# Publicatieblad C 357/2019

| | ISSN 1977-0995 |
| --- | --- |
| Publicatieblad
  van de Europese Unie | C 357 |
| | |
| Uitgave in de Nederlandse taal | Mededelingen en bekendmakingen | 62e jaargang21 oktober 2019 |

ISSN 1977-0995

Publicatieblad

van de Europese Unie

C 357

Uitgave in de Nederlandse taal

Mededelingen en bekendmakingen

62e jaargang21 oktober 2019

---

| Inhoud | Bladzijde |
| --- | --- |
| | IV   Informatie |
| | INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE |
| | Hof van Justitie van de Europese Unie |
| 2019/C 357/01 | Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie | 1 |
| | Gerecht |
| 2019/C 357/02 | Benoeming van de adjunct-griffier | 2 |

Inhoud

Bladzijde

IV   Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Hof van Justitie van de Europese Unie

2019/C 357/01

Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie

1

Gerecht

2019/C 357/02

Benoeming van de adjunct-griffier

2

---

| | V   Bekendmakingen |
| --- | --- |
| | GERECHTELIJKE PROCEDURES |
| | Hof van Justitie |
| 2019/C 357/03 | Zaak C-162/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2019 door Iceland Foods Ltd tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 14 december 2018 in zaak T-267/18, Iceland Foods/EUIPO - Íslandsstofa (INSPIRED BY ICELAND) | 3 |
| 2019/C 357/04 | Zaak C-188/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2019 door FV tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer – uitgebreid) van 14 december 2018 in zaak T-750/16, FV/Raad | 3 |
| 2019/C 357/05 | Zaak C-230/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 14 maart 2019 door Petr Fryč tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 15 januari 2019 in zaak T-513/18, Fryč/Commissie | 4 |
| 2019/C 357/06 | Zaak C-317/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 16 april 2019 door ND (*1) 
  , OE (*1) 
  tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 27 februari 2019 in zaak T-581/18, ND (*1) 
  en OE (*1) /Commissie | 4 |
| 2019/C 357/07 | Zaak C-433/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 6 juni 2019 – Ellmes Property Services Limited/SP | 4 |
| 2019/C 357/08 | Zaak C-442/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 12 juni 2019 – Stichting Brein tegen News-Service Europe BV | 5 |
| 2019/C 357/09 | Zaak C-462/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia (Spanje) op 13 juni 2019 – Asociación Estatal de Empresas Operadoras Portuarias (ASOPORT) | 6 |
| 2019/C 357/10 | Zaak C-464/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 14 juni 2019 – Latte Villafranca e.a./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto | 7 |
| 2019/C 357/11 | Zaak C-468/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria regionale per il Veneto (Italië) op 17 juni 2019 – Regione Veneto/HD | 7 |
| 2019/C 357/12 | Zaak C-478/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 19 juni 2019 – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft/Agenzia delle Entrate | 9 |
| 2019/C 357/13 | Zaak C-479/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 19 juni 2019 – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft/Agenzia delle Entrate | 9 |
| 2019/C 357/14 | Zaak C-481/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte costituzionale (Italië) op 21 juni 2019 – DB/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) | 10 |
| 2019/C 357/15 | Zaak C-496/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria regionale della Campania (Italië) op 25 juni 2019 – Antonio Capaldo SpA/Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Salerno | 11 |
| 2019/C 357/16 | Zaak C-497/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Zaragoza (Spanje) op 26 juni 2019 – Ibercaja Banco, S.A./SO y TP | 11 |
| 2019/C 357/17 | Zaak C-499/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 juni 2019 door Victor Lupu tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 30 april 2019 in zaak T-558/18, Lupu/EUIPO - Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS) | 12 |
| 2019/C 357/18 | Zaak C-505/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Wiesbaden (Duitsland) op 3 juli 2019 – WS/Bondsrepubliek Duitsland | 12 |
| 2019/C 357/19 | Zaak C-512/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 3 juli 2019 – Go Sun Srl, Malby Energy 4/Ministero dello Sviluppo Economico e.a. | 13 |
| 2019/C 357/20 | Zaak C-517/19 P: Hogere voorziening, op 8 juli 2019 door Maria Alvarez y Bejarano e.a ingesteld tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 30 april 2019 in gevoegde zaken T-516/16 en T-536/16, Alvarez y Bejarano e.a./Commissie | 14 |
| 2019/C 357/21 | Zaak C-518/19 P: Hogere voorziening, op 8 juli 2019 door Jakov Ardalic e.a ingesteld tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 30 april 2019 in gevoegde zaken T-523/16 en T-542/16, Ardalic e.a./Raad | 15 |
| 2019/C 357/22 | Zaak C-538/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanța (Roemenië) op 10 juli 2019 – TS, UT, VU/Casa Națională de Asigurări de Sănătate, Casa de Asigurări de Sănătate Constanța | 16 |
| 2019/C 357/23 | Zaak C-544/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Blagoevgrad (Bulgarije) op 17 juli 2019 – ECOTEX BULGARIA EOOD/Teritorialna direktsia na Natsionalnata agentsia za prihoditea | 17 |
| 2019/C 357/24 | Zaak C-553/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 18 juli 2019 door de International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 16 mei 2019 in zaak T-396/18, ITSA/Commissie | 18 |
| 2019/C 357/25 | Zaak C-554/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Kehl (Duitsland) op 18 juli 2019 – Strafzaak tegen FU | 19 |
| 2019/C 357/26 | Zaak C-555/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Stuttgart (Duitsland) op 19 juli 2019 – Fussl Modestraße Mayr GmbH/SevenOne Media GmbH | 21 |
| 2019/C 357/27 | Zaak C-561/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 23 juli 2019 – Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA/Rete Ferroviaria Italiana SpA | 22 |
| 2019/C 357/28 | Zaak C-595/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 23 juli 2019 – Fototre/Ministero dello Sviluppo Economico e.a. | 23 |
| 2019/C 357/29 | Zaak C-600/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Zaragoza (Spanje) op 6 augustus 2019 – MA/Ibercaja Banco, S.A. | 23 |
| 2019/C 357/30 | Zaak C-602/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Köln (Duitsland) op 9 augustus 2019 – kohlpharma GmbH/Bondsrepubliek Duitsland | 24 |
| 2019/C 357/31 | Zaak C-608/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 12 augustus 2019 – Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)/Zennaro Giuseppe Legnami Sas di Zennaro Mauro & C. | 25 |
| 2019/C 357/32 | Zaak C-616/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 16 augustus 2019 – M.S., M.W., G.S./Minister for Justice and Equality | 26 |
| 2019/C 357/33 | Zaak C-624/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Watford Employment Tribunal (Verenigd Koninkrijk) op 22 augustus 2019 – K e.a./Tesco Stores Ltd | 27 |
| 2019/C 357/34 | Zaak C-658/19: Beroep ingesteld op 4 september 2019 – Europese Commissie/Koninkrijk Spanje | 27 |
| | Gerecht |
| 2019/C 357/35 | Zaak T-603/17: Arrest van het Gerecht van 4 september 2019 – Litouwen/Commissie (ELGF en Elfpo – Van financiering uitgesloten uitgaven – Verordening (EG) nr. 1698/2005 – As 4 Leader – Verordening (EU) nr. 65/2011 – Administratieve controles – Verplichting om een passend systeem in te voeren om de redelijkheid van de kosten te beoordelen – Bijdrage in natura in de vorm van vrijwilligerswerk – Bijdrage in natura in de vorm van een inbreng van een onroerend goed – Controles ter plaatse – Aanwezigheid van documenten ter staving van de betalingsaanvragen – Uitvoering van overeenkomstig de voorschriften inzake overheidsopdrachten gefinancierde verrichtingen) | 29 |
| 2019/C 357/36 | Zaak T-217/18: Arrest van het Gerecht van 10 september 2019 – DK/EDEO (Openbare dienst – Tuchtprocedure – Strafrechtelijke veroordeling – Sanctie van inhouding op het pensioenbedrag – Kennelijk onjuiste beoordeling – Evenredigheid – Motiveringsplicht – Verzachtende omstandigheden – Aansprakelijkheid) | 30 |
| 2019/C 357/37 | Zaak T-308/18: Arrest van het Gerecht van 4 september 2019 – Hamas/Raad (Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen tegen personen, groepen en entiteiten met het oog op de bestrijding van het terrorisme – Bevriezing van tegoeden – Mogelijkheid voor een instantie van een derde land om te worden aangemerkt als bevoegde instantie in de zin van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB – Feitelijke grondslag van de besluiten tot bevriezing van tegoeden – Motiveringspicht – Beoordelingsfout – Beginsel van niet-inmenging – Rechten van verdediging – Recht op effectieve rechterlijke bescherming – Authenticatie van handelingen van de Raad) | 30 |
| 2019/C 357/38 | Zaak T-680/18: Arrest van het Gerecht van 9 september 2019 – SLL Service/EUIPO – Elfa International (LUMIN8) (Uniemerk – Oppositieprocedure – Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie – Beeldmerk LUMIN8 – Ouder Uniewoordmerk LUMI – Relatieve weigeringsgrond – Verwarringsgevaar – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001) | 31 |
| 2019/C 357/39 | Zaak T-689/18: Arrest van het Gerecht van 9 september 2019 – Executive Selling/EUIPO (EXECUTIVE SELLING) (Uniemerk – Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie – Beeldmerk EXECUTIVE SELLING – Absolute weigeringsgrond – Beschrijvend karakter – Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001) | 32 |
| 2019/C 357/40 | Zaak T-744/18: Arrest van het Gerecht van 10 september 2019 – Oakley/EUIPO – Xuebo Ye (Weergave van een onderbroken ellips) (Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor een Uniebeeldmerk dat een onderbroken ellips weergeeft – Ouder Uniebeeldmerk dat een ellips weergeeft – Relatieve weigeringsgrond – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001) | 33 |
| 2019/C 357/41 | Zaak T-753/18: Arrest van het Gerecht van 5 september 2019 – C&A/EUIPO (#BESTDEAL) (Uniemerk – Aanvraag voor Uniebeeldmerk #BESTDEAL – Absolute weigeringsgrond – Geen onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001) | 33 |
| 2019/C 357/42 | Zaak T-434/17: Beschikking van het Gerecht van 22 juli 2019 – Younique/EUIPO – Jafer Enterprises R&D (younique products) (Uniemerk – Oppositieprocedure – Intrekking van de oppositie – Afdoening zonder beslissing) | 34 |
| 2019/C 357/43 | Zaak T-511/19: Beroep ingesteld op 17 juli 2019 – Staciwa/Commissie | 35 |
| 2019/C 357/44 | Zaak T-529/19: Beroep ingesteld op 22 juli 2019 – Adeso/Commissie | 36 |
| 2019/C 357/45 | Zaak T-536/19: Beroep ingesteld op 27 juli 2019 – Μilitos Symvouleftiki/Commissie | 37 |
| 2019/C 357/46 | Zaak T-573/19: Beroep ingesteld op 16 augustus 2019 – DS e.a./Commissie en EDEO | 38 |
| 2019/C 357/47 | Zaak T-575/19: Beroep ingesteld op 19 augustus 2019 – EI/Commissie | 38 |
| 2019/C 357/48 | Zaak T-576/19: Beroep ingesteld op 19 augustus 2019 – DV e.a./Commissie | 39 |
| 2019/C 357/49 | Zaak T-580/19: Beroep ingesteld op 20 augustus 2019 – Borborudi/Raad | 40 |
| 2019/C 357/50 | Zaak T-584/19: Beroep ingesteld op 22 augustus 2019 – thyssenkrupp AG/Commissie | 41 |
| 2019/C 357/51 | Zaak T-595/19: Beroep ingesteld op 30 augustus 2019 – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER) | 42 |
| 2019/C 357/52 | Zaak T-621/17: Beschikking van het Gerecht van 18 juli 2019 – Taminco en Arysta LifeScience Great Britain/EFSA | 43 |
| 2019/C 357/53 | Zaak T-720/18: Beschikking van het Gerecht van 23 juli 2019 – AMVAC Netherlands/EFSA | 44 |
| 2019/C 357/54 | Zaak T-335/19: Beschikking van het Gerecht van 23 augustus 2019 – Cantieri del Mediterraneo/Commissie | 44 |

V   Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

Hof van Justitie

2019/C 357/03

Zaak C-162/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2019 door Iceland Foods Ltd tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 14 december 2018 in zaak T-267/18, Iceland Foods/EUIPO - Íslandsstofa (INSPIRED BY ICELAND)

3

2019/C 357/04

Zaak C-188/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2019 door FV tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer – uitgebreid) van 14 december 2018 in zaak T-750/16, FV/Raad

3

2019/C 357/05

Zaak C-230/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 14 maart 2019 door Petr Fryč tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 15 januari 2019 in zaak T-513/18, Fryč/Commissie

4

2019/C 357/06

Zaak C-317/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 16 april 2019 door ND (*1) 
  , OE (*1) 
  tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 27 februari 2019 in zaak T-581/18, ND (*1) 
  en OE (*1) /Commissie

*1

*1

*1

*1

4

2019/C 357/07

Zaak C-433/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 6 juni 2019 – Ellmes Property Services Limited/SP

4

2019/C 357/08

Zaak C-442/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 12 juni 2019 – Stichting Brein tegen News-Service Europe BV

5

2019/C 357/09

Zaak C-462/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia (Spanje) op 13 juni 2019 – Asociación Estatal de Empresas Operadoras Portuarias (ASOPORT)

6

2019/C 357/10

Zaak C-464/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 14 juni 2019 – Latte Villafranca e.a./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

7

2019/C 357/11

Zaak C-468/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria regionale per il Veneto (Italië) op 17 juni 2019 – Regione Veneto/HD

7

2019/C 357/12

Zaak C-478/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 19 juni 2019 – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft/Agenzia delle Entrate

9

2019/C 357/13

Zaak C-479/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 19 juni 2019 – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft/Agenzia delle Entrate

9

2019/C 357/14

Zaak C-481/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte costituzionale (Italië) op 21 juni 2019 – DB/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

10

2019/C 357/15

Zaak C-496/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria regionale della Campania (Italië) op 25 juni 2019 – Antonio Capaldo SpA/Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Salerno

11

2019/C 357/16

Zaak C-497/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Zaragoza (Spanje) op 26 juni 2019 – Ibercaja Banco, S.A./SO y TP

11

2019/C 357/17

Zaak C-499/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 juni 2019 door Victor Lupu tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 30 april 2019 in zaak T-558/18, Lupu/EUIPO - Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS)

12

2019/C 357/18

Zaak C-505/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Wiesbaden (Duitsland) op 3 juli 2019 – WS/Bondsrepubliek Duitsland

12

2019/C 357/19

Zaak C-512/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 3 juli 2019 – Go Sun Srl, Malby Energy 4/Ministero dello Sviluppo Economico e.a.

13

2019/C 357/20

Zaak C-517/19 P: Hogere voorziening, op 8 juli 2019 door Maria Alvarez y Bejarano e.a ingesteld tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 30 april 2019 in gevoegde zaken T-516/16 en T-536/16, Alvarez y Bejarano e.a./Commissie

14

2019/C 357/21

Zaak C-518/19 P: Hogere voorziening, op 8 juli 2019 door Jakov Ardalic e.a ingesteld tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 30 april 2019 in gevoegde zaken T-523/16 en T-542/16, Ardalic e.a./Raad

15

2019/C 357/22

Zaak C-538/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanța (Roemenië) op 10 juli 2019 – TS, UT, VU/Casa Națională de Asigurări de Sănătate, Casa de Asigurări de Sănătate Constanța

16

2019/C 357/23

Zaak C-544/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Blagoevgrad (Bulgarije) op 17 juli 2019 – ECOTEX BULGARIA EOOD/Teritorialna direktsia na Natsionalnata agentsia za prihoditea

17

2019/C 357/24

Zaak C-553/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 18 juli 2019 door de International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 16 mei 2019 in zaak T-396/18, ITSA/Commissie

18

2019/C 357/25

Zaak C-554/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Kehl (Duitsland) op 18 juli 2019 – Strafzaak tegen FU

19

2019/C 357/26

Zaak C-555/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Stuttgart (Duitsland) op 19 juli 2019 – Fussl Modestraße Mayr GmbH/SevenOne Media GmbH

21

2019/C 357/27

Zaak C-561/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 23 juli 2019 – Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA/Rete Ferroviaria Italiana SpA

22

2019/C 357/28

Zaak C-595/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 23 juli 2019 – Fototre/Ministero dello Sviluppo Economico e.a.

23

2019/C 357/29

Zaak C-600/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Zaragoza (Spanje) op 6 augustus 2019 – MA/Ibercaja Banco, S.A.

23

2019/C 357/30

Zaak C-602/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Köln (Duitsland) op 9 augustus 2019 – kohlpharma GmbH/Bondsrepubliek Duitsland

24

2019/C 357/31

Zaak C-608/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 12 augustus 2019 – Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)/Zennaro Giuseppe Legnami Sas di Zennaro Mauro & C.

25

2019/C 357/32

Zaak C-616/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 16 augustus 2019 – M.S., M.W., G.S./Minister for Justice and Equality

26

2019/C 357/33

Zaak C-624/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Watford Employment Tribunal (Verenigd Koninkrijk) op 22 augustus 2019 – K e.a./Tesco Stores Ltd

27

2019/C 357/34

Zaak C-658/19: Beroep ingesteld op 4 september 2019 – Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

27

Gerecht

2019/C 357/35

Zaak T-603/17: Arrest van het Gerecht van 4 september 2019 – Litouwen/Commissie (ELGF en Elfpo – Van financiering uitgesloten uitgaven – Verordening (EG) nr. 1698/2005 – As 4 Leader – Verordening (EU) nr. 65/2011 – Administratieve controles – Verplichting om een passend systeem in te voeren om de redelijkheid van de kosten te beoordelen – Bijdrage in natura in de vorm van vrijwilligerswerk – Bijdrage in natura in de vorm van een inbreng van een onroerend goed – Controles ter plaatse – Aanwezigheid van documenten ter staving van de betalingsaanvragen – Uitvoering van overeenkomstig de voorschriften inzake overheidsopdrachten gefinancierde verrichtingen)

29

2019/C 357/36

Zaak T-217/18: Arrest van het Gerecht van 10 september 2019 – DK/EDEO (Openbare dienst – Tuchtprocedure – Strafrechtelijke veroordeling – Sanctie van inhouding op het pensioenbedrag – Kennelijk onjuiste beoordeling – Evenredigheid – Motiveringsplicht – Verzachtende omstandigheden – Aansprakelijkheid)

30

2019/C 357/37

Zaak T-308/18: Arrest van het Gerecht van 4 september 2019 – Hamas/Raad (Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen tegen personen, groepen en entiteiten met het oog op de bestrijding van het terrorisme – Bevriezing van tegoeden – Mogelijkheid voor een instantie van een derde land om te worden aangemerkt als bevoegde instantie in de zin van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB – Feitelijke grondslag van de besluiten tot bevriezing van tegoeden – Motiveringspicht – Beoordelingsfout – Beginsel van niet-inmenging – Rechten van verdediging – Recht op effectieve rechterlijke bescherming – Authenticatie van handelingen van de Raad)

30

2019/C 357/38

Zaak T-680/18: Arrest van het Gerecht van 9 september 2019 – SLL Service/EUIPO – Elfa International (LUMIN8) (Uniemerk – Oppositieprocedure – Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie – Beeldmerk LUMIN8 – Ouder Uniewoordmerk LUMI – Relatieve weigeringsgrond – Verwarringsgevaar – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001)

31

2019/C 357/39

Zaak T-689/18: Arrest van het Gerecht van 9 september 2019 – Executive Selling/EUIPO (EXECUTIVE SELLING) (Uniemerk – Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie – Beeldmerk EXECUTIVE SELLING – Absolute weigeringsgrond – Beschrijvend karakter – Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001)

32

2019/C 357/40

Zaak T-744/18: Arrest van het Gerecht van 10 september 2019 – Oakley/EUIPO – Xuebo Ye (Weergave van een onderbroken ellips) (Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor een Uniebeeldmerk dat een onderbroken ellips weergeeft – Ouder Uniebeeldmerk dat een ellips weergeeft – Relatieve weigeringsgrond – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001)

33

2019/C 357/41

Zaak T-753/18: Arrest van het Gerecht van 5 september 2019 – C&A/EUIPO (#BESTDEAL) (Uniemerk – Aanvraag voor Uniebeeldmerk #BESTDEAL – Absolute weigeringsgrond – Geen onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001)

33

2019/C 357/42

Zaak T-434/17: Beschikking van het Gerecht van 22 juli 2019 – Younique/EUIPO – Jafer Enterprises R&D (younique products) (Uniemerk – Oppositieprocedure – Intrekking van de oppositie – Afdoening zonder beslissing)

34

2019/C 357/43

Zaak T-511/19: Beroep ingesteld op 17 juli 2019 – Staciwa/Commissie

35

2019/C 357/44

Zaak T-529/19: Beroep ingesteld op 22 juli 2019 – Adeso/Commissie

36

2019/C 357/45

Zaak T-536/19: Beroep ingesteld op 27 juli 2019 – Μilitos Symvouleftiki/Commissie

37

2019/C 357/46

Zaak T-573/19: Beroep ingesteld op 16 augustus 2019 – DS e.a./Commissie en EDEO

38

2019/C 357/47

Zaak T-575/19: Beroep ingesteld op 19 augustus 2019 – EI/Commissie

38

2019/C 357/48

Zaak T-576/19: Beroep ingesteld op 19 augustus 2019 – DV e.a./Commissie

39

2019/C 357/49

Zaak T-580/19: Beroep ingesteld op 20 augustus 2019 – Borborudi/Raad

40

2019/C 357/50

Zaak T-584/19: Beroep ingesteld op 22 augustus 2019 – thyssenkrupp AG/Commissie

41

2019/C 357/51

Zaak T-595/19: Beroep ingesteld op 30 augustus 2019 – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER)

42

2019/C 357/52

Zaak T-621/17: Beschikking van het Gerecht van 18 juli 2019 – Taminco en Arysta LifeScience Great Britain/EFSA

43

2019/C 357/53

Zaak T-720/18: Beschikking van het Gerecht van 23 juli 2019 – AMVAC Netherlands/EFSA

44

2019/C 357/54

Zaak T-335/19: Beschikking van het Gerecht van 23 augustus 2019 – Cantieri del Mediterraneo/Commissie

44

---

| | |
| --- | --- |

---

| NL | |
| --- | --- |

NL

---

IV Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Hof van Justitie van de Europese Unie

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/1 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/1

---

Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie

(2019/C 357/01)

Laatste publicatie

PB C 348 van 14.10.2019

Historisch overzicht van de vroegere publicaties

PB C 337 van 7.10.2019

PB C 328 van 30.9.2019

PB C 319 van 23.9.2019

PB C 312 van 16.9.2019

PB C 305 van 9.9.2019

PB C 295 van 2.9.2019

Deze teksten zijn beschikbaar in

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

Gerecht

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/2 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/2

---

Benoeming van de adjunct-griffier

(2019/C 357/02)

Tijdens zijn voltallige vergadering van 13 februari 2019 heeft het Gerecht besloten de heer Thomas Henze tot adjunct-griffier van het Gerecht te benoemen overeenkomstig artikel 33 van het Reglement voor de procesvoering, gelezen in samenhang met artikel 32 van dat Reglement.

---

V Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

Hof van Justitie

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/3 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/3

---

Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2019 door Iceland Foods Ltd tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 14 december 2018 in zaak T-267/18, Iceland Foods/EUIPO - Íslandsstofa (INSPIRED BY ICELAND)

(Zaak C-162/19 P)

(2019/C 357/03)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Iceland Foods Ltd (vertegenwoordigers: S. Malynicz QC, S. Baran, barrister, J. Hertzog, C. Hill en J. Warner, solicitors)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

Bij beschikking van 5 september 2019 heeft het Hof van Justitie (Zesde kamer) de hogere voorziening kennelijk ongegrond verklaard en Iceland Foods Ltd verwezen in haar eigen kosten.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/3 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/3

---

Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2019 door FV tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer – uitgebreid) van 14 december 2018 in zaak T-750/16, FV/Raad

(Zaak C-188/19 P)

(2019/C 357/04)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: FV (vertegenwoordiger: É. Boigelot, advocaat)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europees Parlement, Europese Commissie

Bij beschikking van 3 september 2019 heeft het Hof (Zesde kamer) de hogere voorziening afgewezen.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/4 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/4

---

Hogere voorziening ingesteld op 14 maart 2019 door Petr Fryč tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 15 januari 2019 in zaak T-513/18, Fryč/Commissie

(Zaak C-230/19 P)

(2019/C 357/05)

Procestaal: Tsjechisch

Partijen

Rekwirant: Petr Fryč (vertegenwoordiger: Š. Oharková, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Bij beschikking van 5 september 2019 heeft het Hof van Justitie (Achtste kamer) de hogere voorziening kennelijk ongegrond verklaard.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/4 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/4

---

Hogere voorziening ingesteld op 16 april 2019 door  ND (*1),  OE (*1) tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 27 februari 2019 in zaak T-581/18,  ND (*1) en  OE (*1)/Commissie

(Zaak C-317/19 P)

(2019/C 357/06)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwiranten: ND (*1),  OE (*1) (vertegenwoordiger: A. Bove, avocate)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Bij beschikking van 3 september 2019 heeft het Hof (Zesde kamer) de hogere voorziening afgewezen.

---

(*1)  Informatie gewist of vervangen in het kader van de bescherming van persoonsgegevens en/of vertrouwelijkheid.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/4 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/4

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 6 juni 2019 – Ellmes Property Services Limited/SP

(Zaak C-433/19)

(2019/C 357/07)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberste Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ellmes Property Services Limited

Verwerende partij: SP

Prejudiciële vragen

| 1. | Dient artikel 24, punt 1, eerste alinea, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) (hierna: „Brussel I bis-verordening”) aldus te worden uitgelegd dat rechtsvorderingen waarmee een woningeigenaar een andere woningeigenaar een verbod wil laten opleggen om diens woning, met name de bestemming ervan, eigenmachtig zonder toestemming van de overige woningeigenaars te wijzigen, moeten worden aangemerkt als het doen gelden van een zakelijk recht? |
| --- | --- |

1.

Dient artikel 24, punt 1, eerste alinea, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) (hierna: „Brussel I bis-verordening”) aldus te worden uitgelegd dat rechtsvorderingen waarmee een woningeigenaar een andere woningeigenaar een verbod wil laten opleggen om diens woning, met name de bestemming ervan, eigenmachtig zonder toestemming van de overige woningeigenaars te wijzigen, moeten worden aangemerkt als het doen gelden van een zakelijk recht?

| 2. | Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
  Dient artikel 7, punt 1, onder a), van de Brussel I bis-verordening aldus te worden uitgelegd dat de in de eerste vraag genoemde rechtsvorderingen betrekking hebben op verbintenissen uit overeenkomst, die moeten worden uitgevoerd op de plaats waar de betreffende zaak is gelegen? |
| --- | --- |

2.

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:

Dient artikel 7, punt 1, onder a), van de Brussel I bis-verordening aldus te worden uitgelegd dat de in de eerste vraag genoemde rechtsvorderingen betrekking hebben op verbintenissen uit overeenkomst, die moeten worden uitgevoerd op de plaats waar de betreffende zaak is gelegen?

---

(1)  PB 2012, L 351, blz. 1.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/5 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/5

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 12 juni 2019 – Stichting Brein tegen News-Service Europe BV

(Zaak C-442/19)

(2019/C 357/08)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Stichting Brein

Verweerster: News-Service Europe BV

Prejudiciële vragen

| 1) | Verricht een exploitant van een platform voor Usenetdiensten (zoals NSE is geweest), [...] een mededeling aan het publiek in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (PP 2001, L 167, blz. 10; hierna: Auteursrechtrichtlijn)? |
| --- | --- |

1)

Verricht een exploitant van een platform voor Usenetdiensten (zoals NSE is geweest), [...] een mededeling aan het publiek in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (PP 2001, L 167, blz. 10; hierna: Auteursrechtrichtlijn)?

| 2) | Indien het antwoord op vraag 1 bevestigend luidt (en dus sprake is van een mededeling aan het publiek):
  Staat de vaststelling dat de exploitant van een platform voor Usenetdiensten een mededeling aan het publiek verricht in de zin van artikel 3, lid 1, van de Auteursrechtrichtlijn in de weg aan toepassing van artikel 14, lid 1, van richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt (PB 2000, L 178, blz. 1; hierna: richtlijn inzake elektronische handel)? |
| --- | --- |

2)

Indien het antwoord op vraag 1 bevestigend luidt (en dus sprake is van een mededeling aan het publiek):

Staat de vaststelling dat de exploitant van een platform voor Usenetdiensten een mededeling aan het publiek verricht in de zin van artikel 3, lid 1, van de Auteursrechtrichtlijn in de weg aan toepassing van artikel 14, lid 1, van richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt (PB 2000, L 178, blz. 1; hierna: richtlijn inzake elektronische handel)?

| 3) | Indien het antwoord op vraag 1 of 2 ontkennend luidt (en een beroep op de vrijstelling van artikel 14, lid 1, van de richtlijn inzake elektronische handel dus in beginsel mogelijk is):
  Speelt de exploitant van een platform voor Usenetdiensten, die diensten verleent [...], een actieve rol die anderszins in de weg staat aan een geslaagd beroep op artikel 14, lid 1, van de richtlijn inzake elektronische handel? |
| --- | --- |

3)

Indien het antwoord op vraag 1 of 2 ontkennend luidt (en een beroep op de vrijstelling van artikel 14, lid 1, van de richtlijn inzake elektronische handel dus in beginsel mogelijk is):

Speelt de exploitant van een platform voor Usenetdiensten, die diensten verleent [...], een actieve rol die anderszins in de weg staat aan een geslaagd beroep op artikel 14, lid 1, van de richtlijn inzake elektronische handel?

| 4) | Kan aan de exploitant van een platform voor Usenetdiensten die een mededeling aan het publiek verricht en aan wie een geslaagd beroep toekomt op artikel 14, lid 1, van de richtlijn inzake elektronische handel, worden verboden om de inbreuk voort te zetten, dan wel kan hem een bevel worden opgelegd dat meer omvat dan hetgeen is vermeld in artikel 14, lid 3, van de richtlijn inzake elektronische handel, of levert dat strijd op met artikel 15, lid 1, van de richtlijn inzake elektronische handel? |
| --- | --- |

4)

Kan aan de exploitant van een platform voor Usenetdiensten die een mededeling aan het publiek verricht en aan wie een geslaagd beroep toekomt op artikel 14, lid 1, van de richtlijn inzake elektronische handel, worden verboden om de inbreuk voort te zetten, dan wel kan hem een bevel worden opgelegd dat meer omvat dan hetgeen is vermeld in artikel 14, lid 3, van de richtlijn inzake elektronische handel, of levert dat strijd op met artikel 15, lid 1, van de richtlijn inzake elektronische handel?

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/6 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/6

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia (Spanje) op 13 juni 2019 – Asociación Estatal de Empresas Operadoras Portuarias (ASOPORT)

(Zaak C-462/19)

(2019/C 357/09)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia

Partijen in het hoofdgeding

Belanghebbende partij, in de hoedanigheid van geraakt subject: Asociación Estatal de Empresas Operadoras Portuarias (ASOPORT)

Andere partijen: Asociación Nacional de Empresas Estibadoras y Consignatarios de Buques (ANESCO), Comisiones Obreras, Coordinadora Estatal de Trabajadores del Mar (CETM), Confederación Intersindical Galega, Eusko Langileen Alkartasuna, Langile Abertzaleen Batzordeak, Unión General de Trabajadores (UGT)

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 101 VWEU aldus worden uitgelegd dat overeenkomsten tussen ondernemingen en vertegenwoordigers van de werknemers verboden zijn – ook al worden ze aangeduid als collectieve overeenkomsten – wanneer daarin wordt bepaald dat ondernemingen die de Sociedad Anónima de Gestión de Estibadores Portuarios (naamloze vennootschap die verantwoordelijk is voor het in dienst nemen van havenarbeiders; „SAGEP”) verlaten, bij deze vennootschap aangesloten werknemers moeten overnemen en hoe die overname moet plaatsvinden? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 101 VWEU aldus worden uitgelegd dat overeenkomsten tussen ondernemingen en vertegenwoordigers van de werknemers verboden zijn – ook al worden ze aangeduid als collectieve overeenkomsten – wanneer daarin wordt bepaald dat ondernemingen die de Sociedad Anónima de Gestión de Estibadores Portuarios (naamloze vennootschap die verantwoordelijk is voor het in dienst nemen van havenarbeiders; „SAGEP”) verlaten, bij deze vennootschap aangesloten werknemers moeten overnemen en hoe die overname moet plaatsvinden?

| 2) | Als het antwoord op de vorige vraag bevestigend luidt, moet artikel 101 VWEU dan aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan bepalingen van nationaal recht zoals vervat in Real Decreto-ley 9/2019 (koninklijk wetsbesluit 9/2019), voor zover die de grondslag vormen voor collectieve overeenkomsten die een bepaalde wijze van overname van werknemers opleggen die verder gaat dan arbeidsaangelegenheden en tot een harmonisatie van handelsvoorwaarden leidt? |
| --- | --- |

2)

Als het antwoord op de vorige vraag bevestigend luidt, moet artikel 101 VWEU dan aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan bepalingen van nationaal recht zoals vervat in Real Decreto-ley 9/2019 (koninklijk wetsbesluit 9/2019), voor zover die de grondslag vormen voor collectieve overeenkomsten die een bepaalde wijze van overname van werknemers opleggen die verder gaat dan arbeidsaangelegenheden en tot een harmonisatie van handelsvoorwaarden leidt?

| 3) | Indien wordt geoordeeld dat de voormelde wettelijke bepalingen in strijd zijn met het Unierecht, moet de rechtspraak van het Hof over de voorrang van het Unierecht en de gevolgen daarvan, zoals die onder meer is vervat in de arresten Simmenthal (1) en Fratelli Costanzo (2), dan aldus worden uitgelegd dat een publiekrechtelijke instelling als de Comisión Nacional de los Mercados y de la Competencia (nationale commissie voor markten en mededinging; hierna: „CNMC”) de bepalingen van het nationale recht die in strijd zijn met artikel 101 VWEU verplicht buiten toepassing moet laten? |
| --- | --- |

3)

Indien wordt geoordeeld dat de voormelde wettelijke bepalingen in strijd zijn met het Unierecht, moet de rechtspraak van het Hof over de voorrang van het Unierecht en de gevolgen daarvan, zoals die onder meer is vervat in de arresten Simmenthal (1) en Fratelli Costanzo (2), dan aldus worden uitgelegd dat een publiekrechtelijke instelling als de Comisión Nacional de los Mercados y de la Competencia (nationale commissie voor markten en mededinging; hierna: „CNMC”) de bepalingen van het nationale recht die in strijd zijn met artikel 101 VWEU verplicht buiten toepassing moet laten?

| 4) | Als het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt, moeten artikel 101 VWEU en verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (3), alsook de verplichting om de doeltreffendheid van de EU-regeling te waarborgen, dan aldus worden uitgelegd dat een bestuursorgaan zoals de CNMC geldboeten en dwangsommen moet opleggen aan marktdeelnemers die gedragingen vertonen zoals beschreven? |
| --- | --- |

4)

Als het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt, moeten artikel 101 VWEU en verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (3), alsook de verplichting om de doeltreffendheid van de EU-regeling te waarborgen, dan aldus worden uitgelegd dat een bestuursorgaan zoals de CNMC geldboeten en dwangsommen moet opleggen aan marktdeelnemers die gedragingen vertonen zoals beschreven?

---

(1)  Arrest van 1 december 1976, Simmenthal (35/76, EU:C:1976:180).

(2)  Arrest van 22 juni 1989, Costanzo (103/88, EU:C:1989:256).

(3)  PB 2003, L 1, blz. 1.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/7 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/7

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 14 juni 2019 – Latte Villafranca e.a./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

(Zaak C-464/19)

(2019/C 357/10)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Latte Villafranca SCRL, in liquidatie, Azienda Agricola Cordioli Cesarino e Noè società semplice, Cordioli Evaristo e Loredano società semplice, DZ, EA, FB

Verwerende partijen: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet, in een situatie als hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, het Unierecht aldus worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een wettelijke bepaling van een lidstaat in strijd is met artikel 2, lid 2, derde alinea, van verordening (EEG) nr. 3950/92 (1), tot gevolg heeft dat producenten niet verplicht zijn de extra heffing te betalen als zich de voorwaarden voordoen die bij deze verordening zijn vastgesteld? |
| --- | --- |

1)

Moet, in een situatie als hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, het Unierecht aldus worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een wettelijke bepaling van een lidstaat in strijd is met artikel 2, lid 2, derde alinea, van verordening (EEG) nr. 3950/92 (1), tot gevolg heeft dat producenten niet verplicht zijn de extra heffing te betalen als zich de voorwaarden voordoen die bij deze verordening zijn vastgesteld?

| 2) | Moet, in een situatie als hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, het Unierecht en in het bijzonder het algemene beginsel van bescherming van het vertrouwen, aldus worden uitgelegd dat het vertrouwen van rechtssubjecten die hebben voldaan aan een door een lidstaat opgelegde verplichting en die profijt hebben gehad van de gevolgen die aan het nakomen van genoemde verplichting zijn verbonden, niet kan worden beschermd wanneer blijkt dat die verplichting in strijd is met het Unierecht? |
| --- | --- |

2)

Moet, in een situatie als hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, het Unierecht en in het bijzonder het algemene beginsel van bescherming van het vertrouwen, aldus worden uitgelegd dat het vertrouwen van rechtssubjecten die hebben voldaan aan een door een lidstaat opgelegde verplichting en die profijt hebben gehad van de gevolgen die aan het nakomen van genoemde verplichting zijn verbonden, niet kan worden beschermd wanneer blijkt dat die verplichting in strijd is met het Unierecht?

| 3) | Staan, in een situatie als hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, artikel 9 van verordening (EG) nr. 1392/2001 (2) en het Unierechtelijke begrip „prioritaire categorie” in de weg aan een bepaling van een lidstaat, zoals artikel 2, lid 3, van decreto legge nr. 157/2004 van de Italiaanse Republiek, waarin de restitutie van een teveel aan extra heffing betaald bedrag op verschillende manieren is geregeld, waarbij ter zake van de termijnen en de wijze van restitutie onderscheid wordt gemaakt tussen enerzijds producenten die zich plichtsgetrouw hebben gehouden aan een nationale bepaling die in strijd blijkt te zijn met het Unierecht, en anderzijds producenten die zich niet aan die bepaling hebben gehouden? |
| --- | --- |

3)

Staan, in een situatie als hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, artikel 9 van verordening (EG) nr. 1392/2001 (2) en het Unierechtelijke begrip „prioritaire categorie” in de weg aan een bepaling van een lidstaat, zoals artikel 2, lid 3, van decreto legge nr. 157/2004 van de Italiaanse Republiek, waarin de restitutie van een teveel aan extra heffing betaald bedrag op verschillende manieren is geregeld, waarbij ter zake van de termijnen en de wijze van restitutie onderscheid wordt gemaakt tussen enerzijds producenten die zich plichtsgetrouw hebben gehouden aan een nationale bepaling die in strijd blijkt te zijn met het Unierecht, en anderzijds producenten die zich niet aan die bepaling hebben gehouden?

---

(1)  Verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad van 28 december 1992 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB 1992, L 405, blz. 1).

(2)  Verordening (EG) nr. 1392/2001 van de Commissie van 9 juli 2001 houdende vaststelling van de uitvoeringsbepalingen van verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB 2001, L 187, blz. 19).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/7 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/7

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria regionale per il Veneto (Italië) op 17 juni 2019 – Regione Veneto/HD

(Zaak C-468/19)

(2019/C 357/11)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione tributaria regionale per il Veneto

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Regione Veneto

Verwerende partij: HD

Prejudiciële vragen

| 1) | Moeten „cultuurgoederen” als bedoeld in artikel 36 VWEU worden geïdentificeerd aan de hand van het criterium van artikel 2, punt 1, van richtlijn 2014/60/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 (1), volgens hetwelk de in de nationale regeling vastgestelde definitie van cultuurgoederen doorslaggevend is? |
| --- | --- |

1)

Moeten „cultuurgoederen” als bedoeld in artikel 36 VWEU worden geïdentificeerd aan de hand van het criterium van artikel 2, punt 1, van richtlijn 2014/60/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 (1), volgens hetwelk de in de nationale regeling vastgestelde definitie van cultuurgoederen doorslaggevend is?

| 2) | Geldt de door artikel 36 VWEU geboden bescherming van „cultuurgoederen” ook voor „oldtimers” als bedoeld in richtlijn 2000/53/EG (2)? |
| --- | --- |

2)

Geldt de door artikel 36 VWEU geboden bescherming van „cultuurgoederen” ook voor „oldtimers” als bedoeld in richtlijn 2000/53/EG (2)?

| 3) | Zien bijgevolg voornoemde Unierechtelijke bepalingen, gelet op de eigen beschermingsdoelstellingen ervan, ook op voertuigen die naar Italiaans recht worden aangemerkt als „voertuigen met een historische en verzamelwaarde”, gelet op de verplichting om deze voertuigen in hun oorspronkelijke staat te behouden? |
| --- | --- |

3)

Zien bijgevolg voornoemde Unierechtelijke bepalingen, gelet op de eigen beschermingsdoelstellingen ervan, ook op voertuigen die naar Italiaans recht worden aangemerkt als „voertuigen met een historische en verzamelwaarde”, gelet op de verplichting om deze voertuigen in hun oorspronkelijke staat te behouden?

| 4) | Moet de functie van bescherming van „cultuurgoederen” – waaronder „oldtimers” – waarvan sprake is in artikel 36 VWEU en waarnaar wordt verwezen in artikel 2, punt 1, van richtlijn 2014/60/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 en in overweging 10 van richtlijn 2000/53/EG van 18 september 2000 van het Europees Parlement en de Raad betreffende autowrakken, in het licht van punt 26 van het actieprogramma voor verkeersveiligheid dat de Europese Commissie op 29 september 2005 heeft goedgekeurd, aldus worden uitgelegd dat de lidstaten een fiscale vrijstelling mogen toepassen die discriminerend is, aangezien zij enkel geldt voor voertuigen met een „bijzondere historische en verzamelwaarde”, terwijl in bepaalde regio’s van het nationale grondgebied een ruimere vrijstelling geldt voor voertuigen met een „historische en verzamelwaarde” krachtens regionale en provinciale wetten die uitsluitend in die regio’s gelden? |
| --- | --- |

4)

Moet de functie van bescherming van „cultuurgoederen” – waaronder „oldtimers” – waarvan sprake is in artikel 36 VWEU en waarnaar wordt verwezen in artikel 2, punt 1, van richtlijn 2014/60/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 en in overweging 10 van richtlijn 2000/53/EG van 18 september 2000 van het Europees Parlement en de Raad betreffende autowrakken, in het licht van punt 26 van het actieprogramma voor verkeersveiligheid dat de Europese Commissie op 29 september 2005 heeft goedgekeurd, aldus worden uitgelegd dat de lidstaten een fiscale vrijstelling mogen toepassen die discriminerend is, aangezien zij enkel geldt voor voertuigen met een „bijzondere historische en verzamelwaarde”, terwijl in bepaalde regio’s van het nationale grondgebied een ruimere vrijstelling geldt voor voertuigen met een „historische en verzamelwaarde” krachtens regionale en provinciale wetten die uitsluitend in die regio’s gelden?

| 5) | Indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord, mag op grond van voornoemde bepalingen van Unierecht in de wettelijke regeling van een lidstaat niettemin worden voorzien in een ongunstige en discriminerende behandeling van „voertuigen met een historische en verzamelwaarde”, juist omdat zij oud zijn, welke behandeling inhoudt dat zij zwaarder worden belast vanwege de meer vervuilende emissies, waardoor de bescherming van die voertuigen afneemt, zij niet in waarde kunnen stijgen en de instandhouding ervan wordt ontmoedigd? |
| --- | --- |

5)

Indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord, mag op grond van voornoemde bepalingen van Unierecht in de wettelijke regeling van een lidstaat niettemin worden voorzien in een ongunstige en discriminerende behandeling van „voertuigen met een historische en verzamelwaarde”, juist omdat zij oud zijn, welke behandeling inhoudt dat zij zwaarder worden belast vanwege de meer vervuilende emissies, waardoor de bescherming van die voertuigen afneemt, zij niet in waarde kunnen stijgen en de instandhouding ervan wordt ontmoedigd?

| 6) | Mogen de lidstaten op grond van het beginsel van vrij verkeer van goederen, dat is neergelegd in artikel 52, lid 2, VEU en artikel 30 VWEU en het daarmee samenhangende verbod van met douanerechten overeenstemmende maatregelen, in het licht van de in dit verband in de rechtspraak van het Hof van Justitie vastgestelde criteria, op voertuigen die zijn erkend als voertuigen „met een historische en verzamelwaarde” een discriminerende fiscale behandeling toepassen die niet voor het gehele nationale grondgebied geldt en die een impact heeft op de overgang van eigendom van dergelijke voertuigen tussen een persoon met verblijfplaats in een deel van het nationale grondgebied waar een fiscale vrijstelling geldt en een persoon met verblijfplaats in een deel van het nationale grondgebied waar daarentegen belasting wordt geheven? |
| --- | --- |

6)

Mogen de lidstaten op grond van het beginsel van vrij verkeer van goederen, dat is neergelegd in artikel 52, lid 2, VEU en artikel 30 VWEU en het daarmee samenhangende verbod van met douanerechten overeenstemmende maatregelen, in het licht van de in dit verband in de rechtspraak van het Hof van Justitie vastgestelde criteria, op voertuigen die zijn erkend als voertuigen „met een historische en verzamelwaarde” een discriminerende fiscale behandeling toepassen die niet voor het gehele nationale grondgebied geldt en die een impact heeft op de overgang van eigendom van dergelijke voertuigen tussen een persoon met verblijfplaats in een deel van het nationale grondgebied waar een fiscale vrijstelling geldt en een persoon met verblijfplaats in een deel van het nationale grondgebied waar daarentegen belasting wordt geheven?

| 7) | Staan de artikelen 18, 19, 20, 21, 45, 49 VWEU, die de in de Europese gemeenschappelijke ruimte gewaarborgde vrijheden beschermen en het in richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 (3) neergelegde verbod van directe en indirecte discriminatie, in de weg aan een ongunstige en discriminerende fiscale behandeling in een lidstaat waarbij eigenaars van voertuigen met een historische en verzamelwaarde louter op grond van hun verblijfplaats anders en minder gunstig worden behandeld? |
| --- | --- |

7)

Staan de artikelen 18, 19, 20, 21, 45, 49 VWEU, die de in de Europese gemeenschappelijke ruimte gewaarborgde vrijheden beschermen en het in richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 (3) neergelegde verbod van directe en indirecte discriminatie, in de weg aan een ongunstige en discriminerende fiscale behandeling in een lidstaat waarbij eigenaars van voertuigen met een historische en verzamelwaarde louter op grond van hun verblijfplaats anders en minder gunstig worden behandeld?

| 8) | Mogen de lidstaten op grond van de beginselen van vrijheid, autonomie en onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, die in de gemeenschappelijke Europese ruimte zijn bevestigd en beschermd door artikel 2 VEU ter waarborging van een „eerlijk proces”, bij wet verbieden dat rechters autonoom erkennen dat een voertuig een „bijzondere historische en verzamelwaarde” heeft om te bepalen of voor dat voertuig een fiscale vrijstelling geldt, waarbij de rechter zich uitsluitend mag baseren op beslissingen die in dat verband zijn genomen door een particulier die daarvoor exclusief bevoegd is? |
| --- | --- |

8)

Mogen de lidstaten op grond van de beginselen van vrijheid, autonomie en onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, die in de gemeenschappelijke Europese ruimte zijn bevestigd en beschermd door artikel 2 VEU ter waarborging van een „eerlijk proces”, bij wet verbieden dat rechters autonoom erkennen dat een voertuig een „bijzondere historische en verzamelwaarde” heeft om te bepalen of voor dat voertuig een fiscale vrijstelling geldt, waarbij de rechter zich uitsluitend mag baseren op beslissingen die in dat verband zijn genomen door een particulier die daarvoor exclusief bevoegd is?

---

(1)  Richtlijn 2014/60/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht en houdende wijziging van verordening (EU) nr. 1024/2012 (herschikking) (PB 2014, L 159, blz. 1).

(2)  Richtlijn 2000/53/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 september 2000 betreffende autowrakken – Verklaringen van de Commissie (PB 2000, L 269, blz. 34).

(3)  Richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (PB 2000, L 180, blz. 22).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/9 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/9

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 19 juni 2019 – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft/Agenzia delle Entrate

(Zaak C-478/19)

(2019/C 357/12)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate

Prejudiciële vraag

Staat het communautaire recht – en met name de bepalingen van het Verdrag op het gebied van de vrijheid van vestiging en het vrij verkeer van kapitaal, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie – in de weg aan de toepassing van een bepaling van nationaal recht als artikel 35, lid 10 ter, van decreto legge n. 223/2006, voor zover daarin de verlaging van de register- en kadasterbelasting enkel is voorbehouden aan gesloten vastgoedfondsen?

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/9 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/9

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 19 juni 2019 – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft/Agenzia delle Entrate

(Zaak C-479/19)

(2019/C 357/13)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate

Prejudiciële vraag

Staat het communautaire recht – en met name de bepalingen van het Verdrag op het gebied van de vrijheid van vestiging en het vrij verkeer van kapitaal, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie – in de weg aan de toepassing van een bepaling van nationaal recht als artikel 35, lid 10 ter, van decreto legge n. 223/2006, voor zover daarin de verlaging van de register- en kadasterbelasting enkel is voorbehouden aan gesloten vastgoedfondsen?

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/10 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/10

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte costituzionale (Italië) op 21 juni 2019 – DB/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

(Zaak C-481/19)

(2019/C 357/14)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte costituzionale

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij tot cassatie: DB

Verwerende partij in cassatie: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

Prejudiciële vragen

| 1) | Moeten artikel 14, lid 3, van richtlijn 2003/6/EG (1), voor zover deze bepaling ratione temporis nog steeds van toepassing is, en artikel 30, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 596/2014 (2) aldus worden uitgelegd dat een lidstaat op grond van deze bepalingen mag besluiten om geen sanctie op te leggen aan degene die weigert om vragen van de bevoegde autoriteit te beantwoorden waaruit zou kunnen blijken dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit dat met bestuursrechtelijke sancties van „punitieve” aard wordt bestraft? |
| --- | --- |

1)

Moeten artikel 14, lid 3, van richtlijn 2003/6/EG (1), voor zover deze bepaling ratione temporis nog steeds van toepassing is, en artikel 30, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 596/2014 (2) aldus worden uitgelegd dat een lidstaat op grond van deze bepalingen mag besluiten om geen sanctie op te leggen aan degene die weigert om vragen van de bevoegde autoriteit te beantwoorden waaruit zou kunnen blijken dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit dat met bestuursrechtelijke sancties van „punitieve” aard wordt bestraft?

| 2) | Indien de vraag onder a) ontkennend wordt beantwoord, zijn artikel 14, lid 3, van richtlijn 2003/6/EG, voor zover het ratione temporis nog steeds van toepassing is, en artikel 30, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 596/2014 dan verenigbaar met de artikelen 47 en 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, ook in het licht van de rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens betreffende artikel 6 EVRM en van de grondwettelijke tradities die de lidstaten gemeen hebben, voor zover volgens eerstgenoemde bepalingen ook een sanctie moet worden opgelegd aan degene die weigert om vragen van de bevoegde autoriteit te beantwoorden waaruit zou kunnen blijken dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit dat met bestuursrechtelijke sancties van „punitieve” aard wordt bestraft? |
| --- | --- |

2)

Indien de vraag onder a) ontkennend wordt beantwoord, zijn artikel 14, lid 3, van richtlijn 2003/6/EG, voor zover het ratione temporis nog steeds van toepassing is, en artikel 30, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 596/2014 dan verenigbaar met de artikelen 47 en 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, ook in het licht van de rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens betreffende artikel 6 EVRM en van de grondwettelijke tradities die de lidstaten gemeen hebben, voor zover volgens eerstgenoemde bepalingen ook een sanctie moet worden opgelegd aan degene die weigert om vragen van de bevoegde autoriteit te beantwoorden waaruit zou kunnen blijken dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit dat met bestuursrechtelijke sancties van „punitieve” aard wordt bestraft?

---

(1)  Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) (PB 2003, L 96, blz. 16).

(2)  Verordening (EU) nr. 596/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende marktmisbruik (Verordening marktmisbruik) en houdende intrekking van richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad en richtlijnen 2003/124, 2003/125/EG en 2004/72/EG van de Commissie (PB 2014, L 173, blz. 1).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/11 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/11

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria regionale della Campania (Italië) op 25 juni 2019 – Antonio Capaldo SpA/Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Salerno

(Zaak C-496/19)

(2019/C 357/15)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione tributaria regionale della Campania

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Antonio Capaldo SpA

Verwerende partij: Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Salerno

Prejudiciële vraag

Staat de fysieke verificatie van de goederen op het tijdstip waarop zij worden ingevoerd, in de weg aan de inleiding van de procedure voor herziening van de vastgestelde aanslag als bedoeld in artikel 78 van verordening (EEG) nr. 2913/92 (1), waarbij het communautair douanewetboek is vastgesteld?

---

(1)  Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB 1992, L 302, blz. 1).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/11 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/11

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Zaragoza (Spanje) op 26 juni 2019 – Ibercaja Banco, S.A./SO y TP

(Zaak C-497/19)

(2019/C 357/16)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Audiencia Provincial de Zaragoza

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ibercaja Banco, S.A.

Verwerende partijen: SO en TP

Prejudiciële vragen

| 1) | Verzet het Unierecht zich tegen een nationale regeling waaruit volgt dat indien bij de initiële ambtshalve rechterlijke toetsing in het kader van de verlening van verlof tot executie een bepaald beding niet als oneerlijk is aangemerkt, die toetsing eraan in de weg staat dat dezelfde rechter dat beding nadien ambtshalve kan toetsen, wanneer de feitelijke en juridische elementen vanaf het eerste moment bestonden, hoewel in het kader van die initiële toetsing noch in het dispositief, noch in de gronden enige overweging ter zake van de geldigheid van bedingen is geformuleerd? |
| --- | --- |

1)

Verzet het Unierecht zich tegen een nationale regeling waaruit volgt dat indien bij de initiële ambtshalve rechterlijke toetsing in het kader van de verlening van verlof tot executie een bepaald beding niet als oneerlijk is aangemerkt, die toetsing eraan in de weg staat dat dezelfde rechter dat beding nadien ambtshalve kan toetsen, wanneer de feitelijke en juridische elementen vanaf het eerste moment bestonden, hoewel in het kader van die initiële toetsing noch in het dispositief, noch in de gronden enige overweging ter zake van de geldigheid van bedingen is geformuleerd?

| 2) | Kan de geëxecuteerde die, terwijl de feitelijke en juridische elementen op grond waarvan een beding in een consumentenovereenkomst als oneerlijk wordt beschouwd reeds aanwezig waren, dat beding niet betwist in de daartoe in de wet voorziene incidentele verzetprocedure, nadat een beslissing op dat incident is gegeven een nieuw incident opwerpen teneinde duidelijkheid te verkrijgen over het oneerlijke karakter van een ander beding of andere bedingen, wanneer hij daartegen reeds verzet had kunnen aantekenen in de gewone wettelijke procedure? De vraag is derhalve of er een verval van recht plaatsvindt dat de consument belet om in dezelfde executieprocedure, of in een latere declaratoire procedure, het oneerlijke karakter van een ander beding aan de orde te stellen. |
| --- | --- |

2)

Kan de geëxecuteerde die, terwijl de feitelijke en juridische elementen op grond waarvan een beding in een consumentenovereenkomst als oneerlijk wordt beschouwd reeds aanwezig waren, dat beding niet betwist in de daartoe in de wet voorziene incidentele verzetprocedure, nadat een beslissing op dat incident is gegeven een nieuw incident opwerpen teneinde duidelijkheid te verkrijgen over het oneerlijke karakter van een ander beding of andere bedingen, wanneer hij daartegen reeds verzet had kunnen aantekenen in de gewone wettelijke procedure? De vraag is derhalve of er een verval van recht plaatsvindt dat de consument belet om in dezelfde executieprocedure, of in een latere declaratoire procedure, het oneerlijke karakter van een ander beding aan de orde te stellen.

| 3) | In het geval dat de nationale regeling in overeenstemming met het Unierecht wordt verklaard, kan dan de conclusie dat de partij geen tweede of daaropvolgend incident kan opwerpen om zich te beroepen op het oneerlijke karakter van een beding waartegen hij eerder verzet had kunnen aantekenen, gegeven het feit dat de noodzakelijke feitelijke en juridische elementen reeds waren vastgesteld, dienen als grondslag voor de rechter om, nadat hij op dat oneerlijke karakter is gewezen, alsnog gebruik te maken van zijn bevoegdheid om een ambtshalve toetsing te verrichten?” |
| --- | --- |

3)

In het geval dat de nationale regeling in overeenstemming met het Unierecht wordt verklaard, kan dan de conclusie dat de partij geen tweede of daaropvolgend incident kan opwerpen om zich te beroepen op het oneerlijke karakter van een beding waartegen hij eerder verzet had kunnen aantekenen, gegeven het feit dat de noodzakelijke feitelijke en juridische elementen reeds waren vastgesteld, dienen als grondslag voor de rechter om, nadat hij op dat oneerlijke karakter is gewezen, alsnog gebruik te maken van zijn bevoegdheid om een ambtshalve toetsing te verrichten?”

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/12 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/12

---

Hogere voorziening ingesteld op 28 juni 2019 door Victor Lupu tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 30 april 2019 in zaak T-558/18, Lupu/EUIPO - Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS)

(Zaak C-499/19 P)

(2019/C 357/17)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: Victor Lupu (vertegenwoordiger: P.A. Acsinte, avocat)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam

Bij beschikking van 5 september 2019 heeft het Hof van Justitie (Zesde kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/12 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/12

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Wiesbaden (Duitsland) op 3 juli 2019 – WS/Bondsrepubliek Duitsland

(Zaak C-505/19)

(2019/C 357/18)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Wiesbaden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: WS

Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

Prejudiciële vragen

| 1) | Dient artikel 54 SUO (1) juncto artikel 50 van het Handvest aldus te worden uitgelegd dat het reeds verboden is in alle overeenkomstsluitende staten een strafprocedure in te leiden ter zake van eenzelfde feit wanneer een Duits openbaar ministerie een ingeleide strafprocedure beëindigt nadat de verdachte heeft voldaan aan bepaalde voorwaarden en met name een bepaald, door het openbaar ministerie vastgesteld geldbedrag heeft betaald? |
| --- | --- |

1)

Dient artikel 54 SUO (1) juncto artikel 50 van het Handvest aldus te worden uitgelegd dat het reeds verboden is in alle overeenkomstsluitende staten een strafprocedure in te leiden ter zake van eenzelfde feit wanneer een Duits openbaar ministerie een ingeleide strafprocedure beëindigt nadat de verdachte heeft voldaan aan bepaalde voorwaarden en met name een bepaald, door het openbaar ministerie vastgesteld geldbedrag heeft betaald?

| 2) | Vloeit uit artikel 21, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) een verbod voort voor de lidstaten om aanhoudingsverzoeken die door derde landen zijn uitgevaardigd in het kader van een internationale organisatie zoals de Internationale Criminele Politieorganisatie – Interpol – uit te voeren, als de persoon op wie het aanhoudingsverzoek betrekking heeft een burger van de Unie is en de lidstaat waarvan hij de nationaliteit bezit bezwaren inzake de verenigbaarheid van het aanhoudingsverzoek met het ne-bis-in-idembeginsel heeft meegedeeld aan de internationale organisatie en daarmee ook aan de overige lidstaten? |
| --- | --- |

2)

Vloeit uit artikel 21, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) een verbod voort voor de lidstaten om aanhoudingsverzoeken die door derde landen zijn uitgevaardigd in het kader van een internationale organisatie zoals de Internationale Criminele Politieorganisatie – Interpol – uit te voeren, als de persoon op wie het aanhoudingsverzoek betrekking heeft een burger van de Unie is en de lidstaat waarvan hij de nationaliteit bezit bezwaren inzake de verenigbaarheid van het aanhoudingsverzoek met het ne-bis-in-idembeginsel heeft meegedeeld aan de internationale organisatie en daarmee ook aan de overige lidstaten?

| 3) | Staat artikel 21, lid 1, VWEU reeds in de weg aan de inleiding van strafprocedures en aan een voorlopige aanhouding in de lidstaten waarvan de betrokkene niet de nationaliteit bezit wanneer dit in strijd is met het ne-bis-in-idembeginsel? |
| --- | --- |

3)

Staat artikel 21, lid 1, VWEU reeds in de weg aan de inleiding van strafprocedures en aan een voorlopige aanhouding in de lidstaten waarvan de betrokkene niet de nationaliteit bezit wanneer dit in strijd is met het ne-bis-in-idembeginsel?

| 4) | Dienen artikel 4, lid 1, onder a), en artikel 8, lid 1, van richtlijn (EU) 2016/680 (2) juncto artikel 54 SUO en artikel 50 van het Handvest aldus te worden uitgelegd dat de lidstaten verplicht zijn tot vaststelling van wettelijke bepalingen die waarborgen dat in het geval van een procedure die leidt tot beëindiging van de strafvervolging, in alle overeenkomstsluitende staten, een verdere verwerking van Red Notices van de Internationale Criminele Politieorganisatie – Interpol – die moeten leiden tot een verdere strafprocedure, verboden is? |
| --- | --- |

4)

Dienen artikel 4, lid 1, onder a), en artikel 8, lid 1, van richtlijn (EU) 2016/680 (2) juncto artikel 54 SUO en artikel 50 van het Handvest aldus te worden uitgelegd dat de lidstaten verplicht zijn tot vaststelling van wettelijke bepalingen die waarborgen dat in het geval van een procedure die leidt tot beëindiging van de strafvervolging, in alle overeenkomstsluitende staten, een verdere verwerking van Red Notices van de Internationale Criminele Politieorganisatie – Interpol – die moeten leiden tot een verdere strafprocedure, verboden is?

| 5) | Beschikt een internationale organisatie zoals Interpol over een adequaat beschermingsniveau, als er geen sprake is van een adequaatheidsbesluit zoals bedoeld in artikel 36 van richtlijn (EU) 2016/680 en/of passende waarborgen zoals bedoeld in artikel 37 van die richtlijn? |
| --- | --- |

5)

Beschikt een internationale organisatie zoals Interpol over een adequaat beschermingsniveau, als er geen sprake is van een adequaatheidsbesluit zoals bedoeld in artikel 36 van richtlijn (EU) 2016/680 en/of passende waarborgen zoals bedoeld in artikel 37 van die richtlijn?

| 6) | Mogen de lidstaten gegevens die bij Interpol zijn opgenomen in een Red Notice van derde landen alleen dan verder verwerken, als een derde land met de opsporingscirculaire een aanhoudings- en uitleveringsverzoek heeft verspreid en heeft verzocht om een aanhouding die niet in strijd is met Europees recht, in het bijzonder het ne-bis-in-idembeginsel? |
| --- | --- |

6)

Mogen de lidstaten gegevens die bij Interpol zijn opgenomen in een Red Notice van derde landen alleen dan verder verwerken, als een derde land met de opsporingscirculaire een aanhoudings- en uitleveringsverzoek heeft verspreid en heeft verzocht om een aanhouding die niet in strijd is met Europees recht, in het bijzonder het ne-bis-in-idembeginsel?

---

(1)  Overeenkomst ter uitvoering van het te Schengen gesloten akkoord van 14 juni 1985 tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (PB 2000, L 239, blz. 19).

(2)  Richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad (PB 2016, L 119, blz. 89).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/13 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/13

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 3 juli 2019 – Go Sun Srl, Malby Energy 4/Ministero dello Sviluppo Economico e.a.

(Zaak C-512/19)

(2019/C 357/19)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale amministrativo regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Go Sun Srl, Malby Energy 4 Srl

Verwerende partijen: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Autorità di Regolazione per l’Energia, Reti e Ambiente, Gestore dei Servizi Energetici SpA - GSE

Prejudiciële vraag

Verzet het Unierecht zich tegen de toepassing van een nationale bepaling als artikel 26, lid 3, van decreto legge nr. 91/2014, zoals in wet omgezet bij wet nr. 116/2014, die de betaling van reeds bij wet toegekende en in bijzondere overeenkomsten tussen producenten van elektriciteit uit fotovoltaïsche energieomzetting en de Gestore dei servizi energetici s.p.a., een met die taak belaste publiekrechtelijke vennootschap, neergelegde aanmoedigingsbedragen aanzienlijk vermindert?

In het bijzonder, is een dergelijke nationale bepaling verenigbaar met de algemene beginselen van het Unierecht inzake gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid, loyale samenwerking en nuttig effect, met de artikelen 16 en 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met richtlijn 2009/28/EG (1) en de daarin vervatte voorschriften inzake steunregelingen, en met artikel 216, lid 2, VWEU, met name in verband met het Verdrag inzake het Europees Energiehandvest?

---

(1)  Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (PB 2009, L 140, blz. 16).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/14 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/14

---

Hogere voorziening, op 8 juli 2019 door Maria Alvarez y Bejarano e.a ingesteld tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 30 april 2019 in gevoegde zaken T-516/16 en T-536/16, Alvarez y Bejarano e.a./Commissie

(Zaak C-517/19 P)

(2019/C 357/20)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirerende partijen: Maria Alvarez y Bejarano, Ana-Maria Enescu, Lucian Micu, Angelica Livia Salanta, Svetla Shulga, Soldimar Urena de Poznanski, Angela Vakalis, Luz Anamaria Chu, Marli Bertolete, Maria Castro Capcha, Hassan Orfe El, Evelyne Vandevoorde (vertegenwoordigers: S. Orlandi, T. Martin, avocats)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Raad van de Europese Unie, Europees Parlement

Conclusies

| — | vernietiging van het bestreden arrest; |
| --- | --- |

—

vernietiging van het bestreden arrest;

| — | nietigverklaring van het besluit om rekwirerende partijen vanaf 2014 geen reisdagen of vergoeding van de jaarlijkse reiskosten meer toe te kennen; |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van het besluit om rekwirerende partijen vanaf 2014 geen reisdagen of vergoeding van de jaarlijkse reiskosten meer toe te kennen;

| — | verwijzing van de Commissie in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rewkirerende partijen voeren aan dat het bestreden arrest op verschillende punten blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting.

Ten eerste heeft het Gerecht in de punten 67 en 75 van het arrest blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat het de rechterlijke toetsing die het dient te verrichten, heeft beperkt tot „kennelijke” gevallen.

Ten tweede heeft het Gerecht in de punten 70 tot en met 73 van het arrest blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de situatie van rekwiranten niet vergelijkbaar is met die van de personeelsleden die het voordeel van reisdagen of vergoeding van hun jaarlijkse reiskosten hebben behouden.

Ten derde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 69 en in de punten 80 tot en met 86 van het arrest te oordelen dat de litigieuze regeling geen schending van het evenredigheidsbeginsel oplevert.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/15 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/15

---

Hogere voorziening, op 8 juli 2019 door Jakov Ardalic e.a ingesteld tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 30 april 2019 in gevoegde zaken T-523/16 en T-542/16, Ardalic e.a./Raad

(Zaak C-518/19 P)

(2019/C 357/21)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirerende partijen: Jakov Ardalic, Liliana Bicanova, Monica Brunetto, Claudia Istoc, Sylvie Jamet, Despina Kanellou, Christian Stouraitis, Abdelhamid Azbair, Abdel Bouzanih, Bob Kitenge Ya Musenga, El Miloud Sadiki, Cam Tran Thi (vertegenwoordigers: S. Orlandi, T. Martin, avocats)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europees Parlement

Conclusies

| — | vernietiging van het bestreden arrest; |
| --- | --- |

—

vernietiging van het bestreden arrest;

| — | nietigverklaring van het besluit om rekwirerende partijen vanaf 2014 geen reisdagen of vergoeding van de jaarlijkse reiskosten meer toe te kennen; |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van het besluit om rekwirerende partijen vanaf 2014 geen reisdagen of vergoeding van de jaarlijkse reiskosten meer toe te kennen;

| — | verwijzing van de Raad in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de Raad in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirerende partijen voeren aan dat het bestreden arrest op verschillende punten blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting.

Ten eerste heeft het Gerecht in de punten 65 en 73 van het arrest blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat het de rechterlijke toetsing die het dient te verrichten, heeft beperkt tot „kennelijke” gevallen.

Ten tweede heeft het Gerecht in de punten 68 tot en met 71 van het arrest blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de situatie van rekwirerende partijen niet vergelijkbaar is met die van de personeelsleden die het voordeel van reisdagen of vergoeding van hun jaarlijkse reiskosten hebben behouden.

Ten derde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 67 en in de punten 78 tot en met 84 van het arrest te oordelen dat de litigieuze regeling geen schending van het evenredigheidsbeginsel oplevert.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/16 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/16

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanța (Roemenië) op 10 juli 2019 – TS, UT, VU/Casa Națională de Asigurări de Sănătate, Casa de Asigurări de Sănătate Constanța

(Zaak C-538/19)

(2019/C 357/22)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Constanța

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: TS, UT, VU

Verwerende partijen: Casa Națională de Asigurări de Sănătate, Casa de Asigurări de Sănătate Constanța

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet het feit dat de door een verzekerde aanvaarde behandeling alleen is voorgeschreven door een arts uit een andere lidstaat dan die waarin hij woont, terwijl de diagnose en het spoedeisende karakter van een behandeling zijn bevestigd door een arts in het kader van het zorgverzekeringsstelsel van de lidstaat waarin hij woont, echter met aanbeveling van een andere behandeling, ten aanzien waarvan de gekozen behandeling, die om relevante redenen door verzekerde is aanvaard, ten minste even doeltreffend is, maar het voordeel heeft dat hij geen handicap veroorzaakt, als dringende situatie worden beschouwd in de zin van punt 45 van het arrest in zaak C-173/09 (Elchinov), of als een objectieve belemmering voor een verzoek om toestemming op grond van artikel 20, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 883/2004 (1), op grond waarvan de kosten van een passende medische behandeling (ziekenhuisbehandeling) in een andere lidstaat dan die van de verzekerde volledig kunnen worden vergoed? |
| --- | --- |

1)

Moet het feit dat de door een verzekerde aanvaarde behandeling alleen is voorgeschreven door een arts uit een andere lidstaat dan die waarin hij woont, terwijl de diagnose en het spoedeisende karakter van een behandeling zijn bevestigd door een arts in het kader van het zorgverzekeringsstelsel van de lidstaat waarin hij woont, echter met aanbeveling van een andere behandeling, ten aanzien waarvan de gekozen behandeling, die om relevante redenen door verzekerde is aanvaard, ten minste even doeltreffend is, maar het voordeel heeft dat hij geen handicap veroorzaakt, als dringende situatie worden beschouwd in de zin van punt 45 van het arrest in zaak C-173/09 (Elchinov), of als een objectieve belemmering voor een verzoek om toestemming op grond van artikel 20, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 883/2004 (1), op grond waarvan de kosten van een passende medische behandeling (ziekenhuisbehandeling) in een andere lidstaat dan die van de verzekerde volledig kunnen worden vergoed?

| 2) | Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, dient verzekerde nog om de in artikel 20, lid 1, van verordening (EG) nr. 883/2004 bepaalde toestemming te vragen om voor vergoeding in aanmerking te komen, indien hij na vaststelling van een diagnose en een behandeling door een arts van het zorgverzekeringsstelsel van de lidstaat waarin hij woont, om relevante redenen niet instemt met de behandeling maar naar een andere lidstaat reist voor een tweede medisch advies, dat echter een andere behandeling inhoudt, die ten minste even doeltreffend is maar geen handicap veroorzaakt, en overeenstemt met de eisen van artikel 20, lid 2, tweede volzin, van diezelfde verordening, en verzekerde die andere behandeling aanvaardt? |
| --- | --- |

2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, dient verzekerde nog om de in artikel 20, lid 1, van verordening (EG) nr. 883/2004 bepaalde toestemming te vragen om voor vergoeding in aanmerking te komen, indien hij na vaststelling van een diagnose en een behandeling door een arts van het zorgverzekeringsstelsel van de lidstaat waarin hij woont, om relevante redenen niet instemt met de behandeling maar naar een andere lidstaat reist voor een tweede medisch advies, dat echter een andere behandeling inhoudt, die ten minste even doeltreffend is maar geen handicap veroorzaakt, en overeenstemt met de eisen van artikel 20, lid 2, tweede volzin, van diezelfde verordening, en verzekerde die andere behandeling aanvaardt?

| 3) | Staan artikel 56 VWEU en artikel 20, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 883/2004 in de weg aan een nationale regeling die enerzijds de verlening van toestemming door het bevoegde orgaan voor het ontvangen van een passende behandeling (ziekenhuisbehandeling) in een andere lidstaat dan die waarin verzekerde woont, afhankelijk stelt van een medisch rapport dat uitsluitend kan worden opgesteld door een arts die werkzaam is in het kader van het zorgverzekeringsstelsel van de lidstaat waarin verzekerde woont, met akkoord van de hoofdarts van het bevoegde orgaan van die lidstaat, ook wanneer de door verzekerde om relevante redenen aanvaarde behandeling, namelijk dat die geen handicap veroorzaakt, alleen is voorgeschreven door een arts uit een andere lidstaat in het kader van een tweede medisch advies, en anderzijds binnen het zorgverzekeringsstelsel van de lidstaat waarin verzekerde woont geen toegankelijke en voorzienbare procedure biedt voor een doeltreffende medische analyse van de mogelijkheid om het tweede medische advies in een andere lidstaat uit te voeren? |
| --- | --- |

3)

Staan artikel 56 VWEU en artikel 20, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 883/2004 in de weg aan een nationale regeling die enerzijds de verlening van toestemming door het bevoegde orgaan voor het ontvangen van een passende behandeling (ziekenhuisbehandeling) in een andere lidstaat dan die waarin verzekerde woont, afhankelijk stelt van een medisch rapport dat uitsluitend kan worden opgesteld door een arts die werkzaam is in het kader van het zorgverzekeringsstelsel van de lidstaat waarin verzekerde woont, met akkoord van de hoofdarts van het bevoegde orgaan van die lidstaat, ook wanneer de door verzekerde om relevante redenen aanvaarde behandeling, namelijk dat die geen handicap veroorzaakt, alleen is voorgeschreven door een arts uit een andere lidstaat in het kader van een tweede medisch advies, en anderzijds binnen het zorgverzekeringsstelsel van de lidstaat waarin verzekerde woont geen toegankelijke en voorzienbare procedure biedt voor een doeltreffende medische analyse van de mogelijkheid om het tweede medische advies in een andere lidstaat uit te voeren?

| 4) | Indien de eerste en de derde vraag bevestigend worden beantwoord, heeft verzekerde of hebben diens erfgenamen, indien de twee voorwaarden van artikel 20, lid 2, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 883/2004 zijn vervuld, recht op volledige vergoeding van de kosten van de in een andere lidstaat verrichte behandeling, door het bevoegde orgaan van de lidstaat waarin verzekerde woont? |
| --- | --- |

4)

Indien de eerste en de derde vraag bevestigend worden beantwoord, heeft verzekerde of hebben diens erfgenamen, indien de twee voorwaarden van artikel 20, lid 2, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 883/2004 zijn vervuld, recht op volledige vergoeding van de kosten van de in een andere lidstaat verrichte behandeling, door het bevoegde orgaan van de lidstaat waarin verzekerde woont?

---

(1)  Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB 2004, L 166, blz. 1).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/17 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/17

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Blagoevgrad (Bulgarije) op 17 juli 2019 – „ECOTEX BULGARIA” EOOD/Teritorialna direktsia na Natsionalnata agentsia za prihoditea

(Zaak C-544/19)

(2019/C 357/23)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Blagoevgrad

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster tot cassatie:„ECOTEX BULGARIA” EOOD

Verweerster in cassatie: Teritorialna direktsia na Natsionalnata agentsia za prihoditea

Prejudiciële vragen

Eerste vraag:

Moet artikel 63 VWEU aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan binnenlandse betalingen van 10 000 leva (BGN) of meer alleen per overschrijving of door storting op een betaalrekening mogen worden verricht en welke de betalingen in contanten van dividenden uit niet-uitgekeerde winsten van 10 000 BGN of meer beperkt? Indien artikel 63 VWEU niet in de weg staat aan deze regeling: wordt een dergelijke beperking gerechtvaardigd door de doelen van richtlijn (ЕU) 2015/849 (1)?

Tweede vraag:

Moet artikel 2, lid 1, van richtlijn (ЕU) 2015/849 in het licht van overweging 6 alsmede de artikelen 4 en 5 ervan, aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een algemene nationale bepaling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan binnenlandse betalingen van 10 000 BGN of meer alleen per overschrijving of door storting op een betaalrekening mogen worden verricht, ongeacht de persoon en de reden van de betaling in contanten, en die bovendien betrekking heeft op alle betalingen in contanten tussen natuurlijke personen en rechtspersonen?

| 1) | Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord: staat artikel 2, lid 1, punt 3, onder e), van richtlijn (ЕU) 2015/849 in het licht van overweging 6 alsmede de artikelen 4 en 5 ervan, de lidstaten toe te voorzien in aanvullende algemene beperkingen van binnenlandse betalingen in contanten in een nationale bepaling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan binnenlandse betalingen in contanten van 10 000 BGN of meer alleen per overschrijving of door storting op een betaalrekening mogen worden verricht, wanneer de reden voor de betaling in contanten „niet-uitgekeerde winsten” (dividenden) zijn? |
| --- | --- |

1)

Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord: staat artikel 2, lid 1, punt 3, onder e), van richtlijn (ЕU) 2015/849 in het licht van overweging 6 alsmede de artikelen 4 en 5 ervan, de lidstaten toe te voorzien in aanvullende algemene beperkingen van binnenlandse betalingen in contanten in een nationale bepaling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan binnenlandse betalingen in contanten van 10 000 BGN of meer alleen per overschrijving of door storting op een betaalrekening mogen worden verricht, wanneer de reden voor de betaling in contanten „niet-uitgekeerde winsten” (dividenden) zijn?

| 2) | Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord: staat artikel 2, lid 1, punt 3, onder e), van richtlijn (ЕU) 2015/849 in het licht van overweging 6 en artikel 5 ervan, de lidstaten toe te voorzien in beperkingen van betalingen in contanten in een nationale bepaling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan binnenlandse betalingen in contanten van 10 000 BGN of meer alleen per overschrijving of door storting op een betaalrekening mogen worden verricht, wanneer de drempelwaarde lager is dan EUR 10 000? |
| --- | --- |

2)

Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord: staat artikel 2, lid 1, punt 3, onder e), van richtlijn (ЕU) 2015/849 in het licht van overweging 6 en artikel 5 ervan, de lidstaten toe te voorzien in beperkingen van betalingen in contanten in een nationale bepaling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan binnenlandse betalingen in contanten van 10 000 BGN of meer alleen per overschrijving of door storting op een betaalrekening mogen worden verricht, wanneer de drempelwaarde lager is dan EUR 10 000?

Derde vraag:

Moeten artikel 58, lid 1, en artikel 60, lid 4, van richtlijn (ЕU) 2015/849, gelet op artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale bepaling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die voorziet in een vast bedrag van de administratieve sancties wegens overtreding van de beperkingen van betalingen in contanten en die geen onderscheid aan de hand van de concrete belangrijke omstandigheden bij de vaststelling toestaat?

| 1) | Indien het antwoord aldus luidt dat artikel 58, lid 1, en artikel 60, lid 4, van richtlijn (ЕU) 2015/849, in het licht van artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, niet in de weg staan aan een nationale bepaling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die voorziet in een vast bedrag van de administratieve sancties wegens overtreding van de beperkingen van betalingen in contanten, moeten dan artikel 58 en artikel 60, lid 4, van richtlijn 2015/849 onder inaanmerkingneming van het doeltreffendheidsbeginsel en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale bepaling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die de rechterlijke toetsing beperkt, wanneer deze bepaling niet toestaat dat de rechter in het geval van beroep [tegen de opgelegde sanctie] een administratieve sanctie vaststelt die passend is voor de concrete bepalende omstandigheden en die onder de vastgestelde minimumhoogte ligt? |
| --- | --- |

1)

Indien het antwoord aldus luidt dat artikel 58, lid 1, en artikel 60, lid 4, van richtlijn (ЕU) 2015/849, in het licht van artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, niet in de weg staan aan een nationale bepaling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die voorziet in een vast bedrag van de administratieve sancties wegens overtreding van de beperkingen van betalingen in contanten, moeten dan artikel 58 en artikel 60, lid 4, van richtlijn 2015/849 onder inaanmerkingneming van het doeltreffendheidsbeginsel en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale bepaling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die de rechterlijke toetsing beperkt, wanneer deze bepaling niet toestaat dat de rechter in het geval van beroep [tegen de opgelegde sanctie] een administratieve sanctie vaststelt die passend is voor de concrete bepalende omstandigheden en die onder de vastgestelde minimumhoogte ligt?

---

(1)  Richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad en richtlijn 2006/70/EG van de Commissie (PB 2015, L 141, blz. 73).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/18 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/18

---

Hogere voorziening ingesteld op 18 juli 2019 door de International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 16 mei 2019 in zaak T-396/18, ITSA/Commissie

(Zaak C-553/19 P)

(2019/C 357/24)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) (vertegenwoordiger: F. Scanvic, avocat)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof:

| — | de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 16 mei 2019 in de zaak ITSA/Commissie (T-396/18) te vernietigen en rekwirantes procesbevoegdheid en -belang te erkennen; |
| --- | --- |

—

de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 16 mei 2019 in de zaak ITSA/Commissie (T-396/18) te vernietigen en rekwirantes procesbevoegdheid en -belang te erkennen;

| — | gedelegeerde verordening (EU) 2018/573 van de Commissie van 15 december 2017 betreffende de centrale elementen van de gegevensopslagcontracten die als onderdeel van een traceringssysteem voor tabaksproducten moeten worden gesloten (1), alsook uitvoeringsverordening (EU) 2018/574 van de Commissie van 15 december 2017 inzake de technische normen voor de instelling en werking van een traceringssysteem voor tabaksproducten (2) en uitvoeringsbesluit (EU) 2018/576 van de Commissie van 15 december 2017 inzake de technische normen voor op tabaksproducten aangebrachte veiligheidskenmerken (3), nietig te verkl ren. |
| --- | --- |

—

gedelegeerde verordening (EU) 2018/573 van de Commissie van 15 december 2017 betreffende de centrale elementen van de gegevensopslagcontracten die als onderdeel van een traceringssysteem voor tabaksproducten moeten worden gesloten (1), alsook uitvoeringsverordening (EU) 2018/574 van de Commissie van 15 december 2017 inzake de technische normen voor de instelling en werking van een traceringssysteem voor tabaksproducten (2) en uitvoeringsbesluit (EU) 2018/576 van de Commissie van 15 december 2017 inzake de technische normen voor op tabaksproducten aangebrachte veiligheidskenmerken (3), nietig te verkl ren.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert in wezen aan dat het Gerecht haar belang om op te komen tegen gedelegeerde verordening 2018/573, uitvoeringsverordening 2018/574 en uitvoeringsbesluit 2018/576, heeft miskend. Het Gerecht heeft het door haar tegen deze drie Commissiehandelingen ingestelde beroep tot nietigverklaring dus ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard.

Rekwirante meent dat de twee bestreden verordeningen haar en haar leden rechtstreeks raken. Ook de andere voorwaarden van artikel 263 VWEU zijn volgens haar vervuld. Bovendien zijn weliswaar voor het grootste deel van het bestreden besluit uitvoeringsmaatregelen van de lidstaten vereist, maar dat is niet het geval voor artikel 3, lid 2, ervan, dat bepaalt dat voor een van de vijf op tabaksproducten aan te brengen veiligheidselementen een beroep kan worden gedaan op een onafhankelijke externe aanbieder. Laatstgenoemde bepaling volstaat op zichzelf.

Ten gronde betoogt rekwirante dat de bestreden handelingen in strijd zijn met artikel 8 van het Protocol betreffende de uitbanning van illegale handel in tabaksproducten (4). Volgens deze bepaling mag het markeren van tabaksproducten niet worden toevertrouwd aan de tabaksindustrie, terwijl de drie bestreden Commissiehandelingen dat juist wel doen. Rekwirante voegt daaraan toe dat hoewel dit protocol nog niet in werking is getreden, de Unie het heeft ondertekend en gesloten, zodat de Unie geen daarmee strijdige handelingen mag vaststellen.

Dat richtlijn 2014/40/EU (5) niet uitdrukkelijk verbiedt dat de betrokken markeringsactiviteiten worden verricht door de tabaksindustrie, doet volgens rekwirante niet ter zake: deze richtlijn kan en moet in overeenstemming met het protocol worden uitgelegd, en gesteld al dat een dergelijke uitlegging niet mogelijk is, is het de richtlijn zelf die in strijd is met dat protocol en, bijgevolg, met de Europese Verdragen.

---

(1)  PB 2018, L 96, blz. 1.

(2)  PB 2018, L 96, blz. 7.

(3)  PB 2018, L 96, blz. 57.

(4)  Eerste protocol bij het Kaderverdrag inzake tabaksontmoediging van de Wereldgezondheidsorganisatie, vastgesteld te Seoul op 12 november 2012.

(5)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaks- en aanverwante producten en tot intrekking van richtlijn 2001/37/EG (PB 2014, L 127, blz. 1).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/19 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/19

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Kehl (Duitsland) op 18 juli 2019 – Strafzaak tegen FU

(Zaak C-554/19)

(2019/C 357/25)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Kehl

Partijen in de strafzaak

Staatsanwaltschaft Offenburg

Tegen

FU

Prejudiciële vragen

| 1) | Moeten artikel 67, tweede alinea, VWEU alsook de artikelen 22 en 23 van verordening (EG) nr. 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (1), aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die de politiediensten van de betrokken lidstaat de bevoegdheid verleent om de identiteit van iedere persoon te controleren in een gebied tot 30 km landinwaarts vanaf de landgrens van deze lidstaat met andere staten die partij zijn bij de op 19 juni 1990 te Schengen (Luxemburg) ondertekende Overeenkomst ter uitvoering van het te Schengen gesloten akkoord van 14 juni 1985 tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek, betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen, om de illegale binnenkomst of het illegale verblijf op het grondgebied van die lidstaat te voorkomen of te bestrijden dan wel om bepaalde strafbare feiten te voorkomen die de veiligheid van de grenzen aantasten, los van het gedrag van de betrokken persoon of van het bestaan van bijzondere omstandigheden, en de regeling in kwestie bij ministerieel besluit wordt aangevuld als volgt:






  „a) | Grensoverschrijdende criminaliteit vindt dynamisch plaats (in tijd, plaats en met behulp van verschillende vervoermiddelen) en vereist daarom flexibeler politiebevoegdheden om deze te bestrijden. De uitoefening van voornoemde bevoegdheid beoogt het voorkomen of bestrijden van grensoverschrijdende criminaliteit. |
| --- | --- | --- |

1)

Moeten artikel 67, tweede alinea, VWEU alsook de artikelen 22 en 23 van verordening (EG) nr. 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (1), aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die de politiediensten van de betrokken lidstaat de bevoegdheid verleent om de identiteit van iedere persoon te controleren in een gebied tot 30 km landinwaarts vanaf de landgrens van deze lidstaat met andere staten die partij zijn bij de op 19 juni 1990 te Schengen (Luxemburg) ondertekende Overeenkomst ter uitvoering van het te Schengen gesloten akkoord van 14 juni 1985 tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek, betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen, om de illegale binnenkomst of het illegale verblijf op het grondgebied van die lidstaat te voorkomen of te bestrijden dan wel om bepaalde strafbare feiten te voorkomen die de veiligheid van de grenzen aantasten, los van het gedrag van de betrokken persoon of van het bestaan van bijzondere omstandigheden, en de regeling in kwestie bij ministerieel besluit wordt aangevuld als volgt:

„a)

Grensoverschrijdende criminaliteit vindt dynamisch plaats (in tijd, plaats en met behulp van verschillende vervoermiddelen) en vereist daarom flexibeler politiebevoegdheden om deze te bestrijden. De uitoefening van voornoemde bevoegdheid beoogt het voorkomen of bestrijden van grensoverschrijdende criminaliteit.

| b) | De controles moeten worden uitgevoerd binnen het strikte kader van de in artikel 21, onder a), van de Schengengrenscode vermelde criteria. De uitoefening ervan moet duidelijk verschillen van systematische personencontroles aan de buitengrenzen en niet hetzelfde effect hebben als grenscontroles. De uitvoering van deze controles moeten wederom binnen een zodanig kader vallen, dat wordt gewaarborgd dat deze qua intensiteit en frequentie niet overeenkomen met grensoverschrijdingscontroles. |
| --- | --- |

b)

De controles moeten worden uitgevoerd binnen het strikte kader van de in artikel 21, onder a), van de Schengengrenscode vermelde criteria. De uitoefening ervan moet duidelijk verschillen van systematische personencontroles aan de buitengrenzen en niet hetzelfde effect hebben als grenscontroles. De uitvoering van deze controles moeten wederom binnen een zodanig kader vallen, dat wordt gewaarborgd dat deze qua intensiteit en frequentie niet overeenkomen met grensoverschrijdingscontroles.

| c) | Dit kader is als volgt gepreciseerd: | De controles vinden niet voortdurend plaats, maar onregelmatig op uiteenlopende tijdstippen, op verschillende plaatsen en steekproefsgewijs waarbij rekening wordt gehouden met de verkeersdrukte. |
| --- | --- | --- |

c)

Dit kader is als volgt gepreciseerd:

De controles vinden niet voortdurend plaats, maar onregelmatig op uiteenlopende tijdstippen, op verschillende plaatsen en steekproefsgewijs waarbij rekening wordt gehouden met de verkeersdrukte.

| | De controles vinden niet alleen naar aanleiding van de grensoverschrijding plaats. Zij worden uitgevoerd op grond van voortdurend geactualiseerde terreinkennis en/of van ervaring op het gebied van grenstoezicht, die de federale politiediensten verwerven op basis van eigen informatie of die van andere autoriteiten. Om die reden vormen algemene of concrete politiële informatie over en/of ervaringen met grensoverschrijdende criminaliteit, bijvoorbeeld over vaak gebruikte transportmiddelen en -wegen, bepaalde gedragingen en de analyse van de beschikbare informatie over grensoverschrijdende criminaliteit die uit eigen bronnen of van andere autoriteiten afkomstig zijn, het uitgangspunt voor de uitoefening van politiemaatregelen alsook voor de intensiteit en frequentie daarvan. |
| --- | --- |

De controles vinden niet alleen naar aanleiding van de grensoverschrijding plaats. Zij worden uitgevoerd op grond van voortdurend geactualiseerde terreinkennis en/of van ervaring op het gebied van grenstoezicht, die de federale politiediensten verwerven op basis van eigen informatie of die van andere autoriteiten. Om die reden vormen algemene of concrete politiële informatie over en/of ervaringen met grensoverschrijdende criminaliteit, bijvoorbeeld over vaak gebruikte transportmiddelen en -wegen, bepaalde gedragingen en de analyse van de beschikbare informatie over grensoverschrijdende criminaliteit die uit eigen bronnen of van andere autoriteiten afkomstig zijn, het uitgangspunt voor de uitoefening van politiemaatregelen alsook voor de intensiteit en frequentie daarvan.

| | De uitvoering van de controles is onderworpen aan regelmatig hiërarchisch en technisch toezicht. Fundamentele regelingen zijn opgenomen in § 3, lid 1, vierde zin, van de Gemeinsame Geschäftsordnung der Bundesministerien (gemeenschappelijk reglement van orde van de federale ministeries; hierna: „GGO”) en de grondbeginselen voor de uitoefening van het technisch toezicht door de federale ministeries op het werkterrein. Deze worden voor het werkterrein van de federale politie geconcretiseerd door de „Ergänzenden Bestimmungen zur Ausübung der Dienst- und Fachaufsicht des BMI über die Bundespolizei” (Aanvullende bepalingen inzake de uitoefening van het toezicht door het Ministerie van Binnenlandse Zaken op de federale politie). Het Bundespolizeipräsidium (toezichthoudende autoriteit van de federale politie) en de daaronder vallende overheidsinstanties en -diensten hebben de uitvoering van het hiërarchisch en technisch toezicht geregeld in hun werkverdelingsplannen en in eigen concepten omgezet. |
| --- | --- |

De uitvoering van de controles is onderworpen aan regelmatig hiërarchisch en technisch toezicht. Fundamentele regelingen zijn opgenomen in § 3, lid 1, vierde zin, van de Gemeinsame Geschäftsordnung der Bundesministerien (gemeenschappelijk reglement van orde van de federale ministeries; hierna: „GGO”) en de grondbeginselen voor de uitoefening van het technisch toezicht door de federale ministeries op het werkterrein. Deze worden voor het werkterrein van de federale politie geconcretiseerd door de „Ergänzenden Bestimmungen zur Ausübung der Dienst- und Fachaufsicht des BMI über die Bundespolizei” (Aanvullende bepalingen inzake de uitoefening van het toezicht door het Ministerie van Binnenlandse Zaken op de federale politie). Het Bundespolizeipräsidium (toezichthoudende autoriteit van de federale politie) en de daaronder vallende overheidsinstanties en -diensten hebben de uitvoering van het hiërarchisch en technisch toezicht geregeld in hun werkverdelingsplannen en in eigen concepten omgezet.

| d) | Ter vermijding van dubbele controles moeten de controlemaatregelen zo mogelijk met andere autoriteiten worden afgesproken of binnen het kader van gezamenlijke operaties of samenwerkingsregelingen worden uitgevoerd.”? |
| --- | --- |

d)

Ter vermijding van dubbele controles moeten de controlemaatregelen zo mogelijk met andere autoriteiten worden afgesproken of binnen het kader van gezamenlijke operaties of samenwerkingsregelingen worden uitgevoerd.”?

| 2) | Moet het recht van de Europese Unie, in het bijzonder artikel 4, lid 3, tweede alinea, [VEU], artikel 197, lid 1, VWEU en artikel 291, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich, zonder meer of na afweging tussen het belang van vervolging en het belang van de verdachte, verzet tegen het gebruik van bevindingen of bewijsmiddelen in een strafprocedure wanneer deze zijn verkregen tijdens een politiecontrole van de verdachte die is verricht in strijd met artikel 67, lid 2, VWEU of de artikelen 22 en 23 van verordening (EU) nr. 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode)? |
| --- | --- |

2)

Moet het recht van de Europese Unie, in het bijzonder artikel 4, lid 3, tweede alinea, [VEU], artikel 197, lid 1, VWEU en artikel 291, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich, zonder meer of na afweging tussen het belang van vervolging en het belang van de verdachte, verzet tegen het gebruik van bevindingen of bewijsmiddelen in een strafprocedure wanneer deze zijn verkregen tijdens een politiecontrole van de verdachte die is verricht in strijd met artikel 67, lid 2, VWEU of de artikelen 22 en 23 van verordening (EU) nr. 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode)?

---

(1)  PB 2016, L 77, blz. 1.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/21 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/21

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Stuttgart (Duitsland) op 19 juli 2019 – Fussl Modestraße Mayr GmbH/SevenOne Media GmbH

(Zaak C-555/19)

(2019/C 357/26)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Stuttgart

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Fussl Modestraße Mayr GmbH

Verwerende partij: SevenOne Media GmbH

Prejudiciële vragen

| 1. | Moeten






  a) | artikel 4, lid 1, van richtlijn 2010/13/EU (1), |
| --- | --- | --- |

1.

Moeten

a)

artikel 4, lid 1, van richtlijn 2010/13/EU (1),

| b) | het Unierechtelijke gelijkheidsbeginsel en |
| --- | --- |

b)

het Unierechtelijke gelijkheidsbeginsel en

| c) | de in artikel 56 VWEU vervatte beginselen inzake de vrijheid van dienstverrichting, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationaalrechtelijke regeling die de regionale uitzending van reclame in voor de gehele lidstaat toegelaten omroepprogramma’s verbiedt? |
| --- | --- |

c)

de in artikel 56 VWEU vervatte beginselen inzake de vrijheid van dienstverrichting, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationaalrechtelijke regeling die de regionale uitzending van reclame in voor de gehele lidstaat toegelaten omroepprogramma’s verbiedt?

| 2. | Moet de eerste vraag anders worden beantwoord wanneer naar nationaal recht een wettelijke regeling is toegestaan, volgens welke regionale uitzending van reclame bij wet kan worden toegestaan en in dat geval met een – vereiste aanvullende – vergunning van de overheid is toegelaten? |
| --- | --- |

2.

Moet de eerste vraag anders worden beantwoord wanneer naar nationaal recht een wettelijke regeling is toegestaan, volgens welke regionale uitzending van reclame bij wet kan worden toegestaan en in dat geval met een – vereiste aanvullende – vergunning van de overheid is toegelaten?

| 3. | Moet de eerste vraag anders worden beantwoord wanneer de facto geen gebruik wordt gemaakt van de in de tweede vraag beschreven mogelijkheid om regionale reclame toe te staan en bijgevolg regionale reclame altijd verboden is? |
| --- | --- |

3.

Moet de eerste vraag anders worden beantwoord wanneer de facto geen gebruik wordt gemaakt van de in de tweede vraag beschreven mogelijkheid om regionale reclame toe te staan en bijgevolg regionale reclame altijd verboden is?

| 4. | Moet artikel 11 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelet op artikel 10 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden alsmede de rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens, en met name het beginsel van diversiteit van informatie, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling zoals die is beschreven in de eerste, de tweede en de derde vraag? |
| --- | --- |

4.

Moet artikel 11 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelet op artikel 10 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden alsmede de rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens, en met name het beginsel van diversiteit van informatie, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling zoals die is beschreven in de eerste, de tweede en de derde vraag?

---

(1)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 10 maart 2010 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten (PB 2010, L 95, blz. 1).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/22 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/22

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 23 juli 2019 – Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA/Rete Ferroviaria Italiana SpA

(Zaak C-561/19)

(2019/C 357/27)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA

Verwerende partij: Rete Ferroviaria Italiana SpA

Prejudiciële vragen

| 1) | Is de nationale rechter wiens beslissingen niet vatbaar zijn voor hoger beroep, op grond van artikel 267 VWEU in beginsel ook verplicht het Hof te verzoeken om een prejudiciële beslissing betreffende een vraag over de uitlegging van het Unierecht wanneer die vraag door een partij wordt gesteld nadat de zaak aanhangig is gemaakt of de terechtzittingen zijn begonnen, of nadat de zaak al een eerste keer in beraad is geweest of het Hof van Justitie van de Europese Unie al een eerste prejudiciële vraag is voorgelegd? |
| --- | --- |

1)

Is de nationale rechter wiens beslissingen niet vatbaar zijn voor hoger beroep, op grond van artikel 267 VWEU in beginsel ook verplicht het Hof te verzoeken om een prejudiciële beslissing betreffende een vraag over de uitlegging van het Unierecht wanneer die vraag door een partij wordt gesteld nadat de zaak aanhangig is gemaakt of de terechtzittingen zijn begonnen, of nadat de zaak al een eerste keer in beraad is geweest of het Hof van Justitie van de Europese Unie al een eerste prejudiciële vraag is voorgelegd?

| 2) | Zijn om de hierboven uiteengezette redenen de artikelen 115, 206 en 217 van wetsbesluit nr. 163/2006, zoals uitgelegd in het bestuursrecht, voor zover zij prijsherziening uitsluiten voor overeenkomsten betreffende de zogenoemde bijzondere sectoren – in het bijzonder bij opdrachten die een ander voorwerp hebben dan die welke zijn vermeld in richtlijn 2004/17 (1), maar met deze laatste functioneel verbonden zijn – verenigbaar met het Unierecht (met name met artikel 4, lid 2, artikel 9, artikel 101, lid 1, onder e), artikel 106, artikel 151 en in het bijzonder met het op 18 oktober 1961 te Turijn ondertekende Europees Sociaal Handvest en het Gemeenschapshandvest van de sociale grondrechten van de werkenden van 1989 die daarin zijn aangehaald, artikel 152, artikel 153 en artikel 156 VWEU; de artikelen 2 en 3 VEU; en artikel 28 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie)? |
| --- | --- |

2)

Zijn om de hierboven uiteengezette redenen de artikelen 115, 206 en 217 van wetsbesluit nr. 163/2006, zoals uitgelegd in het bestuursrecht, voor zover zij prijsherziening uitsluiten voor overeenkomsten betreffende de zogenoemde bijzondere sectoren – in het bijzonder bij opdrachten die een ander voorwerp hebben dan die welke zijn vermeld in richtlijn 2004/17 (1), maar met deze laatste functioneel verbonden zijn – verenigbaar met het Unierecht (met name met artikel 4, lid 2, artikel 9, artikel 101, lid 1, onder e), artikel 106, artikel 151 en in het bijzonder met het op 18 oktober 1961 te Turijn ondertekende Europees Sociaal Handvest en het Gemeenschapshandvest van de sociale grondrechten van de werkenden van 1989 die daarin zijn aangehaald, artikel 152, artikel 153 en artikel 156 VWEU; de artikelen 2 en 3 VEU; en artikel 28 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie)?

| 3) | Zijn om de hierboven uiteengezette redenen de artikelen 115, 206 en 217 van wetsbesluit nr. 163/2006, zoals uitgelegd in het bestuursrecht, voor zover zij prijsherziening uitsluiten voor overeenkomsten betreffende de zogenoemde bijzondere sectoren – in het bijzonder bij opdrachten die een ander voorwerp hebben dan die welke zijn vermeld in richtlijn 2004/17, maar met deze laatste functioneel verbonden zijn – verenigbaar met het Unierecht (met name met artikel 28 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het beginsel van gelijke behandeling dat is verankerd in de artikelen 26 en 34 VWEU, en het beginsel van vrijheid van ondernemerschap dat ook in artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie wordt erkend)? |
| --- | --- |

3)

Zijn om de hierboven uiteengezette redenen de artikelen 115, 206 en 217 van wetsbesluit nr. 163/2006, zoals uitgelegd in het bestuursrecht, voor zover zij prijsherziening uitsluiten voor overeenkomsten betreffende de zogenoemde bijzondere sectoren – in het bijzonder bij opdrachten die een ander voorwerp hebben dan die welke zijn vermeld in richtlijn 2004/17, maar met deze laatste functioneel verbonden zijn – verenigbaar met het Unierecht (met name met artikel 28 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het beginsel van gelijke behandeling dat is verankerd in de artikelen 26 en 34 VWEU, en het beginsel van vrijheid van ondernemerschap dat ook in artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie wordt erkend)?

---

(1)  Richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten (PB 2004, L 134, blz. 1).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/23 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/23

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 23 juli 2019 – Fototre/Ministero dello Sviluppo Economico e.a.

(Zaak C-595/19)

(2019/C 357/28)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale amministrativo regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Fototre Srl

Verwerende partijen: Ministero dello Sviluppo Economico, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA

Prejudiciële vraag

Verzet het Unierecht zich tegen de toepassing van een nationale bepaling als artikel 26, leden 2 en 3, van decreto legge nr. 91/2014, zoals in wet omgezet bij wet nr. 116/2014, die de betaling van reeds bij wet toegekende en in bijzondere overeenkomsten tussen producenten van elektriciteit uit fotovoltaïsche energieomzetting en de Gestore dei servizi energetici s.p.a., een met die taak belaste publiekrechtelijke vennootschap, neergelegde aanmoedigingsbedragen aanzienlijk vermindert of vertraagt?

In het bijzonder, is een dergelijke nationale bepaling verenigbaar met de algemene beginselen van het Unierecht inzake gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid, loyale samenwerking en nuttig effect, met de artikelen 16 en 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met richtlijn 2009/28/EG (1) en de daarin vervatte voorschriften inzake steunregelingen, en met artikel 216, lid 2, VWEU, met name in verband met het Verdrag inzake het Europees Energiehandvest?

---

(1)  Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (PB 2009, L 140, blz. 16).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/23 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/23

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Zaragoza (Spanje) op 6 augustus 2019 – MA/Ibercaja Banco, S.A.

(Zaak C-600/19)

(2019/C 357/29)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Audiencia Provincial de Zaragoza

Partijen in het hoofdgeding

Appellante: MA

Geïntimeerde: Ibercaja Banco, S.A.

Andere partij in de procedure: PO

Prejudiciële vragen

| 1) | Verzet het in artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad (1) vervatte doeltreffendheidsbeginsel zich, volgens de uitlegging die het Hof van Justitie daaraan heeft gegeven, tegen een nationale regeling waaruit volgt dat, indien bij de initiële ambtshalve rechterlijke toetsing in het kader van de verlening van verlof tot executie een bepaald beding niet als oneerlijk is aangemerkt (negatieve beoordeling van het oneerlijke karakter van bedingen), die toetsing eraan in de weg staat dat dezelfde rechter dat beding nadien ambtshalve kan toetsen, wanneer de feitelijke en juridische elementen vanaf het eerste moment bestonden, hoewel in het kader van die initiële toetsing noch in het dispositief, noch in de gronden enige overweging ter zake van de geldigheid van bedingen is geformuleerd? |
| --- | --- |

1)

Verzet het in artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad (1) vervatte doeltreffendheidsbeginsel zich, volgens de uitlegging die het Hof van Justitie daaraan heeft gegeven, tegen een nationale regeling waaruit volgt dat, indien bij de initiële ambtshalve rechterlijke toetsing in het kader van de verlening van verlof tot executie een bepaald beding niet als oneerlijk is aangemerkt (negatieve beoordeling van het oneerlijke karakter van bedingen), die toetsing eraan in de weg staat dat dezelfde rechter dat beding nadien ambtshalve kan toetsen, wanneer de feitelijke en juridische elementen vanaf het eerste moment bestonden, hoewel in het kader van die initiële toetsing noch in het dispositief, noch in de gronden enige overweging ter zake van de geldigheid van bedingen is geformuleerd?

| 2) | Kan de geëxecuteerde die, terwijl de feitelijke en juridische elementen op grond waarvan een beding in een consumentenovereenkomst als oneerlijk wordt beschouwd reeds aanwezig waren, dat beding niet betwist in de daartoe in de wet voorziene incidentele verzetprocedure, nadat een beslissing op dat incident is gegeven een nieuw incident opwerpen teneinde duidelijkheid te verkrijgen over het oneerlijke karakter van een ander beding of andere bedingen, wanneer hij daartegen reeds verzet had kunnen aantekenen in de gewone wettelijke procedure? De vraag is derhalve of er een verval van recht plaatsvindt dat de consument belet om in dezelfde executieprocedure, of in een latere declaratoire procedure, het oneerlijke karakter van een ander beding aan de orde te stellen. |
| --- | --- |

2)

Kan de geëxecuteerde die, terwijl de feitelijke en juridische elementen op grond waarvan een beding in een consumentenovereenkomst als oneerlijk wordt beschouwd reeds aanwezig waren, dat beding niet betwist in de daartoe in de wet voorziene incidentele verzetprocedure, nadat een beslissing op dat incident is gegeven een nieuw incident opwerpen teneinde duidelijkheid te verkrijgen over het oneerlijke karakter van een ander beding of andere bedingen, wanneer hij daartegen reeds verzet had kunnen aantekenen in de gewone wettelijke procedure? De vraag is derhalve of er een verval van recht plaatsvindt dat de consument belet om in dezelfde executieprocedure, of in een latere declaratoire procedure, het oneerlijke karakter van een ander beding aan de orde te stellen.

| 3) | In het geval dat de nationale regeling in overeenstemming met richtlijn 93/13 wordt verklaard, kan dan de conclusie dat de partij geen tweede of daaropvolgend incident kan opwerpen om zich te beroepen op het oneerlijke karakter van een beding waartegen zij eerder verzet had kunnen aantekenen, gegeven het feit dat de noodzakelijke feitelijke en juridische elementen reeds waren vastgesteld, dienen als grondslag voor de rechter om, nadat hij op dat oneerlijke karakter is gewezen, alsnog gebruik te maken van zijn bevoegdheid om een ambtshalve toetsing te verrichten? |
| --- | --- |

3)

In het geval dat de nationale regeling in overeenstemming met richtlijn 93/13 wordt verklaard, kan dan de conclusie dat de partij geen tweede of daaropvolgend incident kan opwerpen om zich te beroepen op het oneerlijke karakter van een beding waartegen zij eerder verzet had kunnen aantekenen, gegeven het feit dat de noodzakelijke feitelijke en juridische elementen reeds waren vastgesteld, dienen als grondslag voor de rechter om, nadat hij op dat oneerlijke karakter is gewezen, alsnog gebruik te maken van zijn bevoegdheid om een ambtshalve toetsing te verrichten?

| 4) | Verzet het Unierecht zich tegen een uitlegging volgens welke de procedure – na de aanvaarding van het hoogste bod en de toewijzing van de onroerende zaak, mogelijkerwijs aan de schuldeiser zelf, en nadat de eigendom van die als zekerheid gestelde onroerende zaak is overgedragen en de zekerheid derhalve is uitgewonnen – weliswaar is afgesloten doordat het proces zijn beloop heeft genomen en het beoogde gevolg ervan, de uitwinning van de zekerheid, heeft plaatsgevonden, maar de schuldenaar nieuwe incidenten kan opwerpen waarbij hij verzoekt om nietigverklaring van een oneerlijk beding, met gevolgen voor het executieproces, of de rechter, nadat de overdracht heeft plaatsgevonden, mogelijkerwijs aan de schuldeiser en na wijziging van de inschrijving in het kadaster, kan besluiten tot een ambtshalve toetsing die nietigverklaring van het hele executieproces met zich mee zou kunnen brengen of uiteindelijk van invloed zou kunnen zijn op de door hypotheek gedekte bedragen, waardoor afbreuk zou kunnen worden gedaan aan de voorwaarden waaronder de biedingen zijn gedaan? |
| --- | --- |

4)

Verzet het Unierecht zich tegen een uitlegging volgens welke de procedure – na de aanvaarding van het hoogste bod en de toewijzing van de onroerende zaak, mogelijkerwijs aan de schuldeiser zelf, en nadat de eigendom van die als zekerheid gestelde onroerende zaak is overgedragen en de zekerheid derhalve is uitgewonnen – weliswaar is afgesloten doordat het proces zijn beloop heeft genomen en het beoogde gevolg ervan, de uitwinning van de zekerheid, heeft plaatsgevonden, maar de schuldenaar nieuwe incidenten kan opwerpen waarbij hij verzoekt om nietigverklaring van een oneerlijk beding, met gevolgen voor het executieproces, of de rechter, nadat de overdracht heeft plaatsgevonden, mogelijkerwijs aan de schuldeiser en na wijziging van de inschrijving in het kadaster, kan besluiten tot een ambtshalve toetsing die nietigverklaring van het hele executieproces met zich mee zou kunnen brengen of uiteindelijk van invloed zou kunnen zijn op de door hypotheek gedekte bedragen, waardoor afbreuk zou kunnen worden gedaan aan de voorwaarden waaronder de biedingen zijn gedaan?

---

(1)  Richtlijn van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/24 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/24

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Köln (Duitsland) op 9 augustus 2019 – kohlpharma GmbH/Bondsrepubliek Duitsland

(Zaak C-602/19)

(2019/C 357/30)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Köln

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: kohlpharma GmbH

Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

Prejudiciële vragen

| 1) | Vereisen het in artikel 34 VWEU neergelegde beginsel van het vrij verkeer van goederen en de op basis daarvan ontwikkelde beginselen van de parallelimport van geneesmiddelen dat de nationale toelatingsautoriteit een wijziging van de gegevens over de dosering voor een parallel ingevoerd geneesmiddel ook toestaat wanneer de referentievergunning is komen te vervallen en de wijziging is gemotiveerd op grond dat de gegevens betreffende een binnenlands geneesmiddel met in wezen dezelfde werkzame stof en een andere toedieningsvorm, samen met de in de staat van uitvoer toegestane gegevens voor het parallel ingevoerde geneesmiddel zijn overgenomen? |
| --- | --- |

1)

Vereisen het in artikel 34 VWEU neergelegde beginsel van het vrij verkeer van goederen en de op basis daarvan ontwikkelde beginselen van de parallelimport van geneesmiddelen dat de nationale toelatingsautoriteit een wijziging van de gegevens over de dosering voor een parallel ingevoerd geneesmiddel ook toestaat wanneer de referentievergunning is komen te vervallen en de wijziging is gemotiveerd op grond dat de gegevens betreffende een binnenlands geneesmiddel met in wezen dezelfde werkzame stof en een andere toedieningsvorm, samen met de in de staat van uitvoer toegestane gegevens voor het parallel ingevoerde geneesmiddel zijn overgenomen?

| 2) | Kan de nationale autoriteit in het licht van de artikelen 34 en 36 VWEU weigeren om toestemming te verlenen voor een dergelijke wijziging op grond dat parallelimporteurs vrijgesteld zijn van de verplichting tot overlegging van periodieke veiligheidsverslagen en bij gebreke aan een binnenlandse referentievergunning geen actuele gegevens over de baten-risicobeoordeling beschikbaar zijn, dat de bestaande binnenlandse toelating betrekking heeft op een andere toedieningsvorm en ten opzichte van de toelating voor dezelfde toedieningsvorm in de staat van uitvoer betrekking heeft op een andere concentratie van de werkzame stof en dat het bovendien ondenkbaar is dat twee toedieningsvormen samen in de informatieve teksten worden vermeld? |
| --- | --- |

2)

Kan de nationale autoriteit in het licht van de artikelen 34 en 36 VWEU weigeren om toestemming te verlenen voor een dergelijke wijziging op grond dat parallelimporteurs vrijgesteld zijn van de verplichting tot overlegging van periodieke veiligheidsverslagen en bij gebreke aan een binnenlandse referentievergunning geen actuele gegevens over de baten-risicobeoordeling beschikbaar zijn, dat de bestaande binnenlandse toelating betrekking heeft op een andere toedieningsvorm en ten opzichte van de toelating voor dezelfde toedieningsvorm in de staat van uitvoer betrekking heeft op een andere concentratie van de werkzame stof en dat het bovendien ondenkbaar is dat twee toedieningsvormen samen in de informatieve teksten worden vermeld?

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/25 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/25

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 12 augustus 2019 – Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)/Zennaro Giuseppe Legnami Sas di Zennaro Mauro & C.

(Zaak C-608/19)

(2019/C 357/31)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)

Verwerende partij: Zennaro Giuseppe Legnami Sas di Zennaro Mauro & C.

Prejudiciële vraag

Moeten de regels op het gebied van de steunverlening als bedoeld in de artikelen 3 en 6 van verordening nr. 1407/2013 (1) aldus worden uitgelegd dat het voor de aanvragende onderneming die wegens cumulering met eerder toegekende steun het plafond van toekenbare steun overschrijdt, mogelijk is om – tot de daadwerkelijke betaling van de aangevraagde steun – de financiering te verlagen (door het project te wijzigen of een variant in te dienen) dan wel (gedeeltelijk of volledig) van eerdere, eventueel reeds ontvangen steun af te zien, teneinde onder het steunplafond te blijven? En moeten deze bepalingen aldus worden uitgelegd dat de genoemde mogelijkheden (het indienen van een variant of het afzien van financiering) ook gelden indien zij niet uitdrukkelijk in de nationale regeling en/of de openbare aankondiging inzake de toekenning van steun zijn vermeld?

---

(1)  Verordening (EU) nr. 1407/2013 van de Commissie van 18 december 2013 betreffende de toepassing van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op de-minimissteun (PB 2013, L 352, blz. 1).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/26 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/26

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 16 augustus 2019 – M.S., M.W., G.S./Minister for Justice and Equality

(Zaak C-616/19)

(2019/C 357/32)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: M.S., M.W., G.S.

Verwerende partij: Minister for Justice and Equality

Prejudiciële vragen

| 1) | Verwijst „de betrokken lidstaat” in artikel 25, lid 2, onder d) en e), van richtlijn 2005/85 (1) naar (a) een eerste lidstaat die een verzoeker bescherming heeft verleend die gelijkwaardig is aan asiel, of (b) een tweede lidstaat waaraan een daaropvolgend verzoek om internationale bescherming is gericht, of (c) eender welke van die twee lidstaten? |
| --- | --- |

1)

Verwijst „de betrokken lidstaat” in artikel 25, lid 2, onder d) en e), van richtlijn 2005/85 (1) naar (a) een eerste lidstaat die een verzoeker bescherming heeft verleend die gelijkwaardig is aan asiel, of (b) een tweede lidstaat waaraan een daaropvolgend verzoek om internationale bescherming is gericht, of (c) eender welke van die twee lidstaten?

| 2) | Wanneer een onderdaan van een derde land internationale bescherming heeft verkregen in de vorm van subsidiaire bescherming in een eerste lidstaat en hij verhuist naar het grondgebied van een tweede lidstaat, vormt de indiening van een nieuw verzoek om internationale bescherming in die tweede lidstaat dan misbruik van recht, zodat de tweede lidstaat gerechtigd is een maatregel vast te stellen die bepaalt dat een dergelijk volgend verzoek niet-ontvankelijk is? |
| --- | --- |

2)

Wanneer een onderdaan van een derde land internationale bescherming heeft verkregen in de vorm van subsidiaire bescherming in een eerste lidstaat en hij verhuist naar het grondgebied van een tweede lidstaat, vormt de indiening van een nieuw verzoek om internationale bescherming in die tweede lidstaat dan misbruik van recht, zodat de tweede lidstaat gerechtigd is een maatregel vast te stellen die bepaalt dat een dergelijk volgend verzoek niet-ontvankelijk is?

| 3) | Dient artikel 25 van richtlijn 2005/85 aldus te worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een lidstaat die niet gebonden is door richtlijn 2011/95 (2), maar wel door verordening nr. 604/2013 (3), een maatregel vaststelt als in casu aan de orde, volgens welke een asielverzoek van een onderdaan van een [derde] land aan wie voordien subsidiaire bescherming is verleend door een andere lidstaat, als niet-ontvankelijk wordt beschouwd? |
| --- | --- |

3)

Dient artikel 25 van richtlijn 2005/85 aldus te worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een lidstaat die niet gebonden is door richtlijn 2011/95 (2), maar wel door verordening nr. 604/2013 (3), een maatregel vaststelt als in casu aan de orde, volgens welke een asielverzoek van een onderdaan van een [derde] land aan wie voordien subsidiaire bescherming is verleend door een andere lidstaat, als niet-ontvankelijk wordt beschouwd?

---

(1)  Richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (PB 2005, L 326, blz. 13).

(2)  Richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (PB 2011, L 337, blz. 9).

(3)  Verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB 2013, L 180, blz. 31).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/27 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/27

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Watford Employment Tribunal (Verenigd Koninkrijk) op 22 augustus 2019 – K e.a./Tesco Stores Ltd

(Zaak C-624/19)

(2019/C 357/33)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Watford Employment Tribunal (Verenigd Koninkrijk)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: K e.a.

Verwerende partij: Tesco Stores Ltd

Prejudiciële vragen

| 1) | Is artikel 157 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) rechtstreeks van toepassing op vorderingen waarbij de verzoekers stellen arbeid te verrichten die van gelijke waarde is als die van personen in vergelijkbare situaties? |
| --- | --- |

1)

Is artikel 157 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) rechtstreeks van toepassing op vorderingen waarbij de verzoekers stellen arbeid te verrichten die van gelijke waarde is als die van personen in vergelijkbare situaties?

| 2) | Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt, staat de toetsing aan één enkele bron voor vergelijkbaarheid, overeenkomstig artikel 157 VWEU, dan los van de vraag naar de gelijke waarde en, zo ja, heeft die toets rechtstreekse werking? |
| --- | --- |

2)

Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt, staat de toetsing aan één enkele bron voor vergelijkbaarheid, overeenkomstig artikel 157 VWEU, dan los van de vraag naar de gelijke waarde en, zo ja, heeft die toets rechtstreekse werking?

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/27 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/27

---

Beroep ingesteld op 4 september 2019 – Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

(Zaak C-658/19)

(2019/C 357/34)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Nardi, G. von Rintelen en S. Pardo Quintillán, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

| — | vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet uiterlijk op 6 mei 2008 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan artikel 63, lid 1, van richtlijn (EU) 2016/680/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad (1), de krachtens artikel 63, lid 1, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen; |
| --- | --- |

—

vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet uiterlijk op 6 mei 2008 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan artikel 63, lid 1, van richtlijn (EU) 2016/680/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad (1), de krachtens artikel 63, lid 1, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

| — | het Koninkrijk Spanje overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU een dwangsom opleggen van 89 548,20 EUR per dag – te betalen op een door de Commissie aan te geven rekening – vanaf de datum van de uitspraak van het arrest waarbij wordt vastgesteld dat de verplichting om de bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn (EU) 2016/680, of in elk geval de verplichting om deze bepalingen aan de Commissie mee te delen, niet is nagekomen; |
| --- | --- |

—

het Koninkrijk Spanje overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU een dwangsom opleggen van 89 548,20 EUR per dag – te betalen op een door de Commissie aan te geven rekening – vanaf de datum van de uitspraak van het arrest waarbij wordt vastgesteld dat de verplichting om de bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn (EU) 2016/680, of in elk geval de verplichting om deze bepalingen aan de Commissie mee te delen, niet is nagekomen;

| — | het Koninkrijk Spanje overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU veroordelen tot betaling – op een door de Commissie aan te geven rekening – van een forfaitaire som die overeenstemt met een dagtarief van 21 321,00 EUR, vermenigvuldigd met het aantal dagen dat de inbreuk voortduurt, wanneer dit bedrag het minimumbedrag van 5 290 000 EUR overschrijdt; |
| --- | --- |

—

het Koninkrijk Spanje overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU veroordelen tot betaling – op een door de Commissie aan te geven rekening – van een forfaitaire som die overeenstemt met een dagtarief van 21 321,00 EUR, vermenigvuldigd met het aantal dagen dat de inbreuk voortduurt, wanneer dit bedrag het minimumbedrag van 5 290 000 EUR overschrijdt;

| — | Het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

Het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Overeenkomstig artikel 63, lid 1, van richtlijn (EU) 2016/680 dienden de lidstaten uiterlijk op 6 mei 2018 verplicht de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen, en deze bepalingen onverwijld aan de Commissie mee te delen.

De Commissie is niet in kennis gesteld van de vaststelling en inwerkingtreding van een noodzakelijke uitvoeringsmaatregel, en heeft geen kennis genomen van andere informatie waaruit blijkt dat de richtlijn is omgezet.

Het Koninkrijk Spanje heeft richtlijn (EU) 2016/680 meer dan een jaar na het verstrijken van de omzettingstermijn nog steeds niet omgezet.

---

(1)  PB 2016, L 119, blz. 89.

---

Gerecht

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/29 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/29

---

Arrest van het Gerecht van 4 september 2019 – Litouwen/Commissie

(Zaak T-603/17) (1)

(„ELGF en Elfpo - Van financiering uitgesloten uitgaven - Verordening (EG) nr. 1698/2005 - As 4 „Leader” - Verordening (EU) nr. 65/2011 - Administratieve controles - Verplichting om een passend systeem in te voeren om de redelijkheid van de kosten te beoordelen - Bijdrage in natura in de vorm van vrijwilligerswerk - Bijdrage in natura in de vorm van een inbreng van een onroerend goed - Controles ter plaatse - Aanwezigheid van documenten ter staving van de betalingsaanvragen - Uitvoering van overeenkomstig de voorschriften inzake overheidsopdrachten gefinancierde verrichtingen”)

(2019/C 357/35)

Procestaal: Litouws

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Litouwen (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė, R. Dzikovič en M. Palionis, vervolgens R. Krasuckaitė, R. Dzikovič, M. Palionis, I. Javičienė en T. Lozoraitis en tenslotte R. Dzikovič, M. Palionis, I. Javičienė en T. Lozoraitis, gemachtigden)

Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Aquilina en J. Jokubauskaitė, gemachtigden)

Interveniënte aan de zijde van verzoekende partij: Tsjechische Republiek (vertegenwoordigers: M. Smolek, J. Pavliš en J. Vláčil, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2017/1144 van de Commissie van 26 juni 2017 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2017, L 165, blz. 37), voor zover daarbij bepaalde door de Republiek Litouwen verrichte uitgaven worden uitgesloten.

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | De Republiek Litouwen wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie. |
| --- | --- |

2)

De Republiek Litouwen wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

| 3) | De Tsjechische Republiek zal haar eigen kosten dragen. |
| --- | --- |

3)

De Tsjechische Republiek zal haar eigen kosten dragen.

---

(1)  PB C 357 van 23.10.2017.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/30 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/30

---

Arrest van het Gerecht van 10 september 2019 – DK/EDEO

(Zaak T-217/18) (1)

(„Openbare dienst - Tuchtprocedure - Strafrechtelijke veroordeling - Sanctie van inhouding op het pensioenbedrag - Kennelijk onjuiste beoordeling - Evenredigheid - Motiveringsplicht - Verzachtende omstandigheden - Aansprakelijkheid”)

(2019/C 357/36)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: DK (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

Verwerende partij: Europese Dienst voor extern optreden (vertegenwoordigers: S. Marquardt en R. Spac, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste tot nietigverklaring van het besluit van EDEO van 23 mei 2017 om verzoeker een tuchtmaatregel op te leggen, en ten tweede tot vergoeding van de schade die hij geleden zou hebben als gevolg van de schending, door EDEO, van zijn rechten van verweer in het kader van de strafprocedure die voor de Belgische rechter tegen hem is ingeleid

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | DK wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

DK wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 211 van 18.6.2018.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/30 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/30

---

Arrest van het Gerecht van 4 september 2019 – Hamas/Raad

(Zaak T-308/18) (1)

(„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen tegen personen, groepen en entiteiten met het oog op de bestrijding van het terrorisme - Bevriezing van tegoeden - Mogelijkheid voor een instantie van een derde land om te worden aangemerkt als bevoegde instantie in de zin van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB - Feitelijke grondslag van de besluiten tot bevriezing van tegoeden - Motiveringspicht - Beoordelingsfout - Beginsel van niet-inmenging - Rechten van verdediging - Recht op effectieve rechterlijke bescherming - Authenticatie van handelingen van de Raad”)

(2019/C 357/37)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Hamas (Doha, Qatar) (vertegenwoordiger: L. Glock, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk B. Driessen en A. Sikora-Kalėda, vervolgens B. Driessen en S. Van Overmeire, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van, ten eerste, besluit (GBVB) 2018/475 van de Raad van 21 maart 2018 inzake de actualisering van de lijst van personen, groepen en entiteiten bedoeld in de artikelen 2, 3 en 4 van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme en tot intrekking van besluit (GBVB) 2017/1426 (PB 2018, L 79, blz. 26), en uitvoeringsverordening (EU) 2018/468 van de Raad van 21 maart 2018 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van verordening (EG) nr. 2580/2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme, en tot intrekking van uitvoeringsverordening (EU) 2017/1420 (PB 2018, L 79, blz. 7), en, ten tweede, besluit (GBVB) 2018/1084 van de Raad van 30 juli 2018 inzake de actualisering van de lijst van personen, groepen en entiteiten bedoeld in de artikelen 2, 3 en 4 van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme, en tot intrekking van besluit 2018/475 (PB 2018, L 194, blz. 144), en uitvoeringsverordening (EU) 2018/1071 van de Raad van 30 juli 2018 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van verordening (EG) nr. 2580/2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme, en tot intrekking van uitvoeringsverordening 2018/468 (PB 2018, L 194, blz. 23).

Dictum

| 1) | Besluit (GBVB) 2018/475 van de Raad van 21 maart 2018 inzake de actualisering van de lijst van personen, groepen en entiteiten bedoeld in de artikelen 2, 3 en 4 van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme en tot intrekking van besluit (GBVB) 2017/1426, uitvoeringsverordening (EU) 2018/468 van de Raad van 21 maart 2018 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van verordening (EG) nr. 2580/2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme, en tot intrekking van uitvoeringsverordening (EU) 2017/1420, besluit (GBVB) 2018/1084 van de Raad van 30 juli 2018 inzake de actualisering van de lijst van personen, groepen en entiteiten bedoeld in de artikelen 2, 3 en 4 van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme, en tot intrekking van besluit 2018/475, en uitvoeringsverordening (EU) 2018/1071 van de Raad van 30 juli 2018 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van verordening (EG) nr. 2580/2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme, en tot intrekking van uitvoeringsverordening 2018/468, worden nietig verklaard voor zover zij betrekking hebben op „„Hamas”, met inbegrip van „Hamas-Izz al-Din al-Qassem””. |
| --- | --- |

1)

Besluit (GBVB) 2018/475 van de Raad van 21 maart 2018 inzake de actualisering van de lijst van personen, groepen en entiteiten bedoeld in de artikelen 2, 3 en 4 van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme en tot intrekking van besluit (GBVB) 2017/1426, uitvoeringsverordening (EU) 2018/468 van de Raad van 21 maart 2018 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van verordening (EG) nr. 2580/2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme, en tot intrekking van uitvoeringsverordening (EU) 2017/1420, besluit (GBVB) 2018/1084 van de Raad van 30 juli 2018 inzake de actualisering van de lijst van personen, groepen en entiteiten bedoeld in de artikelen 2, 3 en 4 van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme, en tot intrekking van besluit 2018/475, en uitvoeringsverordening (EU) 2018/1071 van de Raad van 30 juli 2018 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van verordening (EG) nr. 2580/2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme, en tot intrekking van uitvoeringsverordening 2018/468, worden nietig verklaard voor zover zij betrekking hebben op „„Hamas”, met inbegrip van „Hamas-Izz al-Din al-Qassem””.

| 2) | De Raad van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten en die van Hamas. |
| --- | --- |

2)

De Raad van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten en die van Hamas.

---

(1)  PB C 259 van 23.07.2018.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/31 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/31

---

Arrest van het Gerecht van 9 september 2019 – SLL Service/EUIPO – Elfa International (LUMIN8)

(Zaak T-680/18) (1)

(„Uniemerk - Oppositieprocedure - Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie - Beeldmerk LUMIN8 - Ouder Uniewoordmerk LUMI - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)

(2019/C 357/38)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: SLL Service GmbH (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordiger: C. Schmitt, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Lukošiūtė en H. O’Neill, gemachtigden)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Elfa International AB (Västervik, Zweden)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 28 augustus 2018 (zaak R 2752/2017-2) inzake een oppositieprocedure tussen Elfa International en SLL Service

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | SLL Service GmbH wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

SLL Service GmbH wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 25 van 21.1.2019.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/32 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/32

---

Arrest van het Gerecht van 9 september 2019 – Executive Selling/EUIPO (EXECUTIVE SELLING)

(Zaak T-689/18) (1)

(„Uniemerk - Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie - Beeldmerk EXECUTIVE SELLING - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001”)

(2019/C 357/39)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Executive Selling (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: V. Bouchara en A. Maier, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 september 2018 (zaak R 313/2018-1) inzake een internationale inschrijving, met aanduiding van de Europese Unie, van het beeldteken EXECUTIVE SELLING

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | Executive Selling wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Executive Selling wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 25 van 21.1.2019.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/33 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/33

---

Arrest van het Gerecht van 10 september 2019 – Oakley/EUIPO – Xuebo Ye (Weergave van een onderbroken ellips)

(Zaak T-744/18) (1)

(„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor een Uniebeeldmerk dat een onderbroken ellips weergeeft - Ouder Uniebeeldmerk dat een ellips weergeeft - Relatieve weigeringsgrond - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)

(2019/C 357/40)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Oakley, Inc. (Foothill Ranch, Californië, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: E. Ochoa Santamaría en I. Aparicio Martínez, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Palmero Cabezas en H. O’Neill, gemachtigden)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Xuebo Ye (Wenzhou, China)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 22 oktober 2018 (zaak R 692/2018-1) inzake een oppositieprocedure tussen Oakley en Xuebo Ye

Dictum

| 1) | De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 22 oktober 2018 (zaak R 692/2018-1) wordt vernietigd. |
| --- | --- |

1)

De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 22 oktober 2018 (zaak R 692/2018-1) wordt vernietigd.

| 2) | Het EUIPO wordt verwezen in de kosten, met inbegrip van die van Oakley, Inc. |
| --- | --- |

2)

Het EUIPO wordt verwezen in de kosten, met inbegrip van die van Oakley, Inc.

---

(1)  PB C 65 van 18.2.2019.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/33 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/33

---

Arrest van het Gerecht van 5 september 2019 – C&A/EUIPO (#BESTDEAL)

(Zaak T-753/18) (1)

(„Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk #BESTDEAL - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)

(2019/C 357/41)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: C&A AG (Zug, Zwitserland) (vertegenwoordiger: P. Koch Moreno, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: V. Ruzek, gemachtigde)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 26 oktober 2018 (zaak R 1234/2018-2) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken #BESTDEAL als Uniemerk

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | C&A AG wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

C&A AG wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

---

(1)  PB C 65 van 18.2.2019.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/34 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/34

---

Beschikking van het Gerecht van 22 juli 2019 – Younique/EUIPO – Jafer Enterprises R&D (younique products)

(Zaak T-434/17) (1)

(„Uniemerk - Oppositieprocedure - Intrekking van de oppositie - Afdoening zonder beslissing”)

(2019/C 357/42)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Younique LLC (Alpine, Utah, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: M. Edenborough, QC)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. García Murillo en A. Folliard-Monguiral, gemachtigden)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Jafer Enterprises R&D, SLU (Granollers, Spanje) (vertegenwoordiger: N. Fernández Fernández-Pacheco, advocaat)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 25 april 2017 (zaak R 1564/2016-2) inzake een oppositieprocedure tussen Jafer Enterprises R&D en Younique

Dictum

| 1) | Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist. |
| --- | --- |

1)

Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

| 2) | Younique LLC wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Younique LLC wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

| 3) | Jafer Enterprises R&D, SLU, zal haar eigen kosten dragen. |
| --- | --- |

3)

Jafer Enterprises R&D, SLU, zal haar eigen kosten dragen.

---

(1)  PB C 318 van 25.9.2017.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/35 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/35

---

Beroep ingesteld op 17 juli 2019 – Staciwa/Commissie

(Zaak T-511/19)

(2019/C 357/43)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Katarzyna Staciwa (Częstochowa, Polen) (vertegenwoordigers: (L. Levi en A. Blot, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | het besluit van de Commissie van 7 november 2018 nietig verklaren waarbij verzoekster de uitkering bij vertrek in de zin van artikel 12, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut niet werd toegekend; |
| --- | --- |

—

het besluit van de Commissie van 7 november 2018 nietig verklaren waarbij verzoekster de uitkering bij vertrek in de zin van artikel 12, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut niet werd toegekend;

| — | het besluit van de Commissie van 17 april 2019 nietig verklaren waarbij verzoeksters bezwaar van 21 december 2018 tegen bovengenoemd besluit werd afgewezen; |
| --- | --- |

—

het besluit van de Commissie van 17 april 2019 nietig verklaren waarbij verzoeksters bezwaar van 21 december 2018 tegen bovengenoemd besluit werd afgewezen;

| — | verzoekster de door haar geleden materiële schade vergoeden; |
| --- | --- |

—

verzoekster de door haar geleden materiële schade vergoeden;

| — | verzoekster de door haar geleden immateriële schade vergoeden; |
| --- | --- |

—

verzoekster de door haar geleden immateriële schade vergoeden;

| — | verweerster verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zes middelen aan.

| 1. | Het eerste middel betreft een exceptie van onwettigheid met betrekking tot de nota van 15 december 2017 van het Bureau „Beheer en afwikkeling van individuele rechten”. |
| --- | --- |

1.

Het eerste middel betreft een exceptie van onwettigheid met betrekking tot de nota van 15 december 2017 van het Bureau „Beheer en afwikkeling van individuele rechten”.

| 2. | Het tweede middel betreft een andere exceptie van onwettigheid met betrekking tot artikel 12, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut. |
| --- | --- |

2.

Het tweede middel betreft een andere exceptie van onwettigheid met betrekking tot artikel 12, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut.

| 3. | Het derde middel betreft schending van artikel 12, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut. |
| --- | --- |

3.

Het derde middel betreft schending van artikel 12, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut.

| 4. | Het vierde middel betreft schending van het gelijkheidsbeginsel en het non-discriminatiebeginsel. |
| --- | --- |

4.

Het vierde middel betreft schending van het gelijkheidsbeginsel en het non-discriminatiebeginsel.

| 5. | Het vijfde middel betreft schending van het beginsel van gewettigd vertrouwen. |
| --- | --- |

5.

Het vijfde middel betreft schending van het beginsel van gewettigd vertrouwen.

| 6. | Het zesde middel betreft schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en van de zorgplicht. |
| --- | --- |

6.

Het zesde middel betreft schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en van de zorgplicht.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/36 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/36

---

Beroep ingesteld op 22 juli 2019 – Adeso/Commissie

(Zaak T-529/19)

(2019/C 357/44)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: African Development Solutions (Adeso) (Nairobi, Kenia) (vertegenwoordigers: R. Martens, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | het bestreden besluit, te weten het besluit van de Commissie van 10 mei 2019, in zijn geheel nietig verklaren en bijgevolg vaststellen dat de in verband met de subsidieovereenkomsten FED/2013/313-770 en FED/2013/316-291 ingestelde vorderingen tot terugbetaling van respectievelijk 3 298 703,59 EUR en 11 919,40 EUR ongegrond zijn; |
| --- | --- |

—

het bestreden besluit, te weten het besluit van de Commissie van 10 mei 2019, in zijn geheel nietig verklaren en bijgevolg vaststellen dat de in verband met de subsidieovereenkomsten FED/2013/313-770 en FED/2013/316-291 ingestelde vorderingen tot terugbetaling van respectievelijk 3 298 703,59 EUR en 11 919,40 EUR ongegrond zijn;

| — | verweerster verwijzen in alle kosten. |
| --- | --- |

—

verweerster verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

| 1. | Het eerste middel is ontleend aan schending van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, waarin het beginsel van behoorlijk bestuur is vastgelegd: het recht om te worden gehoord en het rechtszekerheidsbeginsel zijn kennelijk veronachtzaamd doordat de Commissie, ondanks de vele door verzoekster opgeworpen gegronde zorgen over het litigieuze controleverslag en de diverse verzoeken om een bijeenkomst ter toelichting van deze belangrijke onafgedane kwesties, dergelijke bijeenkomsten heeft geweigerd, terwijl volgens vaste rechtspraak het recht om te worden gehoord algemeen dient te worden geëerbiedigd en de naleving ervan een voorwaarde is voor de rechtmatigheid van elke door de EU-instellingen genomen beslissing, zodat het altijd in elke soort procedure in acht moet worden genomen. |
| --- | --- |

1.

Het eerste middel is ontleend aan schending van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, waarin het beginsel van behoorlijk bestuur is vastgelegd: het recht om te worden gehoord en het rechtszekerheidsbeginsel zijn kennelijk veronachtzaamd doordat de Commissie, ondanks de vele door verzoekster opgeworpen gegronde zorgen over het litigieuze controleverslag en de diverse verzoeken om een bijeenkomst ter toelichting van deze belangrijke onafgedane kwesties, dergelijke bijeenkomsten heeft geweigerd, terwijl volgens vaste rechtspraak het recht om te worden gehoord algemeen dient te worden geëerbiedigd en de naleving ervan een voorwaarde is voor de rechtmatigheid van elke door de EU-instellingen genomen beslissing, zodat het altijd in elke soort procedure in acht moet worden genomen.

| 2. | Het tweede middel is ontleend aan schending van het beginsel van evenredigheid, billijkheid en goede trouw zoals vastgelegd in artikel 5, lid 4, VEU doordat verweerster, door onmiddellijk terugbetaling te vorderen zonder verzoekster in de gelegenheid te stellen een geëigende verklaring te geven voor de litigieuze controlebevindingen door middel van een uitvoerig antwoord over het beheer en door middel van het houden van de voorgestelde bijeenkomsten, niet te goeder trouw heeft gehandeld en de grenzen heeft overschreden van wat passend en noodzakelijk is, aangezien het voldoende had kunnen zijn om eerst een behoorlijke minnelijke schikking te treffen, zoals voorgeschreven in de algemene voorwaarden van de subsidieovereenkomst. Het was dus ter motivering van verweersters beslissing noch noodzakelijk noch essentieel om voorbij te gaan aan verzoeksters verzoek om in de eerste plaats een minnelijke schikking te treffen. Dit is geheel in strijd met het evenredigheidbeginsel dat meebrengt dat bij meerdere geschikte maatregelen, zoals in casu het geval is, de minst ingrijpende en belastende maatregelen moeten worden gekozen (quod non). |
| --- | --- |

2.

Het tweede middel is ontleend aan schending van het beginsel van evenredigheid, billijkheid en goede trouw zoals vastgelegd in artikel 5, lid 4, VEU doordat verweerster, door onmiddellijk terugbetaling te vorderen zonder verzoekster in de gelegenheid te stellen een geëigende verklaring te geven voor de litigieuze controlebevindingen door middel van een uitvoerig antwoord over het beheer en door middel van het houden van de voorgestelde bijeenkomsten, niet te goeder trouw heeft gehandeld en de grenzen heeft overschreden van wat passend en noodzakelijk is, aangezien het voldoende had kunnen zijn om eerst een behoorlijke minnelijke schikking te treffen, zoals voorgeschreven in de algemene voorwaarden van de subsidieovereenkomst. Het was dus ter motivering van verweersters beslissing noch noodzakelijk noch essentieel om voorbij te gaan aan verzoeksters verzoek om in de eerste plaats een minnelijke schikking te treffen. Dit is geheel in strijd met het evenredigheidbeginsel dat meebrengt dat bij meerdere geschikte maatregelen, zoals in casu het geval is, de minst ingrijpende en belastende maatregelen moeten worden gekozen (quod non).

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/37 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/37

---

Beroep ingesteld op 27 juli 2019 – Μilitos Symvouleftiki/Commissie

(Zaak T-536/19)

(2019/C 357/45)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Μilitos Symvouleftiki AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: K. Frarmakidis-Markou, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | het besluit houdende annulering van aanbesteding PR/2018-16/ATH betreffende een raamovereenkomst voor het verrichten van diensten op het gebied van de organisatie van communicatieactiviteiten, waarvan op 29 mei 2019 kennis is gegeven en dat is bekendgemaakt in PB 2019/S 110-267174, nietig verklaren. |
| --- | --- |

—

het besluit houdende annulering van aanbesteding PR/2018-16/ATH betreffende een raamovereenkomst voor het verrichten van diensten op het gebied van de organisatie van communicatieactiviteiten, waarvan op 29 mei 2019 kennis is gegeven en dat is bekendgemaakt in PB 2019/S 110-267174, nietig verklaren.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan:

| 1. | Eerste middel: onjuiste en ongegronde motivering van de bestreden handeling en kennelijk onjuiste beoordeling. Anders dan in de motivering van de bestreden handeling is gesteld, was verzoeksters offerte niet hoger dan het voor het project vastgestelde budget en is niet uitdrukkelijk aangetoond dat alle offertes het vastgestelde budget hebben overschreden. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: onjuiste en ongegronde motivering van de bestreden handeling en kennelijk onjuiste beoordeling. Anders dan in de motivering van de bestreden handeling is gesteld, was verzoeksters offerte niet hoger dan het voor het project vastgestelde budget en is niet uitdrukkelijk aangetoond dat alle offertes het vastgestelde budget hebben overschreden.

| 2. | Tweede middel: onjuiste toepassing van de bepaling in de aankondiging van de aanbesteding waarin de wijze van vergelijkende beoordeling van de offertes wordt omschreven, als reden voor uitsluiting of als formele voorwaarde voor de indiening van de offertes. De som van de referentieprijzen, die volgens de bestreden handeling het voor de raamovereenkomst vastgestelde budget overschrijdt, is slechts een middel om te bepalen welke offerte het voordeligst is en beantwoordt niet nauwkeurig aan de behoeften van de dienstenmarkt op het tijdstip van de uitvoering van de overeenkomst. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: onjuiste toepassing van de bepaling in de aankondiging van de aanbesteding waarin de wijze van vergelijkende beoordeling van de offertes wordt omschreven, als reden voor uitsluiting of als formele voorwaarde voor de indiening van de offertes. De som van de referentieprijzen, die volgens de bestreden handeling het voor de raamovereenkomst vastgestelde budget overschrijdt, is slechts een middel om te bepalen welke offerte het voordeligst is en beantwoordt niet nauwkeurig aan de behoeften van de dienstenmarkt op het tijdstip van de uitvoering van de overeenkomst.

| 3. | Derde middel: misbruik van de bevoegdheid van artikel 171 van het Financieel Reglement. De motivering van de annulering van de aankondiging van de aanbesteding is tegenstrijdig, dat wil zeggen dat de behoeften van de aanbestedende dienst worden overschat en er dus een redelijke kans bestaat dat de uiteindelijke kosten van de overeenkomst bij de uitvoering ervan lager zullen uitvallen. De motivering is ook ontoereikend, dat wil zeggen dat niet uitdrukkelijk wordt aangetoond dat alle offertes van de deelnemende ondernemingen het budget overschreden, zodat de objectieve indruk wordt gewekt dat de handeling is vastgesteld om een andere reden dan die waarop zij betrekking heeft. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: misbruik van de bevoegdheid van artikel 171 van het Financieel Reglement. De motivering van de annulering van de aankondiging van de aanbesteding is tegenstrijdig, dat wil zeggen dat de behoeften van de aanbestedende dienst worden overschat en er dus een redelijke kans bestaat dat de uiteindelijke kosten van de overeenkomst bij de uitvoering ervan lager zullen uitvallen. De motivering is ook ontoereikend, dat wil zeggen dat niet uitdrukkelijk wordt aangetoond dat alle offertes van de deelnemende ondernemingen het budget overschreden, zodat de objectieve indruk wordt gewekt dat de handeling is vastgesteld om een andere reden dan die waarop zij betrekking heeft.

| 4. | Vierde middel: ontoereikende motivering wat betreft de niet-toepassing van artikel 169, lid 2, van verordening 2018/1046/EU (1) |
| --- | --- |

4.

Vierde middel: ontoereikende motivering wat betreft de niet-toepassing van artikel 169, lid 2, van verordening 2018/1046/EU (1)

---

(1)  Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en besluit nr. 541/2014/EU en tot intrekking van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 (PB 2018, L 193, blz. 1)

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/38 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/38

---

Beroep ingesteld op 16 augustus 2019 – DS e.a./Commissie en EDEO

(Zaak T-573/19)

(2019/C 357/46)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: DS en 718 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

Verwerende partijen: Europese Commissie en de Europese Dienst voor extern optreden

Conclusies

De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

| — | de besluiten tot vaststelling van hun aantal betaalde verlofdagen over 2019 nietig te verklaren; |
| --- | --- |

—

de besluiten tot vaststelling van hun aantal betaalde verlofdagen over 2019 nietig te verklaren;

| — | in elk geval, de Commissie en EDEO te verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

in elk geval, de Commissie en EDEO te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van het beroep voeren verzoekers één middel aan, ontleend aan een exceptie van onwettigheid van artikel 6 van bijlage X bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, en wel om dezelfde redenen als die welke het Gerecht heeft aanvaard in het arrest van 4 december 2018, Carreras Sequeros e.a./Commissie, (T-518/16, EU:T:2018:873). Volgens verzoekers hebben de verwerende instellingen geweigerd dit arrest toe te passen, terwijl de gevolgen daarvan niet zijn opgeschort, hetgeen neerkomt op een onwettige opschorting van de tenuitvoerlegging van een arrest van het Gerecht.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/38 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/38

---

Beroep ingesteld op 19 augustus 2019 – EI/Commissie

(Zaak T-575/19)

(2019/C 357/47)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: EI (vertegenwoordiger: R. Mbonyumutwa, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | het bestreden besluit nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

het bestreden besluit nietig verklaren;

| — | de Europese Commissie veroordelen tot vergoeding van:






  — | ten eerste de immateriële schade die verzoekende partij heeft geleden als gevolg van discriminatie wegens haar huidskleur, en haar uit dien hoofde een bedrag van 123 600 EUR (honderddrieëntwintigduizend zeshonderd euro) toe te kennen en, |
| --- | --- | --- |

—

de Europese Commissie veroordelen tot vergoeding van:

—

ten eerste de immateriële schade die verzoekende partij heeft geleden als gevolg van discriminatie wegens haar huidskleur, en haar uit dien hoofde een bedrag van 123 600 EUR (honderddrieëntwintigduizend zeshonderd euro) toe te kennen en,

| — | ten tweede de door haar geleden materële schade als gevolg van het achterwege blijven van bevordering en salarisverhoging ten gevolge van discriminatie, en haar uit dien hoofde een bedrag van 48 670,56 EUR (achtenveertigduizend zeshonderdzeventig euro en zesenvijftig cent) toe te kennen; |
| --- | --- |

—

ten tweede de door haar geleden materële schade als gevolg van het achterwege blijven van bevordering en salarisverhoging ten gevolge van discriminatie, en haar uit dien hoofde een bedrag van 48 670,56 EUR (achtenveertigduizend zeshonderdzeventig euro en zesenvijftig cent) toe te kennen;

| — | gelasten dat de Europese Commissie de verdiensten van verzoekende partij op onpartijdige en objectieve wijze opnieuw onderzoekt en haar in voorkomend geval bevordert; |
| --- | --- |

—

gelasten dat de Europese Commissie de verdiensten van verzoekende partij op onpartijdige en objectieve wijze opnieuw onderzoekt en haar in voorkomend geval bevordert;

| — | de Europese Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekende partij voert twee middelen aan ter ondersteuning van haar beroep tegen het besluit van het tot aanstelling bevoegde gezag van 23 mei 2019 waarbij haar bezwaar tegen het besluit tot weigering van bevordering is afgewezen en de definitieve bevorderingslijst voor het jaar 2018 is vastgesteld.

| 1. | Eerste middel, ontleend aan kennelijke beoordelingsfouten in de bevorderingsprocedure. Dit middel valt uiteen in vier onderdelen.






  — | Eerste onderdeel, ontleend aan de onnauwkeurigheid en de subjectiviteit van de beoordelingsrapporten die over ambtenaren worden opgesteld. Verzoekende partij betoogt in dit verband dat er drie fouten zijn gemaakt. De eerste fout betreft het feit dat de rapporten van verzoekende partij slechts door één persoon zijn opgesteld, de tweede fout houdt verband met de onnauwkeurigheid van de inhoud van de beoordelingsrapporten en de derde fout vloeit voort uit het feit dat met de zelfrapportering van verzoekende partij geen rekening werd gehouden. |
| --- | --- | --- |

1.

Eerste middel, ontleend aan kennelijke beoordelingsfouten in de bevorderingsprocedure. Dit middel valt uiteen in vier onderdelen.

—

Eerste onderdeel, ontleend aan de onnauwkeurigheid en de subjectiviteit van de beoordelingsrapporten die over ambtenaren worden opgesteld. Verzoekende partij betoogt in dit verband dat er drie fouten zijn gemaakt. De eerste fout betreft het feit dat de rapporten van verzoekende partij slechts door één persoon zijn opgesteld, de tweede fout houdt verband met de onnauwkeurigheid van de inhoud van de beoordelingsrapporten en de derde fout vloeit voort uit het feit dat met de zelfrapportering van verzoekende partij geen rekening werd gehouden.

| — | Tweede onderdeel, ontleend aan het ontbreken van een objectieve test om de talenkennis te beoordelen. Verzoekende partij betoogt in dit verband dat er drie fouten zijn gemaakt. De eerste fout betreft het feit dat de rapporten van verzoekende partij slechts door één persoon zijn opgesteld, de tweede fout houdt verband met het niet gebruiken van op de markt beschikbare objectieve testen en de derde fout vloeit voort uit het feit dat de beoordeling niet overeenstemt met de realiteit. |
| --- | --- |

—

Tweede onderdeel, ontleend aan het ontbreken van een objectieve test om de talenkennis te beoordelen. Verzoekende partij betoogt in dit verband dat er drie fouten zijn gemaakt. De eerste fout betreft het feit dat de rapporten van verzoekende partij slechts door één persoon zijn opgesteld, de tweede fout houdt verband met het niet gebruiken van op de markt beschikbare objectieve testen en de derde fout vloeit voort uit het feit dat de beoordeling niet overeenstemt met de realiteit.

| — | Derde onderdeel, ontleend aan de subjectiviteit van de beoordeling van het niveau van de gedragen verantwoordelijkheid. |
| --- | --- |

—

Derde onderdeel, ontleend aan de subjectiviteit van de beoordeling van het niveau van de gedragen verantwoordelijkheid.

| — | Vierde onderdeel, ontleend aan de subjectiviteit bij de keuze van de in overweging te nemen feitelijke gegevens. |
| --- | --- |

—

Vierde onderdeel, ontleend aan de subjectiviteit bij de keuze van de in overweging te nemen feitelijke gegevens.

| 2. | Tweede middel, ontleend aan schending van de beginselen van gelijke behandeling en van non-discriminatie. Verzoekende partij voert in dit verband twee argumenten aan.






  — | Het eerste argument is dat de subjectiviteit die voortvloeit uit de bevorderingsprocedure louter ten nadele van verzoekende partij is. |
| --- | --- | --- |

2.

Tweede middel, ontleend aan schending van de beginselen van gelijke behandeling en van non-discriminatie. Verzoekende partij voert in dit verband twee argumenten aan.

—

Het eerste argument is dat de subjectiviteit die voortvloeit uit de bevorderingsprocedure louter ten nadele van verzoekende partij is.

| — | Het tweede argument is dat haar hiërarchieke meerdere haar op haar vragen omtrent de reden waarom zij niet was bevorderd per e-mail heeft geantwoord, wat bewijst dat de bevorderingsprocedure noch objectief noch onpartijdig was. |
| --- | --- |

—

Het tweede argument is dat haar hiërarchieke meerdere haar op haar vragen omtrent de reden waarom zij niet was bevorderd per e-mail heeft geantwoord, wat bewijst dat de bevorderingsprocedure noch objectief noch onpartijdig was.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/39 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/39

---

Beroep ingesteld op 19 augustus 2019 – DV e.a./Commissie

(Zaak T-576/19)

(2019/C 357/48)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: DV en 10 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

| — | de besluiten tot vaststelling van hun aantal betaalde verlofdagen over 2019 nietig te verklaren; |
| --- | --- |

—

de besluiten tot vaststelling van hun aantal betaalde verlofdagen over 2019 nietig te verklaren;

| — | in elk geval, de Commissie te verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

in elk geval, de Commissie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van het beroep voeren verzoekers één middel aan, ontleend aan een exceptie van onwettigheid van artikel 6 van bijlage X bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, en wel om dezelfde redenen als die welke het Gerecht heeft aanvaard in het arrest van 4 december 2018, Carreras Sequeros e.a./Commissie, (T-518/16, EU:T:2018:873). Volgens verzoekers heeft de verwerende instelling geweigerd dit arrest toe te passen, terwijl de gevolgen daarvan niet zijn opgeschort, hetgeen neerkomt op een onwettige opschorting van de tenuitvoerlegging van een arrest van het Gerecht.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/40 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/40

---

Beroep ingesteld op 20 augustus 2019 – Borborudi/Raad

(Zaak T-580/19)

(2019/C 357/49)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Sayed Shamsuddin Borborudi (Teheran, Iran) (vertegenwoordiger: L. Vidal, lawyer)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | het op grond van uitvoeringsverordening (EU) 2019/855 vastgestelde besluit van de Raad van 27 mei 2019 om verzoekers naam te handhaven in bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012 nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

het op grond van uitvoeringsverordening (EU) 2019/855 vastgestelde besluit van de Raad van 27 mei 2019 om verzoekers naam te handhaven in bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012 nietig verklaren;

| — | de Raad gelasten om verzoekers naam te schrappen van bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012; |
| --- | --- |

—

de Raad gelasten om verzoekers naam te schrappen van bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012;

| — | de Raad verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker zes middelen aan.

| 1. | De Raad heeft bij de vaststelling en de handhaving van verzoekers naam op de sanctielijsten van de EU niet voldaan aan het criterium van de bewijslast om maatregelen tegen personen en entiteiten vast te stellen, aangezien de bestreden maatregelen geen legitieme grondslag hebben. |
| --- | --- |

1.

De Raad heeft bij de vaststelling en de handhaving van verzoekers naam op de sanctielijsten van de EU niet voldaan aan het criterium van de bewijslast om maatregelen tegen personen en entiteiten vast te stellen, aangezien de bestreden maatregelen geen legitieme grondslag hebben.

| 2. | De Raad heeft een feitelijke vergissing begaan, aangezien Borborudi niet meer voor de Iraanse Organisatie voor Atoomenergie („AEOI”) werkt, de AEOI geen door de VN gesanctioneerde entiteit meer is en het AMAD-plan in 2003 is stopgezet. |
| --- | --- |

2.

De Raad heeft een feitelijke vergissing begaan, aangezien Borborudi niet meer voor de Iraanse Organisatie voor Atoomenergie („AEOI”) werkt, de AEOI geen door de VN gesanctioneerde entiteit meer is en het AMAD-plan in 2003 is stopgezet.

| 3. | De Raad heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, aangezien hij het kwantitatieve of kwalitatieve belang van de vermeende steun van Borborudi aan het Iraanse nucleair programma niet heeft gekwalificeerd. |
| --- | --- |

3.

De Raad heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, aangezien hij het kwantitatieve of kwalitatieve belang van de vermeende steun van Borborudi aan het Iraanse nucleair programma niet heeft gekwalificeerd.

| 4. | De Raad is zijn verplichting om de ten aanzien van verzoeker vastgestelde beperkende maatregel te motiveren, niet nagekomen, aangezien hij niet het bewijs heeft geleverd van de reden voor het opleggen van een sanctie. |
| --- | --- |

4.

De Raad is zijn verplichting om de ten aanzien van verzoeker vastgestelde beperkende maatregel te motiveren, niet nagekomen, aangezien hij niet het bewijs heeft geleverd van de reden voor het opleggen van een sanctie.

| 5. | De Raad is zijn verplichting om de documenten ter staving van de motivering mee te delen, niet nagekomen, ook niet nadat verzoeker daarom had verzocht. |
| --- | --- |

5.

De Raad is zijn verplichting om de documenten ter staving van de motivering mee te delen, niet nagekomen, ook niet nadat verzoeker daarom had verzocht.

| 6. | De Raad heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden, één van de algemene beginselen die de Europese Unie in acht moet nemen. |
| --- | --- |

6.

De Raad heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden, één van de algemene beginselen die de Europese Unie in acht moet nemen.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/41 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/41

---

Beroep ingesteld op 22 augustus 2019 – thyssenkrupp AG/Commissie

(Zaak T-584/19)

(2019/C 357/50)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: thyssenkrupp AG (Duisburg en Essen, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Klusmann, J. Ziebarth en M. Dästner, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

| — | de bestreden beschikking volledig nietig te verklaren; |
| --- | --- |

—

de bestreden beschikking volledig nietig te verklaren;

| — | de verwerende partij te verwijzen in de kosten van deze procedure, daaronder begrepen die in verband met enige interventie. |
| --- | --- |

—

de verwerende partij te verwijzen in de kosten van deze procedure, daaronder begrepen die in verband met enige interventie.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zeven middelen aan.

| 1. | Eerste middel, ontleend aan een onjuiste opvatting van de verwerende partij bij de definitie van nieuwe relevante productmarkten voor thermisch verzinkt breedbandstaal voor toepassingen in de automobielindustrie (Auto HDG) en voor bepaalde soorten verpakkingsstaal, hetgeen heeft geleid tot een onjuiste analyse van marktmacht na fusie, met name als gevolg van het verzuim in de beschikking om significante elementen van substitueerbaarheid van de vraag- en aanbodzijde te erkennen. De verzoekende partij is daarom van mening dat de verwerende partij ten onrechte elektrolytisch verzinkt staal niet in haar marktdefinitie heeft opgenomen en geen rekening heeft gehouden met de uitwisselbaarheid van gegalvaniseerde industriële en automobielproducten. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel, ontleend aan een onjuiste opvatting van de verwerende partij bij de definitie van nieuwe relevante productmarkten voor thermisch verzinkt breedbandstaal voor toepassingen in de automobielindustrie (Auto HDG) en voor bepaalde soorten verpakkingsstaal, hetgeen heeft geleid tot een onjuiste analyse van marktmacht na fusie, met name als gevolg van het verzuim in de beschikking om significante elementen van substitueerbaarheid van de vraag- en aanbodzijde te erkennen. De verzoekende partij is daarom van mening dat de verwerende partij ten onrechte elektrolytisch verzinkt staal niet in haar marktdefinitie heeft opgenomen en geen rekening heeft gehouden met de uitwisselbaarheid van gegalvaniseerde industriële en automobielproducten.

| 2. | Tweede middel, ontleend aan het feit dat de verwerende partij een fout heeft gemaakt door zowel voor Auto HDG als voor verpakkingsstaal uit te gaan van een EER-markt in plaats van een wereldwijde markt. De verwerende partij heeft de resultaten van haar marktonderzoek en de beoordeling van interne documenten die partijen haar hadden overgelegd, dus verkeerd geïnterpreteerd en heeft zich niet aan de juiste procedure en de beginselen van een behoorlijke procedure gehouden, doordat zij geen toereikende economische analyse heeft uitgevoerd. Bovendien zou de Commissie zich hebben gebaseerd op niet-overtuigend bewijs om te concluderen dat invoerstromen geen invloed hebben op de EER-prijzen voor Auto HDG en verpakkingsstaal. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel, ontleend aan het feit dat de verwerende partij een fout heeft gemaakt door zowel voor Auto HDG als voor verpakkingsstaal uit te gaan van een EER-markt in plaats van een wereldwijde markt. De verwerende partij heeft de resultaten van haar marktonderzoek en de beoordeling van interne documenten die partijen haar hadden overgelegd, dus verkeerd geïnterpreteerd en heeft zich niet aan de juiste procedure en de beginselen van een behoorlijke procedure gehouden, doordat zij geen toereikende economische analyse heeft uitgevoerd. Bovendien zou de Commissie zich hebben gebaseerd op niet-overtuigend bewijs om te concluderen dat invoerstromen geen invloed hebben op de EER-prijzen voor Auto HDG en verpakkingsstaal.

| 3. | Derde middel, ontleend aan het feit dat de Commissie essentiële procedurevoorschriften heeft geschonden en een wezenlijk fout gemaakt door zogenaamd een significante belemmering voor daadwerkelijke mededinging vast te stellen met betrekking tot een afzonderlijke productmarkt voor Auto HDG. |
| --- | --- |

3.

Derde middel, ontleend aan het feit dat de Commissie essentiële procedurevoorschriften heeft geschonden en een wezenlijk fout gemaakt door zogenaamd een significante belemmering voor daadwerkelijke mededinging vast te stellen met betrekking tot een afzonderlijke productmarkt voor Auto HDG.

| 4. | Vierde middel, ontleend aan het feit dat wat de vermeende afzonderlijke productmarkten voor blik (TP), elektrolytisch verchroomd staal (ECCS) en gelamineerd staal betreft, de beoordeling door de Commissie van de mededinging is gebaseerd op een onjuiste interpretatie en toepassing van de SIEC-test, waarbij op onrechtmatige wijze onverenigbare elementen van een SIEC (een significante belemmering voor daadwerkelijke mededinging) als gevolg van een exclusieve machtpositie worden gecombineerd met een SIEC als gevolg van niet-gecoördineerde (oligopolistische) effecten. Voorts is er sprake van een kennelijke beoordelingsfout met betrekking tot de invoer die gebaseerd is op selectief gekozen offertes uit het marktonderzoek en enkele verkeerd geïnterpreteerde interne documenten, hetgeen tot gevolg heeft gehad dat de verwerende partij ten onrechte geen rekening heeft gehouden met de relevantie van hoge invoerniveaus voor TP en ECCS en het potentieel van rerollers die de markt binnenkomen zoals in andere delen van de wereld reeds is gebeurd. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel, ontleend aan het feit dat wat de vermeende afzonderlijke productmarkten voor blik (TP), elektrolytisch verchroomd staal (ECCS) en gelamineerd staal betreft, de beoordeling door de Commissie van de mededinging is gebaseerd op een onjuiste interpretatie en toepassing van de SIEC-test, waarbij op onrechtmatige wijze onverenigbare elementen van een SIEC (een significante belemmering voor daadwerkelijke mededinging) als gevolg van een exclusieve machtpositie worden gecombineerd met een SIEC als gevolg van niet-gecoördineerde (oligopolistische) effecten. Voorts is er sprake van een kennelijke beoordelingsfout met betrekking tot de invoer die gebaseerd is op selectief gekozen offertes uit het marktonderzoek en enkele verkeerd geïnterpreteerde interne documenten, hetgeen tot gevolg heeft gehad dat de verwerende partij ten onrechte geen rekening heeft gehouden met de relevantie van hoge invoerniveaus voor TP en ECCS en het potentieel van rerollers die de markt binnenkomen zoals in andere delen van de wereld reeds is gebeurd.

| 5. | Vijfde middel, ontleend aan het feit dat de oplossingen die voor Auto HDG en verpakkingsstaal zijn aangeboden, ten onrechte door de verwerende partij zijn afgewezen. Bovendien heeft de Commissie geen goede markttest van de aangeboden remedies uitgevoerd. |
| --- | --- |

5.

Vijfde middel, ontleend aan het feit dat de oplossingen die voor Auto HDG en verpakkingsstaal zijn aangeboden, ten onrechte door de verwerende partij zijn afgewezen. Bovendien heeft de Commissie geen goede markttest van de aangeboden remedies uitgevoerd.

| 6. | Zesde middel, ontleend aan het feit dat de Commissie niet heeft voldaan aan de verplichting om te motiveren waarom haar aanvankelijke bezorgdheid zoals die in de mededeling van punten van bezwaar was geuit ten aanzien van korrelgericht elektrisch staal, verdwenen was. |
| --- | --- |

6.

Zesde middel, ontleend aan het feit dat de Commissie niet heeft voldaan aan de verplichting om te motiveren waarom haar aanvankelijke bezorgdheid zoals die in de mededeling van punten van bezwaar was geuit ten aanzien van korrelgericht elektrisch staal, verdwenen was.

| 7. | Zevende middel, ontleend aan het feit dat de verwerende partij een procedurefout heeft gemaakt door geen antwoorden af te dwingen op een groot aantal informatieverzoeken die naar marktdeelnemers in haar fase I en fase II onderzoek zijn verzonden en die in veel gevallen niet zijn beantwoord. Dit heeft een procedurele fout tot gevolg gehad en een verkeerde opvatting van het bewijs. |
| --- | --- |

7.

Zevende middel, ontleend aan het feit dat de verwerende partij een procedurefout heeft gemaakt door geen antwoorden af te dwingen op een groot aantal informatieverzoeken die naar marktdeelnemers in haar fase I en fase II onderzoek zijn verzonden en die in veel gevallen niet zijn beantwoord. Dit heeft een procedurele fout tot gevolg gehad en een verkeerde opvatting van het bewijs.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/42 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/42

---

Beroep ingesteld op 30 augustus 2019 – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER)

(Zaak T-595/19)

(2019/C 357/51)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nicosia, Cyprus) (vertegenwoordigers: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister, en V. Marsland, solicitor)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Fontana Food AB (Tyresö, Zweden)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk GRILLOUMI BURGER – inschrijvingsaanvraag nr. 15 963 283

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 19 juni 2019 in zaak R 1356/2018-4

Conclusies

| — | de bestreden beslissing vernietigen; |
| --- | --- |

—

de bestreden beslissing vernietigen;

| — | verweerder veroordelen in zijn eigen kosten en in die van verzoekster tot nietigverklaring. |
| --- | --- |

—

verweerder veroordelen in zijn eigen kosten en in die van verzoekster tot nietigverklaring.

Aangevoerde middelen

| — | schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

| — | schending van artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/43 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/43

---

Beschikking van het Gerecht van 18 juli 2019 – Taminco en Arysta LifeScience Great Britain/EFSA

(Zaak T-621/17) (1)

(2019/C 357/52)

Procestaal: Engels

De president van de Vierde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 374 van 6.11.2017.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/44 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/44

---

Beschikking van het Gerecht van 23 juli 2019 – AMVAC Netherlands/EFSA

(Zaak T-720/18) (1)

(2019/C 357/53)

Procestaal: Engels

De president van de Vierde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 65 van 18.2.2019.

---

| 21.10.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 357/44 |
| --- | --- | --- | --- |

21.10.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 357/44

---

Beschikking van het Gerecht van 23 augustus 2019 – Cantieri del Mediterraneo/Commissie

(Zaak T-335/19) (1)

(2019/C 357/54)

Procestaal: Italiaans

De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 246 van 22.7.2019.

---