lipca 2005 r.

W imieniu Rady

M. BECKETT

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, str. 132.

1

(2)  Dz.U. L 331 z 5.11.2004, str. 7.

2

(3)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 21. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1899/2004 (Dz.U. L 328 z 30.10.2004, str. 67).

3

---

II Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

Rada

| 22.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 190/3 |
| --- | --- | --- | --- |

22.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 190/3

---

DECYZJA NR 1/2005 RADY STOWARZYSZENIA UE-TUNEZJA

z dnia 14 lipca 2005 r.

wprowadzająca odstępstwo od przepisów dotyczących definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz metod współpracy administracyjnej określonych w Układzie Eurośródziemnomorskim, ustanawiającym Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony

(2005/563/WE)

RADA STOWARZYSZENIA WE-TUNEZJA,

uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (1), (dalej zwany „Układem”), w szczególności art. 39 protokołu nr 4 do tego Układu, dotyczący definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz metod współpracy administracyjnej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Wspólna deklaracja w sprawie art. 39 wymienionego protokołu stanowi, że Wspólnota zgłasza gotowość rozpatrzenia każdego wniosku Tunezji o przyznanie odstępstw od reguł pochodzenia po podpisaniu Układu. |
| --- | --- |

(1)

Wspólna deklaracja w sprawie art. 39 wymienionego protokołu stanowi, że Wspólnota zgłasza gotowość rozpatrzenia każdego wniosku Tunezji o przyznanie odstępstw od reguł pochodzenia po podpisaniu Układu.

| (2) | Dnia 16 lutego 2005 r. Tunezja złożyła wniosek o odstępstwo od reguł pochodzenia w stosunku do ilości 8 040 ton spodni oraz 1 855 ton odzieży innego rodzaju, ujętej w działach 61 i 62 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodyfikacji Towarów. |
| --- | --- |

(2)

Dnia 16 lutego 2005 r. Tunezja złożyła wniosek o odstępstwo od reguł pochodzenia w stosunku do ilości 8 040 ton spodni oraz 1 855 ton odzieży innego rodzaju, ujętej w działach 61 i 62 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodyfikacji Towarów.

| (3) | W oczekiwaniu na wejście w życie umowy o wolnym handlu między Tunezją a Turcją, podpisanej dnia 25 listopada 2004 r., oraz zmiany do wymienionego protokołu, w celu zastosowania kumulacji paneurośródziemnomorskiej, odstępstwo to umożliwiłoby wytwarzanie w Tunezji pochodzącej z Tunezji odzieży z tkanin pochodzących z Turcji, przeznaczonej do wywozu do Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(3)

W oczekiwaniu na wejście w życie umowy o wolnym handlu między Tunezją a Turcją, podpisanej dnia 25 listopada 2004 r., oraz zmiany do wymienionego protokołu, w celu zastosowania kumulacji paneurośródziemnomorskiej, odstępstwo to umożliwiłoby wytwarzanie w Tunezji pochodzącej z Tunezji odzieży z tkanin pochodzących z Turcji, przeznaczonej do wywozu do Unii Europejskiej.

| (4) | Odstępstwo to powinno mieć również zastosowanie do tkanin pochodzących z Turcji i wywiezionych do Tunezji ze Wspólnoty. |
| --- | --- |

(4)

Odstępstwo to powinno mieć również zastosowanie do tkanin pochodzących z Turcji i wywiezionych do Tunezji ze Wspólnoty.

| (5) | Do celów tego odstępstwa Tunezja i Turcja powinny stosować takie same reguły pochodzenia i przepisy dotyczące współpracy administracyjnej. |
| --- | --- |

(5)

Do celów tego odstępstwa Tunezja i Turcja powinny stosować takie same reguły pochodzenia i przepisy dotyczące współpracy administracyjnej.

| (6) | Odstępstwo to może zostać przyznane do czasu wejścia w życie protokołu paneurośródziemnomorskiego dotyczącego reguł pochodzenia pomiędzy trzema zainteresowanymi Stronami, a mianowicie Tunezją, Turcją i UE, oraz w każdym przypadku na okres nie dłuższy niż jeden rok, |
| --- | --- |

(6)

Odstępstwo to może zostać przyznane do czasu wejścia w życie protokołu paneurośródziemnomorskiego dotyczącego reguł pochodzenia pomiędzy trzema zainteresowanymi Stronami, a mianowicie Tunezją, Turcją i UE, oraz w każdym przypadku na okres nie dłuższy niż jeden rok,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Na zasadzie odstępstwa od przepisów szczególnych ujętych w wykazie znajdującym się w załączniku II do protokołu nr 4 Układu, odzież wymieniona w załączniku I do niniejszej decyzji i wyprodukowana w Tunezji z tkaniny pochodzącej z Turcji jest uważana za pochodzącą z Tunezji zgodnie z przepisami niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Odstępstwo przewidziane w art. 1 może być stosowane wyłącznie pod warunkiem że preferencyjne reguły pochodzenia, identyczne z regułami pochodzenia zawartymi w wymienionym protokole, dla określenia statusu pochodzenia tkanin pochodzących z Turcji, obowiązują w stosunkach między Turcją a Tunezją.

Artykuł 3

Dla celów niniejszej decyzji i na zasadzie odstępstwa od art. 18 ust. 4 i 5 wymienionego protokołu, organy celne jednego Państwa Członkowskiego Wspólnoty mogą wydać świadectwo przewozowe EUR1 dla tkanin pochodzących z Turcji do wywozu do Tunezji.

Artykuł 4

Komisja zarządza ilością wymienioną w załączniku I i w celu skutecznego zarządzania nią podejmuje wszelkie niezbędne środki administracyjne. Artykuły 308a, 308b i 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2), dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi stosują się mutatis mutandis do ilości, o których mowa w załączniku.

Artykuł 5

Organy celne Tunezji podejmują niezbędne kroki w celu przeprowadzenia ilościowych kontroli produktów wywożonych, o których mowa w art. 1. W tym celu wszystkie świadectwa wydane zgodnie z niniejszą decyzją muszą zawierać odniesienie do niej. Właściwe organy tunezyjskie przekazują Komisji co trzy miesiące oświadczenie o ilościach, dla których zostały wydane świadectwa przewozowe EUR1 na mocy niniejszej decyzji, oraz numer serii tych świadectw.

Artykuł 6

Rubryka nr 7 świadectw przewozowych EUR1 wydanych zgodnie z niniejszą decyzją zawiera następującą uwagę w jednym z języków Układu:

„Odstępstwo – Decyzja nr 1/2005”.

Artykuł 7

Tunezja oraz Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej podejmą niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji.

Artykuł 8

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia, a stosuje się ją od momentu, gdy warunki zawarte w art. 2 zostaną spełnione.

Niniejszą decyzję stosuje się do momentu wejścia w życie paneurośródziemnomorskiej kumulacji pochodzenia między Tunezją, Turcją i UE, ale w każdym przypadku nie dłużej niż przez okres jednego roku.

Sporządzono w Brukseli, dnia 14 lipca 2005 r.

W imieniu Rady Stowarzyszenia

J. STRAW

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, str. 2. Układ zmieniony porozumieniem w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską w sprawie środków wzajemnie liberalizujących i w sprawie zmiany protokołów dotyczących rolnictwa załączonych do umowy o stowarzyszeniu WE/Republika Czeska (Dz.U. L 336 z 30.12.2000, str. 93).

1

(2)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 883/2005 (Dz.U. L 148 z 11.6.2005, str. 5).

2

---

ZAŁĄCZNIK

WYKAZ, O KTÓRYM MOWA W ART. 1

(produkty, których dotyczy odstępstwo)

| Pozycja SZ | Opis | Ilości
  (w tonach) |
| --- | --- | --- |
| ex ex 620342 i ex ex 620462 | Spodnie z bawełny, męskie lub chłopięce
  Spodnie z bawełny, damskie lub dziewczęce | 6 505 |
| ex ex 620343 | Spodnie z włókien syntetycznych, męskie lub chłopięce | 674 |
| ex ex 620341, ex ex 620349, ex ex 620461, ex ex 620463 i ex ex 620469 | Spodnie z wełny lub cienkiej sierści zwierzęcej, męskie lub chłopięce
  Spodnie z pozostałych materiałów włókienniczych, męskie lub chłopięce
  Spodnie z wełny lub cienkiej sierści zwierzęcej, damskie lub dziewczęce
  Spodnie z włókien syntetycznych, damskie lub dziewczęce
  Spodnie z pozostałych materiałów włókienniczych, damskie lub dziewczęce | 861 |
| 6208 i 6212 | Koszulki trykotowe i pozostałe trykoty, półhalki, halki, majtki, figi, koszule nocne, piżamy, peniuary, płaszcze kąpielowe, szlafroki i podobne artykuły z włókien chemicznych, damskie lub dziewczęce
  Biustonosze, pasy, gorsety, szelki, podwiązki i podobne artykuły oraz części tych artykułów, także z dzianin | 646 |
| .6205 i .6206 | Koszule męskie lub chłopięce
  Bluzki, koszule i bluzki koszulowe, damskie lub dziewczęce | 663 |
| 611231 do 611239 i 611241 do 611249 | Stroje kąpielowe z włókien syntetycznych, męskie lub chłopięce
  Stroje kąpielowe z pozostałych materiałów włókienniczych, męskie lub chłopięce
  Stroje kąpielowe z włókien syntetycznych, damskie lub dziewczęce
  Stroje kąpielowe z pozostałych materiałów włókienniczych, damskie lub dziewczęce | 105 |
| 620451 do 620459 | Spódnice i spódnico-spodnie, damskie lub dziewczęce | 441 |
| | Razem | 9 895 |

Pozycja SZ

Opis

Ilości

(w tonach)

ex ex 620342 i ex ex 620462

Spodnie z bawełny, męskie lub chłopięce

Spodnie z bawełny, damskie lub dziewczęce

6 505

ex ex 620343

Spodnie z włókien syntetycznych, męskie lub chłopięce

674

ex ex 620341, ex ex 620349, ex ex 620461, ex ex 620463 i ex ex 620469

Spodnie z wełny lub cienkiej sierści zwierzęcej, męskie lub chłopięce

Spodnie z pozostałych materiałów włókienniczych, męskie lub chłopięce

Spodnie z wełny lub cienkiej sierści zwierzęcej, damskie lub dziewczęce

Spodnie z włókien syntetycznych, damskie lub dziewczęce

Spodnie z pozostałych materiałów włókienniczych, damskie lub dziewczęce

861

6208 i 6212

Koszulki trykotowe i pozostałe trykoty, półhalki, halki, majtki, figi, koszule nocne, piżamy, peniuary, płaszcze kąpielowe, szlafroki i podobne artykuły z włókien chemicznych, damskie lub dziewczęce

Biustonosze, pasy, gorsety, szelki, podwiązki i podobne artykuły oraz części tych artykułów, także z dzianin

646

.6205 i .6206

Koszule męskie lub chłopięce

Bluzki, koszule i bluzki koszulowe, damskie lub dziewczęce

663

611231 do 611239 i 611241 do 611249

Stroje kąpielowe z włókien syntetycznych, męskie lub chłopięce

Stroje kąpielowe z pozostałych materiałów włókienniczych, męskie lub chłopięce

Stroje kąpielowe z włókien syntetycznych, damskie lub dziewczęce

Stroje kąpielowe z pozostałych materiałów włókienniczych, damskie lub dziewczęce

105

620451 do 620459

Spódnice i spódnico-spodnie, damskie lub dziewczęce

441

Razem

9 895

---

Komisja

| 22.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 190/6 |
| --- | --- | --- | --- |

22.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 190/6

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 10 grudnia 2003 r.

w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy w formie pożyczek udzielonych przez Wagnisbeteiligungsgesellschaft i Landesförderinstitus na rzecz Neue Harzer Werke GmbH

(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4496)

(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2005/564/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),

po zaproszeniu zainteresowanych stron do zgłaszania uwag zgodnie z powyższym postanowieniem (1) oraz uwzględniając ich uwagi,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   PROCEDURA

| (1) | Pismem z dnia 23 lutego 1999 r. Niemcy poinformowały Komisję o przyznaniu pomocy na rzecz Neue Harzer Werke GmbH („NHW”). |
| --- | --- |

(1)

Pismem z dnia 23 lutego 1999 r. Niemcy poinformowały Komisję o przyznaniu pomocy na rzecz Neue Harzer Werke GmbH („NHW”).

| (2) | Pismem z dnia 13 lipca 2000 r. Komisja poinformowała Niemcy, że postanowiła wszcząć procedurę określoną w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do tej pomocy. |
| --- | --- |

(2)

Pismem z dnia 13 lipca 2000 r. Komisja poinformowała Niemcy, że postanowiła wszcząć procedurę określoną w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do tej pomocy.

| (3) | Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
   (2). Komisja zaprosiła zainteresowane strony do zgłaszania uwag dotyczących pomocy. |
| --- | --- |

(3)

Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
   (2). Komisja zaprosiła zainteresowane strony do zgłaszania uwag dotyczących pomocy.

| (4) | W dniu 17 października 2001 r. Komisja przyjęła decyzję nr 2002/377/WE w sprawie pomocy państwa, przyznanej przez Niemcy firmie Neue Harzer Werke GmbH (3). W decyzji tej negatywnie ocenia się część pomocy przeznaczonej na restrukturyzację przedsiębiorstwa w latach 1996–1999. |
| --- | --- |

(4)

W dniu 17 października 2001 r. Komisja przyjęła decyzję nr 2002/377/WE w sprawie pomocy państwa, przyznanej przez Niemcy firmie Neue Harzer Werke GmbH (3). W decyzji tej negatywnie ocenia się część pomocy przeznaczonej na restrukturyzację przedsiębiorstwa w latach 1996–1999.

| (5) | Pismem z dnia 17 października 2001 r. Komisja poinformowała Niemcy, że postanowiła wszcząć procedurę określoną w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do pozostałych środków. |
| --- | --- |

(5)

Pismem z dnia 17 października 2001 r. Komisja poinformowała Niemcy, że postanowiła wszcząć procedurę określoną w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do pozostałych środków.

| (6) | Decyzja Komisji o rozszerzeniu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
   (4). Komisja zaprosiła zainteresowane strony do zgłaszania uwag dotyczących pomocy. |
| --- | --- |

(6)

Decyzja Komisji o rozszerzeniu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
   (4). Komisja zaprosiła zainteresowane strony do zgłaszania uwag dotyczących pomocy.

II.   OPIS POMOCY

| (7) | Beneficjent pomocy, NHW, ma siedzibę w kraju związkowym Saksonia-Anhalt, który jest regionem wspieranym w rozumieniu art. 88 ust. 3 lit. a) Traktatu WE. NHW powstało w marcu 1996 r., gdy jego właściciele nabyli aktywa będącego w stanie bankructwa Harzer Werke GmbH od syndyka masy upadłościowej poprzez transakcję przejęcia aktywów (asset deal). NHW prowadziła działalność w zakresie odlewnictwa żeliwa. Pierwotnie przedsiębiorstwo posiadało dwie linie produkcyjne, na które składały się odlewanie w formach piaskowych i odlewanie odśrodkowe. |
| --- | --- |

(7)

Beneficjent pomocy, NHW, ma siedzibę w kraju związkowym Saksonia-Anhalt, który jest regionem wspieranym w rozumieniu art. 88 ust. 3 lit. a) Traktatu WE. NHW powstało w marcu 1996 r., gdy jego właściciele nabyli aktywa będącego w stanie bankructwa Harzer Werke GmbH od syndyka masy upadłościowej poprzez transakcję przejęcia aktywów (asset deal). NHW prowadziła działalność w zakresie odlewnictwa żeliwa. Pierwotnie przedsiębiorstwo posiadało dwie linie produkcyjne, na które składały się odlewanie w formach piaskowych i odlewanie odśrodkowe.

| (8) | Dnia 24 lipca 2000 r. NHW zmuszone było ogłosić niewypłacalność. W następstwie postawienia przedsiębiorstwa w stan upadłości niewypłacalności syndyk dnia 4 stycznia 2001 r., za zgodą zgromadzenia wierzycieli, sprzedał udziały w przedsiębiorstwie nowemu inwestorowi, ASSET GmbH, za cenę 1 DEM. |
| --- | --- |

(8)

Dnia 24 lipca 2000 r. NHW zmuszone było ogłosić niewypłacalność. W następstwie postawienia przedsiębiorstwa w stan upadłości niewypłacalności syndyk dnia 4 stycznia 2001 r., za zgodą zgromadzenia wierzycieli, sprzedał udziały w przedsiębiorstwie nowemu inwestorowi, ASSET GmbH, za cenę 1 DEM.

| (9) | Następnie Niemcy poinformowały Komisję, że wysiłki nowego inwestora, ASSET GmbH, zmierzające do wznowienia działalności przedsiębiorstwa zakończyły się niepowodzeniem w lipcu 2001 r. i w konsekwencji konieczna była kontynuacja postępowania upadłościowego. |
| --- | --- |

(9)

Następnie Niemcy poinformowały Komisję, że wysiłki nowego inwestora, ASSET GmbH, zmierzające do wznowienia działalności przedsiębiorstwa zakończyły się niepowodzeniem w lipcu 2001 r. i w konsekwencji konieczna była kontynuacja postępowania upadłościowego.

| (10) | W związku z tym, według Niemiec, aby zaspokoić wierzycieli NHW majątek przedsiębiorstwa musiał zostać zbyty w ramach zwykłego postępowania upadłościowego. Działalność dotycząca odlewania w formach piaskowych została zakończona z dniem 21 grudnia 2001 r., a związany z tą działalnością majątek został upłynniony. Kontynuowano natomiast w trakcie postępowania upadłościowego produkcję związaną z odlewaniem odśrodkowym; linia produkcyjna ma być sprzedana przez syndyka, za zgodą zgromadzenia wierzycieli, nowemu inwestorowi poprzez transakcję przejęcia aktywów. |
| --- | --- |

(10)

W związku z tym, według Niemiec, aby zaspokoić wierzycieli NHW majątek przedsiębiorstwa musiał zostać zbyty w ramach zwykłego postępowania upadłościowego. Działalność dotycząca odlewania w formach piaskowych została zakończona z dniem 21 grudnia 2001 r., a związany z tą działalnością majątek został upłynniony. Kontynuowano natomiast w trakcie postępowania upadłościowego produkcję związaną z odlewaniem odśrodkowym; linia produkcyjna ma być sprzedana przez syndyka, za zgodą zgromadzenia wierzycieli, nowemu inwestorowi poprzez transakcję przejęcia aktywów.

| (11) | Omawiane postępowanie wyjaśniające obejmuje restrukturyzację NHW w latach 1996 do 1999. |
| --- | --- |

(11)

Omawiane postępowanie wyjaśniające obejmuje restrukturyzację NHW w latach 1996 do 1999.

| (12) | W 1996 r. sporządzono plan restrukturyzacji, który przewidywał przywrócenie rentowności w ciągu trzech lat. Koszty restrukturyzacji wyniosły 8 415 864 EUR (16 460 000 DEM). W odniesieniu do tego planu, przyznano NHW pomoc w wysokości 4 963 110 EUR (9 707 000 DEM) na restrukturyzację przedsiębiorstwa w latach od 1996 do 1999 r. |
| --- | --- |

(12)

W 1996 r. sporządzono plan restrukturyzacji, który przewidywał przywrócenie rentowności w ciągu trzech lat. Koszty restrukturyzacji wyniosły 8 415 864 EUR (16 460 000 DEM). W odniesieniu do tego planu, przyznano NHW pomoc w wysokości 4 963 110 EUR (9 707 000 DEM) na restrukturyzację przedsiębiorstwa w latach od 1996 do 1999 r.

| (13) | Restrukturyzacja miała być sfinansowana w sposób następujący:
  Tabela 1
  Wkłady publiczne na rzecz restrukturyzacji







  (w DEM) |
| --- | --- |
| 1. | Dotacja inwestycyjna „Gemeinschaftsaufgabe(GA-Mittel)” (5) | 4 402 000 |
| 2. | Dotacja/subwencja inwestycyjna „Investitionszulage” (6) | 531 000 |
| 3. | Pożyczka WBG (7)„Konsolidierungsprogramm” (8) | 2 000 000 |
| 4. | Pożyczka LFI (9)„Konsolidierungsprogramm” (10) | 744 000 |
| 5. | Dotacja BvS (11) | 2 000 000 |
| Razem DEM | 9 677 000 |
| EUR | 4 947 771 |

(13)

Restrukturyzacja miała być sfinansowana w sposób następujący:

Tabela 1

Wkłady publiczne na rzecz restrukturyzacji

(w DEM)

1.

Dotacja inwestycyjna „Gemeinschaftsaufgabe(GA-Mittel)” (5)

4 402 000

2.

Dotacja/subwencja inwestycyjna „Investitionszulage” (6)

531 000

3.

Pożyczka WBG (7)„Konsolidierungsprogramm” (8)

2 000 000

4.

Pożyczka LFI (9)„Konsolidierungsprogramm” (10)

744 000

5.

Dotacja BvS (11)

2 000 000

Razem DEM

9 677 000

EUR

4 947 771

Tabela 2

Wkłady prywatne na rzecz restrukturyzacji

| (w DEM) |
| --- |
| 6. | Zastrzyk kapitałowy | 500 000 |
| 7. | Pożyczka KfW | 2 750 000 |
| 8. | Kredyt NordLB | 2 000 000 |
| 9. | Umowa leasingu finansowego | 1 179 000 |
| 10. | Przepływy środków pieniężnych (cashflow) | 354 000 |
| Razem DEM | 6 783 000 |
| EUR | 3 468 093 |

(w DEM)

6.

Zastrzyk kapitałowy

500 000

7.

Pożyczka KfW

2 750 000

8.

Kredyt NordLB

2 000 000

9.

Umowa leasingu finansowego

1 179 000

10.

Przepływy środków pieniężnych (cashflow)

354 000

Razem DEM

6 783 000

EUR

3 468 093

| Łącznie (Tabela 1 + 2) | 16 460 000 |
| --- | --- |
| EUR | 8 415 864 |

Łącznie (Tabela 1 + 2)

16 460 000

EUR

8 415 864

| (14) | Ponieważ Niemcy wskazały, że środki nr 1 do nr 4 z tabeli nr 1 powyżej zostały przyznane zgodnie z wcześniej zatwierdzonymi przez Komisję systemami pomocy, środki te uznano pierwotnie za stanowiące pomoc istniejącą i dlatego też nie były oceniane w ramach formalnej procedury postępowania wyjaśniającego wszczętej 13 lipca 2000 r. Stąd początkowo jedynie środek nr 5 został uznany za pomoc doraźna na restrukturyzację, która wymagała oceny co do zgodności ze wspólnym rynkiem. |
| --- | --- |

(14)

Ponieważ Niemcy wskazały, że środki nr 1 do nr 4 z tabeli nr 1 powyżej zostały przyznane zgodnie z wcześniej zatwierdzonymi przez Komisję systemami pomocy, środki te uznano pierwotnie za stanowiące pomoc istniejącą i dlatego też nie były oceniane w ramach formalnej procedury postępowania wyjaśniającego wszczętej 13 lipca 2000 r. Stąd początkowo jedynie środek nr 5 został uznany za pomoc doraźna na restrukturyzację, która wymagała oceny co do zgodności ze wspólnym rynkiem.

| (15) | Dnia 17 października 2001 r. Komisja przyjęła decyzję nr 2001/377/WE w odniesieniu do środka pomocy doraźnej o wartości 1 022 584 EUR (2 mln DEM), który został oceniony zgodnie ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw zagrożonych (12) z 1994 (dalej zwanymi: wytycznymi z 1994). W wyżej wymienionej decyzji Komisja uznała, że pomoc doraźna przyznana na restrukturyzację NHW była niezgodna ze wspólnym rynkiem. |
| --- | --- |

(15)

Dnia 17 października 2001 r. Komisja przyjęła decyzję nr 2001/377/WE w odniesieniu do środka pomocy doraźnej o wartości 1 022 584 EUR (2 mln DEM), który został oceniony zgodnie ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw zagrożonych (12) z 1994 (dalej zwanymi: wytycznymi z 1994). W wyżej wymienionej decyzji Komisja uznała, że pomoc doraźna przyznana na restrukturyzację NHW była niezgodna ze wspólnym rynkiem.

| (16) | Środki 7, 8 i 9 z tabeli nr 2 powyżej nie były uwzględnione w ramach oceny jako wkłady prywatne, ponieważ Niemcy, mimo nakazu informowania zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (13), nie dostarczyły informacji potrzebnych Komisji do oceny czy środki te zostały przyznane na warunkach rynkowych. |
| --- | --- |

(16)

Środki 7, 8 i 9 z tabeli nr 2 powyżej nie były uwzględnione w ramach oceny jako wkłady prywatne, ponieważ Niemcy, mimo nakazu informowania zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (13), nie dostarczyły informacji potrzebnych Komisji do oceny czy środki te zostały przyznane na warunkach rynkowych.

| (17) | W tym samym dniu, w którym została przyjęta decyzja nr 2002/377/WE dotycząca środka nr 5, Komisja przyjęła decyzję, w której rozszerzyła formalną procedurę postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE o wymienione w tabeli 1 środki nr 3 i nr 4 o wartości 1 402 985 EUR (2 744 000 DEM). Jak wyjaśniono powyżej, środki te były częścią tego samego pakietu restrukturyzacyjnego co środki ocenione w ramach wspomnianej wyżej decyzji 2002/377/WE, jednakże środki te, z powodów formalnych, nie mogły być ujęte w początkowej ocenie, ponieważ były rzekomo przyznane w ramach systemów pomocy zatwierdzonych przez Komisję, które to systemy musiały zostać uznane za istniejącą pomoc. W zakresie, w jakim środek stanowi pomoc istniejącą, nie może on bezpośrednio podlegać ocenie indywidualnej zgodnie z art. 88 ust. 2, ponieważ w zasadzie środki takie trzeba uznać za już zatwierdzone. |
| --- | --- |

(17)

W tym samym dniu, w którym została przyjęta decyzja nr 2002/377/WE dotycząca środka nr 5, Komisja przyjęła decyzję, w której rozszerzyła formalną procedurę postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE o wymienione w tabeli 1 środki nr 3 i nr 4 o wartości 1 402 985 EUR (2 744 000 DEM). Jak wyjaśniono powyżej, środki te były częścią tego samego pakietu restrukturyzacyjnego co środki ocenione w ramach wspomnianej wyżej decyzji 2002/377/WE, jednakże środki te, z powodów formalnych, nie mogły być ujęte w początkowej ocenie, ponieważ były rzekomo przyznane w ramach systemów pomocy zatwierdzonych przez Komisję, które to systemy musiały zostać uznane za istniejącą pomoc. W zakresie, w jakim środek stanowi pomoc istniejącą, nie może on bezpośrednio podlegać ocenie indywidualnej zgodnie z art. 88 ust. 2, ponieważ w zasadzie środki takie trzeba uznać za już zatwierdzone.

| (18) | W decyzji o rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego („rozszerzenie”) Komisja stwierdziła, że pomoc w wysokości 1 402 985 EUR (2 744 000 DEM) nie jest zgodna z kryteriami wcześniej zatwierdzonych programów pomocy i należy ją uznać za pomoc doraźną na rzecz planu restrukturyzacji, która – podobnie jak wcześniej oceniona pomoc doraźna – musi spełniać warunki odstępstw przewidzianych przy wydawaniu zezwoleń pomoc przy restrukturyzacji. |
| --- | --- |

(18)

W decyzji o rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego („rozszerzenie”) Komisja stwierdziła, że pomoc w wysokości 1 402 985 EUR (2 744 000 DEM) nie jest zgodna z kryteriami wcześniej zatwierdzonych programów pomocy i należy ją uznać za pomoc doraźną na rzecz planu restrukturyzacji, która – podobnie jak wcześniej oceniona pomoc doraźna – musi spełniać warunki odstępstw przewidzianych przy wydawaniu zezwoleń pomoc przy restrukturyzacji.

III.   STANOWISKO NIEMIEC

| (19) | Pismem z dnia 14 października 2003 r. Niemcy dostarczyły dodatkowe informacje w odniesieniu do rzekomo prywatnych wkładów na rzecz restrukturyzacji (środki nr 7, nr 8 i nr 9 z tabeli nr 2). Według tych informacji:






  a) | środek nr 7 zawierał dotacje na spłatę odsetek w wysokości 2 812 EUR (5 500 DEM); |
| --- | --- | --- |

(19)

Pismem z dnia 14 października 2003 r. Niemcy dostarczyły dodatkowe informacje w odniesieniu do rzekomo prywatnych wkładów na rzecz restrukturyzacji (środki nr 7, nr 8 i nr 9 z tabeli nr 2). Według tych informacji:

a)

środek nr 7 zawierał dotacje na spłatę odsetek w wysokości 2 812 EUR (5 500 DEM);

| b) | środek nr 8 zawierał dotacje na spłatę odsetek w wysokości 8 684 EUR (16 985 DEM); |
| --- | --- |

b)

środek nr 8 zawierał dotacje na spłatę odsetek w wysokości 8 684 EUR (16 985 DEM);

| c) | środek nr 9 nie został nigdy wprowadzony w życie. |
| --- | --- |

c)

środek nr 9 nie został nigdy wprowadzony w życie.

IV.   OCENA POMOCY

| (20) | Artykuł 87 ust.1 Traktatu WE uznaje wszelką pomoc przyznawaną z zasobów państwa na rzecz określonych przedsiębiorstw za niezgodną ze wspólnym rynkiem, jeśli pomoc ta zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Środki podlegające art. 87 ust. 1 Traktatu WE, które nie stanowią istniejącej pomocy, są ogólnie niezgodne ze wspólnym rynkiem, chyba że wchodzą one w zakres jednego z odstępstw określonych w art. 87 ust. 2 lub art. 87 ust. 3 Traktu WE. |
| --- | --- |

(20)

Artykuł 87 ust.1 Traktatu WE uznaje wszelką pomoc przyznawaną z zasobów państwa na rzecz określonych przedsiębiorstw za niezgodną ze wspólnym rynkiem, jeśli pomoc ta zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Środki podlegające art. 87 ust. 1 Traktatu WE, które nie stanowią istniejącej pomocy, są ogólnie niezgodne ze wspólnym rynkiem, chyba że wchodzą one w zakres jednego z odstępstw określonych w art. 87 ust. 2 lub art. 87 ust. 3 Traktu WE.

1.   Pomoc państwa

| (21) | Komisja stwierdza, że dotacje na spłatę odsetek ujęte w środkach nr 7 i nr 8 , wymienionych w tabeli 2, wynoszą łącznie 11 496 EUR, co znaczy, że są niższe niż próg pomocy de minimis przewidzianej w rozporządzeniu Komisji (WE) 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis
   (14). W konsekwencji środki te nie muszą zostać poddane dalszej ocenie w ramach tej decyzji. |
| --- | --- |

(21)

Komisja stwierdza, że dotacje na spłatę odsetek ujęte w środkach nr 7 i nr 8 , wymienionych w tabeli 2, wynoszą łącznie 11 496 EUR, co znaczy, że są niższe niż próg pomocy de minimis przewidzianej w rozporządzeniu Komisji (WE) 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis
   (14). W konsekwencji środki te nie muszą zostać poddane dalszej ocenie w ramach tej decyzji.

| (22) | Środki nr 3 i nr 4, stanowiące pożyczki o łącznej wartości 1 402 985 EUR, wbrew twierdzeniu Niemiec, nie są objęte istniejącymi systemami pomocowymi. Muszą zatem z powodów podanych w decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia wyjaśniającego zostać uznane za środki doraźne na restrukturyzację NHW. |
| --- | --- |

(22)

Środki nr 3 i nr 4, stanowiące pożyczki o łącznej wartości 1 402 985 EUR, wbrew twierdzeniu Niemiec, nie są objęte istniejącymi systemami pomocowymi. Muszą zatem z powodów podanych w decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia wyjaśniającego zostać uznane za środki doraźne na restrukturyzację NHW.

| (23) | Pożyczki te są przyznane przez Niemcy na sfinansowanie restrukturyzacji NHW, przedsiębiorstwa zagrożonego. Tym samym, konkretnemu przedsiębiorstwu przyznano korzyści ekonomiczne, których nie uzyskałoby ono w warunkach rynkowych. W swojej naturze, środki takie mogą zakłócać konkurencję. Mając na uwadze charakter pomocy oraz istnienie międzypaństwowej wymiany handlowej w ramach wspólnego rynku w sektorach, w których aktywne jest przedsiębiorstwo otrzymujące pomoc, przyznane środki finansowe podlegają zakresowi art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Wobec powyższego środki te stanowią pomoc. |
| --- | --- |

(23)

Pożyczki te są przyznane przez Niemcy na sfinansowanie restrukturyzacji NHW, przedsiębiorstwa zagrożonego. Tym samym, konkretnemu przedsiębiorstwu przyznano korzyści ekonomiczne, których nie uzyskałoby ono w warunkach rynkowych. W swojej naturze, środki takie mogą zakłócać konkurencję. Mając na uwadze charakter pomocy oraz istnienie międzypaństwowej wymiany handlowej w ramach wspólnego rynku w sektorach, w których aktywne jest przedsiębiorstwo otrzymujące pomoc, przyznane środki finansowe podlegają zakresowi art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Wobec powyższego środki te stanowią pomoc.

2.   Odstępstwa na mocy art. 87 Traktatu WE

| (24) | W art. 87 ust. 2 i 3 określa się warunki, na których pomoc jest zgodna lub może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem. |
| --- | --- |

(24)

W art. 87 ust. 2 i 3 określa się warunki, na których pomoc jest zgodna lub może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.

| (25) | Omawiane dwie pożyczki – podobnie jak inne środki na restrukturyzację, będące przedmiotem decyzji Komisji nr 2001/377/WE z dnia 17 października 2001 r. – zostały przyznane na sfinansowanie restrukturyzacji NHW pomiędzy 1996 i 1999 r. Tak więc obie pożyczki, podobnie jak poprzednio ocenione środki, należy ocenić na podstawie wytycznych Wspólnoty dotyczących zasad udzielania pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw zagrożonych, w których to wytycznych Komisja określa szczegółowe warunki uprzywilejowanego stosowania zasad uznaniowych zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Mimo że rozpatrywane przedsiębiorstwo ma siedzibę w regionie objętym pomocą państwa, pomoc doraźną udzielaną przedsiębiorstwom zagrożonym należy oceniać pod kątem wspomnianych wytycznych, nawet jeżeli w grę wchodzi rozwój regionalny. Warunkiem przyznania pomocy jest w szczególności to, by dane przedsiębiorstwo w wyniku restrukturyzacji osiągnęło rentowność ekonomiczną i przyczyniało się w ten sposób do rozwoju regionalnego, nie wymagając stałego wsparcia (15). |
| --- | --- |

(25)

Omawiane dwie pożyczki – podobnie jak inne środki na restrukturyzację, będące przedmiotem decyzji Komisji nr 2001/377/WE z dnia 17 października 2001 r. – zostały przyznane na sfinansowanie restrukturyzacji NHW pomiędzy 1996 i 1999 r. Tak więc obie pożyczki, podobnie jak poprzednio ocenione środki, należy ocenić na podstawie wytycznych Wspólnoty dotyczących zasad udzielania pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw zagrożonych, w których to wytycznych Komisja określa szczegółowe warunki uprzywilejowanego stosowania zasad uznaniowych zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Mimo że rozpatrywane przedsiębiorstwo ma siedzibę w regionie objętym pomocą państwa, pomoc doraźną udzielaną przedsiębiorstwom zagrożonym należy oceniać pod kątem wspomnianych wytycznych, nawet jeżeli w grę wchodzi rozwój regionalny. Warunkiem przyznania pomocy jest w szczególności to, by dane przedsiębiorstwo w wyniku restrukturyzacji osiągnęło rentowność ekonomiczną i przyczyniało się w ten sposób do rozwoju regionalnego, nie wymagając stałego wsparcia (15).

| (26) | Jak określono wcześniej w decyzji 2001/377/WE, z informacji dostarczonych przez Niemcy wynika, że wszystkie środki pomocowe przekazano beneficjentowi przed wejściem w życie wytycznych dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw zagrożonych (16) z 1999 r. (wytyczne z 1999 r.). Dlatego zgodnie z pkt 7.5 wspomnianych wytycznych z 1999 r. do rozpatrywanych środków zastosowanie mają wytyczne z 1994 r. |
| --- | --- |

(26)

Jak określono wcześniej w decyzji 2001/377/WE, z informacji dostarczonych przez Niemcy wynika, że wszystkie środki pomocowe przekazano beneficjentowi przed wejściem w życie wytycznych dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw zagrożonych (16) z 1999 r. (wytyczne z 1999 r.). Dlatego zgodnie z pkt 7.5 wspomnianych wytycznych z 1999 r. do rozpatrywanych środków zastosowanie mają wytyczne z 1994 r.

| (27) | Należy zwrócić uwagę, że środki tworzą część planu restrukturyzacji, który został już oceniony przez Komisję w decyzji 2001/377/WE. |
| --- | --- |

(27)

Należy zwrócić uwagę, że środki tworzą część planu restrukturyzacji, który został już oceniony przez Komisję w decyzji 2001/377/WE.

a)   Przywracanie rentowności

| (28) | Zgodnie z wytycznymi z 1994 r. plan restrukturyzacji powinien prowadzić do przywrócenia rentowności w rozsądnym czasie, po upływie którego dane przedsiębiorstwo powinno być w stanie konkurować na rynku w oparciu o swoje własne walory. |
| --- | --- |

(28)

Zgodnie z wytycznymi z 1994 r. plan restrukturyzacji powinien prowadzić do przywrócenia rentowności w rozsądnym czasie, po upływie którego dane przedsiębiorstwo powinno być w stanie konkurować na rynku w oparciu o swoje własne walory.

| (29) | W decyzji 2001/377/WE dotyczącej pomocy na restrukturyzację, Komisja oceniła już to kryterium. W decyzji tej Komisja doszła do wniosku, że kryterium rentowności zawarte w wytycznych z 1994 r. nie zostało spełnione, jako że planu restrukturyzacji nie można było uznać za właściwy w celu przywrócenia długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa. Wspomniany wniosek oparto na następujących ustaleniach:






  a) | przewidywane w planie obroty zostały przeszacowane; |
| --- | --- | --- |

(29)

W decyzji 2001/377/WE dotyczącej pomocy na restrukturyzację, Komisja oceniła już to kryterium. W decyzji tej Komisja doszła do wniosku, że kryterium rentowności zawarte w wytycznych z 1994 r. nie zostało spełnione, jako że planu restrukturyzacji nie można było uznać za właściwy w celu przywrócenia długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa. Wspomniany wniosek oparto na następujących ustaleniach:

a)

przewidywane w planie obroty zostały przeszacowane;

| b) | plan nie ujął właściwie kosztów ogólnych, co było jednym z powodów początkowego niepowodzenia; |
| --- | --- |

b)

plan nie ujął właściwie kosztów ogólnych, co było jednym z powodów początkowego niepowodzenia;

| c) | redukcja zatrudnienia z 203 do 177 osób była niewystarczająca, aby ograniczyć koszty zatrudnienia; |
| --- | --- |

c)

redukcja zatrudnienia z 203 do 177 osób była niewystarczająca, aby ograniczyć koszty zatrudnienia;

| d) | przewidziane w planie inne koszty operacyjne, a w szczególności wysokie koszty konserwacji, były nadmierne. |
| --- | --- |

d)

przewidziane w planie inne koszty operacyjne, a w szczególności wysokie koszty konserwacji, były nadmierne.

| (30) | Ponieważ dwie omawiane pożyczki zostały przyznane na tę samą restrukturyzację i zgodnie z tym samym planem restrukturyzacji, Komisja może jedynie powtórzyć swoje wnioski, że plan nie zapewnia przywrócenia rentowności. |
| --- | --- |

(30)

Ponieważ dwie omawiane pożyczki zostały przyznane na tę samą restrukturyzację i zgodnie z tym samym planem restrukturyzacji, Komisja może jedynie powtórzyć swoje wnioski, że plan nie zapewnia przywrócenia rentowności.

b)   Unikanie zakłóceń konkurencji

| (31) | Kolejnym warunkiem określonym w wytycznych z 1994 r. jest kompensowanie, w możliwie największym stopniu, niekorzystnego wpływu pomocy na konkurencję, co, przy zaangażowaniu omawianego przedsiębiorstwa na rynkach, gdzie występuje nadwyżki produkcji, może prowadzić do ograniczenia produktywności przedsiębiorstw. |
| --- | --- |

(31)

Kolejnym warunkiem określonym w wytycznych z 1994 r. jest kompensowanie, w możliwie największym stopniu, niekorzystnego wpływu pomocy na konkurencję, co, przy zaangażowaniu omawianego przedsiębiorstwa na rynkach, gdzie występuje nadwyżki produkcji, może prowadzić do ograniczenia produktywności przedsiębiorstw.

| (32) | Pod tym względem należy zwrócić uwagę, że NHW – co było już uzasadniane w decyzji 2001/377/WE – miała być, w czasie przyznawania pomocy, traktowana jako małe lub średnie przedsiębiorstwo (MŚP). Zgodnie z wytycznymi dotyczących pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), Komisja przyjmuje mniej restrykcyjne nastawienie wobec MŚP, szczególnie pod względem ograniczania produktywności (17). |
| --- | --- |

(32)

Pod tym względem należy zwrócić uwagę, że NHW – co było już uzasadniane w decyzji 2001/377/WE – miała być, w czasie przyznawania pomocy, traktowana jako małe lub średnie przedsiębiorstwo (MŚP). Zgodnie z wytycznymi dotyczących pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), Komisja przyjmuje mniej restrykcyjne nastawienie wobec MŚP, szczególnie pod względem ograniczania produktywności (17).

| (33) | W tym kontekście Komisja, uwzględniając, że pomoc została przyznana MŚP z bardzo niskim udziałem rynkowym, stwierdza, że pomoc przyznana NHW nie mogła nadmiernie zakłócić konkurencji w rozumieniu wytycznych z 1994 r. |
| --- | --- |

(33)

W tym kontekście Komisja, uwzględniając, że pomoc została przyznana MŚP z bardzo niskim udziałem rynkowym, stwierdza, że pomoc przyznana NHW nie mogła nadmiernie zakłócić konkurencji w rozumieniu wytycznych z 1994 r.

c)   Proporcjonalność pomocy w stosunku do kosztów i korzyści z restrukturyzacji

| (34) | W wytycznych z 1994 r. wymaga się, aby pomoc ograniczała się do ścisłego minimum potrzebnego do podjęcia restrukturyzacji. |
| --- | --- |

(34)

W wytycznych z 1994 r. wymaga się, aby pomoc ograniczała się do ścisłego minimum potrzebnego do podjęcia restrukturyzacji.

| (35) | W swojej decyzji 2001/377/WE, Komisja doszła do wniosku, że zasada proporcjonalności pomocy nie jest spełniona pod dwoma względami. |
| --- | --- |

(35)

W swojej decyzji 2001/377/WE, Komisja doszła do wniosku, że zasada proporcjonalności pomocy nie jest spełniona pod dwoma względami.

| (36) | Po pierwsze, według wzmiankowanej zasady odbiorca pomocy jest zobowiązany do wniesienia znaczącego wkładu finansowego w restrukturyzacje ze środków własnych bądź uzyskanych ze źródeł zewnętrznych na warunkach rynkowych. Z dostępnych źródeł wynika, że inwestor wniósł wkład w wysokości 0,5 mln DEM. Podczas postępowania wyjaśniającego nie uzyskano jednak żadnych dodatkowych informacji na temat warunków umowy leasingowej (środek nr 9 w tabeli 2), dlatego Komisja nie była w stanie stwierdzić, czy odbyło się to na warunkach rynkowych. Niezależnie od tego warunki leasingu uznano za nieistotne z punktu widzenia oceny udziału finansowego odbiorcy pomocy. |
| --- | --- |

(36)

Po pierwsze, według wzmiankowanej zasady odbiorca pomocy jest zobowiązany do wniesienia znaczącego wkładu finansowego w restrukturyzacje ze środków własnych bądź uzyskanych ze źródeł zewnętrznych na warunkach rynkowych. Z dostępnych źródeł wynika, że inwestor wniósł wkład w wysokości 0,5 mln DEM. Podczas postępowania wyjaśniającego nie uzyskano jednak żadnych dodatkowych informacji na temat warunków umowy leasingowej (środek nr 9 w tabeli 2), dlatego Komisja nie była w stanie stwierdzić, czy odbyło się to na warunkach rynkowych. Niezależnie od tego warunki leasingu uznano za nieistotne z punktu widzenia oceny udziału finansowego odbiorcy pomocy.

| (37) | Innych wkładów finansowych w ramach realizacji planu restrukturyzacji nie można również traktować jako wkładu odbiorcy pomocy. Nie otrzymawszy bowiem wymaganych przepisami informacji na temat pożyczek KFW (środek 7 w tabeli 2), Komisja nie była w stanie ocenić, czy kwoty przyznano na warunkach rynkowych. To samo odnosi się do pożyczki Nord LB (środek 8 w tabeli 2). Przepływy środków pieniężnych (środek 10 w tabeli 2) nie mogły zostać uznane za wkład finansowy odbiorcy pomocy. Wygenerowane zostały bowiem w znacznej ze środków poprzedniej pomocy państwa. Poza tym podczas opracowywania planu restrukturyzacji w 1996 r. przepływy środków pieniężnych, o których mowa, nie zostały jeszcze wygenerowane, ich udział był więc niepewny. |
| --- | --- |

(37)

Innych wkładów finansowych w ramach realizacji planu restrukturyzacji nie można również traktować jako wkładu odbiorcy pomocy. Nie otrzymawszy bowiem wymaganych przepisami informacji na temat pożyczek KFW (środek 7 w tabeli 2), Komisja nie była w stanie ocenić, czy kwoty przyznano na warunkach rynkowych. To samo odnosi się do pożyczki Nord LB (środek 8 w tabeli 2). Przepływy środków pieniężnych (środek 10 w tabeli 2) nie mogły zostać uznane za wkład finansowy odbiorcy pomocy. Wygenerowane zostały bowiem w znacznej ze środków poprzedniej pomocy państwa. Poza tym podczas opracowywania planu restrukturyzacji w 1996 r. przepływy środków pieniężnych, o których mowa, nie zostały jeszcze wygenerowane, ich udział był więc niepewny.

| (38) | Wspomniane środki nie mogły być zatem traktowane jako udział finansowy beneficjenta, a tym samym nie mogły być uwzględnione w ocenie proporcjonalności pomocy. Łączne koszty restrukturyzacji wyniosły w związku z tym 16,49 mln EUR, z czego na instytucje publiczne przypada 9,707 mln DEM, tj. 58.9 %, a na inwestora 1,679 mln DEM, tj. 10,2 % (ewentualnie tylko 0,5 mln DEM, czyli 3 %). Wziąwszy to pod uwagę, Komisja doszła do wniosku, że udział finansowy odbiorcy pomocy nie może być uznany za znaczący w rozumieniu wytycznych z 1994 r. |
| --- | --- |

(38)

Wspomniane środki nie mogły być zatem traktowane jako udział finansowy beneficjenta, a tym samym nie mogły być uwzględnione w ocenie proporcjonalności pomocy. Łączne koszty restrukturyzacji wyniosły w związku z tym 16,49 mln EUR, z czego na instytucje publiczne przypada 9,707 mln DEM, tj. 58.9 %, a na inwestora 1,679 mln DEM, tj. 10,2 % (ewentualnie tylko 0,5 mln DEM, czyli 3 %). Wziąwszy to pod uwagę, Komisja doszła do wniosku, że udział finansowy odbiorcy pomocy nie może być uznany za znaczący w rozumieniu wytycznych z 1994 r.

| (39) | Według najnowszych informacji przekazanych przez Niemcy środek nr 9, wymieniony w tabeli 2, nigdy nie został przyznany. Wynika stąd, że wbrew ustaleniom dokonanym w decyzji 2001/377/WE kwoty w tej wysokości nie przeznaczono na cele restrukturyzacji. |
| --- | --- |

(39)

Według najnowszych informacji przekazanych przez Niemcy środek nr 9, wymieniony w tabeli 2, nigdy nie został przyznany. Wynika stąd, że wbrew ustaleniom dokonanym w decyzji 2001/377/WE kwoty w tej wysokości nie przeznaczono na cele restrukturyzacji.

| (40) | Według najnowszych informacji środki nr 7 i 8, wymienione w tabeli 2, wynoszące łącznie 2 428 636 EUR (4,75 mln DEM) zostały refinansowane ze środków publicznych i obejmują dotacje odsetkowe w wysokości 11 496 EUR. W efekcie środków tych, związanych z dotacjami publicznymi, nie można traktować jako wkład prywatny. |
| --- | --- |

(40)

Według najnowszych informacji środki nr 7 i 8, wymienione w tabeli 2, wynoszące łącznie 2 428 636 EUR (4,75 mln DEM) zostały refinansowane ze środków publicznych i obejmują dotacje odsetkowe w wysokości 11 496 EUR. W efekcie środków tych, związanych z dotacjami publicznymi, nie można traktować jako wkład prywatny.

| (41) | Biorąc zatem pod uwagę najnowsze informacje, istnieją tym bardziej podstawy do nieuznania wkładu finansowego odbiorcy pomocy za znaczący w rozumieniu wytycznych z 1994 r. |
| --- | --- |

(41)

Biorąc zatem pod uwagę najnowsze informacje, istnieją tym bardziej podstawy do nieuznania wkładu finansowego odbiorcy pomocy za znaczący w rozumieniu wytycznych z 1994 r.

| (42) | Po drugie, zgodnie z wytycznymi z 1994 r., zasada proporcjonalności pomocy zakłada, że do objęcia wsparciem kwalifikują się jedynie te inwestycje, które są wymagane z punktu widzenia restrukturyzacji. W przeciwnym razie pomoc nie jest ograniczona do niezbędnego minimum. W swojej decyzji o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego Komisja wyraziła wątpliwość, czy pomoc ograniczała się do niezbędnego minimum, biorąc pod uwagę fakt, że w trakcie procesu restrukturyzacji przedsiębiorstwo objęło dwudziestoprocentowy pakiet udziałów w firmie Eisenguss Torgelow GmbH. Ponieważ, mimo oficjalnego nakazu, nie udzielono żadnych informacji na temat przyczyn przejęcia wyżej wspomnianego pakietu udziałów, Komisja nie jest w stanie ocenić, czy transakcja ta była wymagana z punktu widzenia potrzeb restrukturyzacji z 1996 r. Dlatego w decyzji 2001/377/WE Komisja stwierdza, że pomoc nie ograniczała się do niezbędnego minimum. Ocenę taką należy potwierdzić w niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(42)

Po drugie, zgodnie z wytycznymi z 1994 r., zasada proporcjonalności pomocy zakłada, że do objęcia wsparciem kwalifikują się jedynie te inwestycje, które są wymagane z punktu widzenia restrukturyzacji. W przeciwnym razie pomoc nie jest ograniczona do niezbędnego minimum. W swojej decyzji o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego Komisja wyraziła wątpliwość, czy pomoc ograniczała się do niezbędnego minimum, biorąc pod uwagę fakt, że w trakcie procesu restrukturyzacji przedsiębiorstwo objęło dwudziestoprocentowy pakiet udziałów w firmie Eisenguss Torgelow GmbH. Ponieważ, mimo oficjalnego nakazu, nie udzielono żadnych informacji na temat przyczyn przejęcia wyżej wspomnianego pakietu udziałów, Komisja nie jest w stanie ocenić, czy transakcja ta była wymagana z punktu widzenia potrzeb restrukturyzacji z 1996 r. Dlatego w decyzji 2001/377/WE Komisja stwierdza, że pomoc nie ograniczała się do niezbędnego minimum. Ocenę taką należy potwierdzić w niniejszej decyzji.

V.   WNIOSKI

| (43) | W świetle powyższych uwag można stwierdzić, że pomoc przyznana na rzecz NHW po pierwsze nie jest zgodna z zasadą proporcjonalności, a po drugie nie wiązała się ze skutecznym planem restrukturyzacji, mającym na celu przywrócenie rentowności i konkurencyjności przedsiębiorstwa. Dlatego Komisja dochodzi do wniosku, że rozpatrywana pomoc nie spełnia warunków określonych w wytycznych z 1994 r., przez co nie jest zgodne ze wspólnym rynkiem. |
| --- | --- |

(43)

W świetle powyższych uwag można stwierdzić, że pomoc przyznana na rzecz NHW po pierwsze nie jest zgodna z zasadą proporcjonalności, a po drugie nie wiązała się ze skutecznym planem restrukturyzacji, mającym na celu przywrócenie rentowności i konkurencyjności przedsiębiorstwa. Dlatego Komisja dochodzi do wniosku, że rozpatrywana pomoc nie spełnia warunków określonych w wytycznych z 1994 r., przez co nie jest zgodne ze wspólnym rynkiem.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Pomoc państwa w wysokości 1 402 985 EUR, którą Niemcy przyznały na rzecz Neue Harzer Werke GmbH w formie pożyczek udzielonych przez Wagnisbeteiligungsgesellschaft i Landesförderinstituts, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

Artykuł 2

1.   Niemcy podejmują wszelkie konieczne środki, aby odzyskać od beneficjenta środki pomocowe, o których mowa w art. 1, a które zostały mu bezprawnie udostępnione.

2.   Zwrot zostanie dokonany bezzwłocznie i zgodnie z procedurami prawa krajowego, pod warunkiem, że umożliwiają one natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji. Pomoc, która ma być odzyskana, zawiera odsetki naliczone od dnia, w którym środki pomocowe były do dyspozycji beneficjenta, do dnia, w którym nastąpił ich zwrot. Odsetki zostają obliczone na podstawie stopy referencyjnej wykorzystywanej do obliczania ekwiwalentu pomocy regionalnej.

Artykuł 3

Niemcy poinformują Komisję, w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o niniejszej decyzji, o środkach podjętych w celu jej wypełnienia.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.

Sporządzono w Brukseli, dnia 10 grudnia 2003 r.

W imieniu Komisji

Mario MONTI

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. C 301 z 21.10.2000, str. 16 i Dz.U. C 32 z 5.2.2002, str. 9.

1

(2)  Patrz: przypis 1.

2

(3)  Dz.U. L 134 z 22.5.2002, str. 51.

3

(4)  Patrz: przypis 1.

4

(5)  Gemeinschaftsaufgabe: Förderung der regionalen Wirtschaftsstruktur, 26. Rahmenplan.

5

(6)  Investitionszulagengesetz.

6

(7)  Wagnisbeteiligungsgesellschaft

7

(8)  Richtlinie zur Förderung von Konsolidierungsbeteiligungen im Mittelstand (Sachsen-Anhalt).

8

(9)  Landesförderinstitut

9

(10)  Konsolidierungsfond des Landes Sachsen-Anhalt.

10

(11)  Bundesanstalt für vereinigungsbedingte Sonderaufgaben.

11

(12)  Dz.U. L 368 z 23.12.1994, str. 12.

12

(13)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia z 2003 r.

13

(14)  Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30.

14

(15)  Patrz: pkt 3.2.3 wytycznych z 1994 r.

15

(16)  Dz.U. C 288 z 9.10.1999, S. 2.

16

(17)  Punkt 3.2.4 wytycznych.

17

---

| 22.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 190/13 |
| --- | --- | --- | --- |

22.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 190/13

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 9 marca 2004 r.

w sprawie systemu pomocy państwa stosowanego w Austrii odnośnie do rekompensaty podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej w latach 2002 i 2003

(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 325)

(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2005/565/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 88 ust. 2,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności art. 62 ust. 1 lit. a),

po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami (1) oraz po uwzględnieniu tych uwag,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   PROCEDURA

| (1) | Dnia 8 października 2002 r. w Federalnym Dzienniku Ustaw (Bundesgesetzblatt) Republiki Austrii została opublikowana ustawa federalna nr 158/2002, której art. 6 przewiduje zmianę ustawy o rekompensacie podatku od energii (Energieabgabenvergütungsgesetz) z 1996 r. |
| --- | --- |

(1)

Dnia 8 października 2002 r. w Federalnym Dzienniku Ustaw (Bundesgesetzblatt) Republiki Austrii została opublikowana ustawa federalna nr 158/2002, której art. 6 przewiduje zmianę ustawy o rekompensacie podatku od energii (Energieabgabenvergütungsgesetz) z 1996 r.

| (2) | Pismem z dnia 30 kwietnia 2003 r. Komisja poinformowała Austrię o swojej decyzji wszczęcia procedury zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE w związku z pomocą państwa przewidzianą w tych ustawach. |
| --- | --- |

(2)

Pismem z dnia 30 kwietnia 2003 r. Komisja poinformowała Austrię o swojej decyzji wszczęcia procedury zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE w związku z pomocą państwa przewidzianą w tych ustawach.

| (3) | Dnia 20 sierpnia 2003 r. w Federalnym Dzienniku Ustaw Republiki Austrii została opublikowana ustawa federalna nr 71/2003, której art. 54 pkt 6 przedłuża obowiązywanie ustawy o rekompensacie podatku od energii z 1996 r. w brzmieniu ustawy federalnej nr 158/2002 do dnia 31 grudnia 2003 r. |
| --- | --- |

(3)

Dnia 20 sierpnia 2003 r. w Federalnym Dzienniku Ustaw Republiki Austrii została opublikowana ustawa federalna nr 71/2003, której art. 54 pkt 6 przedłuża obowiązywanie ustawy o rekompensacie podatku od energii z 1996 r. w brzmieniu ustawy federalnej nr 158/2002 do dnia 31 grudnia 2003 r.

| (4) | Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
   (2). Komisja wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag odnośnie przedmiotowej pomocy. |
| --- | --- |

(4)

Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
   (2). Komisja wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag odnośnie przedmiotowej pomocy.

| (5) | Pismem z dnia 4 lipca 2003 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję tego samego dnia (A/34759), Austria przedstawiła swoje uwagi w przedmiocie wszczęcia powyższej procedury. |
| --- | --- |

(5)

Pismem z dnia 4 lipca 2003 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję tego samego dnia (A/34759), Austria przedstawiła swoje uwagi w przedmiocie wszczęcia powyższej procedury.

| (6) | Dnia 12 sierpnia 2003 r. Komisja otrzymała uwagi Stowarzyszenia Przemysłu Austriackiego (Vereinigung der österreichischen Industrie), dnia 18 sierpnia 2003 r. uwagi Stahl- und Walzwerk Marienhütte Ges.m.b.H, a dnia 14 sierpnia 2003 r. uwagi Jungbunzlauer Ges.m.b.H. Uwagi austriackiej Federalnej Izby Pracowniczej (Bundesarbeitskammer) zostały wycofane pismem z dnia 21 listopada 2003 r. |
| --- | --- |

(6)

Dnia 12 sierpnia 2003 r. Komisja otrzymała uwagi Stowarzyszenia Przemysłu Austriackiego (Vereinigung der österreichischen Industrie), dnia 18 sierpnia 2003 r. uwagi Stahl- und Walzwerk Marienhütte Ges.m.b.H, a dnia 14 sierpnia 2003 r. uwagi Jungbunzlauer Ges.m.b.H. Uwagi austriackiej Federalnej Izby Pracowniczej (Bundesarbeitskammer) zostały wycofane pismem z dnia 21 listopada 2003 r.

| (7) | Wszystkie uwagi nadeszły terminowo (3). Komisja przekazała uwagi Austrii, która ich jednak nie skomentowała. |
| --- | --- |

(7)

Wszystkie uwagi nadeszły terminowo (3). Komisja przekazała uwagi Austrii, która ich jednak nie skomentowała.

| (8) | Pismem z dnia 5 grudnia 2003 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję dnia 8 grudnia 2003 r. (A/38575), Austria udzieliła dalszych informacji o realizacji rekompensaty podatku od energii w latach 2002 i 2003. |
| --- | --- |

(8)

Pismem z dnia 5 grudnia 2003 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję dnia 8 grudnia 2003 r. (A/38575), Austria udzieliła dalszych informacji o realizacji rekompensaty podatku od energii w latach 2002 i 2003.

II.   DOKŁADNY OPIS POMOCY

| (9) | Zgodnie z ustawą o podatku od energii elektrycznej (Elektrizitätsabgabegesetz) i ustawą o podatku od gazu ziemnego (Erdgasabgabegesetz), obie uchwalone dnia 1 czerwca 1996 r., pobiera się podatek od energii elektrycznej i gazu ziemnego w stosunku do dostaw energii elektrycznej i gazu ziemnego, z wyjątkiem dostaw do przedsiębiorstw energii elektrycznej lub gazu ziemnego i do innych przedsiębiorstw nabywających je w celu odsprzedaży, ponadto w stosunku do zużycia energii elektrycznej i gazu ziemnego przez przedsiębiorstwa energii elektrycznej lub gazu ziemnego oraz w stosunku do zużycia energii elektrycznej lub gazu ziemnego samodzielnie wytworzonych lub wprowadzonych na obszar celny. |
| --- | --- |

(9)

Zgodnie z ustawą o podatku od energii elektrycznej (Elektrizitätsabgabegesetz) i ustawą o podatku od gazu ziemnego (Erdgasabgabegesetz), obie uchwalone dnia 1 czerwca 1996 r., pobiera się podatek od energii elektrycznej i gazu ziemnego w stosunku do dostaw energii elektrycznej i gazu ziemnego, z wyjątkiem dostaw do przedsiębiorstw energii elektrycznej lub gazu ziemnego i do innych przedsiębiorstw nabywających je w celu odsprzedaży, ponadto w stosunku do zużycia energii elektrycznej i gazu ziemnego przez przedsiębiorstwa energii elektrycznej lub gazu ziemnego oraz w stosunku do zużycia energii elektrycznej lub gazu ziemnego samodzielnie wytworzonych lub wprowadzonych na obszar celny.

| (10) | Płatnikiem podatku jest z reguły dostawca energii elektrycznej lub gazu. Odbiorca dostarczonej energii zwraca płatnikowi podatku przeniesiony na niego podatek od energii. Dostawca musi wyraźnie wykazać kwotę podatku od energii, która przypada na danego odbiorcę dostawy, najpóźniej w rozliczeniu rocznym. |
| --- | --- |

(10)

Płatnikiem podatku jest z reguły dostawca energii elektrycznej lub gazu. Odbiorca dostarczonej energii zwraca płatnikowi podatku przeniesiony na niego podatek od energii. Dostawca musi wyraźnie wykazać kwotę podatku od energii, która przypada na danego odbiorcę dostawy, najpóźniej w rozliczeniu rocznym.

| (11) | Podatek od energii elektrycznej w badanym okresie wynosi 0,015 EUR/kWh. Podatek od gazu ziemnego wynosi 0,0436 EUR za m
  3
  . |
| --- | --- |

(11)

Podatek od energii elektrycznej w badanym okresie wynosi 0,015 EUR/kWh. Podatek od gazu ziemnego wynosi 0,0436 EUR za m
  3
  .

| (12) | W następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-143/99 (dalej: „wyrok w sprawie Adria-Wien”) wydanego w trybie prejudycjalnym (4) Austria zmieniła ustawę o rekompensacie podatku od energii z 1996 r. ustawą federalną nr 158/2002, której art. 6 przewiduje, że od 1 stycznia 2002 r. wszystkie przedsiębiorstwa mają prawo do rekompensaty podatku od energii płaconego od gazu ziemnego i energii elektrycznej, jeżeli suma podatków przekracza 0,35 % wartości produkcji netto. Wartość produkcji netto definiuje się jako różnicę między obrotami w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym (Umsatzsteuergesetz) z 1994 r. i obrotami w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 1 i 2, wykonywanymi na rzecz przedsiębiorstwa. W ustawie o podatku obrotowym z 1994 r. obroty te są zdefiniowane jako dostawy i inne usługi, wykonywane odpłatnie przez przedsiębiorstwo w kraju. Ustawa uwzględnia zużycie na potrzeby własne, wyklucza jednak import. Pierwszych 363 EUR nie podlega rekompensacie. |
| --- | --- |

(12)

W następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-143/99 (dalej: „wyrok w sprawie Adria-Wien”) wydanego w trybie prejudycjalnym (4) Austria zmieniła ustawę o rekompensacie podatku od energii z 1996 r. ustawą federalną nr 158/2002, której art. 6 przewiduje, że od 1 stycznia 2002 r. wszystkie przedsiębiorstwa mają prawo do rekompensaty podatku od energii płaconego od gazu ziemnego i energii elektrycznej, jeżeli suma podatków przekracza 0,35 % wartości produkcji netto. Wartość produkcji netto definiuje się jako różnicę między obrotami w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym (Umsatzsteuergesetz) z 1994 r. i obrotami w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 1 i 2, wykonywanymi na rzecz przedsiębiorstwa. W ustawie o podatku obrotowym z 1994 r. obroty te są zdefiniowane jako dostawy i inne usługi, wykonywane odpłatnie przez przedsiębiorstwo w kraju. Ustawa uwzględnia zużycie na potrzeby własne, wyklucza jednak import. Pierwszych 363 EUR nie podlega rekompensacie.

| (13) | Rekompensata podatku obowiązuje w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. |
| --- | --- |

(13)

Rekompensata podatku obowiązuje w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.

| (14) | Wartość wypłaconych rekompensat wynosi ok. 330 mln EUR/rok. |
| --- | --- |

(14)

Wartość wypłaconych rekompensat wynosi ok. 330 mln EUR/rok.

| (15) | Komisja wszczęła procedurę, ponieważ powstały wątpliwości w stosunku do charakteru pomocowego środków i w stosunku do zgodności domniemanej pomocy. Zdaniem Komisji system rekompensat podatków faworyzuje zakłady energochłonne i jest w związku z tym selektywny. Komisja wątpi, że domniemana pomoc da się pogodzić ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego (5). |
| --- | --- |

(15)

Komisja wszczęła procedurę, ponieważ powstały wątpliwości w stosunku do charakteru pomocowego środków i w stosunku do zgodności domniemanej pomocy. Zdaniem Komisji system rekompensat podatków faworyzuje zakłady energochłonne i jest w związku z tym selektywny. Komisja wątpi, że domniemana pomoc da się pogodzić ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego (5).

III.   UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON

| (16) | Zdaniem Stowarzyszenia Przemysłu Austriackiego środek nie jest selektywny i w związku z tym nie stanowi pomocy państwowej. Austria wprowadziła w życie wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Adria-Wien, według którego środki krajowe, przewidujące rekompensatę podatku od energii płaconego od gazu ziemnego i energii elektrycznej, nie stanowią pomocy państwa, „jeżeli przyznawane są wszystkim przedsiębiorstwom w kraju, niezależnie od rodzaju ich działalności”. Austriacki Trybunał Konstytucyjny (Verfassungsgerichtshof) sformułował tekst uzasadnienia do drugiego pytania prejudycjalnego skierowanego do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, dając do zrozumienia, że Austria mogłaby rozszerzyć rekompensatę podatku od energii na wszystkie przedsiębiorstwa. Trybunał był więc w pełni świadomy funkcji zasad rekompensaty i z pewnością uwzględnił możliwe następstwa prawne w Austrii. W związku z tym istotne jest tylko pytanie, „czy istnieje rozróżnienie ze względu na beneficjentów”. |
| --- | --- |

(16)

Zdaniem Stowarzyszenia Przemysłu Austriackiego środek nie jest selektywny i w związku z tym nie stanowi pomocy państwowej. Austria wprowadziła w życie wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Adria-Wien, według którego środki krajowe, przewidujące rekompensatę podatku od energii płaconego od gazu ziemnego i energii elektrycznej, nie stanowią pomocy państwa, „jeżeli przyznawane są wszystkim przedsiębiorstwom w kraju, niezależnie od rodzaju ich działalności”. Austriacki Trybunał Konstytucyjny (Verfassungsgerichtshof) sformułował tekst uzasadnienia do drugiego pytania prejudycjalnego skierowanego do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, dając do zrozumienia, że Austria mogłaby rozszerzyć rekompensatę podatku od energii na wszystkie przedsiębiorstwa. Trybunał był więc w pełni świadomy funkcji zasad rekompensaty i z pewnością uwzględnił możliwe następstwa prawne w Austrii. W związku z tym istotne jest tylko pytanie, „czy istnieje rozróżnienie ze względu na beneficjentów”.

| (17) | Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego uważa, że środek de facto nie jest selektywny. Liczba przedsiębiorstw beneficjentów może wynosić od 2 500 do 3 000, przy czym są to przedsiębiorstwa ze wszystkich gałęzi gospodarki i różnych wielkości. |
| --- | --- |

(17)

Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego uważa, że środek de facto nie jest selektywny. Liczba przedsiębiorstw beneficjentów może wynosić od 2 500 do 3 000, przy czym są to przedsiębiorstwa ze wszystkich gałęzi gospodarki i różnych wielkości.

| (18) | Ponadto środek nie jest nastawiony tylko na przedsiębiorstwa z wysokim zużyciem energii. Rekompensata podatku od energii obliczana jest na podstawie wartości produkcji netto. Wartość ta jest zależna od sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa. Straty lub wysokie inwestycje są przyczyną niskiej wartości produkcji netto. W takich przypadkach również przedsiębiorstwa z niskim zużyciem energii mogą otrzymać rekompensatę podatku od energii. Postrzegając problem z dłuższej perspektywy czasu, rekompensata nie dotyczy zawsze tego samego kręgu beneficjentów. |
| --- | --- |

(18)

Ponadto środek nie jest nastawiony tylko na przedsiębiorstwa z wysokim zużyciem energii. Rekompensata podatku od energii obliczana jest na podstawie wartości produkcji netto. Wartość ta jest zależna od sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa. Straty lub wysokie inwestycje są przyczyną niskiej wartości produkcji netto. W takich przypadkach również przedsiębiorstwa z niskim zużyciem energii mogą otrzymać rekompensatę podatku od energii. Postrzegając problem z dłuższej perspektywy czasu, rekompensata nie dotyczy zawsze tego samego kręgu beneficjentów.

| (19) | Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego uważa za nietrafne przytoczone przez Komisję porównania z innymi przypadkami, w których z treści przepisów wprawdzie nie wynikało, że środek jest selektywny, ale de facto był on selektywny. W opisanych przypadkach cele pomocowe skierowane były do dużych przedsiębiorstw przemysłowych, częściowo nawet do konkretnego przedsiębiorstwa. W przeciwieństwie do tego środek austriacki nie ogranicza kręgu beneficjentów, zarówno pod względem wielkości przedsiębiorstwa, jak i branży, zakresu działalności lub sumy inwestycji. |
| --- | --- |

(19)

Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego uważa za nietrafne przytoczone przez Komisję porównania z innymi przypadkami, w których z treści przepisów wprawdzie nie wynikało, że środek jest selektywny, ale de facto był on selektywny. W opisanych przypadkach cele pomocowe skierowane były do dużych przedsiębiorstw przemysłowych, częściowo nawet do konkretnego przedsiębiorstwa. W przeciwieństwie do tego środek austriacki nie ogranicza kręgu beneficjentów, zarówno pod względem wielkości przedsiębiorstwa, jak i branży, zakresu działalności lub sumy inwestycji.

| (20) | Odnośnie do zgodności Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego stwierdza, że przestrzeganie minimalnych stawek ustalonych w dyrektywie Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (6) (dalej: „dyrektywa w sprawie podatku od energii”), należy postrzegać jako istotną część podatku. |
| --- | --- |

(20)

Odnośnie do zgodności Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego stwierdza, że przestrzeganie minimalnych stawek ustalonych w dyrektywie Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (6) (dalej: „dyrektywa w sprawie podatku od energii”), należy postrzegać jako istotną część podatku.

| (21) | Stahl- und Walzwerk Marienhütte Ges.m.b.H opisuje ekonomiczny kontekst opodatkowania energii, w szczególności dla przemysłu stalowego i twierdzi, że zastosowanie regularnych austriackich stawek podatku od energii do zakładów energochłonnych spowodowałoby natychmiastowe przerwanie produkcji w Austrii. |
| --- | --- |

(21)

Stahl- und Walzwerk Marienhütte Ges.m.b.H opisuje ekonomiczny kontekst opodatkowania energii, w szczególności dla przemysłu stalowego i twierdzi, że zastosowanie regularnych austriackich stawek podatku od energii do zakładów energochłonnych spowodowałoby natychmiastowe przerwanie produkcji w Austrii.

| (22) | Mechanizm korekcyjny dla zakładów energochłonnych nie ma negatywnego wpływu na efekt zamierzony systemu podatków od energii. Koszty energii są same w sobie impulsem do stosowania możliwych rozwiązań zastępczych, a podatek od energii nie daje żadnych dodatkowych efektów. Powyższe należy uwzględnić, badając, czy środek można usprawiedliwić charakterem systemu podatkowego. |
| --- | --- |

(22)

Mechanizm korekcyjny dla zakładów energochłonnych nie ma negatywnego wpływu na efekt zamierzony systemu podatków od energii. Koszty energii są same w sobie impulsem do stosowania możliwych rozwiązań zastępczych, a podatek od energii nie daje żadnych dodatkowych efektów. Powyższe należy uwzględnić, badając, czy środek można usprawiedliwić charakterem systemu podatkowego.

| (23) | W sprawie C-143/99 Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich najwyraźniej chciał również wyrazić swoje zdanie w kwestii rozróżnienia między zakładami energochłonnymi i innymi. W przeciwnym razie nie udzieliłby on odpowiedzi na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego, z racji że jest to pytanie bez znaczenia dla orzeczenia w sprawie toczącej się przed sądem austriackim. |
| --- | --- |

(23)

W sprawie C-143/99 Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich najwyraźniej chciał również wyrazić swoje zdanie w kwestii rozróżnienia między zakładami energochłonnymi i innymi. W przeciwnym razie nie udzieliłby on odpowiedzi na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego, z racji że jest to pytanie bez znaczenia dla orzeczenia w sprawie toczącej się przed sądem austriackim.

| (24) | Nawet jeśli jakiś środek zostałby zakwalifikowany jako pomoc państwa, Komisja powinna respektować uprawnione oczekiwania przedsiębiorstw, których pomoc ta dotyczy. Te przedsiębiorstwa opierały się najprawdopodobniej na ustawie wydanej w Austrii wyraźnie w celu wykonania postanowień wyroku w sprawie Adria-Wien. Nie można wymagać od przedsiębiorstw, żeby zajmowały się kwestiami prawa europejskiego dokładniej, niż w dobrej wierze czyni to ustawodawca. Ponadto sam Trybunał Sprawiedliwości jako organ europejski rozbudził uzasadnione oczekiwania, odpowiadając na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego. |
| --- | --- |

(24)

Nawet jeśli jakiś środek zostałby zakwalifikowany jako pomoc państwa, Komisja powinna respektować uprawnione oczekiwania przedsiębiorstw, których pomoc ta dotyczy. Te przedsiębiorstwa opierały się najprawdopodobniej na ustawie wydanej w Austrii wyraźnie w celu wykonania postanowień wyroku w sprawie Adria-Wien. Nie można wymagać od przedsiębiorstw, żeby zajmowały się kwestiami prawa europejskiego dokładniej, niż w dobrej wierze czyni to ustawodawca. Ponadto sam Trybunał Sprawiedliwości jako organ europejski rozbudził uzasadnione oczekiwania, odpowiadając na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego.

| (25) | Jungbunzlauer Ges.m.b.H dowodzi w swoich uwagach, że rekompensata podatku od energii nie jest pomocą w sensie bezpośrednich wypłat pieniężnych państwa. Opodatkowanie energii powinno ekonomicznie obciążać odbiorcę końcowego. Aby to osiągnąć, ustawodawca może skorzystać z różnych opcji. Aby uprościć prace administracyjne, podatek pobierany jest od dostawcy energii. Przedsiębiorstwa płacą dostawcy energii podatek razem z ceną energii, a następnie otrzymują od państwa rekompensatę nadpłaty. W związku z tą strukturą ustawa o rekompensacie podatku od energii została pomyślana w formie rekompensaty. Ustawodawca mógł był również zdecydować się na bezpośrednie pobieranie podatku od odbiorcy końcowego. W takim przypadku rekompensata nie byłaby potrzebna. |
| --- | --- |

(25)

Jungbunzlauer Ges.m.b.H dowodzi w swoich uwagach, że rekompensata podatku od energii nie jest pomocą w sensie bezpośrednich wypłat pieniężnych państwa. Opodatkowanie energii powinno ekonomicznie obciążać odbiorcę końcowego. Aby to osiągnąć, ustawodawca może skorzystać z różnych opcji. Aby uprościć prace administracyjne, podatek pobierany jest od dostawcy energii. Przedsiębiorstwa płacą dostawcy energii podatek razem z ceną energii, a następnie otrzymują od państwa rekompensatę nadpłaty. W związku z tą strukturą ustawa o rekompensacie podatku od energii została pomyślana w formie rekompensaty. Ustawodawca mógł był również zdecydować się na bezpośrednie pobieranie podatku od odbiorcy końcowego. W takim przypadku rekompensata nie byłaby potrzebna.

| (26) | Ustawodawcy krajowi mogą zadecydować o ograniczeniu obciążenia podatkowego. Górna granica ustalona na poziomie 0,35 % wartości produkcji netto nie gra roli w przypadku prawnych kwestii związanych z pomocą państwową. Jej zadaniem jest ustalenie obciążenia z tytułu podatku od energii przy prowadzonej działalności gospodarczej na poziomie 0,35 % wartości produkcji netto. Ten wniosek dotyczy również przewidzianego obciążenia minimalnego w wysokości 363 EUR. |
| --- | --- |

(26)

Ustawodawcy krajowi mogą zadecydować o ograniczeniu obciążenia podatkowego. Górna granica ustalona na poziomie 0,35 % wartości produkcji netto nie gra roli w przypadku prawnych kwestii związanych z pomocą państwową. Jej zadaniem jest ustalenie obciążenia z tytułu podatku od energii przy prowadzonej działalności gospodarczej na poziomie 0,35 % wartości produkcji netto. Ten wniosek dotyczy również przewidzianego obciążenia minimalnego w wysokości 363 EUR.

| (27) | Europejski Trybunał Sprawiedliwości zadecydował w swoim wyroku w sprawie Adria-Wien o całości austriackiego środka. Jeżeli nie byłoby to zamierzone, Trybunał Sprawiedliwości zapytałby najpierw, czy rekompensata podatku od energii jest sama w sobie selektywna i wtedy zastanowiłby się, czy wykluczenie zakładów usługowych w ramach rekompensaty energii prowadzi do selektywności. Ponadto pkt 36 wyroku stwierdza jasno, że środek austriacki, który był znany Trybunałowi Sprawiedliwości w całości, nie stanowi pomocy państwa. |
| --- | --- |

(27)

Europejski Trybunał Sprawiedliwości zadecydował w swoim wyroku w sprawie Adria-Wien o całości austriackiego środka. Jeżeli nie byłoby to zamierzone, Trybunał Sprawiedliwości zapytałby najpierw, czy rekompensata podatku od energii jest sama w sobie selektywna i wtedy zastanowiłby się, czy wykluczenie zakładów usługowych w ramach rekompensaty energii prowadzi do selektywności. Ponadto pkt 36 wyroku stwierdza jasno, że środek austriacki, który był znany Trybunałowi Sprawiedliwości w całości, nie stanowi pomocy państwa.

| (28) | Środek nie jest selektywny, przeciwnie, chodzi o ogólny środek ekonomiczny. Zdanie to podzielił rzecznik generalny w sprawie C-143/99. |
| --- | --- |

(28)

Środek nie jest selektywny, przeciwnie, chodzi o ogólny środek ekonomiczny. Zdanie to podzielił rzecznik generalny w sprawie C-143/99.

| (29) | Środek nie zakłóca konkurencji i nie ma negatywnego wpływu na wymianę handlową. |
| --- | --- |

(29)

Środek nie zakłóca konkurencji i nie ma negatywnego wpływu na wymianę handlową.

| (30) | Podobne środki stosowane są również w innych Państwach Członkowskich. Ponadto dyrektywa w sprawie opodatkowania produktów energetycznych również przewiduje obniżenia i zwroty podatków dla przedsiębiorstw, aby chronić inwestycje i miejsca pracy. |
| --- | --- |

(30)

Podobne środki stosowane są również w innych Państwach Członkowskich. Ponadto dyrektywa w sprawie opodatkowania produktów energetycznych również przewiduje obniżenia i zwroty podatków dla przedsiębiorstw, aby chronić inwestycje i miejsca pracy.

IV.   UWAGI AUSTRII

| (31) | Pismem z dnia 4 lipca 2003 r., które Komisja otrzymała dnia 4 lipca 2003 r., Austria potwierdziła swoje zdanie, że rekompensata podatku od energii jest środkiem ogólnym. W drugim pytaniu prejudycjalnym Austriacki Trybunał Konstytucyjny przedstawił swoją motywację, tzn. jeżeli pierwotny środek był pomocą państwa, Trybunał Konstytucyjny mógłby znieść ograniczenia dla przedsiębiorstw, których punkt ciężkości leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych. Austriacki Trybunał Konstytucyjny chciał wiedzieć, czy w wyniku zniesienia ograniczenia powstała lub zostałaby rozszerzona niezgodna z prawem pomoc państwa. Europejski Trybunał Sprawiedliwości był tego świadomy, ponieważ w raporcie sprawozdawcy Wathelet znajduje się stwierdzenie, że Trybunał Konstytucyjny wychodzi z założenia, że w przypadku zniesienia ograniczenia [...] rozszerzenie na wszystkie przedsiębiorstwa jest dopuszczalne tylko wtedy, jeżeli nie stanowi to nowej pomocy, którą należy uprzednio notyfikować. W innym przypadku drugie pytanie prejudycjalne miałoby charakter czysto teoretyczny i musiałoby zostać odrzucone przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. |
| --- | --- |

(31)

Pismem z dnia 4 lipca 2003 r., które Komisja otrzymała dnia 4 lipca 2003 r., Austria potwierdziła swoje zdanie, że rekompensata podatku od energii jest środkiem ogólnym. W drugim pytaniu prejudycjalnym Austriacki Trybunał Konstytucyjny przedstawił swoją motywację, tzn. jeżeli pierwotny środek był pomocą państwa, Trybunał Konstytucyjny mógłby znieść ograniczenia dla przedsiębiorstw, których punkt ciężkości leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych. Austriacki Trybunał Konstytucyjny chciał wiedzieć, czy w wyniku zniesienia ograniczenia powstała lub zostałaby rozszerzona niezgodna z prawem pomoc państwa. Europejski Trybunał Sprawiedliwości był tego świadomy, ponieważ w raporcie sprawozdawcy Wathelet znajduje się stwierdzenie, że Trybunał Konstytucyjny wychodzi z założenia, że w przypadku zniesienia ograniczenia [...] rozszerzenie na wszystkie przedsiębiorstwa jest dopuszczalne tylko wtedy, jeżeli nie stanowi to nowej pomocy, którą należy uprzednio notyfikować. W innym przypadku drugie pytanie prejudycjalne miałoby charakter czysto teoretyczny i musiałoby zostać odrzucone przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości.

| (32) | Zatem austriacki Trybunał Konstytucyjny uchylił tylko ograniczenie do pierwotnego kręgu beneficjentów rekompensaty, a nie całą ustawę o rekompensacie podatku od energii. |
| --- | --- |

(32)

Zatem austriacki Trybunał Konstytucyjny uchylił tylko ograniczenie do pierwotnego kręgu beneficjentów rekompensaty, a nie całą ustawę o rekompensacie podatku od energii.

| (33) | Mając na względzie powyższe, nie można argumentować, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości nie był poinformowany o strukturze środka austriackiego lub że był źle poinformowany. Trybunał Sprawiedliwości prawidłowo opisał system austriacki w pkt 7, a w pkt 36 odpowiedział na drugie pytanie, że „środki krajowe, podobnie jak te w postępowaniu głównym, nie stanowią pomocy państwa”. |
| --- | --- |

(33)

Mając na względzie powyższe, nie można argumentować, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości nie był poinformowany o strukturze środka austriackiego lub że był źle poinformowany. Trybunał Sprawiedliwości prawidłowo opisał system austriacki w pkt 7, a w pkt 36 odpowiedział na drugie pytanie, że „środki krajowe, podobnie jak te w postępowaniu głównym, nie stanowią pomocy państwa”.

| (34) | Pismem z dnia 5 grudnia 2003 r. Austria poinformowała Komisję, że Ministerstwo Finansów zaproponuje austriackiemu parlamentowi zmianę rekompensaty podatku od energii elektrycznej i gazu ziemnego dla obu grup uprawnionych z mocą wsteczną. |
| --- | --- |

(34)

Pismem z dnia 5 grudnia 2003 r. Austria poinformowała Komisję, że Ministerstwo Finansów zaproponuje austriackiemu parlamentowi zmianę rekompensaty podatku od energii elektrycznej i gazu ziemnego dla obu grup uprawnionych z mocą wsteczną.

| (35) | Przedsiębiorstwa, do których do dnia 31 grudnia 2001 r. nie stosowano ustawy o rekompensacie podatku od energii, otrzymają prawo do 100 % rekompensaty podatku w stosunku do tych podatków, które przekraczają 0,35 % ich wartości produkcji netto w 2002 r. W 2003 r. przedsiębiorstwa zapłacą 20 % krajowej stawki podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej. To minimalne obciążenie respektuje minimalne stawki podatkowe „dyrektywy w sprawie podatku od energii”, która weszła w życie dnia 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z tą dyrektywą minimalna kwota podatku w stosunku do podatku krajowego wynosi ok. 3,3 % dla energii elektrycznej i ok. 14 % dla gazu ziemnego. |
| --- | --- |

(35)

Przedsiębiorstwa, do których do dnia 31 grudnia 2001 r. nie stosowano ustawy o rekompensacie podatku od energii, otrzymają prawo do 100 % rekompensaty podatku w stosunku do tych podatków, które przekraczają 0,35 % ich wartości produkcji netto w 2002 r. W 2003 r. przedsiębiorstwa zapłacą 20 % krajowej stawki podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej. To minimalne obciążenie respektuje minimalne stawki podatkowe „dyrektywy w sprawie podatku od energii”, która weszła w życie dnia 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z tą dyrektywą minimalna kwota podatku w stosunku do podatku krajowego wynosi ok. 3,3 % dla energii elektrycznej i ok. 14 % dla gazu ziemnego.

| (36) | Przedsiębiorstwa, do których stosowano ustawę o rekompensacie podatku od energii przed dniem 31 grudnia 2001 r., płacą w 2002 r. i 2003 r. 120 % minimalnych stawek podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej, tak jak zostało to ustalone w załączniku I, tabela C dyrektywy w sprawie podatku od energii („regulacja 120 %”). Obciążenie 120 % kwotą podatku minimalnego od gazu ziemnego i energii elektrycznej odpowiada statystycznemu średniemu obciążeniu podatkowemu przedsiębiorstw według dyrektywy w sprawie podatku od energii, łącznie z opodatkowaniem energii elektrycznej, gazu ziemnego i węgla. Regulacja 120 % spowoduje dodatkowe obciążenie podatkowe w wysokości ok. 10–15 % obecnych wpływów podatkowych netto. Dodatkowe obciążenie nie jest tak wysokie, ponieważ większość przedsiębiorstw, których ono dotyczy, według obowiązujących przepisów już teraz płaci dużo więcej niż te 120 %. Jednak te przedsiębiorstwa, dla których regulacja 120 % spowoduje podniesienie obciążenia podatkowego, zapłacą przeciętnie ok. 50 % więcej niż dotychczas, niektóre nawet dużo więcej. |
| --- | --- |

(36)

Przedsiębiorstwa, do których stosowano ustawę o rekompensacie podatku od energii przed dniem 31 grudnia 2001 r., płacą w 2002 r. i 2003 r. 120 % minimalnych stawek podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej, tak jak zostało to ustalone w załączniku I, tabela C dyrektywy w sprawie podatku od energii („regulacja 120 %”). Obciążenie 120 % kwotą podatku minimalnego od gazu ziemnego i energii elektrycznej odpowiada statystycznemu średniemu obciążeniu podatkowemu przedsiębiorstw według dyrektywy w sprawie podatku od energii, łącznie z opodatkowaniem energii elektrycznej, gazu ziemnego i węgla. Regulacja 120 % spowoduje dodatkowe obciążenie podatkowe w wysokości ok. 10–15 % obecnych wpływów podatkowych netto. Dodatkowe obciążenie nie jest tak wysokie, ponieważ większość przedsiębiorstw, których ono dotyczy, według obowiązujących przepisów już teraz płaci dużo więcej niż te 120 %. Jednak te przedsiębiorstwa, dla których regulacja 120 % spowoduje podniesienie obciążenia podatkowego, zapłacą przeciętnie ok. 50 % więcej niż dotychczas, niektóre nawet dużo więcej.

| (37) | Austria poinformowała Komisję, że wszystkie bieżące wypłaty zostały wstrzymane niezwłocznie po rozpoczęciu formalnej procedury badania. Jednakże Austria nie mogła podać liczby przedsiębiorstw, które będą musiały zwrócić część dotychczas wypłaconej rekompensaty, ani też konkretnych kwot. Austria potwierdziła, że w stosunku do zwrotów zostaną zastosowane obowiązujące referencyjne stopy procentowe UE. |
| --- | --- |

(37)

Austria poinformowała Komisję, że wszystkie bieżące wypłaty zostały wstrzymane niezwłocznie po rozpoczęciu formalnej procedury badania. Jednakże Austria nie mogła podać liczby przedsiębiorstw, które będą musiały zwrócić część dotychczas wypłaconej rekompensaty, ani też konkretnych kwot. Austria potwierdziła, że w stosunku do zwrotów zostaną zastosowane obowiązujące referencyjne stopy procentowe UE.

V.   OCENA ZGODNOŚCI POMOCY

| (38) | Chociaż rozpoczęta procedura odnosi się do postanowień ustawy federalnej nr 158/2002 stosowanych w 2002 r., Komisja uważa za usprawiedliwioną również ocenę 2003 r., bez podejmowania oddzielnej decyzji o rozszerzeniu formalnej procedury badania na ten okres. Komisja stwierdza, że ustawa federalna nr 71/2003 pozostawia postanowienia wprowadzone przez ustawę federalną nr 158/2002 w niezmienionej formie. W związku z tym postanowienia obowiązujące w 2002 r. i 2003 r. są identyczne. Komisja jest zatem zdania, że zainteresowane strony miały możliwość wypowiedzenia się we wszystkich kwestiach istotnych dla oceny zgodności regulacji. |
| --- | --- |

(38)

Chociaż rozpoczęta procedura odnosi się do postanowień ustawy federalnej nr 158/2002 stosowanych w 2002 r., Komisja uważa za usprawiedliwioną również ocenę 2003 r., bez podejmowania oddzielnej decyzji o rozszerzeniu formalnej procedury badania na ten okres. Komisja stwierdza, że ustawa federalna nr 71/2003 pozostawia postanowienia wprowadzone przez ustawę federalną nr 158/2002 w niezmienionej formie. W związku z tym postanowienia obowiązujące w 2002 r. i 2003 r. są identyczne. Komisja jest zatem zdania, że zainteresowane strony miały możliwość wypowiedzenia się we wszystkich kwestiach istotnych dla oceny zgodności regulacji.

| (39) | Austria wprowadziła w życie przedłużenie czasu obowiązywania ustawy po podjęciu decyzji przez Komisję o wszczęciu formalnej procedury badania. Jest to porównywalne z sytuacją, w której Państwo Członkowskie zmienia przepisy prawa, które są przedmiotem postępowania w sprawie naruszenia przepisów Wspólnoty, ale zmiana ta nie usuwa wszystkich domniemanych naruszeń, a stan faktyczny, który został opisany w uwagach uwzględniających przyczyny, zostaje utrzymany po przekazaniu tych uwag. W takich przypadkach sąd zezwala Komisji na kontynuowanie postępowania i dostosowanie jej wniosków do zmienionych okoliczności (7). |
| --- | --- |

(39)

Austria wprowadziła w życie przedłużenie czasu obowiązywania ustawy po podjęciu decyzji przez Komisję o wszczęciu formalnej procedury badania. Jest to porównywalne z sytuacją, w której Państwo Członkowskie zmienia przepisy prawa, które są przedmiotem postępowania w sprawie naruszenia przepisów Wspólnoty, ale zmiana ta nie usuwa wszystkich domniemanych naruszeń, a stan faktyczny, który został opisany w uwagach uwzględniających przyczyny, zostaje utrzymany po przekazaniu tych uwag. W takich przypadkach sąd zezwala Komisji na kontynuowanie postępowania i dostosowanie jej wniosków do zmienionych okoliczności (7).

| (40) | Pismem z dnia 5 grudnia 2003 r. Austria odniosła się wyraźnie do okresu od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. i skorzystała w ten sposób ze swojego prawa do obrony w odniesieniu do całego okresu. |
| --- | --- |

(40)

Pismem z dnia 5 grudnia 2003 r. Austria odniosła się wyraźnie do okresu od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. i skorzystała w ten sposób ze swojego prawa do obrony w odniesieniu do całego okresu.

| (41) | W praktyce również osoby trzecie mogły wypowiedzieć swoje zdanie o zastosowaniu regulacji zarówno w 2002 r., jak i 2003 r. Wprawdzie dnia 12 sierpnia Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego przedłożyło pisemne uwagi odnośnie do rekompensaty podatku od energii w 2002 r., tzn. przed opublikowaniem ustawy federalnej nr 71/2003 o przedłużeniu rekompensaty podatku od energii. Ponadto przedstawiciel Stowarzyszenia był obecny w trakcie wielu rozmów między Komisją a rządem austriackim i wypowiedział się przy tej okazji również odnośnie do 2003 r. W ten sposób prawo Stowarzyszenia do przedstawienia uwag było respektowane. |
| --- | --- |

(41)

W praktyce również osoby trzecie mogły wypowiedzieć swoje zdanie o zastosowaniu regulacji zarówno w 2002 r., jak i 2003 r. Wprawdzie dnia 12 sierpnia Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego przedłożyło pisemne uwagi odnośnie do rekompensaty podatku od energii w 2002 r., tzn. przed opublikowaniem ustawy federalnej nr 71/2003 o przedłużeniu rekompensaty podatku od energii. Ponadto przedstawiciel Stowarzyszenia był obecny w trakcie wielu rozmów między Komisją a rządem austriackim i wypowiedział się przy tej okazji również odnośnie do 2003 r. W ten sposób prawo Stowarzyszenia do przedstawienia uwag było respektowane.

| (42) | W uwagach Jungbunzlauer Ges.m.b.H z dnia 14 sierpnia 2003 r. zostało opisane przedsiębiorstwo i stwierdzono, że dane opisujące stan faktyczny „w szczególności (również) dotyczą 2002 r.”. Przedsiębiorstwo wypowiedziało się odnośnie do stosowania pomocy i przytoczyło argumenty, które zasadniczo są niezależne od roku stosowania. W ten sposób prawo do wypowiedzenia się było respektowane. |
| --- | --- |

(42)

W uwagach Jungbunzlauer Ges.m.b.H z dnia 14 sierpnia 2003 r. zostało opisane przedsiębiorstwo i stwierdzono, że dane opisujące stan faktyczny „w szczególności (również) dotyczą 2002 r.”. Przedsiębiorstwo wypowiedziało się odnośnie do stosowania pomocy i przytoczyło argumenty, które zasadniczo są niezależne od roku stosowania. W ten sposób prawo do wypowiedzenia się było respektowane.

| (43) | Marienhütte Ges.m.b.H przedstawiło swoje uwagi odnośnie do wszczęcia procedury 18 sierpnia, a więc również przed opublikowaniem ustawy federalnej nr 71/2003. Uwagi są również zasadniczo niezależne od roku stosowania przepisów o rekompensacie podatku od energii. W ten sposób prawo do wypowiedzenia się było respektowane. |
| --- | --- |

(43)

Marienhütte Ges.m.b.H przedstawiło swoje uwagi odnośnie do wszczęcia procedury 18 sierpnia, a więc również przed opublikowaniem ustawy federalnej nr 71/2003. Uwagi są również zasadniczo niezależne od roku stosowania przepisów o rekompensacie podatku od energii. W ten sposób prawo do wypowiedzenia się było respektowane.

| (44) | Komisja nie otrzymała spóźnionych uwag ani wniosku o przedstawienie uwag po upłynięciu terminu wyznaczonego w decyzji o wszczęciu procedury. |
| --- | --- |

(44)

Komisja nie otrzymała spóźnionych uwag ani wniosku o przedstawienie uwag po upłynięciu terminu wyznaczonego w decyzji o wszczęciu procedury.

| (45) | Po dokładnym zbadaniu Komisja doszła do wniosku, że zastosowany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE. |
| --- | --- |

(45)

Po dokładnym zbadaniu Komisja doszła do wniosku, że zastosowany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.

| (46) | Zdaniem Komisji rekompensata podatku, nawet jeśli teoretycznie obowiązuje w stosunku do wszystkich przedsiębiorstw, które przekroczą wartość progową 0,35 % wartości produkcji netto, jest de facto korzystna dla przedsiębiorstw, które wykazują wysokie zużycie energii w stosunku do wartości produkcji netto i w związku z tym jest selektywna. |
| --- | --- |

(46)

Zdaniem Komisji rekompensata podatku, nawet jeśli teoretycznie obowiązuje w stosunku do wszystkich przedsiębiorstw, które przekroczą wartość progową 0,35 % wartości produkcji netto, jest de facto korzystna dla przedsiębiorstw, które wykazują wysokie zużycie energii w stosunku do wartości produkcji netto i w związku z tym jest selektywna.

| (47) | Zdaniem Komisji Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-143/99 nie wypowiedział się o wszystkich aspektach pierwotnej regulacji rekompensaty podatku, ale jedynie o ograniczeniu do przedsiębiorstw, których działalność polega przede wszystkim na produkcji materialnych dóbr gospodarczych. Odpowiadając na oba pytania prejudycjane austriackiego Trybunału Konstytucyjnego, Trybunał Sprawiedliwości nie musiał uznawać dalszych aspektów tego środka. Pytania nie odnosiły się do całego austriackiego systemu, lecz ich punkt ciężkości odnosił się do ograniczonego zakresu stosowania. Nie można argumentować, że Trybunał Sprawiedliwości tylko dlatego zajął wyraźne stanowisko w kwestii, którą się nie zajmował, ponieważ posiadał dużo szersze informacje. Trybunał Sprawiedliwości odniósł się w swoim wyroku generalnie do „ogólnych środków, które przewidują rekompensatę podatku od energii”. Gdyby Trybunał Sprawiedliwości miał zamiar wypowiedzieć się o wszystkich aspektach austriackiego środka, można założyć, że stałoby się to dużo bardziej wyraźnie. |
| --- | --- |

(47)

Zdaniem Komisji Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-143/99 nie wypowiedział się o wszystkich aspektach pierwotnej regulacji rekompensaty podatku, ale jedynie o ograniczeniu do przedsiębiorstw, których działalność polega przede wszystkim na produkcji materialnych dóbr gospodarczych. Odpowiadając na oba pytania prejudycjane austriackiego Trybunału Konstytucyjnego, Trybunał Sprawiedliwości nie musiał uznawać dalszych aspektów tego środka. Pytania nie odnosiły się do całego austriackiego systemu, lecz ich punkt ciężkości odnosił się do ograniczonego zakresu stosowania. Nie można argumentować, że Trybunał Sprawiedliwości tylko dlatego zajął wyraźne stanowisko w kwestii, którą się nie zajmował, ponieważ posiadał dużo szersze informacje. Trybunał Sprawiedliwości odniósł się w swoim wyroku generalnie do „ogólnych środków, które przewidują rekompensatę podatku od energii”. Gdyby Trybunał Sprawiedliwości miał zamiar wypowiedzieć się o wszystkich aspektach austriackiego środka, można założyć, że stałoby się to dużo bardziej wyraźnie.

| (48) | Komisja nie podziela zdania, że Trybunał Sprawiedliwości nie odpowiedziałby na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego, gdyby nie miał zamiaru wypowiedzieć się o wszystkich aspektach rekompensaty podatku od energii. Trybunał Sprawiedliwości najpierw odpowiedział na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego. To pytanie nie odnosiło się do toczącego się postępowania. Dlatego też Trybunał Sprawiedliwości umieścił odpowiedź na pierwsze pytanie prejudycjalne dotyczące konkretnej sytuacji w ogólniejszym kontekście i udzielił odpowiedzi na podstawie stałego orzecznictwa, zgodnie z którym środek państwowy oddziałujący pozytywnie na wszystkie przedsiębiorstwa bez wyjątku na terytorium danego państwa, nie stanowi pomocy państwa. |
| --- | --- |

(48)

Komisja nie podziela zdania, że Trybunał Sprawiedliwości nie odpowiedziałby na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego, gdyby nie miał zamiaru wypowiedzieć się o wszystkich aspektach rekompensaty podatku od energii. Trybunał Sprawiedliwości najpierw odpowiedział na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego. To pytanie nie odnosiło się do toczącego się postępowania. Dlatego też Trybunał Sprawiedliwości umieścił odpowiedź na pierwsze pytanie prejudycjalne dotyczące konkretnej sytuacji w ogólniejszym kontekście i udzielił odpowiedzi na podstawie stałego orzecznictwa, zgodnie z którym środek państwowy oddziałujący pozytywnie na wszystkie przedsiębiorstwa bez wyjątku na terytorium danego państwa, nie stanowi pomocy państwa.

| (49) | Przypadki precedensowe pokazują, że działanie środka może być selektywne nawet wtedy, gdy według przepisów odnosi się on do wszystkich gałęzi gospodarki. To są tylko przykłady na to, w jaki sposób może wystąpić selektywność de facto. Zgadza się, że środek podlegający badaniu nie przewiduje ograniczeń pod względem wielkości przedsiębiorstwa, branży, zakresu działalności lub sumy inwestycji. Jednak wartość progowa skutkuje tym, że środek jest de facto korzystny dla przedsiębiorstw energochłonnych. Wprawdzie Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego twierdziło, że również przedsiębiorstwa z małym zużyciem energii mogą korzystać z rekompensaty podatku, jeżeli wartość ich inwestycji jest wysoka lub mają duże straty, jednak ten argument nie został bliżej wyjaśniony. O wiele bardziej podczas formalnego badania wykazano na przykładach przedsiębiorstw skutki różnych rozwiązań w sektorach energochłonnych. Potwierdzają to również uwagi Marienhütte Ges.m.b.H, w których środek został wyraźnie określony jako mechanizm korekcyjny dla zakładów energochłonnych. Ponadto Komisja stwierdza, że Austria nie wypowiedziała się w stosunku do argumentu Stowarzyszenia Przemysłu Austriackiego. W szczególności Austria nie podała żadnych informacji o rzeczywistych beneficjentach, ani o tym, czy krąg rzeczywistych beneficjentów zmienił się istotnie po nowelizacji ustawy. W związku z tym Komisja nie posiada żadnych danych, z których można by wnioskować, że skutki środka różnią się istotnie od środka obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2002 r., ograniczającego się do przedsiębiorstw, których punkt ciężkości leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych. Ponadto Komisja stwierdza, że Austria obliczyła i wprowadziła w życie regulację 120 % również na podstawie wybranych ok. 240 przedsiębiorstw energochłonnych, brak jakichkolwiek danych o wszystkich przedsiębiorstwach uprawnionych do rekompensaty. Wszystko to wskazuje wyraźnie na to, że środek jest efektywnie skierowany do przedsiębiorstw energochłonnych. |
| --- | --- |

(49)

Przypadki precedensowe pokazują, że działanie środka może być selektywne nawet wtedy, gdy według przepisów odnosi się on do wszystkich gałęzi gospodarki. To są tylko przykłady na to, w jaki sposób może wystąpić selektywność de facto. Zgadza się, że środek podlegający badaniu nie przewiduje ograniczeń pod względem wielkości przedsiębiorstwa, branży, zakresu działalności lub sumy inwestycji. Jednak wartość progowa skutkuje tym, że środek jest de facto korzystny dla przedsiębiorstw energochłonnych. Wprawdzie Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego twierdziło, że również przedsiębiorstwa z małym zużyciem energii mogą korzystać z rekompensaty podatku, jeżeli wartość ich inwestycji jest wysoka lub mają duże straty, jednak ten argument nie został bliżej wyjaśniony. O wiele bardziej podczas formalnego badania wykazano na przykładach przedsiębiorstw skutki różnych rozwiązań w sektorach energochłonnych. Potwierdzają to również uwagi Marienhütte Ges.m.b.H, w których środek został wyraźnie określony jako mechanizm korekcyjny dla zakładów energochłonnych. Ponadto Komisja stwierdza, że Austria nie wypowiedziała się w stosunku do argumentu Stowarzyszenia Przemysłu Austriackiego. W szczególności Austria nie podała żadnych informacji o rzeczywistych beneficjentach, ani o tym, czy krąg rzeczywistych beneficjentów zmienił się istotnie po nowelizacji ustawy. W związku z tym Komisja nie posiada żadnych danych, z których można by wnioskować, że skutki środka różnią się istotnie od środka obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2002 r., ograniczającego się do przedsiębiorstw, których punkt ciężkości leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych. Ponadto Komisja stwierdza, że Austria obliczyła i wprowadziła w życie regulację 120 % również na podstawie wybranych ok. 240 przedsiębiorstw energochłonnych, brak jakichkolwiek danych o wszystkich przedsiębiorstwach uprawnionych do rekompensaty. Wszystko to wskazuje wyraźnie na to, że środek jest efektywnie skierowany do przedsiębiorstw energochłonnych.

| (50) | Komisja nie podziela również zdania Jungbunzlauer Ges.m.b.H, według którego kryterium 0,35 % wartości produkcji netto odpowiada maksymalnemu obciążeniu podatkowemu, a taka górna granica nie ma wpływu na pomoc. Bez konieczności badania ostatniego argumentu, w tym przypadku kryterium to nie ustala ogólnego maksymalnego obciążenia podatkowego dla wszystkich przedsiębiorstw bez różnicy. Z reguły przedsiębiorstwa muszą płacić pełne stawki podatkowe, z wyjątkiem tych, które osiągną wartość progową, de facto pomyślaną w ten sposób, że stosuje się ją do przedsiębiorstw energochłonnych. Poprzez ustanowienie obiektywnych kryteriów, mianowicie górnego progu podatkowego dla określonych przedsiębiorstw – w danym przypadku szczególnie dla przedsiębiorstw energochłonnych – środek ten powoduje różne traktowanie. Różni się on od minimalnego obciążenia podatkowego w wysokości 363 EUR, na które wskazuje Jungbunzlauer Ges.m.b.H, a które efektywnie obowiązuje bez różnicy dla wszystkich przedsiębiorstw. |
| --- | --- |

(50)

Komisja nie podziela również zdania Jungbunzlauer Ges.m.b.H, według którego kryterium 0,35 % wartości produkcji netto odpowiada maksymalnemu obciążeniu podatkowemu, a taka górna granica nie ma wpływu na pomoc. Bez konieczności badania ostatniego argumentu, w tym przypadku kryterium to nie ustala ogólnego maksymalnego obciążenia podatkowego dla wszystkich przedsiębiorstw bez różnicy. Z reguły przedsiębiorstwa muszą płacić pełne stawki podatkowe, z wyjątkiem tych, które osiągną wartość progową, de facto pomyślaną w ten sposób, że stosuje się ją do przedsiębiorstw energochłonnych. Poprzez ustanowienie obiektywnych kryteriów, mianowicie górnego progu podatkowego dla określonych przedsiębiorstw – w danym przypadku szczególnie dla przedsiębiorstw energochłonnych – środek ten powoduje różne traktowanie. Różni się on od minimalnego obciążenia podatkowego w wysokości 363 EUR, na które wskazuje Jungbunzlauer Ges.m.b.H, a które efektywnie obowiązuje bez różnicy dla wszystkich przedsiębiorstw.

| (51) | W decyzji o wszczęciu procedury Komisja wyraziła swoją wątpliwość, czy rozszerzenie zakresu stosowania efektywnie zmieniłoby działanie środka. Komisja stwierdza, że ani Austria, ani interweniujące strony nie przedstawiły informacji, które mogłyby rozwiać te wątpliwości. W szczególności Austria nie przedstawiła liczb, które udowodniłyby, że zdecydowanie więcej przedsiębiorstw we wszystkich dziedzinach gospodarki odnosi korzyść z rozszerzenia zakresu stosowania. Ostatecznie duża liczba beneficjentów jakiegoś środka zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości nie stanowi sama w sobie dowodu na to, że środek można zakwalifikować jako środek ogólny. |
| --- | --- |

(51)

W decyzji o wszczęciu procedury Komisja wyraziła swoją wątpliwość, czy rozszerzenie zakresu stosowania efektywnie zmieniłoby działanie środka. Komisja stwierdza, że ani Austria, ani interweniujące strony nie przedstawiły informacji, które mogłyby rozwiać te wątpliwości. W szczególności Austria nie przedstawiła liczb, które udowodniłyby, że zdecydowanie więcej przedsiębiorstw we wszystkich dziedzinach gospodarki odnosi korzyść z rozszerzenia zakresu stosowania. Ostatecznie duża liczba beneficjentów jakiegoś środka zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości nie stanowi sama w sobie dowodu na to, że środek można zakwalifikować jako środek ogólny.

| (52) | Komisja uwzględnia również, że w wielu Państwach Członkowskich obowiązują środki skutkujące w ten sam sposób, dla których wnioskowano o zatwierdzenie pomocy państwa lub które Komisja bada z urzędu (8). |
| --- | --- |

(52)

Komisja uwzględnia również, że w wielu Państwach Członkowskich obowiązują środki skutkujące w ten sam sposób, dla których wnioskowano o zatwierdzenie pomocy państwa lub które Komisja bada z urzędu (8).

| (53) | Komisja jest zdania, że selektywności środka nie można uzasadniać charakterem i logiką systemu, ponieważ nie odpowiada to systemowej logice podatkowej. O wiele bardziej rekompensata jest wyraźnym odchyleniem od ogólnej struktury i sposobu funkcjonowania systemu podatkowego. Ponadto Komisja stwierdza, że podatek od energii ma podwójny cel. Po pierwsze powinien zachęcać przedsiębiorstwa do tego, aby podejmowały działania mające na celu oszczędzanie energii. Nawet wtedy, gdy dane przedsiębiorstwa podejmują już w szerszym zakresie działania, aby obniżyć koszty energii, nie można powiedzieć, że opodatkowanie energii nie ma dodatkowego celu zamierzonego. Zużycie energii jest generalnie zależne od technologii i w związku z tym ustalone jest tylko krótkoterminowo. Długoterminowo należy oczekiwać zwiększenia efektywności w związku z postępem i innowacjami technicznymi. Komisja stwierdza ponadto, że Marienhütte Ges.m.b.H nie uzasadniła rzekomego braku celu zamierzonego. Po drugie, nawet jeśli krótkoterminowo nie można dodatkowo zredukować zużycia energii, podatek pobiera się, aby uzyskać środki państwowe na cele ogólne, również mając na uwadze, że zużycie energii powoduje koszty dla społeczeństwa, którym musi zaradzić państwo. Dlatego charakter i logika systemu nie może decydować o tym, że przedsiębiorstwa energochłonne, z definicji źródła zanieczyszczenia środowiska naturalnego, zwalniane są z podatku od energii. |
| --- | --- |

(53)

Komisja jest zdania, że selektywności środka nie można uzasadniać charakterem i logiką systemu, ponieważ nie odpowiada to systemowej logice podatkowej. O wiele bardziej rekompensata jest wyraźnym odchyleniem od ogólnej struktury i sposobu funkcjonowania systemu podatkowego. Ponadto Komisja stwierdza, że podatek od energii ma podwójny cel. Po pierwsze powinien zachęcać przedsiębiorstwa do tego, aby podejmowały działania mające na celu oszczędzanie energii. Nawet wtedy, gdy dane przedsiębiorstwa podejmują już w szerszym zakresie działania, aby obniżyć koszty energii, nie można powiedzieć, że opodatkowanie energii nie ma dodatkowego celu zamierzonego. Zużycie energii jest generalnie zależne od technologii i w związku z tym ustalone jest tylko krótkoterminowo. Długoterminowo należy oczekiwać zwiększenia efektywności w związku z postępem i innowacjami technicznymi. Komisja stwierdza ponadto, że Marienhütte Ges.m.b.H nie uzasadniła rzekomego braku celu zamierzonego. Po drugie, nawet jeśli krótkoterminowo nie można dodatkowo zredukować zużycia energii, podatek pobiera się, aby uzyskać środki państwowe na cele ogólne, również mając na uwadze, że zużycie energii powoduje koszty dla społeczeństwa, którym musi zaradzić państwo. Dlatego charakter i logika systemu nie może decydować o tym, że przedsiębiorstwa energochłonne, z definicji źródła zanieczyszczenia środowiska naturalnego, zwalniane są z podatku od energii.

| (54) | Komisja nie podziela zdania Jungbunzlauer Ges.m.b.H, że środek nie stanowiłby pomocy państwa, jeżeli ustawodawca nakazywałby pobór podatku od odbiorcy końcowego. Struktura administracyjna środka nie ma w tym przypadku wpływu na charakter pomocy. Nawet jeśli ustawodawca nakazałby pobieranie podatku bezpośrednio od odbiorcy końcowego i przypuszczalnie wprowadziłby różne traktowanie różnych rodzajów użytkowników, to zróżnicowanie również stanowiłoby pomoc państwa. |
| --- | --- |

(54)

Komisja nie podziela zdania Jungbunzlauer Ges.m.b.H, że środek nie stanowiłby pomocy państwa, jeżeli ustawodawca nakazywałby pobór podatku od odbiorcy końcowego. Struktura administracyjna środka nie ma w tym przypadku wpływu na charakter pomocy. Nawet jeśli ustawodawca nakazałby pobieranie podatku bezpośrednio od odbiorcy końcowego i przypuszczalnie wprowadziłby różne traktowanie różnych rodzajów użytkowników, to zróżnicowanie również stanowiłoby pomoc państwa.

| (55) | Zostały spełnione wszystkie inne kryteria pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Środek odciąża przedsiębiorstwa z kosztów, które w innym przypadku musiałyby one ponieść i przysparza im w związku z tym korzyści. Środek należy przypisać państwu, jest on finansowany z zasobów państwowych, ponieważ państwo akceptuje zmniejszenie wpływów z podatków. Przyznając rekompensatę podatku tylko określonym przedsiębiorstwom, środek sprzyja im w porównaniu do innych przedsiębiorstw, co może zakłócić konkurencję. Przynajmniej kilku beneficjentów działa w sektorach, w których odbywa się wymiana handlowa między Państwami Członkowskimi. W związku z tym środek może mieć negatywny wpływ na wymianę handlową. Podsumowując, należy stwierdzić, że środek stanowi pomoc państwa i należy go zakwalifikować jako nową pomoc, ponieważ wprowadzono ją po przystąpieniu Austrii do Unii Europejskiej i nie została ona zatwierdzona przez Komisję. |
| --- | --- |

(55)

Zostały spełnione wszystkie inne kryteria pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Środek odciąża przedsiębiorstwa z kosztów, które w innym przypadku musiałyby one ponieść i przysparza im w związku z tym korzyści. Środek należy przypisać państwu, jest on finansowany z zasobów państwowych, ponieważ państwo akceptuje zmniejszenie wpływów z podatków. Przyznając rekompensatę podatku tylko określonym przedsiębiorstwom, środek sprzyja im w porównaniu do innych przedsiębiorstw, co może zakłócić konkurencję. Przynajmniej kilku beneficjentów działa w sektorach, w których odbywa się wymiana handlowa między Państwami Członkowskimi. W związku z tym środek może mieć negatywny wpływ na wymianę handlową. Podsumowując, należy stwierdzić, że środek stanowi pomoc państwa i należy go zakwalifikować jako nową pomoc, ponieważ wprowadzono ją po przystąpieniu Austrii do Unii Europejskiej i nie została ona zatwierdzona przez Komisję.

| (56) | Komisja zbadała zgodność pomocy na podstawie wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego (dalej: „wspólnotowe wytyczne”). W decyzji o wszczęciu procedury Komisja była zdania, że w tamtej sytuacji nie można było zastosować innego odstępstwa zgodnie z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE. W trakcie formalnego badania nie pojawiły się nowe kwestie, mogące rozwiać wątpliwości Komisji przytoczone w decyzji o wszczęciu formalnego badania. W związku z tym Komisja doszła do następującego wniosku: |
| --- | --- |

(56)

Komisja zbadała zgodność pomocy na podstawie wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego (dalej: „wspólnotowe wytyczne”). W decyzji o wszczęciu procedury Komisja była zdania, że w tamtej sytuacji nie można było zastosować innego odstępstwa zgodnie z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE. W trakcie formalnego badania nie pojawiły się nowe kwestie, mogące rozwiać wątpliwości Komisji przytoczone w decyzji o wszczęciu formalnego badania. W związku z tym Komisja doszła do następującego wniosku:

| (57) | Nowelizacja wprowadzona ustawą federalną nr 158/2002 wprowadziła w stosunku do przedsiębiorstw, do których do dnia 31 grudnia 2001 r. nie stosowano ustawy o rekompensacie podatku od energii, nowe odstępstwo od istniejącego podatku. Zgodnie z pkt 51.2 wspólnotowych wytycznych można stosować przepisy pkt 51.1, wtedy gdy podatek ma znaczny pozytywny wpływ na ochronę środowiska naturalnego, a odstępstwa są konieczne z powodu istotnych zmian warunków ekonomicznych, powodujących, że przedsiębiorstwo znalazło się w szczególnie trudnym położeniu konkurencyjnym. Austria nie podała żadnych informacji, czy taki przypadek miał miejsce. Austria również nie podniosła istotnie podatku, w związku z tym pkt 52 wspólnotowych wytycznych nie ma zastosowania. W tych warunkach Państwo Członkowskie może przyznać zwolnienia podatkowe tylko zgodnie z pkt 53 tiret drugie, który odsyła do pkt 45 i 46 wspólnotowych wytycznych. Zgodnie z nimi można przyznać pomoc operacyjną na okres do pięciu lat, jeżeli ich intensywność zmniejszy się do 50 % kosztów dodatkowych lub w czasie pięciu lat pomoc będzie się stopniowo zmniejszać. Austriacka ustawa ani nie ogranicza rekompensaty podatku do 50 % kosztów dodatkowych, ani nie wymaga progresywnego zmniejszenia. |
| --- | --- |

(57)

Nowelizacja wprowadzona ustawą federalną nr 158/2002 wprowadziła w stosunku do przedsiębiorstw, do których do dnia 31 grudnia 2001 r. nie stosowano ustawy o rekompensacie podatku od energii, nowe odstępstwo od istniejącego podatku. Zgodnie z pkt 51.2 wspólnotowych wytycznych można stosować przepisy pkt 51.1, wtedy gdy podatek ma znaczny pozytywny wpływ na ochronę środowiska naturalnego, a odstępstwa są konieczne z powodu istotnych zmian warunków ekonomicznych, powodujących, że przedsiębiorstwo znalazło się w szczególnie trudnym położeniu konkurencyjnym. Austria nie podała żadnych informacji, czy taki przypadek miał miejsce. Austria również nie podniosła istotnie podatku, w związku z tym pkt 52 wspólnotowych wytycznych nie ma zastosowania. W tych warunkach Państwo Członkowskie może przyznać zwolnienia podatkowe tylko zgodnie z pkt 53 tiret drugie, który odsyła do pkt 45 i 46 wspólnotowych wytycznych. Zgodnie z nimi można przyznać pomoc operacyjną na okres do pięciu lat, jeżeli ich intensywność zmniejszy się do 50 % kosztów dodatkowych lub w czasie pięciu lat pomoc będzie się stopniowo zmniejszać. Austriacka ustawa ani nie ogranicza rekompensaty podatku do 50 % kosztów dodatkowych, ani nie wymaga progresywnego zmniejszenia.

| (58) | W stosunku do przedsiębiorstw, do których już przed dniem 31 grudnia 2001 r. stosowano ustawę o rekompensacie podatku od energii, system rekompensat podatku pozostaje niezmieniony. Tutaj środek przewiduje zwolnienie od istniejącego podatku, które zostało ustanowione wraz z jego wprowadzeniem. Wchodzi ono w zakres pkt 51.2 wspólnotowych wytycznych, który odsyła do kryteriów zgodności w pkt 51.1. Z tego ostatniego postanowienia tylko pkt 51.1 litera b) tiret drugie wydaje się mieć zastosowanie. Według tego przedsiębiorstwa muszą płacić istotną część podatków krajowych. Austria nie przedłożyła żadnych danych dla badanego okresu, które umożliwiłyby obliczenie rzeczywistej części podatku, którą muszą zapłacić przedsiębiorstwa, których dotyczy ta regulacja. W związku z tym Komisja nie mogła dojść do wniosku, że przedsiębiorstwa płacą istotną część podatków krajowych. |
| --- | --- |

(58)

W stosunku do przedsiębiorstw, do których już przed dniem 31 grudnia 2001 r. stosowano ustawę o rekompensacie podatku od energii, system rekompensat podatku pozostaje niezmieniony. Tutaj środek przewiduje zwolnienie od istniejącego podatku, które zostało ustanowione wraz z jego wprowadzeniem. Wchodzi ono w zakres pkt 51.2 wspólnotowych wytycznych, który odsyła do kryteriów zgodności w pkt 51.1. Z tego ostatniego postanowienia tylko pkt 51.1 litera b) tiret drugie wydaje się mieć zastosowanie. Według tego przedsiębiorstwa muszą płacić istotną część podatków krajowych. Austria nie przedłożyła żadnych danych dla badanego okresu, które umożliwiłyby obliczenie rzeczywistej części podatku, którą muszą zapłacić przedsiębiorstwa, których dotyczy ta regulacja. W związku z tym Komisja nie mogła dojść do wniosku, że przedsiębiorstwa płacą istotną część podatków krajowych.

| (59) | Uwzględniając powyższe wywody, Komisja doszła do wniosku, że ustawa o rekompensacie podatku od energii z 1996 r., której obowiązywanie przedłużono bez istotnych zmian art. 6 ustawy federalnej nr 158/2002 do 31 grudnia 2003 r., nie odpowiada wymogom wytycznych wspólnotowych i jest niezgodna ze wspólnym rynkiem. |
| --- | --- |

(59)

Uwzględniając powyższe wywody, Komisja doszła do wniosku, że ustawa o rekompensacie podatku od energii z 1996 r., której obowiązywanie przedłużono bez istotnych zmian art. 6 ustawy federalnej nr 158/2002 do 31 grudnia 2003 r., nie odpowiada wymogom wytycznych wspólnotowych i jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

| (60) | W stosunku do przedsiębiorstw, do których przed dniem 31 grudnia 2001 r. nie stosowano ustawy o rekompensacie podatku od energii, zapowiedziana przez Austrię zmiana środka jest zgodna z pkt 53 i 54 wytycznych wspólnotowych. Pomoc wynosi 100 % kosztów dodatkowych w pierwszym roku, a w drugim zostanie zmniejszona do 80 %. W badanym okresie zmniejsza się więc ona liniowo. Poza tym Komisja jest zdania, że obniżenie podatku w drugim roku pozostawia beneficjentom kwotę podatku, która nadal przekracza wartość progową wymaganą dyrektywą w sprawie podatku od energii od 2004 r. |
| --- | --- |

(60)

W stosunku do przedsiębiorstw, do których przed dniem 31 grudnia 2001 r. nie stosowano ustawy o rekompensacie podatku od energii, zapowiedziana przez Austrię zmiana środka jest zgodna z pkt 53 i 54 wytycznych wspólnotowych. Pomoc wynosi 100 % kosztów dodatkowych w pierwszym roku, a w drugim zostanie zmniejszona do 80 %. W badanym okresie zmniejsza się więc ona liniowo. Poza tym Komisja jest zdania, że obniżenie podatku w drugim roku pozostawia beneficjentom kwotę podatku, która nadal przekracza wartość progową wymaganą dyrektywą w sprawie podatku od energii od 2004 r.

| (61) | W stosunku do przedsiębiorstw, dla których ustawa o rekompensacie podatku od energii obowiązywała do dnia 31 grudnia 2001 r., pomoc jest zdaniem Komisji zgodna z pkt 51.1 lit. b) tiret drugie wspólnotowych wytycznych. Zgodnie z pkt 51.1 lit. b) tiret drugie beneficjenci muszą płacić istotną część podatków krajowych. Spowodowane jest to koniecznością zachęcenia przedsiębiorstw do poprawy ochrony środowiska naturalnego. Wynika to z brzmienia pkt 51.1 lit. b) tiret pierwsze, zgodnie z którym można obniżyć zharmonizowany podatek, jeżeli kwota zapłacona przez beneficjenta będzie wyższa od minimum wspólnotowego i na takim poziomie, „który stanowi dla przedsiębiorstw środek zachęcający do poprawy ochrony środowiska naturalnego”. W trakcie badanego okresu austriacki podatek od energii był podatkiem krajowym; dyrektywa w sprawie podatku od energii wprowadza od dnia 1 stycznia 2004 r. zharmonizowane opodatkowanie, ustalające minimalne stawki podatku za korzystanie z produktów energetycznych, które podlegają opodatkowaniu i rekompensacie zgodnie z austriackimi ustawami o podatku od energii. Dyrektywa w sprawie podatku od energii wyraźnie bierze pod uwagę cele ochrony środowiska naturalnego (zobacz w szczególności następujące punkty uzasadnienia 3, 6, 7 i 12). Dlatego Komisja jest zdania, że przestrzeganie minimalnych stawek dyrektywy w sprawie podatku od energii jest zachętą dla przedsiębiorstwa do poprawy środowiska naturalnego. Z tego powodu można również postrzegać przestrzeganie stawek minimalnych jako istotną część podatków krajowych, zgodnie z wymaganiami pkt 51.1 lit. b) tiret drugie wytycznych wspólnotowych. Austria ustala takie minimalne obciążenia podatkowe, że dotrzymane są nie tylko minimalne stawki podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej, ale również węgla, od którego do tej pory w Austrii nie pobierano podatku od energii. W ten sposób Austria zapewnia, że minimalne obciążenie podatkowe w 2002 r. i 2003 r. odpowiada poziomowi podatku, a także uwzględnia minimalny warunek pozytywnego oddziaływania na środowisko naturalne, do którego zmierza dyrektywa. |
| --- | --- |

(61)

W stosunku do przedsiębiorstw, dla których ustawa o rekompensacie podatku od energii obowiązywała do dnia 31 grudnia 2001 r., pomoc jest zdaniem Komisji zgodna z pkt 51.1 lit. b) tiret drugie wspólnotowych wytycznych. Zgodnie z pkt 51.1 lit. b) tiret drugie beneficjenci muszą płacić istotną część podatków krajowych. Spowodowane jest to koniecznością zachęcenia przedsiębiorstw do poprawy ochrony środowiska naturalnego. Wynika to z brzmienia pkt 51.1 lit. b) tiret pierwsze, zgodnie z którym można obniżyć zharmonizowany podatek, jeżeli kwota zapłacona przez beneficjenta będzie wyższa od minimum wspólnotowego i na takim poziomie, „który stanowi dla przedsiębiorstw środek zachęcający do poprawy ochrony środowiska naturalnego”. W trakcie badanego okresu austriacki podatek od energii był podatkiem krajowym; dyrektywa w sprawie podatku od energii wprowadza od dnia 1 stycznia 2004 r. zharmonizowane opodatkowanie, ustalające minimalne stawki podatku za korzystanie z produktów energetycznych, które podlegają opodatkowaniu i rekompensacie zgodnie z austriackimi ustawami o podatku od energii. Dyrektywa w sprawie podatku od energii wyraźnie bierze pod uwagę cele ochrony środowiska naturalnego (zobacz w szczególności następujące punkty uzasadnienia 3, 6, 7 i 12). Dlatego Komisja jest zdania, że przestrzeganie minimalnych stawek dyrektywy w sprawie podatku od energii jest zachętą dla przedsiębiorstwa do poprawy środowiska naturalnego. Z tego powodu można również postrzegać przestrzeganie stawek minimalnych jako istotną część podatków krajowych, zgodnie z wymaganiami pkt 51.1 lit. b) tiret drugie wytycznych wspólnotowych. Austria ustala takie minimalne obciążenia podatkowe, że dotrzymane są nie tylko minimalne stawki podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej, ale również węgla, od którego do tej pory w Austrii nie pobierano podatku od energii. W ten sposób Austria zapewnia, że minimalne obciążenie podatkowe w 2002 r. i 2003 r. odpowiada poziomowi podatku, a także uwzględnia minimalny warunek pozytywnego oddziaływania na środowisko naturalne, do którego zmierza dyrektywa.

| (62) | Jeżeli pomoc państwowa przyznana niezgodnie z prawem zostanie uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem, należy zażądać jej zwrotu od odbiorcy. Po zażądaniu zwrotu tej pomocy konkurencyjność powinna być porównywalna w miarę możliwości z okresem przed przyznaniem pomocy. Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (10) mówi jednak: „Komisja nie wymaga windykacji, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego.” Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz praktyką decyzyjną Komisji decyzja o windykacji pomocy jest sprzeczna z ogólną zasadą prawa wspólnotowego, jeżeli działania Komisji mogły wzbudzić zaufanie odbiorcy pomocy, że została ona przyznana zgodnie z prawem wspólnotowym. |
| --- | --- |

(62)

Jeżeli pomoc państwowa przyznana niezgodnie z prawem zostanie uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem, należy zażądać jej zwrotu od odbiorcy. Po zażądaniu zwrotu tej pomocy konkurencyjność powinna być porównywalna w miarę możliwości z okresem przed przyznaniem pomocy. Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (10) mówi jednak: „Komisja nie wymaga windykacji, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego.” Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz praktyką decyzyjną Komisji decyzja o windykacji pomocy jest sprzeczna z ogólną zasadą prawa wspólnotowego, jeżeli działania Komisji mogły wzbudzić zaufanie odbiorcy pomocy, że została ona przyznana zgodnie z prawem wspólnotowym.

| (63) | Państwo Członkowskie powinno zapewnić zgodność środków krajowych ze wspólnotowymi zasadami konkurencji, tak aby nie spowodować zakłócenia konkurencji oraz żeby zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE Komisja była informowana o środkach pomocowych, które mogą być wprowadzane w życie po zbadaniu przez Komisję. Zasadniczo przedsiębiorstwa nie mogą mieć uzasadnionych oczekiwań na otrzymanie pomocy niezgodnej z prawem. Gdyby przedsiębiorstwa mogły się skutecznie powoływać na prawo krajowe, nawet jeśli zostało ono uchwalone w dobrej wierze, ale nie odpowiada przepisom o pomocy i w związku z tym zakłóca konkurencję, nie zostałby osiągnięty cel wspólnotowej kontroli pomocy. |
| --- | --- |

(63)

Państwo Członkowskie powinno zapewnić zgodność środków krajowych ze wspólnotowymi zasadami konkurencji, tak aby nie spowodować zakłócenia konkurencji oraz żeby zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE Komisja była informowana o środkach pomocowych, które mogą być wprowadzane w życie po zbadaniu przez Komisję. Zasadniczo przedsiębiorstwa nie mogą mieć uzasadnionych oczekiwań na otrzymanie pomocy niezgodnej z prawem. Gdyby przedsiębiorstwa mogły się skutecznie powoływać na prawo krajowe, nawet jeśli zostało ono uchwalone w dobrej wierze, ale nie odpowiada przepisom o pomocy i w związku z tym zakłóca konkurencję, nie zostałby osiągnięty cel wspólnotowej kontroli pomocy.

| (64) | W wyroku Van den Bergh en Jurgens (11) Trybunał Sprawiedliwości orzekł:
  „Zgodnie ze stałym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości każdy podmiot gospodarczy może się powoływać na zasadę ochrony zaufania, jeżeli jakiś organ wspólnotowy rozbudził jego uzasadnione oczekiwania. Jeżeli przezorny i rozważny podmiot gospodarczy jest w stanie przewidzieć ustanowienie środka wspólnotowego, wpływającego na jego interesy, nie może się on w tym przypadku powoływać na tę zasadę.” |
| --- | --- |

(64)

W wyroku Van den Bergh en Jurgens (11) Trybunał Sprawiedliwości orzekł:

„Zgodnie ze stałym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości każdy podmiot gospodarczy może się powoływać na zasadę ochrony zaufania, jeżeli jakiś organ wspólnotowy rozbudził jego uzasadnione oczekiwania. Jeżeli przezorny i rozważny podmiot gospodarczy jest w stanie przewidzieć ustanowienie środka wspólnotowego, wpływającego na jego interesy, nie może się on w tym przypadku powoływać na tę zasadę.”

| (65) | Austria nie dostarczyła Komisji żadnego argumentu na istnienie uzasadnionego zaufania ze strony beneficjentów regulacji. Z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości wynika jednak, że Komisja powinna automatycznie uwzględniać nadzwyczajne okoliczności, które zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 usprawiedliwiają rezygnację z windykacji sprzecznej z prawem pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego, jaką jest zasada ochrony zaufania. |
| --- | --- |

(65)

Austria nie dostarczyła Komisji żadnego argumentu na istnienie uzasadnionego zaufania ze strony beneficjentów regulacji. Z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości wynika jednak, że Komisja powinna automatycznie uwzględniać nadzwyczajne okoliczności, które zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 usprawiedliwiają rezygnację z windykacji sprzecznej z prawem pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego, jaką jest zasada ochrony zaufania.

| (66) | W omawianym przypadku Komisja przyjmuje z jednej strony do wiadomości, że omawiany środek krajowy nakłada na austriackie przedsiębiorstwa znaczne obciążenie w interesie ochrony środowiska naturalnego. Bez rekompensaty analizowanej w tej decyzji obciążenie tego typu byłoby duże dla przedsiębiorstw energochłonnych. Podczas planowania środka krajowego nie istniała ugruntowana praktyka prawnej oceny odstępstw lub obniżenia takich podatków, które formalnie stosowane są do różnych gałęzi gospodarki, ale pomimo to są selektywne, ponieważ przysparzają właściwej, rzeczywistej i specyficznej korzyści określonym sektorom. Z drugiej strony można sobie wyobrazić, że w omawianym przypadku treść odpowiedzi Trybunału Sprawiedliwości na drugie pytanie w wyroku w sprawie Adria-Wien mogła prowadzić do tego, że niektórzy beneficjenci pomocy w dobrej wierze założyli, że sporne środki krajowe omówione przez sędziego krajowego przestały być selektywne, i w związku z tym nie stanowią pomocy państwa, jeżeli korzystanie z nich zostanie rozszerzone na inne sektory niż produkcja materialnych dóbr gospodarczych. Po uwzględnieniu tych wszystkich rozważań Komisja doszła do wniosku, że w omawianym przypadku windykacja byłaby sprzeczna z zasadą zachowania zaufania. Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 Komisja postanawia nie żądać windykacji. |
| --- | --- |

(66)

W omawianym przypadku Komisja przyjmuje z jednej strony do wiadomości, że omawiany środek krajowy nakłada na austriackie przedsiębiorstwa znaczne obciążenie w interesie ochrony środowiska naturalnego. Bez rekompensaty analizowanej w tej decyzji obciążenie tego typu byłoby duże dla przedsiębiorstw energochłonnych. Podczas planowania środka krajowego nie istniała ugruntowana praktyka prawnej oceny odstępstw lub obniżenia takich podatków, które formalnie stosowane są do różnych gałęzi gospodarki, ale pomimo to są selektywne, ponieważ przysparzają właściwej, rzeczywistej i specyficznej korzyści określonym sektorom. Z drugiej strony można sobie wyobrazić, że w omawianym przypadku treść odpowiedzi Trybunału Sprawiedliwości na drugie pytanie w wyroku w sprawie Adria-Wien mogła prowadzić do tego, że niektórzy beneficjenci pomocy w dobrej wierze założyli, że sporne środki krajowe omówione przez sędziego krajowego przestały być selektywne, i w związku z tym nie stanowią pomocy państwa, jeżeli korzystanie z nich zostanie rozszerzone na inne sektory niż produkcja materialnych dóbr gospodarczych. Po uwzględnieniu tych wszystkich rozważań Komisja doszła do wniosku, że w omawianym przypadku windykacja byłaby sprzeczna z zasadą zachowania zaufania. Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 Komisja postanawia nie żądać windykacji.

| (67) | Rekompensata podatku od energii obowiązuje dla rolnictwa i leśnictwa pod tymi samymi warunkami, które obowiązują w innych sektorach korzystających z pomocy. Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego nie dotyczą rolnictwa. Oceniając pomoc w postaci podatków od energii (12), obejmującą wiele sektorów, Komisja rozważała jednak równe traktowanie rolnictwa i leśnictwa z innymi gałęziami gospodarki z zastrzeżeniem ogólnych kryteriów pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego. Powyższe rozważania obowiązują w związku z tym również w przypadku oceny pomocy dla rolnictwa. |
| --- | --- |

(67)

Rekompensata podatku od energii obowiązuje dla rolnictwa i leśnictwa pod tymi samymi warunkami, które obowiązują w innych sektorach korzystających z pomocy. Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego nie dotyczą rolnictwa. Oceniając pomoc w postaci podatków od energii (12), obejmującą wiele sektorów, Komisja rozważała jednak równe traktowanie rolnictwa i leśnictwa z innymi gałęziami gospodarki z zastrzeżeniem ogólnych kryteriów pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego. Powyższe rozważania obowiązują w związku z tym również w przypadku oceny pomocy dla rolnictwa.

VI.   WNIOSKI

| (68) | Komisja stwierdza, że austriacka ustawa o rekompensacie podatku od energii z 1996 r. w brzmieniu ustawy federalnej nr 158/2002, której ważność została przedłużona do dnia 31 grudnia 2003 r. bez zmian, została przeprowadzona niezgodnie z prawem i jest niezgodna z art. 88 ust. 3 Traktatu WE. |
| --- | --- |

(68)

Komisja stwierdza, że austriacka ustawa o rekompensacie podatku od energii z 1996 r. w brzmieniu ustawy federalnej nr 158/2002, której ważność została przedłużona do dnia 31 grudnia 2003 r. bez zmian, została przeprowadzona niezgodnie z prawem i jest niezgodna z art. 88 ust. 3 Traktatu WE.

| (69) | W stosunku do przedsiębiorstw, których do dnia 31 grudnia 2001 r. nie obejmowała ustawa o rekompensacie podatku od energii, pomoc jest zgodna ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego, szczególnie z pkt 52 i 45 oraz innymi odstępstwami zgodnie z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE. |
| --- | --- |

(69)

W stosunku do przedsiębiorstw, których do dnia 31 grudnia 2001 r. nie obejmowała ustawa o rekompensacie podatku od energii, pomoc jest zgodna ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego, szczególnie z pkt 52 i 45 oraz innymi odstępstwami zgodnie z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE.

| (70) | W stosunku do przedsiębiorstw, które już przed dniem 31 grudnia 2001 r. obejmowała ustawa o rekompensacie podatku od energii, pomoc jest niezgodna ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego, szczególnie z pkt 51.1 lit. b) tiret drugie oraz innymi odstępstwami zgodnie z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE. Ponieważ nie można przytoczyć innych powodów zgodności regulacji, jest ona niezgodna ze wspólnym rynkiem. |
| --- | --- |

(70)

W stosunku do przedsiębiorstw, które już przed dniem 31 grudnia 2001 r. obejmowała ustawa o rekompensacie podatku od energii, pomoc jest niezgodna ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego, szczególnie z pkt 51.1 lit. b) tiret drugie oraz innymi odstępstwami zgodnie z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE. Ponieważ nie można przytoczyć innych powodów zgodności regulacji, jest ona niezgodna ze wspólnym rynkiem.

| (71) | Jednak po uwzględnieniu szczególnych okoliczności omawianego przypadku oraz zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 nie żąda się windykacji. |
| --- | --- |

(71)

Jednak po uwzględnieniu szczególnych okoliczności omawianego przypadku oraz zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 nie żąda się windykacji.

| (72) | Komisja przyjęła do wiadomości, że rząd austriacki zapowiedział zmianę rekompensaty podatku od energii z mocą wsteczną. Komisja uważa wyżej wymienione zmiany za zgodne ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego, szczególnie z pkt 52 w połączeniu z pkt 45 i pkt 51.1 lit. b) ust. 2. |
| --- | --- |

(72)

Komisja przyjęła do wiadomości, że rząd austriacki zapowiedział zmianę rekompensaty podatku od energii z mocą wsteczną. Komisja uważa wyżej wymienione zmiany za zgodne ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego, szczególnie z pkt 52 w połączeniu z pkt 45 i pkt 51.1 lit. b) ust. 2.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Rekompensata podatku od energii, przyznana w Austrii w 2002 r. zgodnie z ustawą o rekompensacie podatku od energii z 1996 r., znowelizowaną przez ustawę federalną nr 158/2002, przedłużoną do dnia 31 grudnia 2003 r. bez zmian, jest niezgodna z prawem i stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.

Artykuł 2

Austria podejmnie konieczne działania mające na celu uchylenie wymienionej w art. 1 regulacji dotyczącej pomocy państwa, o ile jest ona jeszcze w mocy.

Artykuł 3

Austria podejmie wszelkie konieczne kroki, aby dopasować środek z mocą wsteczną, tak jak zostało to zapowiedziane w piśmie władz austriackich z dnia 5 grudnia 2003 r.

Artykuł 4

W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Austria poinformuje Komisję o środkach podjętych celem wykonania decyzji.

Artykuł 5

Decyzja jest skierowana do Republiki Austrii.

Bruksela, dnia 9 marca 2004 r.

W imieniu Komisji

Mario MONTI

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. C 164 z 15.7.2003, str. 2.

1

(2)  Patrz: przypis 1.

2

(3)  Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określające zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów (Dz.U. L 124 z 8.6.1971, str. 1), w szczególności art. 3, termin nadsyłania uwag upływał dnia 18 sierpnia 2003 r.

3

(4)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-143/99, Adria-Wien Pipeline GmbH and Wietersdorfer & Peggauer Zementwerke GmbH v Finanzlandesdirektion für Kärnten [2001] ECR I-8365.

4

Adria-Wien Pipeline GmbH and Wietersdorfer & Peggauer Zementwerke GmbH v Finanzlandesdirektion für Kärnten

Austriacki Trybunał Konstytucyjny przedłożył Trybunałowi Sprawiedliwości dwa pytania do orzeczenia wydawanego w trybie prejudycjalnym:

| 1) | Czy środki prawne Państwa Członkowskiego, przewidujące częściową rekompensatę podatku od energii pobieranego od gazu ziemnego i energii elektrycznej, przyznające tę rekompensatę jednak tylko przedsiębiorstwom, których punkt ciężkości w sposób udowodniony leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych, należy postrzegać jako pomoc państwa w rozumieniu art. 92 Traktatu WE? |
| --- | --- |

1)

Czy środki prawne Państwa Członkowskiego, przewidujące częściową rekompensatę podatku od energii pobieranego od gazu ziemnego i energii elektrycznej, przyznające tę rekompensatę jednak tylko przedsiębiorstwom, których punkt ciężkości w sposób udowodniony leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych, należy postrzegać jako pomoc państwa w rozumieniu art. 92 Traktatu WE?

| 2) | W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie: Czy taki środek prawny należy postrzegać jako pomoc państwa w rozumieniu art. 92 Traktatu WE, jeżeli mogą korzystać z niego wszystkie przedsiębiorstwa bez względu na to, czy ich punkt ciężkości w sposób udowodniony leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych? |
| --- | --- |

2)

W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie: Czy taki środek prawny należy postrzegać jako pomoc państwa w rozumieniu art. 92 Traktatu WE, jeżeli mogą korzystać z niego wszystkie przedsiębiorstwa bez względu na to, czy ich punkt ciężkości w sposób udowodniony leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych?

(5)  Dz.U. C 37 z 3.2.2001, str. 3.

5

(6)  Dz.U. L 283 z 31.10.2003, str. 51.

6

(7)  Patrz: wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 17 listopada 1992 r. w sprawie C-105/91, Komisja/Grecja, Slg. 1992, str. I-5871; wyrok z dnia 10 września 1996 r. w sprawie C-11/95 Komisja/Belgia, 1996, str. I-4415; wyrok z dnia 9 stycznia 1999 r. w sprawie C-365/97 Komisja/Włochy, 1999, str. I-7773 oraz wyrok z dnia 4 lutego 1988 r. w sprawie 113/86 Komisja/Włochy, 1988, str. 607.

7

Komisja/Grecja

Komisja/Belgia

Komisja/Włochy

Komisja/Włochy

(8)  Patrz: N 449/2001 – Niemcy, N 123/2000 – Zjednoczone Królestwo, C 42/2003 – Szwecja.

8

(9)  Komisja stwierdza, że zmiany te jeszcze nie weszły w życie.

9

(10)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1.

10

(11)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie 265/85, Van den Bergh und Jurgens BV v Komisja [1987], str. 1155, pkt 44.

11

Van den Bergh und Jurgens BV v Komisja

(12)  Patrz w szczególności: decyzja Komisji w sprawie niemieckiego podatku ekologicznego, NN 47/99 (Dz.U. C 166 z 12.6.1999) i w sprawie pomocy N575/A/99 (Dz.U. C 322 z 11.11.2000).

12

---

| 22.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 190/22 |
| --- | --- | --- | --- |

22.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 190/22

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 9 grudnia 2004 r.

dotycząca postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE i art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa C.37.533 – Chlorek choliny)

(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4717)

(Jedynie teksty w językach angielskim, francuskim i niemieckim są autentyczne)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2005/566/WE)

W dniu 9 grudnia 2004 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG. Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) Komisja publikuje w niniejszym dokumencie nazwy stron oraz zasadniczą treść decyzji, wraz z wszelkimi nałożonymi karami, uwzględniając jednocześnie uzasadniony interes przedsiębiorstw odnośnie do ochrony ich interesów handlowych. Niepoufna wersja pełnego tekstu decyzji jest dostępna w autentycznych językach sprawy oraz w językach roboczych Komisji na internetowej stronie DG COMP pod adresem: http://europa.eu.int/comm/competition

I.   STRESZCZENIE NARUSZENIA

1.   Wstęp

| (1) | Niniejsza decyzja jest adresowana do firm Akzo Nobel N.V., Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemical Internationals B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. i Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., wspólnie i oddzielnie (zwanej dalej „Akzo Nobel”), BASF A.G. (zwanej dalej „BASF”), Bioproducts Incorporated (zwanej dalej „Bioproducts”), Chinook Group Limited Partnership i Chinook Group Limited, wspólnie i oddzielnie (zwanej dalej „Chinook”), DuCoa L.P. (zwanej dalej „DuCoa”) oraz UCB S.A. (zwanej dalej „UCB”) |
| --- | --- |

(1)

Niniejsza decyzja jest adresowana do firm Akzo Nobel N.V., Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemical Internationals B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. i Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., wspólnie i oddzielnie (zwanej dalej „Akzo Nobel”), BASF A.G. (zwanej dalej „BASF”), Bioproducts Incorporated (zwanej dalej „Bioproducts”), Chinook Group Limited Partnership i Chinook Group Limited, wspólnie i oddzielnie (zwanej dalej „Chinook”), DuCoa L.P. (zwanej dalej „DuCoa”) oraz UCB S.A. (zwanej dalej „UCB”)

| (2) | Adresaci uczestniczyli w pojedynczym i ciągłym naruszeniu art. 81 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej „Traktatem WE” lub „Traktatem”) oraz, od dnia 1 stycznia 1994 r., art. 53 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanego dalej „Porozumieniem EOG”) obejmującego całe terytorium EOG. |
| --- | --- |

(2)

Adresaci uczestniczyli w pojedynczym i ciągłym naruszeniu art. 81 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej „Traktatem WE” lub „Traktatem”) oraz, od dnia 1 stycznia 1994 r., art. 53 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanego dalej „Porozumieniem EOG”) obejmującego całe terytorium EOG.

| (3) | Komisja, po otrzymaniu od amerykańskiego dostawcy, firmy Bioproducts, wniosku o złagodzenie w kwietniu 1999 r. wszczęła dochodzenie w sprawie światowej produkcji chlorku choliny. Dochodzenie obejmowało okres od 1992 do końca 1998 r. (zwany dalej „okresem dochodzenia”). |
| --- | --- |

(3)

Komisja, po otrzymaniu od amerykańskiego dostawcy, firmy Bioproducts, wniosku o złagodzenie w kwietniu 1999 r. wszczęła dochodzenie w sprawie światowej produkcji chlorku choliny. Dochodzenie obejmowało okres od 1992 do końca 1998 r. (zwany dalej „okresem dochodzenia”).

2.   Rynek chlorku choliny

| (4) | Chlorek choliny należy do rozpuszczalnych w wodzie witamin grupy B kompleks (witamina B4). Stosowany jest głównie w przemyśle produkcji pasz zwierzęcych jako tradycyjny dodatek do paszy, zwłaszcza dla drobiu i trzody chlewnej, służący do zwiększania wzrostu, obniżania wskaźników śmiertelności, podnoszenia wydajności paszy, zwiększania produkcji jaj oraz poprawy jakości mięsa. |
| --- | --- |

(4)

Chlorek choliny należy do rozpuszczalnych w wodzie witamin grupy B kompleks (witamina B4). Stosowany jest głównie w przemyśle produkcji pasz zwierzęcych jako tradycyjny dodatek do paszy, zwłaszcza dla drobiu i trzody chlewnej, służący do zwiększania wzrostu, obniżania wskaźników śmiertelności, podnoszenia wydajności paszy, zwiększania produkcji jaj oraz poprawy jakości mięsa.

| (5) | Na początku okresu dochodzenia chlorek choliny produkowany był głównie w Europie i Ameryce Północnej (w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie), choć zdolność produkcji chlorku choliny istniała również w Chinach, Indiach, Japonii, Korei i na Tajwanie. Producenci z Ameryki Północnej eksportowali chlorek choliny do Ameryki Środkowej i Południowej, Europy, na Daleki i Południowy Wschód. Producenci europejscy zaczęli eksportować go do Ameryki Środkowej i Południowej, Afryki, na Południowy i Daleki Wschód. Europejscy i północnoamerykańscy producenci posiadali również zakłady produkcyjne w różnych częściach świata i rozszerzali lokalną produkcję w celu obniżenia kosztów transportu i magazynowania oraz w celu lepszej penetracji lokalnych rynków. W szczególności, BASF utworzył zakłady produkcyjne w Meksyku, Brazylii i Tajlandii, Akzo Nobel i UCB w Chinach, DuCoa w Meksyku, a Chinook w Singapurze. |
| --- | --- |

(5)

Na początku okresu dochodzenia chlorek choliny produkowany był głównie w Europie i Ameryce Północnej (w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie), choć zdolność produkcji chlorku choliny istniała również w Chinach, Indiach, Japonii, Korei i na Tajwanie. Producenci z Ameryki Północnej eksportowali chlorek choliny do Ameryki Środkowej i Południowej, Europy, na Daleki i Południowy Wschód. Producenci europejscy zaczęli eksportować go do Ameryki Środkowej i Południowej, Afryki, na Południowy i Daleki Wschód. Europejscy i północnoamerykańscy producenci posiadali również zakłady produkcyjne w różnych częściach świata i rozszerzali lokalną produkcję w celu obniżenia kosztów transportu i magazynowania oraz w celu lepszej penetracji lokalnych rynków. W szczególności, BASF utworzył zakłady produkcyjne w Meksyku, Brazylii i Tajlandii, Akzo Nobel i UCB w Chinach, DuCoa w Meksyku, a Chinook w Singapurze.

| (6) | Wielkość światowego rynku chlorku choliny w roku 1997, ostatnim pełnym roku naruszenia, oszacowano na 183,7 mln EUR, z czego na EOG przypadało 52,6 mln euro. W okresie dochodzenia producenci uczestniczący w naruszeniu kontrolowali ponad 80 % światowego rynku. Producenci europejscy związani ze sprawą kontrolowali blisko 80 % terytorium EOG. |
| --- | --- |

(6)

Wielkość światowego rynku chlorku choliny w roku 1997, ostatnim pełnym roku naruszenia, oszacowano na 183,7 mln EUR, z czego na EOG przypadało 52,6 mln euro. W okresie dochodzenia producenci uczestniczący w naruszeniu kontrolowali ponad 80 % światowego rynku. Producenci europejscy związani ze sprawą kontrolowali blisko 80 % terytorium EOG.

3.   Opis kartelu

| (7) | Jeżeli chodzi o EOG, to kartel chlorku choliny działał na dwóch różnych, lecz ściśle związanych ze sobą poziomach – światowym i europejskim. Na poziomie światowym wszyscy producenci będący przedmiotem tego postępowania uczestniczyli w działaniach antykonkurencyjnych dotyczących EOG w okresie od czerwca 1992 do kwietnia 1994 r. Działania te obejmowały ustalanie i podnoszenie cen światowych, rozdzielanie rynków światowych, kontrolę dystrybutorów i przetwórców oraz wymianę poufnych informacji handlowych. |
| --- | --- |

(7)

Jeżeli chodzi o EOG, to kartel chlorku choliny działał na dwóch różnych, lecz ściśle związanych ze sobą poziomach – światowym i europejskim. Na poziomie światowym wszyscy producenci będący przedmiotem tego postępowania uczestniczyli w działaniach antykonkurencyjnych dotyczących EOG w okresie od czerwca 1992 do kwietnia 1994 r. Działania te obejmowały ustalanie i podnoszenie cen światowych, rozdzielanie rynków światowych, kontrolę dystrybutorów i przetwórców oraz wymianę poufnych informacji handlowych.

| (8) | Producenci północnoamerykańscy nie uczestniczyli w szeregu dalszych antykonkurencyjnych spotkań odbywających się ściśle w gronie producentów europejskich i mających na celu skoordynowanie ich działań na rynku europejskim. Spotkania te miały miejsce w okresie od marca 1994 do października 1998 r. Działania obejmowały ustalanie i podwyższanie cen (zarówno dla EOG jako całości, dla konkretnych rynków krajowych, jak i dla indywidualnych klientów), rozdzielanie indywidualnych klientów pomiędzy uczestniczące przedsiębiorstwa, przydzielanie udziałów rynkowych każdemu przedsiębiorstwu dla rynku EOG jako całości, kontrolę dystrybutorów i przetwórców oraz wymianę poufnych informacji handlowych. |
| --- | --- |

(8)

Producenci północnoamerykańscy nie uczestniczyli w szeregu dalszych antykonkurencyjnych spotkań odbywających się ściśle w gronie producentów europejskich i mających na celu skoordynowanie ich działań na rynku europejskim. Spotkania te miały miejsce w okresie od marca 1994 do października 1998 r. Działania obejmowały ustalanie i podwyższanie cen (zarówno dla EOG jako całości, dla konkretnych rynków krajowych, jak i dla indywidualnych klientów), rozdzielanie indywidualnych klientów pomiędzy uczestniczące przedsiębiorstwa, przydzielanie udziałów rynkowych każdemu przedsiębiorstwu dla rynku EOG jako całości, kontrolę dystrybutorów i przetwórców oraz wymianę poufnych informacji handlowych.

| (9) | Komisja stwierdziła, że ustalenia na poziomach światowym i europejskim stanowiły wspólnie część ogólnego planu, który ustalał kierunki działania członków kartelu na terytorium EOG i ograniczał ich indywidualne zachowania handlowe w celu realizowania wspólnego antykonkurencyjnego celu gospodarczego, a mianowicie zakłócenia normalnych warunków konkurencji w EOG dla chlorku choliny. Producenci północnoamerykańscy brali udział w tym planie przez pewien czas (od października 1992 do kwietnia 1994 r., tj. przez okres jednego roku i sześciu miesięcy), a producenci europejscy przez cały okres (od października 1992 do września 1998 r., tj. przez pięć lat i jedenaście miesięcy). |
| --- | --- |

(9)

Komisja stwierdziła, że ustalenia na poziomach światowym i europejskim stanowiły wspólnie część ogólnego planu, który ustalał kierunki działania członków kartelu na terytorium EOG i ograniczał ich indywidualne zachowania handlowe w celu realizowania wspólnego antykonkurencyjnego celu gospodarczego, a mianowicie zakłócenia normalnych warunków konkurencji w EOG dla chlorku choliny. Producenci północnoamerykańscy brali udział w tym planie przez pewien czas (od października 1992 do kwietnia 1994 r., tj. przez okres jednego roku i sześciu miesięcy), a producenci europejscy przez cały okres (od października 1992 do września 1998 r., tj. przez pięć lat i jedenaście miesięcy).

II.   GRZYWNY

1.   Okres przedawnienia

| (10) | Producenci południowoamerykańscy zaprzestali współudziału w naruszeniu pod koniec międzynarodowego spotkania, które odbyło się w dniach od 14 do 20 kwietnia 1994 r. Pierwsze działanie podjęte przez Komisję w celu zbadania naruszenia miało miejsce dnia 26 maja 1999 r. Ponieważ działanie to podjęte zostało ponad pięć lat po tym, jak producenci południowoamerykańscy zakończyli swój udział w naruszeniu (2), nie można nałożyć grzywien na północnoamerykańskich producentów, Bioproducts, Chinook i DuCoa. |
| --- | --- |

(10)

Producenci południowoamerykańscy zaprzestali współudziału w naruszeniu pod koniec międzynarodowego spotkania, które odbyło się w dniach od 14 do 20 kwietnia 1994 r. Pierwsze działanie podjęte przez Komisję w celu zbadania naruszenia miało miejsce dnia 26 maja 1999 r. Ponieważ działanie to podjęte zostało ponad pięć lat po tym, jak producenci południowoamerykańscy zakończyli swój udział w naruszeniu (2), nie można nałożyć grzywien na północnoamerykańskich producentów, Bioproducts, Chinook i DuCoa.

2.   Podstawowa suma

Waga

| (11) | Naruszenie w tym przypadku polegało głównie na tajnej zmowie pomiędzy członkami kartelu w celu ustalania cen w EOG, popartego podziałem rynku i działaniami uzgodnionymi wymierzonymi przeciwko występującym tam konkurentom. Tego rodzaju ograniczenia horyzontalne należą, z samej swej natury, do najcięższych rodzajów naruszeń art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG. Biorąc pod uwagę charakter popełnionego naruszenia oraz fakt, że dotyczyło ono całości wspólnego rynku oraz całości EOG, po jego utworzeniu, Komisja uznaje, że Akzo Nobel, BASF i UCB dopuściły się bardzo poważnego naruszenia art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG. W opinii Komisji czynniki te są tego rodzaju, iż naruszenie to należy kwalifikować jako bardzo poważne, nawet jeśli nie można zmierzyć faktycznych skutków naruszenia. |
| --- | --- |

(11)

Naruszenie w tym przypadku polegało głównie na tajnej zmowie pomiędzy członkami kartelu w celu ustalania cen w EOG, popartego podziałem rynku i działaniami uzgodnionymi wymierzonymi przeciwko występującym tam konkurentom. Tego rodzaju ograniczenia horyzontalne należą, z samej swej natury, do najcięższych rodzajów naruszeń art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG. Biorąc pod uwagę charakter popełnionego naruszenia oraz fakt, że dotyczyło ono całości wspólnego rynku oraz całości EOG, po jego utworzeniu, Komisja uznaje, że Akzo Nobel, BASF i UCB dopuściły się bardzo poważnego naruszenia art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG. W opinii Komisji czynniki te są tego rodzaju, iż naruszenie to należy kwalifikować jako bardzo poważne, nawet jeśli nie można zmierzyć faktycznych skutków naruszenia.

Zróżnicowane traktowanie

| (12) | W kategorii bardzo poważnych naruszeń skala możliwych grzywien umożliwia zastosowanie zróżnicowanego traktowania w stosunku do przedsiębiorstw, aby uwzględnić faktyczną zdolność gospodarczą sprawców naruszenia do spowodowania znaczącej szkody dla konkurencji. Biorąc pod uwagę fakt, iż naruszenie rozpoczęło się na poziomie światowym z udziałem firm północnoamerykańskich, które uzgodniły, między innymi, wycofanie się z rynku europejskiego, Komisja uważa za stosowne, aby posłużyć się w tym przypadku udziałami w światowym rynku przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu, tak aby określić ich odpowiednią wagę. Chinook był największym na świecie przedsiębiorstwem działającym na tym rynku, posiadając udział rynkowy wynoszący 19,3 %. Dlatego zaliczony jest do pierwszej kategorii. DuCoa, z udziałem rynkowym 16,3 %, umieszczony jest w drugiej kategorii. UCB, Bioproducts i Akzo Nobel, z udziałem w rynku, odpowiednio, 13,4 %, 12,2 % i 12,0 % umieszczone są w trzeciej kategorii. I wreszcie BASF, z udziałem rynkowym 9,1, zaliczony jest do czwartej kategorii. |
| --- | --- |

(12)

W kategorii bardzo poważnych naruszeń skala możliwych grzywien umożliwia zastosowanie zróżnicowanego traktowania w stosunku do przedsiębiorstw, aby uwzględnić faktyczną zdolność gospodarczą sprawców naruszenia do spowodowania znaczącej szkody dla konkurencji. Biorąc pod uwagę fakt, iż naruszenie rozpoczęło się na poziomie światowym z udziałem firm północnoamerykańskich, które uzgodniły, między innymi, wycofanie się z rynku europejskiego, Komisja uważa za stosowne, aby posłużyć się w tym przypadku udziałami w światowym rynku przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu, tak aby określić ich odpowiednią wagę. Chinook był największym na świecie przedsiębiorstwem działającym na tym rynku, posiadając udział rynkowy wynoszący 19,3 %. Dlatego zaliczony jest do pierwszej kategorii. DuCoa, z udziałem rynkowym 16,3 %, umieszczony jest w drugiej kategorii. UCB, Bioproducts i Akzo Nobel, z udziałem w rynku, odpowiednio, 13,4 %, 12,2 % i 12,0 % umieszczone są w trzeciej kategorii. I wreszcie BASF, z udziałem rynkowym 9,1, zaliczony jest do czwartej kategorii.

Dostateczny efekt odstraszający

| (13) | W kategorii bardzo poważnych naruszeń skala możliwych grzywien umożliwia również ustalenie grzywien na poziomie, który zapewni, że będą one miały dostateczny efekt odstraszający, przy uwzględnieniu wielkości poszczególnych przedsiębiorstw. Mając to na względzie, Komisja odnotowuje, że w roku 2003, będącym ostatnim rokiem budżetowym poprzedzającym niniejszą decyzję, obrót UCB wyniósł 3 mld euro, obrót Akzo Nobel 13 mld euro, zaś obrót BASF 33,4 mld euro. Komisja uznaje za stosowne pomnożenie grzywny dla Akzo Nobel o współczynnik równy 1,5, a dla BASF o współczynnik równy 2. |
| --- | --- |

(13)

W kategorii bardzo poważnych naruszeń skala możliwych grzywien umożliwia również ustalenie grzywien na poziomie, który zapewni, że będą one miały dostateczny efekt odstraszający, przy uwzględnieniu wielkości poszczególnych przedsiębiorstw. Mając to na względzie, Komisja odnotowuje, że w roku 2003, będącym ostatnim rokiem budżetowym poprzedzającym niniejszą decyzję, obrót UCB wyniósł 3 mld euro, obrót Akzo Nobel 13 mld euro, zaś obrót BASF 33,4 mld euro. Komisja uznaje za stosowne pomnożenie grzywny dla Akzo Nobel o współczynnik równy 1,5, a dla BASF o współczynnik równy 2.

Czas trwania naruszenia

| (14) | Akzo Nobel N.V wraz Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemicals International B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. i Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., BASF A.G oraz UCB S.A uczestniczyły w naruszeniu co najmniej od dnia 13 października 1992 r. do dnia 30 września 1998 r., czyli przez okres pięciu lat i jedenastu miesięcy. |
| --- | --- |

(14)

Akzo Nobel N.V wraz Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemicals International B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. i Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., BASF A.G oraz UCB S.A uczestniczyły w naruszeniu co najmniej od dnia 13 października 1992 r. do dnia 30 września 1998 r., czyli przez okres pięciu lat i jedenastu miesięcy.

3.   Okoliczności obciążające

Recydywa

| (15) | W czasie gdy wystąpiło naruszenie, BASF podlegał już poprzednim zakazującym postanowieniom Komisji z powodu działań kartelowych, zawartym w decyzjach 69/243/WE (3) i 94/599/WE (4). Fakt, iż BASF powtórzył ten sam rodzaj zachowania, aczkolwiek w innym sektorze niż ten, w którym uprzednio zostały wymierzone mu kary, pokazuje, że pierwsze kary nie skłoniły BASF do zmiany zachowania w całym przedsięwzięciu. Stanowi to dla Komisji okoliczność obciążającą. Ta okoliczność obciążająca uzasadnia zwiększenie o 50 % podstawowej sumy grzywny, jaka ma być nałożona na BASF. Stawka 50 % jest normalną stawką stosowaną przez Komisję w przypadkach związanych z recydywą. |
| --- | --- |

(15)

W czasie gdy wystąpiło naruszenie, BASF podlegał już poprzednim zakazującym postanowieniom Komisji z powodu działań kartelowych, zawartym w decyzjach 69/243/WE (3) i 94/599/WE (4). Fakt, iż BASF powtórzył ten sam rodzaj zachowania, aczkolwiek w innym sektorze niż ten, w którym uprzednio zostały wymierzone mu kary, pokazuje, że pierwsze kary nie skłoniły BASF do zmiany zachowania w całym przedsięwzięciu. Stanowi to dla Komisji okoliczność obciążającą. Ta okoliczność obciążająca uzasadnia zwiększenie o 50 % podstawowej sumy grzywny, jaka ma być nałożona na BASF. Stawka 50 % jest normalną stawką stosowaną przez Komisję w przypadkach związanych z recydywą.

4.   Okoliczności łagodzące

Wczesne zaprzestanie naruszenia

| (16) | BASF oraz UCB domagają się zmniejszenia kary z racji wczesnego zaprzestania naruszenia. Naruszenia kartelowe są z samej swej natury ciężkimi naruszeniami antymonopolowymi. Uczestnicy tych naruszeń zazwyczaj bardzo dobrze zdają sobie sprawę, że zaangażowani są w działalność niezgodną z prawem. W opinii Komisji w takich przypadkach rozmyślnego zachowania niezgodnego z prawem fakt, iż firma zaprzestaje tego zachowania przed interwencją Komisji, nie zasługuje na jakąkolwiek szczególną nagrodę poza tym, że okres naruszenia tejże firmy będzie krótszy niż byłby w przeciwnym wypadku. |
| --- | --- |

(16)

BASF oraz UCB domagają się zmniejszenia kary z racji wczesnego zaprzestania naruszenia. Naruszenia kartelowe są z samej swej natury ciężkimi naruszeniami antymonopolowymi. Uczestnicy tych naruszeń zazwyczaj bardzo dobrze zdają sobie sprawę, że zaangażowani są w działalność niezgodną z prawem. W opinii Komisji w takich przypadkach rozmyślnego zachowania niezgodnego z prawem fakt, iż firma zaprzestaje tego zachowania przed interwencją Komisji, nie zasługuje na jakąkolwiek szczególną nagrodę poza tym, że okres naruszenia tejże firmy będzie krótszy niż byłby w przeciwnym wypadku.

Niewprowadzenie w życie

| (17) | Akzo Nobel, BASF i UCB twierdzą, iż naruszenie lub jego elementy nie zostały wprowadzone w życie, nie zostały w pełni wprowadzone w życie lub nie zostały skutecznie wprowadzone w życie. W opinii Komisji ustalenia, w zakresie, w jakim odnosiły się do rynku EOG, zostały wprowadzone w życie, przynajmniej przez europejskich producentów. Zostały one w szczególności wprowadzone w życie w odniesieniu do istotnych elementów cen i przydzielenia klientów w Europie oraz kontroli przetwórców, nawet jeśli takie wprowadzenie w życie mogło nie przynieść pełnego sukcesu w osiągnięciu faktycznego wpływu na rynek ze względu na konkurencję pozostającą na tym rynku. Żaden z trzech producentów, których dotyczy sprawa, nie wykazał żadnej oznaki, iż ma pragnienie i podjął jakiekolwiek działanie w celu rozmyślnego powstrzymania się od wprowadzenia w życie porozumień, jakie zawarł w odniesieniu do EOG w ciągu okresu, w którym stosował się do nich. |
| --- | --- |

(17)

Akzo Nobel, BASF i UCB twierdzą, iż naruszenie lub jego elementy nie zostały wprowadzone w życie, nie zostały w pełni wprowadzone w życie lub nie zostały skutecznie wprowadzone w życie. W opinii Komisji ustalenia, w zakresie, w jakim odnosiły się do rynku EOG, zostały wprowadzone w życie, przynajmniej przez europejskich producentów. Zostały one w szczególności wprowadzone w życie w odniesieniu do istotnych elementów cen i przydzielenia klientów w Europie oraz kontroli przetwórców, nawet jeśli takie wprowadzenie w życie mogło nie przynieść pełnego sukcesu w osiągnięciu faktycznego wpływu na rynek ze względu na konkurencję pozostającą na tym rynku. Żaden z trzech producentów, których dotyczy sprawa, nie wykazał żadnej oznaki, iż ma pragnienie i podjął jakiekolwiek działanie w celu rozmyślnego powstrzymania się od wprowadzenia w życie porozumień, jakie zawarł w odniesieniu do EOG w ciągu okresu, w którym stosował się do nich.

Długość czasu trwania dochodzenia

| (18) | BASF twierdzi, że powinno zostać przyznane zmniejszenie kary z powodu długiego czasu trwania dochodzenia. Komisja zauważa, iż generalnie nie ma wymogu, aby Komisja zmniejszyła grzywnę ze względu na długi czas dochodzenia. Stosują się tu normalne okresy przedawnienia określone w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003. W szczególności ust. 5 tegoż artykułu stwierdza, że okres przedawnienia upływa najpóźniej w dniu, w którym upłynął okres równy podwójnemu okresowi przedawnienia bez nałożenia przez Komisję grzywny lub okresowej kary pieniężnej. Okres ten w niniejszym postępowaniu jest daleki od upłynięcia. |
| --- | --- |

(18)

BASF twierdzi, że powinno zostać przyznane zmniejszenie kary z powodu długiego czasu trwania dochodzenia. Komisja zauważa, iż generalnie nie ma wymogu, aby Komisja zmniejszyła grzywnę ze względu na długi czas dochodzenia. Stosują się tu normalne okresy przedawnienia określone w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003. W szczególności ust. 5 tegoż artykułu stwierdza, że okres przedawnienia upływa najpóźniej w dniu, w którym upłynął okres równy podwójnemu okresowi przedawnienia bez nałożenia przez Komisję grzywny lub okresowej kary pieniężnej. Okres ten w niniejszym postępowaniu jest daleki od upłynięcia.

Sytuacja kryzysowa

| (19) | BASF twierdzi, że powinno zostać przyznane zmniejszenie kary z powodu rzekomego faktu, iż przemysł chlorku choliny znajdował się w sytuacji kryzysowej. Komisja zauważa, że fakt, iż przedsiębiorstwo może nie odnieść zysków z pewnej działalności handlowej, nie stanowi przyzwolenia na wejście przez nie w tajną zmowę z konkurentami, aby oszukiwać klientów i innych konkurentów. Zgodnie z ogólną zasadą kartele ryzykują wejściem w grę nie wówczas, gdy przedsiębiorstwa odnoszą duże zyski, ale dokładnie wtedy, gdy sektor napotyka na problemy. |
| --- | --- |

(19)

BASF twierdzi, że powinno zostać przyznane zmniejszenie kary z powodu rzekomego faktu, iż przemysł chlorku choliny znajdował się w sytuacji kryzysowej. Komisja zauważa, że fakt, iż przedsiębiorstwo może nie odnieść zysków z pewnej działalności handlowej, nie stanowi przyzwolenia na wejście przez nie w tajną zmowę z konkurentami, aby oszukiwać klientów i innych konkurentów. Zgodnie z ogólną zasadą kartele ryzykują wejściem w grę nie wówczas, gdy przedsiębiorstwa odnoszą duże zyski, ale dokładnie wtedy, gdy sektor napotyka na problemy.

Środki dyscyplinarne oraz program przestrzegania

| (20) | BASF twierdzi, że powinien otrzymać zmniejszenie kary z powodu podjęcia środków dyscyplinarnych wobec pracowników zaangażowanych w naruszenie oraz z powodu wprowadzenia programu przestrzegania. Choć Komisja z zadowoleniem przyjmuje środki podejmowane przez przedsiębiorstwa w celu uniknięcia naruszeń kartelu w przyszłości, to środki takie nie mogą zmieniać rzeczywistości naruszenia oraz potrzeby nałożenia na niego odpowiednich sankcji w niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(20)

BASF twierdzi, że powinien otrzymać zmniejszenie kary z powodu podjęcia środków dyscyplinarnych wobec pracowników zaangażowanych w naruszenie oraz z powodu wprowadzenia programu przestrzegania. Choć Komisja z zadowoleniem przyjmuje środki podejmowane przez przedsiębiorstwa w celu uniknięcia naruszeń kartelu w przyszłości, to środki takie nie mogą zmieniać rzeczywistości naruszenia oraz potrzeby nałożenia na niego odpowiednich sankcji w niniejszej decyzji.

Skuteczna współpraca poza zakresem zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r.

| (21) | UCB było pierwszym przedsiębiorstwem, które dobrowolnie poinformowało Komisję o fakcie, że poza spotkaniami na poziomie światowym producenci europejscy odbyli szereg spotkań pomiędzy sobą na poziomie europejskim. Dowody w sprawie tych spotkań dostarczone dobrowolnie przez UCB pozwoliły Komisji określić czas trwania naruszenia na pięć lat i jedenaście miesięcy. Gdyby Komisja pozostała świadoma jedynie ustaleń na poziomie światowym, to czas trwania naruszenia wynosiłby jeden rok miesięcy i sześć miesięcy. Aby nagrodzić UCB za to wydłużenie czasu trwania, Komisja uważa za odpowiednie przyznanie UCB zmniejszenia kary z tytułu okoliczności łagodzących wynoszące 25,8 % sumy podstawowej. Zmniejszenie to odpowiada zwiększeniu sumy podstawowej o 40 % wynikającemu z czasu trwania naruszenia wynoszącego pięć lat i jedenaście miesięcy zamiast jednego roku i sześciu miesięcy. |
| --- | --- |

(21)

UCB było pierwszym przedsiębiorstwem, które dobrowolnie poinformowało Komisję o fakcie, że poza spotkaniami na poziomie światowym producenci europejscy odbyli szereg spotkań pomiędzy sobą na poziomie europejskim. Dowody w sprawie tych spotkań dostarczone dobrowolnie przez UCB pozwoliły Komisji określić czas trwania naruszenia na pięć lat i jedenaście miesięcy. Gdyby Komisja pozostała świadoma jedynie ustaleń na poziomie światowym, to czas trwania naruszenia wynosiłby jeden rok miesięcy i sześć miesięcy. Aby nagrodzić UCB za to wydłużenie czasu trwania, Komisja uważa za odpowiednie przyznanie UCB zmniejszenia kary z tytułu okoliczności łagodzących wynoszące 25,8 % sumy podstawowej. Zmniejszenie to odpowiada zwiększeniu sumy podstawowej o 40 % wynikającemu z czasu trwania naruszenia wynoszącego pięć lat i jedenaście miesięcy zamiast jednego roku i sześciu miesięcy.

5.   Zastosowanie Zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r.

Znaczące zmniejszenie grzywny („Sekcja D”: zmniejszenie od 10 % do 50 %)

| (22) | Akzo Nobel, BASF i UCB współpracowali z Komisją na różnych etapach dochodzenia z myślą o uzyskaniu korzystnego potraktowania określonego w zawiadomieniu o złagodzeniu z 1996 r., które stosuje się do niniejszego postępowania (5). |
| --- | --- |

(22)

Akzo Nobel, BASF i UCB współpracowali z Komisją na różnych etapach dochodzenia z myślą o uzyskaniu korzystnego potraktowania określonego w zawiadomieniu o złagodzeniu z 1996 r., które stosuje się do niniejszego postępowania (5).

BASF

| (23) | BASF było trzecią firmą, która dobrowolnie przedstawiła dowody w sprawie ustaleń światowych. W chwili gdy BASF przedstawiło swoje dowody, Komisja dysponowała już dowodami dotyczącymi tych ustaleń, przedstawionymi przez Chinook i przez Bioproducts. Niezależnie od wartości dowodów przedstawionych przez Chinook, dowody Bioproducts stanowiły same w sobie decydujący dowód na istnienie kartelu w rozumieniu sekcji B zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r. Dlatego gdy BASF przedłożyło swoje dowod y nie było ono pierwszym przedsiębiorstwem, które dostarczyło Komisji decydującego dowodu na istnienie kartelu. W rezultacie sekcje B i C zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r. nie stosują się do BASF ani do pozostałych dwóch producentów europejskich. |
| --- | --- |

(23)

BASF było trzecią firmą, która dobrowolnie przedstawiła dowody w sprawie ustaleń światowych. W chwili gdy BASF przedstawiło swoje dowody, Komisja dysponowała już dowodami dotyczącymi tych ustaleń, przedstawionymi przez Chinook i przez Bioproducts. Niezależnie od wartości dowodów przedstawionych przez Chinook, dowody Bioproducts stanowiły same w sobie decydujący dowód na istnienie kartelu w rozumieniu sekcji B zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r. Dlatego gdy BASF przedłożyło swoje dowod y nie było ono pierwszym przedsiębiorstwem, które dostarczyło Komisji decydującego dowodu na istnienie kartelu. W rezultacie sekcje B i C zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r. nie stosują się do BASF ani do pozostałych dwóch producentów europejskich.

| (24) | Co do ich wagi, to można powiedzieć, że dowody przedstawione przez BASF, które ograniczały się tylko do ustaleń światowych, istotnie przyczyniły się do ustalenia istnienia naruszenia w rozumieniu sekcji D zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r., które przewiduje możliwe zmniejszenia kary wynoszące od 10 % do 50 %. Jednak wartość tych przedstawionych dowodów pozostawała dość ograniczona, biorąc pod uwagę obszerne dowody dotyczące światowych ustaleń będące już w posiadaniu Komisji. |
| --- | --- |

(24)

Co do ich wagi, to można powiedzieć, że dowody przedstawione przez BASF, które ograniczały się tylko do ustaleń światowych, istotnie przyczyniły się do ustalenia istnienia naruszenia w rozumieniu sekcji D zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r., które przewiduje możliwe zmniejszenia kary wynoszące od 10 % do 50 %. Jednak wartość tych przedstawionych dowodów pozostawała dość ograniczona, biorąc pod uwagę obszerne dowody dotyczące światowych ustaleń będące już w posiadaniu Komisji.

| (25) | Po otrzymaniu przedstawienia zarzutów BASF poinformowało Komisję, że zasadniczo nie kwestionuje faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, z wyjątkiem pewnych poprawek odnoszących się do faktów, które Komisja zaakceptowała. |
| --- | --- |

(25)

Po otrzymaniu przedstawienia zarzutów BASF poinformowało Komisję, że zasadniczo nie kwestionuje faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, z wyjątkiem pewnych poprawek odnoszących się do faktów, które Komisja zaakceptowała.

| (26) | Biorąc pod uwagę różne elementy wspomnianej współpracy, Komisja uważa, że BASF jest uprawnione do obniżenia o 20 % grzywny, jaka zostałaby nałożona w przeciwnym wypadku. |
| --- | --- |

(26)

Biorąc pod uwagę różne elementy wspomnianej współpracy, Komisja uważa, że BASF jest uprawnione do obniżenia o 20 % grzywny, jaka zostałaby nałożona w przeciwnym wypadku.

UCB

| (27) | UCB dobrowolnie poinformowało Komisję o dziewięciu spotkaniach kartelu, które odbywały się na poziomie europejskim od marca 1994 r. do października 1998 r. Przedsiębiorstwo to wymieniło uczestników i dostarczyło zwięzłego ogólnego opisu treści tych spotkań. Dołączyło również ówczesne sprawozdania z pierwszych dwóch spośród tych spotkań kartelu, które miały miejsce w 1994 r. W chwili gdy UCB przedstawiło swoje dowody, Komisja nie wiedziała o żadnych spotkaniach na poziomie europejskim. Wspólnie dowody te stanowiły znaczący merytoryczny wkład w ustalenie naruszenia, nawet jeśli nie przedstawiono żadnych pisemnych dowodów za okres od 1995 do 1998 r. pochodzących z tamtego okresu. |
| --- | --- |

(27)

UCB dobrowolnie poinformowało Komisję o dziewięciu spotkaniach kartelu, które odbywały się na poziomie europejskim od marca 1994 r. do października 1998 r. Przedsiębiorstwo to wymieniło uczestników i dostarczyło zwięzłego ogólnego opisu treści tych spotkań. Dołączyło również ówczesne sprawozdania z pierwszych dwóch spośród tych spotkań kartelu, które miały miejsce w 1994 r. W chwili gdy UCB przedstawiło swoje dowody, Komisja nie wiedziała o żadnych spotkaniach na poziomie europejskim. Wspólnie dowody te stanowiły znaczący merytoryczny wkład w ustalenie naruszenia, nawet jeśli nie przedstawiono żadnych pisemnych dowodów za okres od 1995 do 1998 r. pochodzących z tamtego okresu.

| (28) | Po otrzymaniu przedstawienia zarzutów UCB poinformowało Komisję, że zasadniczo nie kwestionuje faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, z wyjątkiem pewnych poprawek dotyczących faktów, które Komisja zaakceptowała. Jednakże w tym samym przedłożonym oświadczeniu UCB stwierdziło, że choć uczestniczyło w szeregu spotkań na poziomie światowym, to nigdy nie było stroną żadnego porozumienia na poziomie światowym. W swojej decyzji Komisja odrzuciła to stwierdzenie jako bezpodstawne. Dlatego, ponieważ po otrzymaniu przedstawienia zarzutów UCB faktycznie zakwestionowało zasadniczy element faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, nie otrzymuje ono zmniejszenia kary z tytułu niekwestionowania faktów, na których Komisja opiera swoje zarzuty. |
| --- | --- |

(28)

Po otrzymaniu przedstawienia zarzutów UCB poinformowało Komisję, że zasadniczo nie kwestionuje faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, z wyjątkiem pewnych poprawek dotyczących faktów, które Komisja zaakceptowała. Jednakże w tym samym przedłożonym oświadczeniu UCB stwierdziło, że choć uczestniczyło w szeregu spotkań na poziomie światowym, to nigdy nie było stroną żadnego porozumienia na poziomie światowym. W swojej decyzji Komisja odrzuciła to stwierdzenie jako bezpodstawne. Dlatego, ponieważ po otrzymaniu przedstawienia zarzutów UCB faktycznie zakwestionowało zasadniczy element faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, nie otrzymuje ono zmniejszenia kary z tytułu niekwestionowania faktów, na których Komisja opiera swoje zarzuty.

| (29) | Biorąc pod uwagę różne elementy wspomnianej współpracy, Komisja uważa, że UCB jest uprawnione do zmniejszenia o 30 % grzywny, jaka zostałaby nałożona w przeciwnym wypadku. |
| --- | --- |

(29)

Biorąc pod uwagę różne elementy wspomnianej współpracy, Komisja uważa, że UCB jest uprawnione do zmniejszenia o 30 % grzywny, jaka zostałaby nałożona w przeciwnym wypadku.

Akzo Nobel

| (30) | W styczniu 2002 Akzo Nobel przedstawiło dobrowolne sprawozdanie dotyczące ustaleń europejskich. Sprawozdanie to podawało szczegółowy opis treści ustaleń na poziomie europejskim, wraz ze znaczną ilością informacji, których nie dostarczyło UCB. Jednakże fakt, iż Akzo Nobel złożyło to sprawozdanie dwa i pół roku po tym, jak UCB przedstawiło swoje informacje na temat tych ustaleń, powinien być wzięty pod uwagę przy przyznawaniu zmniejszenia kary z tytułu złagodzenia. |
| --- | --- |

(30)

W styczniu 2002 Akzo Nobel przedstawiło dobrowolne sprawozdanie dotyczące ustaleń europejskich. Sprawozdanie to podawało szczegółowy opis treści ustaleń na poziomie europejskim, wraz ze znaczną ilością informacji, których nie dostarczyło UCB. Jednakże fakt, iż Akzo Nobel złożyło to sprawozdanie dwa i pół roku po tym, jak UCB przedstawiło swoje informacje na temat tych ustaleń, powinien być wzięty pod uwagę przy przyznawaniu zmniejszenia kary z tytułu złagodzenia.

| (31) | Po otrzymaniu przedstawienia zarzutów Akzo Nobel poinformowało Komisję, że zasadniczo nie kwestionuje faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, z wyjątkiem pewnych poprawek odnoszących się do faktów, które Komisja zaakceptowała. |
| --- | --- |

(31)

Po otrzymaniu przedstawienia zarzutów Akzo Nobel poinformowało Komisję, że zasadniczo nie kwestionuje faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, z wyjątkiem pewnych poprawek odnoszących się do faktów, które Komisja zaakceptowała.

| (32) | Biorąc pod uwagę różne elementy wspomnianej współpracy, Komisja uważa, że Akzo Nobel jest uprawnione do zmniejszenia o 30 % grzywny, jaka zostałaby nałożona w przeciwnym wypadku. Ocena ta uwzględnia to, że z jednej strony sprawozdanie Akzo Nobel dotyczące ustaleń europejskich było dla Komisji mniej więcej tak samo cenne, jak informacje i dowody w sprawie tychże ustaleń dostarczone wcześniej przez UCB, lecz wpłynęły dwa i pół roku później oraz, z drugiej strony, to, że Akzo Nobel, w przeciwieństwie do UCB, nie zakwestionowało faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty. W rezultacie obydwa przedsiębiorstwa zasługują na takie samo procentowe zmniejszenie wysokości kary. |
| --- | --- |

(32)

Biorąc pod uwagę różne elementy wspomnianej współpracy, Komisja uważa, że Akzo Nobel jest uprawnione do zmniejszenia o 30 % grzywny, jaka zostałaby nałożona w przeciwnym wypadku. Ocena ta uwzględnia to, że z jednej strony sprawozdanie Akzo Nobel dotyczące ustaleń europejskich było dla Komisji mniej więcej tak samo cenne, jak informacje i dowody w sprawie tychże ustaleń dostarczone wcześniej przez UCB, lecz wpłynęły dwa i pół roku później oraz, z drugiej strony, to, że Akzo Nobel, w przeciwieństwie do UCB, nie zakwestionowało faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty. W rezultacie obydwa przedsiębiorstwa zasługują na takie samo procentowe zmniejszenie wysokości kary.

6.   Decyzja

| (33) | Następujące przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 ust. 1 Traktatu oraz – od dnia 1 stycznia 1994 r. – art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG poprzez uczestniczenie, w podanych okresach, w zespole porozumień i praktyk uzgodnionych polegających na ustalaniu cen, podziale rynku i uzgodnionych działaniach wymierzonych przeciwko konkurentom w sektorze chlorku choliny rynku w EOG:






  a) | Akzo Nobel N.V, wraz z Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemicals International B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. i Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., od dnia 13 października 1992 do dnia 30 września 1998 r.; |
| --- | --- | --- |

(33)

Następujące przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 ust. 1 Traktatu oraz – od dnia 1 stycznia 1994 r. – art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG poprzez uczestniczenie, w podanych okresach, w zespole porozumień i praktyk uzgodnionych polegających na ustalaniu cen, podziale rynku i uzgodnionych działaniach wymierzonych przeciwko konkurentom w sektorze chlorku choliny rynku w EOG:

a)

Akzo Nobel N.V, wraz z Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemicals International B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. i Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., od dnia 13 października 1992 do dnia 30 września 1998 r.;

| b) | BASF A.G., od dnia 13 października 1992 do dnia 30 września 1998 r.; |
| --- | --- |

b)

BASF A.G., od dnia 13 października 1992 do dnia 30 września 1998 r.;

| c) | Bioproducts Incorporated, od dnia 13 października 1992 do dnia 14 kwietnia 1994 r.; |
| --- | --- |

c)

Bioproducts Incorporated, od dnia 13 października 1992 do dnia 14 kwietnia 1994 r.;

| d) | Chinook Group Limited Partnership, wraz z Chinook Group Limited, od dnia 13 października 1992 do dnia 14 kwietnia 1994 r.; |
| --- | --- |

d)

Chinook Group Limited Partnership, wraz z Chinook Group Limited, od dnia 13 października 1992 do dnia 14 kwietnia 1994 r.;

| e) | DuCoa, L.P., od dnia 13 października 1992 do dnia 14 kwietnia 1994 r.; |
| --- | --- |

e)

DuCoa, L.P., od dnia 13 października 1992 do dnia 14 kwietnia 1994 r.;

| f) | UCB S.A., od dnia 13 października 1992 do dnia 30 września 1998 r. |
| --- | --- |

f)

UCB S.A., od dnia 13 października 1992 do dnia 30 września 1998 r.

| (34) | Z tytułu tych naruszeń nałożone zostały następujące grzywny:












  a) | Akzo Nobel N.V, Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemicals International B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. oraz Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., wspólnie i oddzielnie |
| --- | --- | --- |

(34)

Z tytułu tych naruszeń nałożone zostały następujące grzywny:

a)

Akzo Nobel N.V, Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemicals International B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. oraz Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., wspólnie i oddzielnie

20,99 mln euro;

| b) | BASF AG |
| --- | --- |

b)

BASF AG

34,97 mln euro;

| c) | UCB SA |
| --- | --- |

c)

UCB SA

10,38 mln euro.

| (35) | Przedsiębiorstwa wymienione w motywie 33 powyżej niezwłocznie zaprzestaną naruszenia, o ile jeszcze tego nie uczyniły. Powstrzymają się również od powtórzenia jakiegokolwiek czynu lub zachowania, takiego jak naruszenie stwierdzone w niniejszym przypadku oraz od jakiegokolwiek czynu lub zachowania mającego takim sam lub podobny przedmiot bądź skutek. |
| --- | --- |

(35)

Przedsiębiorstwa wymienione w motywie 33 powyżej niezwłocznie zaprzestaną naruszenia, o ile jeszcze tego nie uczyniły. Powstrzymają się również od powtórzenia jakiegokolwiek czynu lub zachowania, takiego jak naruszenie stwierdzone w niniejszym przypadku oraz od jakiegokolwiek czynu lub zachowania mającego takim sam lub podobny przedmiot bądź skutek.

---

(1)  Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).

(2)  Patrz: art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/74 (Dz.U. L 319 z 29.11.1974, str. 1) oraz art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003.

(3)  Dz.U. L 195 z 7.8.1969, str. 11.

(4)  Dz.U. L 239 z 14.9.1994, str. 14.

(5)  Zgodnie z pkt 28 zawiadomienia o złagodzeniu z 2002 r., od dnia 14 lutego 2002 r. zawiadomienie z 2002 r. zastępuje zawiadomienie z 1996 r. we wszystkich przypadkach, w których żadne przedsiębiorstwo nie skontaktowało się z Komisją w celu skorzystania z możliwości korzystnego traktowania określonego w tymże zawiadomieniu. Ponieważ w tym przypadku kilka przedsiębiorstw złożyło do Komisji wniosek o złagodzenie przed dniem 14 lutego 2002 r., stosuje się zawiadomienie o złagodzeniu z 1996 r.

---

| 22.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 190/27 |
| --- | --- | --- | --- |

22.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 190/27

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 8 lipca 2005 r.

zawieszająca procedurę kontrolną dotyczącą przeszkód w handlu w formie nałożonych środków i praktyk stosowanych przez Wschodnią Republikę Urugwaju wpływających na handel szkocką whisky

(2005/567/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tych ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (1), w szczególności jego art. 11 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 2 września 2004 r. Stowarzyszenie Scotch Whisky (SWA) złożyło skargę zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3286/94 („przedmiotowe rozporządzenie”). |
| --- | --- |

(1)

W dniu 2 września 2004 r. Stowarzyszenie Scotch Whisky (SWA) złożyło skargę zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3286/94 („przedmiotowe rozporządzenie”).

| (2) | SWA twierdziło, iż wspólnotowy wywóz whisky do Wschodniej Republiki Urugwaju był utrudniany przez różnorakie przeszkody w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(2)

SWA twierdziło, iż wspólnotowy wywóz whisky do Wschodniej Republiki Urugwaju był utrudniany przez różnorakie przeszkody w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia.

| (3) | Wszystkie domniemane przeszkody w wymianie handlowej były powiązane z urugwajskim wewnętrznym systemem podatku akcyzowego. |
| --- | --- |

(3)

Wszystkie domniemane przeszkody w wymianie handlowej były powiązane z urugwajskim wewnętrznym systemem podatku akcyzowego.

| (4) | Komisja uznała, po przeprowadzeniu odpowiednich konsultacji z Komitetem Doradczym ustanowionym na mocy przedmiotowego rozporządzenia, że skarga zawierała dowody wystarczające do wszczęcia procedury kontrolnej. Dlatego też w dniu 23 października 2004 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowano zawiadomienie o wszczęciu procedury kontrolnej (2). |
| --- | --- |

(4)

Komisja uznała, po przeprowadzeniu odpowiednich konsultacji z Komitetem Doradczym ustanowionym na mocy przedmiotowego rozporządzenia, że skarga zawierała dowody wystarczające do wszczęcia procedury kontrolnej. Dlatego też w dniu 23 października 2004 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowano zawiadomienie o wszczęciu procedury kontrolnej (2).

| (5) | W czasie dochodzenia rząd Urugwaju wyraził gotowość do wypracowania w drodze negocjacji rozwiązania dotyczącego kwestii podniesionych w skardze i zaproponował:






  a) | wycofanie wymagania, zgodnie z którym whisky o wieku poniżej trzech lat powinna być objęta najniższą kategorią podatkową. Środek ten stanie się skuteczny od dnia 1 lipca 2005 r.; |
| --- | --- | --- |

(5)

W czasie dochodzenia rząd Urugwaju wyraził gotowość do wypracowania w drodze negocjacji rozwiązania dotyczącego kwestii podniesionych w skardze i zaproponował:

a)

wycofanie wymagania, zgodnie z którym whisky o wieku poniżej trzech lat powinna być objęta najniższą kategorią podatkową. Środek ten stanie się skuteczny od dnia 1 lipca 2005 r.;

| b) | zastosowanie takiego samego traktowania wobec whisky krajowej i importowanej w odniesieniu do wymagania mocowania banderoli. Wschodnia Republika Urugwaju zmieni swoje przepisy wykonawcze do dnia 30 czerwca 2005 r. i wspomniany środek wejdzie w życie po okresie przejściowym wynoszącym 90 dni; |
| --- | --- |

b)

zastosowanie takiego samego traktowania wobec whisky krajowej i importowanej w odniesieniu do wymagania mocowania banderoli. Wschodnia Republika Urugwaju zmieni swoje przepisy wykonawcze do dnia 30 czerwca 2005 r. i wspomniany środek wejdzie w życie po okresie przejściowym wynoszącym 90 dni;

| c) | promowanie zmiany struktury podatku IMESI celem dostosowania go do najczęściej stosowanych systemów podatkowych na poziomie międzynarodowym. Zmiana ta byłaby pomocna w rozwiązaniu kwestii domniemanego braku przejrzystości i przewidywalności. Oczekuje się, że proces reformowania zakończy się do końca 2006 r. |
| --- | --- |

c)

promowanie zmiany struktury podatku IMESI celem dostosowania go do najczęściej stosowanych systemów podatkowych na poziomie międzynarodowym. Zmiana ta byłaby pomocna w rozwiązaniu kwestii domniemanego braku przejrzystości i przewidywalności. Oczekuje się, że proces reformowania zakończy się do końca 2006 r.

| (6) | Dlatego też Komisja uważa za stosowne zawieszenie procedury kontrolnej. |
| --- | --- |

(6)

Dlatego też Komisja uważa za stosowne zawieszenie procedury kontrolnej.

| (7) | Wspólnota będzie kontrolowała sposób wykonywania wynegocjowanego rozwiązania i zakończy procedurę kontrolną, gdy rząd Urugwaju wypełni swoje zobowiązania. |
| --- | --- |

(7)

Wspólnota będzie kontrolowała sposób wykonywania wynegocjowanego rozwiązania i zakończy procedurę kontrolną, gdy rząd Urugwaju wypełni swoje zobowiązania.

| (8) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego, |
| --- | --- |

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

Niniejszym zawiesza się procedurę kontrolną dotyczącą przeszkód w wymianie handlowej w formie narzuconych środków i praktyk stosowanych przez Wschodnią Republikę Urugwaju wpływających na handel szkocką whisky.

Sporządzono w Brukseli, dnia 8 lipca 2005 r.

W imieniu Komisji

Peter MANDELSON

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 349 z 31.12.1994, str. 71. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 356/95 (Dz.U. L 41 z 23.2.1995, str. 3).

1

(2)  Dz.U. C 261 z 23.10.2004, str. 3.

2

---

| 22.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 190/28 |
| --- | --- | --- | --- |

22.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 190/28

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 11 lipca 2005 r.

dotycząca wniosku Republiki Węgierskiej o zastosowanie obniżonej stawki VAT na dostawy gazu ziemnego

(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2514)

(Jedynie tekst w języku węgierskim jest autentyczny)

(2005/568/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1), ostatnio zmienioną dyrektywą 2004/66/WE (2), w szczególności jej art. 12 ust. 3 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Pismem zarejestrowanym przez Komisję w dniu 12 kwietnia 2005 r. Republika Węgierska poinformowała Komisję o zamiarze zastosowania obniżonej stawki VAT na dostawy gazu ziemnego. |
| --- | --- |

(1)

Pismem zarejestrowanym przez Komisję w dniu 12 kwietnia 2005 r. Republika Węgierska poinformowała Komisję o zamiarze zastosowania obniżonej stawki VAT na dostawy gazu ziemnego.

| (2) | Zgodnie z załącznikiem X Traktatu o Przystąpieniu Węgrom udzielono pozwolenia na stosowanie obniżonej stawki VAT na dostawy gazu ziemnego i energii elektrycznej przez okres jednego roku po przystąpieniu do UE. Od dnia 1 stycznia 2004 r. Węgry stosowały standardową stawkę VAT na dostawy energii elektrycznej. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z załącznikiem X Traktatu o Przystąpieniu Węgrom udzielono pozwolenia na stosowanie obniżonej stawki VAT na dostawy gazu ziemnego i energii elektrycznej przez okres jednego roku po przystąpieniu do UE. Od dnia 1 stycznia 2004 r. Węgry stosowały standardową stawkę VAT na dostawy energii elektrycznej.

| (3) | Węgry zamierzają w dalszym ciągu stosować obniżoną stawkę na dostawy gazu (15 %) oraz standardową stawkę na energię elektryczną (25 %). To zróżnicowanie stawek nie powoduje ani zakłócenia konkurencji, ani odchodzenia od używania energii elektrycznej kosztem zwiększenia zużycia gazu ziemnego. Wynika to głównie z przepisów krajowych dotyczących ustalania cen, które są różne dla gazu i energii elektrycznej, oraz z faktu, że z techniczno-technologicznego punktu widzenia oba produkty można stosować wymiennie tylko w celach grzewczych. Zgodnie z informacjami dostarczonymi przez władze Węgier cena elektryczności około trzykrotnie przewyższa cenę gazu ziemnego. |
| --- | --- |

(3)

Węgry zamierzają w dalszym ciągu stosować obniżoną stawkę na dostawy gazu (15 %) oraz standardową stawkę na energię elektryczną (25 %). To zróżnicowanie stawek nie powoduje ani zakłócenia konkurencji, ani odchodzenia od używania energii elektrycznej kosztem zwiększenia zużycia gazu ziemnego. Wynika to głównie z przepisów krajowych dotyczących ustalania cen, które są różne dla gazu i energii elektrycznej, oraz z faktu, że z techniczno-technologicznego punktu widzenia oba produkty można stosować wymiennie tylko w celach grzewczych. Zgodnie z informacjami dostarczonymi przez władze Węgier cena elektryczności około trzykrotnie przewyższa cenę gazu ziemnego.

| (4) | Ponadto przepisy dotyczące VAT w odniesieniu do miejsca dostawy gazu, określone w szóstej dyrektywie w sprawie podatku VAT, zostały zmienione dyrektywą 2003/92/WE (3). Dostawa energii elektrycznej i gazu w stadium końcowym, od podmiotów gospodarczych i dystrybutorów do konsumenta końcowego, podlega opodatkowaniu w miejscu, w którym klient dokonuje użytkowania i konsumpcji tych towarów, w celu zapewnienia, że opodatkowanie ma miejsce w kraju, w którym dochodzi do faktycznej konsumpcji. |
| --- | --- |

(4)

Ponadto przepisy dotyczące VAT w odniesieniu do miejsca dostawy gazu, określone w szóstej dyrektywie w sprawie podatku VAT, zostały zmienione dyrektywą 2003/92/WE (3). Dostawa energii elektrycznej i gazu w stadium końcowym, od podmiotów gospodarczych i dystrybutorów do konsumenta końcowego, podlega opodatkowaniu w miejscu, w którym klient dokonuje użytkowania i konsumpcji tych towarów, w celu zapewnienia, że opodatkowanie ma miejsce w kraju, w którym dochodzi do faktycznej konsumpcji.

| (5) | Planowany środek ma charakter ogólny i polega na zastosowaniu obniżonej stawki VAT na dostawę gazu ziemnego na mocy art. 12 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy w sprawie VAT. |
| --- | --- |

(5)

Planowany środek ma charakter ogólny i polega na zastosowaniu obniżonej stawki VAT na dostawę gazu ziemnego na mocy art. 12 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy w sprawie VAT.

| (6) | Ponieważ dotyczy to środka o charakterze ogólnym, który nie przewiduje wyjątków, ryzyko zakłócenia konkurencji należy uznać za nieistniejące. Ponieważ został spełniony warunek ustanowiony w art. 12 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy, Węgry mogą zastosować przedmiotowy środek z chwilą notyfikacji niniejszej decyzji, |
| --- | --- |

(6)

Ponieważ dotyczy to środka o charakterze ogólnym, który nie przewiduje wyjątków, ryzyko zakłócenia konkurencji należy uznać za nieistniejące. Ponieważ został spełniony warunek ustanowiony w art. 12 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy, Węgry mogą zastosować przedmiotowy środek z chwilą notyfikacji niniejszej decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Węgry uprawnia się do stosowania środka, o którym poinformowały w piśmie z dnia 12 kwietnia 2005 r., polegającego na zastosowaniu obniżonej stawki VAT na dostawę gazu ziemnego niezależnie od warunków produkcji i dostaw.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Węgier.

Sporządzono w Brukseli, dnia 11 lipca 2005 r.

W imieniu Komisji

László KOVÁCS

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1.

1

(2)  Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35.

2

(3)  Dz.U. L 260 z 11.10.2003, str. 8.

3

---

| 22.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 190/29 |
| --- | --- | --- | --- |

22.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 190/29

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 18 lipca 2005 r.

dotycząca dostosowania współczynników korygujących stosowanych od dnia 1 sierpnia 2004 r., 1 września 2004 r., 1 października 2004 r., 1 listopada 2004 r., 1 grudnia 2004 r. i 1 stycznia 2005 r., w odniesieniu do wynagrodzeń urzędników, pracowników czasowych i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich a także do części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich, w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu (art. 33 ust. 4 Traktatu o Przystąpieniu dziesięciu nowych Państw Członkowskich)

(2005/569/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia stosowane względem innych pracowników Wspólnot, określone rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (1), w szczególności art. 13 akapit drugi jego załącznika X,

uwzględniając Traktat o Przystąpieniu dziesięciu Państw Członkowskich, w szczególności jego art. 33 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 257/2005 (2) ustalone zostały zgodnie z art. 13 akapit pierwszy załącznika X do regulaminu pracowniczego, współczynniki korygujące, którym podlegają od dnia 1 lipca 2004 r. wynagrodzenia urzędników, pracowników czasowych, pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich, jak również wynagrodzenia pewnej części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu, wypłacane w walucie kraju przeznaczenia. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 257/2005 (2) ustalone zostały zgodnie z art. 13 akapit pierwszy załącznika X do regulaminu pracowniczego, współczynniki korygujące, którym podlegają od dnia 1 lipca 2004 r. wynagrodzenia urzędników, pracowników czasowych, pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich, jak również wynagrodzenia pewnej części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu, wypłacane w walucie kraju przeznaczenia.

| (2) | Zgodnie z art. 13 akapit drugi załącznika X do regulaminu pracowniczego, od dnia 1 sierpnia 2004 r., 1 września 2004 r., 1 października 2004 r., 1 listopada 2004 r., 1 grudnia 2004 r. i 1 stycznia 2005 r. należy dostosować niektóre współczynniki korygujące, jeśli dane statystyczne, jakimi dysponuje Komisja, wykazują, że różnice w kosztach utrzymania, mierzone według współczynnika korygującego i właściwego kursu wymiany walut, wzrosły w niektórych krajach trzecich o ponad 5 % od momentu ich ostatniego ustalenia lub dostosowania, |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 13 akapit drugi załącznika X do regulaminu pracowniczego, od dnia 1 sierpnia 2004 r., 1 września 2004 r., 1 października 2004 r., 1 listopada 2004 r., 1 grudnia 2004 r. i 1 stycznia 2005 r. należy dostosować niektóre współczynniki korygujące, jeśli dane statystyczne, jakimi dysponuje Komisja, wykazują, że różnice w kosztach utrzymania, mierzone według współczynnika korygującego i właściwego kursu wymiany walut, wzrosły w niektórych krajach trzecich o ponad 5 % od momentu ich ostatniego ustalenia lub dostosowania,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

Współczynniki korygujące stosowane od dnia 1 sierpnia 2004 r., 1 września 2004 r., 1 października 2004 r., 1 listopada 2004 r., 1 grudnia 2004 r. i 1 stycznia 2005 r. względem wynagrodzeń wypłacanych urzędnikom, pracownikom czasowym i pracownikom kontraktowym Wspólnot Europejskich pracującym w krajach trzecich, a także części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu, w walucie kraju przeznaczenia, dostosowuje się w sposób określony w Załączniku.

Kursy wymiany walut stosowane przy obliczaniu wynagrodzeń są ustalane zgodnie ze szczegółowymi zasadami wykonania rozporządzenia finansowego i odpowiadają datom, o których mowa w akapicie pierwszym.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lipca 2005 r.

W imieniu Komisji

Benita FERRERO-WALDNER

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 56 z 4.3.1968, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 31/2005 (Dz.U. L 8 z 12.1.2005, str. 1).

1

(2)  Dz.U. L 46 z 17.2.2005, str. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

| MIEJSCA PRZEZNACZENIA | Współczynniki korygujące sierpień 2004 r. |
| --- | --- |
| nie dotyczy |

MIEJSCA PRZEZNACZENIA

Współczynniki korygujące sierpień 2004 r.

nie dotyczy

| MIEJSCA PRZEZNACZENIA | Współczynniki korygujące wrzesień 2004 r. |
| --- | --- |
| Erytrea | 45,5 |
| Zimbabwe | 55,0 |

MIEJSCA PRZEZNACZENIA

Współczynniki korygujące wrzesień 2004 r.

Erytrea

45,5

Zimbabwe

55,0

| MIEJSCA PRZEZNACZENIA | Współczynniki korygujące październik 2004 r. |
| --- | --- |
| Gambia | 39,4 |
| Madagaskar | 61,0 |
| Zimbabwe | 57,0 |

MIEJSCA PRZEZNACZENIA

Współczynniki korygujące październik 2004 r.

Gambia

39,4

Madagaskar

61,0

Zimbabwe

57,0

| MIEJSCA PRZEZNACZENIA | Współczynniki korygujące listopad 2004 r. |
| --- | --- |
| Mauretania | 59,0 |
| Sierra Leone | 68,7 |

MIEJSCA PRZEZNACZENIA

Współczynniki korygujące listopad 2004 r.

Mauretania

59,0

Sierra Leone

68,7

| MIEJSCA PRZEZNACZENIA | Współczynniki korygujące grudzień 2004 r. |
| --- | --- |
| Algieria | 79,9 |
| Kostaryka | 64,0 |

MIEJSCA PRZEZNACZENIA

Współczynniki korygujące grudzień 2004 r.

Algieria

79,9

Kostaryka

64,0

| MIEJSCA PRZEZNACZENIA | Współczynniki korygujące styczeń 2005 r. |
| --- | --- |
| Botswana | 72,0 |
| Kambodża | 61,6 |
| Dżibuti | 89,5 |
| Erytrea | 47,0 |
| Gambia | 41,2 |
| Gruzja | 91,3 |
| Ghana | 64,9 |
| Gwatemala | 68,9 |
| Gwinea | 58,1 |
| Jamajka | 78,6 |
| Kazachstan | 100,8 |
| Laos | 66,4 |
| Liban | 94,1 |
| Madagaskar | 65,3 |
| Mali | 95,4 |
| Mauritius | 69,6 |
| Mauretania | 60,8 |
| Nigeria | 69,3 |
| Rosja | 104,4 |
| Tanzania | 58,4 |
| Czad | 122,4 |
| Ukraina | 91,3 |
| Wenezuela | 63,3 |
| Zimbabwe | 56,4 |

MIEJSCA PRZEZNACZENIA

Współczynniki korygujące styczeń 2005 r.

Botswana

72,0

Kambodża

61,6

Dżibuti

89,5

Erytrea

47,0

Gambia

41,2

Gruzja

91,3

Ghana

64,9

Gwatemala

68,9

Gwinea

58,1

Jamajka

78,6

Kazachstan

100,8

Laos

66,4

Liban

94,1

Madagaskar

65,3

Mali

95,4

Mauritius

69,6

Mauretania

60,8

Nigeria

69,3

Rosja

104,4

Tanzania

58,4

Czad

122,4

Ukraina

91,3

Wenezuela

63,3

Zimbabwe

56,4

---