# Dziennik Urzędowy C 386/2019

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 386 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6214 listopada 2019 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 386

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6214 listopada 2019

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | II   Komunikaty |
| | WSPÓLNE DEKLARACJE |
| | Rada |
| 2019/C 386/01 | Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady | 1 |

Spis treśći

Strona

II   Komunikaty

WSPÓLNE DEKLARACJE

Rada

2019/C 386/01

Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady

1

---

| | IV   Informacje |
| --- | --- |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Rada |
| 2019/C 386/02 | Unijny wykaz jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych – Sprawozdanie Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) sugerujące zmiany do załączników do konkluzji Rady z dnia 12 marca 2019 r., w tym skreślenie jednej jurysdykcji z wykazu | 2 |
| | Komisja Europejska |
| 2019/C 386/03 | Kursy walutowe euro — 13 listopada 2019 r. | 5 |
| 2019/C 386/04 | OGŁOSZENIE KOMISJI Wytyczne dotyczące wywozu, powrotnego wywozu i przywozu rogów nosorożca oraz wewnątrzunijnego handlu nimi | 6 |
| 2019/C 386/05 | Zawiadomienie Komisji Wytyczne dotyczące stosowania zwolnień na podstawie dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE, zmieniona dyrektywą 2014/52/UE) – art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 4 i 5 | 12 |
| 2019/C 386/06 | Opinia Komitetu Doradczego ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących wydana na posiedzeniu dnia 5 lipca 2019 r. dotycząca wstępnego projektu decyzji w sprawie AT.40432 – Merchandising postaci fikcyjnych Sprawozdawca: Słowenia (
  1
  ) | 21 |
| 2019/C 386/07 | Sprawozdanie końcowe urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające Sprawa AT.40432 – Merchandising postaci fikcyjnych (
  1
  ) | 22 |
| 2019/C 386/08 | Streszczenie decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2019 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Sprawa AT.40432 – Merchandising postaci fikcyjnych)
  (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 5087 final)

   (
  1
  ) | 24 |

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Rada

2019/C 386/02

Unijny wykaz jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych – Sprawozdanie Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) sugerujące zmiany do załączników do konkluzji Rady z dnia 12 marca 2019 r., w tym skreślenie jednej jurysdykcji z wykazu

2

Komisja Europejska

2019/C 386/03

Kursy walutowe euro — 13 listopada 2019 r.

5

2019/C 386/04

OGŁOSZENIE KOMISJI Wytyczne dotyczące wywozu, powrotnego wywozu i przywozu rogów nosorożca oraz wewnątrzunijnego handlu nimi

6

2019/C 386/05

Zawiadomienie Komisji Wytyczne dotyczące stosowania zwolnień na podstawie dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE, zmieniona dyrektywą 2014/52/UE) – art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 4 i 5

12

2019/C 386/06

Opinia Komitetu Doradczego ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących wydana na posiedzeniu dnia 5 lipca 2019 r. dotycząca wstępnego projektu decyzji w sprawie AT.40432 – Merchandising postaci fikcyjnych Sprawozdawca: Słowenia (
  1
  )

1

21

2019/C 386/07

Sprawozdanie końcowe urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające Sprawa AT.40432 – Merchandising postaci fikcyjnych (
  1
  )

1

22

2019/C 386/08

Streszczenie decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2019 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Sprawa AT.40432 – Merchandising postaci fikcyjnych)
  (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 5087 final)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2019) 5087 final)

1

24

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI |
| | Komisja Europejska |
| 2019/C 386/09 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.9567 – PGGM/Macquarie/Genesee &Wyoming Australia) Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  ) | 28 |
| 2019/C 386/10 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.9580 – Permira/Smith & Wiliamson) Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  ) | 30 |
| 2019/C 386/11 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.9611 — Pavilion Energy/Iberdrola Group (European LNG Asset Portfolio)) Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  ) | 32 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

2019/C 386/09

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.9567 – PGGM/Macquarie/Genesee &Wyoming Australia) Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  )

1

28

2019/C 386/10

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.9580 – Permira/Smith & Wiliamson) Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  )

1

30

2019/C 386/11

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.9611 — Pavilion Energy/Iberdrola Group (European LNG Asset Portfolio)) Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  )

1

32

---

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG. |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

II Komunikaty

WSPÓLNE DEKLARACJE

Rada

| 14.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 386/1 |
| --- | --- | --- | --- |

14.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 386/1

---

Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady

(2019/C 386/01)

Oczekuje się, że w najbliższych latach Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej będzie musiała stawić czoła licznym wyzwaniom, aby zaspokoić wyjątkowe potrzeby w zakresie rekrutacji, szkolenia i zatrzymywania wykwalifikowanej kadry z możliwie najszerszego obszaru geograficznego. Z uwagi na mandat Agencji i wysoką liczbę jej pracowników zasadnicze znaczenie ma zbadanie, jakie mechanizmy umożliwiłyby zagwarantowanie jej atrakcyjności jako pracodawcy w drodze dopasowania zarobków personelu Agencji w Warszawie, zgodnie z obowiązującym prawem Unii.

W związku z powyższym Parlament Europejski i Rada apelują do Komisji o dokonanie oceny podstawy i warunków wprowadzenia odpowiedniego mechanizmu, zwłaszcza w kontekście wniosków dotyczących przeglądu Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (1). Bez względu na swój kształt mechanizm ten będzie współmierny do znaczenia założonych celów oraz nie będzie skutkował nierównym traktowaniem pracowników instytucji, organów, urzędów i agencji Unii, jeżeli takie instytucje, organy, urzędy i agencje Unii będą miały do czynienia z podobną sytuacją.

---

(1)  Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Rada

| 14.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 386/2 |
| --- | --- | --- | --- |

14.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 386/2

---

Unijny wykaz jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych – Sprawozdanie Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) sugerujące zmiany do załączników do konkluzji Rady z dnia 12 marca 2019 r., w tym skreślenie jednej jurysdykcji z wykazu

(2019/C 386/02)

Ze skutkiem od dnia publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej załączniki I i II do konkluzji Rady z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie zmienionego unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych (1), ze zmianami z dnia 22 maja 2019 r. (2), 21 czerwca 2019 r. (3) i 17 października 2019 r. (4), zastępuje się następującymi nowymi załącznikami I i II:

„ZAŁĄCZNIK I

Unijny wykaz jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych

1.   Samoa Amerykańskie

Samoa Amerykańskie nie stosuje żadnej automatycznej wymiany informacji finansowych, nie podpisało ani nie ratyfikowało, nawet poprzez jurysdykcję, której jest terytorium zależnym, wielostronnej konwencji OECD o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, ze zmianami, nie zobowiązało się do stosowania minimalnych standardów dotyczących BEPS ani nie zobowiązało się, że zajmie się tymi kwestiami.

2.   Fidżi

Fidżi nie zmieniło jeszcze ani nie zniosło swoich szkodliwych preferencyjnych systemów podatkowych.

Podjęte przez to państwo zobowiązanie dotyczące spełnienia kryteriów 1.2, 1.3 i 3.1 do końca 2019 r. będzie nadal monitorowane.

3.   Guam

Guam nie stosuje żadnej automatycznej wymiany informacji finansowych, nie podpisał ani nie ratyfikował, nawet poprzez jurysdykcję, której jest terytorium zależnym, wielostronnej konwencji OECD o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, ze zmianami, nie zobowiązał się do stosowania minimalnych standardów dotyczących BEPS ani do tego, że zajmie się tymi kwestiami.

4.   Oman

Oman nie stosuje żadnej automatycznej wymiany informacji finansowych, nie podpisał ani nie ratyfikował wielostronnej konwencji OECD o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, ze zmianami, ani nie rozwiązał jeszcze tych kwestii.

5.   Samoa

Samoa stosuje szkodliwy preferencyjny system podatkowy i nie zobowiązało się, że zajmie się tą kwestią.

Ponadto Samoa zobowiązało się do spełnienia kryterium 3.1 do końca 2018 r., jednak nie rozwiązało jeszcze tej kwestii.

6.   Trynidad i Tobago

Trynidad i Tobago otrzymał od Światowego Forum Przejrzystości i Wymiany Informacji do Celów Podatkowych ocenę »nie spełnia« (ang. non compliant) w odniesieniu do wymiany informacji na wniosek.

Zobowiązanie Trynidadu i Tobago dotyczące spełnienia kryteriów 1.1, 1.2, 1.3 i 2.1 do końca 2019 r. będzie monitorowane.

7.   Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych

Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych nie stosują żadnej automatycznej wymiany informacji finansowych, nie podpisały ani nie ratyfikowały, nawet poprzez jurysdykcję, której są terytorium zależnym, wielostronnej konwencji OECD o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, ze zmianami, stosują szkodliwe preferencyjne systemy podatkowe, nie zobowiązały się do stosowania minimalnych standardów dotyczących BEPS ani do tego, że zajmą się tymi kwestiami.

8.   Vanuatu

Vanuatu wspiera struktury typu offshore i uzgodnienia mające przyciągać zyski, które nie odzwierciedlają rzeczywistej istoty ekonomicznej transakcji, i nie rozwiązało jeszcze tej kwestii.”.

„ZAŁĄCZNIK II

Aktualny stan współpracy z UE w odniesieniu do zobowiązań podjętych w celu wdrożenia zasad dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych

1.   Przejrzystość

1.1.   Zobowiązanie do wdrożenia automatycznej wymiany informacji albo poprzez podpisanie wielostronnej umowy między właściwymi organami, albo poprzez umowy dwustronne

Następujące jurysdykcje zobowiązały się wdrożyć automatyczną wymianę informacji do końca 2019 r.:

Palau i Turcja

1.2.   Członkostwo w Światowym Forum Przejrzystości i Wymiany Informacji do Celów Podatkowych i satysfakcjonująca ocena odnośnie do wymiany informacji na wniosek

Następujące jurysdykcje, które zobowiązały się uzyskać wystarczającą ocenę do końca 2019 r., oczekują na dodatkową weryfikację ze strony Światowego Forum Przejrzystości i Wymiany Informacji do Celów Podatkowych:

Anguilla, Wyspy Marshalla i Curaçao

Następujące jurysdykcje zobowiązały się przystąpić do Światowego Forum Przejrzystości i Wymiany Informacji do Celów Podatkowych lub uzyskać wystarczającą ocenę do końca 2019 r.:

Jordania, Palau, Turcja i Wietnam

1.3.   Podpisanie i ratyfikacja wielostronnej konwencji OECD o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych lub sieci umów obejmującej wszystkie państwa członkowskie UE

Następujące jurysdykcje zobowiązały się podpisać i ratyfikować wielostronną konwencję OECD o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych lub ustanowić sieć umów obejmującą wszystkie państwa członkowskie UE do końca 2019 r.:

Armenia, Bośnia i Hercegowina, Botswana, Czarnogóra, Eswatini, Jordania, Malediwy, Mongolia, Namibia, Palau, Republika Zielonego Przylądka, Tajlandia i Wietnam

2.   Sprawiedliwe opodatkowanie

2.1.   Istnienie szkodliwych systemów podatkowych

Następującej jurysdykcji, która zobowiązała się do zmiany lub zniesienia swoich szkodliwych systemów podatkowych obejmujących działalność wytwórczą i podobne działania charakteryzujące się niską mobilnością do końca 2018 r. i wykazała konkretne postępy w zainicjowaniu tych reform w 2018 r., przyznano czas do końca 2019 r. na dostosowanie swoich przepisów:

Maroko

Następującym jurysdykcjom, które zobowiązały się do zmiany lub zniesienia swoich szkodliwych systemów podatkowych do końca 2018 r., lecz którym działanie to uniemożliwiły faktyczne problemy natury instytucjonalnej lub konstytucyjnej mimo konkretnych postępów w 2018 r., przyznano czas do końca 2019 r. na dostosowanie ich przepisów:

Wyspy Cooka i Malediwy.

Następujące jurysdykcje zobowiązały się zmienić lub znieść szkodliwe systemy podatkowe do końca 2019 r.:

Antigua i Barbuda, Australia, Belize, Curaçao, Maroko, Namibia, Saint Kitts i Nevis, Saint Lucia oraz Seszele

Następująca jurysdykcja zobowiązała się zmienić lub znieść szkodliwe systemy podatkowe do końca 2020 r.:

Jordania

2.2.   Istnienie systemów podatkowych wspierających struktury typu offshore mające przyciągać zyski, które nie odzwierciedlają rzeczywistej działalności gospodarczej

Następującym jurysdykcjom, które zobowiązały się do zajęcia się kwestiami dotyczącymi istoty ekonomicznej transakcji w dziedzinie funduszy zbiorowego inwestowania, nawiązały konstruktywny dialog z grupą i nadal współpracują przyznano czas do końca 2019 r. na dostosowanie ich przepisów:

Bahamy, Bermudy, Brytyjskie Wyspy Dziewicze oraz Kajmany

Następująca jurysdykcja zobowiązała się zaradzić problemom związanym z istotą ekonomiczną do końca 2019 r.:

Barbados

3.   Środki przeciwdziałające BEPS

3.1.   Członkostwo w otwartych ramach w zakresie BEPS lub zobowiązanie się do wdrożenia minimalnych standardów OECD dotyczących przeciwdziałania BEPS

Następujące jurysdykcje zobowiązały się przystąpić do otwartych ram w zakresie BEPS lub wdrożyć minimalne standardy OECD dotyczące przeciwdziałania BEPS do końca 2019 r.:

Jordania i Czarnogóra

Następujące jurysdykcje zobowiązały się przystąpić do otwartych ram w zakresie BEPS lub wdrożyć minimalne standardy OECD dotyczący przeciwdziałania BEPS, o ile takie zobowiązanie stanie się relewantne:

Nauru, Niue i Palau.

---

(1)  Dz.U. C 114 z 26.3.2019, s. 2.

1

(2)  Dz.U. C 176 z 22.5.2019, s. 2.

2

(3)  Dz.U. C 210 z 21.6.2019, s. 8.

3

(4)  Dz.U. C 351 z 17.10.2019, s. 7.

4

---

Komisja Europejska

| 14.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 386/5 |
| --- | --- | --- | --- |

14.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 386/5

---

Kursy walutowe euro (1)

13 listopada 2019 r.

(2019/C 386/03)

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,1006 |
| JPY | Jen | 119,79 |
| DKK | Korona duńska | 7,4725 |
| GBP | Funt szterling | 0,85760 |
| SEK | Korona szwedzka | 10,7353 |
| CHF | Frank szwajcarski | 1,0894 |
| ISK | Korona islandzka | 137,70 |
| NOK | Korona norweska | 10,1390 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 25,591 |
| HUF | Forint węgierski | 334,75 |
| PLN | Złoty polski | 4,2874 |
| RON | Lej rumuński | 4,7633 |
| TRY | Lir turecki | 6,3316 |
| AUD | Dolar australijski | 1,6127 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,4592 |
| HKD | Dolar Hongkongu | 8,6204 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,7228 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,5000 |
| KRW | Won | 1 288,15 |
| ZAR | Rand | 16,4441 |
| CNY | Yuan renminbi | 7,7281 |
| HRK | Kuna chorwacka | 7,4415 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 15 522,75 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,5713 |
| PHP | Peso filipińskie | 56,025 |
| RUB | Rubel rosyjski | 70,8149 |
| THB | Bat tajlandzki | 33,277 |
| BRL | Real | 4,6017 |
| MXN | Peso meksykańskie | 21,3723 |
| INR | Rupia indyjska | 79,3190 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,1006

JPY

Jen

119,79

DKK

Korona duńska

7,4725

GBP

Funt szterling

0,85760

SEK

Korona szwedzka

10,7353

CHF

Frank szwajcarski

1,0894

ISK

Korona islandzka

137,70

NOK

Korona norweska

10,1390

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

25,591

HUF

Forint węgierski

334,75

PLN

Złoty polski

4,2874

RON

Lej rumuński

4,7633

TRY

Lir turecki

6,3316

AUD

Dolar australijski

1,6127

CAD

Dolar kanadyjski

1,4592

HKD

Dolar Hongkongu

8,6204

NZD

Dolar nowozelandzki

1,7228

SGD

Dolar singapurski

1,5000

KRW

Won

1 288,15

ZAR

Rand

16,4441

CNY

Yuan renminbi

7,7281

HRK

Kuna chorwacka

7,4415

IDR

Rupia indonezyjska

15 522,75

MYR

Ringgit malezyjski

4,5713

PHP

Peso filipińskie

56,025

RUB

Rubel rosyjski

70,8149

THB

Bat tajlandzki

33,277

BRL

Real

4,6017

MXN

Peso meksykańskie

21,3723

INR

Rupia indyjska

79,3190

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

---

| 14.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 386/6 |
| --- | --- | --- | --- |

14.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 386/6

---

OGŁOSZENIE KOMISJI

Wytyczne dotyczące wywozu, powrotnego wywozu i przywozu rogów nosorożca oraz wewnątrzunijnego handlu nimi

(2019/C 386/04)

1.   Podstawowe informacje na temat ochrony nosorożców oraz zagrożeń na skutek kłusownictwa i nielegalnego handlu

Wszystkie gatunki nosorożca są ujęte w załączniku I do konwencji CITES, z wyjątkiem wymienionych w załączniku II populacji nosorożca białego (Ceratotherium simum simum) z Republiki Południowej Afryki i Eswatini.

Przez sześć lat z rzędu (lata 2009–2015) odnotowywano wzrost nielegalnych polowań na nosorożce w Afryce. Zarejestrowano ich najwięcej w 2015 r., kiedy to zabijano niemal 3,7 nosorożców każdego dnia, chociaż tempo wzrostu zmalało w latach 2013–2015 (1). Mimo że od 2015 r. odnotowuje się spadek liczby zabitych nosorożców, kłusownictwo nadal utrzymuje się na wysokim poziomie, o czym świadczy fakt, że w 2017 r. w wyniku nielegalnych polowań ginęły 3,1 nosorożce dziennie. Wygląda na to, że spadek poziomu kłusownictwa z 2015 r. wystąpił również w 2018 r. W wielu państwach zasięgu odnotowany poziom kłusownictwa był niski lub spadł w pierwszych ośmiu–dziewięciu miesiącach roku (2). Trwające nadal nielegalne polowania na nosorożce i handel ich rogami niweczą zatem wzrost populacji nosorożców białych i czarnych (Ceratotherium simum oraz Diceros bicornis), stanowiący skutek wzmożonych środków ochrony jakie podejmowano przez ostatnie dziesięciolecia w państwach zasięgu – zwłaszcza w Republice Południowej Afryki.

W całej UE odnotowano działania podmiotów przestępczości zorganizowanej mające na celu zdobycie rogów nosorożców i handel nimi. Wprowadzanie części ciał nosorożców oraz produktów pochodnych do UE nie jest dozwolone do celów handlowych, natomiast zezwala się na wprowadzanie ich do UE pod pewnymi warunkami – na przykład w postaci trofeów myśliwskich (3). Tego rodzaju trofea myśliwskie uznaje się za dobra osobiste lub majątek gospodarstwa domowego na podstawie art. 57 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 (4). Nie można ich sprzedawać ani wykorzystywać w żaden inny sposób w celu uzyskania korzyści handlowych i muszą one pozostać w posiadaniu myśliwego po przywozie. W ciągu ostatnich lat przepisy dotyczące handlu trofeami myśliwskimi okazów nosorożca były nadużywane przez organizacje, które opłacały polowania myśliwych na nosorożca, na przykład w Republice Południowej Afryki. Dochodzenia przeprowadzone w niektórych państwach członkowskich i w państwach trzecich wskazują, że podobny sposób działania, w ramach którego zatrudniano pseudo-myśliwych, a nawet myśliwych polujących „w dobrej wierze”, był szeroko wykorzystywany przez organizacje przestępcze działające na terenie UE. Po przywozie trofeów organizacje wchodziły w posiadanie rogów i przemycały je do Azji.

Przed przyjęciem pierwszej wersji niniejszych wytycznych w lutym 2011 r. wiele państw członkowskich odnotowało wzrost handlu wewnątrzunijnego i powrotnego wywozu rogów nosorożca prezentowanych jako „antyki” lub „przetworzone okazy”. W wielu przypadkach dochodzenia wykazały, że motywacja nabywców miała niewiele wspólnego z artystycznym charakterem przedmiotów. Wskazywał na to fakt, że ceny za takie produkty były głównie powiązane z ich masą, a nie z wartością artystyczną.

W 2010 r. dwa państwa członkowskie przyjęły ścisłą interpretację przepisów unijnych dotyczących powrotnego wywozu produktów z nosorożca. Następnie inne państwa członkowskie otrzymały wnioski o wydanie świadectw powrotnego wywozu lub wnioski o udzielenie informacji na temat tego, jak takie wnioski zostałyby przez nie rozpatrzone. Oznaczało to, że niektórzy przedsiębiorcy próbowali obejść zasady dwóch systemów i znaleźć inne sposoby na dokonanie powrotnego wywozu tych produktów z UE.

Kolejnym dowodem na to, ze zagrożenie nie ustało, jest fakt, że choć liczba kradzieży rogów nosorożców z muzeów, domów aukcyjnych, sklepów z antykami i z pracowni preparacji zwierząt w ostatnim czasie znacząco spadła, w marcu 2017 r. po raz pierwszy zabito nosorożca dla jego rogów na terenie europejskiego parku zoologicznego (5).

Istnieje silne domniemanie, że powrotny wywóz rogów nosorożca z UE może stymulować popyt na rogi w Azji – w szczególności do celów medycznych – oraz może przyczynić się do utrzymania wysokich cen lub nawet do ich wzrostu. Wydaje się, że w wielu państwach członkowskich niektórzy przedsiębiorcy podejmują skoordynowane próby nabycia rogów nosorożca w celu ich (powrotnego) wywozu do Azji. Z kolei tak wysoki popyt na wysokiej jakości produkty również tworzy lukratywny i bardzo atrakcyjny dla kłusowników rynek, który sprzyja nielegalnemu handlowi i działalności przestępczej. Zagraża to w jeszcze większym stopniu ochronie pozostałej populacji nosorożca.

2.   Cel i status niniejszego dokumentu

Unijne ramy regulacyjne w zakresie handlu dziką fauną i florą należy interpretować w świetle ich celów i zasady ostrożności oraz z należytym uwzględnieniem wiedzy na temat ostatnich wydarzeń. Jest konieczne, aby państwa członkowskie nadal egzekwowały przepisy UE dotyczące handlu dziką fauną i florą w sposób, który przyczynia się do ochrony i zachowania gatunków.

Potrzebne są wytyczne, aby wszystkie państwa członkowskie stosowały wspólne podejście w kwestii wywozu i powrotnego wywozu produktów z nosorożca (sekcja 3.a), wewnątrzunijnego handlu rogami nosorożca (sekcja 3.b), przywozu do UE produktów z nosorożca zadeklarowanych jako „trofea myśliwskie” (sekcja 4), jak również innych rodzajów przywozu do UE przetworzonych lub surowych okazów rogów nosorożca do własnego i niekomercyjnego użytku (sekcja 5).

Niniejsze wytyczne zostały opracowane przez służby Komisji, a projekt zatwierdził Komitet ds. Handlu Dziką Fauną i Florą, ustanowiony na mocy art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 (6) („rozporządzenie podstawowe”), a tym samym zatwierdziły go właściwe organy państw członkowskich.

Wytyczne te mają pomóc organom krajowym w stosowaniu rozporządzenia (WE) nr 338/97. Nie są one prawnie wiążące; ich wyłącznym celem jest zapewnienie informacji dotyczących określonych aspektów rozporządzenia (WE) nr 338/97 i rozporządzenia (WE) nr 865/2006 oraz działań uznawanych za najlepsze praktyki. Wytyczne te nie zastępują, nie zmieniają ani nie dodają przepisów do obowiązującego prawa Unii. Niniejszych wytycznych nie należy też rozpatrywać oddzielnie; muszą być one stosowane w połączeniu z odpowiednim prawodawstwem, w tym z innymi właściwymi przepisami dotyczącymi przywozu produktów zwierzęcych, a nie jako „osobne” odniesienie. Jedynie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest upoważniony do interpretowania prawa Unii w wiążący sposób.

Dokument ten zostanie opublikowany przez służby Komisji w wersji elektronicznej i może zostać opublikowany przez państwa członkowskie. Unijny Komitet ds. Handlu Dziką Fauną i Florą dokona przeglądu tych wytycznych w stosownym terminie.

3.   Wytyczne dotyczące interpretacji przepisów UE dotyczących wywozu i powrotnego wywozu rogów nosorożca oraz wewnątrzunijnego handlu nimi

Akty prawa Unii należy interpretować zgodnie z ich celami. Art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 stanowi, że celem tego rozporządzenia jest „ochrona gatunków dzikiej flory i fauny oraz zagwarantowanie ich zachowania poprzez regulację handlu nimi”. Przepisy tego rozporządzenia należy zatem interpretować w sposób spójny ze wspomnianym celem.

Ponadto zgodnie z art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej polityka ochrony środowiska musi być oparta na zasadzie ostrożności. Oznacza to, że jeżeli działanie lub polityka może spowodować poważne lub nieodwracalne szkody dla społeczeństwa lub środowiska naturalnego, braku pełnej pewności naukowej nie należy wykorzystywać jako powodu do odkładania w czasie opłacalnych środków mających na celu zapobieżenie takim szkodom. Wspomniana zasada ma na celu zapewnienie wyższego poziomu ochrony środowiska dzięki podejmowaniu decyzji o charakterze zapobiegawczym w przypadku takiego ryzyka.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zasada ostrożności ma zastosowanie między innymi do interpretacji i stosowania wspólnotowego dorobku prawnego w zakresie środowiska, a zatem również do interpretacji i stosowania rozporządzenia podstawowego. Państwa członkowskie powinny stosować zasadę ostrożności w ramach przysługującego im na podstawie rozporządzenia podstawowego prawa do swobodnego decydowania (7).

a)   Wnioski o wydanie zezwoleń lub świadectw zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 (wywóz lub powrotny wywóz)

Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. d) rozporządzenia podstawowego przy ocenie wniosków dotyczących wywozu i powrotnego wywozu rogu nosorożca organy administracyjne państwa członkowskiego muszą upewnić się „po konsultacjach z właściwym organem naukowym, że z
  ochroną gatunku nie wiążą się żadne inne czynniki, które przemawiają przeciwko wydaniu zezwolenia na wywóz” (wyróżnienie dodano). Przepis ten ma zastosowanie do wniosków o wydanie zezwoleń na wywóz, jak również – zgodnie z art. 5 ust. 3 – do świadectw powrotnego wywozu okazów gatunków z załącznika A i załącznika B. Ten warunek dotyczy wszystkich okazów rogu nosorożca, niezależnie od tego, czy są one uważane za „okazy przetworzone” czy też nie (8).

W obecnych okolicznościach, w świetle zasady ostrożności, oraz o ile nie pojawią się rozstrzygające dowody naukowe o wymowie przeciwnej, państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę, że istnieją poważne czynniki związane z ochroną nosorożca przemawiające przeciwko wydawaniu zezwoleń na wywóz i świadectw powrotnego wywozu.

Należy zatem uznać za słuszne, aby państwa członkowskie wprowadziły środek tymczasowy, zgodnie z którym nie będą wydawane zezwolenia na wywóz ani świadectwa powrotnego wywozu rogów nosorożca, z wyjątkiem przypadków, gdy organ administracyjny zyska pewność, że takie zezwolenia lub świadectwa będą stosowane do legalnych celów, np. gdy:

| (i) | przedmiot jest częścią rzeczywistej kulturalnej lub artystycznej wymiany towarów między renomowanymi instytucjami (np. muzeami); |
| --- | --- |

(i)

przedmiot jest częścią rzeczywistej kulturalnej lub artystycznej wymiany towarów między renomowanymi instytucjami (np. muzeami);

| (ii) | przedmiot jest uznanym dziełem sztuki i organ administracyjny jest pewny, że ze względu na swoją wartość nie zostanie on wykorzystany do innych celów; |
| --- | --- |

(ii)

przedmiot jest uznanym dziełem sztuki i organ administracyjny jest pewny, że ze względu na swoją wartość nie zostanie on wykorzystany do innych celów;

| (iii) | przedmiot ten nie został sprzedany i stanowi część dziedzictwa transportowanego w ramach przenosin rodziny lub jako część zapisu; lub |
| --- | --- |

(iii)

przedmiot ten nie został sprzedany i stanowi część dziedzictwa transportowanego w ramach przenosin rodziny lub jako część zapisu; lub

| (iv) | przedmiot jest częścią projektu badawczego prowadzonego w dobrej wierze. |
| --- | --- |

(iv)

przedmiot jest częścią projektu badawczego prowadzonego w dobrej wierze.

Należy również uwzględnić wszelkie bardziej rygorystyczne środki państw trzecich, które mogą obejmować ogólne zakazy przywozu rogów nosorożca. W tym kontekście dane państwo członkowskie powinno – przed wydaniem świadectwa powrotnego wywozu lub zezwolenia na wywóz na warunkach określonych w niniejszej sekcji – poinformować organy CITES kraju przeznaczenia o danej transakcji oraz sprawdzić, czy zgadzają się one na przywóz danego okazu.

W każdym przypadku należy sprawdzić i zarejestrować tożsamość eksportera i importera (np. poprzez zachowanie kopii ich dokumentów tożsamości).

b)   Wnioski o wydanie świadectw zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 (handel wewnątrzunijny)

Komercyjny handel wewnątrzunijny okazami z załącznika A jest zabroniony na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Odstępstwo od zakazu przewidziano w art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia, które upoważnia państwa członkowskie do odstąpienia od tego zakazu, jeżeli spełnione są pewne warunki (wymienione w lit. a)–h)) (9). Ze słowa „może” użytego w art. 8 ust. 3 (10) wynika, że państwa członkowskie nie są, ogólnie rzecz biorąc, zobowiązane do wydawania świadectw do celów handlu wewnątrzunijnego, nawet jeśli te warunki są spełnione, chyba że prawo Unii stanowi inaczej. Innymi słowy, nie można uznać, że art. 8 ust. 3 przyznaje wnioskodawcy prawo do otrzymania świadectwa do celów handlu wewnątrzunijnego. Państwa członkowskie mogą odmówić wydania świadectwa, jeżeli okaże się to odpowiednim działaniem na rzecz ochrony i zachowania gatunku oraz jeśli odmowa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Służby Komisji oraz unijny Komitet ds. Handlu Dziką Fauną i Florą uważają, że sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku, gdy wnioskodawca ostatecznie nie wykaże legalności i spójności transakcji z celami rozporządzenia podstawowego.

Jeśli przepisy prawa krajowego państwa członkowskiego nie zezwalają jego organom na odrzucanie wniosków o wydanie świadectwa do celów handlu wewnątrzunijnego w odniesieniu do rogów nosorożca na podstawie art. 8 ust. 3, jak zalecono powyżej, a także jeśli okazy są przedmiotem niekomercyjnej wymiany handlowej w UE (na przykład dochodzi do zmiany własności w drodze darowizny lub dziedziczenia na rzecz podmiotu prywatnego lub publicznego, takiego jak muzeum), organ administracyjny CITES danego państwa członkowskiego powinien zastosować podejście oparte na analizie ryzyka i zapewnić maksymalny nadzór nad rozpatrywaniem wniosków o wydanie świadectw do celów handlu wewnątrzunijnego.

Ze względu na sytuację opisaną w pierwszej części niniejszego dokumentu, państwa członkowskie powinny, jako środek tymczasowy, zgodnie z art. 8 ust. 3 zasadniczo nie wydawać świadectw do celów handlu wewnątrzunijnego w odniesieniu do rogów nosorożca.

Jeżeli świadectwo do celów handlu wewnątrzunijnego zostanie wydane, należy w nim opisać przedmiot, którego ono dotyczy, w sposób wystarczająco szczegółowy, by mogło zostać użyte wyłącznie w odniesieniu do danego okazu, a nie do nielegalnego obrotu innymi okazami. Dodatkowo, o ile zezwalają na to przepisy, państwa członkowskie mogą rozważyć możliwość zestawiania, sprawdzania i rejestrowania tożsamości wnioskodawcy oraz nabywcy (np. dzięki zachowaniu kopii ich dokumentów tożsamości).

Ponadto unijne świadectwa do celów handlu wewnątrzunijnego powinny być wystawiane w odniesieniu do określonej transakcji – do celów wyłącznie jednej transakcji – aby zapewnić ważność świadectwa wyłącznie dla posiadacza określonego w polu 1 tego świadectwa. Podstawą tego zalecenia jest art. 11 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 865/2006, który zezwala państwom członkowskim na wydawanie „świadectw dotyczących określonej transakcji, gdy istnieją inne czynniki związane z ochroną gatunków uniemożliwiające wydanie świadectwa dotyczącego określonego okazu”.

4.   Wytyczne dotyczące interpretacji przepisów UE dotyczących przywozu do UE „trofeów myśliwskich” z nosorożca zgodnie z art. 57 rozporządzenia (WE) nr 865/2006

Aby zaradzić problemowi zamierzonego nadużywania przepisów dotyczących handlu trofeami myśliwskimi, grupa zadaniowa CITES ds. wdrożenia przepisów dotyczących nosorożca zaleciła „wdrożenie przepisów i egzekwowanie kontroli, aby zapobiec wykorzystywaniu rogów stanowiących część legalnie nabytych trofeów do celów innych niż jako trofea myśliwskie, oraz aby zagwarantować, że trofea te pozostają w posiadaniu właściciela do celów wyszczególnionych w zezwoleniu na wywóz wydanym przez CITES” (11).

W tym kontekście zaleca się, aby państwa członkowskie podczas przetwarzania wniosków o przywóz trofeów myśliwskich z okazów nosorożca:

| (i) | jak zawsze upewniły się, czy organ naukowy stwierdził, że wprowadzenie trofeów do UE będzie miało negatywny wpływ na ochronę gatunku – żadne dalsze środki nie są konieczne i wniosek musi zostać odrzucony, jeżeli nie można wydać orzeczenia o nieszkodliwości; |
| --- | --- |

(i)

jak zawsze upewniły się, czy organ naukowy stwierdził, że wprowadzenie trofeów do UE będzie miało negatywny wpływ na ochronę gatunku – żadne dalsze środki nie są konieczne i wniosek musi zostać odrzucony, jeżeli nie można wydać orzeczenia o nieszkodliwości;

| (ii) | zwróciły szczególną uwagę na doświadczenie myśliwskie wnioskodawcy; |
| --- | --- |

(ii)

zwróciły szczególną uwagę na doświadczenie myśliwskie wnioskodawcy;

| (iii) | poinformowały wnioskodawcę, że przywóz do UE może być dopuszczony jedynie na użytek własny oraz że nie ma możliwości wydania właścicielom trofeów myśliwskich świadectwa do celów handlowych na terenie Unii na podstawie art. 8 ust. 3 lit. c); |
| --- | --- |

(iii)

poinformowały wnioskodawcę, że przywóz do UE może być dopuszczony jedynie na użytek własny oraz że nie ma możliwości wydania właścicielom trofeów myśliwskich świadectwa do celów handlowych na terenie Unii na podstawie art. 8 ust. 3 lit. c);

| (iv) | w razie potrzeby kontaktowały się z organem administracyjnym CITES kraju wywozu, aby zyskać pewność, że wie on o planowanym polowaniu i zamierzonym wywozie i nie dysponuje informacjami przemawiającymi przeciwko wydaniu zezwolenia na przywóz; |
| --- | --- |

(iv)

w razie potrzeby kontaktowały się z organem administracyjnym CITES kraju wywozu, aby zyskać pewność, że wie on o planowanym polowaniu i zamierzonym wywozie i nie dysponuje informacjami przemawiającymi przeciwko wydaniu zezwolenia na przywóz;

| (v) | przy wydawaniu zezwolenia na przywóz (po należytym upewnieniu się, że zostały spełnione wymogi zgodnie z rozporządzeniem podstawowym i powiązanymi rozporządzeniami Komisji) zamieszczały w nim następującą adnotację: „Zezwala się na przywóz tego trofeum myśliwskiego jedynie na użytek własny. Przedmiot pozostaje własnością posiadacza tego zezwolenia. Zezwolenie to przedstawia się właściwym organom na ich żądanie”; |
| --- | --- |

(v)

przy wydawaniu zezwolenia na przywóz (po należytym upewnieniu się, że zostały spełnione wymogi zgodnie z rozporządzeniem podstawowym i powiązanymi rozporządzeniami Komisji) zamieszczały w nim następującą adnotację: „Zezwala się na przywóz tego trofeum myśliwskiego jedynie na użytek własny. Przedmiot pozostaje własnością posiadacza tego zezwolenia. Zezwolenie to przedstawia się właściwym organom na ich żądanie”;

| (vi) | jeżeli jest to dopuszczalne na podstawie przepisów krajowych, przeprowadziły kontrolę importerów trofeów myśliwskich z nosorożca przywiezionych po 2009 r. opartą na ocenie ryzyka (12) w celu zweryfikowania, czy są oni nadal w posiadaniu trofeów. Wyniki takich kontroli należy udostępnić pozostałym państwom członkowskim, Komisji Europejskiej i Sekretariatowi CITES. |
| --- | --- |

(vi)

jeżeli jest to dopuszczalne na podstawie przepisów krajowych, przeprowadziły kontrolę importerów trofeów myśliwskich z nosorożca przywiezionych po 2009 r. opartą na ocenie ryzyka (12) w celu zweryfikowania, czy są oni nadal w posiadaniu trofeów. Wyniki takich kontroli należy udostępnić pozostałym państwom członkowskim, Komisji Europejskiej i Sekretariatowi CITES.

Jeżeli stwierdzone zostanie wyższe ryzyko w odniesieniu do niewłaściwego użycia trofeów myśliwskich do celów nielegalnego handlu, państwa członkowskie mogą rozważyć wydanie zezwolenia na przywóz trofeum myśliwskiego, pod warunkiem że nie będzie ono zawierało rogu nosorożca (np. zostanie on zastąpiony sztuczną repliką).

5.   Wytyczne dotyczące interpretacji przepisów UE dotyczących przywozu do UE przetworzonych i surowych okazów rogu nosorożca do innych rodzajów własnego i niekomercyjnego użytku

Państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę i zachowywać wzmożoną czujność w odniesieniu do wszystkich wniosków o przywóz okazów z rogu nosorożca na użytek własny – okazów przetworzonych i surowych innych niż trofea myśliwskie. Przy ocenie sposobu, w jaki należy interpretować zasady mające zastosowanie do przywozu okazów z załącznika A, oraz przy określaniu, czym są „inne cele” niemające negatywnego wpływu na ochronę gatunku, należy brać pod uwagę Wytyczne organu naukowego (13).

---

(1)  Emslie, R., Milliken, T. i Talukdar, B. (2016). African and Asian Rhinoceroses – Status, Conservation and Trade. Dostępne pod adresem: https://rhinos.org/wp-content/uploads/2015/07/final-cop16-rhino-rpt.pdf.

(2)  Nosorożcowate (rodzina Rhinocerotidae) – sprawozdanie Stałego Komitetu i Sekretariatu, CoP18 Dok. 83.1. Dostępne pod adresem: https://cites.org/sites/default/files/eng/cop/18/doc/E-CoP18-083-01.pdf.

(3)  Definicja trofeum myśliwskiego jest określona w art. 1 ust. 4b rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006.

(4)  Dz.U. L 166 z 19.6.2006, s. 1.

(5)  https://www.bbc.com/news/world-europe-39194844

(6)  Dz.U. L 61 z 3.3.1997, s. 1.

(7)  W celu zasięgnięcia dalszych informacji na temat stosowania zasady ostrożności odsyłamy do komunikatu Komisji dotyczącego stosowania zasady ostrożności z dnia 2 lutego 2000 r. (COM(2000) 1) https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=celex%3A52000DC0001.

(8)  Zob. zawiadomienie Komisji „Wytyczne dotyczące okazów przetworzonych określonych w unijnych rozporządzeniach w sprawie handlu gatunkami dzikiej fauny i flory (Dz.U. C 154 z 17.5.2017, s. 15) https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?qid=1570693513462&uri=CELEX:52017XC0517(02).

(9)  Zob. pkt 34 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-510/99: „Przepis ten dopuszcza odstępstwa od ustanowionego w nim zakazu, lecz ich nie wymaga”.

(10)  Art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 brzmi: „Zgodnie z wymogami innego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony dzikiej fauny i flory organ administracyjny państwa członkowskiego, w którym znajdują się okazy, może przyznać zwolnienie od zakazów określonych w ust. 1 poprzez wydanie stosownego świadectwa, po indywidualnym rozpatrzeniu sprawy, jeżeli okazy:”.

(11)  Zob. http://cites.org/sites/default/files/notif/E-Notif-2014-006A.pdf.

(12)  W odniesieniu do przywozu trofeów myśliwskich z nosorożca, który miał miejsce przed wejściem w życie wymogu uzyskania zezwolenia na przywóz, powinna istnieć możliwość uzyskania na żądanie od krajów wywozu informacji dotyczących wnioskodawców, którym przyznano zezwolenia na przywóz trofeów myśliwskich z nosorożca.

(13)  http://ec.europa.eu/environment/cites/pdf/srg/guidelines.pdf, s. 11 i 12.

---

ZAŁĄCZNIK

Stosowne decyzje i zalecenia CITES

Podczas Konferencji Stron CITES w 2017 r. (CoP17) zmieniono rezolucję konferencji 9.14 (zmiany CoP17) (1)
  1 i wezwano wszystkie strony, aby:

| „[1.]






  a) | przyjęły oraz wdrożyły kompleksowe przepisy i egzekwowały kontrole, w tym ograniczenia handlu wewnętrznego i kary:






  (i) | mające na celu ograniczenie nielegalnego handlu częściami ciał nosorożców i produktami pochodnymi, w tym wszelkimi okazami, co do których można stwierdzić na podstawie załączonego dokumentu, opakowania, oznaczenia, etykiety lub na podstawie innych okoliczności, że są częścią ciała nosorożca lub produktem pochodnym; |
| --- | --- | --- |

„[1.]

a)

przyjęły oraz wdrożyły kompleksowe przepisy i egzekwowały kontrole, w tym ograniczenia handlu wewnętrznego i kary:

(i)

mające na celu ograniczenie nielegalnego handlu częściami ciał nosorożców i produktami pochodnymi, w tym wszelkimi okazami, co do których można stwierdzić na podstawie załączonego dokumentu, opakowania, oznaczenia, etykiety lub na podstawie innych okoliczności, że są częścią ciała nosorożca lub produktem pochodnym;

[...]

| i) | rozważyły wprowadzenie surowszych środków krajowych regulujących powrotny wywóz produktów z rogów nosorożca z jakiegokolwiek źródła”. |
| --- | --- |

i)

rozważyły wprowadzenie surowszych środków krajowych regulujących powrotny wywóz produktów z rogów nosorożca z jakiegokolwiek źródła”.

Na konferencji CITES CoP17 przyjęto decyzję 17.133 (2)
  2, zgodnie z którą strony powinny:

„dokonać przeglądu wdrażania rezolucji konferencji 9.14 (zmiany CoP17) w sprawie ochrony i handlu afrykańskimi i azjatyckimi nosorożcowatymi oraz strategie i proponowane działania opracowane przez grupę zadaniową CITES ds. wdrożenia przepisów dotyczących nosorożca zawarte w załączniku do Powiadomienia stron nr 2014/006 z dnia 23 stycznia 2014 r. dla dobrego wdrożenia rezolucji oraz strategii i proponowanych działań, jak również w celu zwiększenia efektywności ścigania przestępstw w zakresie nielegalnych polowań na nosorożce i nielegalnego handlu ich rogami”.

Zgodnie z strategiami i proponowanymi działaniami opracowanymi przez grupę zadaniową CITES ds. wdrożenia przepisów dotyczących nosorożca (3)
  3:

3

3

| „1. | Wszystkie strony powinny: [...]






  k) | wdrożyć środki mające na celu monitorowanie działalności domów aukcyjnych prowadzących aukcje i handel antykami, w celu uniemożliwienia nielegalnego handlu rogami nosorożca; |
| --- | --- | --- |

„1.

Wszystkie strony powinny: [...]

k)

wdrożyć środki mające na celu monitorowanie działalności domów aukcyjnych prowadzących aukcje i handel antykami, w celu uniemożliwienia nielegalnego handlu rogami nosorożca;

[...]

| 2. | Wszystkie kraje uwikłane w nielegalny handel rogami nosorożca jako państwa zasięgu, tranzytu lub przeznaczenia powinny:






  g) | wdrożyć przepisy i egzekwować kontrole, aby zapobiec wykorzystywaniu rogów stanowiących część legalnie nabytych trofeów do celów innych niż jako trofea myśliwskie, oraz aby zagwarantować, że trofea te pozostają w posiadaniu właściciela do celów wyszczególnionych w zezwoleniu na wywóz wydanym przez CITES”. |
| --- | --- | --- |

2.

Wszystkie kraje uwikłane w nielegalny handel rogami nosorożca jako państwa zasięgu, tranzytu lub przeznaczenia powinny:

g)

wdrożyć przepisy i egzekwować kontrole, aby zapobiec wykorzystywaniu rogów stanowiących część legalnie nabytych trofeów do celów innych niż jako trofea myśliwskie, oraz aby zagwarantować, że trofea te pozostają w posiadaniu właściciela do celów wyszczególnionych w zezwoleniu na wywóz wydanym przez CITES”.

---

(1)  Zob. https://www.cites.org/sites/default/files/document/E-Res-09-14-R17.pdf.

1

(2)  Zob. https://cites.org/eng/dec/valid17/81850.

2

(3)  Zob. http://cites.org/sites/default/files/notif/E-Notif-2014-006A.pdf.

3

---

| 14.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 386/12 |
| --- | --- | --- | --- |

14.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 386/12

---

ZAWIADOMIENIE KOMISJI

Wytyczne dotyczące stosowania zwolnień na podstawie dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE, zmieniona dyrektywą 2014/52/UE) – art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 4 i 5

(2019/C 386/05)

SPIS TREŚCI

Strona

| 1. | Wprowadzenie | 12 |
| --- | --- | --- |

1.

| 2. | Obronność i reakcja na zagrożenia dla ludności – art. 1 ust. 3 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko | 13 |
| --- | --- | --- |

2.

| 3. | Wyjątkowe przypadki – art. 2 ust. 4 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko | 14 |
| --- | --- | --- |

3.

| | Przepisy dyrektywy | 15 |
| --- | --- | --- |

| | Transpozycja | 15 |
| --- | --- | --- |

| | Znaczenie „wyjątkowych przypadków” | 15 |
| --- | --- | --- |

| | Ograniczenia dotyczące poufności | 16 |
| --- | --- | --- |

| | Osiąganie celów dyrektywy | 17 |
| --- | --- | --- |

| | Rozważenie innych form oceny i zaangażowania społeczności | 17 |
| --- | --- | --- |

| | Obowiązek poinformowania Komisji | 18 |
| --- | --- | --- |

| 4. | Akty ustawodawcze – art. 2 ust. 5 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko | 18 |
| --- | --- | --- |

4.

| | Określanie przedsięwzięć realizowanych w oparciu o konkretny akt ustawodawstwa krajowego | 19 |
| --- | --- | --- |

| | Kontrola sądowa przedsięwzięć realizowanych w oparciu o konkretny akt ustawodawstwa krajowego | 19 |
| --- | --- | --- |

| 5. | Podsumowanie głównych punktów | 20 |
| --- | --- | --- |

5.

1.   Wprowadzenie

| 1.1. | Niniejszy dokument zawiera aktualne informacje dotyczące stosowania art. 1. ust. 3 oraz art. 2 ust. 4 i 5 dyrektywy 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko zmienionej dyrektywą 2014/52/UE (dyrektywa w sprawie oceny oddziaływania na środowisko). Artykuły te przewidują zwolnienia ze stosowania dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W niniejszych wytycznych uwzględniono poprzedni dokument Komisji pt. „Clarification of the application of Article 2(3) of the Environmental Impact Assessment Directive” („Wyjaśnienie stosowania art. 2 ust. 3 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko”) i uaktualniono go stosownie do potrzeb. |
| --- | --- |

1.1.

| 1.2. | Art. 1 ust. 3 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przewiduje możliwość zwolnienia z zakresu jej stosowania przedsięwzięć lub ich części, jeżeli ich jedynym celem jest obronność lub reakcja na zagrożenia dla ludności. Jeżeli warunki określone w tym przepisie są spełnione, państwa członkowskie nie muszą stosować dyrektywy. |
| --- | --- |

1.2.

| 1.3. | Zgodnie z art. 2 ust. 4 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko państwa członkowskie mogą, w wyjątkowych przypadkach i pod warunkiem osiągnięcia celów dyrektywy, zwolnić określone przedsięwzięcia ze stosowania przepisów dyrektywy, gdyby stosowanie tych przepisów było sprzeczne z celem projektu. W dyrektywie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określono procedury, których państwa członkowskie i Komisja muszą przestrzegać, gdy na podstawie art. 2 ust. 4 powołano się na zwolnienie z oceny oddziaływania na środowisko. W dyrektywie nie wskazano jednak, w jaki sposób należy interpretować termin „wyjątkowe przypadki”, a doświadczenie pokazuje, że mogą pojawić się wątpliwości co do tego, kiedy można się zasadnie powołać na przepisy tego artykułu. Przy stosowaniu tego zwolnienia należy spełnić inne warunki (nie naruszając przepisów art. 7 i z zastrzeżeniem konieczności osiągnięcia celów dyrektywy). |
| --- | --- |

1.3.

| 1.4. | W art. 2 ust. 5 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dopuszcza się możliwość zwolnienia przedsięwzięcia ze stosowania przepisów dotyczących konsultacji społecznych w przypadkach, gdy przedsięwzięcie realizowane jest w oparciu o konkretny akt ustawodawstwa krajowego. Podobnie jak w przypadku zwolnień na podstawie art. 2 ust. 4, przy stosowaniu tego zwolnienia należy spełnić inne warunki (nie naruszając przepisów art. 7 i z zastrzeżeniem konieczności osiągnięcia celów dyrektywy). |
| --- | --- |

1.4.

| 1.5. | Celem niniejszego dokumentu jest wsparcie organów krajowych w stosowaniu dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Jedynie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) jest upoważniony do interpretowania prawa Unii w wiążący sposób. |
| --- | --- |

1.5.

| 1.6. | Aby móc powołać się na te zwolnienia, państwa członkowskie muszą dokonać pełnej transpozycji odpowiednich przepisów dyrektywy do prawa krajowego. |
| --- | --- |

1.6.

2.   Obronność i reakcja na zagrożenia dla ludności – art. 1 ust. 3 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko

| Art. 1 ust. 3 dyrektywy 2011/92/UE zmienionej dyrektywą 2014/52/UE
  Art. 1 ust. 3 – Państwa członkowskie mogą zdecydować w konkretnych przypadkach, jeżeli przewiduje to prawo krajowe, o niezastosowaniu niniejszej dyrektywy do przedsięwzięć lub ich części mających jako jedyny cel obronność lub do przedsięwzięć mających jako jedyny cel reakcję na zagrożenia dla ludności, jeżeli uważają, że jej zastosowanie miałoby niekorzystny wpływ na te cele.

  - Podkreślony tekst wskazuje zmiany wprowadzone dyrektywą 2014/52/UE. |
| --- |

Art. 1 ust. 3 dyrektywy 2011/92/UE zmienionej dyrektywą 2014/52/UE

Art. 1 ust. 3 – Państwa członkowskie mogą zdecydować w konkretnych przypadkach, jeżeli przewiduje to prawo krajowe, o niezastosowaniu niniejszej dyrektywy do przedsięwzięć lub ich części mających jako jedyny cel obronność lub do przedsięwzięć mających jako jedyny cel reakcję na zagrożenia dla ludności, jeżeli uważają, że jej zastosowanie miałoby niekorzystny wpływ na te cele.

- Podkreślony tekst wskazuje zmiany wprowadzone dyrektywą 2014/52/UE.

| 2.1. | Art. 1 ust. 3 dyrektywy pozwala państwom członkowskim na wyłączenie przedsięwzięć lub ich części z zakresu stosowania dyrektywy, a tym samym z procedury oceny oddziaływania na środowisko. Wyłączenie to ma zastosowanie wyłącznie do przedsięwzięć lub ich części, których jedynym celem jest obronność lub reakcja na zagrożenia dla ludności. Państwo członkowskie stosujące to wyłączenie musi wykazać, że stosowanie dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przyniosłoby efekty odwrotne do zamierzonych, jeżeli chodzi o osiągnięcie założonego celu. |
| --- | --- |

2.1.

| 2.2. | Wcześniejsze wersje dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (dyrektywa 85/337/WE w wersji ujednoliconej dyrektywą 2011/92/UE) już dopuszczały zwolnienie ze względu na zapewnienie obronności. Dyrektywa 2014/52/UE wyjaśnia, że państwo członkowskie może stosować zwolnienie tylko wtedy, gdy obronność jest jedynym celem projektu. Ograniczenie to stosuje się, aby uniknąć problemów z interpretacją (przedsięwzięcia o charakterze mieszanym nadal są objęte zakresem stosowania dyrektywy (1)) i zapewnić zharmonizowane wdrażanie zwolnienia. Termin „obronność” obejmuje przedsięwzięcia związane z działaniami sił sojuszniczych prowadzonymi na terytorium państw członkowskich zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi (zob. motyw 19 dyrektywy 2014/52/UE). |
| --- | --- |

2.2.

| 2.3. | Zakres stosowania art. 1 ust. 3 rozszerzono, aby objąć nim reakcje na zagrożenia dla ludności (2). Zmiana ta opierała się na doświadczeniach związanych z wdrażaniem, ale ma ona również na celu dostosowanie dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko do dyrektywy 2001/42/WE (3) w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (dyrektywa w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko). Podobnie jak w przypadku obronności dane państwo członkowskie może zwolnić przedsięwzięcie z zakresu stosowania dyrektywy na mocy art. 1 ust. 3 jedynie wówczas, gdy reakcja na zagrożenie dla ludności jest jedynym celem tego przedsięwzięcia. |
| --- | --- |

2.3.

| 2.4. | W przeszłości państwa członkowskie mogły w wyjątkowych przypadkach zwolnić przedsięwzięcia dotyczące zagrożeń dla ludności zgodnie z art. 2 ust. 4 dyrektywy 2011/92/WE. Przeniesienie tej możliwości do art. 1 ust. 3 oznacza, że jeżeli przedsięwzięcie spełnia warunki określone w art. 1 ust. 3, państwa członkowskie nie muszą przechodzić procedury powiadamiania ani spełniać celów dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. |
| --- | --- |

2.4.

| 2.5. | Utrwalone orzecznictwo TSUE dotyczące zwolnień wskazuje jednak, że przepis ten należy interpretować w sposób zawężający. W sprawie C-435/97, Bolzano, Trybunał orzekł następująco w sprawie art. 1 ust. 4 (obrona narodowa) dyrektywy 85/337/WE: „Takie wyłączenie wprowadza wyjątek od ogólnej zasady przewidzianej w dyrektywie, zgodnie z którą wpływ na środowisko należy oceniać z góry, i w związku z tym należy je interpretować w sposób zawężający”. |
| --- | --- |

2.5.

| 2.6. | Zwolnienie ma zatem zastosowanie jedynie do przedsięwzięć, których celem jest reakcja na zagrożenia dla ludności, a nie do przedsięwzięć wprowadzających środki, które mają na celu zapobieganie takim zagrożeniom. Ogólnie rzecz ujmując, zwolnienie byłoby uzasadnione tylko wtedy, gdy nie można było przewidzieć sytuacji wyjątkowej, która stała się podstawą do realizacji przedsięwzięcia, lub – jeśli można ją było przewidzieć – gdy przedsięwzięcia nie można było zrealizować wcześniej. Na przykład przedsięwzięcie przeciwpowodziowe można uznać za środek mający na celu sprostanie potencjalnej sytuacji wyjątkowej, która jest wystarczająco pilna, aby uzasadnić powołanie się na zwolnienie, tylko wtedy, gdy wcześniejsza realizacja przedsięwzięcia była niemożliwa. Jeżeli jednak powódź wystąpiła w tym samym miejscu wielokrotnie, a przedsięwzięcie stanowi opóźniony środek mający na celu sprostanie potencjalnej sytuacji wyjątkowej w przyszłości, wówczas jest mało prawdopodobne, aby zwolnienie było uzasadnione. Z drugiej strony mogą wystąpić sytuacje wyjątkowe, w tym niektóre klęski żywiołowe, których można się było spodziewać, lecz którym nie można było zapobiec, a które stanowią podstawę do realizacji przedsięwzięć (takich jak pilne/natychmiastowe prace rekonstrukcyjne lub prace mające na celu zapobieganie dalszym szkodom), które mogą kwalifikować się do zwolnienia. |
| --- | --- |

2.6.

| 2.7. | Komisja sporządziła kluczowe wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tej dziedzinie do wykorzystania przez organy publiczne państw członkowskich (4). |
| --- | --- |

2.7.

3.   Wyjątkowe przypadki – art. 2 ust. 4 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko

| Art. 2 ust. 4 dyrektywy 2011/92/UE zmienionej dyrektywą 2014/52/UE
  Bez uszczerbku dla art. 7 państwa członkowskie mogą w wyjątkowych przypadkach zwolnić dane przedsięwzięcie ze stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w przypadkach, gdy stosowanie tych przepisów miałoby niekorzystny wpływ na cele przedsięwzięcia, pod warunkiem spełnienia celów niniejszej dyrektywy.

  W takim przypadku państwa członkowskie:






  a) | rozważają, czy właściwa byłaby inna forma oceny; |
| --- | --- |

Art. 2 ust. 4 dyrektywy 2011/92/UE zmienionej dyrektywą 2014/52/UE

Bez uszczerbku dla art. 7 państwa członkowskie mogą w wyjątkowych przypadkach zwolnić dane przedsięwzięcie ze stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w przypadkach, gdy stosowanie tych przepisów miałoby niekorzystny wpływ na cele przedsięwzięcia, pod warunkiem spełnienia celów niniejszej dyrektywy.

W takim przypadku państwa członkowskie:

a)

rozważają, czy właściwa byłaby inna forma oceny;

| b) | udostępniają zainteresowanej społeczności informacje uzyskane w drodze innych form oceny, o których mowa w lit. a), informacje odnoszące się do decyzji o wyłączeniu oraz powodów jego przyznania; |
| --- | --- |

b)

udostępniają zainteresowanej społeczności informacje uzyskane w drodze innych form oceny, o których mowa w lit. a), informacje odnoszące się do decyzji o wyłączeniu oraz powodów jego przyznania;

| c) | informują Komisję przed udzieleniem zezwolenia o przyczynach uzasadniających przyznanie wyłączenia i przekazują jej informacje, które, w odpowiednim przypadku, udostępniają swoim obywatelom. |
| --- | --- |

c)

informują Komisję przed udzieleniem zezwolenia o przyczynach uzasadniających przyznanie wyłączenia i przekazują jej informacje, które, w odpowiednim przypadku, udostępniają swoim obywatelom.

Komisja przesyła niezwłocznie otrzymane dokumenty innym państwom członkowskim.

Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie rocznie sprawozdanie ze stosowania niniejszego ustępu.

- Podkreślony tekst wskazuje zmiany wprowadzone dyrektywą 2014/52/UE.

Przepisy dyrektywy

| 3.1. | Art. 2 ust. 4 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (dawny art. 2 ust. 3 dyrektywy 85/337/WE) przewiduje możliwość zwolnienia przez państwa członkowskie danego przedsięwzięcia z wymogów dyrektywy w „wyjątkowych przypadkach” oraz, w takich przypadkach, możliwość zastosowania alternatywnej formy oceny. Zwolnienie takie byłoby zatem stosowane w konkretnych przypadkach i nie pozwalałoby na przykład na zwolnienie całej kategorii przedsięwzięć. W przepisie tym określono kroki proceduralne, jakie należy podjąć w przypadku zastosowania zwolnienia. Nałożono w nim również na Komisję obowiązek składania co roku Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania na temat sposobu stosowania tego przepisu. Art. 2 ust. 3 został nieznacznie zmieniony dyrektywą 97/11/WE przez dodanie słów „bez uszczerbku dla art. 7” (przepisy transgraniczne). Został on następnie zmieniony dyrektywą 2003/35/WE, ze skutkiem od dnia 25 czerwca 2005 r., w celu włączenia postanowień konwencji z Aarhus dotyczących udziału społeczeństwa i dostępu do sprawiedliwości. Głównym rezultatem tej zmiany było pozbawienie państw członkowskich możliwości decydowania o tym, czy informacje o innych formach oceny powinny być udostępniane publicznie. W dyrektywie 2014/52/UE dodano dwa wymogi dotyczące stosowania art. 2 ust. 4: zwolnienie można stosować „w przypadkach, gdy stosowanie tych przepisów [przepisów dyrektywy] miałoby niekorzystny wpływ na cele przedsięwzięcia” i „pod warunkiem spełnienia celów niniejszej dyrektywy”. |
| --- | --- |

3.1.

Transpozycja

| 3.2. | Art. 2 ust. 4 przewiduje możliwość transpozycji tego przepisu przez państwa członkowskie. W przypadku skorzystania z tej możliwości brzmienie przepisów transponujących powinno, ze względu na pewność prawa, jak najściślej odpowiadać brzmieniu dyrektywy, aby uniknąć odejścia od warunków określonych w dyrektywie. |
| --- | --- |

3.2.

Znaczenie „wyjątkowych przypadków”

| 3.3. | Jeżeli chodzi o poprzednie wersje dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w art. 2 ust. 4 nie zdefiniowano „wyjątkowych przypadków” ani nie podano przykładowych przypadków, które mogłyby wchodzić w zakres stosowania tego przepisu. |
| --- | --- |

3.3.

| 3.4. | TSUE stoi na stanowisku, że „pojęcia użyte w przepisie prawa wspólnotowego, które dla ustalenia ich znaczenia i zakresu nie zawierają żadnego wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich, winny w zasadzie w całej Wspólnocie podlegać autonomicznej i jednolitej wykładni, która winna uwzględniać kontekst przepisu i cel, który ma być osiągnięty przez daną regulację” (zob. wyrok w sprawie C-201/02 (Delena Wells), pkt 37). |
| --- | --- |

3.4.

| 3.5. | Termin „wyjątkowe przypadki” jest interpretowany w sposób zawężający przez TSUE, który stosuje to podejście w odniesieniu do zwolnień określonych w art. 1 ust. 4 (obronność narodowa) i w art. 1 ust. 5 (przedsięwzięcia realizowane w oparciu o konkretny akt ustawodawstwa krajowego) dyrektywy 85/337/WE. W sprawie Linster (C-287/98, pkt 49) Trybunał orzekł, że „art. 1 ust. 5 dyrektywy należy interpretować z uwzględnieniem celów dyrektywy oraz faktu, że ponieważ jest to przepis ograniczający zakres stosowania dyrektywy, należy go interpretować w sposób zawężający”. Z brzmienia dyrektywy 2014/52/UE jasno wynika, że zwolnienie przewidziane w art. 2 ust. 4 nie byłoby uzasadnione tylko dlatego, że dany przypadek można uznać za wyjątkowy. Nieuzasadnione byłoby stosowanie zwolnienia wówczas, gdy czynniki, które nadają mu wyjątkowy charakter, nie stoją na przeszkodzie pełnej zgodności z dyrektywą. Innymi słowy, zwolnienie musi wiązać się z niemożnością spełnienia wszystkich wymogów dyrektywy bez uszczerbku dla celu przedsięwzięcia. |
| --- | --- |

3.5.

| 3.6. | W swoim niedawnym orzeczeniu w sprawie Doel (C-411/17, pkt 97 i 101) TSUE stwierdził, że konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej może stanowić „wyjątkowy przypadek”. Według TSUE art. 2 ust. 4 nakłada na państwo członkowskie obowiązek wykazania, że zagrożenie dla tego bezpieczeństwa dostaw musi być „racjonalnie prawdopodobne” (5), a planowane przedsięwzięcie musi być wystarczająco pilne, aby uzasadnić brak przeprowadzenia oceny. Ponadto doświadczenia Komisji związane z powiadomieniami o zwolnieniu na podstawie art. 2 ust. 4 obejmują przykłady sytuacji, które można by uznać za „wyjątkowe przypadki”. W latach 2014–2017 Komisja Europejska otrzymała kilka powiadomień, które należały do kategorii wyjątkowych przypadków. Chociaż większość z nich dotyczyła przypadków reakcji na zagrożenia dla ludności, które zgodnie z art. 2 ust. 4 dyrektywy 2014/52/UE nie wymagają procedury powiadamiania, niektóre z nich miały charakter wyjątkowy z powodów innych niż reakcja na zagrożenia dla ludności. |
| --- | --- |

3.6.

| 3.7. | W latach 2014–2017 zwolnienie na podstawie art. 2 ust. 4 dotyczące „wyjątkowych przypadków” zastosowano w trzech przypadkach. W jednym z nich konieczne było zabezpieczenie dostaw gazu, w ramach innego przedsięwzięcia powstała konieczność zabezpieczenia strategicznego interesu w zakresie energii ze źródeł odnawialnych, a w trzecim przypadku przedsięwzięcie miało na celu spełnienie zobowiązań politycznych na wysokim szczeblu podjętych przez organy publiczne w celu budowania zaufania między społecznościami w kontekście szerzej zakrojonych negocjacji w sprawie pojednania. We wszystkich tych przypadkach konieczność i pilny charakter przedsięwzięcia powodowały, że zaniechanie jego realizacji byłoby sprzeczne z interesem publicznym i stanowiłoby zagrożenie dla stabilności i bezpieczeństwa w wymiarze politycznym, administracyjnym i gospodarczym. Jeżeli taka sytuacja wystąpi, istnieje pewien – chociaż ograniczony – zakres stosowania tego zwolnienia, pod warunkiem że spełnione są wszystkie warunki. |
| --- | --- |

3.7.

| 3.8. | Jak wskazano powyżej, okoliczności wyjątkowego przypadku muszą uniemożliwiać lub nadmiernie utrudniać spełnienie wszystkich wymogów dyrektywy, a ich spełnienie miałoby niekorzystny wpływ na cel przedsięwzięcia. Dotyczy to na przykład przypadku, gdy inwestycję należy zatwierdzić i ukończyć tak szybko, że nie ma wystarczająco dużo czasu na przygotowanie wszystkich informacji dotyczących środowiska wymaganych na podstawie art. 5 ust. 1 lub na przeprowadzenie konsultacji społecznych przed podjęciem decyzji o jej kontynuowaniu. Zgodnie z art. 2 ust. 4 dyrektywy nie można odstąpić od przepisów art. 7 dotyczących konsultacji transgranicznych, nawet w wyjątkowych przypadkach (6). |
| --- | --- |

3.8.

Ograniczenia dotyczące poufności

| 3.9. | Mogą zaistnieć okoliczności, w których ujawnienie informacji dotyczących środowiska nie leżałoby w interesie publicznym lub mogłoby nawet zaszkodzić interesom, które dyrektywa w sprawie oceny oddziaływania na środowisko ma chronić. Dotyczy to na przykład sytuacji, gdy konieczność ochrony siedliska wymaga utrzymania jego lokalizacji w tajemnicy. W takich przypadkach zastosowanie ma art. 10. Stanowi on, że przepisy dyrektywy nie mają wpływu na zobowiązanie właściwych organów do „przestrzegania ograniczeń nałożonych krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi oraz obowiązującymi praktykami prawnymi w odniesieniu do tajemnicy handlowej i przemysłowej, w tym własności intelektualnej, a także gwarancji ochrony interesu publicznego”. Istnieje tu związek ze środkami takimi jak te, które wdrażają dyrektywę 2003/4/WE (7) w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska. W art. 4 tej dyrektywy zezwala się państwom członkowskim na odmowę udostępnienia informacji o środowisku, jeżeli ich ujawnienie negatywnie wpłynęłoby m.in. na „ochronę środowiska, którego informacje dotyczą, takiego jak teren występowania rzadkiego gatunku”. Podkreśla się w nim ponadto, że w każdym przypadku publiczny interes ujawnienia informacji należy porównać z interesem dyktującym odmowę ich udostępnienia. W zakresie, w jakim informacje dotyczące środowiska mogłyby zostać zachowane w tajemnicy na skutek zastosowania art. 10 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w związku z art. 4 dyrektywy 2003/4/WE w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska, nie byłoby zatem konieczności powoływania się na zwolnienie przewidziane w art. 2 ust. 4. |
| --- | --- |

3.9.

Osiąganie celów dyrektywy

| 3.10. | Jak wskazano powyżej w pkt 1.4 i 3.1, jednym z warunków stosowania zwolnienia na podstawie art. 2 ust. 4 jest zapewnienie przez państwa członkowskie osiągnięcia celów dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Państwom członkowskim pozostawia się zatem pewien margines swobody co do możliwości zwalniania określonych przedsięwzięć ze stosowania przepisów dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Elastyczność ta nie może podważać podstawowego celu określonego w art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. |
| --- | --- |

3.10.

| 3.11. | Podstawowym celem dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, określonym w art. 2 ust. 1, jest: przed udzieleniem zezwolenia na inwestycję przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko powinny podlegać wymogowi uzyskania zezwolenia na inwestycję i oceny ich skutków. Wiąże się to z procesem zawierającym minimalny zestaw wymogów, które należy spełnić, aby osiągnąć ten cel. Obejmują one sporządzenie sprawozdania dotyczącego środowiska, dostarczenie informacji, przeprowadzenie konsultacji, uwzględnianie wyników oceny oddziaływania na środowisko, udzielenie informacji na temat decyzji podjętej na koniec oceny oraz zapewnienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Ponieważ istnieją wyjątkowe przypadki, w których minimalny zestaw wymogów wyszczególniony powyżej nie może zostać spełniony na mocy art. 2 ust. 4, państwa członkowskie muszą spełnić warunki określone w art. 2 ust. 4 lit. a) – c) dotyczące rozważenia innej formy oceny. Powinny również informować opinię publiczną i Komisję, aby zapewnić zgodność z podstawowym celem, o którym mowa w art. 2 ust. 1. Jak potwierdził Trybunał w wyroku Doel (C-411/17, pkt 99), [warunki] nie są jedynie wymogami formalnymi, lecz raczej warunkami mającymi na celu zapewnienie w jak największym stopniu zgodności z celami dyrektywy OOŚ. |
| --- | --- |

3.11.

Rozważenie innych form oceny i zaangażowania społeczności

| 3.12. | Państwo członkowskie, które powołuje się na zwolnienie na podstawie art. 2 ust. 4, musi rozważyć, czy właściwe jest przeprowadzenie oceny w innej formie. Jak wyjaśniono powyżej, przy ustalaniu, czy właściwa jest inna forma oceny, należy przestrzegać celów dyrektywy. W przypadku gdy inna forma oceny jest możliwa i uważana za odpowiednią, uzyskane informacje należy udostępnić zainteresowanej społeczności oraz poinformować ją o decyzji o zwolnieniu i powodach jego przyznania. Z uwagi na podobieństwo do art. 6 ust. 3 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko państwa członkowskie powinny rozważyć udostępnienie w ten sam sposób wszelkich informacji dotyczących środowiska uzyskanych w ramach innej oceny. Zastosowanie tego przepisu pozostaje jednak bez uszczerbku dla obowiązków w zakresie oceny wynikających z innych dyrektyw (np. art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy siedliskowej (8) lub art. 4 ust. 7 ramowej dyrektywy wodnej (9)). |
| --- | --- |

3.12.

| 3.13. | Oceny mogą przybierać bardzo różne formy. Na przykład jeżeli przedsięwzięcie składa się z kilku etapów, właściwe może być przeprowadzenie częściowej oceny oddziaływania na środowisko, która obejmuje tylko niektóre z nich. Chociaż zgodność z wymogami w zakresie oceny oddziaływania na środowisko można wykluczyć na pierwszym etapie ze względu na pilny charakter przedsięwzięcia, może być ona całkowicie wykonalna na kolejnych etapach. Byłaby to proporcjonalna reakcja na wyjątkowy przypadek, zapewniająca przestrzeganie wymogów dyrektywy w jak największym stopniu. |
| --- | --- |

3.13.

| 3.14. | Częściowa ocena oddziaływania na środowisko może być właściwa na przykład w przypadku, gdy ze względu na wyjątkowe okoliczności nie wszystkie elementy załącznika IV do dyrektywy można włączyć do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Taki przypadek może mieć miejsce wtedy, gdy tylko niektóre dane wymagane do wskazania i oceny prawdopodobnych głównych skutków przedsięwzięcia dla środowiska można uzyskać na początku (na przykład w przypadku gdy przez okres co najmniej jednego roku konieczne byłoby prowadzenie badań mających na celu ustalenie ewentualnej obecności gatunków chronionych, ale dowiedziony pilny charakter przedsięwzięcia wymaga rozpoczęcia prac w krótszym terminie). Innym przykładem może być sytuacja, w której powstaje pilna i nieoczekiwana potrzeba unieszkodliwienia odpadów niebezpiecznych, w związku z czym trzeba szybko wskazać najbardziej odpowiednie składowisko z dużej liczby potencjalnych składowisk, ale nie ma wystarczająco dużo czasu na przeprowadzenie pełnej oceny każdego z nich. Chociaż ocenę oddziaływania na środowisko należy przeprowadzić w jak najszerszym zakresie, w takim przypadku właściwa może być ocena najpilniejszych względów środowiskowych (takich jak wpływ na wody gruntowe) na każdym składowisku. |
| --- | --- |

3.14.

Obowiązek poinformowania Komisji

| 3.15. | Art. 2 ust. 4 lit. c) zawiera wymóg, aby państwo członkowskie korzystające ze zwolnienia poinformowało Komisję przed udzieleniem zezwolenia na przedsięwzięcie. Komisji należy przedstawić przyczyny uzasadniające przyznanie zwolnienia oraz przekazać jej informacje, które – w odpowiednim przypadku – są udostępniane społeczeństwu. |
| --- | --- |

3.15.

| 3.16. | Zważywszy, że powołanie się na zwolnienie często następuje w okolicznościach, które wymagają natychmiastowego działania, zaleca się, aby państwa członkowskie opracowały procedury wewnętrzne, w tym ewentualnie standardowe formularze, w celu zapewnienia, aby wspomniany wymóg powiadomienia nie został pominięty. W uzasadnieniu przyznania zwolnienia należy określić nie tylko, dlaczego sytuacja jest wyjątkowa lub pilna, ale również dlaczego nie można spełnić wymogów dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Ponieważ informacje te należy przekazać Komisji przed udzieleniem zezwolenia na przedsięwzięcie, państwa członkowskie muszą działać szybko. Zaleca się, oprócz wysłania oficjalnego pisma do Komisji, stosowanie również powiadomienia elektronicznego. |
| --- | --- |

3.16.

| 3.17. | Zaleca się, aby państwa członkowskie określiły rodzaj przedsięwzięcia objętego zwolnieniem, odwołując się do odpowiedniego załącznika do dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. |
| --- | --- |

3.17.

| 3.18. | Zgodnie z wymogiem określonym w art. 2 ust. 4 lit. c) Komisja musi przesłać otrzymane dokumenty pozostałym państwom członkowskim. Nie istnieje żaden przepis szczegółowy, zgodnie z którym inne państwo członkowskie mogłoby się do nich ustosunkować. W praktyce Komisja informuje grupę ekspertów krajowych ds. OOŚ/SOOŚ pocztą elektroniczną i powiadamia stałe przedstawicielstwa państw członkowskich przy Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

3.18.

4.   Akty ustawodawcze – art. 2 ust. 5 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko

| Art. 2 ust. 5 dyrektywy 2011/92/UE zmienionej dyrektywą 2014/52/UE

  Bez uszczerbku dla art. 7, w przypadkach gdy dane przedsięwzięcie realizowane jest w oparciu o konkretny akt ustawodawstwa krajowego, państwa członkowskie mogą zwolnić to przedsięwzięcie z przepisów dotyczących konsultacji społecznych określonych w niniejszej dyrektywie, pod warunkiem spełnienia celów niniejszej dyrektywy.


  Państwa członkowskie informują Komisję o każdym stosowaniu zwolnienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, co dwa lata od dnia 16 maja 2017 r.


  - Nowy artykuł wprowadzony dyrektywą 2014/52/UE. |
| --- |

Art. 2 ust. 5 dyrektywy 2011/92/UE zmienionej dyrektywą 2014/52/UE

Bez uszczerbku dla art. 7, w przypadkach gdy dane przedsięwzięcie realizowane jest w oparciu o konkretny akt ustawodawstwa krajowego, państwa członkowskie mogą zwolnić to przedsięwzięcie z przepisów dotyczących konsultacji społecznych określonych w niniejszej dyrektywie, pod warunkiem spełnienia celów niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie informują Komisję o każdym stosowaniu zwolnienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, co dwa lata od dnia 16 maja 2017 r.

- Nowy artykuł wprowadzony dyrektywą 2014/52/UE.

| 4.1. | Artykuł ten pozwala państwom członkowskim na zwolnienie przedsięwzięć z
  przepisów dotyczących konsultacji społecznych zawartych w dyrektywie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w przypadku gdy są one realizowane w oparciu o konkretny akt ustawodawstwa krajowego i pod warunkiem że krajowa procedura ustawodawcza spełnia cele dyrektywy. Uzasadnieniem tego zwolnienia jest fakt, że cele dotyczące konsultacji społecznych są osiągane w procesie ustawodawczym (zob. motyw 24 dyrektywy 2014/52/UE). Zwolnienie to pozostaje bez uszczerbku dla spoczywającego na państwie członkowskim obowiązku zapewnienia, w stosownych przypadkach, konsultacji transgranicznych zgodnie z art. 7. Państwa członkowskie korzystające z art. 2 ust. 5 informują Komisję o każdym zastosowaniu zwolnienia co dwa lata od dnia 16 maja 2017 r. |
| --- | --- |

4.1.

| 4.2. | Stosowanie wyłączenia w odniesieniu do przedsięwzięć realizowanych w oparciu o akty ustawodawstwa krajowego było wcześniej objęte zakresem art. 1 ust. 4 dyrektywy 2011/92/UE (odpowiednio art. 1 ust. 5 dyrektywy 85/337/WE). Obowiązek ten miał charakter ogólny i pozwalał na całkowite wyłączenie takich przedsięwzięć z zakresu stosowania dyrektywy. Na mocy dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zmienionej dyrektywą 2014/52/UE, istota tego wyłączenia zmieniła się i obecnie dotyczy jedynie procedury konsultacji społecznych. W rezultacie należy spełnić wszystkie obowiązki związane z informowaniem społeczeństwa i konsultacjami z organami środowiskowymi lub regionalnymi/lokalnymi (zob. art. 6 ust. 1 dyrektywy). |
| --- | --- |

4.2.

Określanie przedsięwzięć realizowanych w oparciu o konkretny akt ustawodawstwa krajowego

| 4.3. | Aby prawidłowo zastosować zwolnienie zgodnie z art. 2 ust. 5 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, konieczne jest spełnienie wymogów określających konkretny akt ustawodawstwa krajowego i procedury prowadzące do jego przyjęcia, jak stwierdzono w dotychczasowych wyrokach TSUE dotyczących tej kwestii (10). |
| --- | --- |

4.3.

| 4.4. | Jeżeli chodzi o wymagany stopień szczegółowości aktu ustawodawczego, należy wyjaśnić, że jest to konkretny akt ustawodawczy, w drodze którego przyjęto szczegółowe rozwiązania dotyczące przedsięwzięcia w procesie ustawodawczym. Brzmienie odnośnego aktu musi również wykazać, że w odniesieniu do danego przedsięwzięcia osiągnięto cele dyrektywy dotyczące konsultacji społecznych. |
| --- | --- |

4.4.

| 4.5. | Należy zauważyć, że samo istnienie procedury administracyjnej nie może automatycznie oznaczać, że przedsięwzięcie uważa się za przedsięwzięcie, którego szczegółowe rozwiązania przyjęto w drodze konkretnego akt ustawodawczego zgodnie z art. 2 ust. 5. Środek powinien zostać przyjęty przez organ ustawodawczy, np. parlament krajowy lub regionalny, po przeprowadzeniu publicznej debaty parlamentarnej. Jednocześnie jego przyjęcie musi spełniać dwa poniższe warunki:






  1) | po pierwsze szczegółowe rozwiązania przedsięwzięcia muszą zostać przyjęte w drodze konkretnego aktu ustawodawczego. Należy podkreślić, że terminy „przedsięwzięcie” i „zezwolenie na inwestycję” zostały zdefiniowane w art. 1 ust. 2 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W związku z tym, jeżeli przedsięwzięcie ma wchodzić w zakres stosowania art. 2 ust. 5 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, przyjmujący je akt ustawodawczy musi być konkretny i musi wykazywać te same cechy, co tego rodzaju zezwolenie na inwestycję. Akt taki musi w szczególności przyznawać wykonawcy prawo do realizacji przedsięwzięcia bez konieczności przyjmowania innych środków mających na celu uprawnienie wykonawcy do kontynuowania przedsięwzięcia; |
| --- | --- | --- |

4.5.

1)

po pierwsze szczegółowe rozwiązania przedsięwzięcia muszą zostać przyjęte w drodze konkretnego aktu ustawodawczego. Należy podkreślić, że terminy „przedsięwzięcie” i „zezwolenie na inwestycję” zostały zdefiniowane w art. 1 ust. 2 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W związku z tym, jeżeli przedsięwzięcie ma wchodzić w zakres stosowania art. 2 ust. 5 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, przyjmujący je akt ustawodawczy musi być konkretny i musi wykazywać te same cechy, co tego rodzaju zezwolenie na inwestycję. Akt taki musi w szczególności przyznawać wykonawcy prawo do realizacji przedsięwzięcia bez konieczności przyjmowania innych środków mających na celu uprawnienie wykonawcy do kontynuowania przedsięwzięcia;

| 2) | po drugie cele dyrektywy (11), łącznie z dostarczeniem informacji, muszą być osiągane w procesie ustawodawczym. Ustawodawca krajowy musi zatem dysponować wystarczającymi informacjami w chwili przyjęcia przedsięwzięcia, a informacje te muszą być równoważne z informacjami, które zostałyby przedłożone właściwemu organowi w ramach zwykłej procedury udzielania zezwolenia na przedsięwzięcie, zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i załącznikiem IV do tej dyrektywy. |
| --- | --- |

2)

po drugie cele dyrektywy (11), łącznie z dostarczeniem informacji, muszą być osiągane w procesie ustawodawczym. Ustawodawca krajowy musi zatem dysponować wystarczającymi informacjami w chwili przyjęcia przedsięwzięcia, a informacje te muszą być równoważne z informacjami, które zostałyby przedłożone właściwemu organowi w ramach zwykłej procedury udzielania zezwolenia na przedsięwzięcie, zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i załącznikiem IV do tej dyrektywy.

| 4.6. | Aktu ustawodawczego, który tylko po prostu zatwierdzałby istniejący akt administracyjny, ograniczając się do powołania się na nadrzędne względy interesu ogólnego, bez procesu ustawodawczego co do istoty, który umożliwiałby spełnienie obydwu warunków określonych w poprzedniej części, nie można uznać za konkretny akt ustawodawczy w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 5. |
| --- | --- |

4.6.

Kontrola sądowa przedsięwzięć realizowanych w oparciu o konkretny akt ustawodawstwa krajowego

| 4.7. | Kolejnym ważnym aspektem stosowania wyłączeń na podstawie art. 2 ust. 5 jest warunek wstępny polegający na zapewnieniu, aby każdy taki akt ustawodawczy był zaskarżalny na podstawie krajowych przepisów proceduralnych przed sądem krajowym lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przepisami w odniesieniu do jego zgodności z prawem materialnym lub formalnym, zgodnie z art. 11 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. |
| --- | --- |

4.7.

| 4.8. | Jeżeli w odniesieniu do takiego aktu nie istniałaby żadna procedura odwoławcza, każdy sąd krajowy, do którego wniesiono by sprawę wchodzącą w zakres jego właściwości, musiałby przeprowadzić taką kontrolę i, w stosownym przypadku, wyciągnąć niezbędne wnioski, uchylając ten akt ustawodawczy (12). |
| --- | --- |

4.8.

5.   Podsumowanie głównych punktów

| — | Zwolnienia ze stosowania przepisów ogólnych należy interpretować i stosować w sposób zawężający. |
| --- | --- |

—

Zwolnienia ze stosowania przepisów ogólnych należy interpretować i stosować w sposób zawężający.

| — | Obronność lub reakcja na zagrożenia dla ludności, o których mowa w art. 1 ust. 3, muszą być jedynym celem danego przedsięwzięcia, aby zastosować ogólne zwolnienie z zakresu stosowania dyrektywy. |
| --- | --- |

—

Obronność lub reakcja na zagrożenia dla ludności, o których mowa w art. 1 ust. 3, muszą być jedynym celem danego przedsięwzięcia, aby zastosować ogólne zwolnienie z zakresu stosowania dyrektywy.

| — | Wyłączenie dotyczące „reakcji na zagrożenia dla ludności” prawdopodobnie nie będzie uzasadnione, jeżeli ma ono na celu zaradzenie sytuacji, którą można przewidzieć, jak również której można zapobiec. |
| --- | --- |

—

Wyłączenie dotyczące „reakcji na zagrożenia dla ludności” prawdopodobnie nie będzie uzasadnione, jeżeli ma ono na celu zaradzenie sytuacji, którą można przewidzieć, jak również której można zapobiec.

| — | Termin „wyjątkowe przypadki”, o którym mowa w art. 2 ust. 4, należy interpretować w sposób zawężający. Aby uznać dany przypadek za „wyjątkowy”, państwo członkowskie musi wykazać, że związane z nim ryzyko (np. dla bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej) jest „racjonalnie prawdopodobne”, a planowane przedsięwzięcie jest wystarczająco pilne. |
| --- | --- |

—

Termin „wyjątkowe przypadki”, o którym mowa w art. 2 ust. 4, należy interpretować w sposób zawężający. Aby uznać dany przypadek za „wyjątkowy”, państwo członkowskie musi wykazać, że związane z nim ryzyko (np. dla bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej) jest „racjonalnie prawdopodobne”, a planowane przedsięwzięcie jest wystarczająco pilne.

| — | Ważnym kryterium uzasadniającym zastosowanie art. 2 ust. 4 jest to, że pełna zgodność z dyrektywą nie jest możliwa, a nie tylko fakt, że dany przypadek jest wyjątkowy. |
| --- | --- |

—

Ważnym kryterium uzasadniającym zastosowanie art. 2 ust. 4 jest to, że pełna zgodność z dyrektywą nie jest możliwa, a nie tylko fakt, że dany przypadek jest wyjątkowy.

| — | Jeżeli chodzi o zastosowanie art. 2 ust. 4, należy rozważyć przedstawienie częściowej oceny lub innej formy oceny, pod warunkiem że cele dyrektywy są spełnione. |
| --- | --- |

—

Jeżeli chodzi o zastosowanie art. 2 ust. 4, należy rozważyć przedstawienie częściowej oceny lub innej formy oceny, pod warunkiem że cele dyrektywy są spełnione.

| — | Państwa członkowskie muszą działać szybko (przed udzieleniem zezwolenia), aby przedstawić Komisji przyczyny uzasadniające przyznanie zwolnienia. |
| --- | --- |

—

Państwa członkowskie muszą działać szybko (przed udzieleniem zezwolenia), aby przedstawić Komisji przyczyny uzasadniające przyznanie zwolnienia.

| — | Zwolnienie na podstawie art. 2 ust. 5 odnosi się wyłącznie do wymogów dotyczących konsultacji społecznych. |
| --- | --- |

—

Zwolnienie na podstawie art. 2 ust. 5 odnosi się wyłącznie do wymogów dotyczących konsultacji społecznych.

| — | Stosując zwolnienie, państwa członkowskie nadal muszą zapewnić przestrzeganie innych obowiązków wynikających z dyrektywy (np. przepisów dotyczących konsultacji transgranicznych, przepisów dotyczących dostępu do wymiaru sprawiedliwości) lub wymogów innych dyrektyw. |
| --- | --- |

—

Stosując zwolnienie, państwa członkowskie nadal muszą zapewnić przestrzeganie innych obowiązków wynikających z dyrektywy (np. przepisów dotyczących konsultacji transgranicznych, przepisów dotyczących dostępu do wymiaru sprawiedliwości) lub wymogów innych dyrektyw.

---

(1)  TSUE orzekł, że art. 1 ust. 4 dyrektywy 85/337/WE należy interpretować w ten sposób, że port lotniczy, który może jednocześnie służyć zarówno celom cywilnym, jak i wojskowym, lecz którego główne zastosowanie ma charakter komercyjny, jest objęty zakresem stosowania dyrektywy (C-435/97, WWF i in., pkt 65–67).

(2)  Termin „zagrożenie dla ludności” został wprowadzony dyrektywą 2014/52/UE na podstawie doświadczeń z wdrażaniem. Doświadczenia takie wykazały, że zgodność z dyrektywą 2011/92/UE może mieć niekorzystny wpływ na środowisko, między innymi w przypadku przedsięwzięć, których jedynym celem jest reagowanie na zagrożenia dla ludności. Dyrektywa nie definiuje pojęcia „zagrożenia dla ludności”. Niektóre przykłady zdarzeń, które mogą spowodować zagrożenie dla ludności, znajdują się w dokumencie roboczym służb Komisji pt. „Przegląd naturalnych i spowodowanych przez człowieka katastrof i zagrożeń, przed którymi może stanąć Unia Europejska”. Obejmują one powodzie, trzęsienia ziemi i awarie przemysłowe.

https://ec.europa.eu/echo/sites/echo-site/files/swd_2017_176_overview_of_risks_2.pdf

(3)  Art. 3 ust. 8 dyrektywy SOOŚ obejmuje zwolnienie dotyczące planów i programów, których jedynym celem jest służenie obronie cywilnej. Chociaż konteksty dyrektywy OOŚ i dyrektywy SOOŚ są różne, istnieje między nimi związek, ponieważ ta druga ma zastosowanie do planów i programów przygotowanych dla kluczowych sektorów i ustalających ramy dla zezwolenia na przyszłe inwestycje realizowane na podstawie dyrektywy OOŚ.

(4)  Wyroki Trybunału Sprawiedliwości UE: http://ec.europa.eu/environment/eia/pdf/EIA_rulings_web.pdf, s. 26.

(5)  Zob. wyrok w sprawie C-411/17, pkt 101.

(6)  Zob. wyrok w sprawie C-411/17, pkt 101.

(7)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG.

https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?qid=1558533359746&uri=CELEX:32003L0004

(8)  Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7.

(9)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.

(10)  W 2017 r. służby Komisji wydały dokument podsumowujący orzecznictwo TSUE, który zawiera między innymi sekcję poświęconą koncepcji przedsięwzięć realizowanych w oparciu o konkretny akt ustawodawczy w związku z dyrektywą 2011/92/UE w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (odpowiednio dyrektywą 85/337/WE), ponieważ przepis ten był przedmiotem kilku wyroków TSUE. Chociaż wspomniane wyroki odnoszą się do przepisów sprzed zmiany dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dyrektywą 2014/52/UE, ogólne zasady nadal mają zastosowanie. Aby zapoznać się z sekcją dotyczącą aktów ustawodawczych, zob. s. 33–35: http://ec.europa.eu/environment/eia/pdf/EIA_rulings_web.pdf. Ponadto Trybunał ostatnio potwierdził swoje orzecznictwo w sprawie Doel (C-411/17, pkt 104 – 111).

(11)  Podstawowym celem zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest zapewnienie, aby przedsięwzięcia mogące powodować znaczące skutki w środowisku, między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji, podlegały wymogowi uzyskania zezwolenia na inwestycję i oceny w odniesieniu do ich wpływu na środowisko przed udzieleniem zezwolenia.

(12)  C-128/09, Boxus i in., pkt 52–55, 57; C-182/10, Solvay i in., pkt 52.

---

| 14.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 386/21 |
| --- | --- | --- | --- |

14.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 386/21

---

Opinia Komitetu Doradczego ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących wydana na posiedzeniu dnia 5 lipca 2019 r. dotycząca wstępnego projektu decyzji w sprawie AT.40432 – Merchandising postaci fikcyjnych

Sprawozdawca: Słowenia

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2019/C 386/06)

1.

Komitet Doradczy (7 państw członkowskich) zgadza się z Komisją, że zachowanie, którego dotyczy projekt decyzji, stanowi naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG.

2.

Komitet Doradczy (7 państw członkowskich) zgadza się z oceną Komisji przedstawioną w projekcie decyzji w odniesieniu do czasu trwania naruszenia.

3.

Komitet Doradczy (7 państw członkowskich) zgadza się z Komisją, że na adresatów projektu decyzji należy nałożyć grzywnę.

4.

Komitet Doradczy (7 państw członkowskich) zgadza się z Komisją co do ostatecznej kwoty grzywny, w tym obniżenia grzywny na podstawie pkt 37 wytycznych z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na podstawie art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003.

5.

Komitet Doradczy (7 państw członkowskich) zaleca publikację swojej opinii w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

---

| 14.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 386/22 |
| --- | --- | --- | --- |

14.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 386/22

---

Sprawozdanie końcowe urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające (1)

Sprawa AT.40432 – Merchandising postaci fikcyjnych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2019/C 386/07)

(1)

W projekcie decyzji skierowanej do przedsiębiorstw Sanrio Company, Ltd., Sanrio GmbH oraz Mister Men Limited (łącznie zwanych „adresatami”) stwierdza się, że przedsiębiorstwo obejmujące adresatów („Sanrio”) naruszyło art. 101 TFUE oraz art. 53 Porozumienia EOG poprzez wprowadzenie i stosowanie szeregu umów i uzgodnionych praktyk mających na celu ograniczenie transgranicznej sprzedaży produktów licencjonowanych zarówno w internecie, jak i poza internetem.

(2)

Decyzją z dnia 14 czerwca 2017 r. Komisja wszczęła postępowanie w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 (2) przeciwko Sanrio Company, Ltd. oraz wszystkim osobom prawnym bezpośrednio lub pośrednio przez nie kontrolowanym, w tym przeciwko Sanrio GmbH. W dniu 29 maja 2019 r. Komisja przyjęła kolejną decyzję o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia przeciwko Mister Men Limited.

(3)

| — | uznanie przez adresatów, w sposób jasny i jednoznaczny, swojej odpowiedzialności solidarnej za naruszenie opisane w propozycji ugodowej, w tym faktów, zastrzeżeń prawnych, roli adresatów w naruszeniu oraz czasu trwania ich udziału w naruszeniu, |
| --- | --- |

—

uznanie przez adresatów, w sposób jasny i jednoznaczny, swojej odpowiedzialności solidarnej za naruszenie opisane w propozycji ugodowej, w tym faktów, zastrzeżeń prawnych, roli adresatów w naruszeniu oraz czasu trwania ich udziału w naruszeniu,

| — | wskazanie maksymalnej grzywny, jaką adresaci przyjęliby w ramach procedury współpracy, |
| --- | --- |

—

wskazanie maksymalnej grzywny, jaką adresaci przyjęliby w ramach procedury współpracy,

| — | potwierdzenie, że adresaci zostali dostatecznie poinformowani o zarzutach, jakie zamierza przeciwko nim podnieść Komisja, oraz że zapewniono im dostateczną możliwość przekazania swojego stanowiska Komisji, |
| --- | --- |

—

potwierdzenie, że adresaci zostali dostatecznie poinformowani o zarzutach, jakie zamierza przeciwko nim podnieść Komisja, oraz że zapewniono im dostateczną możliwość przekazania swojego stanowiska Komisji,

| — | potwierdzenie, że adresaci uzyskali dostateczną możliwość dostępu do dowodów potwierdzających potencjalne zastrzeżenia i wszystkich innych dokumentów znajdujących się w dokumentacji Komisji oraz że nie zamierzają oni występować z wnioskiem o dalszy dostęp do akt ani o ponowne złożenie ustnych wyjaśnień na spotkaniu wyjaśniającym, chyba że Komisja nie przychyli się do stanowiska ugodowego w pisemnym zgłoszeniu zastrzeżeń oraz swojej decyzji, oraz |
| --- | --- |

—

potwierdzenie, że adresaci uzyskali dostateczną możliwość dostępu do dowodów potwierdzających potencjalne zastrzeżenia i wszystkich innych dokumentów znajdujących się w dokumentacji Komisji oraz że nie zamierzają oni występować z wnioskiem o dalszy dostęp do akt ani o ponowne złożenie ustnych wyjaśnień na spotkaniu wyjaśniającym, chyba że Komisja nie przychyli się do stanowiska ugodowego w pisemnym zgłoszeniu zastrzeżeń oraz swojej decyzji, oraz

| — | zgodę adresatów na otrzymanie pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń i ostatecznej decyzji zgodnie z art. 7 i 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (3) w języku angielskim. |
| --- | --- |

—

zgodę adresatów na otrzymanie pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń i ostatecznej decyzji zgodnie z art. 7 i 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (3) w języku angielskim.

(4)

W dniu 29 maja 2019 r. Komisja przyjęła pisemne zgłoszenie zastrzeżeń, na które wszyscy trzej adresaci udzielili odpowiedzi, potwierdzając, że pisemne zgłoszenie zastrzeżeń odzwierciedla treść ich propozycji ugodowej, ponawiając swoje zobowiązanie do przestrzegania procedury współpracy zgodnie z warunkami propozycji ugodowej oraz oświadczając, że nie zamierzają ubiegać się o możliwość ponownego złożenia ustnych wyjaśnień na spotkaniu wyjaśniającym z Komisją.

(5)

Stwierdzone naruszenia oraz grzywny, których nałożenie przewidziano w projekcie decyzji, odpowiadają naruszeniom, do popełnienia których adresaci się przyznali, oraz grzywnom, jakie adresaci przyjęli w propozycji ugodowej. Wysokość grzywien została zmniejszona o 40 %, ponieważ Sanrio skutecznie i terminowo współpracowało z Komisją poprzez: (i) przedstawienie swoim pracowników zatrudnionym na terenie Europy wskazówek na temat praktyk zgodnych z unijnym prawem konkurencji oraz wprowadzenie zmian we wzorze umowy i usunięcie klauzul ograniczających konkurencję, przed otwarciem formalnego postępowania; (ii) przesłanie pism z wyjaśnieniem do wszystkich licencjobiorców, których umowy licencyjne nie zostały jeszcze zmienione, aby odzwierciedlić modyfikacje we wzorze umowy oraz (iii) zapewnienie dodatkowych dowodów pozwalających wydłużyć czas trwania naruszenia oraz potwierdzenie istnienia pojedynczego i ciągłego naruszenia w całym tym okresie.

(6)

Zgodnie z art. 16 decyzji 2011/695/UE zbadałem, czy projekt decyzji dotyczy jedynie zastrzeżeń, w stosunku do których Sanrio miało możliwość przedstawienia swojego stanowiska. Stwierdzam, że tak istotnie jest.

(7)

Ogólnie uważam, że w niniejszej sprawie przestrzegano skutecznego wykonywania praw procesowych.

Bruksela, dnia 8 lipca 2019 r.

Wouter WILS

---

(1)  Na podstawie art. 16 i 17 decyzji 2011/695/UE Przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (Dz.U. L 275 z 20.10.2011, s. 29) („decyzja 2011/695/UE”).

1

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Dz.U. L 123 z 27.4.2004, s. 18), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/1348 z dnia 3 sierpnia 2015 r. (Dz.U. L 208 z 5.8.2015, s. 3).

2

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 1).

3

---

| 14.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 386/24 |
| --- | --- | --- | --- |

14.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 386/24

---

Streszczenie decyzji Komisji

z dnia 9 lipca 2019 r.

dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym

(Sprawa AT.40432 – Merchandising postaci fikcyjnych)

(notyfikowana jako dokument nr C(2019) 5087 final)

(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2019/C 386/08)

W dniu 9 lipca 2019 r. Komisja przyjęła decyzję dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1)
  Komisja podaje niniejszym do wiadomości nazwy stron oraz zasadniczą treść decyzji, wraz z informacjami na temat wszelkich nałożonych kar, uwzględniając jednak uzasadnione prawo przedsiębiorstw do ochrony ich tajemnic handlowych.

1.   WPROWADZENIE

| (1) | Przedmiotowa decyzja skierowana jest do przedsiębiorstwa Sanrio Company, Ltd. oraz jego europejskich spółek zależnych Sanrio GmbH oraz Mister Men Limited (zwanych dalej „Sanrio”) w związku z naruszeniem art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktat”) i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”). |
| --- | --- |

(1)

| (2) | Sanrio – któremu przysługują prawa własności intelektualnej m.in. do postaci Hello Kitty – projektuje, wytwarza i sprzedaje produkty koncentrujące się na obecnym w japońskiej sztuce i kulturze stylu „kawaii”, a także udziela licencji na te produkty. Od dnia 5 grudnia 2011 r. Sanrio jest również licencjodawcą dla fikcyjnych postaci Mister Men. W okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 21 grudnia 2018 r. przedsiębiorstwo Sanrio uczestniczyło w pojedynczym i ciągłym naruszeniu, które polegało na wprowadzeniu i stosowaniu w ramach EOG szeregu praktyk ograniczających transgraniczną sprzedaż czynną, bierną i internetową licencjonowanych produktów. |
| --- | --- |

(2)

2.   OPIS SPRAWY

2.1.   PRODUKTY OBJĘTE POSTĘPOWANIEM

| (3) | Decyzja dotyczy działalności Sanrio w charakterze licencjodawcy dla fikcyjnych postaci, do których ma prawa własności intelektualnej. Sanrio udziela licencji na swoje postacie innym przedsiębiorstwom, które wytwarzają i dystrybuują różnego rodzaju produkty, w tym licencjonowane postacie. Decyzja dotyczy produktów o różnym charakterze, takich jak materiały papiernicze, artykuły szkolne, podarunki i akcesoria, które są przeznaczone głównie, choć nie wyłącznie, dla dzieci. |
| --- | --- |

(3)

| (4) | Sanrio zazwyczaj udziela licencji na postacie, do których ma prawa własności intelektualnej, bezpośrednio lub za pośrednictwem agenta. Niezależnie od sposobu udzielania licencji umowy zawierane z licencjobiorcami zwykle zawierają postanowienia regulujące dystrybucję produktów, do których zastosowanie będzie miało prawo własności intelektualnej. Inne stałe elementy umów merchandisingowych Sanrio obejmują:






  a) | postanowienia dotyczące terytorialnego zakresu stosowania: Sanrio zasadniczo udziela wszystkich licencji w EOG dla jednego konkretnego państwa lub większej liczby konkretnych państw na zasadzie niewyłączności. |
| --- | --- | --- |

(4)

a)

postanowienia dotyczące terytorialnego zakresu stosowania: Sanrio zasadniczo udziela wszystkich licencji w EOG dla jednego konkretnego państwa lub większej liczby konkretnych państw na zasadzie niewyłączności.

| b) | postanowienia dotyczące rekompensaty finansowej, jaką musi zapłacić licencjobiorca: umowy licencyjne Sanrio przewidują, że licencjobiorcy płacą przedsiębiorstwu Sanrio określoną kwotę w zamian za udzielenie licencji na korzystanie z praw własności intelektualnej. |
| --- | --- |

b)

postanowienia dotyczące rekompensaty finansowej, jaką musi zapłacić licencjobiorca: umowy licencyjne Sanrio przewidują, że licencjobiorcy płacą przedsiębiorstwu Sanrio określoną kwotę w zamian za udzielenie licencji na korzystanie z praw własności intelektualnej.

| (5) | Przedmiotem decyzji są wspomniane umowy licencyjne, a w szerszym kontekście – stosunki, które opierają się na tych umowach. |
| --- | --- |

(5)

2.2.   PROCEDURA

| (6) | We wrześniu 2016 r. Komisja przeprowadziła niezapowiedziane inspekcje w siedzibie Sanrio GmbH w Mediolanie we Włoszech. |
| --- | --- |

(6)

| (7) | Decyzją z dnia 14 czerwca 2017 r. Komisja wszczęła postępowanie zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 przeciwko Sanrio Company, Ltd. oraz wszystkim osobom prawnym bezpośrednio lub pośrednio kontrolowanym przez to przedsiębiorstwo, w tym przeciwko Sanrio GmbH. Celem wszczęcia postępowania było zbadanie, czy Sanrio posiada umowy lub stosuje praktyki uniemożliwiające lub ograniczające sprzedaż produktów licencjonowanych w EOG. W dniu 29 maja 2019 r. Komisja przyjęła kolejną decyzję o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia przeciwko Mister Men Limited. |
| --- | --- |

(7)

| (8) | Po wszczęciu postępowania Sanrio złożyło formalną ofertę współpracy w kontekście przyjęcia decyzji na podstawie art. 7 i art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 („propozycja ugodowa”). |
| --- | --- |

(8)

| (9) | W dniu 29 maja 2019 r. Komisja przyjęła pisemne zgłoszenie zastrzeżeń skierowane do Sanrio. W dniu 11 czerwca 2019 r. Sanrio przekazało odpowiedzi na pisemne zgłoszenie zastrzeżeń. |
| --- | --- |

(9)

| (10) | Komitet Doradczy ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących wydał pozytywną opinię w dniu 5 lipca 2019 r. |
| --- | --- |

(10)

| (11) | Urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające przedstawił sprawozdanie końcowe w tej sprawie w dniu 8 lipca 2019 r. |
| --- | --- |

(11)

| (12) | Komisja przyjęła przedmiotową decyzję w dniu 9 lipca 2019 r. |
| --- | --- |

(12)

2.3.   KRÓTKI OPIS NARUSZENIA

| (13) | Przedsiębiorstwo Sanrio wprowadziło w całym swoim sektorze merchandisingu szereg praktyk ograniczających transgraniczną sprzedaż czynną i bierną produktów licencjonowanych. Praktyki te dotyczyły sprzedaży produktów licencjonowanych w całym EOG zarówno w internecie, jak i poza internetem. Decyzja dotyczy następujących głównych rodzajów ograniczeń:






  a) | bezpośrednie środki ograniczające sprzedaż przez licencjobiorców poza obszarem objętym umową, takie jak: (i) zakaz sprzedaży biernej poza obszarem; (ii) zakaz sprzedaży czynnej poza obszarem; (iii) zakaz sprzedaży przez internet poza obszarem; (iv) obowiązek przekazywania zamówień na sprzedaż poza obszarem do Sanrio; (v) narzucenie wymogów językowych w celu ograniczenia sprzedaży poza obszarem; |
| --- | --- | --- |

(13)

a)

bezpośrednie środki ograniczające sprzedaż przez licencjobiorców poza obszarem objętym umową, takie jak: (i) zakaz sprzedaży biernej poza obszarem; (ii) zakaz sprzedaży czynnej poza obszarem; (iii) zakaz sprzedaży przez internet poza obszarem; (iv) obowiązek przekazywania zamówień na sprzedaż poza obszarem do Sanrio; (v) narzucenie wymogów językowych w celu ograniczenia sprzedaży poza obszarem;

| b) | pośrednie środki ograniczające sprzedaż przez licencjobiorców poza obszarem objętym umową: istniał również szereg środków, które czasami stosowano jako pośredni sposób zachęcania do przestrzegania ograniczeń dotyczących sprzedaży poza obszarem. Należały do nich przeprowadzanie audytów i nieprzedłużanie umów. |
| --- | --- |

b)

pośrednie środki ograniczające sprzedaż przez licencjobiorców poza obszarem objętym umową: istniał również szereg środków, które czasami stosowano jako pośredni sposób zachęcania do przestrzegania ograniczeń dotyczących sprzedaży poza obszarem. Należały do nich przeprowadzanie audytów i nieprzedłużanie umów.

| (14) | Ten zestaw praktyk ograniczał zdolność licencjobiorców do prowadzenia transgranicznej sprzedaży produktów licencjonowanych. To pojedyncze i ciągłe naruszenie przyczyniło się do przywrócenia podziałów między rynkami krajowymi i mogło również doprowadzić do zmniejszenia wyboru dostępnego dla konsumentów i do podniesienia cen, co wynika bezpośrednio z niższego poziomu konkurencji. Z uwagi na swój charakter zachowanie to stanowi celowe ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG. |
| --- | --- |

(14)

| (15) | W decyzji stwierdzono również, że zachowanie to nie spełnia warunków wyłączenia przewidzianych w art. 101 ust. 3 Traktatu oraz art. 53 ust. 3 Porozumienia EOG. |
| --- | --- |

(15)

2.4.   ADRESACI DECYZJI I CZAS TRWANIA NARUSZENIA PRZEPISÓW

| (16) | Decyzja skierowana jest do Sanrio Company, Ltd., jednostki dominującej najwyższego szczebla w grupie przedsiębiorstw Sanrio, jak również do niektórych jej spółek zależnych prowadzących działalność w zakresie merchandisingu: Sanrio GmbH i Mister Men Limited. |
| --- | --- |

(16)

| (17) | Czas trwania pojedynczego i ciągłego naruszenia obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 21 grudnia 2018 r., kiedy to Sanrio przesłało ostatnie pisma informujące licencjobiorców o tym, że wszelkie ograniczenia dotyczące sprzedaży poza obszarem ujęte w zawieranych przez niego umowach nie mają zastosowania. |
| --- | --- |

(17)

2.5.   ŚRODKI ZARADCZE I GRZYWNY

| (18) | W decyzji stwierdzono, że Sanrio zaprzestało naruszenia w dniu 21 grudnia 2018 r., i wezwano Sanrio do powstrzymania się od wszelkich umów lub uzgodnionych praktyk, które mogłyby mieć taki sam lub podobny cel lub skutek. Komisja uważa również, że naruszenie zostało popełnione umyślnie, a jeżeli nie, to co najmniej przez zaniedbanie, i że należy nałożyć grzywnę. |
| --- | --- |

(18)

2.5.1.   Podstawowa kwota grzywny

| (19) | Do celów obliczenia grzywny w decyzji wykorzystuje się kwotę opłat licencyjnych pobranych przez Sanrio w ciągu ostatniego pełnego roku trwania naruszenia (2017 r.). Wartość sprzedaży opiera się na opłatach licencyjnych, jakie przedsiębiorstwo Sanrio otrzymało od swoich licencjobiorców za sprzedaż licencjonowanych produktów w EOG. Te opłaty licencyjne (w tym gwarancje minimalne) stanowią przychody Sanrio z prowadzonej działalności w zakresie merchandisingu i są wypłacane Sanrio w zamian za korzystanie z praw własności intelektualnej, na które udzielono licencji. |
| --- | --- |

(19)

| (20) | Ograniczenia sprzedaży poza obszarem stanowią z uwagi na swój charakter ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 Traktatu. Ograniczenia wertykalne są jednak zazwyczaj mniej szkodliwe niż ograniczenia horyzontalne. „Współczynnik wagi naruszenia” wynosi 8 % wartości sprzedaży Sanrio. |
| --- | --- |

(20)

2.5.2.   Okoliczności obciążające lub łagodzące

| (21) | W niniejszej sprawie nie występują okoliczności obciążające ani łagodzące. |
| --- | --- |

(21)

2.5.3.   Skutek odstraszający

| (22) | Komisja nie zastosowała mnożnika mającego zapewnić skutek odstraszający, ponieważ nie uzasadnia tego poziom światowych obrotów Sanrio. |
| --- | --- |

(22)

2.5.4.   Zastosowanie pułapu 10 % obrotów

| (23) | Obliczona grzywna nie przekracza 10 % światowych obrotów Sanrio. |
| --- | --- |

(23)

2.5.5.   Zmniejszenie grzywny w świetle współpracy

| (24) | W zamian za współpracę w decyzji przyznano obniżkę grzywny o 40 % na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie grzywien. W propozycji ugodowej Sanrio potwierdziło fakty, ich kwalifikację prawną oraz swoją odpowiedzialność za opisane naruszenie. Sanrio wykazało zainteresowanie współpracą na wczesnym etapie, sumiennie współpracowało podczas całego postępowania i dostarczyło dodatkowych dowodów umożliwiających przedłużenie czasu trwania naruszenia. |
| --- | --- |

(24)

3.   WNIOSEK

| (25) | Przedsiębiorstwo Sanrio naruszyło art. 101 ust. 1 Traktatu i art. 53 Porozumienia EOG poprzez uczestnictwo w pojedynczym i ciągłym naruszeniu dotyczącym produktów licencjonowanych. Naruszenie obejmowało cały Europejski Obszar Gospodarczy i polegało na wdrożeniu i stosowaniu szeregu umów i praktyk mających na celu ograniczenie transgranicznej sprzedaży produktów licencjonowanych zarówno w internecie, jak i poza nim. |
| --- | --- |

(25)

| (26) | Ostateczna kwota grzywny, która ma zostać nałożona na Sanrio zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003, wynosi 6 222 000 EUR. |
| --- | --- |

(26)

| (27) | Sanrio Company, Ltd. i Sanrio GmbH należy uznać za solidarnie odpowiedzialne za zapłatę nałożonej grzywny, podczas gdy przedsiębiorstwo Mister Men Limited należy uznać za solidarnie odpowiedzialne za zapłatę kwoty 3 993 000 EUR, proporcjonalnie do części okresu naruszenia rozpoczynającej się w dniu 5 grudnia 2011 r., czyli w dniu, w którym spółka ta została nabyta przez Sanrio Company, Ltd. |
| --- | --- |

(27)

---

(1)  Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, s. 1).

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

| 14.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 386/28 |
| --- | --- | --- | --- |

14.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 386/28

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa M.9567 – PGGM/Macquarie/Genesee &Wyoming Australia)

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2019/C 386/09)

1.

W dniu 6 listopada 2019 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji.

Zgłoszenie to dotyczy następujących przedsiębiorstw:

| — | PGGM Infrastructure Fund („PGGM”, Niderlandy) należące do grupy PGGM, |
| --- | --- |

—

PGGM Infrastructure Fund („PGGM”, Niderlandy) należące do grupy PGGM,

| — | Macquarie Corporate Holdings Pty Limited, („MCHPL”, Australia) należące do Grupy Macquarie („Macquarie”, Australia), |
| --- | --- |

—

Macquarie Corporate Holdings Pty Limited, („MCHPL”, Australia) należące do Grupy Macquarie („Macquarie”, Australia),

| — | Genesee &Wyoming Australia Holdings LP („GWA”, Australia). |
| --- | --- |

—

Genesee &Wyoming Australia Holdings LP („GWA”, Australia).

Przedsiębiorstwa PGGM i Macquarie przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad całym przedsiębiorstwem GWA.

Koncentracja dokonywana jest w drodze zakupu udziałów/akcji.

2.

| — | w przypadku przedsiębiorstwa PGGM: światowy dostawca usług funduszy emerytalno-rentowych, takich jak zarządzanie funduszami emerytalno-rentowymi, doradztwo w zakresie polityki i wsparcie w zakresie zarządzania, |
| --- | --- |

—

w przypadku przedsiębiorstwa PGGM: światowy dostawca usług funduszy emerytalno-rentowych, takich jak zarządzanie funduszami emerytalno-rentowymi, doradztwo w zakresie polityki i wsparcie w zakresie zarządzania,

| — | w przypadku przedsiębiorstwa MCHPL: spółka dominująca i operacyjna, należy do Grupy Macquarie: grupy finansowej działającej na całym świecie i świadczącej usługi inwestycyjne w zakresie infrastruktury, nieruchomości, rolnictwa i rynków energetycznych na rzecz inwestorów instytucjonalnych, |
| --- | --- |

—

w przypadku przedsiębiorstwa MCHPL: spółka dominująca i operacyjna, należy do Grupy Macquarie: grupy finansowej działającej na całym świecie i świadczącej usługi inwestycyjne w zakresie infrastruktury, nieruchomości, rolnictwa i rynków energetycznych na rzecz inwestorów instytucjonalnych,

| — | w przypadku przedsiębiorstwa GWA: operator kolejowych przewozów towarowych, świadczy usługi w zakresie transportu kolejowego towarów w Australii. |
| --- | --- |

—

w przypadku przedsiębiorstwa GWA: operator kolejowych przewozów towarowych, świadczy usługi w zakresie transportu kolejowego towarów w Australii.

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii.

Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.

2

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Należy zawsze podawać następujący numer referencyjny:

M.9567 – PGGM/Macquarie/Genesee &Wyoming Australia

Uwagi można przesyłać do Komisji pocztą, pocztą elektroniczną lub faksem. Należy stosować następujące dane kontaktowe:

Email: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu

Faks +32 22964301

Adres pocztowy:

| European Commission |
| --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).

1

(2)  Dz.U. C 366 z 14.12.2013, s. 5.

2

---

| 14.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 386/30 |
| --- | --- | --- | --- |

14.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 386/30

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa M.9580 – Permira/Smith & Wiliamson)

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2019/C 386/10)

1.

Zgłoszenie to dotyczy następujących przedsiębiorstw:

| — | Tilney Group Limited („Tilney”, Zjednoczone Królestwo), kontrolowane przez Permira Holdings Limited („Permira”, Guernsey), |
| --- | --- |

—

Tilney Group Limited („Tilney”, Zjednoczone Królestwo), kontrolowane przez Permira Holdings Limited („Permira”, Guernsey),

| — | Smith & Williamson Holdings Limited („Smith & Williamson”, Zjednoczone Królestwo). |
| --- | --- |

—

Smith & Williamson Holdings Limited („Smith & Williamson”, Zjednoczone Królestwo).

Przedsiębiorstwo Tilney przejmuje, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Smith & Williamson.

Koncentracja dokonywana jest w drodze zakupu udziałów/akcji.

2.

| — | Permira prowadzi działalność w zakresie inwestycji na niepublicznym rynku kapitałowym polegającą na świadczeniu usług w zakresie zarządzania portfelem na rzecz szeregu funduszy inwestycyjnych; Permira sprawuje kontrolę nad kilkoma spółkami portfelowymi, które prowadzą działalność w różnych sektorach i różnych jurysdykcjach, |
| --- | --- |

—

Permira prowadzi działalność w zakresie inwestycji na niepublicznym rynku kapitałowym polegającą na świadczeniu usług w zakresie zarządzania portfelem na rzecz szeregu funduszy inwestycyjnych; Permira sprawuje kontrolę nad kilkoma spółkami portfelowymi, które prowadzą działalność w różnych sektorach i różnych jurysdykcjach,

| — | Tilney jest niezależną firmą zarządzającą majątkiem, z biurami na terenie Zjednoczonego Królestwa; jest ona przede wszystkim aktywna w dziedzinach zapewniania planowania finansowego, zarządzania inwestycjami i usług doradczych dla klientów prywatnych, |
| --- | --- |

—

Tilney jest niezależną firmą zarządzającą majątkiem, z biurami na terenie Zjednoczonego Królestwa; jest ona przede wszystkim aktywna w dziedzinach zapewniania planowania finansowego, zarządzania inwestycjami i usług doradczych dla klientów prywatnych,

| — | Smith & Williamson jest niezależną firmą świadczącą usługi finansowe i usługi w ramach zawodów regulowanych, posiadającą biura w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii; Smith & Williamson oferuje osobom fizycznym i przedsiębiorstwom usługi finansowe i inwestycyjne oraz usługi w ramach zawodów regulowanych. |
| --- | --- |

—

Smith & Williamson jest niezależną firmą świadczącą usługi finansowe i usługi w ramach zawodów regulowanych, posiadającą biura w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii; Smith & Williamson oferuje osobom fizycznym i przedsiębiorstwom usługi finansowe i inwestycyjne oraz usługi w ramach zawodów regulowanych.

3.

Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.

4.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Należy zawsze podawać następujący numer referencyjny:

M.9580 – Permira/Smith & Wiliamson

Uwagi można przesyłać do Komisji pocztą, pocztą elektroniczną lub faksem. Należy stosować następujące dane kontaktowe:

E-mail: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu

Faks + 32 22964301

Adres pocztowy:

| European Commission |
| --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).

1

(2)  Dz.U. C 366 z 14.12.2013, s. 5.

2

---

| 14.11.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 386/32 |
| --- | --- | --- | --- |

14.11.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 386/32

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa M.9611 — Pavilion Energy/Iberdrola Group (European LNG Asset Portfolio))

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2019/C 386/11)

1.

Zgłoszenie to dotyczy następujących przedsiębiorstw:

| — | Pavilion Energy Pte. Ltd. (Singapur), kontrolowanego przez przedsiębiorstwo Temasek Holdings Private Limited (Singapur), |
| --- | --- |

—

Pavilion Energy Pte. Ltd. (Singapur), kontrolowanego przez przedsiębiorstwo Temasek Holdings Private Limited (Singapur),

| — | European LNG Asset Portfolio (Hiszpania), należącego do grupy Iberdrola („Iberdrola”, Hiszpania). |
| --- | --- |

—

European LNG Asset Portfolio (Hiszpania), należącego do grupy Iberdrola („Iberdrola”, Hiszpania).

Pavilion Energy przejmuje, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, kontrolę nad częścią Iberdroli. Koncentracja dokonywana jest w drodze zakupu aktywów.

2.

| — | Pavilion Energy jest zintegrowanym globalnym podmiotem sektora LNG z siedzibą w Singapurze, zajmującym się handlem, przechowywaniem, przetwarzaniem i transportem LNG. Jest on w całości własnością spółki inwestycyjnej Temesek, |
| --- | --- |

—

Pavilion Energy jest zintegrowanym globalnym podmiotem sektora LNG z siedzibą w Singapurze, zajmującym się handlem, przechowywaniem, przetwarzaniem i transportem LNG. Jest on w całości własnością spółki inwestycyjnej Temesek,

| — | European LNG Asset Portfolio obejmuje szereg aktywów LNG, w tym portfel długoterminowych umów sprzedaży i dostaw LNG oraz różne umowy dodatkowe dotyczące zdolności regazyfikacyjnej w Zjednoczonym Królestwie i w Hiszpanii, zdolności przesyłowych gazociągu na granicy hiszpańsko-francuskiej, a także czarteru czasowego nowo wybudowanego statku MEGI napędzanego LNG. |
| --- | --- |

—

European LNG Asset Portfolio obejmuje szereg aktywów LNG, w tym portfel długoterminowych umów sprzedaży i dostaw LNG oraz różne umowy dodatkowe dotyczące zdolności regazyfikacyjnej w Zjednoczonym Królestwie i w Hiszpanii, zdolności przesyłowych gazociągu na granicy hiszpańsko-francuskiej, a także czarteru czasowego nowo wybudowanego statku MEGI napędzanego LNG.

3.

Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.

4.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Należy zawsze podawać następujący numer referencyjny:

M.9611 – Pavilion Energy/Iberdrola Group (European LNG Asset Portfolio)

Uwagi można przesyłać do Komisji pocztą, pocztą elektroniczną lub faksem. Należy stosować następujące dane kontaktowe:

E-mail: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu

Faks +32 22964301

Adres pocztowy:

| European Commission |
| --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).

1

(2)  Dz.U. C 366 z 14.12.2013, s. 5.

2

---