# Dziennik Urzędowy C 348/2019

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 348 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6214 października 2019 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 348

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6214 października 2019

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2019/C 348/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2019/C 348/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2019/C 348/02 | Sprawa C-449/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2019 r. – WEG Tevesstraße/Finanzamt Villingen-Schwenningen | 2 |
| 2019/C 348/03 | Sprawa C-465/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Straubing (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – B & L Elektrogeräte GmbH/GC | 2 |
| 2019/C 348/04 | Sprawa C-471/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 20 czerwca 2019 r. – Middlegate Europe NV przeciwko Ministerraad | 3 |
| 2019/C 348/05 | Sprawa C-491/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Emberi Erőforrások Minisztériuma/Szent Borbála Kórház | 4 |
| 2019/C 348/06 | Sprawa C-507/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 3 lipca 2019 r. – Bundesrepublik Deutschland/XT | 4 |
| 2019/C 348/07 | Sprawa C-529/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam (Niemcy) w dniu 11 lipca 2019 r. – Möbel Kraft GmbH & Co. KG/ML | 6 |
| 2019/C 348/08 | Sprawa C-540/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. - WV/Landkreis Harburg | 6 |
| 2019/C 348/09 | Sprawa C-546/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2019 r. – BZ/Westerwaldkreis | 7 |
| 2019/C 348/10 | Sprawa C-559/19: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii | 8 |
| 2019/C 348/11 | Sprawa C-596/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2019 r. w sprawie T-20/17, Węgry/Komisja, wniesione w dniu 6 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską | 10 |
| 2019/C 348/12 | Sprawa C-603/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Špecializovaný trestný súd (Słowacja) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Úrad špeciálnej prokuratúry Generálnej prokuratúry Slovenskej republiky/TG, UF | 11 |
| 2019/C 348/13 | Sprawa C-609/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance de Lagny-sur-Marne (Francja) w dniu 13 sierpnia 2019 r. – BNP Paribas Personal Finance SA/VE | 12 |
| 2019/C 348/14 | Sprawa C-623/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-64/18, Alfamicro/Komisja, wniesione w dniu 21 sierpnia 2019 r. przez Alfamicro - Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda. | 13 |
| 2019/C 348/15 | Sprawa C-638/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 18 czerwca 2019 r. w sprawie T-624/15, European Food i in./Komisja, wniesione w dniu 27 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską | 14 |
| | Sąd |
| 2019/C 348/16 | Sprawa T-499/19: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2019 r. – ZU/ESDZ | 16 |
| 2019/C 348/17 | Sprawa T-566/19: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2019 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja | 17 |
| 2019/C 348/18 | Sprawa T-582/12: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Victoria’s Secret Stores Brand Management/EUIPO – Lacoste (LOVE PINK) | 17 |
| 2019/C 348/19 | Sprawa T-583/19: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Electrolux Home Products/EUIPO – D. Consult (FRIGIDAIRE) | 18 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2019/C 348/02

Sprawa C-449/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2019 r. – WEG Tevesstraße/Finanzamt Villingen-Schwenningen

2

2019/C 348/03

Sprawa C-465/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Straubing (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – B & L Elektrogeräte GmbH/GC

2

2019/C 348/04

Sprawa C-471/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 20 czerwca 2019 r. – Middlegate Europe NV przeciwko Ministerraad

3

2019/C 348/05

Sprawa C-491/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Emberi Erőforrások Minisztériuma/Szent Borbála Kórház

4

2019/C 348/06

Sprawa C-507/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 3 lipca 2019 r. – Bundesrepublik Deutschland/XT

4

2019/C 348/07

Sprawa C-529/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam (Niemcy) w dniu 11 lipca 2019 r. – Möbel Kraft GmbH & Co. KG/ML

6

2019/C 348/08

Sprawa C-540/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. - WV/Landkreis Harburg

6

2019/C 348/09

Sprawa C-546/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2019 r. – BZ/Westerwaldkreis

7

2019/C 348/10

Sprawa C-559/19: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

8

2019/C 348/11

Sprawa C-596/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2019 r. w sprawie T-20/17, Węgry/Komisja, wniesione w dniu 6 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską

10

2019/C 348/12

Sprawa C-603/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Špecializovaný trestný súd (Słowacja) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Úrad špeciálnej prokuratúry Generálnej prokuratúry Slovenskej republiky/TG, UF

11

2019/C 348/13

Sprawa C-609/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance de Lagny-sur-Marne (Francja) w dniu 13 sierpnia 2019 r. – BNP Paribas Personal Finance SA/VE

12

2019/C 348/14

Sprawa C-623/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-64/18, Alfamicro/Komisja, wniesione w dniu 21 sierpnia 2019 r. przez Alfamicro - Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda.

13

2019/C 348/15

Sprawa C-638/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 18 czerwca 2019 r. w sprawie T-624/15, European Food i in./Komisja, wniesione w dniu 27 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską

14

Sąd

2019/C 348/16

Sprawa T-499/19: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2019 r. – ZU/ESDZ

16

2019/C 348/17

Sprawa T-566/19: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2019 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja

17

2019/C 348/18

Sprawa T-582/12: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Victoria’s Secret Stores Brand Management/EUIPO – Lacoste (LOVE PINK)

17

2019/C 348/19

Sprawa T-583/19: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Electrolux Home Products/EUIPO – D. Consult (FRIGIDAIRE)

18

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/1 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2019/C 348/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 337 z 7.10.2019

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 328 z 30.9.2019

Dz.U. C 319 z 23.9.2019

Dz.U. C 312 z 16.9.2019

Dz.U. C 305 z 9.9.2019

Dz.U. C 295 z 2.9.2019

Dz.U. C 288 z 26.8.2019

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/2 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/2

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2019 r. – WEG Tevesstraße/Finanzamt Villingen-Schwenningen

(Sprawa C-449/19)

(2019/C 348/02)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Baden-Württemberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: WEG Tevesstraße

Strona przeciwna: Finanzamt Villingen-Schwenningen

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, zgodnie z którym dostawa ciepła przez wspólnoty mieszkaniowe na rzecz właścicieli mieszkań jest zwolniona z podatku od wartości dodanej?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/2 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/2

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Straubing (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – B & L Elektrogeräte GmbH/GC

(Sprawa C-465/19)

(2019/C 348/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Straubing

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: B & L Elektrogeräte GmbH

Strona pozwana: GC

Pytanie prejudycjalne

Czy w sytuacji gdy przedsiębiorca znajdujący się na targach na stoisku sprzedaży albo przed nim, które to stoisko stanowi lokal przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 9 dyrektywy 2011/83/EU (1), nawiązuje kontakt z konsumentem, który stoi w hali targowej na targach konsumenckich w przejściu przed stoiskiem sprzedaży i nie komunikuje się z przedsiębiorcą, a następnie umowa zostaje zawarta na stoisku sprzedaży, umowę tę należy traktować jako umowę zawartą poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. c) dyrektywy 2011/83/UE, co skutkuje istnieniem prawa do odstąpienia na podstawie art. 9 dyrektywy 2011/83/UE?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/EU z dnia 25 października 2011 r. z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. 2011, L 304, s. 64.

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/3 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/3

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 20 czerwca 2019 r. – Middlegate Europe NV przeciwko Ministerraad

(Sprawa C-471/19)

(2019/C 348/04)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Grondwettelijk Hof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Middlegate Europe NV

Druga strona postępowania: Ministerraad

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, rozpatrywany również w związku z art. 56 tego samego Traktatu, z art. 15 i 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z zasadą równości, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym osoby lub przedsiębiorstwa, które zamierzają wykonywać na położonym w Belgii obszarze portu czynności związane z pracą portową w rozumieniu wet van 8 juni 1972 betreffende de havenarbeid (ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o pracy w portach) - w tym czynności inne niż załadunek i rozładunek statków w ścisłym znaczeniu - są zobowiązane do korzystania wyłącznie z certyfikowanych pracowników portowych? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, rozpatrywany również w związku z art. 56 tego samego Traktatu, z art. 15 i 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z zasadą równości, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym osoby lub przedsiębiorstwa, które zamierzają wykonywać na położonym w Belgii obszarze portu czynności związane z pracą portową w rozumieniu wet van 8 juni 1972 betreffende de havenarbeid (ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o pracy w portach) - w tym czynności inne niż załadunek i rozładunek statków w ścisłym znaczeniu - są zobowiązane do korzystania wyłącznie z certyfikowanych pracowników portowych?

| 2) | Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy Grondwettelijk Hof (trybunał konstytucyjny) może tymczasowo utrzymać w mocy będące przedmiotem postępowania głównego art. 1 i 2 wet van 8 juni 1972 betreffende de havenarbeid w celu uniknięcia stanu niepewności prawnej i niezadowolenia społecznego oraz umożliwienia ustawodawcy dostosowania ich w świetle zobowiązań wynikających z prawa Unii Europejskiej? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy Grondwettelijk Hof (trybunał konstytucyjny) może tymczasowo utrzymać w mocy będące przedmiotem postępowania głównego art. 1 i 2 wet van 8 juni 1972 betreffende de havenarbeid w celu uniknięcia stanu niepewności prawnej i niezadowolenia społecznego oraz umożliwienia ustawodawcy dostosowania ich w świetle zobowiązań wynikających z prawa Unii Europejskiej?

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/4 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/4

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Emberi Erőforrások Minisztériuma/Szent Borbála Kórház

(Sprawa C-491/19)

(2019/C 348/05)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Kúria.

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Emberi Erőforrások Minisztériuma.

Strona pozwana: Szent Borbála Kórház.

Pytania prejudycjalne

| 1 | Czy w stosunku prawnym wynikającym z umowy o udzielenie dotacji organy i instytucje pośredniczące państw członkowskich właściwe w zakresie postępowania w sprawie nieprawidłowości w pierwszej lub w drugiej instancji są uprawnione do bezpośredniego zbadania w toczących się przed nimi postępowaniach na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (1) z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (zwanego dalej „rozporządzeniem”) – w szczególności w ramach mechanizmu kontroli uregulowanego w art. 60, 70 i 98 – każdego naruszenia, z którego wynika lub może wyniknąć naruszenie interesów finansowych budżetu Unii Europejskiej, i czy są one zobowiązane, jeśli to konieczne, do zastosowania korekty finansowej? |
| --- | --- |

1

Czy w stosunku prawnym wynikającym z umowy o udzielenie dotacji organy i instytucje pośredniczące państw członkowskich właściwe w zakresie postępowania w sprawie nieprawidłowości w pierwszej lub w drugiej instancji są uprawnione do bezpośredniego zbadania w toczących się przed nimi postępowaniach na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (1) z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (zwanego dalej „rozporządzeniem”) – w szczególności w ramach mechanizmu kontroli uregulowanego w art. 60, 70 i 98 – każdego naruszenia, z którego wynika lub może wyniknąć naruszenie interesów finansowych budżetu Unii Europejskiej, i czy są one zobowiązane, jeśli to konieczne, do zastosowania korekty finansowej?

| 2 | Czy krajowy przepis proceduralny lub stanowiące jego wykładnię orzecznictwo, które w przypadku umowy o udzielenie dotacji pozwalają na stwierdzenie niewykonania tej umowy polegającego na naruszeniu przepisów dotyczących zamówień publicznych (nieprawidłowość) oraz na dochodzenie wszelkich roszczeń cywilnych w oparciu o wspomniane stwierdzenie tylko wtedy, gdy komisja arbitrażowa w drodze ostatecznej decyzji lub – w ramach kontroli sądowej decyzji komisji arbitrażowej – sąd w drodze prawomocnego orzeczenia, stwierdzili istnienie naruszenia, zapewnia z należytą skutecznością ochronę interesów finansowych Unii? |
| --- | --- |

2

Czy krajowy przepis proceduralny lub stanowiące jego wykładnię orzecznictwo, które w przypadku umowy o udzielenie dotacji pozwalają na stwierdzenie niewykonania tej umowy polegającego na naruszeniu przepisów dotyczących zamówień publicznych (nieprawidłowość) oraz na dochodzenie wszelkich roszczeń cywilnych w oparciu o wspomniane stwierdzenie tylko wtedy, gdy komisja arbitrażowa w drodze ostatecznej decyzji lub – w ramach kontroli sądowej decyzji komisji arbitrażowej – sąd w drodze prawomocnego orzeczenia, stwierdzili istnienie naruszenia, zapewnia z należytą skutecznością ochronę interesów finansowych Unii?

| 3 | Czy w przypadku, gdy naruszenie przepisów o zamówieniach publicznych stanowi nieprawidłowość, lecz nie wszczęto postępowania przed komisją arbitrażową, sąd rozpoznający roszczenia cywilne związane z wykonaniem umowy o udzielenie dotacji jest uprawniony do dokonania oceny nieprawidłowości w udzieleniu zamówienia publicznego, gdy bada niewykonanie umowy? |
| --- | --- |

3

Czy w przypadku, gdy naruszenie przepisów o zamówieniach publicznych stanowi nieprawidłowość, lecz nie wszczęto postępowania przed komisją arbitrażową, sąd rozpoznający roszczenia cywilne związane z wykonaniem umowy o udzielenie dotacji jest uprawniony do dokonania oceny nieprawidłowości w udzieleniu zamówienia publicznego, gdy bada niewykonanie umowy?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 210, s. 25.

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/4 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/4

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 3 lipca 2019 r. – Bundesrepublik Deutschland/XT

(Sprawa C-507/19)

(2019/C 348/06)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesrepublik Deutschland

Druga strona postępowania: XT

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przy ocenie kwestii, czy ochrona lub pomoc UNRWA dla palestyńskiego bezpaństwowca ustały w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE (1), należy pod względem geograficznym wziąć pod uwagę wyłącznie dany obszar działań (Strefę Gazy, Jordanię, Liban, Syrię, Zachodni Brzeg), na którym bezpaństwowiec miał miejsce rzeczywistego pobytu w momencie opuszczenia obszaru objętego mandatem UNRWA (w tym wypadku Syrię), czy też również inne obszary działań należące do obszaru objętego mandatem UNRWA? |
| --- | --- |

1)

Czy przy ocenie kwestii, czy ochrona lub pomoc UNRWA dla palestyńskiego bezpaństwowca ustały w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE (1), należy pod względem geograficznym wziąć pod uwagę wyłącznie dany obszar działań (Strefę Gazy, Jordanię, Liban, Syrię, Zachodni Brzeg), na którym bezpaństwowiec miał miejsce rzeczywistego pobytu w momencie opuszczenia obszaru objętego mandatem UNRWA (w tym wypadku Syrię), czy też również inne obszary działań należące do obszaru objętego mandatem UNRWA?

| 2) | Jeżeli nie należy brać pod uwagę jedynie obszaru działań, na którym bezpaństwowiec miał miejsce rzeczywistego pobytu w momencie wyjazdu: Czy należy zawsze i niezależnie od innych przesłanek brać pod uwagę wszystkie obszary działań wchodzące w zakres obszaru objętego mandatem? Jeżeli nie: Czy inne obszary działań należy uwzględniać wyłącznie wtedy, gdy bezpaństwowiec miał z danym obszarem działań istotny związek (terytorialny)? Czy dla wystąpienia takiego związku konieczne jest, by bezpaństwowiec miał miejsce zwykłego pobytu na tym obszarze w momencie wyjazdu lub wcześniej? Czy przy badaniu istotnego związku (terytorialnego) należy uwzględnić inne okoliczności? Jeśli tak, to jakie? Czy zależy to od tego, czy w momencie opuszczenia obszaru objętego mandatem UNRWA bezpaństwowiec miał racjonalną możliwość wjazdu na odnośny obszar działań? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli nie należy brać pod uwagę jedynie obszaru działań, na którym bezpaństwowiec miał miejsce rzeczywistego pobytu w momencie wyjazdu: Czy należy zawsze i niezależnie od innych przesłanek brać pod uwagę wszystkie obszary działań wchodzące w zakres obszaru objętego mandatem? Jeżeli nie: Czy inne obszary działań należy uwzględniać wyłącznie wtedy, gdy bezpaństwowiec miał z danym obszarem działań istotny związek (terytorialny)? Czy dla wystąpienia takiego związku konieczne jest, by bezpaństwowiec miał miejsce zwykłego pobytu na tym obszarze w momencie wyjazdu lub wcześniej? Czy przy badaniu istotnego związku (terytorialnego) należy uwzględnić inne okoliczności? Jeśli tak, to jakie? Czy zależy to od tego, czy w momencie opuszczenia obszaru objętego mandatem UNRWA bezpaństwowiec miał racjonalną możliwość wjazdu na odnośny obszar działań?

| 3) | Czy bezpaństwowiec, który opuszcza obszar objęty mandatem UNRWA, ponieważ na obszarze działań, na którym ma miejsce rzeczywistego pobytu, jego bezpieczeństwo osobiste jest poważnie zagrożone, a UNRWA nie jest w stanie udzielić mu tam ochrony ani pomocy, korzysta tym samym z ochrony zapewnianej przez art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE również wtedy, gdy udał się uprzednio na ten obszar działań, mimo że jego bezpieczeństwo osobiste nie było poważnie zagrożone na obszarze działań, na którym przebywał wcześniej, i nie mógł w okolicznościach istniejących momencie wyjazdu liczyć na to, że na obszarze działań, na który się udaje, otrzyma ochronę lub pomoc UNRWA i w dającej się przewidzieć przyszłości będzie mógł wrócić na obszar działań, na którym dotychczas przebywał? |
| --- | --- |

3)

Czy bezpaństwowiec, który opuszcza obszar objęty mandatem UNRWA, ponieważ na obszarze działań, na którym ma miejsce rzeczywistego pobytu, jego bezpieczeństwo osobiste jest poważnie zagrożone, a UNRWA nie jest w stanie udzielić mu tam ochrony ani pomocy, korzysta tym samym z ochrony zapewnianej przez art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE również wtedy, gdy udał się uprzednio na ten obszar działań, mimo że jego bezpieczeństwo osobiste nie było poważnie zagrożone na obszarze działań, na którym przebywał wcześniej, i nie mógł w okolicznościach istniejących momencie wyjazdu liczyć na to, że na obszarze działań, na który się udaje, otrzyma ochronę lub pomoc UNRWA i w dającej się przewidzieć przyszłości będzie mógł wrócić na obszar działań, na którym dotychczas przebywał?

| 4) | Czy przy ocenie kwestii, czy bezpaństwowcowi należy odmówić nadania statusu uchodźcy ipso facto z tego powodu, że po opuszczeniu przez niego obszaru objętego mandatem UNRWA nie są już spełnione przesłanki określone w art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE, trzeba wziąć pod uwagę wyłącznie obszar działań, na którym miał on ostatnie miejsce zwykłego pobytu? Jeżeli nie: Czy należy dodatkowo – analogicznie – uwzględnić obszary, które trzeba wziąć pod uwagę zgodnie z pytaniem drugim w momencie wyjazdu? Jeżeli nie: Według jakich kryteriów należy określić obszary, które trzeba uwzględnić w momencie rozstrzygnięcia wniosku? Czy warunkiem odpadnięcia przesłanek określonych w art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE jest gotowość organów (państwowych i quasi-państwowych) na odnośnym obszarze działań do (ponownego) przyjęcia bezpaństwowca? |
| --- | --- |

4)

Czy przy ocenie kwestii, czy bezpaństwowcowi należy odmówić nadania statusu uchodźcy ipso facto z tego powodu, że po opuszczeniu przez niego obszaru objętego mandatem UNRWA nie są już spełnione przesłanki określone w art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE, trzeba wziąć pod uwagę wyłącznie obszar działań, na którym miał on ostatnie miejsce zwykłego pobytu? Jeżeli nie: Czy należy dodatkowo – analogicznie – uwzględnić obszary, które trzeba wziąć pod uwagę zgodnie z pytaniem drugim w momencie wyjazdu? Jeżeli nie: Według jakich kryteriów należy określić obszary, które trzeba uwzględnić w momencie rozstrzygnięcia wniosku? Czy warunkiem odpadnięcia przesłanek określonych w art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE jest gotowość organów (państwowych i quasi-państwowych) na odnośnym obszarze działań do (ponownego) przyjęcia bezpaństwowca?

| 5) | Na wypadek gdyby w związku z wystąpieniem lub odpadnięciem przesłanek określonych w art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE znaczenie miał obszar działań, na którym znajdowało się (ostatnie) miejsce zwykłego pobytu: Jakie kryteria są decydujące dla ustalenia miejsca zwykłego pobytu? Czy konieczny jest legalny pobyt za zgodą państwa pobytu? Jeżeli nie: Czy potrzebne jest przynajmniej świadome przyzwolenie na pobyt zainteresowanego bezpaństwowca przez właściwe organy obszaru działań? Jeżeli odpowiedź w tym zakresie jest twierdząca: Czy właściwe organy muszą konkretnie wiedzieć o obecności danego bezpaństwowca, czy też wystarczy świadome przyzwolenie na jego pobyt jako członka większej grupy osób? Jeżeli nie: Czy wystarczy wyłącznie rzeczywisty dłuższy pobyt? |
| --- | --- |

5)

Na wypadek gdyby w związku z wystąpieniem lub odpadnięciem przesłanek określonych w art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE znaczenie miał obszar działań, na którym znajdowało się (ostatnie) miejsce zwykłego pobytu: Jakie kryteria są decydujące dla ustalenia miejsca zwykłego pobytu? Czy konieczny jest legalny pobyt za zgodą państwa pobytu? Jeżeli nie: Czy potrzebne jest przynajmniej świadome przyzwolenie na pobyt zainteresowanego bezpaństwowca przez właściwe organy obszaru działań? Jeżeli odpowiedź w tym zakresie jest twierdząca: Czy właściwe organy muszą konkretnie wiedzieć o obecności danego bezpaństwowca, czy też wystarczy świadome przyzwolenie na jego pobyt jako członka większej grupy osób? Jeżeli nie: Czy wystarczy wyłącznie rzeczywisty dłuższy pobyt?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/6 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam (Niemcy) w dniu 11 lipca 2019 r. – Möbel Kraft GmbH & Co. KG/ML

(Sprawa C-529/19)

(2019/C 348/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Potsdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Möbel Kraft GmbH & Co. KG

Strona pozwana: ML

Pytania prejudycjalne

Czy prawo do odstąpienia od umowy zgodnie z art. 16 lit. c) dyrektywy konsumenckiej (1) jest wyłączone również w sytuacji, kiedy towary są, co prawda, produkowane według specyfikacji konsumenta, ale sprzedawca nie rozpoczął jeszcze produkcji, a dopasowania u klienta dokonałby samodzielnie, nie zaś za pośrednictwem osób trzecich? Czy zależy to od tego, czy towarom można by przywrócić stan sprzed indywidualizacji przy jedynie niewielkich kosztach demontażu, wynoszących ok. 5 % wartości towarów?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64).

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/6 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. - WV/Landkreis Harburg

(Sprawa C-540/19)

(2019/C 348/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca zażalenie nadzwyczajne: WV

Druga strona postępowania: Landkreis Harburg

Pytanie prejudycjalne

Czy instytucja publiczna, która wypłaciła wierzycielowi alimentacyjnemu świadczenia z zakresu pomocy społecznej zgodnie z przepisami prawa publicznego, może powołać się na jurysdykcję sądu zwykłego miejsca pobytu wierzyciela alimentacyjnego w myśl art. 3 lit. b) rozporządzenia nr 4/2009 (1), w sytuacji gdy dochodzi od dłużnika alimentacyjnego w ramach regresu należności z tytułu zobowiązań alimentacyjnych na podstawie cywilnoprawnego roszczenia wierzyciela alimentacyjnego, które przeszło na nią w drodze cesji ustawowej ze względu na przyznanie świadczeń z zakresu pomocy społecznej?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. 2009, L 7, s.1).

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/7 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2019 r. – BZ/Westerwaldkreis

(Sprawa C-546/19)

(2019/C 348/09)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca, wnosząca odwołanie i rewizję: BZ

Druga strona postępowania w pierwszej instancji, odwoławczego i rewizyjnego: Westerwaldkreis

Pytania prejudycjalne

| 1. | a) | Czy zakaz wjazdu wydany w stosunku do obywatela państwa trzeciego w celach „niezwiązanych z migracją” jest co najmniej wtedy objęty zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1), gdy państwo członkowskie nie skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy? |
| --- | --- | --- |

1.

a)

Czy zakaz wjazdu wydany w stosunku do obywatela państwa trzeciego w celach „niezwiązanych z migracją” jest co najmniej wtedy objęty zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1), gdy państwo członkowskie nie skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy?

| b) | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1.a): czy taki zakaz wjazdu nie jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 2008/115/WE, nawet jeśli obywatel państwa trzeciego przebywa już nielegalnie [w danym państwie], niezależnie od wydanej przeciwko niemu decyzji o wydaleniu, z którą związany jest zakaz wjazdu, a zatem zasadniczo podlega przepisom tej dyrektywy? |
| --- | --- |

b)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1.a): czy taki zakaz wjazdu nie jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 2008/115/WE, nawet jeśli obywatel państwa trzeciego przebywa już nielegalnie [w danym państwie], niezależnie od wydanej przeciwko niemu decyzji o wydaleniu, z którą związany jest zakaz wjazdu, a zatem zasadniczo podlega przepisom tej dyrektywy?

| c) | Czy zakaz wjazdu wydany do celów „niezwiązanych z migracją” obejmuje zakaz wjazdu nałożony w związku z decyzją o wydaleniu wydaną ze względów bezpieczeństwa i porządku publicznego (w niniejszym przypadku: wyłącznie ze względu na ogólną prewencję w celu zwalczania terroryzmu)? |
| --- | --- |

c)

Czy zakaz wjazdu wydany do celów „niezwiązanych z migracją” obejmuje zakaz wjazdu nałożony w związku z decyzją o wydaleniu wydaną ze względów bezpieczeństwa i porządku publicznego (w niniejszym przypadku: wyłącznie ze względu na ogólną prewencję w celu zwalczania terroryzmu)?

| 2. | O ile odpowiedź na pytanie pierwsze jest taka, że przedmiotowy zakaz wjazdu wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 2008/115/WE:






  a) | Czy uchylenie przez władze decyzji nakazującej powrót (w tym przypadku: uchylenie zagrożenia wykonaniem wydalenia) oznacza, że nałożony w tym samym czasie zakaz wjazdu w rozumieniu art. 3 ust. 6 dyrektywy 2008/115/WE staje się niezgodny z prawem? |
| --- | --- | --- |

2.

O ile odpowiedź na pytanie pierwsze jest taka, że przedmiotowy zakaz wjazdu wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 2008/115/WE:

a)

Czy uchylenie przez władze decyzji nakazującej powrót (w tym przypadku: uchylenie zagrożenia wykonaniem wydalenia) oznacza, że nałożony w tym samym czasie zakaz wjazdu w rozumieniu art. 3 ust. 6 dyrektywy 2008/115/WE staje się niezgodny z prawem?

| b) | Czy taki skutek prawny ma miejsce również wtedy, gdy urzędowa decyzja o wydaleniu jest (stała się) ostateczna przed wydaniem decyzji nakazującej powrót? |
| --- | --- |

b)

Czy taki skutek prawny ma miejsce również wtedy, gdy urzędowa decyzja o wydaleniu jest (stała się) ostateczna przed wydaniem decyzji nakazującej powrót?

---

(1)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/8 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/8

---

Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-559/19)

(2019/C 348/10)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, E. Manhaeve i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

Skarżąca wnosi do Trybunału o:

| — | stwierdzenie, że, nie przyjmując środków koniecznych do tego, aby zapobiec pogarszaniu się stanu wód podziemnych w regionie Doñana, nie sporządzając dalszej charakterystyki tych wód, które stwarzają ryzyko, bez równoczesnego ustalenia koniecznych środków, oraz nie włączając do programu środków działania dla planu hydrologicznego dorzecza rzeki Guadalquivir odpowiednich środków podstawowych i dodatkowych, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) w związku z art. 1 lit. a) i pkt 2.1.2 załącznika V; art. 5 w związku z pkt 2.2 załącznika II; oraz art. 11 ust. 1 i 3 lit. a), c) i e) oraz ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że, nie przyjmując środków koniecznych do tego, aby zapobiec pogarszaniu się stanu wód podziemnych w regionie Doñana, nie sporządzając dalszej charakterystyki tych wód, które stwarzają ryzyko, bez równoczesnego ustalenia koniecznych środków, oraz nie włączając do programu środków działania dla planu hydrologicznego dorzecza rzeki Guadalquivir odpowiednich środków podstawowych i dodatkowych, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) w związku z art. 1 lit. a) i pkt 2.1.2 załącznika V; art. 5 w związku z pkt 2.2 załącznika II; oraz art. 11 ust. 1 i 3 lit. a), c) i e) oraz ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1);

| — | stwierdzenie, że, nie przyjmując środków koniecznych do tego, aby uniknąć pogorszania się siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których wyznaczono rozpatrywane w niniejszym przypadku obszary (ZEPA/LIC ES0000024 Doñana, ZEPA/LIC ES6150009 Doñana Północ i Zachód oraz ZEPA ES6150012 Dehesa del Estero i Montes de Moguer), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 6 ust. 2 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że, nie przyjmując środków koniecznych do tego, aby uniknąć pogorszania się siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których wyznaczono rozpatrywane w niniejszym przypadku obszary (ZEPA/LIC ES0000024 Doñana, ZEPA/LIC ES6150009 Doñana Północ i Zachód oraz ZEPA ES6150012 Dehesa del Estero i Montes de Moguer), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 6 ust. 2 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2);

| — | obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1) | Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/60/WE w związku z art. 1 lit. a) i pkt 2.1.2 załącznika V tej dyrektywy

  W art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/60/WE nałożono na państwa członkowskie obowiązek zapobiegania pogarszaniu się stanu wszystkich części wód podziemnych. Przepis ten należy czytać łącznie z art. 1 lit. a) tej dyrektywy, w którym szczegółowo przedstawiono cele środowiskowe, które państwa członkowskie winny osiągnąć w odniesieniu do wód podziemnych, i z pkt 2.1.2. jej załącznika V, w którym określony został dobry stan ilościowy wód podziemnych. Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii nie przyjęło środków koniecznych do tego, aby zapobiec pogarszaniu się, ze względu na nadmierną eksploatację, wód podziemnych regionu Doñana. Z tego powodu instytucja ta doszła do wniosku, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) w związku z art. 1 lit. a) i pkt 2.1.2 załącznika V tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/60/WE w związku z art. 1 lit. a) i pkt 2.1.2 załącznika V tej dyrektywy

W art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/60/WE nałożono na państwa członkowskie obowiązek zapobiegania pogarszaniu się stanu wszystkich części wód podziemnych. Przepis ten należy czytać łącznie z art. 1 lit. a) tej dyrektywy, w którym szczegółowo przedstawiono cele środowiskowe, które państwa członkowskie winny osiągnąć w odniesieniu do wód podziemnych, i z pkt 2.1.2. jej załącznika V, w którym określony został dobry stan ilościowy wód podziemnych. Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii nie przyjęło środków koniecznych do tego, aby zapobiec pogarszaniu się, ze względu na nadmierną eksploatację, wód podziemnych regionu Doñana. Z tego powodu instytucja ta doszła do wniosku, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) w związku z art. 1 lit. a) i pkt 2.1.2 załącznika V tej dyrektywy.

| 2) | Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 5 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II tej dyrektywy

  W art. 5 dyrektywy 2000/60/WE ustanowiona została procedura do przeprowadzenia celem określenia obszarów dorzeczy, w ramach której należy każdorazowo przeprowadzać analizę cech charakterystycznych danego obszaru, przegląd wpływu działalności człowieka na środowisko i analizę ekonomiczną korzystania z wód. Jeśli po przeprowadzeniu początkowej analizy cech charakterystycznych zostanie stwierdzone, że dane wody stwarzają ryzyko, państwa członkowskie winny, zgodnie z pkt 2.2. załącznika II do tej dyrektywy, sporządzić dla nich charakterystykę dodatkową. Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii nie zastosowało prawidłowo art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II do tej dyrektywy ze względu na to, że nie sporządziło charakterystyki dodatkowej stwarzających ryzyko wód podziemnych regionu Doñana, bez równoczesnego ustalenia koniecznych środków. Z tego powodu instytucja ta doszła do wniosku, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 5 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II tej dyrektywy. |
| --- | --- |

2)

Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 5 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II tej dyrektywy

W art. 5 dyrektywy 2000/60/WE ustanowiona została procedura do przeprowadzenia celem określenia obszarów dorzeczy, w ramach której należy każdorazowo przeprowadzać analizę cech charakterystycznych danego obszaru, przegląd wpływu działalności człowieka na środowisko i analizę ekonomiczną korzystania z wód. Jeśli po przeprowadzeniu początkowej analizy cech charakterystycznych zostanie stwierdzone, że dane wody stwarzają ryzyko, państwa członkowskie winny, zgodnie z pkt 2.2. załącznika II do tej dyrektywy, sporządzić dla nich charakterystykę dodatkową. Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii nie zastosowało prawidłowo art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II do tej dyrektywy ze względu na to, że nie sporządziło charakterystyki dodatkowej stwarzających ryzyko wód podziemnych regionu Doñana, bez równoczesnego ustalenia koniecznych środków. Z tego powodu instytucja ta doszła do wniosku, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 5 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II tej dyrektywy.

| 3) | Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 11 ust. 1 i 3 lit. a), c) i e) oraz ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE

  Zgodnie z przepisem zawartym w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie „zapewnia[ją] ustalenie programu środków, dla wszystkich obszarów dorzeczy lub częściach międzynarodowych obszarów dorzeczy leżących na jego terytorium, uwzględniając wyniki analiz wymaganych na mocy art. 5, dla osiągnięcia celów ustalonych na mocy art. 4”. W art. 11 ust. 3 lit. a), c) i e) wyjaśniono, jakiego rodzaju szczegółowe środki należy zawrzeć w programie środków działania. W ust. 4 tego samego przepisu mowa jest o środkach dodatkowych, opracowywanych i wdrażanych w uzupełnieniu do środków podstawowych. Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii nie włączyło do programu środków działania dla planu hydrologicznego dorzecza rzeki Guadalquivir odpowiednich środków podstawowych i dodatkowych, efektem czego uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 11 ust. 1 i 3 lit. a), c) i e) oraz ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE. |
| --- | --- |

3)

Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 11 ust. 1 i 3 lit. a), c) i e) oraz ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE

Zgodnie z przepisem zawartym w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie „zapewnia[ją] ustalenie programu środków, dla wszystkich obszarów dorzeczy lub częściach międzynarodowych obszarów dorzeczy leżących na jego terytorium, uwzględniając wyniki analiz wymaganych na mocy art. 5, dla osiągnięcia celów ustalonych na mocy art. 4”. W art. 11 ust. 3 lit. a), c) i e) wyjaśniono, jakiego rodzaju szczegółowe środki należy zawrzeć w programie środków działania. W ust. 4 tego samego przepisu mowa jest o środkach dodatkowych, opracowywanych i wdrażanych w uzupełnieniu do środków podstawowych. Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii nie włączyło do programu środków działania dla planu hydrologicznego dorzecza rzeki Guadalquivir odpowiednich środków podstawowych i dodatkowych, efektem czego uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 11 ust. 1 i 3 lit. a), c) i e) oraz ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE.

| 4) | Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG w związku z art. 7 tej dyrektywy

  W art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG ustanowiony został, zgodnie z zasadą zapobiegania, ogólny obowiązek ochrony, w myśl którego należy unikać jakiegokolwiek pogarszania się siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których został wyznaczono dany obszar, a także niepokojenia tych gatunków, jeśli może ono mieć znaczenie dla realizacji celów tej dyrektywy. Zgodnie z art. 7 tej dyrektywy ten obowiązek obejmuje obszary zakwalifikowane jako obszar specjalnej ochrony (OSO) ptaków na mocy dyrektywy Rady 79/409/EWG [z dnia 2 kwietnia 1979 r.] w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (3). Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii, nie przyjmując środków odpowiednich do tego, aby uniknąć pogorszania się siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których wyznaczono obszary ZEPA/LIC ES0000024 Doñana, ZEPA/LIC ES6150009 Doñana Północ i Zachód oraz ZEPA ES6150012 Dehesa del Estero i Montes de Moguer, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG w związku z art. 7 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

4)

Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG w związku z art. 7 tej dyrektywy

W art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG ustanowiony został, zgodnie z zasadą zapobiegania, ogólny obowiązek ochrony, w myśl którego należy unikać jakiegokolwiek pogarszania się siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których został wyznaczono dany obszar, a także niepokojenia tych gatunków, jeśli może ono mieć znaczenie dla realizacji celów tej dyrektywy. Zgodnie z art. 7 tej dyrektywy ten obowiązek obejmuje obszary zakwalifikowane jako obszar specjalnej ochrony (OSO) ptaków na mocy dyrektywy Rady 79/409/EWG [z dnia 2 kwietnia 1979 r.] w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (3). Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii, nie przyjmując środków odpowiednich do tego, aby uniknąć pogorszania się siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których wyznaczono obszary ZEPA/LIC ES0000024 Doñana, ZEPA/LIC ES6150009 Doñana Północ i Zachód oraz ZEPA ES6150012 Dehesa del Estero i Montes de Moguer, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG w związku z art. 7 tej dyrektywy.

---

(1)  Dz.U. 2000, L 327, s. 1

(2)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7

(3)  Dz.U. 1979, L 103, s. 1

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/10 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/10

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2019 r. w sprawie T-20/17, Węgry/Komisja, wniesione w dniu 6 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-596/19 P)

(2019/C 348/11)

Język postępowania: węgierski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i P.-J. Loewenthal)

Druga strona postępowania: Węgry, Rzeczpospolita Polska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie T-20/17, Węgry/Komisja, |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie T-20/17, Węgry/Komisja,

| — | oddalenie zarzutów drugiego i trzeciego podniesionych przez Węgry w skardze złożonej w Sądzie, w ramach których państwo to podniosło naruszenie obowiązku uzasadnienia i nadużycie władzy, a także obciążenie Węgier wszelkimi kosztami postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym, |
| --- | --- |

—

oddalenie zarzutów drugiego i trzeciego podniesionych przez Węgry w skardze złożonej w Sądzie, w ramach których państwo to podniosło naruszenie obowiązku uzasadnienia i nadużycie władzy, a także obciążenie Węgier wszelkimi kosztami postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym,

| — | pomocniczo przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie niezbadanych do tej pory zarzutów i stwierdzenie, że orzeczenie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym sprawę. |
| --- | --- |

—

pomocniczo przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie niezbadanych do tej pory zarzutów i stwierdzenie, że orzeczenie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym sprawę.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach zarzutu pierwszego Komisja podnosi, że Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdzając, że progresywna struktura stawek węgierskiego podatku od reklam nie jest selektywna. Zarzut ten opiera na trzech aspektach:

| — | Po pierwsze, Sąd błędnie stwierdził w pkt 78-83 zaskarżonego wyroku, że Komisja, ustalając system referencyjny, niesłusznie wykluczyła progresywne stawki węgierskiego podatku od reklam. Wbrew stanowisku Sądu, podejście przyjęte przez Komisję w decyzji jest zgodne z orzecznictwem. W konsekwencji Sąd naruszył prawo przy określaniu systemu referencyjnego. |
| --- | --- |

—

Po pierwsze, Sąd błędnie stwierdził w pkt 78-83 zaskarżonego wyroku, że Komisja, ustalając system referencyjny, niesłusznie wykluczyła progresywne stawki węgierskiego podatku od reklam. Wbrew stanowisku Sądu, podejście przyjęte przez Komisję w decyzji jest zgodne z orzecznictwem. W konsekwencji Sąd naruszył prawo przy określaniu systemu referencyjnego.

| — | Po drugie, Sąd błędnie stwierdził w pkt 84-90 zaskarżonego wyroku, że Komisja błędnie określiła cel podatku od reklam, w stosunku do którego należy dokonać porównania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału decydujący dla oceny porównywalności jest wyłącznie przedmiot podatkowy środka, to znaczy cel podatkowy określony przez zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego. Inne cele, takie jak zdolność finansowa, mają znaczenie jedynie dla oceny, czy rozróżnienie dokonane w ramach podatku jest obiektywnie uzasadnione, pod warunkiem że cele te są powiązane z charakterem podatku. W konsekwencji błędem prawnym jest to, że dokonując oceny porównywalności Sąd przyjął jako decydujące kryterium rzekomy cel redystrybucji podatku od reklam. |
| --- | --- |

—

Po drugie, Sąd błędnie stwierdził w pkt 84-90 zaskarżonego wyroku, że Komisja błędnie określiła cel podatku od reklam, w stosunku do którego należy dokonać porównania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału decydujący dla oceny porównywalności jest wyłącznie przedmiot podatkowy środka, to znaczy cel podatkowy określony przez zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego. Inne cele, takie jak zdolność finansowa, mają znaczenie jedynie dla oceny, czy rozróżnienie dokonane w ramach podatku jest obiektywnie uzasadnione, pod warunkiem że cele te są powiązane z charakterem podatku. W konsekwencji błędem prawnym jest to, że dokonując oceny porównywalności Sąd przyjął jako decydujące kryterium rzekomy cel redystrybucji podatku od reklam.

| — | Po trzecie błędne jest stanowisko Sądu zawarte w pkt 91-105 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Komisja błędnie uznała, że cel redystrybucji nie uzasadnia progresywnego, opartego na obrocie charakteru podatku. Stwierdzenie Sądu, że węgierski podatek od reklamy jest niedyskryminujący i służy celowi redystrybucji, opiera się na błędnym założeniu, że przedsiębiorstwa o wysokich obrotach są siłą rzeczy bardziej rentowne niż przedsiębiorstwa o niższych obrotach. Na podstawie tego błędnego rozumowania Sąd naruszył prawo przyjmując cel, który nie jest częścią charakteru podatku, by uzasadnić rozróżnienie spowodowane przez podatek. Ponadto, poprzez to błędne założenie, Sąd niezgodnie z prawem przerzucił ciężar dowodu i zobowiązał Komisję do wykazania, że progresywne stawki podatkowe nałożone przez węgierski podatek od reklam nie mogą uzasadniać jego rzekomego celu, jakim jest redystrybucja. |
| --- | --- |

—

Po trzecie błędne jest stanowisko Sądu zawarte w pkt 91-105 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Komisja błędnie uznała, że cel redystrybucji nie uzasadnia progresywnego, opartego na obrocie charakteru podatku. Stwierdzenie Sądu, że węgierski podatek od reklamy jest niedyskryminujący i służy celowi redystrybucji, opiera się na błędnym założeniu, że przedsiębiorstwa o wysokich obrotach są siłą rzeczy bardziej rentowne niż przedsiębiorstwa o niższych obrotach. Na podstawie tego błędnego rozumowania Sąd naruszył prawo przyjmując cel, który nie jest częścią charakteru podatku, by uzasadnić rozróżnienie spowodowane przez podatek. Ponadto, poprzez to błędne założenie, Sąd niezgodnie z prawem przerzucił ciężar dowodu i zobowiązał Komisję do wykazania, że progresywne stawki podatkowe nałożone przez węgierski podatek od reklam nie mogą uzasadniać jego rzekomego celu, jakim jest redystrybucja.

W ramach zarzutu drugiego Komisja podnosi, że Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdzając, że możliwość odliczenia 50 % przeniesionych strat nie ma charakteru selektywnego. Po pierwsze, środek ten jest niezgodny z systemem referencyjnym, do którego rzekomo należy, ponieważ umożliwia odliczenie strat podatnikom zobowiązanym do zapłaty podatku obrotowego, co nie odzwierciedla rentowności przedsiębiorstwa. Po drugie, wbrew stanowisku Trybunału, środek nie jest niedyskryminujący i nie zależy od zbiegów okoliczności. Natomiast podmioty korzystające ze środka dotyczącego poprzedniego roku podatkowego były możliwe do zidentyfikowania w momencie wprowadzenia podatku.

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/11 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Špecializovaný trestný súd (Słowacja) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Úrad špeciálnej prokuratúry Generálnej prokuratúry Slovenskej republiky/TG, UF

(Sprawa C-603/19)

(2019/C 348/12)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Špecializovaný trestný súd

Strony w postępowaniu głównym

Oskarżyciel: Úrad špeciálnej prokuratúry Generálnej prokuratúry Slovenskej republiky

Oskarżeni: TG, UF

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE (1) z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw w odniesieniu praw (w szczególności prawa do czynnego udziału pokrzywdzonego w postępowaniu karnym oraz prawa do naprawienia szkody w postępowaniu karnym), które ze względu na swój charakter nie przysługują wyłącznie osobie fizycznej jako istocie czującej, znajduje zastosowanie do osób prawnych oraz państwa lub organów państwowych, jeśli krajowe przepisy prawne przyznają im status pokrzywdzonego w postępowaniu karnym? |
| --- | --- |

1)

Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE (1) z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw w odniesieniu praw (w szczególności prawa do czynnego udziału pokrzywdzonego w postępowaniu karnym oraz prawa do naprawienia szkody w postępowaniu karnym), które ze względu na swój charakter nie przysługują wyłącznie osobie fizycznej jako istocie czującej, znajduje zastosowanie do osób prawnych oraz państwa lub organów państwowych, jeśli krajowe przepisy prawne przyznają im status pokrzywdzonego w postępowaniu karnym?

| 2) | Czy zgodne z art. 17 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 38 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 (2) z dnia 21 czerwca 1999 r. w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1681/94 (3) z dnia 11 lipca 1994 r. są uregulowanie prawne i praktyka orzecznicza (4), na podstawie których państwo nie może dochodzić w postępowaniu karnym naprawienia szkody wyrządzonej mu wskutek oszustwa popełnionego przez podejrzanego, skutkującego sprzeniewierzeniem środków z budżetu Unii Europejskiej, i gdy na mocy § 256 ust. 3 Trestný poriadok (kodeksu postępowania karnego) nie może nawet wnieść środka odwoławczego od postanowienia sądu o niedopuszczeniu go albo właściwego organu państwowego do udziału w rozprawie w charakterze pokrzywdzonego dochodzącego roszczenia o naprawienie szkody i nie dysponuje innym rodzajem postępowania, w którym mogłoby domagać się od podejrzanego swojego roszczenia, wskutek czego nie można zabezpieczyć jego roszczenia o naprawienie szkody na majątku i prawach majątkowych podejrzanego na podstawie § 50 Trestný poriadok (kodeksu postępowania karnego), a roszczenie staje się w ten sposób de facto nieegzekwowalne? |
| --- | --- |

2)

Czy zgodne z art. 17 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 38 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 (2) z dnia 21 czerwca 1999 r. w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1681/94 (3) z dnia 11 lipca 1994 r. są uregulowanie prawne i praktyka orzecznicza (4), na podstawie których państwo nie może dochodzić w postępowaniu karnym naprawienia szkody wyrządzonej mu wskutek oszustwa popełnionego przez podejrzanego, skutkującego sprzeniewierzeniem środków z budżetu Unii Europejskiej, i gdy na mocy § 256 ust. 3 Trestný poriadok (kodeksu postępowania karnego) nie może nawet wnieść środka odwoławczego od postanowienia sądu o niedopuszczeniu go albo właściwego organu państwowego do udziału w rozprawie w charakterze pokrzywdzonego dochodzącego roszczenia o naprawienie szkody i nie dysponuje innym rodzajem postępowania, w którym mogłoby domagać się od podejrzanego swojego roszczenia, wskutek czego nie można zabezpieczyć jego roszczenia o naprawienie szkody na majątku i prawach majątkowych podejrzanego na podstawie § 50 Trestný poriadok (kodeksu postępowania karnego), a roszczenie staje się w ten sposób de facto nieegzekwowalne?

| 3) | Czy pojęcie „tego samego przedsiębiorstwa” zawarte w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 994/98 (5) z dnia 7 maja 1998 r. w związku z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 (6) z dnia 12 stycznia 2001 r. należy interpretować jedynie formalnie w ten sposób, że kryterium decydującym jest to, czy według krajowego porządku prawnego chodzi wyłącznie o podmioty mające samodzielną osobowość prawną, a tym samym każdej takiej spółce można udzielić pomocy państwa do wysokości 100 000 EUR, czy też decydujący jest faktyczny sposób funkcjonowania takich spółek – wzajemnie powiązanych za pośrednictwem tych samych osób – i zarządzenia nimi, tak jakby chodziło o system filii zarządzanych z jednej spółki centralnej, choć według krajowego uregulowania prawnego spółki te mają samodzielną osobowość prawną, a tym samym takie spółki należy uważać za „to samo przedsiębiorstwo” i udzielić mu pomocy państwa jako całości do wysokości 100 000 EUR jedynie jednokrotnie? |
| --- | --- |

3)

Czy pojęcie „tego samego przedsiębiorstwa” zawarte w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 994/98 (5) z dnia 7 maja 1998 r. w związku z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 (6) z dnia 12 stycznia 2001 r. należy interpretować jedynie formalnie w ten sposób, że kryterium decydującym jest to, czy według krajowego porządku prawnego chodzi wyłącznie o podmioty mające samodzielną osobowość prawną, a tym samym każdej takiej spółce można udzielić pomocy państwa do wysokości 100 000 EUR, czy też decydujący jest faktyczny sposób funkcjonowania takich spółek – wzajemnie powiązanych za pośrednictwem tych samych osób – i zarządzenia nimi, tak jakby chodziło o system filii zarządzanych z jednej spółki centralnej, choć według krajowego uregulowania prawnego spółki te mają samodzielną osobowość prawną, a tym samym takie spółki należy uważać za „to samo przedsiębiorstwo” i udzielić mu pomocy państwa jako całości do wysokości 100 000 EUR jedynie jednokrotnie?

| 4) | Czy przez pojęcie „szkody” w rozumieniu Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich (7) z dnia 26 lipca 1995 r. należy rozumieć tylko tę część bezprawnie uzyskanych środków finansowych, która jest bezpośrednio związana z oszukańczym postępowaniem, czy także rzeczywiście dokonane i należycie udokumentowane koszty i wykorzystanie wkładu, jeżeli z postępowania dowodowego wynika, że ich wydatkowanie było konieczne w celu ukrycia oszukańczego postępowania, opóźnienia ujawnienia oszukańczego postępowania oraz uzyskania pełnej kwoty przyznanej pomocy państwa? |
| --- | --- |

4)

Czy przez pojęcie „szkody” w rozumieniu Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich (7) z dnia 26 lipca 1995 r. należy rozumieć tylko tę część bezprawnie uzyskanych środków finansowych, która jest bezpośrednio związana z oszukańczym postępowaniem, czy także rzeczywiście dokonane i należycie udokumentowane koszty i wykorzystanie wkładu, jeżeli z postępowania dowodowego wynika, że ich wydatkowanie było konieczne w celu ukrycia oszukańczego postępowania, opóźnienia ujawnienia oszukańczego postępowania oraz uzyskania pełnej kwoty przyznanej pomocy państwa?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW (Dz.U. 2012, L 315, s. 57).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. 1999, L 161, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1681/94 z dnia 11 lipca 1994 r. dotyczące nieprawidłowości oraz odzyskiwania kwot wypłaconych nieprawidłowo w związku z finansowaniem polityki strukturalnej i organizacją systemu informacji w tej dziedzinie (Dz.U. 1994, L 178, s. 43).

(4)  Stanowisko izby karnej Najvyšší súd Slovenskej republiky (sądu najwyższego Republiki Słowackiej) z dnia 29 listopada 2017 r.

(5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. dotyczące stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa (Dz.U. 1998, L 142, s. 1).

(6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. 2001, L 10. s. 30).

(7)  Konwencja sporządzona na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1995, C 316, s. 49).

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/12 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance de Lagny-sur-Marne (Francja) w dniu 13 sierpnia 2019 r. – BNP Paribas Personal Finance SA/VE

(Sprawa C-609/19)

(2019/C 348/13)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal d’instance de Lagny-sur-Marne

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BNP Paribas Personal Finance SA

Strona pozwana: VE

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że warunki określające spłaty dokonywane w stałych ratach zaliczane w pierwszej kolejności na poczet odsetek oraz przewidujące przedłużenie okresu obowiązywania umowy i zwiększenie wpłat w celu spłacenia salda konta, a kwota tego salda może ulec znaczącemu zwiększeniu w wyniku zmian kursów walutowych, stanowią główny przedmiot kredytu denominowanego w walucie obcej, a spłacanego w walucie krajowej, bez możliwości traktowania tych warunków odrębnie? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że warunki określające spłaty dokonywane w stałych ratach zaliczane w pierwszej kolejności na poczet odsetek oraz przewidujące przedłużenie okresu obowiązywania umowy i zwiększenie wpłat w celu spłacenia salda konta, a kwota tego salda może ulec znaczącemu zwiększeniu w wyniku zmian kursów walutowych, stanowią główny przedmiot kredytu denominowanego w walucie obcej, a spłacanego w walucie krajowej, bez możliwości traktowania tych warunków odrębnie?

| 2) | Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunki określające płatności dokonywane w stałych ratach zaliczane w pierwszej kolejności na poczet odsetek oraz przewidujące przedłużenie okresu obowiązywania umowy i zwiększenie wpłat w celu spłaty salda konta, mogącego ulec istotnemu zwiększeniu w wyniku zmian kursów walutowych, stwarzają znaczącą nierównowagę praw i obowiązków stron umowy, w szczególności w zakresie, w jakim narażają one konsumenta na nieproporcjonalne ryzyko kursowe? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunki określające płatności dokonywane w stałych ratach zaliczane w pierwszej kolejności na poczet odsetek oraz przewidujące przedłużenie okresu obowiązywania umowy i zwiększenie wpłat w celu spłaty salda konta, mogącego ulec istotnemu zwiększeniu w wyniku zmian kursów walutowych, stwarzają znaczącą nierównowagę praw i obowiązków stron umowy, w szczególności w zakresie, w jakim narażają one konsumenta na nieproporcjonalne ryzyko kursowe?

| 3) | Czy art. 4 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że prosty i zrozumiały charakter warunków umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, a spłacanego w walucie krajowej, powinien być oceniany z odniesieniem, na dzień zawarcia umowy, do przewidywalnego kontekstu ekonomicznego, a w niniejszej sprawie do skutków, jakie trudności ekonomiczne w latach 2007-2009 wywarły na zmiany kursów walutowych, z uwzględnieniem kompetencji i wiedzy podmiotu zawodowo udzielającego kredytów i jego dobrej wiary? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 4 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że prosty i zrozumiały charakter warunków umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, a spłacanego w walucie krajowej, powinien być oceniany z odniesieniem, na dzień zawarcia umowy, do przewidywalnego kontekstu ekonomicznego, a w niniejszej sprawie do skutków, jakie trudności ekonomiczne w latach 2007-2009 wywarły na zmiany kursów walutowych, z uwzględnieniem kompetencji i wiedzy podmiotu zawodowo udzielającego kredytów i jego dobrej wiary?

| 4) | Czy art. 4 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że wspomniany przepis wymaga, aby prosty i zrozumiały charakter warunków umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, a spłacanego w walucie krajowej, był oceniany poprzez zbadanie, czy kredytodawca posiadający zawodowe kompetencje i wiedzę przekazał konsumentowi informacje, w szczególności wyliczenia, o wyłącznie obiektywnym i abstrakcyjnym charakterze, nieuwzględniające kontekstu ekonomicznego mogącego mieć wpływ na zmiany kursów walutowych? |
| --- | --- |

4)

Czy art. 4 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że wspomniany przepis wymaga, aby prosty i zrozumiały charakter warunków umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, a spłacanego w walucie krajowej, był oceniany poprzez zbadanie, czy kredytodawca posiadający zawodowe kompetencje i wiedzę przekazał konsumentowi informacje, w szczególności wyliczenia, o wyłącznie obiektywnym i abstrakcyjnym charakterze, nieuwzględniające kontekstu ekonomicznego mogącego mieć wpływ na zmiany kursów walutowych?

---

(1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/13 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/13

---

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-64/18, Alfamicro/Komisja, wniesione w dniu 21 sierpnia 2019 r. przez Alfamicro - Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda.

(Sprawa C-623/19 P)

(2019/C 348/14)

Język postępowania: portugalski

Strony

Wnoszący odwołanie: Alfamicro - Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda. (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio i D. Pirra Xarepe, adwokaci, oraz M. Stock da Cunha, advogada estagiária)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | Uchylenie wyroku Sądu wydanego w sprawie T-64/18, (1) |
| --- | --- |

—

Uchylenie wyroku Sądu wydanego w sprawie T-64/18, (1)

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 8839 z 13/12/2017, |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 8839 z 13/12/2017,

| — | Obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca przyjmuje, że okolicznością powodującą powstanie wierzytelności umownej jest sama umowa. W konsekwencji, jeżeli Komisja mogła odliczyć w skardze swoje roszczenia, lecz nie uczyniła tego, nie może po wydaniu wyroku wystawiać not debetowych dotyczących wierzytelności bieżących.

Komisja działała z nadużyciem władzy.

W wyroku (T-831/14) (2) Sąd orzekł o wierzytelności Komisji wynikającej z subwencyjnej, a nie jak w niniejszej sprawie Sąd orzekł błędnie o niekwalifikujących się kosztach dotyczących okresu objętego audytem.

Z sentencji wyroku wydanego w wyniku skargi (T-831/14) nie wynika żadne ograniczenie ani w odniesieniu do wierzytelności, ani w odniesieniu do okresu czy kosztów.

Jedyne zobowiązanie, wierzytelność wynikająca z umowy o subwencjonowanie, stanowi jedyny tytuł egzekucyjny.

Nie ma sensu, aby Sąd ustalał ostatecznie wierzytelność, aby później wierzyciel ostatecznie podnosił, że nie zostały wliczone wszystkie kwoty.

Jeżeli przedmiotem skargi jest wierzytelność umowna przysługująca Komisji wobec dłużnika, właściwość Sądu do ustalenia wierzytelności wyklucza uprawnienie Komisji do wystawiania tytułów, które przewyższają wyrok.

---

(1)  EU:T:2019:453.

(2)  zob. sprawa C-14/18 P

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/14 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/14

---

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 18 czerwca 2019 r. w sprawie T-624/15, European Food i in./Komisja, wniesione w dniu 27 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-638/19 P)

(2019/C 348/15)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, Agent, P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: European Food SA, Starmill SRL, Multipack SRL,Scandic Distilleries SA, Ioan Micula, Viorel Micula, European Drinks SA, Rieni Drinks SA, Transilvania General Import-Export SRL, West Leasing International SRL, Królestwo Hiszpanii i Węgry

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 18 czerwca 2019 r. w sprawach połączonych T-624/15, T-694/15 i T-704/15, European Food i in./Komisja (1); |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 18 czerwca 2019 r. w sprawach połączonych T-624/15, T-694/15 i T-704/15, European Food i in./Komisja (1);

| — | oddalenie części pierwszej zarzutu pierwszego i części pierwszej zarzutu drugiego podniesionych w sprawieT-704/15; |
| --- | --- |

—

oddalenie części pierwszej zarzutu pierwszego i części pierwszej zarzutu drugiego podniesionych w sprawieT-704/15;

| — | oddalenie części pierwszej i drugiej zarzutu drugiego podniesionego w sprawach T-624/15 i T-694/15; |
| --- | --- |

—

oddalenie części pierwszej i drugiej zarzutu drugiego podniesionego w sprawach T-624/15 i T-694/15;

| — | przekazanie spraw połączonych T-624/15, T-694/15 i T-704/15 Sądowi do ponownego rozpoznania w celu zbadania zarzutów, które nie zostały jeszcze rozpatrzone; |
| --- | --- |

—

przekazanie spraw połączonych T-624/15, T-694/15 i T-704/15 Sądowi do ponownego rozpoznania w celu zbadania zarzutów, które nie zostały jeszcze rozpatrzone;

| — | orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

W zarzucie pierwszym odwołania Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 108 TFUE lub rozdziału 2 załącznika V do aktu o przystąpieniu Rumunii (2), a także poprzez błędną prawną kwalifikację okoliczności faktycznych polegającą na stwierdzeniu, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji (3).

| — | Tytułem głównym Komisja podnosi, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż środkiem, poprzez który Rumunia przyznała pomoc na rzecz braci Miculów, jest uchylnie programu zachęt z dnia 22 lutego 2005 r. W rzeczywistości to wypłacenie przez Rumunię odszkodowania przyznanego z tytułu uchylenia tego programu po przystąpieniu Rumunii do Unii stanowiło przyznanie pomocy na rzecz braci Miculów. |
| --- | --- |

—

Tytułem głównym Komisja podnosi, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż środkiem, poprzez który Rumunia przyznała pomoc na rzecz braci Miculów, jest uchylnie programu zachęt z dnia 22 lutego 2005 r. W rzeczywistości to wypłacenie przez Rumunię odszkodowania przyznanego z tytułu uchylenia tego programu po przystąpieniu Rumunii do Unii stanowiło przyznanie pomocy na rzecz braci Miculów.

| — | Tytułem ewentualnym Komisja podnosi, że nawet gdyby Sąd słusznie stwierdził, iż środkiem przyznającym pomoc było uchylenie programu zachęt przez Rumunię (quod non), Komisja i tak była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji na mocy załącznika V rozdział 2 aktu o przystąpieniu Rumunii. |
| --- | --- |

—

Tytułem ewentualnym Komisja podnosi, że nawet gdyby Sąd słusznie stwierdził, iż środkiem przyznającym pomoc było uchylenie programu zachęt przez Rumunię (quod non), Komisja i tak była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji na mocy załącznika V rozdział 2 aktu o przystąpieniu Rumunii.

W zarzucie drugim odwołania Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 aktu o przystąpieniu Rumunii oraz zasad stosowania prawa Unii ratione temporis lub poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie układu europejskiego z 1995 r. (4) oraz poprzez błędną prawną kwalifikację okoliczności faktycznych, polegająca na stwierdzeniu, że prawo Unii nie na zastosowania do przyznanego odszkodowania.

| — | Tytułem głównym Komisja podnosi, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż prawo Unii nie ma zastosowania do przyznanego odszkodowania ze względu na to, że okoliczności faktyczne będące podstawą tego odszkodowania zaistniały przed przystąpieniem. W rzeczywistości to przyznanie odszkodowania stanowi późniejsze skutki sytuacji zaistniałej przed przystąpieniem w rozumieniu zasad dotyczących stosowania prawa Unii ratione temporis. |
| --- | --- |

—

Tytułem głównym Komisja podnosi, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż prawo Unii nie ma zastosowania do przyznanego odszkodowania ze względu na to, że okoliczności faktyczne będące podstawą tego odszkodowania zaistniały przed przystąpieniem. W rzeczywistości to przyznanie odszkodowania stanowi późniejsze skutki sytuacji zaistniałej przed przystąpieniem w rozumieniu zasad dotyczących stosowania prawa Unii ratione temporis.

| — | Tytułem ewentualnym Komisja podnosi, że nawet gdyby Sąd słusznie stwierdził, iż przyznanie odszkodowania nie stanowi późniejszych skutków skutki sytuacji zaistniałej przed przystąpieniem (quod non), prawo Unii i tak miałoby zastosowanie do przyznanego odszkodowania, ponieważ układ europejski z 1995 r., stanowiący część prawa Unii, ma zastosowanie do wszystkich okoliczności faktycznych będących podstawą tego odszkodowania, zaistniałych przed przystąpieniem. |
| --- | --- |

—

Tytułem ewentualnym Komisja podnosi, że nawet gdyby Sąd słusznie stwierdził, iż przyznanie odszkodowania nie stanowi późniejszych skutków skutki sytuacji zaistniałej przed przystąpieniem (quod non), prawo Unii i tak miałoby zastosowanie do przyznanego odszkodowania, ponieważ układ europejski z 1995 r., stanowiący część prawa Unii, ma zastosowanie do wszystkich okoliczności faktycznych będących podstawą tego odszkodowania, zaistniałych przed przystąpieniem.

W zarzucie trzecim odwołania Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez błędną wykładnię art. 107 ust. 1 TFUE i niewłaściwe zastosowanie art. 64 ust. 1 (iii) układu europejskiego z 1995 r., ponieważ stwierdził, że w zaskarżonej decyzji przyznanie odszkodowania przez trybunał arbitrażowy zostało błędnie zakwalifikowane jako korzyść.

| — | Po pierwsze, Sąd niesłusznie stwierdził, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji i że prawo Unii nie ma zastosowania do udzielonej korzyści. |
| --- | --- |

—

Po pierwsze, Sąd niesłusznie stwierdził, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji i że prawo Unii nie ma zastosowania do udzielonej korzyści.

| — | Po drugie, Sąd nie zbadał wszystkich przedstawionych w zaskarżonej decyzji argumentów świadczących o tym, że Rumunia przyznała korzyść na rzecz braci Miculów. Argumenty, które nie zostały zbadane, same w sobie wystarczą, aby uzasadnić istnienie korzyści. |
| --- | --- |

—

Po drugie, Sąd nie zbadał wszystkich przedstawionych w zaskarżonej decyzji argumentów świadczących o tym, że Rumunia przyznała korzyść na rzecz braci Miculów. Argumenty, które nie zostały zbadane, same w sobie wystarczą, aby uzasadnić istnienie korzyści.

---

(1)  EU:T:2019:423

(2)  Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U 2005, L 157, s. 203).

(3)  Decyzja Komisji (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 201r.5 w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Rumunię – Orzeczenie arbitrażowe w sprawie Micula przeciwko Rumunii z dnia 11 grudnia 2013 r. (Dz.U. 2015, L 232, s. 43).

(4)  Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony (Dz.U. 1994, L 357, s. 2).

---

Sąd

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/16 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/16

---

Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2019 r. – ZU/ESDZ

(Sprawa T-499/19)

(2019/C 348/16)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ZU (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ z dni 31 sierpnia 2018 r. i 10 stycznia 2019 r. w sprawie wyciągnięcia konsekwencji z pisma Służb Medycznych z dnia 30 sierpnia 2018 r. poprzez obniżenie wymiaru zwolnienia chorobowego. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ z dni 31 sierpnia 2018 r. i 10 stycznia 2019 r. w sprawie wyciągnięcia konsekwencji z pisma Służb Medycznych z dnia 30 sierpnia 2018 r. poprzez obniżenie wymiaru zwolnienia chorobowego.

| — | obciążenie skarżącego kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie skarżącego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji oraz obowiązku dochowania należytej staranności wskutek zwiększenia szacowanych kosztów, co doprowadziło do nieuzasadnionego przypisania skarżącemu odpowiedzialności za niestawienie się na badanie lekarskie w Brukseli. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji oraz obowiązku dochowania należytej staranności wskutek zwiększenia szacowanych kosztów, co doprowadziło do nieuzasadnionego przypisania skarżącemu odpowiedzialności za niestawienie się na badanie lekarskie w Brukseli.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy, które wskazuje na bezpośredni zamiar postawienia skarżącego w złym świetle z uwagi na uprzedzenia osobiste. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy, które wskazuje na bezpośredni zamiar postawienia skarżącego w złym świetle z uwagi na uprzedzenia osobiste.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie ewentualnej zmiany sytuacji prawnej skarżącego oraz nieprzeprowadzenia pełnej kontroli powodów przypisania skarżącemu odpowiedzialności za niestawienie się na badanie lekarskie. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie ewentualnej zmiany sytuacji prawnej skarżącego oraz nieprzeprowadzenia pełnej kontroli powodów przypisania skarżącemu odpowiedzialności za niestawienie się na badanie lekarskie.

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/17 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/17

---

Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2019 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja

(Sprawa T-566/19)

(2019/C 348/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania), Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 22 lipca 2019 r. częściowo oddalającej wniosek strony skarżącej o przedłużenie terminu – do dnia 5 września 2019 r. lub do końca sierpnia 2019 r. – w celu przedstawienia uwag w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie SA.39078 (2019/C) (ex 2014/N) dotyczącej finansowania projektu stałego połączenia przez cieśninę Bełt Fehmarn; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 22 lipca 2019 r. częściowo oddalającej wniosek strony skarżącej o przedłużenie terminu – do dnia 5 września 2019 r. lub do końca sierpnia 2019 r. – w celu przedstawienia uwag w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie SA.39078 (2019/C) (ex 2014/N) dotyczącej finansowania projektu stałego połączenia przez cieśninę Bełt Fehmarn;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia decyzji o odmowie przedłużenia spornego terminu do dnia 5 września 2019 r. lub do dnia 31 sierpnia 2019 r. Według niej zaskarżona decyzja nie bowiem zawiera żadnej argumentacji uzasadniającej tę odmowę, a w każdym razie przedstawione w niej uzasadnienie jest niewystarczające. |
| --- | --- |

1.

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia decyzji o odmowie przedłużenia spornego terminu do dnia 5 września 2019 r. lub do dnia 31 sierpnia 2019 r. Według niej zaskarżona decyzja nie bowiem zawiera żadnej argumentacji uzasadniającej tę odmowę, a w każdym razie przedstawione w niej uzasadnienie jest niewystarczające.

| 2. | W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2015/1589 (1), a tym samym także prawo strony skarżącej, jako strony zainteresowanej, do rzeczywistego uczestnictwa w formalnym postępowaniu wyjaśniającym z zakresu pomocy państwa w sprawie SA.39078, gdyż wniosek o przedłużenie terminu był należycie uzasadniony, zasadny i proporcjonalny. |
| --- | --- |

2.

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2015/1589 (1), a tym samym także prawo strony skarżącej, jako strony zainteresowanej, do rzeczywistego uczestnictwa w formalnym postępowaniu wyjaśniającym z zakresu pomocy państwa w sprawie SA.39078, gdyż wniosek o przedłużenie terminu był należycie uzasadniony, zasadny i proporcjonalny.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/17 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/17

---

Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Victoria’s Secret Stores Brand Management/EUIPO – Lacoste (LOVE PINK)

(Sprawa T-582/12)

(2019/C 348/18)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Victoria’s Secret Stores Brand Management, Inc (Reynoldsburg, Ohio, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: J. Dickerson, Solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lacoste SA (Paryż, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LOVE PINK – zgłoszenie nr 11 853 389

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie R 1078/2018-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji, mianowicie w zakresie, w jakim dotyczy ona podstawy sprzeciwu opartej na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji, mianowicie w zakresie, w jakim dotyczy ona podstawy sprzeciwu opartej na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej;

| — | dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 11 853 389; |
| --- | --- |

—

dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 11 853 389;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 14.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 348/18 |
| --- | --- | --- | --- |

14.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 348/18

---

Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Electrolux Home Products/EUIPO – D. Consult (FRIGIDAIRE)

(Sprawa T-583/19)

(2019/C 348/19)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Electrolux Home Products, Inc. (Charlotte, Karolina Północna, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, Solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: D. Consult (Wattignies, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy FRIGIDAIRE – unijny znak towarowy nr 71 241

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2019 r. w sprawie R 166/2018-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 23 listopada 2017 r., wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia nr 11921 C, o unieważnieniu unijnego znaku towarowego w odniesieniu do suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 23 listopada 2017 r., wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia nr 11921 C, o unieważnieniu unijnego znaku towarowego w odniesieniu do suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek;

| — | utrzymanie w mocy unijnego znaku towarowego zarejestrowanego dla suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek; |
| --- | --- |

—

utrzymanie w mocy unijnego znaku towarowego zarejestrowanego dla suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek;

| — | obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania strony skarżącej. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania strony skarżącej.

Podniesione zarzuty

| — | Izba Odwoławcza błędnie zastosowała prawo uznając, że używanie unijnego znaku towarowego, czego dowodem jest sprzedaż suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek przez skarżącą do baz wojskowych USA w Niemczech i w Belgii, nie jest równoznaczne z używaniem unijnego znaku towarowego w rozumieniu art. 58 rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady; |
| --- | --- |

—

Izba Odwoławcza błędnie zastosowała prawo uznając, że używanie unijnego znaku towarowego, czego dowodem jest sprzedaż suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek przez skarżącą do baz wojskowych USA w Niemczech i w Belgii, nie jest równoznaczne z używaniem unijnego znaku towarowego w rozumieniu art. 58 rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady;

| — | Izba Odwoławcza błędnie zastosowała art. 58 rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady, ponieważ nie uwzględniła przy ocenie ogólnego używania przez skarżącą unijnego znaku towarowego w odniesieniu do suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek dowodów używania w formie sprzedaży przez skarżącą na rzecz Johann Fouquet GmbH; |
| --- | --- |

—

Izba Odwoławcza błędnie zastosowała art. 58 rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady, ponieważ nie uwzględniła przy ocenie ogólnego używania przez skarżącą unijnego znaku towarowego w odniesieniu do suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek dowodów używania w formie sprzedaży przez skarżącą na rzecz Johann Fouquet GmbH;

| — | Izba Odwoławcza błędnie zastosowała art. 58 rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady, ponieważ nie uwzględniła przy ocenie ogólnego używania przez skarżącą unijnego znaku towarowego w odniesieniu do suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek dowodów używania w postaci używania mediów społecznościowych przedstawionych przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

Izba Odwoławcza błędnie zastosowała art. 58 rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady, ponieważ nie uwzględniła przy ocenie ogólnego używania przez skarżącą unijnego znaku towarowego w odniesieniu do suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek dowodów używania w postaci używania mediów społecznościowych przedstawionych przez skarżącą.

---