# Dziennik Urzędowy C 383/2019

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 383 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6211 listopada 2019 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 383

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6211 listopada 2019

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2019/C 383/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2019/C 383/02 | Decyzja Trybunału Sprawiedliwości z dnia 1 października 2019 r. w sprawie ustanowienia wewnętrznego mechanizmu kontroli w zakresie przetwarzania danych osobowych w związku z wykonywaniem przez Trybunał Sprawiedliwości władzy sądowniczej | 2 |
| | Sąd |
| 2019/C 383/03 | Decyzja Sądu z dnia 16 października 2019 r. w sprawie ustanowienia wewnętrznego mechanizmu kontroli w zakresie przetwarzania danych osobowych w związku z wykonywaniem przez Sąd władzy sądowniczej | 4 |

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2019/C 383/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

Trybunał Sprawiedliwości

2019/C 383/02

Decyzja Trybunału Sprawiedliwości z dnia 1 października 2019 r. w sprawie ustanowienia wewnętrznego mechanizmu kontroli w zakresie przetwarzania danych osobowych w związku z wykonywaniem przez Trybunał Sprawiedliwości władzy sądowniczej

2

Sąd

2019/C 383/03

Decyzja Sądu z dnia 16 października 2019 r. w sprawie ustanowienia wewnętrznego mechanizmu kontroli w zakresie przetwarzania danych osobowych w związku z wykonywaniem przez Sąd władzy sądowniczej

4

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2019/C 383/04 | Sprawa C-82/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. – TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV/Komisja Europejska, Monsanto Europe, Monsanto Company, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (Odwołanie – Środowisko naturalne – Produkty zmodyfikowane genetycznie – Decyzja Komisji zezwalająca na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87701 x MON 89788 – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 10 ust. 1 – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie decyzji wniesiony na podstawie przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska – Odrzucenie zgłoszenia) | 6 |
| 2019/C 383/05 | Sprawa C-299/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin - Niemcy) – VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte von Medienunternehmen mbH/Google LLC, następca prawny Google Inc. (Odesłanie prejudycjalne – Polityka przemysłowa – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 98/34/WE – Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego – Artykuł 1 pkt 11 – Pojęcie przepisu technicznego) | 7 |
| 2019/C 383/06 | Sprawa C-347/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam – Niderlandy) – A, B, C, D, E, F, G/Staatssecretaris van Economische Zaken (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona zdrowia – Pakiet higieniczny – Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 – Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 – Higiena żywności pochodzenia zwierzęcego – Mięso drobiowe – Badanie poubojowe tusz – Widoczne zanieczyszczenie tuszy – Podejście oparte na zerowej tolerancji) | 7 |
| 2019/C 383/07 | Sprawy połączone C-447/17 P i C-479/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 września 2019 r. – Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Guardian Europe Sàrl; Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (C-447/17 P) i Guardian Europe Sàrl/Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej; Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (C-479/17 P) (Odwołanie – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Artykuł 340 akapit drugi TFUE – Przewlekłość postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Unii Europejskiej – Naprawienie szkody, jaką miała ponieść wnosząca odwołanie – Niezastosowanie pojęcia jednego przedsiębiorstwa – Szkody majątkowe – Koszty gwarancji bankowej – Związek przyczynowy – Utracone korzyści – Szkoda niemajątkowa – Odpowiedzialność Unii Europejskiej za szkody spowodowane naruszeniem prawa Unii wynikającym z orzeczenia Sądu – Stwierdzenie braku odpowiedzialności) | 8 |
| 2019/C 383/08 | Sprawy połączone C-612/17 i C-613/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti – Włochy) – Federazione Italiana Golf (FIG)/Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-612/17), Federazione Italiana Sport Equestri (FISE)/Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT) (C-613/17) (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 549/2013 – Europejski system rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej – Punkt 20.15 załącznika A – Kontrola sprawowana przez krajowy komitet olimpijski nad krajowymi związkami sportowymi utworzonymi jako instytucje niekomercyjne – Punkt 20.15 zdanie drugie załącznika A – Pojęcie interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności – Zakres – Punkt 20.15 zdanie pierwsze załącznika A – Pojęcie zdolności określania ogólnej polityki lub programu instytucji niekomercyjnej – Zakres – Punkt 2.39 lit. d), pkt 20.15 lit. d) i pkt 20309 lit. i) zdanie ostatnie załącznika A – Uwzględnienie składek opłacanych przez członków instytucji niekomercyjnej) | 9 |
| 2019/C 383/09 | Sprawa C-676/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Ploiești - Rumunia) – Oana Mădălina Călin/Direcția Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Dâmbovița, Statul Român – Ministerul Finanțelor Publice, Administrația Fondului pentru Mediu (Odesłanie prejudycjalne – Zasady prawa Unii – Autonomia proceduralna – Zasady równoważności i skuteczności – Zasada pewności prawa – Powaga rzeczy osądzonej – Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii – Prawomocne orzeczenie sądu nakładające obowiązek zapłaty podatku niezgodnego z prawem Unii – Skarga o wznowienie postępowania w odniesieniu do takiego orzeczenia sądu – Termin na wniesienie takiej skargi) | 11 |
| 2019/C 383/10 | Sprawa C-683/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Cofemel – Sociedade de Vestuário SA/G-Star Raw CV (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna i przemysłowa – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuł 2 lit. a) – Pojęcie utworu – Prawnoautorska ochrona utworów – Przesłanki – Powiązanie z ochroną wzorów – Dyrektywa 98/71/WE – Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 – Wzory odzieży) | 12 |
| 2019/C 383/11 | Sprawa C-686/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV/Prime Champ Deutschland Pilzkulturen GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Wspólna organizacja rynków produktów rolnych – Owoce i warzywa – Zasady wprowadzania do obrotu – Pojęcie kraju pochodzenia – Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 – Artykuł 113a ust. 1 – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Artykuł 76 ust. 1 – Definicje dotyczące niepreferencyjnego pochodzenia towarów – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Artykuł 23 ust. 1 i art. 23 ust. 2 lit. b) – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Artykuł 60 ust. 1 – Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/2446 – Artykuł 31 lit. b) – Etapy produkcji, które miały miejsce w innym państwie członkowskim – Etykietowanie żywności – Zakaz etykietowania mogącego wprowadzać konsumenta w błąd – Dyrektywa 2000/13/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) – Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 – Artykuł 7 ust. 1 lit. a) – Artykuł 1 ust. 4 – Artykuł 2 ust. 3 – Dodatkowe wyjaśnienia) | 12 |
| 2019/C 383/12 | Sprawa C-688/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Bayer Pharma AG/Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt., Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft. (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Patenty – Dyrektywa 2004/48/WE – Artykuł 9 ust. 7 – Wprowadzenie towarów do obrotu z naruszeniem praw wynikających z patentu – Środki tymczasowe – Następcze unieważnienie patentu – Konsekwencje – Prawo do stosownego odszkodowania z tytułu szkody powstałej w wyniku zastosowania środków tymczasowych) | 14 |
| 2019/C 383/13 | Sprawa C-709/17 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2019 r. – Komisja Europejska/Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd, European Bicycle Manufacturers Association (Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/776 – Przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin – Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin – Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 – Artykuł 13 – Obejście – Działalność montażowa – Pochodzenie (provenance i origine) części rowerowych – Części wysłane z Chin na Sri Lankę, poddane obróbce w Sri Lance, a następnie wysłane do Pakistanu w celu montażu) | 14 |
| 2019/C 383/14 | Sprawa C-28/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof - Austria) – Verein für Konsumenteninformation/Deutsche Bahn AG (Odesłanie prejudycjalne – Wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do przelewów i poleceń zapłaty w euro – Rozporządzenie (UE) nr 260/2012 – Jednolity obszar płatności w euro (SEPA) – Zapłata w drodze polecenia zapłaty – Artykuł 9 ust. 2 – Dostępność płatności – Warunek miejsca zamieszkania) | 15 |
| 2019/C 383/15 | Sprawa C-46/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Caseificio Sociale San Rocco Soc. coop. arl i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto (Odesłanie prejudycjalne – Sektor mleka i przetworów mlecznych – Kwoty – Dodatkowa opłata wyrównawcza – Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 – Artykuł 2 – Pobór opłaty wyrównawczej przez skupującego – Dostawy przekraczające dostępną ilość referencyjną producenta – Wysokość ceny mleka – Obowiązkowe odliczanie opłaty – Zwrot nadpłaconej kwoty opłaty wyrównawczej – Rozporządzenie (WE) nr 1392/2001 – Artykuł 9 – Skupujący – Nieprzestrzeganie obowiązku dokonania dodatkowej opłaty wyrównawczej – Producenci – Brak poszanowania obowiązku miesięcznej wpłaty – Ochrona uzasadnionych oczekiwań) | 16 |
| 2019/C 383/16 | Sprawy połączone C-64/18, C-140/18, C-146/18 i C-148/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Zoran Maksimovic (C-64/18), Humbert Jörg Köfler (C-140/18, C-146/18 i C-148/18), Wolfgang Leitner (C-140/18 i C-148/18), Joachim Schönbeck (C-140/18 i C-148/18), Wolfgang Semper (C-140/18 i C-148/18)/Bezirkshauptmannschaft Murtal (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 56 TFUE – Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników – Przechowywanie i tłumaczenie dokumentacji płacowej – Zezwolenie na pracę – Sankcje – Proporcjonalność – Grzywny w z góry określonej minimalnej wysokości – Kumulacja – Brak określenia maksymalnego wymiaru – Koszty sądowe – Zastępcza kara pozbawienia wolności) | 17 |
| 2019/C 383/17 | Sprawa C-71/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret - Dania) – Skatteministeriet/KPC Herning (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Sprzedaż terenu, na którym znajduje się budynek w momencie dostawy – Kwalifikacja – Artykuły 12 i 135 – Pojęcie terenu budowlanego – Pojęcie budynku – Ocena rzeczywistej sytuacji gospodarczej i handlowej – Ocena elementów obiektywnych – Zamiar stron) | 18 |
| 2019/C 383/18 | Sprawa C-94/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 września 2019 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Nalini Chenchooliah/Minister for Justice and Equality (Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Artykuł 21 TFUE – Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państwa członkowskiego – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 3 ust. 1 oraz art. 15, 27, 28, 30 i 31 – Pojęcie beneficjenta – Obywatel państwa trzeciego będący małżonkiem obywatela Unii, który skorzystał ze swobody przemieszczania się – Powrót obywatela Unii do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada i w którym odbywa karę pozbawienia wolności – Wymogi spoczywające na przyjmującym państwie członkowskim na mocy dyrektywy 2004/38/WE w związku z wydaniem decyzji o wydaleniu wspomnianego obywatela państwa trzeciego) | 18 |
| 2019/C 383/19 | Sprawa C-104/18 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2019 r. – Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AȘ/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Joaquín Nadal Esteban (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) – Zła wiara w chwili dokonania zgłoszenia znaku towarowego) | 19 |
| 2019/C 383/20 | Sprawa C-123/18 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 września 2019 r. – HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH/Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska (Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu – Naprawienie szkody, jaką wnosząca odwołanie miała ponieść wskutek umieszczenia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej – Pojęcie wystarczająco istotnego naruszenia normy prawa Unii – Ocena – Pojęcie przedsiębiorstwa będącego w posiadaniu lub pod kontrolą – Obowiązek uzasadnienia) | 20 |
| 2019/C 383/21 | Sprawa C-143/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn - Niemcy) – Antonio Romano, Lidia Romano/DSL Bank – filia DB Privat- und Firmenkundenbank AG, dawniej DSL Bank – jednostka operacyjna Deutsche Postbank AG (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2002/65/WE – Umowa o kredyt konsumencki zawarta na odległość – Prawo do odstąpienia od umowy – Korzystanie z prawa do odstąpienia od umowy po pełnym wykonaniu umowy na wyraźne żądanie konsumenta – Przekazanie konsumentowi informacji o prawie do odstąpienia od umowy) | 21 |
| 2019/C 383/22 | Sprawa C-145/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État - Francja) – Regards Photographiques SARL/Ministre de l'Action et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 103 ust. 2 lit. a) – Artykuł 311 ust. 1 pkt 2 – Punkt 7 części A załącznika IX – Obniżona stawka VAT – Dzieła sztuki – Pojęcie – Fotografie wykonane przez artystę, drukowane przez niego lub pod jego nadzorem, sygnowane i numerowane oraz wykonane w liczbie ograniczonej do trzydziestu egzemplarzy – Uregulowanie krajowe ograniczające zastosowanie obniżonej stawki VAT tylko do fotografii mających charakter artystyczny) | 22 |
| 2019/C 383/23 | Sprawa C-172/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – AMS Neve Ltd; Barnett Waddingham Trustees; Mark Crabtree/Heritage Audio SL; Pedro Rodríguez Arribas (Odesłanie prejudycjalne – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 97 ust. 5 – Jurysdykcja – Powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego – Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie – Reklamy i oferty sprzedaży zamieszczone na stronie internetowej i w portalach społecznościowych) | 23 |
| 2019/C 383/24 | Sprawy połączone C-199/18, C-200/18 i C-343/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricola (C-199/18), C.A.F.A.R. – Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta (C-200/18)/Regione Emilia-Romagna, Azienda Unità Sanitaria Locale 104 di Modena, A.U.S.L. Romagna (C-199/18 i C-200/18) i SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa/Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna (C-343/18) (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 – Artykuł 27 – Urzędowe kontrole pasz i żywności – Finansowanie – Opłaty lub należności z tytułu kontroli urzędowych – Możliwość zwolnienia przez państwa członkowskie niektórych kategorii podmiotów gospodarczych – Minimalne stawki opłat) | 23 |
| 2019/C 383/25 | Sprawa C-290/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Dzika fauna i flora – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Artykuł 4 ust. 4 – Załączniki I i II – Tereny mające znaczenie dla Wspólnoty – Niewyznaczenie – Specjalne obszary ochrony – Konieczne środki – Nieprzyjęcie) | 24 |
| 2019/C 383/26 | Sprawa C-331/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – TE/Pohotovosť s.r.o. (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2008/48/WE – Ochrona konsumentów – Kredyt konsumencki – Artykuł 10 ust. 2 lit. h) i i) oraz art. 10 ust. 3 – Informacje, które należy wskazać w umowie – Ustawodawstwo krajowe przewidujące obowiązek uściślenia sposobu podziału każdej płatności na spłatę kapitału, odsetki i opłaty) | 25 |
| 2019/C 383/27 | Sprawa C-333/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Lombardi Srl/Comune di Auletta, Delta Lavori SpA, Msm Ingegneria Srl (Odesłanie prejudycjalne – Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665/EWG – Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego wniesiona przez oferenta, którego oferta nie została wybrana – Skarga wzajemna wybranego oferenta – Dopuszczalność skargi głównej w przypadku zasadności skargi wzajemnej) | 26 |
| 2019/C 383/28 | Sprawa C-347/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – Avv. Alessandro Salvoni/Anna Maria Fiermonte (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 53 – Zaświadczenie dotyczące orzeczenia w sprawach cywilnych i handlowych, którego wzór formularza znajduje się w załączniku 1 – Kompetencje sądu pochodzenia – Badanie z urzędu ewentualnego zaistnienia naruszenia przepisów jurysdykcyjnych w sprawach dotyczących umów konsumenckich) | 26 |
| 2019/C 383/29 | Sprawa C-377/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko AH, PB, CX, KM, PH (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Artykuł 4 ust. 1 – Domniemanie niewinności – Publiczne wypowiedzi o winie – Ugoda zawarta między prokuratorem a sprawcą przestępstwa – Orzecznictwo krajowe przewidujące podanie tożsamości oskarżonych, którzy nie zawarli takiej ugody – Karta praw podstawowych – Artykuł 48) | 27 |
| 2019/C 383/30 | Sprawa C-383/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku – Polska) – Lexitor Sp. z o.o./Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa im. Franciszka Stefczyka, Santander Consumer Bank S.A., mBank S.A. (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Umowy o kredyt konsumencki – Dyrektywa 2008/48/WE – Artykuł 16 ust. 1 – Wcześniejsza spłata – Prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu odpowiadającej odsetkom i kosztom przypadającym na pozostały okres obowiązywania umowy) | 28 |
| 2019/C 383/31 | Sprawa C-397/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona – Hiszpania) – DW/Nobel Plastiques Ibérica SA (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2000/78 WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Artykuł 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) i art. 5 – Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Pracownik szczególnie podatny na ryzyka związane z pracą w rozumieniu prawa krajowego – Istnienie niepełnosprawności – Rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn obiektywnych w oparciu o kryteria wydajności, wszechstronności na stanowiskach pracy w przedsiębiorstwie, a także absencji – Szczególnie niekorzystna sytuacja dla osób niepełnosprawnych – Dyskryminacja pośrednia – Racjonalne usprawnienia – Osoba, która nie jest kompetentna ani zdolna bądź dyspozycyjna do wykonywania najważniejszych czynności na danym stanowisku) | 29 |
| 2019/C 383/32 | Sprawa C-417/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – AW, BV, CU, DT/Lietuvos valstybė, reprezentowany przez Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba, Bendrasis pagalbos centras i Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2002/22/WE – Usługa powszechna i prawa użytkowników związane z sieciami i usługami łączności elektronicznej – Artykuł 26 ust. 5 – Jednolity europejski numer alarmowy – Udostępnianie informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie) | 30 |
| 2019/C 383/33 | Sprawa C-443/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Ochrona sanitarna roślin – Dyrektywa 2000/29/WE – Ochrona przed wprowadzeniem do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiem się w niej organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych – Artykuł 16 ust. 1 i 3 – Decyzja wykonawcza (UE) 2015/789 – Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej Xylella fastidiosa (Wells et al.) – Artykuł 7 ust. 2 lit. c) – Środki ograniczające rozprzestrzenianie – Obowiązek natychmiastowego usunięcia zakażonych roślin w 20 km pasie granicznym w strefie zakażonej – Artykuł 7 ust. 7 – Obowiązek nadzoru – Coroczne badania – Artykuł 6 ust. 2, 7 i 9 – Środki zwalczania – Ustawiczne ogólne naruszenie – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Obowiązek lojalnej współpracy) | 31 |
| 2019/C 383/34 | Sprawa C-468/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Constanța – Rumunia) – R/P (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych – Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 – Artykuł 3 lit. a) i d) oraz art. 5 – Sąd, który orzeka w przedmiocie trzech połączonych żądań, dotyczących rozwodu rodziców małoletniego dziecka, odpowiedzialności rodzicielskiej oraz zobowiązania alimentacyjnego względem dziecka – Stwierdzenie posiadania jurysdykcji w sprawie rozwodowej i braku jurysdykcji w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej – Jurysdykcja do rozpoznania żądania dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego – Sąd zwykłego miejsca pobytu pozwanego będący sądem, przed którym pozwany wdaje się w spór) | 32 |
| 2019/C 383/35 | Sprawa C-473/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – GP/Bundesagentur für Arbeit, Familienkasse Baden-Württemberg West (Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Pracownicy migrujący – Uregulowania Unii Europejskiej dotyczące przeliczenia walut – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Decyzja nr H3 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego – Obliczenie dodatku dyferencyjnego do dodatku rodzinnego należnego pracownikowi zamieszkującemu w państwie członkowskim i pracującemu w Szwajcarii – Określenie daty odniesienia dla kursu wymiany) | 32 |
| 2019/C 383/36 | Sprawa C-540/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 września 2019 r. – HX/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki skierowane przeciwko wpływowym przedsiębiorcom prowadzącym działalność z Syrii – Dowód zasadności umieszczenia w wykazach) | 33 |
| 2019/C 383/37 | Sprawa C-541/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – AS/Deutsches Patent- und Markenamt (Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 3 ust. 1 lit. b) – Charakter odróżniający – Kryteria oceny – Oznaczenie w postaci hashtagu) | 34 |
| 2019/C 383/38 | Sprawa C-559/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg - Niemcy) – TDK-Lambda Germany GmbH/Hauptzollamt Lörrach (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Podpozycja 85044030 – Przekształtniki – Kryteria klasyfikacji – Zasadnicze przeznaczenie) | 35 |
| 2019/C 383/39 | C-239/19: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Eli Lilly and Company/Genentech Inc. (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Artykuł 3 lit. b) – Warunki otrzymania – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu – Pozwolenie wydane osobie trzeciej – Oczywista niedopuszczalność) | 35 |
| 2019/C 383/40 | Sprawa C-71/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 listopada 2018 r. w sprawie T-854/16, Barata/Parlament, wniesione w dniu 30 stycznia 2019 r. przez João Miguela Baratę | 36 |
| 2019/C 383/41 | Sprawa C-185/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Arbitral presso l’Asociația de arbitraj presso il foro di Cluj (Rumunia) w dniu 25 lutego 2019 r. – KE/LF | 36 |
| 2019/C 383/42 | Sprawa C-412/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 marca 2019 r. w sprawie T-777/17, Pan/EUIPO – Entertainment One UK (TOBBIA), wniesione w dniu 27 maja 2019 r. przez Xianhao Pan | 37 |
| 2019/C 383/43 | Sprawa C-460/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-804/17, Stada Arzneimittel AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez Stada Arzneimittel AG | 37 |
| 2019/C 383/44 | Sprawa C-541/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. – XW/Eurowings GmbH | 38 |
| 2019/C 383/45 | Sprawa C-542/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. – YX/Eurowings GmbH | 38 |
| 2019/C 383/46 | Sprawa C-574/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 29 lipca 2019 r. – PL/Deutsche Lufthansa AG | 39 |
| 2019/C 383/47 | Sprawa C-581/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 30 lipca 2019 r. – FRENETIKEXITO – UNIPESSOAL, LDA/Autoridade Tributária e Aduaneira | 39 |
| 2019/C 383/48 | Sprawa C-584/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Strafsachen Wien (Austria) w dniu 2 sierpnia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko A***** i innym nieznanym sprawcom | 40 |
| 2019/C 383/49 | Sprawa C-597/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ondernemingsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 6 sierpnia 2019 r. – M.I.C.M. Mircom International Content Management & Consulting Limited/Telenet BVBA | 41 |
| 2019/C 383/50 | Sprawa C-604/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Gmina Wrocław przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej | 42 |
| 2019/C 383/51 | Sprawa C-620/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2019 r. – Land Nordrhein-Westfalen/D. H. T. działający jako syndyk masy upadłościowej J & S Service UG | 43 |
| 2019/C 383/52 | Sprawa C-625/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/XD | 44 |
| 2019/C 383/53 | Sprawa C-626/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/YC | 44 |
| 2019/C 383/54 | Sprawa C-627/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/ZB | 45 |
| 2019/C 383/55 | Sprawa C-630/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 23 sierpnia 2019 r. – PAGE Internacional Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira | 46 |
| 2019/C 383/56 | Sprawa C-636/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 26 sierpnia 2019 r. – Y/CAK | 46 |
| 2019/C 383/57 | Sprawa C-666/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-741/16, Changmao Biochemical Engineering/Komisja, wniesione w dniu 9 września 2019 r. przez Changmao Biochemical EngineeringCo. Ltd | 47 |
| 2019/C 383/58 | Sprawa C-669/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-838/16, BP/Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej, wniesione w dniu 9 września 2019 r. przez BP | 48 |
| 2019/C 383/59 | Sprawa C-697/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-762/15, Sony i Sony Electornics/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Sony Corporation i Sony Electronics, Inc | 49 |
| 2019/C 383/60 | Sprawa C-698/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-763/15, Sony Optiarc i Sony Optiarc America/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Sony Optiarc, Inc i Sony Optiarc America, Inc | 51 |
| 2019/C 383/61 | Sprawa C-700/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-8/16, Toshiba Samsung Storage Technology i Toshiba Samsung Storage Technology Korea/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Toshiba Samsung Storage Technology Corp. i Toshiba Samsung Storage Technology Korea Corp. | 52 |
| 2019/C 383/62 | Sprawa C-702/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-582/15, Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG | 53 |
| 2019/C 383/63 | Sprawa C-706/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-522/15, CCPL i in./Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC i in. | 55 |
| | Sąd |
| 2019/C 383/64 | Sprawa T-883/16: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Polska/Komisja (Rynek wewnętrzny gazu ziemnego – Dyrektywa 2009/73/WE – Decyzja Komisji zatwierdzająca zmianę warunków wyłączenia z przepisów Unii w odniesieniu do zasad korzystania z gazociągu OPAL dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej – Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2009/73 – Zasada solida ności energetycznej) | 57 |
| 2019/C 383/65 | Sprawy połączone T-721/17 i T-722/17: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Topor-Gilka i WO Technopromexport/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi – Zamrożenie środków finansowych – Obowiązek uzasadnienia – Błąd w ocenie) | 58 |
| 2019/C 383/66 | Sprawa T-741/17: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Trasys International i Axianseu – Digital Solutions/EASA (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Usługi związane z zarządzaniem aplikacjami i infrastrukturą informatyczną – Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innym oferentom – Obowiązek uzasadnienia – Ocena istnienia rażąco niskich ofert – Cechy i zalety wybranych ofert – Wniosek o uzasadnienie złożony przez oferenta nieznajdującego się w sytuacji wykluczenia, którego oferta jest zgodna z dokumentacją przetargową) | 59 |
| 2019/C 383/67 | Sprawa T-50/18: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BO/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Tłumacze free-lance – Postępowanie w sprawie wyboru – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie) | 59 |
| 2019/C 383/68 | Sprawa T-51/18: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BP/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Tłumacze free-lance – Postępowanie w sprawie wyboru – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie) | 60 |
| 2019/C 383/69 | Sprawa T-66/18: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BQ/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Tłumacze free-lance – Postępowanie w sprawie wyboru – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie) | 61 |
| 2019/C 383/70 | Sprawa T-472/19: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 sierpnia 2019 r. – BASF/Komisja (Środek tymczasowy – Produkt leczniczy – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu – Estry etylowe kwasów tłuszczowych omega-3 – Brak pilnego charakteru) | 61 |
| 2019/C 383/71 | Sprawa T-565/19: Skarga wniesiona w dniu 14 August 2019 – Oltchim/Komisja | 62 |
| 2019/C 383/72 | Sprawa T-599/19: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2019 r. – EM/Parlament | 63 |
| 2019/C 383/73 | Sprawa T-603/19: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Helsingin Bussiliikenne/Komisja | 64 |
| 2019/C 383/74 | Sprawa T-605/19: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – EP/Komisja | 65 |
| 2019/C 383/75 | Sprawa T-627/19: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – Shindler i in./Komisja | 66 |
| 2019/C 383/76 | Sprawa T-628/19: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Teva/Komisja i Europejska Agencja Leków | 67 |
| 2019/C 383/77 | Sprawa T-630/19: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – AH/Eurofund | 68 |
| 2019/C 383/78 | Sprawa T-361/19: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2019 r. – BNetzA/ACER | 69 |
| 2019/C 383/79 | Sprawa T-633/19: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – Essential Export/EUIPO – Shenzhen Liouyi International Trading (TOTU) | 71 |
| 2019/C 383/80 | Sprawa T-635/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro i in./Komisja | 72 |
| 2019/C 383/81 | Sprawa T-639/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Sánchez Romero Carvajal Jabugo/EUIPO – Embutidos Monells (5Ms MMMMM) | 73 |
| 2019/C 383/82 | Sprawa T-641/19: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – FD/Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy | 74 |
| 2019/C 383/83 | Sprawa T-642/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – JCDecaux Street Furniture Belgium/Komisja | 75 |
| 2019/C 383/84 | Sprawa T-643/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Dermavita/EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM ULTRA) | 76 |
| 2019/C 383/85 | Sprawa T-644/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Linde Material Handling/EUIPO – Verti Aseguradora (VertiLight) | 77 |
| 2019/C 383/86 | Sprawa T-646/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – eSky Group IP/EUIPO – Gröpel (e) | 78 |
| 2019/C 383/87 | Sprawa T-659/19: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – FF Group Romania/EUIPO – KiK Textilien und Non-Food (_kix) | 78 |
| 2019/C 383/88 | Sprawa T-664/19: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. Allergan Holdings France/EUIPO – Dermavita (JUVEDERM ULTRA) | 79 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2019/C 383/04

Sprawa C-82/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. – TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV/Komisja Europejska, Monsanto Europe, Monsanto Company, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (Odwołanie – Środowisko naturalne – Produkty zmodyfikowane genetycznie – Decyzja Komisji zezwalająca na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87701 x MON 89788 – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 10 ust. 1 – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie decyzji wniesiony na podstawie przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska – Odrzucenie zgłoszenia)

6

2019/C 383/05

Sprawa C-299/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin - Niemcy) – VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte von Medienunternehmen mbH/Google LLC, następca prawny Google Inc. (Odesłanie prejudycjalne – Polityka przemysłowa – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 98/34/WE – Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego – Artykuł 1 pkt 11 – Pojęcie przepisu technicznego)

7

2019/C 383/06

Sprawa C-347/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam – Niderlandy) – A, B, C, D, E, F, G/Staatssecretaris van Economische Zaken (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona zdrowia – Pakiet higieniczny – Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 – Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 – Higiena żywności pochodzenia zwierzęcego – Mięso drobiowe – Badanie poubojowe tusz – Widoczne zanieczyszczenie tuszy – Podejście oparte na zerowej tolerancji)

7

2019/C 383/07

Sprawy połączone C-447/17 P i C-479/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 września 2019 r. – Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Guardian Europe Sàrl; Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (C-447/17 P) i Guardian Europe Sàrl/Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej; Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (C-479/17 P) (Odwołanie – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Artykuł 340 akapit drugi TFUE – Przewlekłość postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Unii Europejskiej – Naprawienie szkody, jaką miała ponieść wnosząca odwołanie – Niezastosowanie pojęcia jednego przedsiębiorstwa – Szkody majątkowe – Koszty gwarancji bankowej – Związek przyczynowy – Utracone korzyści – Szkoda niemajątkowa – Odpowiedzialność Unii Europejskiej za szkody spowodowane naruszeniem prawa Unii wynikającym z orzeczenia Sądu – Stwierdzenie braku odpowiedzialności)

8

2019/C 383/08

Sprawy połączone C-612/17 i C-613/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti – Włochy) – Federazione Italiana Golf (FIG)/Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-612/17), Federazione Italiana Sport Equestri (FISE)/Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT) (C-613/17) (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 549/2013 – Europejski system rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej – Punkt 20.15 załącznika A – Kontrola sprawowana przez krajowy komitet olimpijski nad krajowymi związkami sportowymi utworzonymi jako instytucje niekomercyjne – Punkt 20.15 zdanie drugie załącznika A – Pojęcie interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności – Zakres – Punkt 20.15 zdanie pierwsze załącznika A – Pojęcie zdolności określania ogólnej polityki lub programu instytucji niekomercyjnej – Zakres – Punkt 2.39 lit. d), pkt 20.15 lit. d) i pkt 20309 lit. i) zdanie ostatnie załącznika A – Uwzględnienie składek opłacanych przez członków instytucji niekomercyjnej)

9

2019/C 383/09

Sprawa C-676/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Ploiești - Rumunia) – Oana Mădălina Călin/Direcția Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Dâmbovița, Statul Român – Ministerul Finanțelor Publice, Administrația Fondului pentru Mediu (Odesłanie prejudycjalne – Zasady prawa Unii – Autonomia proceduralna – Zasady równoważności i skuteczności – Zasada pewności prawa – Powaga rzeczy osądzonej – Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii – Prawomocne orzeczenie sądu nakładające obowiązek zapłaty podatku niezgodnego z prawem Unii – Skarga o wznowienie postępowania w odniesieniu do takiego orzeczenia sądu – Termin na wniesienie takiej skargi)

11

2019/C 383/10

Sprawa C-683/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Cofemel – Sociedade de Vestuário SA/G-Star Raw CV (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna i przemysłowa – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuł 2 lit. a) – Pojęcie utworu – Prawnoautorska ochrona utworów – Przesłanki – Powiązanie z ochroną wzorów – Dyrektywa 98/71/WE – Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 – Wzory odzieży)

12

2019/C 383/11

Sprawa C-686/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV/Prime Champ Deutschland Pilzkulturen GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Wspólna organizacja rynków produktów rolnych – Owoce i warzywa – Zasady wprowadzania do obrotu – Pojęcie kraju pochodzenia – Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 – Artykuł 113a ust. 1 – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Artykuł 76 ust. 1 – Definicje dotyczące niepreferencyjnego pochodzenia towarów – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Artykuł 23 ust. 1 i art. 23 ust. 2 lit. b) – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Artykuł 60 ust. 1 – Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/2446 – Artykuł 31 lit. b) – Etapy produkcji, które miały miejsce w innym państwie członkowskim – Etykietowanie żywności – Zakaz etykietowania mogącego wprowadzać konsumenta w błąd – Dyrektywa 2000/13/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) – Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 – Artykuł 7 ust. 1 lit. a) – Artykuł 1 ust. 4 – Artykuł 2 ust. 3 – Dodatkowe wyjaśnienia)

12

2019/C 383/12

Sprawa C-688/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Bayer Pharma AG/Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt., Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft. (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Patenty – Dyrektywa 2004/48/WE – Artykuł 9 ust. 7 – Wprowadzenie towarów do obrotu z naruszeniem praw wynikających z patentu – Środki tymczasowe – Następcze unieważnienie patentu – Konsekwencje – Prawo do stosownego odszkodowania z tytułu szkody powstałej w wyniku zastosowania środków tymczasowych)

14

2019/C 383/13

Sprawa C-709/17 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2019 r. – Komisja Europejska/Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd, European Bicycle Manufacturers Association (Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/776 – Przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin – Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin – Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 – Artykuł 13 – Obejście – Działalność montażowa – Pochodzenie (provenance i origine) części rowerowych – Części wysłane z Chin na Sri Lankę, poddane obróbce w Sri Lance, a następnie wysłane do Pakistanu w celu montażu)

14

2019/C 383/14

Sprawa C-28/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof - Austria) – Verein für Konsumenteninformation/Deutsche Bahn AG (Odesłanie prejudycjalne – Wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do przelewów i poleceń zapłaty w euro – Rozporządzenie (UE) nr 260/2012 – Jednolity obszar płatności w euro (SEPA) – Zapłata w drodze polecenia zapłaty – Artykuł 9 ust. 2 – Dostępność płatności – Warunek miejsca zamieszkania)

15

2019/C 383/15

Sprawa C-46/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Caseificio Sociale San Rocco Soc. coop. arl i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto (Odesłanie prejudycjalne – Sektor mleka i przetworów mlecznych – Kwoty – Dodatkowa opłata wyrównawcza – Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 – Artykuł 2 – Pobór opłaty wyrównawczej przez skupującego – Dostawy przekraczające dostępną ilość referencyjną producenta – Wysokość ceny mleka – Obowiązkowe odliczanie opłaty – Zwrot nadpłaconej kwoty opłaty wyrównawczej – Rozporządzenie (WE) nr 1392/2001 – Artykuł 9 – Skupujący – Nieprzestrzeganie obowiązku dokonania dodatkowej opłaty wyrównawczej – Producenci – Brak poszanowania obowiązku miesięcznej wpłaty – Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

16

2019/C 383/16

Sprawy połączone C-64/18, C-140/18, C-146/18 i C-148/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Zoran Maksimovic (C-64/18), Humbert Jörg Köfler (C-140/18, C-146/18 i C-148/18), Wolfgang Leitner (C-140/18 i C-148/18), Joachim Schönbeck (C-140/18 i C-148/18), Wolfgang Semper (C-140/18 i C-148/18)/Bezirkshauptmannschaft Murtal (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 56 TFUE – Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników – Przechowywanie i tłumaczenie dokumentacji płacowej – Zezwolenie na pracę – Sankcje – Proporcjonalność – Grzywny w z góry określonej minimalnej wysokości – Kumulacja – Brak określenia maksymalnego wymiaru – Koszty sądowe – Zastępcza kara pozbawienia wolności)

17

2019/C 383/17

Sprawa C-71/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret - Dania) – Skatteministeriet/KPC Herning (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Sprzedaż terenu, na którym znajduje się budynek w momencie dostawy – Kwalifikacja – Artykuły 12 i 135 – Pojęcie terenu budowlanego – Pojęcie budynku – Ocena rzeczywistej sytuacji gospodarczej i handlowej – Ocena elementów obiektywnych – Zamiar stron)

18

2019/C 383/18

Sprawa C-94/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 września 2019 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Nalini Chenchooliah/Minister for Justice and Equality (Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Artykuł 21 TFUE – Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państwa członkowskiego – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 3 ust. 1 oraz art. 15, 27, 28, 30 i 31 – Pojęcie beneficjenta – Obywatel państwa trzeciego będący małżonkiem obywatela Unii, który skorzystał ze swobody przemieszczania się – Powrót obywatela Unii do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada i w którym odbywa karę pozbawienia wolności – Wymogi spoczywające na przyjmującym państwie członkowskim na mocy dyrektywy 2004/38/WE w związku z wydaniem decyzji o wydaleniu wspomnianego obywatela państwa trzeciego)

18

2019/C 383/19

Sprawa C-104/18 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2019 r. – Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AȘ/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Joaquín Nadal Esteban (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) – Zła wiara w chwili dokonania zgłoszenia znaku towarowego)

19

2019/C 383/20

Sprawa C-123/18 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 września 2019 r. – HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH/Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska (Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu – Naprawienie szkody, jaką wnosząca odwołanie miała ponieść wskutek umieszczenia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej – Pojęcie wystarczająco istotnego naruszenia normy prawa Unii – Ocena – Pojęcie przedsiębiorstwa będącego w posiadaniu lub pod kontrolą – Obowiązek uzasadnienia)

20

2019/C 383/21

Sprawa C-143/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn - Niemcy) – Antonio Romano, Lidia Romano/DSL Bank – filia DB Privat- und Firmenkundenbank AG, dawniej DSL Bank – jednostka operacyjna Deutsche Postbank AG (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2002/65/WE – Umowa o kredyt konsumencki zawarta na odległość – Prawo do odstąpienia od umowy – Korzystanie z prawa do odstąpienia od umowy po pełnym wykonaniu umowy na wyraźne żądanie konsumenta – Przekazanie konsumentowi informacji o prawie do odstąpienia od umowy)

21

2019/C 383/22

Sprawa C-145/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État - Francja) – Regards Photographiques SARL/Ministre de l'Action et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 103 ust. 2 lit. a) – Artykuł 311 ust. 1 pkt 2 – Punkt 7 części A załącznika IX – Obniżona stawka VAT – Dzieła sztuki – Pojęcie – Fotografie wykonane przez artystę, drukowane przez niego lub pod jego nadzorem, sygnowane i numerowane oraz wykonane w liczbie ograniczonej do trzydziestu egzemplarzy – Uregulowanie krajowe ograniczające zastosowanie obniżonej stawki VAT tylko do fotografii mających charakter artystyczny)

22

2019/C 383/23

Sprawa C-172/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – AMS Neve Ltd; Barnett Waddingham Trustees; Mark Crabtree/Heritage Audio SL; Pedro Rodríguez Arribas (Odesłanie prejudycjalne – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 97 ust. 5 – Jurysdykcja – Powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego – Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie – Reklamy i oferty sprzedaży zamieszczone na stronie internetowej i w portalach społecznościowych)

23

2019/C 383/24

Sprawy połączone C-199/18, C-200/18 i C-343/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricola (C-199/18), C.A.F.A.R. – Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta (C-200/18)/Regione Emilia-Romagna, Azienda Unità Sanitaria Locale 104 di Modena, A.U.S.L. Romagna (C-199/18 i C-200/18) i SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa/Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna (C-343/18) (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 – Artykuł 27 – Urzędowe kontrole pasz i żywności – Finansowanie – Opłaty lub należności z tytułu kontroli urzędowych – Możliwość zwolnienia przez państwa członkowskie niektórych kategorii podmiotów gospodarczych – Minimalne stawki opłat)

23

2019/C 383/25

Sprawa C-290/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Dzika fauna i flora – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Artykuł 4 ust. 4 – Załączniki I i II – Tereny mające znaczenie dla Wspólnoty – Niewyznaczenie – Specjalne obszary ochrony – Konieczne środki – Nieprzyjęcie)

24

2019/C 383/26

Sprawa C-331/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – TE/Pohotovosť s.r.o. (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2008/48/WE – Ochrona konsumentów – Kredyt konsumencki – Artykuł 10 ust. 2 lit. h) i i) oraz art. 10 ust. 3 – Informacje, które należy wskazać w umowie – Ustawodawstwo krajowe przewidujące obowiązek uściślenia sposobu podziału każdej płatności na spłatę kapitału, odsetki i opłaty)

25

2019/C 383/27

Sprawa C-333/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Lombardi Srl/Comune di Auletta, Delta Lavori SpA, Msm Ingegneria Srl (Odesłanie prejudycjalne – Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665/EWG – Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego wniesiona przez oferenta, którego oferta nie została wybrana – Skarga wzajemna wybranego oferenta – Dopuszczalność skargi głównej w przypadku zasadności skargi wzajemnej)

26

2019/C 383/28

Sprawa C-347/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – Avv. Alessandro Salvoni/Anna Maria Fiermonte (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 53 – Zaświadczenie dotyczące orzeczenia w sprawach cywilnych i handlowych, którego wzór formularza znajduje się w załączniku 1 – Kompetencje sądu pochodzenia – Badanie z urzędu ewentualnego zaistnienia naruszenia przepisów jurysdykcyjnych w sprawach dotyczących umów konsumenckich)

26

2019/C 383/29

Sprawa C-377/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko AH, PB, CX, KM, PH (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Artykuł 4 ust. 1 – Domniemanie niewinności – Publiczne wypowiedzi o winie – Ugoda zawarta między prokuratorem a sprawcą przestępstwa – Orzecznictwo krajowe przewidujące podanie tożsamości oskarżonych, którzy nie zawarli takiej ugody – Karta praw podstawowych – Artykuł 48)

27

2019/C 383/30

Sprawa C-383/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku – Polska) – Lexitor Sp. z o.o./Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa im. Franciszka Stefczyka, Santander Consumer Bank S.A., mBank S.A. (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Umowy o kredyt konsumencki – Dyrektywa 2008/48/WE – Artykuł 16 ust. 1 – Wcześniejsza spłata – Prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu odpowiadającej odsetkom i kosztom przypadającym na pozostały okres obowiązywania umowy)

28

2019/C 383/31

Sprawa C-397/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona – Hiszpania) – DW/Nobel Plastiques Ibérica SA (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2000/78 WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Artykuł 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) i art. 5 – Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Pracownik szczególnie podatny na ryzyka związane z pracą w rozumieniu prawa krajowego – Istnienie niepełnosprawności – Rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn obiektywnych w oparciu o kryteria wydajności, wszechstronności na stanowiskach pracy w przedsiębiorstwie, a także absencji – Szczególnie niekorzystna sytuacja dla osób niepełnosprawnych – Dyskryminacja pośrednia – Racjonalne usprawnienia – Osoba, która nie jest kompetentna ani zdolna bądź dyspozycyjna do wykonywania najważniejszych czynności na danym stanowisku)

29

2019/C 383/32

Sprawa C-417/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – AW, BV, CU, DT/Lietuvos valstybė, reprezentowany przez Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba, Bendrasis pagalbos centras i Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2002/22/WE – Usługa powszechna i prawa użytkowników związane z sieciami i usługami łączności elektronicznej – Artykuł 26 ust. 5 – Jednolity europejski numer alarmowy – Udostępnianie informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie)

30

2019/C 383/33

Sprawa C-443/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Ochrona sanitarna roślin – Dyrektywa 2000/29/WE – Ochrona przed wprowadzeniem do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiem się w niej organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych – Artykuł 16 ust. 1 i 3 – Decyzja wykonawcza (UE) 2015/789 – Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej Xylella fastidiosa (Wells et al.) – Artykuł 7 ust. 2 lit. c) – Środki ograniczające rozprzestrzenianie – Obowiązek natychmiastowego usunięcia zakażonych roślin w 20 km pasie granicznym w strefie zakażonej – Artykuł 7 ust. 7 – Obowiązek nadzoru – Coroczne badania – Artykuł 6 ust. 2, 7 i 9 – Środki zwalczania – Ustawiczne ogólne naruszenie – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Obowiązek lojalnej współpracy)

31

2019/C 383/34

Sprawa C-468/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Constanța – Rumunia) – R/P (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych – Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 – Artykuł 3 lit. a) i d) oraz art. 5 – Sąd, który orzeka w przedmiocie trzech połączonych żądań, dotyczących rozwodu rodziców małoletniego dziecka, odpowiedzialności rodzicielskiej oraz zobowiązania alimentacyjnego względem dziecka – Stwierdzenie posiadania jurysdykcji w sprawie rozwodowej i braku jurysdykcji w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej – Jurysdykcja do rozpoznania żądania dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego – Sąd zwykłego miejsca pobytu pozwanego będący sądem, przed którym pozwany wdaje się w spór)

32

2019/C 383/35

Sprawa C-473/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – GP/Bundesagentur für Arbeit, Familienkasse Baden-Württemberg West (Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Pracownicy migrujący – Uregulowania Unii Europejskiej dotyczące przeliczenia walut – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Decyzja nr H3 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego – Obliczenie dodatku dyferencyjnego do dodatku rodzinnego należnego pracownikowi zamieszkującemu w państwie członkowskim i pracującemu w Szwajcarii – Określenie daty odniesienia dla kursu wymiany)

32

2019/C 383/36

Sprawa C-540/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 września 2019 r. – HX/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki skierowane przeciwko wpływowym przedsiębiorcom prowadzącym działalność z Syrii – Dowód zasadności umieszczenia w wykazach)

33

2019/C 383/37

Sprawa C-541/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – AS/Deutsches Patent- und Markenamt (Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 3 ust. 1 lit. b) – Charakter odróżniający – Kryteria oceny – Oznaczenie w postaci hashtagu)

34

2019/C 383/38

Sprawa C-559/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg - Niemcy) – TDK-Lambda Germany GmbH/Hauptzollamt Lörrach (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Podpozycja 85044030 – Przekształtniki – Kryteria klasyfikacji – Zasadnicze przeznaczenie)

35

2019/C 383/39

C-239/19: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Eli Lilly and Company/Genentech Inc. (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Artykuł 3 lit. b) – Warunki otrzymania – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu – Pozwolenie wydane osobie trzeciej – Oczywista niedopuszczalność)

35

2019/C 383/40

Sprawa C-71/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 listopada 2018 r. w sprawie T-854/16, Barata/Parlament, wniesione w dniu 30 stycznia 2019 r. przez João Miguela Baratę

36

2019/C 383/41

Sprawa C-185/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Arbitral presso l’Asociația de arbitraj presso il foro di Cluj (Rumunia) w dniu 25 lutego 2019 r. – KE/LF

36

2019/C 383/42

Sprawa C-412/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 marca 2019 r. w sprawie T-777/17, Pan/EUIPO – Entertainment One UK (TOBBIA), wniesione w dniu 27 maja 2019 r. przez Xianhao Pan

37

2019/C 383/43

Sprawa C-460/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-804/17, Stada Arzneimittel AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez Stada Arzneimittel AG

37

2019/C 383/44

Sprawa C-541/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. – XW/Eurowings GmbH

38

2019/C 383/45

Sprawa C-542/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. – YX/Eurowings GmbH

38

2019/C 383/46

Sprawa C-574/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 29 lipca 2019 r. – PL/Deutsche Lufthansa AG

39

2019/C 383/47

Sprawa C-581/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 30 lipca 2019 r. – FRENETIKEXITO – UNIPESSOAL, LDA/Autoridade Tributária e Aduaneira

39

2019/C 383/48

Sprawa C-584/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Strafsachen Wien (Austria) w dniu 2 sierpnia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko A***** i innym nieznanym sprawcom

40

2019/C 383/49

Sprawa C-597/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ondernemingsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 6 sierpnia 2019 r. – M.I.C.M. Mircom International Content Management & Consulting Limited/Telenet BVBA

41

2019/C 383/50

Sprawa C-604/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Gmina Wrocław przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej

42

2019/C 383/51

Sprawa C-620/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2019 r. – Land Nordrhein-Westfalen/D. H. T. działający jako syndyk masy upadłościowej J & S Service UG

43

2019/C 383/52

Sprawa C-625/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/XD

44

2019/C 383/53

Sprawa C-626/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/YC

44

2019/C 383/54

Sprawa C-627/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/ZB

45

2019/C 383/55

Sprawa C-630/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 23 sierpnia 2019 r. – PAGE Internacional Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira

46

2019/C 383/56

Sprawa C-636/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 26 sierpnia 2019 r. – Y/CAK

46

2019/C 383/57

Sprawa C-666/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-741/16, Changmao Biochemical Engineering/Komisja, wniesione w dniu 9 września 2019 r. przez Changmao Biochemical EngineeringCo. Ltd

47

2019/C 383/58

Sprawa C-669/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-838/16, BP/Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej, wniesione w dniu 9 września 2019 r. przez BP

48

2019/C 383/59

Sprawa C-697/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-762/15, Sony i Sony Electornics/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Sony Corporation i Sony Electronics, Inc

49

2019/C 383/60

Sprawa C-698/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-763/15, Sony Optiarc i Sony Optiarc America/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Sony Optiarc, Inc i Sony Optiarc America, Inc

51

2019/C 383/61

Sprawa C-700/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-8/16, Toshiba Samsung Storage Technology i Toshiba Samsung Storage Technology Korea/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Toshiba Samsung Storage Technology Corp. i Toshiba Samsung Storage Technology Korea Corp.

52

2019/C 383/62

Sprawa C-702/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-582/15, Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG

53

2019/C 383/63

Sprawa C-706/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-522/15, CCPL i in./Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC i in.

55

Sąd

2019/C 383/64

Sprawa T-883/16: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Polska/Komisja (Rynek wewnętrzny gazu ziemnego – Dyrektywa 2009/73/WE – Decyzja Komisji zatwierdzająca zmianę warunków wyłączenia z przepisów Unii w odniesieniu do zasad korzystania z gazociągu OPAL dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej – Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2009/73 – Zasada solida ności energetycznej)

57

2019/C 383/65

Sprawy połączone T-721/17 i T-722/17: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Topor-Gilka i WO Technopromexport/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi – Zamrożenie środków finansowych – Obowiązek uzasadnienia – Błąd w ocenie)

58

2019/C 383/66

Sprawa T-741/17: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Trasys International i Axianseu – Digital Solutions/EASA (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Usługi związane z zarządzaniem aplikacjami i infrastrukturą informatyczną – Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innym oferentom – Obowiązek uzasadnienia – Ocena istnienia rażąco niskich ofert – Cechy i zalety wybranych ofert – Wniosek o uzasadnienie złożony przez oferenta nieznajdującego się w sytuacji wykluczenia, którego oferta jest zgodna z dokumentacją przetargową)

59

2019/C 383/67

Sprawa T-50/18: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BO/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Tłumacze free-lance – Postępowanie w sprawie wyboru – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie)

59

2019/C 383/68

Sprawa T-51/18: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BP/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Tłumacze free-lance – Postępowanie w sprawie wyboru – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie)

60

2019/C 383/69

Sprawa T-66/18: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BQ/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Tłumacze free-lance – Postępowanie w sprawie wyboru – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie)

61

2019/C 383/70

Sprawa T-472/19: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 sierpnia 2019 r. – BASF/Komisja (Środek tymczasowy – Produkt leczniczy – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu – Estry etylowe kwasów tłuszczowych omega-3 – Brak pilnego charakteru)

61

2019/C 383/71

Sprawa T-565/19: Skarga wniesiona w dniu 14 August 2019 – Oltchim/Komisja

62

2019/C 383/72

Sprawa T-599/19: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2019 r. – EM/Parlament

63

2019/C 383/73

Sprawa T-603/19: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Helsingin Bussiliikenne/Komisja

64

2019/C 383/74

Sprawa T-605/19: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – EP/Komisja

65

2019/C 383/75

Sprawa T-627/19: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – Shindler i in./Komisja

66

2019/C 383/76

Sprawa T-628/19: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Teva/Komisja i Europejska Agencja Leków

67

2019/C 383/77

Sprawa T-630/19: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – AH/Eurofund

68

2019/C 383/78

Sprawa T-361/19: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2019 r. – BNetzA/ACER

69

2019/C 383/79

Sprawa T-633/19: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – Essential Export/EUIPO – Shenzhen Liouyi International Trading (TOTU)

71

2019/C 383/80

Sprawa T-635/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro i in./Komisja

72

2019/C 383/81

Sprawa T-639/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Sánchez Romero Carvajal Jabugo/EUIPO – Embutidos Monells (5Ms MMMMM)

73

2019/C 383/82

Sprawa T-641/19: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – FD/Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy

74

2019/C 383/83

Sprawa T-642/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – JCDecaux Street Furniture Belgium/Komisja

75

2019/C 383/84

Sprawa T-643/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Dermavita/EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM ULTRA)

76

2019/C 383/85

Sprawa T-644/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Linde Material Handling/EUIPO – Verti Aseguradora (VertiLight)

77

2019/C 383/86

Sprawa T-646/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – eSky Group IP/EUIPO – Gröpel (e)

78

2019/C 383/87

Sprawa T-659/19: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – FF Group Romania/EUIPO – KiK Textilien und Non-Food (_kix)

78

2019/C 383/88

Sprawa T-664/19: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. Allergan Holdings France/EUIPO – Dermavita (JUVEDERM ULTRA)

79

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/1 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2019/C 383/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 372 z 4.11.2019

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 363 z 28.10.2019

Dz.U. C 357 z 21.10.2019

Dz.U. C 348 z 14.10.2019

Dz.U. C 337 z 7.10.2019

Dz.U. C 328 z 30.9.2019

Dz.U. C 319 z 23.9.2019

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

Trybunał Sprawiedliwości

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/2 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/2

---

DECYZJA TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI

z dnia 1 października 2019 r.

w sprawie ustanowienia wewnętrznego mechanizmu kontroli w zakresie przetwarzania danych osobowych w związku z wykonywaniem przez Trybunał Sprawiedliwości władzy sądowniczej

(2019/C 383/02)

TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 19,

mając na uwadze, że w myśl art. 8 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) „[k]ażdy ma prawo do ochrony danych osobowych, które go dotyczą”,

mając na uwadze, że w myśl art. 8 ust. 3 karty praw podstawowych „[p]rzestrzeganie [...] zasad [w dziedzinie ochrony danych osobowych] podlega kontroli niezależnego organu”,

mając na uwadze, że zgodnie z art. 57 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE, zadania kontrolne Europejskiego Inspektora Ochrony Danych nie obejmują przetwarzania danych osobowych przez Trybunał Sprawiedliwości działający jako władza sądownicza,

mając na uwadze, że w odniesieniu do tego rodzaju przetwarzania danych prawodawca Unii, odwołując się do art. 8 ust. 3 karty praw podstawowych, w motywie 74 rozporządzenia (UE) 2018/1725 zalecił ustanowienie niezależnej kontroli, na przykład w formie mechanizmu wewnętrznego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Jeżeli osoba fizyczna zwróci się do sekretarza Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o to, by wydał decyzję jako administrator danych osobowych w związku z wykonywaniem przez Trybunał Sprawiedliwości władzy sądowniczej, sekretarz doręcza decyzję zainteresowanemu w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku. Brak odpowiedzi w tym terminie uznaje się za dorozumianą decyzję odmowną.

2.   Na decyzję wydaną przez sekretarza Trybunału Sprawiedliwości działającego w charakterze administratora danych osobowych w związku z wykonywaniem przez Trybunał Sprawiedliwości władzy sądowniczej, na wniosek w rozumieniu ust. 1 lub z własnej inicjatywy, przysługuje zażalenie do komisji, o której mowa w art. 2 (zwanej dalej „komisją”) na warunkach określonych w art. 3.

Artykuł 2

1.   Komisja składa się z przewodniczącego i dwóch członków, wybranych spośród sędziów i rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości.

2.   Przewodniczący i członkowie komisji mianowani są przez Trybunał Sprawiedliwości na wniosek Prezesa Trybunału na czas trwania jego kadencji.

3.   Na wniosek Prezesa Trybunał Sprawiedliwości mianuje również zastępców członków, którzy zasiadają w komisji, jeżeli w odniesieniu do członka lub członków komisji wystąpi przeszkoda w pełnieniu obowiązków. Zastępcy członków zastępują członków, w odniesieniu do których wystąpiła przeszkoda w pełnieniu obowiązków, zgodnie z porządkiem pierwszeństwa.

4.   Jeżeli przeszkoda w pełnieniu obowiązków wystąpi w odniesieniu do przewodniczącego komisji, przewodniczy jej jeden z członków lub zastępców członków, zgodnie z porządkiem pierwszeństwa.

5.   Komisję zwołuje przewodniczący. Sporządza on porządek obrad oraz protokół z posiedzeń.

6.   Działanie komisji wspiera doradca prawny do spraw administracyjnych Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Artykuł 3

1.   Zażalenie składa osoba fizyczna, której dotyczy decyzja, o której mowa w art. 1 ust. 2, lub jej przedstawiciel, w terminie dwóch miesięcy od doręczenia decyzji, lub, w stosownym przypadku, od dnia powzięcia przez tę osobę wiadomości o decyzji.

2.   Zażalenie składa się w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej.

Artykuł 4

1.   Jeżeli zażalenie spełnia warunki określone w art. 3, komisja przeprowadza ponowne badanie okoliczności faktycznych i prawnych stanowiących podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 1 ust. 2.

2.   Komisja może wysłuchać każdej osoby, której wysłuchanie uzna za użyteczne.

3.   Decyzję, o której mowa w art. 1 ust. 2, Komisja może uchylić, oraz, w takim przypadku również zastąpić, albo utrzymać ją w mocy. Decyzja komisji zastępuje w stosunku do wnoszącego zażalenie decyzję, o której mowa w art. 1 ust. 2.

4.   Komisja doręcza wnoszącemu zażalenie swoją decyzję, którą wydaje w terminie czterech miesięcy od złożenia zażalenia. Brak wyraźnej decyzji komisji w tym terminie uznaje się za utrzymanie w mocy decyzji, o której mowa w art. 1 ust. 2.

5.   Zaskarżenie przez wnoszącego zażalenie decyzji, o której mowa w art. 1 ust. 2, do sądu powoduje utratę właściwości komisji do rozpatrzenia złożonego do niej zażalenia.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 października 2019 r.

Sekretarz

A. CALOT ESCOBAR

Prezes

K. LENAERTS

---

Sąd

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/4 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/4

---

DECYZJA SĄDU

z dnia 16 października 2019 r.

w sprawie ustanowienia wewnętrznego mechanizmu kontroli w zakresie przetwarzania danych osobowych w związku z wykonywaniem przez Sąd władzy sądowniczej

(2019/C 383/03)

SĄD,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 19”

mając na uwadze, że w myśl art. 8 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) „[k]ażdy ma prawo do ochrony danych osobowych, które go dotyczą”,

mając na uwadze, że w myśl art. 8 ust. 3 karty praw podstawowych „[p]rzestrzeganie [...] zasad [w dziedzinie ochrony danych osobowych] podlega kontroli niezależnego organu”,

mając na uwadze, że zgodnie z art. 57 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE, zadania kontrolne Europejskiego Inspektora Ochrony Danych nie obejmują przetwarzania danych osobowych przez Sąd działający jako władza sądownicza,

mając na uwadze, że w odniesieniu do tego rodzaju przetwarzania danych prawodawca Unii, odwołując się do art. 8 ust. 3 karty praw podstawowych, w motywie 74 rozporządzenia (UE) 2018/1725 zalecił ustanowienie niezależnej kontroli, na przykład w formie mechanizmu wewnętrznego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Jeżeli osoba fizyczna zwróci się do sekretarza Sądu z wnioskiem o to, by wydał decyzję jako administrator danych osobowych w związku z wykonywaniem przez Sąd władzy sądowniczej, sekretarz doręcza decyzję zainteresowanemu w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku. Brak odpowiedzi w tym terminie uznaje się za dorozumianą decyzję odmowną.

2.   Na decyzję wydaną przez sekretarza Sądu działającego w charakterze administratora danych osobowych w związku z wykonywaniem przez Sąd władzy sądowniczej, na wniosek w rozumieniu ust. 1 lub z własnej inicjatywy, przysługuje zażalenie do komisji, o której mowa w art. 2 (zwanej dalej „komisją”) na warunkach określonych w art. 3.

Artykuł 2

1.   Komisja składa się z przewodniczącego i dwóch członków, wybranych spośród sędziów Sądu.

2.   Przewodniczący i członkowie komisji mianowani są przez Sąd na wniosek Prezesa Sądu na czas trwania jego kadencji.

3.   Na wniosek Prezesa Sąd mianuje również zastępców członków, którzy zasiadają w komisji, jeżeli w odniesieniu do członka lub członków komisji wystąpi przeszkoda w pełnieniu obowiązków. Zastępcy członków zastępują członków, w odniesieniu do których wystąpiła przeszkoda w pełnieniu obowiązków, zgodnie z porządkiem pierwszeństwa.

4.   Jeżeli przeszkoda w pełnieniu obowiązków wystąpi w odniesieniu do przewodniczącego komisji, przewodniczy jej jeden z członków lub zastępców członków, zgodnie z porządkiem pierwszeństwa.

5.   Komisję zwołuje przewodniczący. Sporządza on porządek obrad oraz protokół z posiedzeń.

6.   Działanie komisji wspiera doradca prawny do spraw administracyjnych Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Artykuł 3

1.   Zażalenie składa osoba fizyczna, której dotyczy decyzja, o której mowa w art. 1 ust. 2, lub jej przedstawiciel, w terminie dwóch miesięcy od doręczenia decyzji, lub, w stosownym przypadku, od dnia powzięcia przez tę osobę wiadomości o decyzji.

2.   Zażalenie składa się w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej.

Artykuł 4

1.   Jeżeli zażalenie spełnia warunki określone w art. 3, komisja przeprowadza ponowne badanie okoliczności faktycznych i prawnych stanowiących podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 1 ust. 2.

2.   Komisja może wysłuchać każdej osoby, której wysłuchanie uzna za użyteczne.

3.   Decyzję, o której mowa w art. 1 ust. 2, Komisja może uchylić, oraz, w takim przypadku również zastąpić, albo utrzymać ją w mocy. Decyzja komisji zastępuje w stosunku do wnoszącego zażalenie decyzję, o której mowa w art. 1 ust. 2.

4.   Komisja doręcza wnoszącemu zażalenie swoją decyzję, którą wydaje w terminie czterech miesięcy od złożenia zażalenia. Brak wyraźnej decyzji komisji w tym terminie uznaje się za utrzymanie w mocy decyzji, o której mowa w art. 1 ust. 2.

5.   Zaskarżenie przez wnoszącego zażalenie decyzji, o której mowa w art. 1 ust. 2, do sądu powoduje utratę właściwości komisji do rozpatrzenia złożonego do niej zażalenia.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 października 2019 r.

Sekretarz

E. COULON

Prezes

M. VAN DER WOUDE

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/6 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/6

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. – TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV/Komisja Europejska, Monsanto Europe, Monsanto Company, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

(Sprawa C-82/17 P) (1)

(Odwołanie - Środowisko naturalne - Produkty zmodyfikowane genetycznie - Decyzja Komisji zezwalająca na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87701 x MON 89788 - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Artykuł 10 ust. 1 - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie decyzji wniesiony na podstawie przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska - Odrzucenie zgłoszenia)

(2019/C 383/04)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV (przedstawiciele: K. Smith QC, J. Stevenson, Barrister)

Druga strona postępowania: Komisja Europesjka (przedstawiciele: L. Flynn, G. Gattinara i C. Valero, pełnomocnicy), Monsanto Europe, Monsanto Company (przedstawiciele: początkowo M. Pittie, a następnie P. Honoré i A. Helfer, adwokaci), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV i Sambucus eV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV i Sambucus eV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

| 3) | Monsanto Europe i Monsanto Company pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Monsanto Europe i Monsanto Company pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/7 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/7

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin - Niemcy) – VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte von Medienunternehmen mbH/Google LLC, następca prawny Google Inc.

(Sprawa C-299/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka przemysłowa - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 98/34/WE - Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego - Artykuł 1 pkt 11 - Pojęcie „przepisu technicznego”)

(2019/C 383/05)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Berlin

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte von Medienunternehmen mbH

Strona pozwana: Google LLC, następca prawny Google Inc.

Sentencja

Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który zakazuje jedynie komercyjnym operatorom wyszukiwarek oraz usługodawcom dokonującym analogicznej edycji treści publicznego udostępniania publikacji prasowych, w całości lub w części (z wyjątkiem pojedynczych słów lub bardzo krótkich fragmentów tekstu), stanowi w rozumieniu rozpatrywanego przepisu „przepis techniczny”, którego projekt należało notyfikować uprzednio Komisji na mocy art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34, zmienionej dyrektywą 98/48.

---

(1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/7 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/7

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam – Niderlandy) – A, B, C, D, E, F, G/Staatssecretaris van Economische Zaken

(Sprawa C-347/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona zdrowia - Pakiet higieniczny - Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 - Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 - Higiena żywności pochodzenia zwierzęcego - Mięso drobiowe - Badanie poubojowe tusz - Widoczne zanieczyszczenie tuszy - Podejście oparte na zerowej tolerancji)

(2019/C 383/06)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Rotterdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: A, B, C, D, E, F, G

Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken

Sentencja

| 1) | Wykładni pkt 5 i 8 rozdziału IV sekcji II załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „zanieczyszczenia” obejmuje swym zakresem nie tylko zanieczyszczenie odchodami, ale również zanieczyszczenie zawartością wola i żółcią. |
| --- | --- |

1)

Wykładni pkt 5 i 8 rozdziału IV sekcji II załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „zanieczyszczenia” obejmuje swym zakresem nie tylko zanieczyszczenie odchodami, ale również zanieczyszczenie zawartością wola i żółcią.

| 2) | Wykładni pkt 5 i 8 rozdziału IV sekcji II załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004 należy dokonywać w ten sposób, że po etapie czyszczenia i przed etapem chłodzenia tusza drobiowa nie może już nosić oznak żadnych widocznych zanieczyszczeń. |
| --- | --- |

2)

Wykładni pkt 5 i 8 rozdziału IV sekcji II załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004 należy dokonywać w ten sposób, że po etapie czyszczenia i przed etapem chłodzenia tusza drobiowa nie może już nosić oznak żadnych widocznych zanieczyszczeń.

| 3) | Wykładni pkt 1 części D rozdziału II sekcji I załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 739/2011 z dnia 27 lipca 2011 r., należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby właściwy organ w celu przeprowadzenia kontroli tusz drobiowych usuwał je z linii ubojowej i dokonywał zarówno ich zewnętrznego, jak i wewnętrznego badania, w razie potrzeby przeprowadzając badanie pod tkanką tłuszczową, pod warunkiem że badanie to nie wykracza poza to, co konieczne do zapewnienia skuteczności tej kontroli, czego ustalenie należy do sądu krajowego. |
| --- | --- |

3)

Wykładni pkt 1 części D rozdziału II sekcji I załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 739/2011 z dnia 27 lipca 2011 r., należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby właściwy organ w celu przeprowadzenia kontroli tusz drobiowych usuwał je z linii ubojowej i dokonywał zarówno ich zewnętrznego, jak i wewnętrznego badania, w razie potrzeby przeprowadzając badanie pod tkanką tłuszczową, pod warunkiem że badanie to nie wykracza poza to, co konieczne do zapewnienia skuteczności tej kontroli, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

---

(1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/8 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/8

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 września 2019 r. – Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Guardian Europe Sàrl; Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (C-447/17 P) i Guardian Europe Sàrl/Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej; Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (C-479/17 P)

(Sprawy połączone C-447/17 P i C-479/17 P) (1)

(Odwołanie - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Artykuł 340 akapit drugi TFUE - Przewlekłość postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Unii Europejskiej - Naprawienie szkody, jaką miała ponieść wnosząca odwołanie - Niezastosowanie pojęcia „jednego przedsiębiorstwa” - Szkody majątkowe - Koszty gwarancji bankowej - Związek przyczynowy - Utracone korzyści - Szkoda niemajątkowa - Odpowiedzialność Unii Europejskiej za szkody spowodowane naruszeniem prawa Unii wynikającym z orzeczenia Sądu - Stwierdzenie braku odpowiedzialności)

(2019/C 383/07)

Język postępowania: angielski

Strony

Sprawa C-447/17 P

Wnosząca odwołanie: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Inghelram i K. Sawyer, następnie J. Inghelram, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Guardian Europe Sàrl (przedstawiciele: C. O’Daly, solicitor, i adwokat F. Louis); Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (przedstawiciele: N. Khan, A. Dawes i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

Sprawa C-479/17 P

Wnosząca odwołanie: Guardian Europe Sàrl (przedstawiciele: C. O’Daly, solicitor, i adwokat F. Louis)

Druga strona postępowania: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Inghelram i K. Sawyer, następnie J. Inghelram, pełnomocnicy); Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (przedstawiciele: N. Khan, A. Dawes i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Punkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 czerwca 2017 r., Guardian Europe/Unia Europejska (T-673/15, EU:T:2017:377), zostaje uchylony. |
| --- | --- |

1)

Punkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 czerwca 2017 r., Guardian Europe/Unia Europejska (T-673/15, EU:T:2017:377), zostaje uchylony.

| 2) | Odwołanie główne w sprawie C-479/17 P wniesione przez Guardian Europe Sàrl zostaje oddalone. |
| --- | --- |

2)

Odwołanie główne w sprawie C-479/17 P wniesione przez Guardian Europe Sàrl zostaje oddalone.

| 3) | Odwołanie wzajemne w sprawie C-479/17 P wniesione przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zostaje oddalone. |
| --- | --- |

3)

Odwołanie wzajemne w sprawie C-479/17 P wniesione przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zostaje oddalone.

| 4) | Skarga o odszkodowanie wniesiona przez Guardian Europe Sàrl w zakresie, w jakim zmierza ona do uzyskania odszkodowania w kwocie 936 000 EUR z tytułu szkody majątkowej, jaką spółka ta miała ponieść w związku z zapłatą kosztów gwarancji bankowej po upływie rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawie, w której wydano wyrok z dnia 27 września 2012 r., Guardian Europe/Komisja (T-82/08, EU:T:2012:494), zostaje oddalona. |
| --- | --- |

4)

Skarga o odszkodowanie wniesiona przez Guardian Europe Sàrl w zakresie, w jakim zmierza ona do uzyskania odszkodowania w kwocie 936 000 EUR z tytułu szkody majątkowej, jaką spółka ta miała ponieść w związku z zapłatą kosztów gwarancji bankowej po upływie rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawie, w której wydano wyrok z dnia 27 września 2012 r., Guardian Europe/Komisja (T-82/08, EU:T:2012:494), zostaje oddalona.

| 5) | Guardian Europe Sàrl pokrywa własne koszty oraz wszystkie koszty poniesione przez Unię Europejską, reprezentowaną i przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, i przez Komisję Europejską, zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach odwołania w sprawie C-447/17 P oraz w ramach odwołania głównego w sprawie C-479/17 P. |
| --- | --- |

5)

Guardian Europe Sàrl pokrywa własne koszty oraz wszystkie koszty poniesione przez Unię Europejską, reprezentowaną i przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, i przez Komisję Europejską, zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach odwołania w sprawie C-447/17 P oraz w ramach odwołania głównego w sprawie C-479/17 P.

| 6) | Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pokrywa własne koszty oraz wszystkie koszty poniesione przez Guardian Europe Sàrl w ramach odwołania wzajemnego w sprawie C-479/17 P. |
| --- | --- |

6)

Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pokrywa własne koszty oraz wszystkie koszty poniesione przez Guardian Europe Sàrl w ramach odwołania wzajemnego w sprawie C-479/17 P.

---

(1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/9 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/9

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti – Włochy) – Federazione Italiana Golf (FIG)/Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-612/17), Federazione Italiana Sport Equestri (FISE)/Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT) (C-613/17)

(Sprawy połączone C-612/17 i C-613/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 549/2013 - Europejski system rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej - Punkt 20.15 załącznika A - Kontrola sprawowana przez krajowy komitet olimpijski nad krajowymi związkami sportowymi utworzonymi jako instytucje niekomercyjne - Punkt 20.15 zdanie drugie załącznika A - Pojęcie „interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności” - Zakres - Punkt 20.15 zdanie pierwsze załącznika A - Pojęcie „zdolności określania ogólnej polityki lub programu instytucji niekomercyjnej” - Zakres - Punkt 2.39 lit. d), pkt 20.15 lit. d) i pkt 20309 lit. i) zdanie ostatnie załącznika A - Uwzględnienie składek opłacanych przez członków instytucji niekomercyjnej)

(2019/C 383/08)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte dei Conti

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Federazione Italiana Golf (FIG) (C-612/17), Federazione Italiana Sport Equestri (FISE) (C-613/17)

Strona pozwana: Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-612/17), Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT) (C-613/17)

Sentencja

| 1) | Pojęcie „interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności”, o którym mowa w pkt 20.15 zdanie drugie załącznika A do rozporządzenia (UE) nr 549/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków krajowych i regionalnych w Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono każde działanie jednostki sektora publicznego, która ustanawia lub stosuje uregulowanie mające na celu objęcie w sposób niezróżnicowany i jednolity wszystkich jednostek z danej dziedziny działalności ogólnymi, obszernymi i abstrakcyjnymi przepisami lub ogólnymi założeniami, przy czym takie uregulowanie nie może ze względu na swą naturę lub w szczególności „nadmierny” w rozumieniu pkt 20 309 lit. h) załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013 charakter dyktować faktycznie ogólnej polityki lub programu jednostek z danej dziedziny działalności. |
| --- | --- |

1)

Pojęcie „interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności”, o którym mowa w pkt 20.15 zdanie drugie załącznika A do rozporządzenia (UE) nr 549/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków krajowych i regionalnych w Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono każde działanie jednostki sektora publicznego, która ustanawia lub stosuje uregulowanie mające na celu objęcie w sposób niezróżnicowany i jednolity wszystkich jednostek z danej dziedziny działalności ogólnymi, obszernymi i abstrakcyjnymi przepisami lub ogólnymi założeniami, przy czym takie uregulowanie nie może ze względu na swą naturę lub w szczególności „nadmierny” w rozumieniu pkt 20 309 lit. h) załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013 charakter dyktować faktycznie ogólnej polityki lub programu jednostek z danej dziedziny działalności.

| 2) | Pojęcie „zdolności określania ogólnej polityki lub programu” instytucji niekomercyjnej w rozumieniu pkt 20.15 zdanie pierwsze załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013 należy interpretować jako zdolność instytucji rządowej lub samorządowej do wywierania w sposób trwały i ciągły rzeczywistego i istotnego wpływu na definiowanie i realizację celów instytucji niekomercyjnej, jej działalności wraz z aspektami operacyjnymi, a także założeń strategicznych i wytycznych, które instytucja niekomercyjna zamierza realizować przy wykonywaniu tej działalności. W sprawach takich jak rozpatrywane w postępowaniach głównych do sądu krajowego należy zbadanie w świetle wskaźników kontroli określonych w pkt 2.39 lit. a)–e) i pkt 20.15 lit. a)–e) załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013, a także w świetle odpowiednich wskaźników kontroli mających zastosowanie do instytucji niekomercyjnych wymienionych w pkt 20 309 załącznika A do tego rozporządzenia, czy instytucja rządowa lub samorządowa, taka jak krajowy komitet olimpijski będący stroną postępowania głównego, sprawuje kontrolę publiczną nad krajowymi związkami sportowymi utworzonymi w formie instytucji niekomercyjnej, takimi jak strony w postępowaniu głównym, poprzez dokonanie w tym celu całościowej oceny, która z natury obejmuje ocenę krytyczną zgodnie z pkt 2.39 zdanie ostatnie, pkt 20.15 zdania od piątego do ósmego i pkt 20 310 załącznika A do tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

2)

Pojęcie „zdolności określania ogólnej polityki lub programu” instytucji niekomercyjnej w rozumieniu pkt 20.15 zdanie pierwsze załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013 należy interpretować jako zdolność instytucji rządowej lub samorządowej do wywierania w sposób trwały i ciągły rzeczywistego i istotnego wpływu na definiowanie i realizację celów instytucji niekomercyjnej, jej działalności wraz z aspektami operacyjnymi, a także założeń strategicznych i wytycznych, które instytucja niekomercyjna zamierza realizować przy wykonywaniu tej działalności. W sprawach takich jak rozpatrywane w postępowaniach głównych do sądu krajowego należy zbadanie w świetle wskaźników kontroli określonych w pkt 2.39 lit. a)–e) i pkt 20.15 lit. a)–e) załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013, a także w świetle odpowiednich wskaźników kontroli mających zastosowanie do instytucji niekomercyjnych wymienionych w pkt 20 309 załącznika A do tego rozporządzenia, czy instytucja rządowa lub samorządowa, taka jak krajowy komitet olimpijski będący stroną postępowania głównego, sprawuje kontrolę publiczną nad krajowymi związkami sportowymi utworzonymi w formie instytucji niekomercyjnej, takimi jak strony w postępowaniu głównym, poprzez dokonanie w tym celu całościowej oceny, która z natury obejmuje ocenę krytyczną zgodnie z pkt 2.39 zdanie ostatnie, pkt 20.15 zdania od piątego do ósmego i pkt 20 310 załącznika A do tego rozporządzenia.

| 3) | Punkt 2.39 lit. d), pkt 20.15 lit. d) i pkt 20 309 lit. i) zdanie ostatnie załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013 należy interpretować w ten sposób, że składki płacone przez członków instytucji niekomercyjnej prawa prywatnego, takich jak krajowe związki sportowe będące stroną postępowania głównego, powinny zostać uwzględnione przy ocenie występowania kontroli publicznej. Składki te, niezależnie od prywatnego statusu ich dłużników i ich kwalifikacji prawnej w prawie krajowym, mogą przybierać w ramach wskaźnika kontroli odnoszącego się do stopnia finansowania, o którym mowa w pkt 2.39 lit. d) i pkt 20.15 lit. d) załącznika A do tego rozporządzenia, charakter publiczny, w sytuacji gdy chodzi o wkłady obowiązkowe, które niekoniecznie stanowią świadczenie wzajemne za rzeczywiste korzystanie ze świadczonych usług i są pobierane w interesie publicznym na rzecz krajowych związków sportowych posiadających monopol w dyscyplinach sportowych, za które związki te odpowiadają, w tym znaczeniu, że uprawianie sportu w jego wymiarze publicznym podlega ich wyłącznej władzy, chyba że związki te zachowują kontrolę organizacyjną i budżetową tych składek, co podlega zweryfikowaniu przez sąd krajowy. Gdyby sąd ten doszedł do wniosku, że składki te należy uznać za wkład publiczny, będzie on musiał jeszcze sprawdzić, czy pomimo niemalże całościowego finansowania rozpatrywanych krajowych związków sportowych przez sektor publiczny kontrole prowadzone w odniesieniu do tych przepływów finansowych są wystarczająco restrykcyjne, aby wywierać rzeczywisty i istotny wpływ na ogólną politykę lub program tych związków, czy też te ostatnie zachowują zdolność do określania tej polityki lub tego programu. |
| --- | --- |

3)

Punkt 2.39 lit. d), pkt 20.15 lit. d) i pkt 20 309 lit. i) zdanie ostatnie załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013 należy interpretować w ten sposób, że składki płacone przez członków instytucji niekomercyjnej prawa prywatnego, takich jak krajowe związki sportowe będące stroną postępowania głównego, powinny zostać uwzględnione przy ocenie występowania kontroli publicznej. Składki te, niezależnie od prywatnego statusu ich dłużników i ich kwalifikacji prawnej w prawie krajowym, mogą przybierać w ramach wskaźnika kontroli odnoszącego się do stopnia finansowania, o którym mowa w pkt 2.39 lit. d) i pkt 20.15 lit. d) załącznika A do tego rozporządzenia, charakter publiczny, w sytuacji gdy chodzi o wkłady obowiązkowe, które niekoniecznie stanowią świadczenie wzajemne za rzeczywiste korzystanie ze świadczonych usług i są pobierane w interesie publicznym na rzecz krajowych związków sportowych posiadających monopol w dyscyplinach sportowych, za które związki te odpowiadają, w tym znaczeniu, że uprawianie sportu w jego wymiarze publicznym podlega ich wyłącznej władzy, chyba że związki te zachowują kontrolę organizacyjną i budżetową tych składek, co podlega zweryfikowaniu przez sąd krajowy. Gdyby sąd ten doszedł do wniosku, że składki te należy uznać za wkład publiczny, będzie on musiał jeszcze sprawdzić, czy pomimo niemalże całościowego finansowania rozpatrywanych krajowych związków sportowych przez sektor publiczny kontrole prowadzone w odniesieniu do tych przepływów finansowych są wystarczająco restrykcyjne, aby wywierać rzeczywisty i istotny wpływ na ogólną politykę lub program tych związków, czy też te ostatnie zachowują zdolność do określania tej polityki lub tego programu.

---

(1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/11 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/11

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Ploiești - Rumunia) – Oana Mădălina Călin/Direcția Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Dâmbovița, Statul Român – Ministerul Finanțelor Publice, Administrația Fondului pentru Mediu

(Sprawa C-676/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zasady prawa Unii - Autonomia proceduralna - Zasady równoważności i skuteczności - Zasada pewności prawa - Powaga rzeczy osądzonej - Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii - Prawomocne orzeczenie sądu nakładające obowiązek zapłaty podatku niezgodnego z prawem Unii - Skarga o wznowienie postępowania w odniesieniu do takiego orzeczenia sądu - Termin na wniesienie takiej skargi)

(2019/C 383/09)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Ploiești

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Oana Mădălina Călin

Druga strona postępowania: Direcția Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Dâmbovița, Statul Român – Ministerul Finanțelor Publice, Administrația Fondului pentru Mediu

Sentencja

| 1) | Prawo Unii, a w szczególności zasady równoważności i skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że zasadniczo nie sprzeciwia się ono przepisowi krajowemu, w interpretacji nadanej mu w wyroku sądu krajowego, przewidującemu miesięczny termin prekluzyjny na złożenie skargi o wznowienie postępowania dotyczącej ostatecznego orzeczenia sądu wydanego z naruszeniem prawa Unii, który to termin biegnie od dnia doręczenia orzeczenia będącego przedmiotem skargi o wznowienie postępowania. |
| --- | --- |

1)

Prawo Unii, a w szczególności zasady równoważności i skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że zasadniczo nie sprzeciwia się ono przepisowi krajowemu, w interpretacji nadanej mu w wyroku sądu krajowego, przewidującemu miesięczny termin prekluzyjny na złożenie skargi o wznowienie postępowania dotyczącej ostatecznego orzeczenia sądu wydanego z naruszeniem prawa Unii, który to termin biegnie od dnia doręczenia orzeczenia będącego przedmiotem skargi o wznowienie postępowania.

| 2) | Niemniej jednak zasadę skuteczności w związku z zasadą pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym sprzeciwia się ona stosowaniu przez sąd krajowy jednomiesięcznego terminu prekluzyjnego na złożenie skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym orzeczeniem sądu, jeżeli w chwili złożenia takiej skargi o wznowienie postępowania wyrok ustanawiający wspomniany termin nie został jeszcze opublikowany w Monitorul Oficial al României. |
| --- | --- |

2)

Niemniej jednak zasadę skuteczności w związku z zasadą pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym sprzeciwia się ona stosowaniu przez sąd krajowy jednomiesięcznego terminu prekluzyjnego na złożenie skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym orzeczeniem sądu, jeżeli w chwili złożenia takiej skargi o wznowienie postępowania wyrok ustanawiający wspomniany termin nie został jeszcze opublikowany w Monitorul Oficial al României.

---

(1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/12 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/12

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Cofemel – Sociedade de Vestuário SA/G-Star Raw CV

(Sprawa C-683/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „utworu” - Prawnoautorska ochrona utworów - Przesłanki - Powiązanie z ochroną wzorów - Dyrektywa 98/71/WE - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Wzory odzieży)

(2019/C 383/10)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal de Justiça

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Cofemel – Sociedade de Vestuário SA

Druga strona postępowania: G-Star Raw CV

Sentencja

Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by ustawodawstwo krajowe przyznawało ochronę prawnoautorską wzorom takim jak wzory odzieży będące przedmiotem postępowania głównego z uwagi na to, że poza realizowanym przez nie celem użytkowym wywołują one swoisty i odróżniający je z estetycznego punktu widzenia efekt wizualny.

---

(1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/12 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/12

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV/Prime Champ Deutschland Pilzkulturen GmbH

(Sprawa C-686/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólna organizacja rynków produktów rolnych - Owoce i warzywa - Zasady wprowadzania do obrotu - Pojęcie „kraju pochodzenia” - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Artykuł 113a ust. 1 - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Artykuł 76 ust. 1 - Definicje dotyczące niepreferencyjnego pochodzenia towarów - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 23 ust. 1 i art. 23 ust. 2 lit. b) - Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 - Artykuł 60 ust. 1 - Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/2446 - Artykuł 31 lit. b) - Etapy produkcji, które miały miejsce w innym państwie członkowskim - Etykietowanie żywności - Zakaz etykietowania mogącego wprowadzać konsumenta w błąd - Dyrektywa 2000/13/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) - Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 - Artykuł 7 ust. 1 lit. a) - Artykuł 1 ust. 4 - Artykuł 2 ust. 3 - Dodatkowe wyjaśnienia)

(2019/C 383/11)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

Strona pozwana: Prime Champ Deutschland Pilzkulturen GmbH

Sentencja

| 1) | Artykuł 113a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Rady nr 361/2008 z dnia 14 kwietnia 2008 r., i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że w celu zdefiniowania pojęcia „kraju pochodzenia” stosowanego w tych przepisach należy odnieść się do rozporządzeń w dziedzinie celnej dla określania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, a mianowicie do art. 23 i nast. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny i do art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 113a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Rady nr 361/2008 z dnia 14 kwietnia 2008 r., i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że w celu zdefiniowania pojęcia „kraju pochodzenia” stosowanego w tych przepisach należy odnieść się do rozporządzeń w dziedzinie celnej dla określania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, a mianowicie do art. 23 i nast. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny i do art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny.

| 2) | Artykuł 23 ust. 1 i art. 23 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 oraz art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 952/2013 w związku z art. 31 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego powinny być interpretowane w ten sposób, że krajem pochodzenia pieczarek hodowlanych jest kraj dokonania ich zbioru w rozumieniu tych przepisów, bez względu na to, iż istotne etapy produkcji miały miejsce w innych państwach członkowskich Unii, a pieczarki hodowlane zostały przewiezione do kraju, w którym dokonywano zbiorów, dopiero na trzy dni lub mniej przed pierwszym zbiorem. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 23 ust. 1 i art. 23 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 oraz art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 952/2013 w związku z art. 31 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego powinny być interpretowane w ten sposób, że krajem pochodzenia pieczarek hodowlanych jest kraj dokonania ich zbioru w rozumieniu tych przepisów, bez względu na to, iż istotne etapy produkcji miały miejsce w innych państwach członkowskich Unii, a pieczarki hodowlane zostały przewiezione do kraju, w którym dokonywano zbiorów, dopiero na trzy dni lub mniej przed pierwszym zbiorem.

| 3) | Ogólny zakaz wprowadzania konsumenta w błąd co do kraju pochodzenia środków spożywczych ustanowiony w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych i w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 nie ma w odniesieniu do świeżych owoców i warzyw zastosowania do obowiązkowych informacji o kraju pochodzenia zgodnie z art. 113a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 361/2008, i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 1308/2013. |
| --- | --- |

3)

Ogólny zakaz wprowadzania konsumenta w błąd co do kraju pochodzenia środków spożywczych ustanowiony w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych i w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 nie ma w odniesieniu do świeżych owoców i warzyw zastosowania do obowiązkowych informacji o kraju pochodzenia zgodnie z art. 113a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 361/2008, i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 1308/2013.

| 4) | Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie jest obowiązkowe podanie, w celu zapobieżenia wprowadzeniu konsumenta w błąd, zgodnie z zakazem ustanowionym w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/13 oraz w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1169/2011, wyjaśnień dodatkowych względem obowiązkowych informacji o kraju pochodzenia wynikających z art. 113a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem nr 361/2008, i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 1308/2013. |
| --- | --- |

4)

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie jest obowiązkowe podanie, w celu zapobieżenia wprowadzeniu konsumenta w błąd, zgodnie z zakazem ustanowionym w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/13 oraz w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1169/2011, wyjaśnień dodatkowych względem obowiązkowych informacji o kraju pochodzenia wynikających z art. 113a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem nr 361/2008, i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 1308/2013.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/14 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/14

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Bayer Pharma AG/Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt., Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft.

(Sprawa C-688/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Patenty - Dyrektywa 2004/48/WE - Artykuł 9 ust. 7 - Wprowadzenie towarów do obrotu z naruszeniem praw wynikających z patentu - Środki tymczasowe - Następcze unieważnienie patentu - Konsekwencje - Prawo do stosownego odszkodowania z tytułu szkody powstałej w wyniku zastosowania środków tymczasowych)

(2019/C 383/12)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Bayer Pharma AG

Strona pozwana: Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt., Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft.

Sentencja

Artykuł 9 ust. 7 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, w szczególności zawarte w tym przepisie pojęcie „stosowne odszkodowanie”, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym nie można zasądzić na rzecz danej osoby odszkodowania za szkodę, którą poniosła ona na skutek tego, że nie działała w sposób, którego można powszechnie oczekiwać od każdej osoby w celu uniknięcia lub zmniejszenia szkody, i które, w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym, skutkuje brakiem zobowiązania przez sąd osoby wnioskującej o zastosowanie środków tymczasowych do naprawienia szkody spowodowanej tymi środkami także wówczas, gdy patent będący podstawą żądania i zarządzenia tych środków został następnie unieważniony, pod warunkiem że uregulowanie to pozwala sądowi wziąć należycie pod uwagę wszystkie obiektywne okoliczności sprawy, w tym zachowanie stron, w celu ustalenia w szczególności, czy wnioskodawca nie nadużył tych środków.

---

(1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/14 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/14

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2019 r. – Komisja Europejska/Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd, European Bicycle Manufacturers Association

(Sprawa C-709/17 P) (1)

(Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/776 - Przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin - Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 13 - Obejście - Działalność montażowa - Pochodzenie („provenance” i „origine”) części rowerowych - Części wysłane z Chin na Sri Lankę, poddane obróbce w Sri Lance, a następnie wysłane do Pakistanu w celu montażu)

(2019/C 383/13)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França, J.F. Brakeland, oraz A. Demeneix, pełnomocnicy)

Pozostali uczestnicy postępowania: Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd (przedstawiciele: P. Bentley QC), European Bicycle Manufacturers Association (przedstawiciele: J. Beck, Solicitor, L. Ruessmann, avocat)

Sentencja

| 1) | Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 października 2017 r., Kolachi Raj Industrial/Komisja (T-435/15, EU:T:2017:712) zostaje uchylony. |
| --- | --- |

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 października 2017 r., Kolachi Raj Industrial/Komisja (T-435/15, EU:T:2017:712) zostaje uchylony.

| 2) | Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd zostaje oddalona.

| 3) | Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską oraz European Bicycle Manufacturers Association (EBMA), zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. |
| --- | --- |

3)

Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską oraz European Bicycle Manufacturers Association (EBMA), zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

---

(1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/15 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/15

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof - Austria) – Verein für Konsumenteninformation/Deutsche Bahn AG

(Sprawa C-28/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do przelewów i poleceń zapłaty w euro - Rozporządzenie (UE) nr 260/2012 - Jednolity obszar płatności w euro (SEPA) - Zapłata w drodze polecenia zapłaty - Artykuł 9 ust. 2 - Dostępność płatności - Warunek miejsca zamieszkania)

(2019/C 383/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: Verein für Konsumenteninformation

Druga strona postępowania: Deutsche Bahn AG

Sentencja

Artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on warunkowi umownemu takiemu jak warunek sporny w postępowaniu głównym, który wyklucza zapłatę w drodze polecenia zapłaty wyrażonego w Euro za pośrednictwem schematu poleceń zapłaty ustanowionego na szczeblu Unii Europejskiej (polecenia zapłaty SEPA), jeżeli płatnik nie ma miejsca zamieszkania w tym samym państwie członkowskim co państwo członkowskie, w którym odbiorca ma siedzibę swojej działalności.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/16 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/16

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Caseificio Sociale San Rocco Soc. coop. arl i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

(Sprawa C-46/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Sektor mleka i przetworów mlecznych - Kwoty - Dodatkowa opłata wyrównawcza - Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 - Artykuł 2 - Pobór opłaty wyrównawczej przez skupującego - Dostawy przekraczające dostępną ilość referencyjną producenta - Wysokość ceny mleka - Obowiązkowe odliczanie opłaty - Zwrot nadpłaconej kwoty opłaty wyrównawczej - Rozporządzenie (WE) nr 1392/2001 - Artykuł 9 - Skupujący - Nieprzestrzeganie obowiązku dokonania dodatkowej opłaty wyrównawczej - Producenci - Brak poszanowania obowiązku miesięcznej wpłaty - Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

(2019/C 383/15)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Caseificio Sociale San Rocco Soc. coop. arl, S.s. Franco e Maurizio Artuso, Claudio Matteazzi, Roberto Tellatin, Sebastiano Bolzon

Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1256/1999 z dnia 17 maja 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że stwierdzenie niezgodności uregulowania krajowego regulującego szczegółowe zasady poboru od producentów dodatkowej opłaty wyrównawczej przez skupującego z tym przepisem nie oznacza, iż producenci podlegający temu uregulowaniu nie są już dłużnikami z tytułu tej opłaty. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1256/1999 z dnia 17 maja 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że stwierdzenie niezgodności uregulowania krajowego regulującego szczegółowe zasady poboru od producentów dodatkowej opłaty wyrównawczej przez skupującego z tym przepisem nie oznacza, iż producenci podlegający temu uregulowaniu nie są już dłużnikami z tytułu tej opłaty.

| 2) | Artykuł 2 ust. 4 rozporządzenia nr 3950/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1256/1999, w związku z art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 3950/92 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje, iż zwrot nadpłaty dodatkowej opłaty wyrównawczej powinien przysługiwać priorytetowo producentom, którzy na podstawie przepisu prawa krajowego niezgodnego z art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 3950/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1256/1999, spełnili ciążący na nich obowiązek miesięcznej wpłaty. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 2 ust. 4 rozporządzenia nr 3950/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1256/1999, w związku z art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 3950/92 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje, iż zwrot nadpłaty dodatkowej opłaty wyrównawczej powinien przysługiwać priorytetowo producentom, którzy na podstawie przepisu prawa krajowego niezgodnego z art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 3950/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1256/1999, spełnili ciążący na nich obowiązek miesięcznej wpłaty.

| 3) | Zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by, w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, kwota dodatkowej opłaty wyrównawczej należnej od producentów, którzy nie spełnili przewidzianego w mającym zastosowanie uregulowaniu krajowym obowiązku dokonywania comiesięcznej wpłaty tej opłaty, została ponownie obliczona. |
| --- | --- |

3)

Zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by, w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, kwota dodatkowej opłaty wyrównawczej należnej od producentów, którzy nie spełnili przewidzianego w mającym zastosowanie uregulowaniu krajowym obowiązku dokonywania comiesięcznej wpłaty tej opłaty, została ponownie obliczona.

---

(1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/17 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/17

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Zoran Maksimovic (C-64/18), Humbert Jörg Köfler (C-140/18, C-146/18 i C-148/18), Wolfgang Leitner (C-140/18 i C-148/18), Joachim Schönbeck (C-140/18 i C-148/18), Wolfgang Semper (C-140/18 i C-148/18)/Bezirkshauptmannschaft Murtal

(Sprawy połączone C-64/18, C-140/18, C-146/18 i C-148/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Delegowanie pracowników - Przechowywanie i tłumaczenie dokumentacji płacowej - Zezwolenie na pracę - Sankcje - Proporcjonalność - Grzywny w z góry określonej minimalnej wysokości - Kumulacja - Brak określenia maksymalnego wymiaru - Koszty sądowe - Zastępcza kara pozbawienia wolności)

(2019/C 383/16)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesverwaltungsgericht Steiermark

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Zoran Maksimovic (C-64/18), Humbert Jörg Köfler (C-140/18, C-146/18 i C-148/18), Wolfgang Leitner (C-140/18 i C-148/18), Joachim Schönbeck (C-140/18 i C-148/18), Wolfgang Semper (C-140/18 i C-148/18)

Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Murtal

Przy udziale: Finanzpolizei

Sentencja

Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym w odniesieniu do sytuacji braku przestrzegania obowiązków w dziedzinie prawa pracy dotyczących uzyskania zezwoleń administracyjnych i przechowywania dokumentów płacowych przewidziano nałożenie grzywien:

| — | które nie mogą być niższe od z góry określonej kwoty; |
| --- | --- |

—

które nie mogą być niższe od z góry określonej kwoty;

| — | które są nakładane w sposób kumulatywny w odniesieniu do każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie, i bez określonego maksymalnego wymiaru; |
| --- | --- |

—

które są nakładane w sposób kumulatywny w odniesieniu do każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie, i bez określonego maksymalnego wymiaru;

| — | do których dodaje się, w wypadku oddalenia skargi na decyzję, w której je nałożono, udział w kosztach postępowania w wysokości 20 % ich kwoty; i |
| --- | --- |

—

do których dodaje się, w wypadku oddalenia skargi na decyzję, w której je nałożono, udział w kosztach postępowania w wysokości 20 % ich kwoty; i

| — | które w wypadku braku zapłaty są zamieniane na kary pozbawienia wolności. |
| --- | --- |

—

które w wypadku braku zapłaty są zamieniane na kary pozbawienia wolności.

---

(1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/18 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/18

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret - Dania) – Skatteministeriet/KPC Herning

(Sprawa C-71/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Sprzedaż terenu, na którym znajduje się budynek w momencie dostawy - Kwalifikacja - Artykuły 12 i 135 - Pojęcie „terenu budowlanego” - Pojęcie „budynku” - Ocena rzeczywistej sytuacji gospodarczej i handlowej - Ocena elementów obiektywnych - Zamiar stron)

(2019/C 383/17)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Vestre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Skatteministeriet

Strona przeciwna: KPC Herning

Sentencja

Artykuł 12 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 12 ust. 2 i 3, a także art. 135 ust. 1 lit. j) i k) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że transakcja dostawy terenu, na którym w momencie tej dostawy znajduje się budynek, nie może zostać uznana za dostawę „terenu budowlanego”, gdy owa transakcja jest gospodarczo niezależna od innych świadczeń i nie tworzy z nimi jednej transakcji, nawet gdy zamiarem stron było to, by budynek został w całości lub w części rozebrany w celu zwolnienia miejsca dla nowego budynku.

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/18 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/18

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 września 2019 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Nalini Chenchooliah/Minister for Justice and Equality

(Sprawa C-94/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuł 21 TFUE - Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 3 ust. 1 oraz art. 15, 27, 28, 30 i 31 - Pojęcie „beneficjenta” - Obywatel państwa trzeciego będący małżonkiem obywatela Unii, który skorzystał ze swobody przemieszczania się - Powrót obywatela Unii do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada i w którym odbywa karę pozbawienia wolności - Wymogi spoczywające na przyjmującym państwie członkowskim na mocy dyrektywy 2004/38/WE w związku z wydaniem decyzji o wydaleniu wspomnianego obywatela państwa trzeciego)

(2019/C 383/18)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Nalini Chenchooliah

Druga strona postępowania: Minister for Justice and Equality

Sentencja

Artykuł 15 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do decyzji o wydaleniu wydanej wobec obywatela państwa trzeciego z uwagi na to, że obywatelowi temu nie przysługuje już prawo pobytu na podstawie tej dyrektywy, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której obywatel ten zawarł związek małżeński z obywatelem Unii w chwili, gdy ten obywatel Unii korzystał ze swobody przemieszczania się, udając się do przyjmującego państwa członkowskiego i przebywając w nim ze wspomnianym obywatelem państwa trzeciego, a następnie powrócił do państwa członkowskiego, którego ma obywatelstwo. Wynika stąd, że zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń ustanowionych w art. 30 i 31 dyrektywy 2004/38 jest wymagane przy wydawaniu takiej decyzji o wydaleniu, w której kontekście nie można w żadnym przypadku nałożyć zakazu wjazdu.

---

(1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/19 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/19

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2019 r. – Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AȘ/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Joaquín Nadal Esteban

(Sprawa C-104/18 P) (1)

(Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Bezwzględne podstawy unieważnienia - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) - Zła wiara w chwili dokonania zgłoszenia znaku towarowego)

(2019/C 383/19)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AȘ (przedstawiciele: J. Güell Serra i E. Stoyanov Edissonov, abogados)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Joaquín Nadal Esteban (przedstawiciel: J.L. Donoso Romero, abogado)

Sentencja

| 1) | Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 listopada 2017 r., Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Nadal Esteban (STYLO & KOTON) (T-687/16, EU:T:2017:853) zostaje uchylony. |
| --- | --- |

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 listopada 2017 r., Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Nadal Esteban (STYLO & KOTON) (T-687/16, EU:T:2017:853) zostaje uchylony.

| 2) | Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 czerwca 2016 r. (sprawa R 1779/2015-2). |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 czerwca 2016 r. (sprawa R 1779/2015-2).

| 3) | Oddala się żądanie unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego. |
| --- | --- |

3)

Oddala się żądanie unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego.

| 4) | Joaquín Nadal Esteban i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostają obciążeni, w częściach równych, kosztami postępowania poniesionymi przez Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AȘ zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawie T-687/16, jak i w postępowaniu odwoławczym. |
| --- | --- |

4)

Joaquín Nadal Esteban i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostają obciążeni, w częściach równych, kosztami postępowania poniesionymi przez Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AȘ zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawie T-687/16, jak i w postępowaniu odwoławczym.

---

(1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/20 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/20

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 września 2019 r. – HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH/Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska

(Sprawa C-123/18 P) (1)

(Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Naprawienie szkody, jaką wnosząca odwołanie miała ponieść wskutek umieszczenia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej - Pojęcie „wystarczająco istotnego naruszenia normy prawa Unii” - Ocena - Pojęcie „przedsiębiorstwa będącego w posiadaniu lub pod kontrolą” - Obowiązek uzasadnienia)

(2019/C 383/20)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (przedstawiciel: M. Schlingmann, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i M. Bishop, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Tricot, M. Kellerbauer i C. Zadra, następnie R. Tricot, C. Hödlmayr i C. Zadra, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2017 r., HTTS/Rada (T-692/15, EU:T:2017:890), zostaje uchylony. |
| --- | --- |

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2017 r., HTTS/Rada (T-692/15, EU:T:2017:890), zostaje uchylony.

| 2) | Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania. |
| --- | --- |

2)

Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

| 3) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

(1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/21 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/21

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn - Niemcy) – Antonio Romano, Lidia Romano/DSL Bank – filia DB Privat- und Firmenkundenbank AG, dawniej DSL Bank – jednostka operacyjna Deutsche Postbank AG

(Sprawa C-143/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2002/65/WE - Umowa o kredyt konsumencki zawarta na odległość - Prawo do odstąpienia od umowy - Korzystanie z prawa do odstąpienia od umowy po pełnym wykonaniu umowy na wyraźne żądanie konsumenta - Przekazanie konsumentowi informacji o prawie do odstąpienia od umowy)

(2019/C 383/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Bonn

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Antonio Romano, Lidia Romano

Strona pozwana: DSL Bank – filia DB Privat- und Firmenkundenbank AG, dawniej DSL Bank – jednostka operacyjna Deutsche Postbank AG

Sentencja

| 1) | Artykuł 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/65/WE z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE w związku z jej art. 1 ust. 1 i w świetle motywu 13 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak interpretowane w orzecznictwie krajowym, które w odniesieniu do umowy dotyczącej usługi finansowej zawartej na odległość między przedsiębiorcą a konsumentem nie wyklucza prawa konsumenta do odstąpienia od umowy w przypadku, gdy umowa ta została wykonana w całości przez obie strony na wyraźne żądanie konsumenta, zanim konsument ten skorzystał ze swego prawa do odstąpienia od umowy. Do sądu odsyłającego należy uwzględnienie wszystkich przepisów prawa krajowego i zastosowanie uznanych w porządku krajowym metod wykładni w celu osiągnięcia rozwiązania zgodnego z tym przepisem i zmienienie w razie potrzeby utrwalonego orzecznictwa krajowego, jeżeli opiera się ono na interpretacji prawa krajowego niezgodnej z tym przepisem. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/65/WE z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE w związku z jej art. 1 ust. 1 i w świetle motywu 13 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak interpretowane w orzecznictwie krajowym, które w odniesieniu do umowy dotyczącej usługi finansowej zawartej na odległość między przedsiębiorcą a konsumentem nie wyklucza prawa konsumenta do odstąpienia od umowy w przypadku, gdy umowa ta została wykonana w całości przez obie strony na wyraźne żądanie konsumenta, zanim konsument ten skorzystał ze swego prawa do odstąpienia od umowy. Do sądu odsyłającego należy uwzględnienie wszystkich przepisów prawa krajowego i zastosowanie uznanych w porządku krajowym metod wykładni w celu osiągnięcia rozwiązania zgodnego z tym przepisem i zmienienie w razie potrzeby utrwalonego orzecznictwa krajowego, jeżeli opiera się ono na interpretacji prawa krajowego niezgodnej z tym przepisem.

| 2) | Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 2002/65 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) i art. 6 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że ciążący na przedsiębiorcy, który zawiera na odległość z konsumentem umowę dotyczącą świadczenia usługi finansowej, obowiązek poinformowania w sposób jasny i zrozumiały dla przeciętnego konsumenta właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego, zgodnie z wymogami prawa Unii, zanim konsument ten był związany umową zawartą na odległość lub ofertą, o prawie do odstąpienia od umowy, nie jest naruszony, gdy przedsiębiorca ten informuje tego konsumenta, że prawo do odstąpienia nie ma zastosowania do umowy wykonanej w całości przez obydwie strony na wyraźne żądanie konsumenta, zanim ten ostatni wykona swoje prawo do odstąpienia od umowy, nawet jeżeli informacja ta nie odpowiada uregulowaniu krajowemu, takiemu jak interpretowane w orzecznictwie krajowym, które przewiduje, że w takim wypadku prawo do odstąpienia od umowy znajduje zastosowanie. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 2002/65 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) i art. 6 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że ciążący na przedsiębiorcy, który zawiera na odległość z konsumentem umowę dotyczącą świadczenia usługi finansowej, obowiązek poinformowania w sposób jasny i zrozumiały dla przeciętnego konsumenta właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego, zgodnie z wymogami prawa Unii, zanim konsument ten był związany umową zawartą na odległość lub ofertą, o prawie do odstąpienia od umowy, nie jest naruszony, gdy przedsiębiorca ten informuje tego konsumenta, że prawo do odstąpienia nie ma zastosowania do umowy wykonanej w całości przez obydwie strony na wyraźne żądanie konsumenta, zanim ten ostatni wykona swoje prawo do odstąpienia od umowy, nawet jeżeli informacja ta nie odpowiada uregulowaniu krajowemu, takiemu jak interpretowane w orzecznictwie krajowym, które przewiduje, że w takim wypadku prawo do odstąpienia od umowy znajduje zastosowanie.

---

(1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/22 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/22

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État - Francja) – Regards Photographiques SARL/Ministre de l'Action et des Comptes publics

(Sprawa C-145/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 103 ust. 2 lit. a) - Artykuł 311 ust. 1 pkt 2 - Punkt 7 części A załącznika IX - Obniżona stawka VAT - Dzieła sztuki - Pojęcie - Fotografie wykonane przez artystę, drukowane przez niego lub pod jego nadzorem, sygnowane i numerowane oraz wykonane w liczbie ograniczonej do trzydziestu egzemplarzy - Uregulowanie krajowe ograniczające zastosowanie obniżonej stawki VAT tylko do fotografii mających charakter artystyczny)

(2019/C 383/22)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Regards Photographiques SARL

Strona przeciwna: Ministre de l'Action et des Comptes publics

Sentencja

| 1) | Aby można było uznać fotografie za dzieła sztuki mogące korzystać z obniżonej stawki podatku od wartości dodanej (VAT) na podstawie art. 103 ust. 1 i ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 311 ust. 1 pkt 2 tej dyrektywy oraz pkt 7 części A załącznika IX do niej, muszą one spełnić kryteria wymienione w owym pkt 7, to znaczy, muszą być wykonane przez twórcę, wydrukowane przez niego lub pod jego kontrolą, sygnowane i numerowane w granicach do trzydziestu egzemplarzy, z wyłączeniem wszelkich innych kryteriów, w szczególności oceny ich charakteru artystycznego przez właściwy krajowy organ podatkowy. |
| --- | --- |

1)

Aby można było uznać fotografie za dzieła sztuki mogące korzystać z obniżonej stawki podatku od wartości dodanej (VAT) na podstawie art. 103 ust. 1 i ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 311 ust. 1 pkt 2 tej dyrektywy oraz pkt 7 części A załącznika IX do niej, muszą one spełnić kryteria wymienione w owym pkt 7, to znaczy, muszą być wykonane przez twórcę, wydrukowane przez niego lub pod jego kontrolą, sygnowane i numerowane w granicach do trzydziestu egzemplarzy, z wyłączeniem wszelkich innych kryteriów, w szczególności oceny ich charakteru artystycznego przez właściwy krajowy organ podatkowy.

| 2) | Artykuł 103 ust. 1 i 2 lit. a) dyrektywy 2006/112 w związku z art. 311 ust. 1 pkt 2 tej dyrektywy oraz pkt 7 części A załącznika IX do niej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu krajowym, które ogranicza stosowanie obniżonej stawki VAT tylko do fotografii mających charakter artystyczny, w zakresie w jakim istnienie takiego charakteru zależy od oceny właściwego krajowego organu podatkowego, która nie jest dokonywana w granicach obiektywnych, jasnych i precyzyjnych kryteriów ustanowionych przez to uregulowanie krajowe, pozwalających na precyzyjne ustalenie fotografii, na rzecz których wspomniane uregulowanie krajowe zastrzega stosowanie owej obniżonej stawki, w taki sposób, aby uniknąć naruszenia zasady neutralności podatkowej. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 103 ust. 1 i 2 lit. a) dyrektywy 2006/112 w związku z art. 311 ust. 1 pkt 2 tej dyrektywy oraz pkt 7 części A załącznika IX do niej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu krajowym, które ogranicza stosowanie obniżonej stawki VAT tylko do fotografii mających charakter artystyczny, w zakresie w jakim istnienie takiego charakteru zależy od oceny właściwego krajowego organu podatkowego, która nie jest dokonywana w granicach obiektywnych, jasnych i precyzyjnych kryteriów ustanowionych przez to uregulowanie krajowe, pozwalających na precyzyjne ustalenie fotografii, na rzecz których wspomniane uregulowanie krajowe zastrzega stosowanie owej obniżonej stawki, w taki sposób, aby uniknąć naruszenia zasady neutralności podatkowej.

---

(1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/23 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/23

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – AMS Neve Ltd; Barnett Waddingham Trustees; Mark Crabtree/Heritage Audio SL; Pedro Rodríguez Arribas

(Sprawa C-172/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 97 ust. 5 - Jurysdykcja - Powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego - Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, „w którym miało miejsce naruszenie” - Reklamy i oferty sprzedaży zamieszczone na stronie internetowej i w portalach społecznościowych)

(2019/C 383/23)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: AMS Neve Ltd; Barnett Waddingham Trustees; Mark Crabtree

Strona pozwana: Heritage Audio SL; Pedro Rodríguez Arribas

Sentencja

Artykuł 97 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego [Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że właściciel unijnego znaku towarowego, który uważa się za poszkodowanego wskutek używania przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym w reklamach i ofertach sprzedaży zamieszczonych w Internecie, w odniesieniu do towarów identycznych z tymi, dla których wspomniany znak towarowy został zarejestrowany, lub do nich podobnych, może wnieść powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego przeciwko tej osobie trzeciej do sądu właściwego w sprawach unijnych znaków towarowych państwa członkowskiego, na którego terytorium znajdują się konsumenci i profesjonaliści będący adresatami tych reklam lub ofert sprzedaży, bez względu na fakt, że wspomniana osoba trzecia podjęła decyzje i działania prowadzące do wyświetlenia tych reklam i ofert sprzedaży w innym państwie członkowskim.

---

(1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/23 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/23

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricola (C-199/18), C.A.F.A.R. – Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta (C-200/18)/Regione Emilia-Romagna, Azienda Unità Sanitaria Locale 104 di Modena, A.U.S.L. Romagna (C-199/18 i C-200/18) i SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa/Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna (C-343/18)

(Sprawy połączone C-199/18, C-200/18 i C-343/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 - Artykuł 27 - Urzędowe kontrole pasz i żywności - Finansowanie - Opłaty lub należności z tytułu kontroli urzędowych - Możliwość zwolnienia przez państwa członkowskie niektórych kategorii podmiotów gospodarczych - Minimalne stawki opłat)

(2019/C 383/24)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniach głównych

Strona skarżąca: Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricola (C-199/18), C.A.F.A.R. – Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta (C-200/18) i SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa (C-343/18)

Strona pozwana: Regione Emilia-Romagna, Azienda Unità Sanitaria Locale 104 di Modena, A.U.S.L. Romagna (C-199/18 i C-200/18) i Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna (C-343/18)

Sentencja

| 1) | Artykuł 27 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt należy interpretować w ten sposób, że stanowi on, iż państwa członkowskie mają obowiązek nałożenia opłat z tytułu kontroli urzędowych za działania wymienione w załączniku IV, sekcja A, oraz w załączniku V, sekcja A, do tego rozporządzenia również na podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze i działające na rynku pasz, które prowadzą działalność w zakresie uboju i rozbioru mięsa w sposób pomocniczy w stosunku do swej głównej działalności w zakresie hodowli. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 27 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt należy interpretować w ten sposób, że stanowi on, iż państwa członkowskie mają obowiązek nałożenia opłat z tytułu kontroli urzędowych za działania wymienione w załączniku IV, sekcja A, oraz w załączniku V, sekcja A, do tego rozporządzenia również na podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze i działające na rynku pasz, które prowadzą działalność w zakresie uboju i rozbioru mięsa w sposób pomocniczy w stosunku do swej głównej działalności w zakresie hodowli.

| 2) | Artykuł 27 rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że nie upoważnia on państwa członkowskiego do stosowania stawek opłat niższych od stawek minimalnych przewidzianych w załączniku IV, sekcja B, i w załączniku V, sekcja B, do rozporządzenia nr 882/2004. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 27 rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że nie upoważnia on państwa członkowskiego do stosowania stawek opłat niższych od stawek minimalnych przewidzianych w załączniku IV, sekcja B, i w załączniku V, sekcja B, do rozporządzenia nr 882/2004.

---

(1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.

Dz.U. C 268 z 30.7.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/24 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/24

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

(Sprawa C-290/18) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Dzika fauna i flora - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Artykuł 4 ust. 4 - Załączniki I i II - Tereny mające znaczenie dla Wspólnoty - Niewyznaczenie - Specjalne obszary ochrony - Konieczne środki - Nieprzyjęcie)

(2019/C 383/25)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i C. Hermes, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, J. Reis Silva, H. Almeida, A. Pimenta i P. Barros da Costa, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Poprzez niewyznaczenie jako specjalnych obszarów ochrony 61 terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, które zostały zatwierdzone przez Komisję Europejską w decyzji Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r. przyjmującej, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty i w decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty, możliwie najszybciej, nie później niż w ciągu sześciu lat od dnia wydania tych decyzji, oraz poprzez nieprzyjęcie koniecznych środków ochronnych, odpowiadających ekologicznym wymaganiom typów siedlisk przyrodniczych, wymienionych w załączniku I do dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, lub gatunków, wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy, żyjących na tych terenach mających znaczenie dla Wspólnoty, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Poprzez niewyznaczenie jako specjalnych obszarów ochrony 61 terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, które zostały zatwierdzone przez Komisję Europejską w decyzji Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r. przyjmującej, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty i w decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty, możliwie najszybciej, nie później niż w ciągu sześciu lat od dnia wydania tych decyzji, oraz poprzez nieprzyjęcie koniecznych środków ochronnych, odpowiadających ekologicznym wymaganiom typów siedlisk przyrodniczych, wymienionych w załączniku I do dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, lub gatunków, wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy, żyjących na tych terenach mających znaczenie dla Wspólnoty, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.

| 2) | Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/25 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/25

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – TE/Pohotovosť s.r.o.

(Sprawa C-331/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2008/48/WE - Ochrona konsumentów - Kredyt konsumencki - Artykuł 10 ust. 2 lit. h) i i) oraz art. 10 ust. 3 - Informacje, które należy wskazać w umowie - Ustawodawstwo krajowe przewidujące obowiązek uściślenia sposobu podziału każdej płatności na spłatę kapitału, odsetki i opłaty)

(2019/C 383/26)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Krajský súd v Prešove

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: TE

Strona pozwana: Pohotovosť s.r.o.

Sentencja

| 1) | Artykuł 10 ust. 2 lit. h)–j) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG w związku z art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym w umowie o kredyt należy uściślić podział każdej spłacanej kwoty na, w danym wypadku, spłatę kapitału, odsetki i pozostałe opłaty. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 10 ust. 2 lit. h)–j) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG w związku z art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym w umowie o kredyt należy uściślić podział każdej spłacanej kwoty na, w danym wypadku, spłatę kapitału, odsetki i pozostałe opłaty.

| 2) | Artykuł 10 ust. 2 i art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48, których wykładni dokonano w wyroku z dnia 9 listopada 2016 r., Home Credit Slovakia (C- 42/15, EU:C:2016:842), mają zastosowanie do umowy o kredyt takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, którą zawarto przed ogłoszeniem tego wyroku i przed zmianą uregulowań krajowych dokonaną w celu zapewnienia zgodności z wykładnią przedstawioną we wspomnianym wyroku. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 10 ust. 2 i art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48, których wykładni dokonano w wyroku z dnia 9 listopada 2016 r., Home Credit Slovakia (C- 42/15, EU:C:2016:842), mają zastosowanie do umowy o kredyt takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, którą zawarto przed ogłoszeniem tego wyroku i przed zmianą uregulowań krajowych dokonaną w celu zapewnienia zgodności z wykładnią przedstawioną we wspomnianym wyroku.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/26 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/26

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Lombardi Srl/Comune di Auletta, Delta Lavori SpA, Msm Ingegneria Srl

(Sprawa C-333/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane - Dyrektywa 89/665/EWG - Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego wniesiona przez oferenta, którego oferta nie została wybrana - Skarga wzajemna wybranego oferenta - Dopuszczalność skargi głównej w przypadku zasadności skargi wzajemnej)

(2019/C 383/27)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Lombardi Srl

Strona przeciwna: Comune di Auletta, Delta Lavori SpA, Msm Ingegneria Srl

Przy udziale: Robertazzi Costruzioni Srl

Sentencja

Artykuł 1 ust. 1 akapit trzeci i art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by skarga główna wniesiona przez oferenta, który ma interes w uzyskaniu danego zamówienia i który został lub może zostać poszkodowany w wyniku zarzucanego naruszenia prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych lub przepisów transponujących to prawo, która to skarga zmierza do wykluczenia innego oferenta, została uznana za niedopuszczalną na podstawie krajowych norm lub praktyk procesowych, które dotyczą rozpatrywania skarg wzajemnych o wykluczenie, niezależnie od liczby uczestników przetargu, a także liczby uczestników, którzy wnieśli skargi.

---

(1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/26 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/26

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – Avv. Alessandro Salvoni/Anna Maria Fiermonte

(Sprawa C-347/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 53 - Zaświadczenie dotyczące orzeczenia w sprawach cywilnych i handlowych, którego wzór formularza znajduje się w załączniku 1 - Kompetencje sądu pochodzenia - Badanie z urzędu ewentualnego zaistnienia naruszenia przepisów jurysdykcyjnych w sprawach dotyczących umów konsumenckich)

(2019/C 383/28)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Milano

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Avv. Alessandro Salvoni

Strona pozwana: Anna Maria Fiermonte

Sentencja

Artykuł 53 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/281 z dnia 26 listopada 2014 r., w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by sąd, do którego złożono wniosek o wydanie przewidzianego w owym art. 53 zaświadczenia w odniesieniu do prawomocnego orzeczenia, mógł zbadać z urzędu, czy nie naruszono przepisów sekcji 4 rozdziału II tego rozporządzenia, w celu poinformowania konsumenta o ewentualnie stwierdzonym naruszeniu i umożliwienia temu konsumentowi świadomej oceny możliwości skorzystania ze środka prawnego przewidzianego w art. 45 tego samego rozporządzenia.

---

(1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/27 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/27

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko AH, PB, CX, KM, PH

(Sprawa C-377/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Artykuł 4 ust. 1 - Domniemanie niewinności - Publiczne wypowiedzi o winie - Ugoda zawarta między prokuratorem a sprawcą przestępstwa - Orzecznictwo krajowe przewidujące podanie tożsamości oskarżonych, którzy nie zawarli takiej ugody - Karta praw podstawowych - Artykuł 48)

(2019/C 383/29)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Spetsializiran nakazatelen sad

Strony w postępowaniu głównym

AH, PB, CX, KM, PH

Sentencja

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by ugoda, w której oskarżony przyznaje się do winy w zamian za obniżenie kary, która to ugoda powinna zostać zatwierdzona przez sąd krajowy, wymieniała wyraźnie jako współsprawców danego przestępstwa nie tylko tego oskarżonego, lecz także innych oskarżonych, którzy nie przyznali się do winy i przeciwko którym toczy się odrębne postępowanie karne, pod warunkiem, po pierwsze, że informacja ta jest niezbędna do dokonania kwalifikacji odpowiedzialności prawnej oskarżonego, który zawarł wspomnianą ugodę, a po drugie, że ugoda ta wskazuje wyraźnie, że przeciwko tym pozostałym oskarżonym toczy się odrębne postępowanie karne i że ich wina nie została stwierdzona zgodnie z prawem.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/28 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/28

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku – Polska) – Lexitor Sp. z o.o./Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa im. Franciszka Stefczyka, Santander Consumer Bank S.A., mBank S.A.

(Sprawa C-383/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Umowy o kredyt konsumencki - Dyrektywa 2008/48/WE - Artykuł 16 ust. 1 - Wcześniejsza spłata - Prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu odpowiadającej odsetkom i kosztom przypadającym na pozostały okres obowiązywania umowy)

(2019/C 383/30)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Lexitor Sp. z o.o.

Strony pozwane: Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa im. Franciszka Stefczyka, Santander Consumer Bank S.A., mBank S.A.

Sentencja

Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu obejmuje wszystkie koszty, które zostały nałożone na konsumenta.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/29 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/29

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona – Hiszpania) – DW/Nobel Plastiques Ibérica SA

(Sprawa C-397/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78 WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) i art. 5 - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Pracownik szczególnie podatny na ryzyka związane z pracą w rozumieniu prawa krajowego - Istnienie „niepełnosprawności” - Rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn obiektywnych w oparciu o kryteria wydajności, wszechstronności na stanowiskach pracy w przedsiębiorstwie, a także absencji - Szczególnie niekorzystna sytuacja dla osób niepełnosprawnych - Dyskryminacja pośrednia - Racjonalne usprawnienia - Osoba, która nie jest kompetentna ani zdolna bądź dyspozycyjna do wykonywania najważniejszych czynności na danym stanowisku)

(2019/C 383/31)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: DW

Strona pozwana: Nobel Plastiques Ibérica SA

przy udziale: Fondo de Garantía Salarial (Fogasa), Ministerio Fiscal

Sentencja

| 1) | Wykładni dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że stan zdrowia pracownika uznanego za szczególnie podatnego na ryzyka związane z pracą w rozumieniu prawa krajowego, który to stan nie pozwala temu pracownikowi na zajmowanie określonych stanowisk pracy, ponieważ stwarzałoby to zagrożenie dla jego zdrowia lub dla innych osób, wchodzi w zakres pojęcia „niepełnosprawności” w rozumieniu tej dyrektywy jedynie wówczas, gdy ten stan powoduje ograniczenie zdolności wynikające w szczególności z długotrwałego osłabienia funkcji fizycznych, umysłowych lub psychicznych, które w oddziaływaniu z różnymi barierami może utrudniać danej osobie pełne i skuteczne uczestnictwo w życiu zawodowym na równych zasadach z innymi pracownikami. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy w rozpatrywanej w postępowaniu głównym sprawie przesłanki te są spełnione. |
| --- | --- |

1)

Wykładni dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że stan zdrowia pracownika uznanego za szczególnie podatnego na ryzyka związane z pracą w rozumieniu prawa krajowego, który to stan nie pozwala temu pracownikowi na zajmowanie określonych stanowisk pracy, ponieważ stwarzałoby to zagrożenie dla jego zdrowia lub dla innych osób, wchodzi w zakres pojęcia „niepełnosprawności” w rozumieniu tej dyrektywy jedynie wówczas, gdy ten stan powoduje ograniczenie zdolności wynikające w szczególności z długotrwałego osłabienia funkcji fizycznych, umysłowych lub psychicznych, które w oddziaływaniu z różnymi barierami może utrudniać danej osobie pełne i skuteczne uczestnictwo w życiu zawodowym na równych zasadach z innymi pracownikami. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy w rozpatrywanej w postępowaniu głównym sprawie przesłanki te są spełnione.

| 2) | Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że rozwiązanie umowy o pracę z pracownikiem niepełnosprawnym z „przyczyn obiektywnych” z tego powodu, że odpowiada on kryteriom, które pracodawca bierze pod uwagę w celu ustalenia osób, z którymi zamierza rozwiązać umowy o pracę, mianowicie: wydajność poniżej określonego wskaźnika, mniejsza wszechstronność na stanowiskach pracy w przedsiębiorstwie, a także wysoki wskaźnik absencji, stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na niepełnosprawność w rozumieniu tego przepisu, chyba że pracodawca wprowadził uprzednio wobec tego pracownika racjonalne usprawnienia w rozumieniu art. 5 rzeczonej dyrektywy w celu zagwarantowania przestrzegania zasady równego traktowania osób niepełnosprawnych. Poczynienie stosownych ustaleń należy do sądu krajowego. |
| --- | --- |

2)

Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że rozwiązanie umowy o pracę z pracownikiem niepełnosprawnym z „przyczyn obiektywnych” z tego powodu, że odpowiada on kryteriom, które pracodawca bierze pod uwagę w celu ustalenia osób, z którymi zamierza rozwiązać umowy o pracę, mianowicie: wydajność poniżej określonego wskaźnika, mniejsza wszechstronność na stanowiskach pracy w przedsiębiorstwie, a także wysoki wskaźnik absencji, stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na niepełnosprawność w rozumieniu tego przepisu, chyba że pracodawca wprowadził uprzednio wobec tego pracownika racjonalne usprawnienia w rozumieniu art. 5 rzeczonej dyrektywy w celu zagwarantowania przestrzegania zasady równego traktowania osób niepełnosprawnych. Poczynienie stosownych ustaleń należy do sądu krajowego.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/30 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/30

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – AW, BV, CU, DT/Lietuvos valstybė, reprezentowany przez Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba, Bendrasis pagalbos centras i Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija

(Sprawa C-417/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2002/22/WE - Usługa powszechna i prawa użytkowników związane z sieciami i usługami łączności elektronicznej - Artykuł 26 ust. 5 - Jednolity europejski numer alarmowy - Udostępnianie informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie)

(2019/C 383/32)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Vilniaus apygardos administracinis teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AW, BV, CU, DT

Strona pozwana: Lietuvos valstybė, reprezentowany przez Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba, Bendrasis pagalbos centras i Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija

Sentencja

| 1) | Artykuł 26 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwa członkowskie – z zastrzeżeniem warunku technicznej wykonalności – obowiązek zapewnienia, aby właściwe przedsiębiorstwa udostępniały nieodpłatnie organowi zajmującemu się połączeniami alarmowymi z jednolitym europejskim numerem alarmowym 112 informacje o lokalizacji osoby wykonującej połączenie niezwłocznie po dotarciu wywołania do tego organu, w tym także w sytuacji, gdy dane połączenie jest wykonywane z telefonu komórkowego, który nie jest wyposażony w kartę SIM. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 26 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwa członkowskie – z zastrzeżeniem warunku technicznej wykonalności – obowiązek zapewnienia, aby właściwe przedsiębiorstwa udostępniały nieodpłatnie organowi zajmującemu się połączeniami alarmowymi z jednolitym europejskim numerem alarmowym 112 informacje o lokalizacji osoby wykonującej połączenie niezwłocznie po dotarciu wywołania do tego organu, w tym także w sytuacji, gdy dane połączenie jest wykonywane z telefonu komórkowego, który nie jest wyposażony w kartę SIM.

| 2) | Artykuł 26 ust. 5 dyrektywy 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim zakres uznania przy określaniu kryteriów dotyczących dokładności i niezawodności informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie z jednolitym europejskim numerem alarmowym 112, przy czym ustalone przez państwa członkowskie kryteria powinny zapewniać, w miarę możliwości technicznych, na tyle niezawodną i dokładną lokalizację pozycji osoby wykonującej połączenie, na ile jest to niezbędne dla umożliwienia służbom ratunkowym udzielenia tej osobie skutecznej pomocy, zaś ocena, czy tak jest, leży w gestii sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 26 ust. 5 dyrektywy 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim zakres uznania przy określaniu kryteriów dotyczących dokładności i niezawodności informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie z jednolitym europejskim numerem alarmowym 112, przy czym ustalone przez państwa członkowskie kryteria powinny zapewniać, w miarę możliwości technicznych, na tyle niezawodną i dokładną lokalizację pozycji osoby wykonującej połączenie, na ile jest to niezbędne dla umożliwienia służbom ratunkowym udzielenia tej osobie skutecznej pomocy, zaś ocena, czy tak jest, leży w gestii sądu odsyłającego.

| 3) | Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy zgodnie z prawem wewnętrznym państwa członkowskiego istnienie pośredniego związku przyczynowego między naruszeniem prawa, którego dopuściły się władze krajowe, a szkodą poniesioną przez jednostkę uznaje się za wystarczające do powstania odpowiedzialności państwa, tego rodzaju pośredni związek przyczynowy między przypisywanym temu państwu członkowskiemu naruszeniem prawa Unii a szkodą poniesioną przez jednostkę należy również uznać za wystarczający do przypisania temu państwu członkowskiemu odpowiedzialności za naruszenie prawa Unii. |
| --- | --- |

3)

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy zgodnie z prawem wewnętrznym państwa członkowskiego istnienie pośredniego związku przyczynowego między naruszeniem prawa, którego dopuściły się władze krajowe, a szkodą poniesioną przez jednostkę uznaje się za wystarczające do powstania odpowiedzialności państwa, tego rodzaju pośredni związek przyczynowy między przypisywanym temu państwu członkowskiemu naruszeniem prawa Unii a szkodą poniesioną przez jednostkę należy również uznać za wystarczający do przypisania temu państwu członkowskiemu odpowiedzialności za naruszenie prawa Unii.

---

(1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/31 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/31

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

(Sprawa C-443/18) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona sanitarna roślin - Dyrektywa 2000/29/WE - Ochrona przed wprowadzeniem do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiem się w niej organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych - Artykuł 16 ust. 1 i 3 - Decyzja wykonawcza (UE) 2015/789 - Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej Xylella fastidiosa (Wells et al.) - Artykuł 7 ust. 2 lit. c) - Środki ograniczające rozprzestrzenianie - Obowiązek natychmiastowego usunięcia zakażonych roślin w 20 km pasie granicznym w strefie zakażonej - Artykuł 7 ust. 7 - Obowiązek nadzoru - Coroczne badania - Artykuł 6 ust. 2, 7 i 9 - Środki zwalczania - Ustawiczne ogólne naruszenie - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Obowiązek lojalnej współpracy)

(2019/C 383/33)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i D. Bianchi, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina i G. Caselli, avvocati dello Stato)

Sentencja

| 1) | Republika Włoska:






  — | nie zapewniając na obszarze ograniczania rozprzestrzeniania niezwłocznego usunięcia przynajmniej wszystkich roślin, u których stwierdzono zakażenie Xylella fastidiosa, jeżeli znajdują się w strefie zakażonej najdalej w odległości 20 km od granicy tej strefy zakażonej z pozostałą częścią terytorium Unii, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 2 lit. c) decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w Unii Xylella fastidiosa (Wells et al.) zmienionej decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2016/764 z dnia 12 maja 2016 r. oraz |
| --- | --- | --- |

1)

Republika Włoska:

—

nie zapewniając na obszarze ograniczania rozprzestrzeniania niezwłocznego usunięcia przynajmniej wszystkich roślin, u których stwierdzono zakażenie Xylella fastidiosa, jeżeli znajdują się w strefie zakażonej najdalej w odległości 20 km od granicy tej strefy zakażonej z pozostałą częścią terytorium Unii, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 2 lit. c) decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w Unii Xylella fastidiosa (Wells et al.) zmienionej decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2016/764 z dnia 12 maja 2016 r. oraz

| — | nie zapewniając na obszarze ograniczania rozprzestrzeniania monitorowania obecności Xylella fastidiosa poprzez coroczne badania prowadzone w odpowiednich okresach roku, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 7 tej decyzji wykonawczej. |
| --- | --- |

—

nie zapewniając na obszarze ograniczania rozprzestrzeniania monitorowania obecności Xylella fastidiosa poprzez coroczne badania prowadzone w odpowiednich okresach roku, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 7 tej decyzji wykonawczej.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Komisja Europejska i Republika Włoska pokrywają własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska i Republika Włoska pokrywają własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/32 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/32

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Constanța – Rumunia) – R/P

(Sprawa C-468/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 - Artykuł 3 lit. a) i d) oraz art. 5 - Sąd, który orzeka w przedmiocie trzech połączonych żądań, dotyczących rozwodu rodziców małoletniego dziecka, odpowiedzialności rodzicielskiej oraz zobowiązania alimentacyjnego względem dziecka - Stwierdzenie posiadania jurysdykcji w sprawie rozwodowej i braku jurysdykcji w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej - Jurysdykcja do rozpoznania żądania dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego - Sąd zwykłego miejsca pobytu pozwanego będący sądem, przed którym pozwany wdaje się w spór)

(2019/C 383/34)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Judecătoria Constanța

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: R

Strona pozwana: P

Sentencja

Artykuł 3 lit. a) i d) oraz art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że jeżeli do sądu państwa członkowskiego wniesiono powództwo obejmujące trzy żądania, dotyczące, odpowiednio, rozwodu rodziców małoletniego dziecka, odpowiedzialności rodzicielskiej względem tego dziecka oraz zobowiązania alimentacyjnego wobec niego, sąd orzekający w przedmiocie rozwodu, który stwierdził brak swojej jurysdykcji do rozstrzygnięcia żądania dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej, posiada jednak jurysdykcję do wydania orzeczenia w przedmiocie żądania dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego w odniesieniu do rzeczonego dziecka, jeżeli jest on również sądem zwykłego miejsca pobytu pozwanego lub sądem, przed którym ów wdał się w spór, nie podnosząc zarzutu braku jurysdykcji tego sądu.

---

(1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/32 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/32

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – GP/Bundesagentur für Arbeit, Familienkasse Baden-Württemberg West

(Sprawa C-473/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Pracownicy migrujący - Uregulowania Unii Europejskiej dotyczące przeliczenia walut - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Decyzja nr H3 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego - Obliczenie dodatku dyferencyjnego do dodatku rodzinnego należnego pracownikowi zamieszkującemu w państwie członkowskim i pracującemu w Szwajcarii - Określenie daty odniesienia dla kursu wymiany)

(2019/C 383/35)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Baden-Württemberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: GP

Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit, Familienkasse Baden-Württemberg West

Sentencja

| 1) | Jeśli chodzi o przeliczenie waluty świadczenia na dziecko pozostające na utrzymaniu w celu określenia kwoty ewentualnego dodatku dyferencyjnego na podstawie art. 68 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., na stosowanie i wykładnię art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004, a także decyzji nr H3 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego z dnia 15 października 2009 r. dotyczącej daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany, o którym mowa w art. 90 rozporządzenia nr 987/2009, nie wywiera wpływu okoliczność, że świadczenie to jest wypłacane we frankach szwajcarskich przez instytucję szwajcarską. |
| --- | --- |

1)

Jeśli chodzi o przeliczenie waluty świadczenia na dziecko pozostające na utrzymaniu w celu określenia kwoty ewentualnego dodatku dyferencyjnego na podstawie art. 68 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., na stosowanie i wykładnię art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004, a także decyzji nr H3 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego z dnia 15 października 2009 r. dotyczącej daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany, o którym mowa w art. 90 rozporządzenia nr 987/2009, nie wywiera wpływu okoliczność, że świadczenie to jest wypłacane we frankach szwajcarskich przez instytucję szwajcarską.

| 2) | Decyzję nr H3 z dnia 15 października 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że pkt 2 tej decyzji ma zastosowanie do przeliczenia walut, w których wyrażono świadczenia na dziecko pozostające na utrzymaniu, w celu określenia kwoty ewentualnego dodatku dyferencyjnego na podstawie art. 68 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009. |
| --- | --- |

2)

Decyzję nr H3 z dnia 15 października 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że pkt 2 tej decyzji ma zastosowanie do przeliczenia walut, w których wyrażono świadczenia na dziecko pozostające na utrzymaniu, w celu określenia kwoty ewentualnego dodatku dyferencyjnego na podstawie art. 68 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009.

| 3) | Punkt 2 decyzji nr H3 z dnia 15 października 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym pojęcie „dnia, w którym instytucja wykonuje daną operację”, w rozumieniu tego przepisu odnosi się do dnia, w którym właściwa instytucja państwa miejsca zatrudnienia dokonuje płatności rozpatrywanego świadczenia rodzinnego. |
| --- | --- |

3)

Punkt 2 decyzji nr H3 z dnia 15 października 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym pojęcie „dnia, w którym instytucja wykonuje daną operację”, w rozumieniu tego przepisu odnosi się do dnia, w którym właściwa instytucja państwa miejsca zatrudnienia dokonuje płatności rozpatrywanego świadczenia rodzinnego.

---

(1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/33 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/33

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 września 2019 r. – HX/Rada Unii Europejskiej

(Sprawa C-540/18 P) (1)

(Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki skierowane przeciwko wpływowym przedsiębiorcom prowadzącym działalność z Syrii - Dowód zasadności umieszczenia w wykazach)

(2019/C 383/36)

Język postępowania: bułgarski

Strony

Wnoszący odwołanie: HX (przedstawiciel: adwokat S. Koev)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Gurov i A. Vitro, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | HX zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

HX zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/34 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/34

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – AS/Deutsches Patent- und Markenamt

(Sprawa C-541/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 3 ust. 1 lit. b) - Charakter odróżniający - Kryteria oceny - Oznaczenie w postaci hashtagu)

(2019/C 383/37)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AS

Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

Sentencja

Artykuł 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że charakter odróżniający oznaczenia, o którego rejestrację w charakterze znaku towarowego wniesiono, należy zbadać z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, w tym wszystkich prawdopodobnych sposobów używania zgłoszonego znaku towarowego. Sposoby te odpowiadają, w braku innych wskazówek, sposobom używania, które w świetle zwyczajów danego sektora gospodarczego mogą w praktyce być istotne.

---

(1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/35 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/35

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg - Niemcy) – TDK-Lambda Germany GmbH/Hauptzollamt Lörrach

(Sprawa C-559/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Podpozycja 85044030 - Przekształtniki - Kryteria klasyfikacji - Zasadnicze przeznaczenie)

(2019/C 383/38)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Baden-Württemberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: TDK-Lambda Germany GmbH

Strona przeciwna: Hauptzollamt Lörrach

Sentencja

Podpozycję 85 044 030 Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. i rozporządzenia Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że przekształtniki takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym mogą być objęte wspomnianą podpozycją jedynie wówczas, gdy ich zasadniczym przeznaczeniem jest zastosowanie z „urządzeniami telekomunikacyjnymi lub maszynami do automatycznego przetwarzania danych oraz urządzeniami do tych maszyn” w rozumieniu tej podpozycji, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

---

(1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/35 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/35

---

Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Eli Lilly and Company/Genentech Inc.

(C-239/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 lit. b) - Warunki otrzymania - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Pozwolenie wydane osobie trzeciej - Oczywista niedopuszczalność)

(2019/C 383/39)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice (Chancery Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Eli Lilly and Company

Strona pozwana: Genentech Inc.

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (patents court) [wysoki sąd (Anglia i Walia), wydział Chancery (izba ds. patentów), Zjednoczone Królestwo] postanowieniem z dnia 4 marca 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

---

(1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/36 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/36

---

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 listopada 2018 r. w sprawie T-854/16, Barata/Parlament, wniesione w dniu 30 stycznia 2019 r. przez João Miguela Baratę

(Sprawa C-71/19 P)

(2019/C 383/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: João Miguel Barata (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey i D. Rovetta oraz J. Grayston, Solicitor)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski

Postanowieniem z dnia 26 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) orzekł, że odwołanie zostało odrzucone jako w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne oraz, że João Miguel Barata ma pokryć własne koszty postępowania.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/36 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/36

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Arbitral presso l’Asociația de arbitraj presso il foro di Cluj (Rumunia) w dniu 25 lutego 2019 r. – KE/LF

(Sprawa C-185/19)

(2019/C 383/41)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Arbitral presso l’Asociația de arbitraj presso il foro di Cluj

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: KE.

Strona pozwana: LF.

Postanowieniem z dnia 24 września 2019 r. Trybunał (siódma izba) orzekł, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny, a Trybunał jest oczywiście niewłaściwy do orzekania w przedmiocie takiego wniosku.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/37 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/37

---

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 marca 2019 r. w sprawie T-777/17, Pan/EUIPO – Entertainment One UK (TOBBIA), wniesione w dniu 27 maja 2019 r. przez Xianhao Pan

(Sprawa C-412/19 P)

(2019/C 383/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Xianhao Pan (przedstawiciel: M. Oliva, avvocato)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Entertainment One UK Ltd

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2019 r. wiceprezes Trybunału Sprawiedliwości odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/37 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/37

---

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-804/17, Stada Arzneimittel AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez Stada Arzneimittel AG

(Sprawa C-460/19 P)

(2019/C 383/43)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Stada Arzneimittel AG (przedstawiciele: A.K. Marx, R. Kaase, J.C. Plate, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowieniem z dnia 1 października 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odrzucił odwołanie i orzekł, że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/38 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/38

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. – XW/Eurowings GmbH

(Sprawa C-541/19)

(2019/C 383/44)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: XW

Strona pozwana: Eurowings GmbH

Pytania prejudycjalne

Czy w celu obliczenia prawa do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) podstawę powinna stanowić łączna odległość lotu również wówczas, gdy pasażer doznaje opóźnienia wynoszącego trzy godziny lub więcej w miejscu docelowym wskutek opóźnienia lub odwołania jedynie lotu łączonego, podczas gdy lot dowożący odbył się terminowo, oba loty były wykonywane przez różnych przewoźników i były rezerwowane łącznie?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/38 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/38

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. – YX/Eurowings GmbH

(Sprawa C-542/19)

(2019/C 383/45)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: YX

Strona pozwana: Eurowings GmbH

Pytania prejudycjalne

Czy w celu obliczenia prawa do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) podstawę powinna stanowić łączna odległość lotu również wówczas, gdy pasażer doznaje opóźnienia wynoszącego trzy godziny lub więcej w miejscu docelowym wskutek opóźnienia lub odwołania jedynie lotu łączonego, podczas gdy lot dowożący odbył się terminowo, oba loty były wykonywane przez różnych przewoźników i były rezerwowane łącznie?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/39 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/39

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 29 lipca 2019 r. – PL/Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-574/19)

(2019/C 383/46)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: PL

Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 23 września 2019 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/39 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/39

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 30 lipca 2019 r. – FRENETIKEXITO – UNIPESSOAL, LDA/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-581/19)

(2019/C 383/47)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: FRENETIKEXITO – UNIPESSOAL, LDA

Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w sytuacji, gdy, jak w niniejszej sprawie, spółka:






  a) | prowadzi głównie działalność związaną z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej oraz, pomocniczo, działalność w zakresie ochrony zdrowia, w tym usługi w zakresie żywienia, usługi doradztwa żywieniowego i usługi w zakresie oceny kondycji fizycznej, a także wykonywanie masaży; |
| --- | --- | --- |

1)

Czy w sytuacji, gdy, jak w niniejszej sprawie, spółka:

a)

prowadzi głównie działalność związaną z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej oraz, pomocniczo, działalność w zakresie ochrony zdrowia, w tym usługi w zakresie żywienia, usługi doradztwa żywieniowego i usługi w zakresie oceny kondycji fizycznej, a także wykonywanie masaży;

| b) | oferuje swoim klientom plany obejmujące wyłącznie usługi związane z poprawą kondycji fizycznej i plany, które obejmują usługi związane z poprawą kondycji fizycznej oraz usługi doradztwa żywieniowego,
  do celów przepisów art. 2 ust. 1 [lit.] c) dyrektywy 2006/112/WE (1) z dnia 28 [listopada 2006 r.] należy uznać, że działalność w zakresie ochrony zdrowia, w szczególności usługa w zakresie doradztwa żywieniowego ma charakter pomocniczy w stosunku do działalności związanej z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej, w związku z czym świadczenie pomocnicze powinno być traktowane pod względem podatkowym tak samo jak świadczenie główne, czy też przeciwnie, należy uznać, że działalność w zakresie ochrony zdrowia, w szczególności usługa w zakresie doradztwa żywieniowego i działalność związana z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej są względem siebie odrębne oraz niezależne, a zatem stosuje się do nich traktowanie pod względem podatkowym przewidziane dla każdej z tych działalności? |
| --- | --- |

b)

oferuje swoim klientom plany obejmujące wyłącznie usługi związane z poprawą kondycji fizycznej i plany, które obejmują usługi związane z poprawą kondycji fizycznej oraz usługi doradztwa żywieniowego,

do celów przepisów art. 2 ust. 1 [lit.] c) dyrektywy 2006/112/WE (1) z dnia 28 [listopada 2006 r.] należy uznać, że działalność w zakresie ochrony zdrowia, w szczególności usługa w zakresie doradztwa żywieniowego ma charakter pomocniczy w stosunku do działalności związanej z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej, w związku z czym świadczenie pomocnicze powinno być traktowane pod względem podatkowym tak samo jak świadczenie główne, czy też przeciwnie, należy uznać, że działalność w zakresie ochrony zdrowia, w szczególności usługa w zakresie doradztwa żywieniowego i działalność związana z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej są względem siebie odrębne oraz niezależne, a zatem stosuje się do nich traktowanie pod względem podatkowym przewidziane dla każdej z tych działalności?

| 2) | Czy w celu zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 [lit.] c) dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 [listopada 2006 r.] konieczne jest, by usługi, o których mowa w tym przepisie, były rzeczywiście świadczone, czy też do zastosowania wspomnianego zwolnienia wystarczy samo udostępnienie rzeczonych usług, tak aby korzystanie z nich zależało wyłącznie od woli klienta? |
| --- | --- |

2)

Czy w celu zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 [lit.] c) dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 [listopada 2006 r.] konieczne jest, by usługi, o których mowa w tym przepisie, były rzeczywiście świadczone, czy też do zastosowania wspomnianego zwolnienia wystarczy samo udostępnienie rzeczonych usług, tak aby korzystanie z nich zależało wyłącznie od woli klienta?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/40 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/40

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Strafsachen Wien (Austria) w dniu 2 sierpnia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko A***** i innym nieznanym sprawcom

(Sprawa C-584/19)

(2019/C 383/48)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesgericht für Strafsachen Wien

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawca: Staatsanwaltschaft Wien

Podejrzani: A***** i inni nieznani sprawcy

Przy udziale: Staatsanwaltschaft Hamburg

Pytanie prejudycjalne

Czy termin „organ wymiaru sprawiedliwości” w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (1) i termin „prokurator” w rozumieniu art. 2 lit. c) ppkt (i) wyżej wymienionej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że obejmują one również prokuratury państwa członkowskiego, które, w ramach podejmowania decyzji w sprawie wydania europejskiego nakazu dochodzeniowego, narażone są na ryzyko podlegania, bezpośrednio lub pośrednio, instrukcjom lub indywidualnym poleceniom ze strony organu władzy wykonawczej, takiego jak Justizsenator (senator sprawiedliwości) w Hamburgu?

---

(1)  Dz.U. 2014, L 130, s. 1.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/41 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/41

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ondernemingsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 6 sierpnia 2019 r. – M.I.C.M. Mircom International Content Management & Consulting Limited/Telenet BVBA

(Sprawa C-597/19)

(2019/C 383/49)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Ondernemingsrechtbank Antwerpen

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: M.I.C.M. Mircom International Content Management & Consulting Limited

Strona pozwana: Telenet BVBA

Pytania prejudycjalne

| 1) | a. | Czy pobranie pliku poprzez sieć równorzędną (peer-to-peer) i jednoczesne udostępnienie do wysłania („seedowanie”) jego części („pieces”) (niekiedy bardzo fragmentarycznych w stosunku do całości) należy uznać za publiczne udostępnienie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 (1), mimo że takie pojedyncze „pieces” są jako takie bezużyteczne?
  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: |
| --- | --- | --- |

1)

a.

Czy pobranie pliku poprzez sieć równorzędną (peer-to-peer) i jednoczesne udostępnienie do wysłania („seedowanie”) jego części („pieces”) (niekiedy bardzo fragmentarycznych w stosunku do całości) należy uznać za publiczne udostępnienie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 (1), mimo że takie pojedyncze „pieces” są jako takie bezużyteczne?

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:

| b. | Czy istnieje jakiś minimalny próg, po którego przekroczeniu „seedowanie” tych „pieces” stanowiłoby publiczne udostępnienie? |
| --- | --- |

b.

Czy istnieje jakiś minimalny próg, po którego przekroczeniu „seedowanie” tych „pieces” stanowiłoby publiczne udostępnienie?

| c. | Czy istotna jest okoliczność, że „seedowanie” może odbywać się automatycznie (w wyniku ustawień „torrent client”), a tym samym bez świadomości użytkownika? |
| --- | --- |

c.

Czy istotna jest okoliczność, że „seedowanie” może odbywać się automatycznie (w wyniku ustawień „torrent client”), a tym samym bez świadomości użytkownika?

| 2) | a. | Czy osoba, która jest wskazana w umowie jako podmiot praw autorskich (lub pokrewnych), ale sama nie wykonuje tych praw, a jedynie dochodzi roszczeń odszkodowawczych od osób, które w jego ocenie naruszają te prawa, a więc osoba, której model biznesowy zależy nie od zwalczania, a od istnienia piractwa, może korzystać z tych samych praw, jakie rozdział II dyrektywy 2004/48 przyznaje autorom lub licencjobiorcom, którzy wykonują prawa autorskie w normalny sposób? |
| --- | --- | --- |

2)

a.

Czy osoba, która jest wskazana w umowie jako podmiot praw autorskich (lub pokrewnych), ale sama nie wykonuje tych praw, a jedynie dochodzi roszczeń odszkodowawczych od osób, które w jego ocenie naruszają te prawa, a więc osoba, której model biznesowy zależy nie od zwalczania, a od istnienia piractwa, może korzystać z tych samych praw, jakie rozdział II dyrektywy 2004/48 przyznaje autorom lub licencjobiorcom, którzy wykonują prawa autorskie w normalny sposób?

| b. | W jaki sposób taki licencjobiorca mógł w takim przypadku ponieść „uszczerbek” (w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2004/48 (2)) w wyniku naruszenia prawa? |
| --- | --- |

b.

W jaki sposób taki licencjobiorca mógł w takim przypadku ponieść „uszczerbek” (w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2004/48 (2)) w wyniku naruszenia prawa?

| 3) | Czy konkretne okoliczności przedstawione w pytaniach pierwszym i drugim są istotne w ramach wyważania interesów między – z jednej strony – egzekwowaniem praw własności intelektualnej a – z drugiej strony – prawami i wolnościami gwarantowanymi przez kartę, takimi jak poszanowanie życia prywatnego i ochrona danych osobowych, a w szczególności w ramach oceny proporcjonalności? |
| --- | --- |

3)

Czy konkretne okoliczności przedstawione w pytaniach pierwszym i drugim są istotne w ramach wyważania interesów między – z jednej strony – egzekwowaniem praw własności intelektualnej a – z drugiej strony – prawami i wolnościami gwarantowanymi przez kartę, takimi jak poszanowanie życia prywatnego i ochrona danych osobowych, a w szczególności w ramach oceny proporcjonalności?

| 4) | Czy systematyczna rejestracja i ogólne dalsze przetwarzanie adresów IP „roju”„seederów” (przez samego licencjobiorcę lub przez osobę trzecią na jego zlecenie) jest w tych wszystkich okolicznościach uzasadnione w świetle ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (3), a konkretnie w świetle jego art. 6 ust. 1 lit. f)? |
| --- | --- |

4)

Czy systematyczna rejestracja i ogólne dalsze przetwarzanie adresów IP „roju”„seederów” (przez samego licencjobiorcę lub przez osobę trzecią na jego zlecenie) jest w tych wszystkich okolicznościach uzasadnione w świetle ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (3), a konkretnie w świetle jego art. 6 ust. 1 lit. f)?

---

(1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

(2)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Dz.U. 2004, L 157, s. 45.

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, Dz.U. 2016, L 119, a. 1.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/42 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/42

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Gmina Wrocław przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej

(Sprawa C-604/19)

(2019/C 383/50)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Gmina Wrocław

Strona pozwana: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa, takie jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. a) w zw. art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej? |
| --- | --- |

1)

Czy przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa, takie jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. a) w zw. art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej?

| 2) | W razie odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 1 w zw. art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 112 podlegającą opodatkowaniu VAT? |
| --- | --- |

2)

W razie odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 1 w zw. art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 112 podlegającą opodatkowaniu VAT?

| 3) | Czy Gmina pobierając opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa, takie jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 112 czy w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 112? |
| --- | --- |

3)

Czy Gmina pobierając opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa, takie jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 112 czy w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 112?

---

(1)  Dz. U. 2006, L 347, s.1

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/43 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/43

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2019 r. – Land Nordrhein-Westfalen/D. H. T. działający jako syndyk masy upadłościowej J & S Service UG

(Sprawa C-620/19)

(2019/C 383/51)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca rewizję: Land Nordrhein-Westfalen

Druga strona postępowania rewizyjnego: D. H. T. działający jako syndyk masy upadłościowej J & S Service UG

Przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 23 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) służy również ochronie interesów organów podatkowych? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 23 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) służy również ochronie interesów organów podatkowych?

| 2) | Jeśli tak, to czy sformułowanie „egzekucja roszczeń cywilnoprawnych” obejmuje również obronę organu podatkowego przed roszczeniami cywilnoprawnymi i czy takie roszczenia musiały być już dochodzone na drodze prawnej? |
| --- | --- |

2)

Jeśli tak, to czy sformułowanie „egzekucja roszczeń cywilnoprawnych” obejmuje również obronę organu podatkowego przed roszczeniami cywilnoprawnymi i czy takie roszczenia musiały być już dochodzone na drodze prawnej?

| 3) | Czy przepis art. 23 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/679 pozwala na ograniczenie prawa dostępu do informacji przysługującego na podstawie art. 15 rozporządzenia (UE) 2016/679 w celu odparcia cywilnoprawnych roszczeń skierowanych przeciwko organowi podatkowemu, a dotyczących bezskuteczności czynności wobec masy upadłościowej, tak by chronić w ten sposób ważny interes finansowy państwa członkowskiego w zakresie opodatkowania? |
| --- | --- |

3)

Czy przepis art. 23 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/679 pozwala na ograniczenie prawa dostępu do informacji przysługującego na podstawie art. 15 rozporządzenia (UE) 2016/679 w celu odparcia cywilnoprawnych roszczeń skierowanych przeciwko organowi podatkowemu, a dotyczących bezskuteczności czynności wobec masy upadłościowej, tak by chronić w ten sposób ważny interes finansowy państwa członkowskiego w zakresie opodatkowania?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/44 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/44

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/XD

(Sprawa C-625/19)

(2019/C 383/52)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

Druga strona postępowania: XD

Pytania prejudycjalne

Czy prokurator, który uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości wydającego nakaz państwa członkowskiego, który w ramach wykonywania swoich obowiązków nierozerwalnie związanych z wydawaniem Europejskiego nakazu aresztowania (ENA) działa niezależnie i który wydał ENA, może być uznawany za wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1), jeżeli organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego zbadał przesłanki wydania ENA, a w szczególności proporcjonalny charakter decyzji w przedmiocie jego wydania przed faktycznym podjęciem przez prokuratora decyzji o wydaniu ENA?

---

(1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, Dz.U. 2002, L 190, s. 1.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/44 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/44

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/YC

(Sprawa C-626/19)

(2019/C 383/53)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

Druga strona postępowania: YC

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy prokurator, który uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości wydającego nakaz państwa członkowskiego, który w ramach wykonywania swoich obowiązków nierozerwalnie związanych z wydawaniem Europejskiego nakazu aresztowania (ENA) działa niezależnie i który wydał ENA, może być uznawany za wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1), jeżeli organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego zbadał przesłanki wydania ENA, a w szczególności proporcjonalny charakter decyzji w przedmiocie jego wydania przed faktycznym podjęciem przez prokuratora decyzji o wydaniu ENA? |
| --- | --- |

1)

Czy prokurator, który uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości wydającego nakaz państwa członkowskiego, który w ramach wykonywania swoich obowiązków nierozerwalnie związanych z wydawaniem Europejskiego nakazu aresztowania (ENA) działa niezależnie i który wydał ENA, może być uznawany za wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1), jeżeli organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego zbadał przesłanki wydania ENA, a w szczególności proporcjonalny charakter decyzji w przedmiocie jego wydania przed faktycznym podjęciem przez prokuratora decyzji o wydaniu ENA?

| 2) | Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca: czy warunek, zgodnie z którym decyzja prokuratora o wydaniu ENA, a w szczególności proporcjonalny charakter takiej decyzji, muszą podlegać zaskarżeniu, które w pełni spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej, o którym mowa w pkt 75 wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 maja 2019 r. (ECLI:EU:C:2019:456), jeżeli osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie ma po jej faktycznym przekazaniu możliwość wszczęcia postępowania przed sądem wydającego nakaz państwa członkowskiego, w którym może się ona powoływać na nieważność ENA i w którym sąd ten bada między innymi proporcjonalność decyzji o wydaniu ENA? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca: czy warunek, zgodnie z którym decyzja prokuratora o wydaniu ENA, a w szczególności proporcjonalny charakter takiej decyzji, muszą podlegać zaskarżeniu, które w pełni spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej, o którym mowa w pkt 75 wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 maja 2019 r. (ECLI:EU:C:2019:456), jeżeli osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie ma po jej faktycznym przekazaniu możliwość wszczęcia postępowania przed sądem wydającego nakaz państwa członkowskiego, w którym może się ona powoływać na nieważność ENA i w którym sąd ten bada między innymi proporcjonalność decyzji o wydaniu ENA?

---

(1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, Dz.U. 2002, L 190, s. 1.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/45 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/45

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/ZB

(Sprawa C-627/19)

(2019/C 383/54)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

Druga strona postępowania: ZB

Pytania prejudycjalne

Czy w sytuacji, gdy europejski nakaz aresztowania (ENA) ma na celu wykonanie kary pozbawienia wolności nałożonej podlegającą wykonaniu decyzją sędziego lub sądu, a ENA został wydany przez prokuratora uczestniczącego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w państwie członkowskim i zagwarantowane zostało, że w ramach wykonywania swoich obowiązków nierozerwalnie związanych z wydawaniem ENA działa on niezależnie, obowiązuje również wymóg, aby decyzja o wydaniu ENA - a w szczególności proporcjonalny charakter takiej decyzji - podlegały zaskarżeniu, które w pełni spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej?

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/46 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/46

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 23 sierpnia 2019 r. – PAGE Internacional Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-630/19)

(2019/C 383/55)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: PAGE Internacional Lda

Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

Pytania prejudycjalne

Czy art. 168 lit. a) i art. 176 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”), jak również zasady neutralności VAT i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca portugalski jest uprawniony do ograniczenia w art. 21 ust. 1 lit. d) i ust. 2 lit. d) del Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado (kodeksu podatku od wartości dodanej) [...] o 50 % prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków na wyżywienie, nawet jeśli podatnik wykaże, że wszystkie te wydatki zostały przeznaczone w całości na wykonywanie przez niego opodatkowanej działalności gospodarczej?

---

(1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/46 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/46

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 26 sierpnia 2019 r. – Y/CAK

(Sprawa C-636/19)

(2019/C 383/56)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Centrale Raad van Beroep

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: Y

Druga strona postępowania: CAK

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dyrektywę 2011/24/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że osoby, o których mowa w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2), które otrzymują w państwie zamieszkania świadczenia rzeczowe na rachunek Niderlandów, ale nie są w Niderlandach ubezpieczone w ramach ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego, mogą powoływać się bezpośrednio na tę dyrektywę w celu otrzymania zwrotu kosztów udzielonej im opieki?
  Jeżeli nie, to |
| --- | --- |

1)

Czy dyrektywę 2011/24/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że osoby, o których mowa w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2), które otrzymują w państwie zamieszkania świadczenia rzeczowe na rachunek Niderlandów, ale nie są w Niderlandach ubezpieczone w ramach ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego, mogą powoływać się bezpośrednio na tę dyrektywę w celu otrzymania zwrotu kosztów udzielonej im opieki?

Jeżeli nie, to

| 2) | Czy z art. 56 TFUE wynika, że w przypadku takim, jak rozpatrywany, odmowa przyznania zwrotu kosztów opieki udzielonej w innym państwie członkowskim niż państwo zamieszkania lub państwo otrzymywania emerytury lub renty, stanowi nieuzasadnioną przeszkodę w korzystaniu ze swobody przepływu usług? |
| --- | --- |

2)

Czy z art. 56 TFUE wynika, że w przypadku takim, jak rozpatrywany, odmowa przyznania zwrotu kosztów opieki udzielonej w innym państwie członkowskim niż państwo zamieszkania lub państwo otrzymywania emerytury lub renty, stanowi nieuzasadnioną przeszkodę w korzystaniu ze swobody przepływu usług?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej, Dz.U. z 2011, L 88, s. 45.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. z 2004, L 166, s. 1.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/47 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/47

---

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-741/16, Changmao Biochemical Engineering/Komisja, wniesione w dniu 9 września 2019 r. przez Changmao Biochemical EngineeringCo. Ltd

(Sprawa C-666/19 P)

(2019/C 383/57)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (przedstawiciele: K. Adamantopoulos oraz P. Billiet, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Hyet Sweet

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-741/16 w całości; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-741/16 w całości;

| — | uwzględnienie żądań wysuniętych przez wnoszącego odwołanie w jego skardze wniesionej do Sądu oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (1), w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszącego odwołanie, zgodnie z art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości; oraz |
| --- | --- |

—

uwzględnienie żądań wysuniętych przez wnoszącego odwołanie w jego skardze wniesionej do Sądu oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (1), w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszącego odwołanie, zgodnie z art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej oraz interwenienta przed Sądem kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu odwoławczym oraz w postępowaniu przed Sądem w sprawie T-741/16. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej oraz interwenienta przed Sądem kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu odwoławczym oraz w postępowaniu przed Sądem w sprawie T-741/16.

Tytułem żądania ewentualnego, wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o:

| — | przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozstrzygnięcia w celu wydania orzeczenia w przedmiocie drugiej części pierwszego zarzutu skargi; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozstrzygnięcia w celu wydania orzeczenia w przedmiocie drugiej części pierwszego zarzutu skargi;

| — | tytułem dalszego żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozstrzygnięcia w celu wydania orzeczenia w przedmiocie jakichkolwiek innych zarzutów wnoszącego odwołanie, uzasadnionych etapem postępowania; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem dalszego żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozstrzygnięcia w celu wydania orzeczenia w przedmiocie jakichkolwiek innych zarzutów wnoszącego odwołanie, uzasadnionych etapem postępowania; oraz

| — | postanowienie, iż rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

postanowienie, iż rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.

Zarzut pierwszy: ustalenia Sądu zawarte w pkt 54, 64-67, 69-70, 78-80, 87, 93 oraz 97-98 zaskarżonego wyroku są dotknięte oczywistymi błędami w stosowaniu prawa i przeinaczają fakty w kontekście stwierdzenia, że dokumentacja księgowa wnoszącego odwołanie nie była sporządzona zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości („MSR”) i w związku z tym nie spełniała wymogów art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia podstawowego (2). W dalszej konsekwencji, Sąd naruszył prawo, odmawiając rozpatrzenia żądania wnoszącego odwołanie na podstawie art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego.

Drugi zarzut: ustalenia Sądu zawarte w pkt 113, 115-118, 125-126 oraz 128-130 zaskarżonego wyroku są dotknięte oczywistymi błędami w stosowaniu prawa i przeinaczają fakty w kontekście stwierdzenia, że nie żądając od producenta z państwa analogicznego szczegółowego wykazu transakcji wywozowych i nie poddając go ocenie, Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a), art. 6 ust. 8 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz ciążącego na niej obowiązku staranności i dobrej administracji.

Trzeci zarzut: ustalenia Sądu zawarte w pkt 141-144, 152-153 oraz 155-162 zaskarżonego wyroku są dotknięte oczywistymi błędami w stosowaniu prawa i przeinaczają fakty w kontekście stwierdzenia, że odmawiając dostosowania wartości normalnej i ceny eksportowej wnoszącego odwołanie w celu obliczenia marginesu dumpingu, Komisja nie naruszyła art. 2. ust. 10 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, art. 2.4 ADA oraz ciążącego na niej obowiązku staranności i dobrej administracji.

Czwarty zarzut: ustalenia Sądu zawarte w pkt 148 oraz 150 zaskarżonego wyroku są dotknięte oczywistymi błędami w stosowaniu prawa i przeinaczają fakty w kontekście stwierdzenia, że nie korygując nieszkodliwego poziomu cen producenta unijnego z uwagi na różnice w usługach dodatkowych, opakowaniach oraz opłatach patentowych i opłatach za know-how płaconych przez unijny przemysł, Komisja nie naruszyła art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, zasady dobrej administracji oraz ciążącego na niej obowiązku staranności.

Piąty zarzut: ustalenia Sądu zawarte w pkt 189-191, 194, 200-201 oraz 203-206 zaskarżonego wyroku są dotknięte oczywistymi błędami w stosowaniu prawa i przeinaczają fakty w kontekście stwierdzenia, że nie zapewniając, by ceny surowca w przemyśle unijnym od powiązanego dostawcy były ustalane na warunkach rynkowych i rezygnując z wymogu wypełniania kwestionariusza powiązanego dostawcy, Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) i ust. 10, art. 3 ust. 2, 3 i 5, art. 6 ust. 8 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, zasady dobrej administracji oraz ciążącego na niej obowiązku staranności.

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1247 z dnia 28 lipca 2016 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz aspartamu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Dz.U. 2016, L 204, s. 92.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/48 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/48

---

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-838/16, BP/Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej, wniesione w dniu 9 września 2019 r. przez BP

(Sprawa C-669/19 P)

(2019/C 383/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: BP (przedstawiciel: adwokat E. Lazar)

Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | uchylenie pkt 1, 3 i 4 sentencji zaskarżonego wyroku a w konsekwencji: |
| --- | --- |

—

uchylenie pkt 1, 3 i 4 sentencji zaskarżonego wyroku a w konsekwencji:

| — | zasądzenie na rzecz wnoszącej odwołanie odpowiedniego zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę i odszkodowania za poniesioną szkodę materialną; |
| --- | --- |

—

zasądzenie na rzecz wnoszącej odwołanie odpowiedniego zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę i odszkodowania za poniesioną szkodę materialną;

| — | zasądzenie na rzecz wnoszącej odwołanie odpowiedniego odszkodowania związanego z konsekwencjami zniesławiających ją oświadczeń FRA oraz ze szkodą dla jej reputacji zawodowej i osobistej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie na rzecz wnoszącej odwołanie odpowiedniego odszkodowania związanego z konsekwencjami zniesławiających ją oświadczeń FRA oraz ze szkodą dla jej reputacji zawodowej i osobistej;

| — | obciążenie FRA kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

—

obciążenie FRA kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący: naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie dopuszczalności nowego zarzutu i dowodów przedstawionych na podstawie art. 85 regulaminu postępowania; naruszenia prawa do bycia wysłuchanym; braku rzetelnego procesu; naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej ustanowionej w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; ograniczenia praw i naruszenia art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący: naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie dopuszczalności nowego zarzutu i dowodów przedstawionych na podstawie art. 85 regulaminu postępowania; naruszenia prawa do bycia wysłuchanym; braku rzetelnego procesu; naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej ustanowionej w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; ograniczenia praw i naruszenia art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w ramach pkt 112, 115–117, 126, 140–142 wysuniętych przez wnoszącą odwołanie żądań odszkodowania w związku z rzekomym naruszeniem art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), naruszeniem art. 8 EKPC i naruszeniem pkt 63–65 wyroku Bavarian Lager (2); naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do pierwotnego częściowego ujawnienia erga omnes i następnie pełnego ujawnienia danych osobowych wnoszącej odwołanie; naruszenia równowagi prawnej ustanowionej przez prawodawcę UE między rozporządzeniem nr 1049/2001 a rozporządzeniem nr 45/2001 (3); oraz naruszenia wyroku Bavarian Lager. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w ramach pkt 112, 115–117, 126, 140–142 wysuniętych przez wnoszącą odwołanie żądań odszkodowania w związku z rzekomym naruszeniem art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), naruszeniem art. 8 EKPC i naruszeniem pkt 63–65 wyroku Bavarian Lager (2); naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do pierwotnego częściowego ujawnienia erga omnes i następnie pełnego ujawnienia danych osobowych wnoszącej odwołanie; naruszenia równowagi prawnej ustanowionej przez prawodawcę UE między rozporządzeniem nr 1049/2001 a rozporządzeniem nr 45/2001 (3); oraz naruszenia wyroku Bavarian Lager.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 134 i 135 regulaminu postępowania oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia; naruszenia orzecznictwa w zakresie kosztów; ograniczenia praw i naruszenia art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 134 i 135 regulaminu postępowania oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia; naruszenia orzecznictwa w zakresie kosztów; ograniczenia praw i naruszenia art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 4) | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 66 regulaminu postępowania; odmowy uwzględnienia wniosku o pominięcie pewnych szczególnie wrażliwych informacji zawartych w wyroku T-838/16; późniejszego nadmiernego uszczegółowienia wyroku, jak również braku zgodnego z prawem składu piątej izby bez możliwości działania w składzie rozszerzonym lub skutecznego głosowania. |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 66 regulaminu postępowania; odmowy uwzględnienia wniosku o pominięcie pewnych szczególnie wrażliwych informacji zawartych w wyroku T-838/16; późniejszego nadmiernego uszczegółowienia wyroku, jak również braku zgodnego z prawem składu piątej izby bez możliwości działania w składzie rozszerzonym lub skutecznego głosowania.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

(2)  Wyrok z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Bavarian Lager (C-28/08 P, ECLI:EU:C:2010:378).

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1).

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/49 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/49

---

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-762/15, Sony i Sony Electornics/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Sony Corporation i Sony Electronics, Inc

(Sprawa C-697/19 P)

(2019/C 383/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Sony Corporation, Sony Electronics, Inc (zwane dalej „Sony” lub „wnoszącymi odwołanie”) (przedstawiciele: N. Levy i R. Snelders, adwokaci, E.M. Kelly, Solicitor)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

| — | uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

| — | obciążenie Komisji kosztami, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji.

Ewentualnie, gdyby stan postępowania nie pozwalał Trybunałowi na wydanie orzeczenia, wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

| — | przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

| — | rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty.

Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, gdy zastąpił swoim uzasadnieniem uzasadnienie decyzji [decyzja Komisji C(2015) 7135 wersja ostateczna w sprawie AT.39639 – Napędy optyczne].

| — | Decyzja ta opiera się na ustaleniu, że wnoszące odwołanie uczestniczyły w „kilku odrębnych naruszeniach”, które można również uznać za jednolite i ciągłe naruszenie. Sąd przyjął, że nie udowodniono wszystkich indywidualnych kontaktów wskazanych w decyzji. |
| --- | --- |

—

Decyzja ta opiera się na ustaleniu, że wnoszące odwołanie uczestniczyły w „kilku odrębnych naruszeniach”, które można również uznać za jednolite i ciągłe naruszenie. Sąd przyjął, że nie udowodniono wszystkich indywidualnych kontaktów wskazanych w decyzji.

| — | Kontakty, których nie udowodniono, nie mogą stanowić naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE. Sąd potwierdził jednak zawarte w decyzji ustalenie dotyczące jednolitego i ciągłego naruszenia w oparciu o te nieudowodnione kontakty składające się na „zbiór poszlak”, na którym Komisja mogła się oprzeć. Sąd naruszył prawo, zastępując uzasadnienie decyzji swoim własnym uzasadnieniem. |
| --- | --- |

—

Kontakty, których nie udowodniono, nie mogą stanowić naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE. Sąd potwierdził jednak zawarte w decyzji ustalenie dotyczące jednolitego i ciągłego naruszenia w oparciu o te nieudowodnione kontakty składające się na „zbiór poszlak”, na którym Komisja mogła się oprzeć. Sąd naruszył prawo, zastępując uzasadnienie decyzji swoim własnym uzasadnieniem.

Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo, potwierdzając wniosek dotyczący uczestnictwa w jednolitym i ciągłym naruszeniu w zarzucanym okresie w oparciu o jeszcze mniejszą liczbę kontaktów niż liczba wskazana w decyzji.

| — | Sąd niesłusznie orzekł, że Sony uczestniczyła w zarzucanym naruszeniu w sposób ciągły w okresie od dnia 23 sierpnia 2004 r. do dnia 15 września 2006 r., mimo że przyjął, iż Komisja nie wykazała żadnych antykonkurencyjnych kontaktów z udziałem Sony w odniesieniu do okresu wynoszącego około ośmiu miesięcy. |
| --- | --- |

—

Sąd niesłusznie orzekł, że Sony uczestniczyła w zarzucanym naruszeniu w sposób ciągły w okresie od dnia 23 sierpnia 2004 r. do dnia 15 września 2006 r., mimo że przyjął, iż Komisja nie wykazała żadnych antykonkurencyjnych kontaktów z udziałem Sony w odniesieniu do okresu wynoszącego około ośmiu miesięcy.

| — | Rozumowanie Sądu jest wewnętrznie niespójne, ponieważ wprawdzie Sąd uznał, że nie udowodniono kontaktów z udziałem Sony w odniesieniu do okresu dłuższego niż sześć miesięcy, lecz stwierdził on też, że kontakty te miały miejsce co „dwa lub trzy miesiące”. |
| --- | --- |

—

Rozumowanie Sądu jest wewnętrznie niespójne, ponieważ wprawdzie Sąd uznał, że nie udowodniono kontaktów z udziałem Sony w odniesieniu do okresu dłuższego niż sześć miesięcy, lecz stwierdził on też, że kontakty te miały miejsce co „dwa lub trzy miesiące”.

Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że jednolite i ciągłe naruszenie składało się koniecznie z szeregu odrębnych naruszeń.

| — | Sąd nie stwierdził, że Komisja naruszyła przysługujące Sony prawo do obrony, mimo że Komisja uznała w decyzji, nie podnosząc wcześniej tej kwestii w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, że zarzucane zachowanie stanowiło nie tylko jednolite i ciągłe naruszenie, lecz również kilka odrębnych naruszeń. |
| --- | --- |

—

Sąd nie stwierdził, że Komisja naruszyła przysługujące Sony prawo do obrony, mimo że Komisja uznała w decyzji, nie podnosząc wcześniej tej kwestii w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, że zarzucane zachowanie stanowiło nie tylko jednolite i ciągłe naruszenie, lecz również kilka odrębnych naruszeń.

| — | Sąd niesłusznie orzekł, że Komisja przedstawiła wystarczające uzasadnienie w zakresie wniosku, że Sony dopuściła się kilku odrębnych naruszeń. |
| --- | --- |

—

Sąd niesłusznie orzekł, że Komisja przedstawiła wystarczające uzasadnienie w zakresie wniosku, że Sony dopuściła się kilku odrębnych naruszeń.

Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, zasady równego traktowania i proporcjonalności oraz nie przedstawił uzasadnienia, gdy utrzymał w mocy grzywnę nałożoną na Sony w oparciu o te same dochody co dochody, które stanowiły podstawę odrębnej grzywny nałożonej na Lite-On.

| — | Sąd naruszył przewidzianą w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien zasadę, zgodnie z którą wartość sprzedaży powinna „odzwierciedlać gospodarcze znaczenie naruszenia”, „jak i stopień zaangażowania każdego z uczestniczących w nim przedsiębiorstw”, oraz naruszył zasady równego traktowania i proporcjonalności. |
| --- | --- |

—

Sąd naruszył przewidzianą w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien zasadę, zgodnie z którą wartość sprzedaży powinna „odzwierciedlać gospodarcze znaczenie naruszenia”, „jak i stopień zaangażowania każdego z uczestniczących w nim przedsiębiorstw”, oraz naruszył zasady równego traktowania i proporcjonalności.

| — | Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie ustosunkował się do argumentu, zgodnie z którym podwójne liczenie zwiększyło gospodarcze znaczenie naruszenia. |
| --- | --- |

—

Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie ustosunkował się do argumentu, zgodnie z którym podwójne liczenie zwiększyło gospodarcze znaczenie naruszenia.

| — | Sąd naruszył prawo, oddalając argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym Komisja nie uzasadniła odstąpienia od swojej ustalonej praktyki. |
| --- | --- |

—

Sąd naruszył prawo, oddalając argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym Komisja nie uzasadniła odstąpienia od swojej ustalonej praktyki.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/51 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/51

---

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-763/15, Sony Optiarc i Sony Optiarc America/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Sony Optiarc, Inc i Sony Optiarc America, Inc

(Sprawa C-698/19 P)

(2019/C 383/60)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Optiarc, Inc, Sony Optiarc America, Inc (zwane dalej „Sony” lub „wnoszącymi odwołanie”) (przedstawiciele: N. Levy i R. Snelders, adwokaci, E.M. Kelly, Solicitor)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

| — | uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

| — | obciążenie Komisji kosztami, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji.

Ewentualnie, gdyby stan postępowania nie pozwalał Trybunałowi na wydanie orzeczenia, wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

| — | przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

| — | rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty.

Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, gdy zastąpił swoim uzasadnieniem uzasadnienie decyzji [decyzja Komisji C(2015) 7135 wersja ostateczna w sprawie AT.39639 – Napędy optyczne].

| — | Decyzja ta opiera się na ustaleniu, że wnoszące odwołanie uczestniczyły w „kilku odrębnych naruszeniach”, które można również uznać za jednolite i ciągłe naruszenie. Sąd przyjął, że nie udowodniono wszystkich indywidualnych kontaktów wskazanych w decyzji. |
| --- | --- |

—

Decyzja ta opiera się na ustaleniu, że wnoszące odwołanie uczestniczyły w „kilku odrębnych naruszeniach”, które można również uznać za jednolite i ciągłe naruszenie. Sąd przyjął, że nie udowodniono wszystkich indywidualnych kontaktów wskazanych w decyzji.

| — | Kontakty, których nie udowodniono, nie mogą stanowić naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE. Sąd potwierdził jednak zawarte w decyzji ustalenie dotyczące jednolitego i ciągłego naruszenia w oparciu o te nieudowodnione kontakty składające się na „zbiór poszlak i wskazówek, które można uwzględnić jako całość”, na którym Komisja mogła się oprzeć. Sąd naruszył prawo, zastępując uzasadnienie decyzji swoim własnym uzasadnieniem. |
| --- | --- |

—

Kontakty, których nie udowodniono, nie mogą stanowić naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE. Sąd potwierdził jednak zawarte w decyzji ustalenie dotyczące jednolitego i ciągłego naruszenia w oparciu o te nieudowodnione kontakty składające się na „zbiór poszlak i wskazówek, które można uwzględnić jako całość”, na którym Komisja mogła się oprzeć. Sąd naruszył prawo, zastępując uzasadnienie decyzji swoim własnym uzasadnieniem.

Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo, potwierdzając wniosek dotyczący uczestnictwa w jednolitym i ciągłym naruszeniu w oparciu o jeszcze mniejszą liczbę kontaktów niż liczba wskazana w decyzji.

| — | Sąd niesłusznie orzekł, że Sony Optiarc uczestniczyła w zarzucanym naruszeniu w sposób ciągły w okresie od dnia 25 lipca 2007 r. do dnia 29 października 2008 r., mimo że przyjął, iż Komisja nie wykazała żadnych antykonkurencyjnych kontaktów z udziałem Sony Optiarc w odniesieniu do okresu wynoszącego około pięciu miesięcy. |
| --- | --- |

—

Sąd niesłusznie orzekł, że Sony Optiarc uczestniczyła w zarzucanym naruszeniu w sposób ciągły w okresie od dnia 25 lipca 2007 r. do dnia 29 października 2008 r., mimo że przyjął, iż Komisja nie wykazała żadnych antykonkurencyjnych kontaktów z udziałem Sony Optiarc w odniesieniu do okresu wynoszącego około pięciu miesięcy.

| — | Rozumowanie Sądu jest wewnętrznie niespójne, ponieważ wprawdzie Sąd uznał, że nie udowodniono kontaktów z udziałem Sony Optiarc w odniesieniu do okresu wynoszącego około pięciu miesięcy, lecz stwierdził on też, że „najdłuższy ustalony okres bez nawiązania kontaktu wyniósł jedynie trzy miesiące” oraz że „[w]iększość kontaktów dzielił tylko miesiąc”. |
| --- | --- |

—

Rozumowanie Sądu jest wewnętrznie niespójne, ponieważ wprawdzie Sąd uznał, że nie udowodniono kontaktów z udziałem Sony Optiarc w odniesieniu do okresu wynoszącego około pięciu miesięcy, lecz stwierdził on też, że „najdłuższy ustalony okres bez nawiązania kontaktu wyniósł jedynie trzy miesiące” oraz że „[w]iększość kontaktów dzielił tylko miesiąc”.

Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że jednolite i ciągłe naruszenie składało się koniecznie z szeregu odrębnych naruszeń.

| — | Sąd nie stwierdził, że Komisja naruszyła przysługujące Sony Optiarc prawo do obrony, mimo że Komisja uznała w decyzji, nie podnosząc wcześniej tej kwestii w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, że zarzucane zachowanie stanowiło nie tylko jednolite i ciągłe naruszenie, lecz również kilka odrębnych naruszeń. |
| --- | --- |

—

Sąd nie stwierdził, że Komisja naruszyła przysługujące Sony Optiarc prawo do obrony, mimo że Komisja uznała w decyzji, nie podnosząc wcześniej tej kwestii w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, że zarzucane zachowanie stanowiło nie tylko jednolite i ciągłe naruszenie, lecz również kilka odrębnych naruszeń.

| — | Sąd niesłusznie orzekł, że Komisja przedstawiła wystarczające uzasadnienie w zakresie wniosku, że Sony Optiarc dopuściła się kilku odrębnych naruszeń. |
| --- | --- |

—

Sąd niesłusznie orzekł, że Komisja przedstawiła wystarczające uzasadnienie w zakresie wniosku, że Sony Optiarc dopuściła się kilku odrębnych naruszeń.

Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, zasady równego traktowania i proporcjonalności oraz nie przedstawił uzasadnienia, gdy utrzymał w mocy grzywnę nałożoną na Sony Optiarc w oparciu o te same dochody co dochody, które stanowiły podstawę odrębnej grzywny nałożonej na Quanta.

| — | Sąd naruszył przewidzianą w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien zasadę, zgodnie z którą wartość sprzedaży powinna „odzwierciedlać gospodarcze znaczenie naruszenia”, „jak i stopień zaangażowania każdego z uczestniczących w nim przedsiębiorstw”, oraz naruszył zasady równego traktowania i proporcjonalności. |
| --- | --- |

—

Sąd naruszył przewidzianą w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien zasadę, zgodnie z którą wartość sprzedaży powinna „odzwierciedlać gospodarcze znaczenie naruszenia”, „jak i stopień zaangażowania każdego z uczestniczących w nim przedsiębiorstw”, oraz naruszył zasady równego traktowania i proporcjonalności.

| — | Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie ustosunkował się do argumentu, zgodnie z którym podwójne liczenie zwiększyło gospodarcze znaczenie naruszenia. |
| --- | --- |

—

Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie ustosunkował się do argumentu, zgodnie z którym podwójne liczenie zwiększyło gospodarcze znaczenie naruszenia.

| — | Sąd naruszył prawo, oddalając argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym Komisja nie uzasadniła odstąpienia od swojej ustalonej praktyki. |
| --- | --- |

—

Sąd naruszył prawo, oddalając argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym Komisja nie uzasadniła odstąpienia od swojej ustalonej praktyki.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/52 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/52

---

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-8/16, Toshiba Samsung Storage Technology i Toshiba Samsung Storage Technology Korea/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Toshiba Samsung Storage Technology Corp. i Toshiba Samsung Storage Technology Korea Corp.

(Sprawa C-700/19 P)

(2019/C 383/61)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Toshiba Samsung Storage Technology Corp., Toshiba Samsung Storage Technology Korea Corp. (zwane dalej „wnoszącymi odwołanie”) (przedstawiciele: M. Bay, avvocato, J. Ruiz Calzado, abogado, A. Aresu, avvocato)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie COMP/39.639 – Napędy optyczne, w zakresie w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie COMP/39.639 – Napędy optyczne, w zakresie w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie;

| — | uchylenie grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie w tej decyzji lub obniżenie jej wysokości; |
| --- | --- |

—

uchylenie grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie w tej decyzji lub obniżenie jej wysokości;

| — | obciążenie Komisji całością kosztów postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego; |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji całością kosztów postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego;

| — | zarządzenie wszelkich stosowych środków wymaganych okolicznościami sprawy. |
| --- | --- |

—

zarządzenie wszelkich stosowych środków wymaganych okolicznościami sprawy.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przy badaniu części pierwszej, drugiej i trzeciej zarzutu pierwszego podniesionego w postępowaniu w pierwszej instancji, dotyczącego naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i prawa do obrony.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa przy określeniu kryterium prawnego dla istnienia jednolitego i ciągłego naruszenia.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa do obrony i błędnego kryterium prawnego.

Zarzut czwarty dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, braku odpowiedniego uzasadnienia w zakresie oddalenia pierwszej części zarzutu drugiego podniesionego w postępowaniu w pierwszej instancji (brak właściwości) oraz błędów w badaniu prawnym warunków dopuszczalności dowodów.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/53 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/53

---

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-582/15, Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG

(Sprawa C-702/19 P)

(2019/C 383/62)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszące odwołanie:

Silver Plastics GmbH & Co. KG (przedstawiciele: adwokaci M. Wirtz i S. Möller)

Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciel: adwokat C. Karbaum)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

| 1. | uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sporu Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

1.

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sporu Sądowi do ponownego rozpoznania;

| 2. | ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w odniesieniu do drugiej z wnoszących odwołanie oraz obniżenie wysokości grzywny nałożonej na pierwszą z wnoszących odwołanie; |
| --- | --- |

2.

ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w odniesieniu do drugiej z wnoszących odwołanie oraz obniżenie wysokości grzywny nałożonej na pierwszą z wnoszących odwołanie;

| 3. | ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i obniżenie wysokości grzywny nałożonej solidarnie na wnoszące odwołanie; |
| --- | --- |

3.

ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i obniżenie wysokości grzywny nałożonej solidarnie na wnoszące odwołanie;

| 4. | obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem. |
| --- | --- |

4.

obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

W zarzucie pierwszym wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył art. 6 ust. 3 TUE, art. 6 ust. 1 EKPC i art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z zasadą bezpośredniości.

Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd dopuścił się uchybienia proceduralnego, gdyż mimo ich wielokrotnych wniosków zaniechał on wezwania jako świadka i osobistego przesłuchania pana W., zasadniczego źródła złożonego przez konkurenta L. wniosku o złagodzenie sankcji, który to wniosek został uwzględniony na niekorzyść wnoszących odwołanie. Ponadto uznał on ogólnie za niewiarygodne przedłożone na piśmie przez wnoszące odwołanie oświadczenia pana W., które są sprzeczne z wnioskiem o złagodzenie sankcji, nie wysłuchawszy pana W. w tej kwestii. Zgodnie z zasadą bezpośredniości Sąd powinien był wezwać pana W. i przesłuchać go (bezpośrednio) osobiście w tym zakresie.

W zarzucie drugim wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo do konfrontacji ustanowione w art. 6 ust. 1 [w związku z ust. 3 lit. d)] EKPC.

Zdaniem wnoszących odwołanie, mimo że się o to wielokrotnie zwracały, Sąd odmówił przesłuchania w drodze konfrontacji pana W. jako istotnego źródła wniosku o złagodzenie sankcji, na który się wobec nich powołano. Dopuścił się on uchybienia proceduralnego, oceniając wiarygodność oświadczeń pana W. zawartych we wniosku o złagodzenie sankcji bez przyznania możliwości konfrontacji. Sąd oparł skazanie wnoszących odwołanie zasadniczo na podstawie tych oświadczeń, choć nie istniały uzasadnione powody, które by usprawiedliwiały ograniczenie prawa do konfrontacji.

W zarzucie trzecim wnoszące odwołanie powołują się na naruszenie zasady równości broni przewidzianej w art. 6 ust. 3 lit. d) EKPC.

Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd dopuścił się uchybienia proceduralnego, gdyż mimo ich wielokrotnych wniosków zaniechał przesłuchania pana W. jako świadka mogącego złożyć zeznania odciążające, chociaż w trakcie uprzedniego postępowania w sprawie grzywny Komisja spotkała się z panem W. jako zasadniczym źródłem wniosku o złagodzenie sankcji bez wiedzy wnoszących odwołanie i z ich wyłączeniem, i nie sporządziła protokołu. Także odmowa osobistego przesłuchania dalszych, wskazanych przez wnoszące odwołanie świadków mogących złożyć zeznania odciążające narusza ich zdaniem gwarantowaną im równość broni.

W zarzucie czwartym wnoszące odwołanie powołują się na naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości w związku z art. 53 ust. 1 tego statutu, uzasadniając to tym, że nie jest im znane, (i) skąd Sąd wywiódł (pozytywnie) udział w rzekomo antykonkurencyjnych kontaktach, (ii) dlaczego ocenił on odciążające (pisemne) zeznania pana W. jako niewiarygodne oraz (iii) z jakich konkretnych powodów Sąd odmówił przyznania prawa do konfrontacji.

U podstaw zarzutu piątego leży domniemane naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), jako że Sąd przyjął w zbyt daleko idący sposób istnienie jednolitego i ciągłego naruszenia.

Zgodnie z ustaleniami Sądu wnoszące odwołanie nie uczestniczyły przez cały domniemany okres naruszenia w antykonkurencyjnych zachowaniach dotyczących wszystkich obszarów produktów. Tymczasem potwierdzone przez Sąd obliczenie grzywny opiera się na obrotach ze wszystkich obszarów produktów za cały przyjęty okres naruszenia.

W zarzucie szóstym wnoszące odwołanie twierdzą, że doszło do naruszenia art. 23 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1/2003.

Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd dopuścił się naruszenia prawa, wychodząc z założenia, że tworzą one jednostkę gospodarczą, i w związku z tym błędnie uwzględnił obroty pierwszej z wnoszących odwołanie w obliczeniu grzywny, mimo że wnoszące odwołanie wyjaśniły, dlaczego druga z wnoszących odwołanie nie wywierała decydującego wpływu na pierwszą z wnoszących odwołanie, obalając tym samym domniemanie istnienia jednostki gospodarczej zastosowane przez Sąd.

W zarzucie siódmym wnoszące odwołanie twierdzą, że obliczenie grzywny jest błędne w świetle art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ przy obliczaniu grzywny Sąd niesłusznie uwzględnił obroty dawnej spółki zależnej drugiej z wnoszących odwołanie. Kwota grzywny przekracza zatem przewidziany w prawie pułap wynoszący 10 % obrotu karanego przedsiębiorstwa.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/55 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/55

---

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-522/15, CCPL i in./Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC i in.

(Sprawa C-706/19 P)

(2019/C 383/63)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: CCPL - Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC, Coopbox group SpA, Coopbox Eastern s.r.o. (przedstawiciele: adwokaci S. Bariatti, E. Cucchiara, A. Cutrupi)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku w części określonej w niniejszym odwołaniu i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do grzywien nałożonych na wnoszących odwołanie ze względu na naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz zasad proporcjonalności i odpowiedniości; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku w części określonej w niniejszym odwołaniu i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do grzywien nałożonych na wnoszących odwołanie ze względu na naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz zasad proporcjonalności i odpowiedniości;

| — | obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnoszą następujące zarzuty w jego uzasadnieniu.

| 1. | Zarzut pierwszy – naruszenie prawa, brak uzasadnienia lub niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących tzw. parental liability.
  W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok cechuje się naruszeniem prawa oraz brakiem uzasadnienia lub niewystarczającym uzasadnieniem w zakresie, w jakim uznano w nim odpowiedzialność spółki holdingowej grupy, mimo że spółka pośrednicząca, za pośrednictwem której były kontrolowane spółki uczestniczące w naruszeniu, nie została uznana za odpowiedzialną. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy – naruszenie prawa, brak uzasadnienia lub niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących tzw. parental liability.

W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok cechuje się naruszeniem prawa oraz brakiem uzasadnienia lub niewystarczającym uzasadnieniem w zakresie, w jakim uznano w nim odpowiedzialność spółki holdingowej grupy, mimo że spółka pośrednicząca, za pośrednictwem której były kontrolowane spółki uczestniczące w naruszeniu, nie została uznana za odpowiedzialną.

| 2. | Zarzut drugi – oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa w odniesieniu do podniesionego naruszenia art. 23 rozporządzenia nr 1/2003
  W zarzucie drugim wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się oczywistego naruszenia prawa, oddalając zastrzeżenie dotyczące nieprawidłowego zastosowania limitu 10 % przewidzianego w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ Komisja zastosowała ten limit do obrotu innego niż obrót skonsolidowany, obliczony zgodnie z przepisami prawa Unii dotyczącymi konsolidacji księgowej. Ponadto ich zdaniem Sąd naruszył zasady proporcjonalności i odpowiedniości, dokonując niedopuszczalnego zróżnicowania w traktowaniu przy obliczaniu skonsolidowanego obrotu, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, między oddziałami przedsiębiorstwa będącymi przedmiotem ostatecznego zbycia a oddziałami oddanymi w dzierżawę, z powodu rzekomej różnicy pod względem rentowności gospodarczej i materialnej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi – oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa w odniesieniu do podniesionego naruszenia art. 23 rozporządzenia nr 1/2003

W zarzucie drugim wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się oczywistego naruszenia prawa, oddalając zastrzeżenie dotyczące nieprawidłowego zastosowania limitu 10 % przewidzianego w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ Komisja zastosowała ten limit do obrotu innego niż obrót skonsolidowany, obliczony zgodnie z przepisami prawa Unii dotyczącymi konsolidacji księgowej. Ponadto ich zdaniem Sąd naruszył zasady proporcjonalności i odpowiedniości, dokonując niedopuszczalnego zróżnicowania w traktowaniu przy obliczaniu skonsolidowanego obrotu, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, między oddziałami przedsiębiorstwa będącymi przedmiotem ostatecznego zbycia a oddziałami oddanymi w dzierżawę, z powodu rzekomej różnicy pod względem rentowności gospodarczej i materialnej.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

---

Sąd

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/57 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/57

---

Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Polska/Komisja

(Sprawa T-883/16) (1)

(Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Decyzja Komisji zatwierdzająca zmianę warunków wyłączenia z przepisów Unii w odniesieniu do zasad korzystania z gazociągu OPAL dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej - Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2009/73 - Zasada solida ności energetycznej)

(2019/C 383/64)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, K. Rudzińska i M. Kawnik, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i K. Herrmann, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Łotewska (przedstawiciele: I. Kucina, G. Bambāne i V. Soņeca, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciele: początkowo D. Kriaučiūnas, R. Dzikovič i R. Krasuckaitė, następnie R. Dzikovič, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i R. Kanitz, następnie R. Kanitz, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL, przyznanych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE, spod zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL, przyznanych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE, spod zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL, przyznanych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE, spod zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej.

| 2) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rzeczpospolitą Polską. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rzeczpospolitą Polską.

| 3) | Republika Federalna Niemiec, Republika Łotewska i Republika Litewska pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Republika Federalna Niemiec, Republika Łotewska i Republika Litewska pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/58 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/58

---

Wyrok Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Topor-Gilka i WO Technopromexport/Rada

(Sprawy połączone T-721/17 i T-722/17) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi - Zamrożenie środków finansowych - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie)

(2019/C 383/65)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca w sprawie T-721/17: Sergey Topor-Gilka (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat N. Meyer)

Strona skarżąca w sprawie T-722/17: OOO WO Technopromexport (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat N. Meyer)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i E. Salia, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze, J. Möller i R. Kanitz, następnie J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Baumgart, M. Kellerbauer, T. Ramopoulos i E. Schmidt, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/1418 z dnia 4 sierpnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2017, L 203 I, s. 5), decyzji Rady (WPZiB) 2018/392 z dnia 12 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2018, L 69, s. 48) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2018/1237 z dnia 12 września 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2018, L 231, s. 27).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

| 2) | Sergey Topor-Gilka i OOO WO Technopromexport pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Sergey Topor-Gilka i OOO WO Technopromexport pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Republika Federalna Niemiec i Komisja Europejska pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Republika Federalna Niemiec i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/59 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/59

---

Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Trasys International i Axianseu – Digital Solutions/EASA

(Sprawa T-741/17) (1)

(Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Usługi związane z zarządzaniem aplikacjami i infrastrukturą informatyczną - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innym oferentom - Obowiązek uzasadnienia - Ocena istnienia rażąco niskich ofert - Cechy i zalety wybranych ofert - Wniosek o uzasadnienie złożony przez oferenta nieznajdującego się w sytuacji wykluczenia, którego oferta jest zgodna z dokumentacją przetargową)

(2019/C 383/66)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Trasys International EEIG (Bruksela, Belgia) i Axianseu – Digital Solutions SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: L. Masson i G. Tilman, adwokaci)

Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (przedstawiciele: S. Rostren, E. Tellado Vásquez i H. Köppen, pełnomocnicy, wspomagani przez V. Osta, M. Vanderstraetena i F. Tulkensa, adwokatów)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EASA z dnia 28 sierpnia 2017 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez konsorcjum skarżących w przetargu EASA.2017.HVP.08 dotyczącym zamówienia publicznego na usługi w zakresie zarządzania aplikacjami i infrastrukturą informatyczną w Kolonii (Niemcy) oraz udzielenia zamówienia publicznego w procedurze kaskadowej trzem innym oferentom.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) z dnia 28 sierpnia 2017 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez konsorcjum TRASYS International EEIG i Axianseu – Digital Solutions SA w postępowaniu przetargowym EASA.2017.HVP.08 dotyczącym zamówienia publicznego na usługi w zakresie zarządzania aplikacjami i infrastrukturą informatyczną w Kolonii (Niemcy) oraz udzielenia zamówienia publicznego w procedurze kaskadowej trzem innym oferentom. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) z dnia 28 sierpnia 2017 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez konsorcjum TRASYS International EEIG i Axianseu – Digital Solutions SA w postępowaniu przetargowym EASA.2017.HVP.08 dotyczącym zamówienia publicznego na usługi w zakresie zarządzania aplikacjami i infrastrukturą informatyczną w Kolonii (Niemcy) oraz udzielenia zamówienia publicznego w procedurze kaskadowej trzem innym oferentom.

| 2) | EASA zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

EASA zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/59 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/59

---

Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BO/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

(Sprawa T-50/18) (1)

(Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Tłumacze free-lance - Postępowanie w sprawie wyboru - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)

(2019/C 383/67)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BO (przedstawiciel: adwokat E. Kleani)

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram, Á. Almendros Manzano i V. Hanley-Emilsson, pełnomocnicy)

Przedmiot

Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 listopada 2017 r. o odrzuceniu oferty skarżącej w postępowaniu dotyczącym zawarcia umowy ramowej na tłumaczenia tekstów prawnych z niemieckiego na grecki.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | BO zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

BO zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/60 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/60

---

Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BP/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

(Sprawa T-51/18) (1)

(Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Tłumacze free-lance - Postępowanie w sprawie wyboru - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)

(2019/C 383/68)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BP (przedstawiciel: adwokat S. Tassi)

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram, Á. Almendros Manzano i V. Hanley-Emilsson, pełnomocnicy)

Przedmiot

Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 listopada 2017 r. o odrzuceniu oferty skarżącej w postępowaniu dotyczącym zawarcia umowy ramowej na tłumaczenia tekstów prawnych z niemieckiego na grecki.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | BP zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

BP zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/61 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/61

---

Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BQ/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

(Sprawa T-66/18) (1)

(Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Tłumacze free-lance - Postępowanie w sprawie wyboru - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)

(2019/C 383/69)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BQ (przedstawiciel: adwokat E. Kleani)

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram, Á. Almendros Manzano i V. Hanley-Emilsson, pełnomocnicy)

Przedmiot

Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 listopada 2017 r. o odrzuceniu oferty skarżącej w postępowaniu dotyczącym zawarcia umowy ramowej na tłumaczenia tekstów prawnych z niemieckiego na grecki.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | BQ zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

BQ zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/61 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/61

---

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 sierpnia 2019 r. – BASF/Komisja

(Sprawa T-472/19)

(Środek tymczasowy - Produkt leczniczy - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Estry etylowe kwasów tłuszczowych omega-3 - Brak pilnego charakteru)

(2019/C 383/70)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BASF AS (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci E. Wright, A. Rusanov i H. Boland)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek et A. Sipos, agents)

Przedmiot

Oparty na art. 278 TFUE i 279 TFUE wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zmierzających do zawieszenia wykonania decyzji wykonawczej Komisji z dnia 6 czerwca 2019 r. dotyczącej pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów leczniczych stosowanych u ludzi zawierających „estry etylowe kwasów tłuszczowych omega-3” stosowanych doustnie w profilaktyce wtórnej po zawale mięśnia sercowego [C(2019)4336 final].

Sentencja

| 1) | Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/62 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/62

---

Skarga wniesiona w dniu 14 August 2019 – Oltchim/Komisja

(Sprawa T-565/19)

(2019/C 383/71)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Oltchim SA (Râmnicu Vâlcea, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci C. Arhold, L.-A. Bondoc i S. Petrisor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 i art. 3–7 decyzji Komisji z dnia 17 grudnia 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.36086 (2016/C) (ex 2016/NN), wdrożonej przez Rumunię na rzecz Oltchim SA (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 i art. 3–7 decyzji Komisji z dnia 17 grudnia 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.36086 (2016/C) (ex 2016/NN), wdrożonej przez Rumunię na rzecz Oltchim SA (1);

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący braku egzekucji wierzytelności przez rumuński organ zarządzający aktywami państwowymi, podnosi oczywisty błąd w ocenie polegający na stwierdzeniu, że środek ten przyniósł korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący braku egzekucji wierzytelności przez rumuński organ zarządzający aktywami państwowymi, podnosi oczywisty błąd w ocenie polegający na stwierdzeniu, że środek ten przyniósł korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący wyżej wspomnianego środka polegającego na zaniechaniu egzekucji wierzytelności, podnosi, że strona skarżąca naruszyła art. 296 ust. 2 TFUE, nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia kwalifikacji tego środka jako pomocy państwa. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący wyżej wspomnianego środka polegającego na zaniechaniu egzekucji wierzytelności, podnosi, że strona skarżąca naruszyła art. 296 ust. 2 TFUE, nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia kwalifikacji tego środka jako pomocy państwa.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący pomocy, która miała zostać udzielona w postaci stałych dostaw energii elektrycznej na rzecz strony skarżącej i dalszego wzrostu długu osoby trzeciej, po nieudanej prywatyzacji strony skarżącej, podnosi oczywisty błąd w ocenie polegający na stwierdzeniu, że środek ten przyniósł korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący pomocy, która miała zostać udzielona w postaci stałych dostaw energii elektrycznej na rzecz strony skarżącej i dalszego wzrostu długu osoby trzeciej, po nieudanej prywatyzacji strony skarżącej, podnosi oczywisty błąd w ocenie polegający na stwierdzeniu, że środek ten przyniósł korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| 4. | Zarzut czwarty, dotyczący wyżej wspomnianego środka w postaci stałych dostaw energii elektrycznej i wzrostu długu osoby trzeciej, podnosi naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, dotyczący wyżej wspomnianego środka w postaci stałych dostaw energii elektrycznej i wzrostu długu osoby trzeciej, podnosi naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE.

| 5. | Zarzut piąty, dotyczący częściowego umorzenia długu przewidzianego w planie reorganizacji zatwierdzonym przez wierzycieli strony skarżącej, podnosi oczywisty błąd w ocenie polegający na stwierdzeniu, że umorzenie długu stanowiło transfer zasobów państwowych, ponieważ zaangażowane było przedsiębiorstwo prywatne będące osobą trzecią. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, dotyczący częściowego umorzenia długu przewidzianego w planie reorganizacji zatwierdzonym przez wierzycieli strony skarżącej, podnosi oczywisty błąd w ocenie polegający na stwierdzeniu, że umorzenie długu stanowiło transfer zasobów państwowych, ponieważ zaangażowane było przedsiębiorstwo prywatne będące osobą trzecią.

| 6. | Zarzut szósty, zgodnie z którym, w każdym wypadku, odpowiedzialność za wspomniane umorzenie długu nie mogła zostać przypisana państwu w związku z udziałem przedsiębiorstw publicznych. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, zgodnie z którym, w każdym wypadku, odpowiedzialność za wspomniane umorzenie długu nie mogła zostać przypisana państwu w związku z udziałem przedsiębiorstw publicznych.

| 7. | Zarzut siódmy, zgodnie z którym wspomniane umorzenie długu odpowiadało kryterium prywatnego wierzyciela, ponieważ najważniejsi wierzyciele prywatni głosowali za planem reorganizacji (pari passu), plan reorganizacji był korzystniejszy ekonomicznie dla wierzycieli publicznych niż scenariusz likwidacji, a w ramach zmienionego planu reorganizacji spółka została rzeczywiście sprzedana w pakietach aktywów – scenariusz, który Komisja w decyzji uznała za najlepszą opcję. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy, zgodnie z którym wspomniane umorzenie długu odpowiadało kryterium prywatnego wierzyciela, ponieważ najważniejsi wierzyciele prywatni głosowali za planem reorganizacji (pari passu), plan reorganizacji był korzystniejszy ekonomicznie dla wierzycieli publicznych niż scenariusz likwidacji, a w ramach zmienionego planu reorganizacji spółka została rzeczywiście sprzedana w pakietach aktywów – scenariusz, który Komisja w decyzji uznała za najlepszą opcję.

| 8. | Zarzut ósmy, zgodnie z którym w odniesieniu do środka polegającego na częściowym umorzeniu długu, strona pozwana naruszyła art. 296 ust. 2 TFUE. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy, zgodnie z którym w odniesieniu do środka polegającego na częściowym umorzeniu długu, strona pozwana naruszyła art. 296 ust. 2 TFUE.

| 9. | Zarzut dziewiąty zgodnie z którym w odniesieniu do środka częściowego umorzenia długu Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE, a także rozporządzenie proceduralne (2), nakazując odzyskanie całkowitej kwoty umorzonego długu, mimo że nawet zgodnie z własnymi (błędnymi) obliczeniami strony pozwanej dotyczącymi hipotetycznego możliwie najbardziej optymistycznego scenariusza, było oczywiste, że wierzyciele publiczni nie mogli osiągnąć znacznie więcej, niż rzeczywiście osiągnęli w ramach zmienionego planu reorganizacji. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty zgodnie z którym w odniesieniu do środka częściowego umorzenia długu Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE, a także rozporządzenie proceduralne (2), nakazując odzyskanie całkowitej kwoty umorzonego długu, mimo że nawet zgodnie z własnymi (błędnymi) obliczeniami strony pozwanej dotyczącymi hipotetycznego możliwie najbardziej optymistycznego scenariusza, było oczywiste, że wierzyciele publiczni nie mogli osiągnąć znacznie więcej, niż rzeczywiście osiągnęli w ramach zmienionego planu reorganizacji.

---

(1)  Dz.U. 2019 L 181, s. 13

(2)  Wersją tego instrumentu cytowanego w skardze jest rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999 L 83, s. 1)

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/63 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/63

---

Skarga wniesiona w dniu 5 września 2019 r. – EM/Parlament

(Sprawa T-599/19)

(2019/C 383/72)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: EM (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 31 października 2018 r., która została utrzymana w mocy decyzją oddalającą złożone przez skarżącego w dniu 24 maja 2019 r. zażalenie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 31 października 2018 r., która została utrzymana w mocy decyzją oddalającą złożone przez skarżącego w dniu 24 maja 2019 r. zażalenie;

| — | nakazanie naprawienia szkody materialnej, której rozmiar odpowiada kwocie 165 000 EUR oraz naprawienia krzywdy, szacowanej na kwotę 50 000 EUR; |
| --- | --- |

—

nakazanie naprawienia szkody materialnej, której rozmiar odpowiada kwocie 165 000 EUR oraz naprawienia krzywdy, szacowanej na kwotę 50 000 EUR;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 i 31 karty praw podstawowych, naruszenia art. 12 i 12a ust. 3 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, naruszenia obowiązku udzielenia wsparcia i nadużycia władzy. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 i 31 karty praw podstawowych, naruszenia art. 12 i 12a ust. 3 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, naruszenia obowiązku udzielenia wsparcia i nadużycia władzy.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, naruszenia obowiązku staranności oraz istnienia oczywistego błędu w ocenie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, naruszenia obowiązku staranności oraz istnienia oczywistego błędu w ocenie.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/64 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/64

---

Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Helsingin Bussiliikenne/Komisja

(Sprawa T-603/19)

(2019/C 383/73)

Język postępowania: fiński

Strony

Strona skarżąca: Helsingin Bussiliikenne Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: O. Hyvönen i N. Rosenlund, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności w całości albo w części decyzji Komisji SA.33846 - (2015/C) (ex 2011/CP) z dnia 28 czerwca 2019 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności w całości albo w części decyzji Komisji SA.33846 - (2015/C) (ex 2011/CP) z dnia 28 czerwca 2019 r.;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania sądowego poniesionymi przez skarżącą w całości wraz z odsetkami ustawowymi. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania sądowego poniesionymi przez skarżącą w całości wraz z odsetkami ustawowymi.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy: Strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2015/1589, dopuściła się, przy okazji badania zgodności, poważnego uchybienia proceduralnego oraz naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony.






  — | Strona skarżąca powinna była mieć możliwość przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem zaskarżonej decyzji i powinna była zostać wezwana do przedstawienia uwag w trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ w zaskarżonej decyzji została wskazana jako beneficjent pomocy, a decyzja ta dotyczyła jej bezpośrednio. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy: Strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2015/1589, dopuściła się, przy okazji badania zgodności, poważnego uchybienia proceduralnego oraz naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony.

—

Strona skarżąca powinna była mieć możliwość przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem zaskarżonej decyzji i powinna była zostać wezwana do przedstawienia uwag w trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ w zaskarżonej decyzji została wskazana jako beneficjent pomocy, a decyzja ta dotyczyła jej bezpośrednio.

| 2. | Zarzut drugi: Oczywisty błąd w ocenie.






  — | Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie zbadała w wystarczającym stopniu okoliczności faktycznych i w związku z tym wydała decyzję na podstawie niepełnych i błędnych ustaleń. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi: Oczywisty błąd w ocenie.

—

Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie zbadała w wystarczającym stopniu okoliczności faktycznych i w związku z tym wydała decyzję na podstawie niepełnych i błędnych ustaleń.

| — | Komisja przynajmniej nieprawidłowo oceniła zgodność rynku, cel i logikę ekonomiczną ceny zakupu w odniesieniu do przeniesienia aktywów przedsiębiorstwa. |
| --- | --- |

—

Komisja przynajmniej nieprawidłowo oceniła zgodność rynku, cel i logikę ekonomiczną ceny zakupu w odniesieniu do przeniesienia aktywów przedsiębiorstwa.

| 3. | Zarzut trzeci: Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 296 TFUE i orzecznictwa dotyczącego tej kwestii.






  — | Dotyczy to w szczególności argumentacji odnoszącej się do zgodności rynkowej ceny nabycia aktywów banku HelB. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci: Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 296 TFUE i orzecznictwa dotyczącego tej kwestii.

—

Dotyczy to w szczególności argumentacji odnoszącej się do zgodności rynkowej ceny nabycia aktywów banku HelB.

| 4. | Zarzut czwarty: Zaskarżona decyzja narusza ogólne zasady prawa Unii, w szczególności ochronę uzasadnionych oczekiwań i zasadę proporcjonalności.






  — | Strona skarżąca twierdzi, że miała podstawy dla pewności, że postępowanie wyjaśniające Komisji będzie dotyczyło jedynie działań i jednostek wskazanych w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego oraz że w wypadku rozszerzenia postępowania wyjaśniającego na przeniesienie aktywów przedsiębiorstwa lub na skarżącą, Komisja rozszerzy zakres decyzji w sprawie formalnego postępowania wyjaśniającego i wysłucha skarżącą. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty: Zaskarżona decyzja narusza ogólne zasady prawa Unii, w szczególności ochronę uzasadnionych oczekiwań i zasadę proporcjonalności.

—

Strona skarżąca twierdzi, że miała podstawy dla pewności, że postępowanie wyjaśniające Komisji będzie dotyczyło jedynie działań i jednostek wskazanych w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego oraz że w wypadku rozszerzenia postępowania wyjaśniającego na przeniesienie aktywów przedsiębiorstwa lub na skarżącą, Komisja rozszerzy zakres decyzji w sprawie formalnego postępowania wyjaśniającego i wysłucha skarżącą.

| — | W każdym razie obowiązek zwrotu pomocy nałożony na pierwotnego beneficjenta narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ przekracza cenę nabycia rzeczywiście zapłaconą tytułem przeniesienia aktywów spółki, a w przypadku skarżącej, ponieważ przekracza różnicę między rzekomo niską ceną nabycia a wartością rynkową. |
| --- | --- |

—

W każdym razie obowiązek zwrotu pomocy nałożony na pierwotnego beneficjenta narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ przekracza cenę nabycia rzeczywiście zapłaconą tytułem przeniesienia aktywów spółki, a w przypadku skarżącej, ponieważ przekracza różnicę między rzekomo niską ceną nabycia a wartością rynkową.

| 5. | Zarzut piąty: W zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty błędnie zastosowano art. 107 ust. 1 TFUE.






  — | Środki wymienione w decyzji Komisji nie zawierały niedozwolonej pomocy państwa. |
| --- | --- | --- |

5.

Zarzut piąty: W zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty błędnie zastosowano art. 107 ust. 1 TFUE.

—

Środki wymienione w decyzji Komisji nie zawierały niedozwolonej pomocy państwa.

| — | Żaden ze środków uznanych przez Komisję za zawierające niedozwoloną pomoc państwa nie dotyczyły strony skarżącej. |
| --- | --- |

—

Żaden ze środków uznanych przez Komisję za zawierające niedozwoloną pomoc państwa nie dotyczyły strony skarżącej.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/65 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/65

---

Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – EP/Komisja

(Sprawa T-605/19)

(2019/C 383/74)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: EP (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD9 w postępowaniu w sprawie awansu 2018; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD9 w postępowaniu w sprawie awansu 2018;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku wystarczającego uzasadnienia udzielonego w odpowiedzi odmownej na zażalenie, w szczególności w świetle okoliczności, że wspólny komitet ds. awansów zalecił przyznanie skarżącemu awansu. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku wystarczającego uzasadnienia udzielonego w odpowiedzi odmownej na zażalenie, w szczególności w świetle okoliczności, że wspólny komitet ds. awansów zalecił przyznanie skarżącemu awansu.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) przez organ powołujący, ze względu na to, że nie przeprowadził on faktycznego porównania osiągnięć wszystkich urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) przez organ powołujący, ze względu na to, że nie przeprowadził on faktycznego porównania osiągnięć wszystkich urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie, którymi w każdym razie obarczona jest zaskarżona decyzja, na podstawie jej dostępnego uzasadnienia. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie, którymi w każdym razie obarczona jest zaskarżona decyzja, na podstawie jej dostępnego uzasadnienia.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący art. 24b regulaminu pracowniczego oraz art. 1 akapit szósty załącznika II do regulaminu pracowniczego, ze względu na to, że skarżący został gorzej potraktowany z racji sprawowanych przez niego funkcji związanych z reprezentacją personelu. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący art. 24b regulaminu pracowniczego oraz art. 1 akapit szósty załącznika II do regulaminu pracowniczego, ze względu na to, że skarżący został gorzej potraktowany z racji sprawowanych przez niego funkcji związanych z reprezentacją personelu.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/66 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/66

---

Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – Shindler i in./Komisja

(Sprawa T-627/19)

(2019/C 383/75)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) i pięcioro innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności wyraźnej odmowy Komisji Europejskiej z dnia 13 września 2019 r. dotyczącej uznania bezczynności; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności wyraźnej odmowy Komisji Europejskiej z dnia 13 września 2019 r. dotyczącej uznania bezczynności;

| — | orzeczenie, że Komisja Europejska niezgodnie z prawem powstrzymała się:






  — | po pierwsze, od wydania decyzji o zachowaniu obywatelstwa europejskiego przez obywateli brytyjskich prowadzących życie prywatne i rodzinne w innych państwach Unii Europejskiej, którym nie przysługiwało prawo do głosowania w sprawie decyzji o wystąpieniu ich państwa pochodzenia z Unii Europejskiej jedynie z powodu skorzystania przez nich ze swobody przemieszczania się (reguła 15 lat), i to niezależnie od zawarcia lub braku zawarcia porozumienia o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej; |
| --- | --- | --- |

—

orzeczenie, że Komisja Europejska niezgodnie z prawem powstrzymała się:

—

po pierwsze, od wydania decyzji o zachowaniu obywatelstwa europejskiego przez obywateli brytyjskich prowadzących życie prywatne i rodzinne w innych państwach Unii Europejskiej, którym nie przysługiwało prawo do głosowania w sprawie decyzji o wystąpieniu ich państwa pochodzenia z Unii Europejskiej jedynie z powodu skorzystania przez nich ze swobody przemieszczania się (reguła 15 lat), i to niezależnie od zawarcia lub braku zawarcia porozumienia o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej;

| — | po drugie, od wydania wiążącej decyzji mającej zastosowanie w sposób jednolity we wszystkich 27 pozostałych państwach Unii, w których żyją obywatele brytyjscy, zawierającej różne środki dotyczące wjazdu, pobytu, praw socjalnych i działalności zawodowej, stosujące się w razie braku porozumienia o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

po drugie, od wydania wiążącej decyzji mającej zastosowanie w sposób jednolity we wszystkich 27 pozostałych państwach Unii, w których żyją obywatele brytyjscy, zawierającej różne środki dotyczące wjazdu, pobytu, praw socjalnych i działalności zawodowej, stosujące się w razie braku porozumienia o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej;

| — | w konsekwencji:






  — | przyjęcie do wiadomości tej bezczynności; |
| --- | --- | --- |

—

w konsekwencji:

—

przyjęcie do wiadomości tej bezczynności;

| — | nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty każdemu ze skarżących kwoty 1 500 EUR z tytułu poniesionych przez nich kosztów obrony. |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty każdemu ze skarżących kwoty 1 500 EUR z tytułu poniesionych przez nich kosztów obrony.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw, które przysługują im z tytułu obywatelstwa europejskiego, i to w razie zawarcia porozumienia o wystąpieniu, jak też w razie braku zawarcia porozumienia. W ramach tego zarzutu podnoszą oni w szczególności:






  — | brak uznania w traktach europejskich utraty obywatelstwa europejskiego w razie wystąpienia państwa członkowskiego z Unii, a zatem naruszenie zasady pewności prawa; |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw, które przysługują im z tytułu obywatelstwa europejskiego, i to w razie zawarcia porozumienia o wystąpieniu, jak też w razie braku zawarcia porozumienia. W ramach tego zarzutu podnoszą oni w szczególności:

—

brak uznania w traktach europejskich utraty obywatelstwa europejskiego w razie wystąpienia państwa członkowskiego z Unii, a zatem naruszenie zasady pewności prawa;

| — | naruszenie zasady proporcjonalności; |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady proporcjonalności;

| — | naruszenie prawa do życia prywatnego i rodzinnego. |
| --- | --- |

—

naruszenie prawa do życia prywatnego i rodzinnego.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący niezgodnego z prawem zaniechania Komisji, która nie przyjęła wiążących środków, lecz tylko zwykłe zalecenia. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący niezgodnego z prawem zaniechania Komisji, która nie przyjęła wiążących środków, lecz tylko zwykłe zalecenia.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności, swobody przemieszczania się i zasady równości wobec prawa do głosowania przez brytyjską „regułę 15 lat”. Skarżący uznają w tym względzie, że wskazana reguła 15 lat jest uregulowaniem krajowym, które stawia w gorszej sytuacji niektórych obywateli państwa członkowskiego z tego tylko powodu, że skorzystali oni ze swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim i że stanowi to ograniczenie swobód uznanych w art. 21 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności, swobody przemieszczania się i zasady równości wobec prawa do głosowania przez brytyjską „regułę 15 lat”. Skarżący uznają w tym względzie, że wskazana reguła 15 lat jest uregulowaniem krajowym, które stawia w gorszej sytuacji niektórych obywateli państwa członkowskiego z tego tylko powodu, że skorzystali oni ze swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim i że stanowi to ograniczenie swobód uznanych w art. 21 ust. 1 TFUE.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/67 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/67

---

Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Teva/Komisja i Europejska Agencja Leków

(Sprawa T-628/19)

(2019/C 383/76)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Teva BV (Haarlem, Niderlandy) (przedstawiciele: T. de la Mare, QC, R. Mehta, Barrister i G. Morgan, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Agencja Leków

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 252 final z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie odmowy, na mocy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego „Cabazitaxel Teva – cabazitaxel” (zwanej dalej decyzją), w zakresie w jakim znajduje ona zastosowanie do strony skarżącej, oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 252 final z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie odmowy, na mocy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego „Cabazitaxel Teva – cabazitaxel” (zwanej dalej decyzją), w zakresie w jakim znajduje ona zastosowanie do strony skarżącej, oraz

| — | obciążenie strony pozwanej poniesionymi przez stronę skarżącą kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej poniesionymi przez stronę skarżącą kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy błędnego zastosowania przez Komisję pojęcia „ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu” w rozumieniu dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001 L 311, s. 67), a w szczególności pojęcia „pochodnego” produktu leczniczego z art. 10 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy błędnego zastosowania przez Komisję pojęcia „ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu” w rozumieniu dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001 L 311, s. 67), a w szczególności pojęcia „pochodnego” produktu leczniczego z art. 10 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Komisję i EMA zasady rzetelności postępowania i prawa strony skarżącej do dobrej administracji, w szczególności poprzez przeniesienie ciężaru dowodu na wnioskodawców pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznych produktów leczniczych w sposób sprzeczny z wymogami przepisów UE obowiązującymi w tej dziedzinie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Komisję i EMA zasady rzetelności postępowania i prawa strony skarżącej do dobrej administracji, w szczególności poprzez przeniesienie ciężaru dowodu na wnioskodawców pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznych produktów leczniczych w sposób sprzeczny z wymogami przepisów UE obowiązującymi w tej dziedzinie.

| 3. | Zarzut trzeci, zgonie z którym w skutek swego zachowania Komisja naruszyła również zasadę równego traktowania, traktując stronę skarżącą inaczej niż posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu o nazwie Jevtany®/docetaxel. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, zgonie z którym w skutek swego zachowania Komisja naruszyła również zasadę równego traktowania, traktując stronę skarżącą inaczej niż posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu o nazwie Jevtany®/docetaxel.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1)

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/68 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/68

---

Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – AH/Eurofund

(Sprawa T-630/19)

(2019/C 383/77)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: AH (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Strona pozwana: Europejska Fundacja na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 listopada 2018 r. w sprawie zamknięcia dochodzenia administracyjnego AI-2018/01, wszczętego w następstwie skargi złożonej przez skarżącego na przełożonych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 listopada 2018 r. w sprawie zamknięcia dochodzenia administracyjnego AI-2018/01, wszczętego w następstwie skargi złożonej przez skarżącego na przełożonych;

| — | zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę szacowanego na 30 000 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę szacowanego na 30 000 EUR;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji ze względu na to, że przy rozpatrywaniu skargi administracja zachowywała się w sposób zastraszający, oskarżycielski i niewłaściwy, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji ze względu na to, że przy rozpatrywaniu skargi administracja zachowywała się w sposób zastraszający, oskarżycielski i niewłaściwy, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia tabel przewidujących właściwość organu upoważnionego do zawierania umów. Skarżący podnosi w szczególności, że jego skarga była rozpatrywana przez kancelarię prawną, a więc nie została rozpatrzona przez upoważniony do tego organ. Zdaniem skarżącego takie przekazanie kompetencji zewnętrznemu prawnikowi uniemożliwiło mu skorzystanie z prawa do złożenia skargi, która byłaby rozpatrywana w ramach przyjmowania i kwestionowania decyzji administracyjnych, z naruszeniem zasad pewności prawa i przejrzystości. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia tabel przewidujących właściwość organu upoważnionego do zawierania umów. Skarżący podnosi w szczególności, że jego skarga była rozpatrywana przez kancelarię prawną, a więc nie została rozpatrzona przez upoważniony do tego organ. Zdaniem skarżącego takie przekazanie kompetencji zewnętrznemu prawnikowi uniemożliwiło mu skorzystanie z prawa do złożenia skargi, która byłaby rozpatrywana w ramach przyjmowania i kwestionowania decyzji administracyjnych, z naruszeniem zasad pewności prawa i przejrzystości.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący braku decyzji w sprawie jego wniosku o udzielenie wsparcia. Skarżący podnosi w tym względzie, że niekorzystna dla niego decyzja ogranicza się do oddalenia skargi na mobbing i zamknięcia dochodzenia. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący braku decyzji w sprawie jego wniosku o udzielenie wsparcia. Skarżący podnosi w tym względzie, że niekorzystna dla niego decyzja ogranicza się do oddalenia skargi na mobbing i zamknięcia dochodzenia.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia, którym obarczona jest zaskarżona decyzja. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia, którym obarczona jest zaskarżona decyzja.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący konfliktu interesów, braku niezależności, bezstronności i obiektywizmu zarówno prowadzących dochodzenie, jak i instytucji w ramach prowadzenia dochodzenia administracyjnego i rozpatrywania wniosku i zażalenia skarżącego. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący konfliktu interesów, braku niezależności, bezstronności i obiektywizmu zarówno prowadzących dochodzenie, jak i instytucji w ramach prowadzenia dochodzenia administracyjnego i rozpatrywania wniosku i zażalenia skarżącego.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 24 i 12a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ze względu na to, że pozwana okazywała skarżącemu wrogość od chwili otrzymania skargi, co jest nie do pogodzenia z obowiązkami staranności i wspomagania, które ciążą na administracji. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 24 i 12a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ze względu na to, że pozwana okazywała skarżącemu wrogość od chwili otrzymania skargi, co jest nie do pogodzenia z obowiązkami staranności i wspomagania, które ciążą na administracji.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa do bycia skutecznie wysłuchanym, ze względu na to, że pozwana nie pozwoliła na to, by skarżący został skutecznie wysłuchany z wyjątkiem okoliczności mobbingu, któremu, jak twierdzi, był poddany. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa do bycia skutecznie wysłuchanym, ze względu na to, że pozwana nie pozwoliła na to, by skarżący został skutecznie wysłuchany z wyjątkiem okoliczności mobbingu, któremu, jak twierdzi, był poddany.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, którego dopuściła się pozwana przy badaniu skargi wniesionej przez skarżącego. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, którego dopuściła się pozwana przy badaniu skargi wniesionej przez skarżącego.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/69 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/69

---

Skarga wniesiona w dniu 21 września 2019 r. – BNetzA/ACER

(Sprawa T-361/19)

(2019/C 383/78)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen (BNetzA) (przedstawiciele: H. Haller, T. Heitling, L. Reiser, N. Gremminger i V. Vacha, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności wymienionych poniżej następujących przepisów decyzji pozwanej nr 2/2019 z dnia 21 lutego 2019 r. oraz wydanej w odniesieniu do niej decyzji komisji odwoławczej pozwanej agencji nr A-003-2019 z dnia 11 lipca 2019 r.:






  (i) | art. 5 ust. 5-9 załącznika I; |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności wymienionych poniżej następujących przepisów decyzji pozwanej nr 2/2019 z dnia 21 lutego 2019 r. oraz wydanej w odniesieniu do niej decyzji komisji odwoławczej pozwanej agencji nr A-003-2019 z dnia 11 lipca 2019 r.:

(i)

art. 5 ust. 5-9 załącznika I;

| (ii) | art. 10 ust. 4 druga część zdania i ust. 5 załącznika I; |
| --- | --- |

(ii)

art. 10 ust. 4 druga część zdania i ust. 5 załącznika I;

| (iii) | art. 16 ust. 2 druga część zdania i ust. 3 lit. d) ppkt (vii) załącznika I; |
| --- | --- |

(iii)

art. 16 ust. 2 druga część zdania i ust. 3 lit. d) ppkt (vii) załącznika I;

| (iv) | art. 5 ust. 5-9 załącznika II; |
| --- | --- |

(iv)

art. 5 ust. 5-9 załącznika II;

| (v) | art. 17 ust. 3 lit. d) pkt (vii) załącznika II; |
| --- | --- |

(v)

art. 17 ust. 3 lit. d) pkt (vii) załącznika II;

| (vi) | wszelkie przepisy zawarte w załącznikach I i II, które wyraźnie odnoszą się do przepisów, o których mowa w ppkt (i)-(v); |
| --- | --- |

(vi)

wszelkie przepisy zawarte w załącznikach I i II, które wyraźnie odnoszą się do przepisów, o których mowa w ppkt (i)-(v);

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wydanej decyzji pozwanej nr 2/2019 z dnia 21 lutego 2019 r. w całości oraz wydanej w odniesieniu do niej decyzji komisji odwoławczej pozwanej agencji nr A-003-2019 z dnia 11 lipca 2019 r.; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wydanej decyzji pozwanej nr 2/2019 z dnia 21 lutego 2019 r. w całości oraz wydanej w odniesieniu do niej decyzji komisji odwoławczej pozwanej agencji nr A-003-2019 z dnia 11 lipca 2019 r.;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy: Bezprawność formalna zaskarżonej decyzji
  Decyzja ACER jest formalnie niezgodna z prawem, ponieważ wydając zaskarżoną decyzję, ACER przekroczyła granice swojej właściwości. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy: Bezprawność formalna zaskarżonej decyzji

Decyzja ACER jest formalnie niezgodna z prawem, ponieważ wydając zaskarżoną decyzję, ACER przekroczyła granice swojej właściwości.

| 2. | Zarzut drugi: naruszenie rozporządzenia (UE) 2019/943 Parlamentu Europejskiego i Rady (1).






  — | ACER nie jest uprawniona do ustanowienia mechanizmu, za pomocą którego elementy sieci wewnętrznej są wyłączone z obliczania zdolności przesyłowej w ramach selekcji wstępnej. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi: naruszenie rozporządzenia (UE) 2019/943 Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

—

ACER nie jest uprawniona do ustanowienia mechanizmu, za pomocą którego elementy sieci wewnętrznej są wyłączone z obliczania zdolności przesyłowej w ramach selekcji wstępnej.

| — | W swojej decyzji ACER (i) określiła krytyczne elementy sieci, (ii) przewidziała nierównomierne zastosowanie wartości PTDF do elementów sieci wewnętrznej i elementów sieci międzystrefowej oraz (iii) wprowadziła kryterium efektywności dla elementów sieci wewnętrznej. Jest to sprzeczne z art. 16 ust. 4 i 8 rozporządzenia (UE) 2019/943. |
| --- | --- |

—

W swojej decyzji ACER (i) określiła krytyczne elementy sieci, (ii) przewidziała nierównomierne zastosowanie wartości PTDF do elementów sieci wewnętrznej i elementów sieci międzystrefowej oraz (iii) wprowadziła kryterium efektywności dla elementów sieci wewnętrznej. Jest to sprzeczne z art. 16 ust. 4 i 8 rozporządzenia (UE) 2019/943.

| — | W zaskarżonej decyzji ACER przewidziała, że kształt obszarów rynkowych powinien zostać poddany przeglądowi zgodnie z określoną metodą i w określonych terminach. Jest to sprzeczne z rozporządzeniem (UE) 2019/943. |
| --- | --- |

—

W zaskarżonej decyzji ACER przewidziała, że kształt obszarów rynkowych powinien zostać poddany przeglądowi zgodnie z określoną metodą i w określonych terminach. Jest to sprzeczne z rozporządzeniem (UE) 2019/943.

| — | Operatorzy systemów przesyłowych są de facto zobowiązani do utrzymania 100 % minimalnej zdolności do obrotu i większej dostępności dla handlu transgranicznego na swoich wewnętrznych elementach sieci. Jest to sprzeczne z rozporządzeniem (UE) 2019/943. |
| --- | --- |

—

Operatorzy systemów przesyłowych są de facto zobowiązani do utrzymania 100 % minimalnej zdolności do obrotu i większej dostępności dla handlu transgranicznego na swoich wewnętrznych elementach sieci. Jest to sprzeczne z rozporządzeniem (UE) 2019/943.

| — | ACER chce wyłączyć linie wewnętrzne o wartości PTDF mniejszej niż 10 % z długoterminowej kalkulacji przepustowości. Jest to niezgodne z rozporządzeniem (UE) 2019/943. |
| --- | --- |

—

ACER chce wyłączyć linie wewnętrzne o wartości PTDF mniejszej niż 10 % z długoterminowej kalkulacji przepustowości. Jest to niezgodne z rozporządzeniem (UE) 2019/943.

| — | Wprowadzenie kryterium efektywności stanowiło obejście przepisu przejściowego zawartego w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/943. |
| --- | --- |

—

Wprowadzenie kryterium efektywności stanowiło obejście przepisu przejściowego zawartego w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/943.

| — | Decyzja ACER narusza art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/943, ponieważ nie uwzględnia nowych inwestycji w infrastrukturę sieciową. |
| --- | --- |

—

Decyzja ACER narusza art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/943, ponieważ nie uwzględnia nowych inwestycji w infrastrukturę sieciową.

| — | ACER wymagała szerokiego stosowania środków pomocy związanej z aktywami. Jest to sprzeczne z wymogami rozporządzenia (UE) 2019/943. |
| --- | --- |

—

ACER wymagała szerokiego stosowania środków pomocy związanej z aktywami. Jest to sprzeczne z wymogami rozporządzenia (UE) 2019/943.

| — | ACER dopuszcza się obejścia przepisów rozporządzenia (UE) 2019/943 dotyczących owego kształtu obszarów rynkowych. |
| --- | --- |

—

ACER dopuszcza się obejścia przepisów rozporządzenia (UE) 2019/943 dotyczących owego kształtu obszarów rynkowych.

| — | ACER z naruszeniem właściwości wykonała uprawnienia w zakresie nowego kształtu obszarów rynkowych, naruszając tym samym art. 14 ust. 3, 6-8 oraz art. 15 ust. 5 i 7 rozporządzenia (UE) 2019/943. |
| --- | --- |

—

ACER z naruszeniem właściwości wykonała uprawnienia w zakresie nowego kształtu obszarów rynkowych, naruszając tym samym art. 14 ust. 3, 6-8 oraz art. 15 ust. 5 i 7 rozporządzenia (UE) 2019/943.

| 3. | Zarzut trzeci: naruszenie rozporządzenia Komisji (UE) nr 2015/1222 (2)







  — | Kryterium efektywności wprowadzone przez ACER zmusza państwa członkowskie de facto do zmiany konfiguracji obszarów rynkowych. Jest to sprzeczne z wymogami rozporządzenia (UE) nr 2015/1222. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci: naruszenie rozporządzenia Komisji (UE) nr 2015/1222 (2)

—

Kryterium efektywności wprowadzone przez ACER zmusza państwa członkowskie de facto do zmiany konfiguracji obszarów rynkowych. Jest to sprzeczne z wymogami rozporządzenia (UE) nr 2015/1222.

| — | ACER wymaga daleko idącego zastosowania środków zaradczych. Jest to sprzeczne z wymogami rozporządzenia (UE) nr 2015/1222. |
| --- | --- |

—

ACER wymaga daleko idącego zastosowania środków zaradczych. Jest to sprzeczne z wymogami rozporządzenia (UE) nr 2015/1222.

| 4. | Zarzut czwarty: naruszenie zasady proporcjonalności
  Decyzja ACER jest nieproporcjonalna, ponieważ nie jest w stanie osiągnąć celów rozporządzenia (UE) nr 2015/1222. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty: naruszenie zasady proporcjonalności

Decyzja ACER jest nieproporcjonalna, ponieważ nie jest w stanie osiągnąć celów rozporządzenia (UE) nr 2015/1222.

| 5. | Zarzut piąty: naruszenie zasady niedyskryminacji
  Określenie krytycznych elementów sieci i wczesne środki zaradcze mające na celu usunięcie przepływów pierścieniowych doprowadziłyby do pośredniej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty: naruszenie zasady niedyskryminacji

Określenie krytycznych elementów sieci i wczesne środki zaradcze mające na celu usunięcie przepływów pierścieniowych doprowadziłyby do pośredniej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2019, L 158, s. 54.)

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (Dz.U. 2015, L 197, s.24)

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/71 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/71

---

Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – Essential Export/EUIPO – Shenzhen Liouyi International Trading (TOTU)

(Sprawa T-633/19)

(2019/C 383/79)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Essential Export SA (San José, Kostaryka) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Shenzhen Liouyi International Trading Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TOTU w kolorze czerwonym i czarnym – zgłoszenie nr 16 736 712

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2019 r. w sprawie R 362/2019-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | zmianę zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/72 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/72

---

Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro i in./Komisja

(Sprawa T-635/19)

(2019/C 383/80)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro (Pesaro, Włochy), Montani Antaldi Srl (Pesaro), Fondazione Cassa di Risparmio di Fano (Fano, Włochy), Fondazione Cassa di Risparmio di Jesi (Jesi, Włochy), Fondazione Cassa di Risparmio della Provincia di Macerata (Macerata, Włochy) (przedstawiciele: A. Sandulli oraz B. Cimino, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | ustalenie i stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji Europejskiej z powodu uniemożliwienia, w drodze niezgodnych z prawem poleceń skierowanych do włoskich organów krajowych, dokapitalizowania Banca delle Marche przez Fondo Interbancario italiano per Tutela dei Depositi (włoski międzybankowy fundusz ochrony depozytów, zwany dalej „FITD”); |
| --- | --- |

—

ustalenie i stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji Europejskiej z powodu uniemożliwienia, w drodze niezgodnych z prawem poleceń skierowanych do włoskich organów krajowych, dokapitalizowania Banca delle Marche przez Fondo Interbancario italiano per Tutela dei Depositi (włoski międzybankowy fundusz ochrony depozytów, zwany dalej „FITD”);

| — | zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania za szkodę wyrządzoną stronie skarżącej, oszacowanej zgodnie ze wskazanymi poniżej kryteriami lub w innej kwocie uznanej za słuszną; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania za szkodę wyrządzoną stronie skarżącej, oszacowanej zgodnie ze wskazanymi poniżej kryteriami lub w innej kwocie uznanej za słuszną;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczalności żądania odszkodowawczego.






  — | Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że podnoszona szkoda wynika z działania instytucji europejskiej, mimo że środki restrukturyzacji Banca Marche zostały formalnie przyjęte przez organ krajowy. Banca d’Italia nie dysponowała jakimkolwiek zakresem uznania w tej kwestii, ale podjęła działania w oparciu o szczegółowe polecenia Komisji Europejskiej. Ponadto z uwagi na sposób skorzystania przez Komisję z przysługujących jej uprawnień, strona skarżąca została pozbawiona możliwości wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności do Sądu, w związku z czym skarga o zasądzenie odszkodowania stanowi jedyny dostępny środek procesowy. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczalności żądania odszkodowawczego.

—

Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że podnoszona szkoda wynika z działania instytucji europejskiej, mimo że środki restrukturyzacji Banca Marche zostały formalnie przyjęte przez organ krajowy. Banca d’Italia nie dysponowała jakimkolwiek zakresem uznania w tej kwestii, ale podjęła działania w oparciu o szczegółowe polecenia Komisji Europejskiej. Ponadto z uwagi na sposób skorzystania przez Komisję z przysługujących jej uprawnień, strona skarżąca została pozbawiona możliwości wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności do Sądu, w związku z czym skarga o zasądzenie odszkodowania stanowi jedyny dostępny środek procesowy.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący występowania poważnego i oczywistego naruszenia prawa Unii.






  — | Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że Komisja Europejska uniemożliwiła dokapitalizowanie Banca Marche przez FITD zakładając, że działanie to stanowić będzie pomoc państwa. Jednakże FITD jest podmiotem prywatnym, korzystającym z prywatnych środków i nie podlega kontroli żadnego organu publicznego, jak stwierdził ostatnio Sąd w sprawie [Włochy i in./Komisja (sprawy połączone T-98/16, T-196/16 i T-198/16)]. Chodzi zatem o w pełni zgodny z prawem krok ratowania banku na zasadach rynkowych. Ponadto, naruszenie prawa jest poważne i oczywiste w świetle jasnych uregulowań prawnych w tej dziedzinie, utrwalonego orzecznictwa sądów Unii oraz braku swobodnego uznania ze strony Komisji Europejskiej. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący występowania poważnego i oczywistego naruszenia prawa Unii.

—

Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że Komisja Europejska uniemożliwiła dokapitalizowanie Banca Marche przez FITD zakładając, że działanie to stanowić będzie pomoc państwa. Jednakże FITD jest podmiotem prywatnym, korzystającym z prywatnych środków i nie podlega kontroli żadnego organu publicznego, jak stwierdził ostatnio Sąd w sprawie [Włochy i in./Komisja (sprawy połączone T-98/16, T-196/16 i T-198/16)]. Chodzi zatem o w pełni zgodny z prawem krok ratowania banku na zasadach rynkowych. Ponadto, naruszenie prawa jest poważne i oczywiste w świetle jasnych uregulowań prawnych w tej dziedzinie, utrwalonego orzecznictwa sądów Unii oraz braku swobodnego uznania ze strony Komisji Europejskiej.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący występowania szkody.






  — | Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że zakwestionowane działania Komisji Europejskiej były rzeczywistą i wyłączną przyczyną szkody poniesionej przez stronę skarżącą. Z akt sprawy wynika bowiem w sposób niewątpliwy, że: (i) włoskie organy usiłowały zastosować alternatywne rozwiązanie względem restrukturyzacji Banca delle Marche co zostało uniemożliwione z uwagi na sprzeciw Komisji Europejskiej; (ii) takie alternatywne rozwiązania ograniczyłyby znacznie szkodliwe skutki względem akcjonariuszy i posiadaczy obligacji. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący występowania szkody.

—

Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że zakwestionowane działania Komisji Europejskiej były rzeczywistą i wyłączną przyczyną szkody poniesionej przez stronę skarżącą. Z akt sprawy wynika bowiem w sposób niewątpliwy, że: (i) włoskie organy usiłowały zastosować alternatywne rozwiązanie względem restrukturyzacji Banca delle Marche co zostało uniemożliwione z uwagi na sprzeciw Komisji Europejskiej; (ii) takie alternatywne rozwiązania ograniczyłyby znacznie szkodliwe skutki względem akcjonariuszy i posiadaczy obligacji.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący określenia wysokości szkody.






  — | Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że szkoda powinna być oszacowana z uwzględnieniem wartości końcowej jaką zachowałyby obligacje podporządkowane i akcje Banca Marche będące w posiadaniu strony skarżącej, gdyby w miejsce restrukturyzacji FITD przeprowadził dokapitalizowanie odnośnego banku. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący określenia wysokości szkody.

—

Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że szkoda powinna być oszacowana z uwzględnieniem wartości końcowej jaką zachowałyby obligacje podporządkowane i akcje Banca Marche będące w posiadaniu strony skarżącej, gdyby w miejsce restrukturyzacji FITD przeprowadził dokapitalizowanie odnośnego banku.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/73 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/73

---

Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Sánchez Romero Carvajal Jabugo/EUIPO – Embutidos Monells (5Ms MMMMM)

(Sprawa T-639/19)

(2019/C 383/81)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Sánchez Romero Carvajal Jabugo, SAU (El Puerto de Santa María, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.M. Iglesias Monravá)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Embutidos Monells, SA (San Miguel de Balenya, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy 5Ms MMMMM – zgłoszenie nr 16 338 998

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawie R 1728/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | w konsekwencji odmowę rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego nr 16338998 5Ms MMMMM w klasie 29; |
| --- | --- |

—

w konsekwencji odmowę rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego nr 16338998 5Ms MMMMM w klasie 29;

| — | obciążenie kosztami postępowania każdego, kto sprzeciwi się niniejszej skardze. |
| --- | --- |

—

obciążenie kosztami postępowania każdego, kto sprzeciwi się niniejszej skardze.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/74 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/74

---

Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – FD/Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy

(Sprawa T-641/19)

(2019/C 383/82)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: FD (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną; |
| --- | --- |

—

uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

w konsekwencji:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 grudnia 2018 r., utrzymanej w mocy decyzją odmowną z dnia 14 czerwca 2019 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 grudnia 2018 r., utrzymanej w mocy decyzją odmowną z dnia 14 czerwca 2019 r.;

| — | zasądzenie naprawienia szkody majątkowej w wysokości 75 500 EUR i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę szacowanego na kwotę 30 000 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie naprawienia szkody majątkowej w wysokości 75 500 EUR i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę szacowanego na kwotę 30 000 EUR;

| — | obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie, istnienia nadużycia władzy oraz dopuszczenia się wobec niego aktów mobbingu. Skarżący krytykuje zwłaszcza uzasadnienie nieprzedłużenia jego umowy oparte na zlikwidowaniu jego stanowiska w następstwie reorganizacji w departamencie. Jego zdaniem uzasadnienie to jest błędne, ze względu na to że plan restrukturyzacji nie przewidywał likwidacji stanowiska odpowiadającego właściwościom stanowiska, jakie zajmował skarżący. Ponadto uważa on, że stał się ofiarą mobbingu i że konsekwencje tego mobbingu posłużyły jako uzasadnienie decyzji o nieprzedłużeniu umowy. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie, istnienia nadużycia władzy oraz dopuszczenia się wobec niego aktów mobbingu. Skarżący krytykuje zwłaszcza uzasadnienie nieprzedłużenia jego umowy oparte na zlikwidowaniu jego stanowiska w następstwie reorganizacji w departamencie. Jego zdaniem uzasadnienie to jest błędne, ze względu na to że plan restrukturyzacji nie przewidywał likwidacji stanowiska odpowiadającego właściwościom stanowiska, jakie zajmował skarżący. Ponadto uważa on, że stał się ofiarą mobbingu i że konsekwencje tego mobbingu posłużyły jako uzasadnienie decyzji o nieprzedłużeniu umowy.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, obowiązku staranności i art. 8 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. Skarżący utrzymuje zwłaszcza w tym względzie, że strona pozwana nie uwzględniła w zaskarżonej decyzji jego kompetencji, wyników pracy, zachowania w ramach służby, sytuacji rodzinnej oraz jego stażu pracy. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, obowiązku staranności i art. 8 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. Skarżący utrzymuje zwłaszcza w tym względzie, że strona pozwana nie uwzględniła w zaskarżonej decyzji jego kompetencji, wyników pracy, zachowania w ramach służby, sytuacji rodzinnej oraz jego stażu pracy.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji. Skarżący podnosi, że podstawą decyzji o nieprzedłużeniu jego umowy były przyczyny budżetowe i organizacyjne. Tymczasem umowy innych pracowników, których sytuacja faktyczna i prawna nie różniła się w znaczący sposób od sytuacji skarżącego, mogły mimo takiego kontekstu, zostać przedłużone. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji. Skarżący podnosi, że podstawą decyzji o nieprzedłużeniu jego umowy były przyczyny budżetowe i organizacyjne. Tymczasem umowy innych pracowników, których sytuacja faktyczna i prawna nie różniła się w znaczący sposób od sytuacji skarżącego, mogły mimo takiego kontekstu, zostać przedłużone.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/75 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/75

---

Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – JCDecaux Street Furniture Belgium/Komisja

(Sprawa T-642/19)

(2019/C 383/83)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: JCDecaux Street Furniture Belgium (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler i G. Babin)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej istnienie pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym zastosowanej na rzecz JCDecaux w ramach realizacji umowy z 1984 r. oraz art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim nakazują one państwu belgijskiemu odzyskanie pomocy od JCDecaux; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej istnienie pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym zastosowanej na rzecz JCDecaux w ramach realizacji umowy z 1984 r. oraz art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim nakazują one państwu belgijskiemu odzyskanie pomocy od JCDecaux;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi na decyzję Komisji C(2019) 4466 final z dnia 24 czerwca 2019 r. dotyczącą pomocy państwa SA.33078 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonej przez Belgię na rzecz JC Decaux Belgium Publicité, stona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczy oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa, którego dopuściła się Komisja uznając, że wykorzystywanie przez stronę skarżącą niektórych urządzeń reklamowych, wchodzących w zakres umowy z dnia 16 lipca 1984 r. po upływie terminu jej obowiązywania, stanowi korzyść.






  — | Komisja doszła do błędnego wniosku, że wystąpiła korzyść gospodarcza pomimo, iż miasto Bruksela zastosowało mechanizm kompensacyjny w ramach realizacji obowiązku zachowania równowagi ekonomicznej umowy. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczy oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa, którego dopuściła się Komisja uznając, że wykorzystywanie przez stronę skarżącą niektórych urządzeń reklamowych, wchodzących w zakres umowy z dnia 16 lipca 1984 r. po upływie terminu jej obowiązywania, stanowi korzyść.

—

Komisja doszła do błędnego wniosku, że wystąpiła korzyść gospodarcza pomimo, iż miasto Bruksela zastosowało mechanizm kompensacyjny w ramach realizacji obowiązku zachowania równowagi ekonomicznej umowy.

| — | Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła prawo uznając, że strona skarżąca skorzystała z oszczędności w zakresie czynszów i podatków, co stanowiło korzyść. |
| --- | --- |

—

Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła prawo uznając, że strona skarżąca skorzystała z oszczędności w zakresie czynszów i podatków, co stanowiło korzyść.

| 2. | Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy zgodności – pomocy państwa, która jakoby miała zostać przyznana – z rynkiem wewnętrznym, na podstawie komunikatu Komisji w sprawie ram usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (1) i decyzji w sprawie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym z 2012 r. (2). |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy zgodności – pomocy państwa, która jakoby miała zostać przyznana – z rynkiem wewnętrznym, na podstawie komunikatu Komisji w sprawie ram usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (1) i decyzji w sprawie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym z 2012 r. (2).

| 3. | Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu.






  — | Komisja nie ustosunkowała się wystarczającym stopniu do dowodów podniesionych przez strony, przesądziła o kwocie pomocy podlegającej odzyskaniu w komunikacie prasowym i naruszyła wewnętrzne przepisy proceduralne. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu.

—

Komisja nie ustosunkowała się wystarczającym stopniu do dowodów podniesionych przez strony, przesądziła o kwocie pomocy podlegającej odzyskaniu w komunikacie prasowym i naruszyła wewnętrzne przepisy proceduralne.

| — | Ilościowe określenie kwoty pomocy, która jakoby miała zostać przyznana było niemożliwe i stanowiło przeszkodę w jej odzyskaniu. |
| --- | --- |

—

Ilościowe określenie kwoty pomocy, która jakoby miała zostać przyznana było niemożliwe i stanowiło przeszkodę w jej odzyskaniu.

| 4. | Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy przedawnienia pomocy państwa stwierdzonej w zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy przedawnienia pomocy państwa stwierdzonej w zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Komunikat Komisji w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (2011) (Dz.U. 2012, C 8, s.15)

(2)  Decyzja Komisji z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. 2012, L 7, s. 3).

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/76 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/76

---

Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Dermavita/EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM ULTRA)

(Sprawa T-643/19)

(2019/C 383/84)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Dermavita Co. Ltd (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat D. Todorov)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Allergan Holdings France (Courbevoie, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „JUVEDERM ULTRA” – unijny znak towarowy nr 6 295 638

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2019 r. w sprawach połączonych R 1655/2018-4 i R 1723/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie częściowej nieważności decyzji dotyczącej oddalenia odwołania R 1723/2018-4 oraz decyzji o niedokonaniu unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego nr 6 295 638 w odniesieniu do towarów z klasy 5; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie częściowej nieważności decyzji dotyczącej oddalenia odwołania R 1723/2018-4 oraz decyzji o niedokonaniu unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego nr 6 295 638 w odniesieniu do towarów z klasy 5; oraz

| — | nakazanie EUIPO i drugiej stronie postępowania przed izbą odwoławczą pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez wnoszącą o unieważnienie prawa do znaku na każdym etapie postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku oraz postępowania odwoławczego, w tym kosztów postępowania przed EUIPO i Sądem. |
| --- | --- |

—

nakazanie EUIPO i drugiej stronie postępowania przed izbą odwoławczą pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez wnoszącą o unieważnienie prawa do znaku na każdym etapie postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku oraz postępowania odwoławczego, w tym kosztów postępowania przed EUIPO i Sądem.

Podniesione zarzuty

| — | Błędna wykładania mającego zastosowanie prawa w odniesieniu do oceny charakteru towarów, dla których znak towarowy był używany; |
| --- | --- |

—

Błędna wykładania mającego zastosowanie prawa w odniesieniu do oceny charakteru towarów, dla których znak towarowy był używany;

| — | Nieprawidłowa interpretacja niektórych dowodów przedstawionych w postępowaniu w odniesieniu do używania znaku towarowego przez osoby trzecie za zgodą właściciela unijnego znaku towarowego; |
| --- | --- |

—

Nieprawidłowa interpretacja niektórych dowodów przedstawionych w postępowaniu w odniesieniu do używania znaku towarowego przez osoby trzecie za zgodą właściciela unijnego znaku towarowego;

| — | Brak wystarczających dowodów zgody właściciela unijnego znaku towarowego w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Brak wystarczających dowodów zgody właściciela unijnego znaku towarowego w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/77 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/77

---

Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Linde Material Handling/EUIPO – Verti Aseguradora (VertiLight)

(Sprawa T-644/19)

(2019/C 383/85)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Linde Material Handling GmbH (Aschaffenburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Plate i R. Kaase)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Verti Aseguradora, Compañía de seguros y reaseguros, SA (Madryt, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy VertiLight – zgłoszenie nr 16 161 788

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lipca 2019 r. w sprawie R 1849/2018-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie obowiązku przedstawienia uzasadnienia na podstawie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie obowiązku przedstawienia uzasadnienia na podstawie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym na podstawie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym na podstawie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/78 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/78

---

Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – eSky Group IP/EUIPO – Gröpel (e)

(Sprawa T-646/19)

(2019/C 383/86)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: eSky Group IP sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat P. Kurcman)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gerhard Gröpel (Straubing, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „e” w kolorach turkusowym, białym, ciemno niebieskim, niebieskim, i jasno różowym – zgłoszenie nr 16 731 333

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawie R 223/2019-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 29 listopada 2018 r. wydanej w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 2 957 168; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 29 listopada 2018 r. wydanej w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 2 957 168;

| — | przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO;

| — | obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów, Izbą Odwoławczą i Sądem. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów, Izbą Odwoławczą i Sądem.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/78 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/78

---

Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – FF Group Romania/EUIPO – KiK Textilien und Non-Food (_kix)

(Sprawa T-659/19)

(2019/C 383/87)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: FF Group Romania SRL (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat A. Căvescu)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: KiK Textilien und Non-Food GmbH (Bönen, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „_kix” w kolorach czarnym, białym i zielonym – zgłoszenie nr 12 517 901

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie R 353/2019-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625]; |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625];

| — | Naruszenie zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95; |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95;

| — | Naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa, bezstronności i równości; |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa, bezstronności i równości;

| — | Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym i prawa do rzetelnego procesu sądowego; |
| --- | --- |

—

Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym i prawa do rzetelnego procesu sądowego;

| — | Nadużycie władzy. |
| --- | --- |

—

Nadużycie władzy.

---

| 11.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 383/79 |
| --- | --- | --- | --- |

11.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 383/79

---

Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. Allergan Holdings France/EUIPO – Dermavita (JUVEDERM ULTRA)

(Sprawa T-664/19)

(2019/C 383/88)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Allergan Holdings France (Courbevoie, Francja) (przedstawiciel: J. Day, Solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dermavita Co. Ltd (Bejrut, Liban)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy JUVEDERM ULTRA – unijny znak towarowy nr 6 295 638

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2019 r. w sprawach połączonych R 1655/2018-4 i R 1723/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej wygaśnięcie unijnego znaku towarowego nr 6 295 638 JUVEDERM ULTRA dla zakwestionowanych towarów; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej wygaśnięcie unijnego znaku towarowego nr 6 295 638 JUVEDERM ULTRA dla zakwestionowanych towarów;

| — | obciążenie EUIPO i Dermavita Co. Ltd. ich własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO i Dermavita Co. Ltd. ich własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 58 ust. 1 i art. 64 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 58 ust. 1 i art. 64 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---