# Dziennik Urzędowy C 337/2019

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 337 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 627 października 2019 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 337

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 627 października 2019

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2019/C 337/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2019/C 337/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2019/C 337/02 | Sprawa C-382/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 5 marca 2019 r. w sprawie T-169/17, Ralph Pethke/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 maja 2019 r. przez Ralpha Pethkego | 2 |
| 2019/C 337/03 | Sprawa C-446/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2019 r. w sprawie T-492/17, Stephan Fleig/Europejska Służba Działań Zewnętrznych, wniesione w dniu 12 czerwca 2019 r. przez Stephana Fleiga | 3 |
| 2019/C 337/04 | Sprawa C-487/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 czerwca 2019 r. – W.Ż. | 4 |
| 2019/C 337/05 | Sprawa C-488/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Minister for Justice and Equality/JR | 5 |
| 2019/C 337/06 | Sprawa C-495/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polska) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Kancelaria Medius SA z siedzibą w Krakowie przeciwko RN | 6 |
| 2019/C 337/07 | Sprawa C-508/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 lipca 2019 r. – M.F. przeciwko J.M. | 6 |
| 2019/C 337/08 | Sprawa C-519/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 9 lipca 2019 r. – Passenger Rights spółka akcyjna w Warszawie przeciwko Ryanair DAC w Dublinie (Irlandia) | 7 |
| 2019/C 337/09 | Sprawa C-566/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel (Luksemburg) w dniu 25 lipca 2019 r. – Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg/JR | 8 |
| | Sąd |
| 2019/C 337/10 | Sprawa T-540/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. – Sharif/Rada | 9 |
| 2019/C 337/11 | Sprawa T-541/19: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2019 r. – Shindler i in./Rada | 10 |
| 2019/C 337/12 | Sprawa T-542/19: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2019 r. – FV/Rada | 11 |
| 2019/C 337/13 | Sprawa T-543/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. – Rumunia/Komisja | 12 |
| 2019/C 337/14 | Sprawa T-548/19: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2019 r. – Riginos Emporiki kai Mesitiki/EUIPO – Honda Motor (ONDA 1962) | 14 |
| 2019/C 337/15 | Sprawa T-549/19: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2019 r. – Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate/Komisja | 15 |
| 2019/C 337/16 | Sprawa T-550/19: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2019 r. – Nitto Pharmaceutical Industries/EUIPO – Chiesi Farmaceutici (NOSTER) | 16 |
| 2019/C 337/17 | Sprawa T-553/19: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2019 r. – Perfect Bar/EUIPO – (PERFECT BAR) | 17 |
| 2019/C 337/18 | Sprawa T-562/19: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Klein/Komisja | 18 |
| 2019/C 337/19 | Sprawa T-563/19: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Perfect Bar/EUIPO (PERFECT Bar) | 19 |
| 2019/C 337/20 | Sprawa T-564/19: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Lozano Arana i in./EUIPO – Coltejer (LIBERTADOR) | 19 |
| 2019/C 337/21 | Sprawa T-574/19: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. – Tinnus Enterprises/EUIPO – Mystic Products Import & Export i Koopman International (Fluid distribution equipment) | 20 |
| 2019/C 337/22 | Sprawa T-579/19: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2019 r. – The KaiKai Company Jaeger Wichmann/EUIPO (sprzęt gimnastyczny lub sportowy) | 21 |
| 2019/C 337/23 | Sprawa T-588/19: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2019 r. – Novomatic/EUIPO – adp Gauselmann (Power stars) | 22 |
| 2019/C 337/24 | Sprawa T-589/19: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2019 r. – Gothe i Kunz/EUIPO – Aldi Einkauf (FAIR ZONE) | 23 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2019/C 337/02

Sprawa C-382/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 5 marca 2019 r. w sprawie T-169/17, Ralph Pethke/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 maja 2019 r. przez Ralpha Pethkego

2

2019/C 337/03

Sprawa C-446/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2019 r. w sprawie T-492/17, Stephan Fleig/Europejska Służba Działań Zewnętrznych, wniesione w dniu 12 czerwca 2019 r. przez Stephana Fleiga

3

2019/C 337/04

Sprawa C-487/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 czerwca 2019 r. – W.Ż.

4

2019/C 337/05

Sprawa C-488/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Minister for Justice and Equality/JR

5

2019/C 337/06

Sprawa C-495/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polska) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Kancelaria Medius SA z siedzibą w Krakowie przeciwko RN

6

2019/C 337/07

Sprawa C-508/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 lipca 2019 r. – M.F. przeciwko J.M.

6

2019/C 337/08

Sprawa C-519/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 9 lipca 2019 r. – Passenger Rights spółka akcyjna w Warszawie przeciwko Ryanair DAC w Dublinie (Irlandia)

7

2019/C 337/09

Sprawa C-566/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel (Luksemburg) w dniu 25 lipca 2019 r. – Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg/JR

8

Sąd

2019/C 337/10

Sprawa T-540/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. – Sharif/Rada

9

2019/C 337/11

Sprawa T-541/19: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2019 r. – Shindler i in./Rada

10

2019/C 337/12

Sprawa T-542/19: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2019 r. – FV/Rada

11

2019/C 337/13

Sprawa T-543/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. – Rumunia/Komisja

12

2019/C 337/14

Sprawa T-548/19: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2019 r. – Riginos Emporiki kai Mesitiki/EUIPO – Honda Motor (ONDA 1962)

14

2019/C 337/15

Sprawa T-549/19: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2019 r. – Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate/Komisja

15

2019/C 337/16

Sprawa T-550/19: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2019 r. – Nitto Pharmaceutical Industries/EUIPO – Chiesi Farmaceutici (NOSTER)

16

2019/C 337/17

Sprawa T-553/19: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2019 r. – Perfect Bar/EUIPO – (PERFECT BAR)

17

2019/C 337/18

Sprawa T-562/19: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Klein/Komisja

18

2019/C 337/19

Sprawa T-563/19: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Perfect Bar/EUIPO (PERFECT Bar)

19

2019/C 337/20

Sprawa T-564/19: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Lozano Arana i in./EUIPO – Coltejer (LIBERTADOR)

19

2019/C 337/21

Sprawa T-574/19: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. – Tinnus Enterprises/EUIPO – Mystic Products Import & Export i Koopman International (Fluid distribution equipment)

20

2019/C 337/22

Sprawa T-579/19: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2019 r. – The KaiKai Company Jaeger Wichmann/EUIPO (sprzęt gimnastyczny lub sportowy)

21

2019/C 337/23

Sprawa T-588/19: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2019 r. – Novomatic/EUIPO – adp Gauselmann (Power stars)

22

2019/C 337/24

Sprawa T-589/19: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2019 r. – Gothe i Kunz/EUIPO – Aldi Einkauf (FAIR ZONE)

23

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/1 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2019/C 337/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 328 z 30.9.2019

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 319 z 23.9.2019

Dz.U. C 312 z 16.9.2019

Dz.U. C 305 z 9.9.2019

Dz.U. C 295 z 2.9.2019

Dz.U. C 288 z 26.8.2019

Dz.U. C 280 z 19.8.2019

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/2 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/2

---

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 5 marca 2019 r. w sprawie T-169/17, Ralph Pethke/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 maja 2019 r. przez Ralpha Pethkego

(Sprawa C-382/19 P)

(2019/C 337/02)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Ralph Pethke (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 5 marca 2019 r. w sprawie T-169/17; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 5 marca 2019 r. w sprawie T-169/17;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu PERS-AFFECT-16–134 wydanej przez dyrektora wykonawczego Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz naprawienie szkody i krzywdy wyrządzonych wskutek niezgodnego z prawem przeniesienia; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu PERS-AFFECT-16–134 wydanej przez dyrektora wykonawczego Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz naprawienie szkody i krzywdy wyrządzonych wskutek niezgodnego z prawem przeniesienia;

| — | posiłkowo, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. |
| --- | --- |

—

posiłkowo, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko wyrokowi Sądu, w którym Sąd ten oddalił skargę wnoszącego odwołanie na decyzję o przeniesieniu PERS-AFFECT-16–134 wydaną przez dyrektora wykonawczego Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.

Wnoszący odwołanie opiera je na trzech następujących zarzutach:

| 1. | Naruszenie art. 7 regulaminu pracowniczego (1) i art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
  Wnoszący odwołanie zarzuca niezgodne z prawem zastosowanie przez Sąd art. 7 regulaminu pracowniczego. Obniżenie zaszeregowania ze stanowiska naczelnika wydziału na stanowisko administratora pozbawionego perspektyw rozwoju kariery bez jakiegokolwiek postępowania ocennego lub dyscyplinarnego gwarantującego prawa wnoszącego odwołania nie stanowi jego zdaniem zgodnego z prawem przeniesienia, lecz niezgodną z prawem degradację. Zmiana regulaminu pracowniczego z 2014 r. uczyniła z perspektyw awansu naczelników powyżej grupy zaszeregowania AD 12 ekspektatywę prawną. Organ powołujący nie może jednostronnie cofnąć tej ekspektatywy bez przeprowadzania stosowanego postępowania ocennego lub dyscyplinarnego. Od 2014 r. nie można przyjąć de lege, że stanowisko naczelnika i stanowisko administratora bez możliwości awansu są równoważne.
  Sąd przytacza poza tym orzecznictwo dotyczące przeniesienia na mocy art. 7 regulaminu pracowniczego i równoważności stanowisk, jednak wyciąga z tego błędne wnioski.
  Wreszcie, Sąd naruszył prawo i obraził przepisy postępowania, nie orzekając w pełni w przedmiocie drugiego zarzutu skargi, mianowicie niezgodnego z prawem przeniesienia wnoszącego odwołanie na niższy stopień w dniu 10 października 2016 r. bez jednoczesnego przydzielenia nowej funkcji, co nastąpiło dopiero w dniu 17 października 2016 r. To właśnie nie stanowi przeniesienia w rozumieniu art. 7 (pkt 49–106 wyroku). |
| --- | --- |

1.

Naruszenie art. 7 regulaminu pracowniczego (1) i art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Wnoszący odwołanie zarzuca niezgodne z prawem zastosowanie przez Sąd art. 7 regulaminu pracowniczego. Obniżenie zaszeregowania ze stanowiska naczelnika wydziału na stanowisko administratora pozbawionego perspektyw rozwoju kariery bez jakiegokolwiek postępowania ocennego lub dyscyplinarnego gwarantującego prawa wnoszącego odwołania nie stanowi jego zdaniem zgodnego z prawem przeniesienia, lecz niezgodną z prawem degradację. Zmiana regulaminu pracowniczego z 2014 r. uczyniła z perspektyw awansu naczelników powyżej grupy zaszeregowania AD 12 ekspektatywę prawną. Organ powołujący nie może jednostronnie cofnąć tej ekspektatywy bez przeprowadzania stosowanego postępowania ocennego lub dyscyplinarnego. Od 2014 r. nie można przyjąć de lege, że stanowisko naczelnika i stanowisko administratora bez możliwości awansu są równoważne.

Sąd przytacza poza tym orzecznictwo dotyczące przeniesienia na mocy art. 7 regulaminu pracowniczego i równoważności stanowisk, jednak wyciąga z tego błędne wnioski.

Wreszcie, Sąd naruszył prawo i obraził przepisy postępowania, nie orzekając w pełni w przedmiocie drugiego zarzutu skargi, mianowicie niezgodnego z prawem przeniesienia wnoszącego odwołanie na niższy stopień w dniu 10 października 2016 r. bez jednoczesnego przydzielenia nowej funkcji, co nastąpiło dopiero w dniu 17 października 2016 r. To właśnie nie stanowi przeniesienia w rozumieniu art. 7 (pkt 49–106 wyroku).

| 2. | Przeinaczenie okoliczności faktycznych
  Sąd oparł zaskarżony wyrok nie tylko na okolicznościach, które nie wynikały z akt sprawy, lecz także na okolicznościach innych niż te, które wynikały z akt sprawy.
  W niniejszym przypadku ponadto Sąd w sposób oczywisty nie przeprowadził oceny dowodów. W ramach oceny dowodów Sąd powinien był ocenić wiarygodność twierdzeń strony przeciwnej.
  Co więcej, dokonana przez Sąd ocena działań wnoszącego odwołanie w odniesieniu do jego obowiązku wskazania oczywiście niezgodnych z prawem środków pozbawia art. 21a ust. 1 i art. 22a regulaminu pracowniczego jakiejkolwiek praktycznej skuteczności. |
| --- | --- |

2.

Przeinaczenie okoliczności faktycznych

Sąd oparł zaskarżony wyrok nie tylko na okolicznościach, które nie wynikały z akt sprawy, lecz także na okolicznościach innych niż te, które wynikały z akt sprawy.

W niniejszym przypadku ponadto Sąd w sposób oczywisty nie przeprowadził oceny dowodów. W ramach oceny dowodów Sąd powinien był ocenić wiarygodność twierdzeń strony przeciwnej.

Co więcej, dokonana przez Sąd ocena działań wnoszącego odwołanie w odniesieniu do jego obowiązku wskazania oczywiście niezgodnych z prawem środków pozbawia art. 21a ust. 1 i art. 22a regulaminu pracowniczego jakiejkolwiek praktycznej skuteczności.

| 3. | Niezgodna z prawem ocena zarzutu dotyczącego obowiązku staranności i mobbingu oraz art. 36 statusu Trybunału Sprawiedliwości
  Sąd oddalił zarzut mobbingu odnoszący się do środków podjętych przez dyrektora wykonawczego pomiędzy 10 a 17 października 2016 r. z naruszeniem obowiązującego prawa. Naruszenie obowiązku staranności oraz zarzut mobbingu są nierozerwalnie związane z niezgodną z prawem decyzją o przeniesieniu na niższy stopień i przydzieleniu podjętą między 10 a 17 października 2016 r. Wbrew twierdzeniom Sądu mobbing na podstawie art. 12a ust. 3 regulaminu pracowniczego nie wymaga „wiązki zachowań”. Ponadto Sąd nie wypowiedział się co do naruszenia obowiązku staranności, które można dostrzec w publicznym dyskredytowaniu dokonań zawodowych wnoszącego odwołanie podczas przeniesienia. |
| --- | --- |

3.

Niezgodna z prawem ocena zarzutu dotyczącego obowiązku staranności i mobbingu oraz art. 36 statusu Trybunału Sprawiedliwości

Sąd oddalił zarzut mobbingu odnoszący się do środków podjętych przez dyrektora wykonawczego pomiędzy 10 a 17 października 2016 r. z naruszeniem obowiązującego prawa. Naruszenie obowiązku staranności oraz zarzut mobbingu są nierozerwalnie związane z niezgodną z prawem decyzją o przeniesieniu na niższy stopień i przydzieleniu podjętą między 10 a 17 października 2016 r. Wbrew twierdzeniom Sądu mobbing na podstawie art. 12a ust. 3 regulaminu pracowniczego nie wymaga „wiązki zachowań”. Ponadto Sąd nie wypowiedział się co do naruszenia obowiązku staranności, które można dostrzec w publicznym dyskredytowaniu dokonań zawodowych wnoszącego odwołanie podczas przeniesienia.

---

(1)  Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej został ustanowiony rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającym regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz wprowadzającym środki mające czasowe zastosowanie do urzędników Komisji (Dz.U. 1968, L 56, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 7023/2013 z dnia 22 października 2013 r. (Dz.U. 2013, L 287, s. 15).

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/3 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/3

---

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2019 r. w sprawie T-492/17, Stephan Fleig/Europejska Służba Działań Zewnętrznych, wniesione w dniu 12 czerwca 2019 r. przez Stephana Fleiga

(Sprawa C-446/19 P)

(2019/C 337/03)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Stephan Fleig (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi o:

| — | uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie T-492/17; |
| --- | --- |

—

uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie T-492/17;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 września 2016 r., na mocy której dyrektor dyrekcji ds. „Zasoby ludzkie” Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), działający w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o pracę, postanowił rozwiązać z wnoszącącym odwołanie umowę o pracę na czas nieokreślony ze skutkiem od dnia 19 czerwca 2017 r. oraz zasądzenie od ESDZ zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną bezprawnym rozwiązaniem umowy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 września 2016 r., na mocy której dyrektor dyrekcji ds. „Zasoby ludzkie” Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), działający w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o pracę, postanowił rozwiązać z wnoszącącym odwołanie umowę o pracę na czas nieokreślony ze skutkiem od dnia 19 czerwca 2017 r. oraz zasądzenie od ESDZ zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną bezprawnym rozwiązaniem umowy;

| — | ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

| — | obciążenie ESDZ kosztami postępowania w obu instancjach. |
| --- | --- |

—

obciążenie ESDZ kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie opiera swoje odwołanie na następujących sześciu zarzutach.

Po pierwsze, wnoszący odwołanie podnosi naruszenie jego prawa do bycia wysłuchanym na podstawie art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz naruszenie zasady równości broni. Wbrew jego wnioskowi Sąd nie zażądał od ESDZ przedstawienia odpowiednich e-maili, które poważnie ograniczyły jego zdolność do obrony.

Po drugie, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo w ramach zastosowania zasady obowiązku staranności administracji. Sąd nie stwierdził, że jeszcze przed rozwiązaniem umowy o pracę z wnoszącym odwołanie ESDZ przyczyniła się swoim zachowaniem do pogorszenia stanu zdrowia psychicznego wnoszącego odwołanie, a tym samym do zmniejszenia jego zdolności do działania w sposób współmierny do jego obowiązków.

Po trzecie, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo przyjmując, że nie musiał badać, czy i w jakim stopniu stan zdrowia wnoszącego odwołanie nie pozwala mu wypełniać jego obowiązków wynikających z regulaminu pracowniczego w celu ujawnienia miejsca pobytu. Ponadto Sąd naruszył prawo w zakresie, w jakim nie uwzględnił opinii medycznych przedstawionych przez wnoszącego odwołanie, mimo że sam nie posiadał wiedzy specjalistycznej lub nie uzyskał ekspertyzy medycznej. Ponadto Sąd naruszył prawo w zakresie, w jakim nie stwierdził, że ESDZ uwzględniła skutki choroby psychicznej wnoszącego odwołanie na jego niekorzyść.

Po czwarte, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, zarzucając mu naruszenie obowiązku wynikającego z art. 7 załącznika II do regulaminu pracowniczego oraz podstawowego obowiązku lojalności i współpracy w zakresie, w jakim odmówił „samodzielnego wyznaczenia swojego lekarza do komitetu ds. inwalidztwa”. W ten sposób Sąd błędnie oparł swój wyrok na okolicznościach, których sama ESDZ w żaden sposób nie zarzucała wnoszącemu odwołanie w uzasadnieniu swojej decyzji.

Po piąte, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd niesłusznie skonkludował, że organ powołujący ESDZ miał prawo przypisać mu brak współpracy i lojalności na podstawie szeregu nierozpatrzonych wniosków pozasądowych i zażaleń wniesionych przez wnoszącego odwołanie. Z punktu widzenia Sądu każdy wniosek członka personelu, który zostanie odrzucony przez administrację, należy ostatecznie uznać za nadużycie prawa.

Po szóste, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się szeregu wypaczeń okoliczności faktycznych, na których opiera się jego wyrok, dotyczących w szczególności jego obowiązku poinformowania administracji o miejscu pobytu.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/4 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/4

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 czerwca 2019 r. – W.Ż.

(Sprawa C-487/19)

(2019/C 337/04)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: W.Ż.

Pozostali uczestnicy: Prokurator Generalny zastępowany przez Prokuraturę Krajową, Rzecznik Praw Obywatelskich

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2, art. 6 ust. 1 i 3 oraz art. 19 ust. 1 drugi akapit Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie jest sądem niezawisłym, bezstronnym i ustanowionym uprzednio na mocy ustawy w rozumieniu prawa Unii Europejskiej sąd, w którego jednoosobowym składzie zasiada osoba powołana do pełnienia urzędu sędziego z rażącym naruszeniem reguł prawa Państwa Członkowskiego dotyczących powoływania sędziów, w szczególności polegającym na powołaniu tej osoby do pełnienia urzędu sędziego mimo uprzedniego zaskarżenia do właściwego sądu krajowego (Naczelnego Sądu Administracyjnego) uchwały organu krajowego (Krajowej Rady Sądownictwa) obejmującej wniosek o jej powołanie do pełnienia urzędu sędziego, mimo wstrzymania wykonania tej uchwały zgodnie z prawem krajowym oraz mimo niezakończenia postępowania przed właściwym sądem krajowym (Naczelnym Sądem Administracyjnym) przed doręczeniem aktu powołania?

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/5 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Minister for Justice and Equality/JR

(Sprawa C-488/19)

(2019/C 337/05)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona składająca wniosek: Minister for Justice and Equality

Osoba ścigana: JR

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy decyzja ramowa (1) ma zastosowanie w sytuacji, gdy osoba, której dotyczy wniosek, została uznana za winną i skazana w państwie trzecim, lecz na mocy umowy dwustronnej zawartej między tym państwem trzecim a wydającym nakaz państwem wyrok wydany w państwie trzecim został uznany i wykonany zgodnie z prawem wydającego nakaz państwa? |
| --- | --- |

1)

Czy decyzja ramowa (1) ma zastosowanie w sytuacji, gdy osoba, której dotyczy wniosek, została uznana za winną i skazana w państwie trzecim, lecz na mocy umowy dwustronnej zawartej między tym państwem trzecim a wydającym nakaz państwem wyrok wydany w państwie trzecim został uznany i wykonany zgodnie z prawem wydającego nakaz państwa?

| 2) | Jeżeli tak, to – w sytuacji, w której wykonujące nakaz państwo członkowskie przyjęło w swoim ustawodawstwie krajowym fakultatywne przesłanki odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wyrażone w art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 7 lit. b) decyzji ramowej – w jaki sposób wykonujący nakaz organ sądowy powinien wydać rozstrzygnięcie w odniesieniu do przestępstwa uznanego za popełnione w państwie trzecim, gdy okoliczności towarzyszące temu przestępstwu świadczą o podjęciu w wydającym nakaz państwie czynności mających stworzyć warunki do jego popełnienia? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli tak, to – w sytuacji, w której wykonujące nakaz państwo członkowskie przyjęło w swoim ustawodawstwie krajowym fakultatywne przesłanki odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wyrażone w art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 7 lit. b) decyzji ramowej – w jaki sposób wykonujący nakaz organ sądowy powinien wydać rozstrzygnięcie w odniesieniu do przestępstwa uznanego za popełnione w państwie trzecim, gdy okoliczności towarzyszące temu przestępstwu świadczą o podjęciu w wydającym nakaz państwie czynności mających stworzyć warunki do jego popełnienia?

---

(1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/6 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polska) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Kancelaria Medius SA z siedzibą w Krakowie przeciwko RN

(Sprawa C-495/19)

(2019/C 337/06)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Poznaniu

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Kancelaria Medius SA z siedzibą w Krakowie

Strona pozwana: RN

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom proceduralnym, na podstawie których sąd może wydać wyrok zaoczny opierając się jedynie na twierdzeniach powoda przytoczonych w pozwie, a które zobowiązany jest przyjąć za prawdziwe w sytuacji, gdy pozwany - konsument, prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy nie stawia się na wezwanie i nie podejmuje obrony?

---

(1)  Dz.U.1993 L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 - 293

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/6 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 lipca 2019 r. – M.F. przeciwko J.M.

(Sprawa C-508/19)

(2019/C 337/07)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: M.F.

Strona pozwana: J.M.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 oraz art. 6 ust. 3 TUE w związku z art. 47 KPP oraz art. 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego może stwierdzić w postępowaniu o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego, że nie jest sędzią osoba, której doręczono akt powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w tym sądzie wydany na podstawie naruszających zasadę skutecznej ochrony sądowej przepisów lub w trybie niezgodnym z tą zasadą, gdy intencjonalnie uniemożliwiono zbadanie tych kwestii przez sąd przed wręczeniem tego aktu? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 oraz art. 6 ust. 3 TUE w związku z art. 47 KPP oraz art. 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego może stwierdzić w postępowaniu o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego, że nie jest sędzią osoba, której doręczono akt powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w tym sądzie wydany na podstawie naruszających zasadę skutecznej ochrony sądowej przepisów lub w trybie niezgodnym z tą zasadą, gdy intencjonalnie uniemożliwiono zbadanie tych kwestii przez sąd przed wręczeniem tego aktu?

| 2) | Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP w związku z art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zasada skutecznej ochrony sądowej zostaje naruszona w przypadku doręczenia aktu powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego po wystąpieniu przez sąd krajowy z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni prawa Unii, od odpowiedzi na które zależy ocena zgodności z prawem Unii przepisów krajowych, których zastosowanie umożliwiło wręczenie tego aktu? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP w związku z art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zasada skutecznej ochrony sądowej zostaje naruszona w przypadku doręczenia aktu powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego po wystąpieniu przez sąd krajowy z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni prawa Unii, od odpowiedzi na które zależy ocena zgodności z prawem Unii przepisów krajowych, których zastosowanie umożliwiło wręczenie tego aktu?

| 3) | Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że zasada skutecznej ochrony sądowej zostaje naruszona przez niezapewnienie prawa do sądu w przypadku doręczenia aktu powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu państwa członkowskiego w wyniku postępowania nominacyjnego przeprowadzonego z rażącym naruszeniem reguł prawa tego państwa dotyczących powoływania sędziów? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że zasada skutecznej ochrony sądowej zostaje naruszona przez niezapewnienie prawa do sądu w przypadku doręczenia aktu powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu państwa członkowskiego w wyniku postępowania nominacyjnego przeprowadzonego z rażącym naruszeniem reguł prawa tego państwa dotyczących powoływania sędziów?

| 4) | Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP w związku z art. 267 akapit 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zasadę skutecznej ochrony sądowej narusza utworzenie przez ustawodawcę krajowego w sądzie ostatniej instancji państwa członkowskiego jednostki organizacyjnej, która nie jest sądem w rozumieniu prawa Unii? |
| --- | --- |

4)

Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP w związku z art. 267 akapit 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zasadę skutecznej ochrony sądowej narusza utworzenie przez ustawodawcę krajowego w sądzie ostatniej instancji państwa członkowskiego jednostki organizacyjnej, która nie jest sądem w rozumieniu prawa Unii?

| 5) | Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP w związku z art. 267 akapit 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że o istnieniu stosunku służbowego i statusie jako sędziego osoby, której doręczono akt powołania do pełnienia urzędu sędziego sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego, nie może rozstrzygać właściwa w świetle prawa krajowego jednostka organizacyjna tego sądu, do której powołano tę osobę, złożona wyłącznie z osób, których akty powołania dotknięte są wadami wskazanymi w pytaniach nr 2-4, i która z tych przyczyn nie jest sądem w rozumieniu prawa Unii, lecz inna jednostka organizacyjna tego sądu spełniająca wymogi prawa Unii dla sądu? |
| --- | --- |

5)

Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP w związku z art. 267 akapit 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że o istnieniu stosunku służbowego i statusie jako sędziego osoby, której doręczono akt powołania do pełnienia urzędu sędziego sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego, nie może rozstrzygać właściwa w świetle prawa krajowego jednostka organizacyjna tego sądu, do której powołano tę osobę, złożona wyłącznie z osób, których akty powołania dotknięte są wadami wskazanymi w pytaniach nr 2-4, i która z tych przyczyn nie jest sądem w rozumieniu prawa Unii, lecz inna jednostka organizacyjna tego sądu spełniająca wymogi prawa Unii dla sądu?

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/7 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 9 lipca 2019 r. – Passenger Rights spółka akcyjna w Warszawie przeciwko Ryanair DAC w Dublinie (Irlandia)

(Sprawa C-519/19)

(2019/C 337/08)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Warszawie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Passenger Rights SA

Strona pozwana: Ryanair DAC w Dublinie (Irlandia)

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 b), 3 ust. 1,2 i 6 ust. l Dyrektywy 93/13 EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) i art. 25 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr. 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2)– w zakresie badania ważności umowy o jurysdykcję należy tak interpretować, że na brak indywidualnego negocjowania warunków umowy i nieuczciwe postanowienia umowne wynikające z umowy prorogacyjnej dotyczącej jurysdykcji może się powoływać także końcowy nabywca wierzytelności nabytej w drodze cesji od konsumenta, który sam jednak statusu konsumenta nie posiada?

---

(1)  Dz.U.1993, L 95, s. 29 Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 - 293

(2)  Dz.U.2012, L 351, s. 1

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/8 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel (Luksemburg) w dniu 25 lipca 2019 r. – Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg/JR

(Sprawa C-566/19)

(2019/C 337/09)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d’appel

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg

Druga strona postępowania: JR

Pytania prejudycjalne

Czy francuska prokuratura przy sądzie śledczym lub orzekającym, właściwa we Francji na podstawie prawa tego państwa do wydania europejskiego nakazu aresztowania, może być uznana za wydający nakaz organ sądowy, zgodnie z autonomicznym znaczeniem, wynikającym z art. 6 ust. 1 decyzji ramowej nr 2002/584/WSiSW Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. (1), w sytuacji gdy będąc uznaną za właściwą do kontroli, czy są spełnione przesłanki do wydania europejskiego nakazu aresztowania oraz właściwą do zbadania, czy jest ono proporcjonalne z uwagi na okoliczności wynikające z akt postępowania karnego, jest ona jednocześnie organem właściwym dla prowadzenia postępowania karnego w tej samej sprawie?

---

(1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi – oświadczenia niektórych państw członkowskich w sprawie przyjęcia decyzji ramowej (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).

---

Sąd

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/9 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/9

---

Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. – Sharif/Rada

(Sprawa T-540/19)

(2019/C 337/10)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ammar Sharif (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci J.-P. Buyle i L. Cloquet)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, w zakresie dotyczącym skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, w zakresie dotyczącym skarżącego;

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie w dotyczącym skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie w dotyczącym skarżącego;

| — | obciążenie Rady całością kosztów i wydatków poniesionych w postępowaniu, w tym kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącego. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady całością kosztów i wydatków poniesionych w postępowaniu, w tym kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych. Skarżący twierdzi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez uzasadnienie przyjętych wobec niego środków tym, że skarżący jest jakoby „wpływowym biznesmenem prowadzącym działalność w Syrii” w rozumieniu art. 27 ust. 2 lit. a) i art. 28 ust. 2 lit. a) decyzji 2013/255/WPZiB. Podważa on uznanie go za „wpływowego biznesmena”, a także wzruszalne domniemanie istnienia powiązania z reżimem syryjskim, które wynika z zaskarżonych aktów. Skarżący utrzymuje, że pomiędzy nim a reżimem syryjskim nie istnieje żadne powiązanie.
  Poza tym zgodnie z art. 27 ust. 3 i 28 ust. 3 decyzji 2013/255/WPZiB skarżący obala wzruszalne domniemania przewidziane w art. 27 ust. 2 lit. a) i art. 28 ust. 2 lit. a) tej decyzji, wykazując z własnej inicjatywy, że (i) nie jest lub już nie jest powiązany z reżimem syryjskim, (ii) że nie wywiera wpływu na ten reżim oraz (iii) że nie stwarza on rzeczywistego zagrożenia obejścia środków ograniczających przyjętych przez Radę w związku z sytuacją w Syrii.
  Zdaniem skarżącego, nie uwzględniając obalenia tego domniemania, Rada nadal popełnia oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych. Skarżący twierdzi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez uzasadnienie przyjętych wobec niego środków tym, że skarżący jest jakoby „wpływowym biznesmenem prowadzącym działalność w Syrii” w rozumieniu art. 27 ust. 2 lit. a) i art. 28 ust. 2 lit. a) decyzji 2013/255/WPZiB. Podważa on uznanie go za „wpływowego biznesmena”, a także wzruszalne domniemanie istnienia powiązania z reżimem syryjskim, które wynika z zaskarżonych aktów. Skarżący utrzymuje, że pomiędzy nim a reżimem syryjskim nie istnieje żadne powiązanie.

Poza tym zgodnie z art. 27 ust. 3 i 28 ust. 3 decyzji 2013/255/WPZiB skarżący obala wzruszalne domniemania przewidziane w art. 27 ust. 2 lit. a) i art. 28 ust. 2 lit. a) tej decyzji, wykazując z własnej inicjatywy, że (i) nie jest lub już nie jest powiązany z reżimem syryjskim, (ii) że nie wywiera wpływu na ten reżim oraz (iii) że nie stwarza on rzeczywistego zagrożenia obejścia środków ograniczających przyjętych przez Radę w związku z sytuacją w Syrii.

Zdaniem skarżącego, nie uwzględniając obalenia tego domniemania, Rada nadal popełnia oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prawa do wykonywania działalności zawodowej. Skarżący twierdzi, że poprzez przyjęte sankcje Rada w sposób nieunikniony naruszyła jego prawo własności, a także prawo do wykonywania działalności zawodowej, z naruszeniem protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zdaniem skarżącego nie można uniemożliwiać mu spokojnego korzystania z jego własności i wolności gospodarczej, co stanowi powód, dla którego należy stwierdzić nieważność zaskarżonych środków, w zakresie w jakim one go dotyczą. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prawa do wykonywania działalności zawodowej. Skarżący twierdzi, że poprzez przyjęte sankcje Rada w sposób nieunikniony naruszyła jego prawo własności, a także prawo do wykonywania działalności zawodowej, z naruszeniem protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zdaniem skarżącego nie można uniemożliwiać mu spokojnego korzystania z jego własności i wolności gospodarczej, co stanowi powód, dla którego należy stwierdzić nieważność zaskarżonych środków, w zakresie w jakim one go dotyczą.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/10 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/10

---

Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2019 r. – Shindler i in./Rada

(Sprawa T-541/19)

(2019/C 337/11)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) oraz pięciu innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności dorozumianej odmowy Rady Unii Europejskiej z dnia 3 lipca 2019 r. uznania bezczynności w odniesieniu do braku reakcji na wniosek z dnia 3 maja 2019 o odroczenie wyborów europejskich, które odbyły się pod koniec maja 2019 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności dorozumianej odmowy Rady Unii Europejskiej z dnia 3 lipca 2019 r. uznania bezczynności w odniesieniu do braku reakcji na wniosek z dnia 3 maja 2019 o odroczenie wyborów europejskich, które odbyły się pod koniec maja 2019 r.;

| — | orzeczenie, że Rada Europejska niezgodnie z prawem nie odroczyła wyborów europejskich, a zatem nie zmieniła dat przewidzianych w decyzji Rady (UE, Euratom) 2018/767 z dnia 22 maja 2018 r., aby umożliwić skarżącym brytyjskich aktywny udział w głosowaniu w wyborach europejskich w 2019 r., mającym zasadnicze znaczenie w szczególności w świetle ratyfikacji ewentualnego porozumienia o wystąpieniu pomiędzy Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem. |
| --- | --- |

—

orzeczenie, że Rada Europejska niezgodnie z prawem nie odroczyła wyborów europejskich, a zatem nie zmieniła dat przewidzianych w decyzji Rady (UE, Euratom) 2018/767 z dnia 22 maja 2018 r., aby umożliwić skarżącym brytyjskich aktywny udział w głosowaniu w wyborach europejskich w 2019 r., mającym zasadnicze znaczenie w szczególności w świetle ratyfikacji ewentualnego porozumienia o wystąpieniu pomiędzy Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem.

w konsekwencji;

| — | przyjęcie do wiadomości tej bezczynności; |
| --- | --- |

—

przyjęcie do wiadomości tej bezczynności;

| — | nakazanie Radzie Unii Europejskiej zapłatę każdemu ze skarżących kwoty 1 500 EUR z tytułu poniesionych przez nich kosztów obrony. |
| --- | --- |

—

nakazanie Radzie Unii Europejskiej zapłatę każdemu ze skarżących kwoty 1 500 EUR z tytułu poniesionych przez nich kosztów obrony.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia chronionego przez prawo Unii prawa skarżących do głosowania w wyborach europejskich. W ramach tego zarzutu skarżący podnoszą w szczególności:






  — | naruszenie art. 9 TUE, art. 20 TFUE i art. 21 TFUE oraz art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”); |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia chronionego przez prawo Unii prawa skarżących do głosowania w wyborach europejskich. W ramach tego zarzutu skarżący podnoszą w szczególności:

—

naruszenie art. 9 TUE, art. 20 TFUE i art. 21 TFUE oraz art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”);

| — | naruszenie zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań; |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań;

| — | naruszenie przez Radę zasady równego traktowania nierozerwalnie związanej z obywatelstwem europejskim, wynikającej z art. 20 i 39 karty, a także naruszenie art. 1 ust. 3 aktu z 1976 r. w związku z art. 14, ust. 3 TUE. |
| --- | --- |

—

naruszenie przez Radę zasady równego traktowania nierozerwalnie związanej z obywatelstwem europejskim, wynikającej z art. 20 i 39 karty, a także naruszenie art. 1 ust. 3 aktu z 1976 r. w związku z art. 14, ust. 3 TUE.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący potrójnego pozbawienia prawa do głosowania w wyborach europejskich poprzez niezgodną z prawem bezczynność Rady. W ramach tego zarzutu skarżący twierdzą w szczególności, że:






  — | Rada naruszyła prawa obywateli brytyjskich poprzez niepodważenie stosowania „15 year-rule” (zasady 15 lat) podczas wyborów europejskich, która poważnie narusza swobodę przemieszczania się i pobytu, zasadę dobrej administracji, a także uznaną w karcie zasadę równości wobec prawa do głosowania oraz naruszenie art. 3 protokołu 1 i art. 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący potrójnego pozbawienia prawa do głosowania w wyborach europejskich poprzez niezgodną z prawem bezczynność Rady. W ramach tego zarzutu skarżący twierdzą w szczególności, że:

—

Rada naruszyła prawa obywateli brytyjskich poprzez niepodważenie stosowania „15 year-rule” (zasady 15 lat) podczas wyborów europejskich, która poważnie narusza swobodę przemieszczania się i pobytu, zasadę dobrej administracji, a także uznaną w karcie zasadę równości wobec prawa do głosowania oraz naruszenie art. 3 protokołu 1 i art. 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;

| — | spóźnione odroczenie w dniu 11 kwietnia 2019 r. Brexitu, po zamknięciu krajowych list wyborców, stanowi naruszenie swobody przemieszczania się i pobytu, art. 50 TUE, zasady dobrej administracji, a także uznanej w karcie zasady równości wobec prawa do głosowania, art. 3 protokołu 1 oraz art. 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; |
| --- | --- |

—

spóźnione odroczenie w dniu 11 kwietnia 2019 r. Brexitu, po zamknięciu krajowych list wyborców, stanowi naruszenie swobody przemieszczania się i pobytu, art. 50 TUE, zasady dobrej administracji, a także uznanej w karcie zasady równości wobec prawa do głosowania, art. 3 protokołu 1 oraz art. 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;

| — | głosowanie w Zjednoczonym Królestwie jest niezgodne z prawem ze względu na pośpieszne odroczenie Brexitu oraz nadmierny formalizm w odniesieniu do obywateli europejskich niebędących Brytyjczykami, mieszkających z Zjednoczonym Królestwie. |
| --- | --- |

—

głosowanie w Zjednoczonym Królestwie jest niezgodne z prawem ze względu na pośpieszne odroczenie Brexitu oraz nadmierny formalizm w odniesieniu do obywateli europejskich niebędących Brytyjczykami, mieszkających z Zjednoczonym Królestwie.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem odmowy przez Radę Europejską stwierdzenia bezczynności i odroczenia wyborów europejskich. Odmowa ta oparta jest na decyzji Rady (UE, Euratom) z dnia 22 maja 2017 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej (dokument XT 21016/17), w tym załączniku do tej decyzji określającym wytyczne negocjacyjne wspomnianego porozumienia (dokument XT 21016/17 ADD 1 REV 2), które skarżący uważają za niezgodne z prawem. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem odmowy przez Radę Europejską stwierdzenia bezczynności i odroczenia wyborów europejskich. Odmowa ta oparta jest na decyzji Rady (UE, Euratom) z dnia 22 maja 2017 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej (dokument XT 21016/17), w tym załączniku do tej decyzji określającym wytyczne negocjacyjne wspomnianego porozumienia (dokument XT 21016/17 ADD 1 REV 2), które skarżący uważają za niezgodne z prawem.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/11 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/11

---

Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2019 r. – FV/Rada

(Sprawa T-542/19)

(2019/C 337/12)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: FV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna, a w konsekwencji: |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna, a w konsekwencji:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 maja 2019 r., doręczonej skarżącej w dniu 6 maja 2019 r. przez pana [X], Senior Legal Counsellor przy Radzie, a wydanej przez pana [Y] jako organ powołujący, zgodnie z którą „1. Skarżąca, urodzona w dniu 25 marca 1956 r. [poufne] (1), urzędnik w grupie zaszeregowania AST 7, zostaje skierowana na urlop w interesie służby na podstawie art. 42c regulaminu pracowniczego i może domagać się korzyści finansowych przewidzianych w tym artykule. 2. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2015 r.” |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 maja 2019 r., doręczonej skarżącej w dniu 6 maja 2019 r. przez pana [X], Senior Legal Counsellor przy Radzie, a wydanej przez pana [Y] jako organ powołujący, zgodnie z którą „1. Skarżąca, urodzona w dniu 25 marca 1956 r. [poufne] (1), urzędnik w grupie zaszeregowania AST 7, zostaje skierowana na urlop w interesie służby na podstawie art. 42c regulaminu pracowniczego i może domagać się korzyści finansowych przewidzianych w tym artykule. 2. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2015 r.”

| — | zasądzenie od Rady zapłaty kwoty 151 101,72 EUR tytułem naprawienia szkody materialnej i uszczerbku dla kariery zawodowej skarżącej, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia lub obniżenia tej kwoty w trakcie postępowania; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Rady zapłaty kwoty 151 101,72 EUR tytułem naprawienia szkody materialnej i uszczerbku dla kariery zawodowej skarżącej, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia lub obniżenia tej kwoty w trakcie postępowania;

| — | zasądzenie od Rady zapłaty 70 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę i za uszczerbek na reputacji skarżącego, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia lub obniżenia tej kwoty w trakcie postępowania; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Rady zapłaty 70 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę i za uszczerbek na reputacji skarżącego, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia lub obniżenia tej kwoty w trakcie postępowania;

| — | w każdym razie obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

w każdym razie obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE oraz podstawowych i ogólnych zasad prawa Unii, w szczególności poszanowania uzasadnionych oczekiwań, zasad dobrej administracji, dobrej wiary i pewności prawa oraz poszanowania zasady proporcjonalności.
  W tym względzie skarżąca uważa, że organ powołujący w oczywisty sposób nie zastosował i nie dokonał prawidłowej wykładni wyżej wymienionych przepisów i zasad, nie podejmując niezbędnych działań w celu zastosowania się do wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawie FV/Rada (T-750/16, EU:T:2018:972). Uważa ona również, że naruszyła ona zasadę wymagającą od administracji wydania decyzji, która nie byłaby nieproporcjonalna, tj. która byłaby konieczna do osiągnięcia celów, co wymaga, aby treść i forma decyzji były proporcjonalne do zamierzonego celu. Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie jej uzasadnionych oczekiwań co do tego, że organ powołujący prawidłowo i sumiennie zastosuje się do ww. wyroku T-750/16, nie tylko poprzez prawidłowe zastosowanie art. 266 TFUE, lecz również bez skutku retroaktywnego. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE oraz podstawowych i ogólnych zasad prawa Unii, w szczególności poszanowania uzasadnionych oczekiwań, zasad dobrej administracji, dobrej wiary i pewności prawa oraz poszanowania zasady proporcjonalności.

W tym względzie skarżąca uważa, że organ powołujący w oczywisty sposób nie zastosował i nie dokonał prawidłowej wykładni wyżej wymienionych przepisów i zasad, nie podejmując niezbędnych działań w celu zastosowania się do wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawie FV/Rada (T-750/16, EU:T:2018:972). Uważa ona również, że naruszyła ona zasadę wymagającą od administracji wydania decyzji, która nie byłaby nieproporcjonalna, tj. która byłaby konieczna do osiągnięcia celów, co wymaga, aby treść i forma decyzji były proporcjonalne do zamierzonego celu. Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie jej uzasadnionych oczekiwań co do tego, że organ powołujący prawidłowo i sumiennie zastosuje się do ww. wyroku T-750/16, nie tylko poprzez prawidłowe zastosowanie art. 266 TFUE, lecz również bez skutku retroaktywnego.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący, po pierwsze, naruszenia przez zaskarżoną decyzję przesłanek określonych w art. 42c regulaminu pracowniczego i w komunikacie do personelu nr 71/15 z dnia 23 października 2015 r., co stanowi zdaniem skarżącej naruszenie zasady, zgodnie z którą administracja ma obowiązek wydania decyzji wyłącznie w oparciu o prawnie dopuszczalne podstawy, tj. istotne i nieobarczone oczywistym błędem w ocenie co do okoliczności faktycznych lub prawnych, a po drugie, nadużycia proceduralnego.
  W tym względzie skarżąca uważa, że wydając zaskarżoną decyzję w tych okolicznościach, organ powołujący w sposób oczywisty nie zastosował i nie dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisów regulaminu pracowniczego i komunikatu do personelu, opierając swoją decyzję na nieprawidłowych podstawach faktycznych i prawnych. Twierdzi ona, że Rada nie uzasadniła interesu służby, któremu miała służyć, stosując art. 42c w odniesieniu do strony skarżącej ani nie określiła rzeczywistych potrzeb organizacyjnych, które wymagałyby rzekomego nabycia nowych umiejętności, których strona skarżąca nie byłaby w stanie nabyć, ani też organ powołujący nie zastąpił wyraźnie art. 42c postępowaniem dyscyplinarnym. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący, po pierwsze, naruszenia przez zaskarżoną decyzję przesłanek określonych w art. 42c regulaminu pracowniczego i w komunikacie do personelu nr 71/15 z dnia 23 października 2015 r., co stanowi zdaniem skarżącej naruszenie zasady, zgodnie z którą administracja ma obowiązek wydania decyzji wyłącznie w oparciu o prawnie dopuszczalne podstawy, tj. istotne i nieobarczone oczywistym błędem w ocenie co do okoliczności faktycznych lub prawnych, a po drugie, nadużycia proceduralnego.

W tym względzie skarżąca uważa, że wydając zaskarżoną decyzję w tych okolicznościach, organ powołujący w sposób oczywisty nie zastosował i nie dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisów regulaminu pracowniczego i komunikatu do personelu, opierając swoją decyzję na nieprawidłowych podstawach faktycznych i prawnych. Twierdzi ona, że Rada nie uzasadniła interesu służby, któremu miała służyć, stosując art. 42c w odniesieniu do strony skarżącej ani nie określiła rzeczywistych potrzeb organizacyjnych, które wymagałyby rzekomego nabycia nowych umiejętności, których strona skarżąca nie byłaby w stanie nabyć, ani też organ powołujący nie zastąpił wyraźnie art. 42c postępowaniem dyscyplinarnym.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku staranności. W tym względzie skarżąca uważa, że wydając zaskarżoną decyzję w tych okolicznościach, organ powołujący nie zachował równowagi, która wymaga, aby instytucja uwzględniła wszystkie czynniki mogące mieć wpływ na jej decyzję oraz zarówno interes służby, jak i interes zainteresowanego urzędnika. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku staranności. W tym względzie skarżąca uważa, że wydając zaskarżoną decyzję w tych okolicznościach, organ powołujący nie zachował równowagi, która wymaga, aby instytucja uwzględniła wszystkie czynniki mogące mieć wpływ na jej decyzję oraz zarówno interes służby, jak i interes zainteresowanego urzędnika.

---

(1)  Dane poufne zostały utajnione.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/12 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/12

---

Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. – Rumunia/Komisja

(Sprawa T-543/19)

(2019/C 337/13)

Język postępowania: rumuński

Strony

Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: C. Canțăr, M. Chicu, A. Rotăreanu i E. Gane, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie częściowej nieważności decyzji C(2019)4027 final z dnia 23 maja 2019 r., w sposób następujący:






  a) | w zakresie odnoszącym się do kwot wpisanych w kolumnach 2 i, wiersz 1 tabeli dotyczącej salda w treści decyzji C(2019)4027 wersja ostateczna, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia tych kwot z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 % środków przeznaczonych na priorytety 1 i 2 Programul Operațional 2014RO16M1OP001 Infrastructură Mare (programu operacyjnego dotyczącego wielkiej infrastruktury) (POIM)] |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie częściowej nieważności decyzji C(2019)4027 final z dnia 23 maja 2019 r., w sposób następujący:

a)

w zakresie odnoszącym się do kwot wpisanych w kolumnach 2 i, wiersz 1 tabeli dotyczącej salda w treści decyzji C(2019)4027 wersja ostateczna, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia tych kwot z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 % środków przeznaczonych na priorytety 1 i 2 Programul Operațional 2014RO16M1OP001 Infrastructură Mare (programu operacyjnego dotyczącego wielkiej infrastruktury) (POIM)]

| b) | w zakresie odnoszący się do obliczenia kwot w euro, które można przypisać, do funduszy na priorytety 1 i 2 POIM w załączniku do decyzji C(2019)4027 final, a dokładniej:






  — | części dotyczącej Fondo FC, punkt 1)– Plan finansowy – Tabela 18a – wers AP1 – kolumna C – Stopa współfinansowania – 75 % i zastąpienie przez 85 %, zgodnie z decyzją C(2018)8890 final, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia, z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 %, kwot zapisanych:






  — | w punkcie 3) – Załącznik 1 – riga AP1, kolumna F – Kwota, którą można przypisać funduszom i kolumna F7 – Kwota, którą można przypisać funduszom i kwota już wypłacona ograniczona do udziału funduszu; |
| --- | --- | --- | --- |

b)

w zakresie odnoszący się do obliczenia kwot w euro, które można przypisać, do funduszy na priorytety 1 i 2 POIM w załączniku do decyzji C(2019)4027 final, a dokładniej:

—

części dotyczącej Fondo FC, punkt 1)– Plan finansowy – Tabela 18a – wers AP1 – kolumna C – Stopa współfinansowania – 75 % i zastąpienie przez 85 %, zgodnie z decyzją C(2018)8890 final, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia, z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 %, kwot zapisanych:

—

w punkcie 3) – Załącznik 1 – riga AP1, kolumna F – Kwota, którą można przypisać funduszom i kolumna F7 – Kwota, którą można przypisać funduszom i kwota już wypłacona ograniczona do udziału funduszu;

| — | w punkcie 4) – Oliczenie salda rocznego – wers AP1, kolumna CA i kolumna R – Kwota, którą można przypisać funduszom; |
| --- | --- |

—

w punkcie 4) – Oliczenie salda rocznego – wers AP1, kolumna CA i kolumna R – Kwota, którą można przypisać funduszom;

| — | w punkcie 5) – Saldo roczne – kolumna T – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom; |
| --- | --- |

—

w punkcie 5) – Saldo roczne – kolumna T – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom;

| — | w punkcie 5) – Saldo roczne – kolumna V – wers „Do odzyskania”; |
| --- | --- |

—

w punkcie 5) – Saldo roczne – kolumna V – wers „Do odzyskania”;

| — | części dotyczącej funduszu EFRR, punkt 1 – Plan finansowy – Tabela 18a – wers AP2 – kolumna C – Stopa – 75 % i zastąpienie przez 85 %, zgodnie z decyzją C(2018)8890 final, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia, z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 %, kwot zapisanych:






  — | w punkcie 3 – Załącznik 1 – wers AP2, kolumna F – Kwota, którą moża przypisać funduszom i kolumna F7 – Kwota, którą można przypisać funduszom + kwota już wypłacona ograniczona do udziału funduszu; |
| --- | --- | --- |

—

części dotyczącej funduszu EFRR, punkt 1 – Plan finansowy – Tabela 18a – wers AP2 – kolumna C – Stopa – 75 % i zastąpienie przez 85 %, zgodnie z decyzją C(2018)8890 final, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia, z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 %, kwot zapisanych:

—

w punkcie 3 – Załącznik 1 – wers AP2, kolumna F – Kwota, którą moża przypisać funduszom i kolumna F7 – Kwota, którą można przypisać funduszom + kwota już wypłacona ograniczona do udziału funduszu;

| — | w punkcie 4 – Obliczenie salda rocznego – wers AP2, kolumna CA i kolumna R – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom; |
| --- | --- |

—

w punkcie 4 – Obliczenie salda rocznego – wers AP2, kolumna CA i kolumna R – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom;

| — | w punkcie 5 – Saldo roczne – kolumna T – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom; |
| --- | --- |

—

w punkcie 5 – Saldo roczne – kolumna T – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom;

| — | w punkcie 5 – Saldo roczne – kolumna V – wers „Do odzyskania”; |
| --- | --- |

—

w punkcie 5 – Saldo roczne – kolumna V – wers „Do odzyskania”;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący niewłaściwego wykonania uprawnień Komisji do obliczenia kwoty, która można przypisać funduszom, i naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań






  — | Rumunia uważa, że służby Komisji błędnie zastosowały stopę dofinansowania w wysokości 75 % do priorytetów 1 i 2 dotyczących sektora transport, ponieważ w momencie zatwierdzenia rozliczeń za rok obrotowy 2017-2018 skuteczna była decyzja C(2018)8890 final, która wprowadziła zmianę POIM poprzez zwiększenie stopy dofinansowania z 75 % na 85 % dla projektów dotyczących sektora transportu (priorytety 1 i 2 POIM) |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący niewłaściwego wykonania uprawnień Komisji do obliczenia kwoty, która można przypisać funduszom, i naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

—

Rumunia uważa, że służby Komisji błędnie zastosowały stopę dofinansowania w wysokości 75 % do priorytetów 1 i 2 dotyczących sektora transport, ponieważ w momencie zatwierdzenia rozliczeń za rok obrotowy 2017-2018 skuteczna była decyzja C(2018)8890 final, która wprowadziła zmianę POIM poprzez zwiększenie stopy dofinansowania z 75 % na 85 % dla projektów dotyczących sektora transportu (priorytety 1 i 2 POIM)

| — | Ponadto, mając na względzie jasne postanowienia decyzji C(2018)8890 final, a także brak w rozporządzeniu nr 1303/2013 przepisów, które ograniczałyby stosowanie stopy dofinansowania zatwierdzonej decyzją do bieżących lat obrotowych, Rumunia uważa, że poprzez brak zastosowania stopy dofinansowania w wysokości 85 % zatwierdzonej decyzją C(2018)8890 final zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- |

—

Ponadto, mając na względzie jasne postanowienia decyzji C(2018)8890 final, a także brak w rozporządzeniu nr 1303/2013 przepisów, które ograniczałyby stosowanie stopy dofinansowania zatwierdzonej decyzją do bieżących lat obrotowych, Rumunia uważa, że poprzez brak zastosowania stopy dofinansowania w wysokości 85 % zatwierdzonej decyzją C(2018)8890 final zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE i zasady dobrej administracji






  — | Rumunia twierdzi, że obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE został naruszony, ponieważ zaskarżona decyzja nie wskazuje podstawy prawnej dotyczącej powodów, dla których Komisja wyłączyła, w odniesieniu do toku obrotowego 2017-2018, zastosowanie zwiększonego współczynnika procentowego stopy dofinansowania w wysokości 85 %, ustanowionej na mocy decyzji C(2018)8890 final. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE i zasady dobrej administracji

—

Rumunia twierdzi, że obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE został naruszony, ponieważ zaskarżona decyzja nie wskazuje podstawy prawnej dotyczącej powodów, dla których Komisja wyłączyła, w odniesieniu do toku obrotowego 2017-2018, zastosowanie zwiększonego współczynnika procentowego stopy dofinansowania w wysokości 85 %, ustanowionej na mocy decyzji C(2018)8890 final.

| — | Ponadto Rumunia uważa, że wymijające stanowisko Komisji Europejskiej w procesie decyzyjnym zakończonym wydaniem decyzji C(2019)4027 final w połączeniu z opóźnioną odpowiedzią służb Komisji na kwestie podniesione przez władze rumuńskie stanowi naruszenie zasady dobrej administracji |
| --- | --- |

—

Ponadto Rumunia uważa, że wymijające stanowisko Komisji Europejskiej w procesie decyzyjnym zakończonym wydaniem decyzji C(2019)4027 final w połączeniu z opóźnioną odpowiedzią służb Komisji na kwestie podniesione przez władze rumuńskie stanowi naruszenie zasady dobrej administracji

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/14 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/14

---

Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2019 r. – Riginos Emporiki kai Mesitiki/EUIPO – Honda Motor (ONDA 1962)

(Sprawa T-548/19)

(2019/C 337/14)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Riginos Emporiki kai Mesitiki AE (Glyfada, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Oikonomidis)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Honda Motor Co. Ltd (Tokio, Japonia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ONDA 1962 w kolorach białym, czarnym i niebieskim – zgłoszenie nr 15 419 559

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie R 2384/2017-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, w taki sposób, aby odwołanie zostało uwzględnione, a sprzeciw został oddalony w całości; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, w taki sposób, aby odwołanie zostało uwzględnione, a sprzeciw został oddalony w całości;

| — | obciążenie pozwanego całością kosztów wynikających z postępowań lub związanych z postępowaniami przed Wydziałem Sprzeciwów, Izbą Odwoławczą oraz nininiejszym postępowaniem przed Sądem. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanego całością kosztów wynikających z postępowań lub związanych z postępowaniami przed Wydziałem Sprzeciwów, Izbą Odwoławczą oraz nininiejszym postępowaniem przed Sądem.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/15 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/15

---

Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2019 r. – Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate/Komisja

(Sprawa T-549/19)

(2019/C 337/15)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate mbH (Wedel, Niemcy) (przedstawiciel: P. von Czettritz, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga skierowana jest przeciwko art. 5 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 20.6.2019 r. przyznającej na postawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 726/2004 (1) pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Trecondi - treosulfan”.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy: Zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym naruszeniem prawa w ten sposób, że przy wykładni pojęcia „zadowalająca metoda” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (2) wbrew temu przepisowi zażądano od Trecondi danych w porównaniu z niedozwolonym wykorzystaniem melfalanu i cyklofosfamidu. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy: Zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym naruszeniem prawa w ten sposób, że przy wykładni pojęcia „zadowalająca metoda” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (2) wbrew temu przepisowi zażądano od Trecondi danych w porównaniu z niedozwolonym wykorzystaniem melfalanu i cyklofosfamidu.

| 2. | Zarzut drugi: Stanowi to również przekroczenie uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ uwzględnienie niedopuszczonych do obrotu zastosowań stanowi naruszenie terapeutycznych narusza właściwe „Zawiadomienia Komisji dotyczącego stosowania art. 3, 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych” z dnia 18 listopada 2016 r. (2016/C 424/03) (3). |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi: Stanowi to również przekroczenie uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ uwzględnienie niedopuszczonych do obrotu zastosowań stanowi naruszenie terapeutycznych narusza właściwe „Zawiadomienia Komisji dotyczącego stosowania art. 3, 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych” z dnia 18 listopada 2016 r. (2016/C 424/03) (3).

| 3. | Zarzut trzeci: Skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania, jak również zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań jako rezultat przekroczenia uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ Komisja przy ocenie istniejących zadowalających metod w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 nie stosowała już terapii kondycjonującej przed przeszczepieniem komórek macierzystych jako kryterium w toku postępowania, lecz samo przeszczepienie komórek macierzystych jako kryterium. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci: Skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania, jak również zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań jako rezultat przekroczenia uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ Komisja przy ocenie istniejących zadowalających metod w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 nie stosowała już terapii kondycjonującej przed przeszczepieniem komórek macierzystych jako kryterium w toku postępowania, lecz samo przeszczepienie komórek macierzystych jako kryterium.

| 4. | Zarzut czwarty: Ponadto ma miejsce oczywiste przekroczenie uprawnień dyskrecjonalnych przejawiające się w tym, że przy ocenie kwestii, czy w związku z Trecondi występuje„znacząca korzyść” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sposób błędny pod względem prawnym nie zostały uwzględnione wszystkie dane, lecz dane kliniczne uzyskane na podstawie pośrednich porównań jako metodologicznie nieważne. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty: Ponadto ma miejsce oczywiste przekroczenie uprawnień dyskrecjonalnych przejawiające się w tym, że przy ocenie kwestii, czy w związku z Trecondi występuje„znacząca korzyść” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sposób błędny pod względem prawnym nie zostały uwzględnione wszystkie dane, lecz dane kliniczne uzyskane na podstawie pośrednich porównań jako metodologicznie nieważne.

| 5. | Zarzut piąty: Wreszcie zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania jako szczególny rezultat nadużycia uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ pośrednie dane porównawcze nie zostały zaakceptowane z metodologicznego punktu widzenia, podczas gdy w przeszłości pośrednie dane porównawcze oparte na porównywalnych metodologiach zostały zaakceptowane w porównywalnych przypadkach. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty: Wreszcie zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania jako szczególny rezultat nadużycia uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ pośrednie dane porównawcze nie zostały zaakceptowane z metodologicznego punktu widzenia, podczas gdy w przeszłości pośrednie dane porównawcze oparte na porównywalnych metodologiach zostały zaakceptowane w porównywalnych przypadkach.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s.1).

(2)  Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2000 L 18, s.1)

(3)  Zawiadomienie Komisji dotyczące stosowania art. 3, 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2016, C 424, s. 3).

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/16 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/16

---

Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2019 r. – Nitto Pharmaceutical Industries/EUIPO – Chiesi Farmaceutici (NOSTER)

(Sprawa T-550/19)

(2019/C 337/16)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nitto Pharmaceutical Industries Ltd (Kioto, Japonia) (przedstawiciel: adwokat P. Voutilainen)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Chiesi Farmaceutici SpA (Parma, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego NOSTER – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 332 950

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2019 r. w sprawie R 2279/2018-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/17 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/17

---

Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2019 r. – Perfect Bar/EUIPO – (PERFECT BAR)

(Sprawa T-553/19)

(2019/C 337/17)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Perfect Bar LLC (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto, J. Gracia Albero, R. Seoane Lacayo i E. Cebollero González)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PERFECT BAR – zgłoszenie nr 15 374 085

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie R 371/2019-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i EUIPO. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i EUIPO.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/18 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/18

---

Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Klein/Komisja

(Sprawa T-562/19)

(2019/C 337/18)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Christoph Klein (Großgmain, Austria) (przedstawiciel: adwokat H.J. Ahlt)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom, gdyż pozostała bezczynna we wszczętej przez Niemcy w dniu 7 stycznia 1998 r. procedurze klauzuli ochronnej w odniesieniu do wyrobu medycznego oznaczonego znakiem CE „Inhaler Broncho-Air” i nie wydała decyzji zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42/EWG (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom, gdyż pozostała bezczynna we wszczętej przez Niemcy w dniu 7 stycznia 1998 r. procedurze klauzuli ochronnej w odniesieniu do wyrobu medycznego oznaczonego znakiem CE „Inhaler Broncho-Air” i nie wydała decyzji zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42/EWG (1);

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy: Komisja Europejska naruszyła art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42/EWG, gdyż od momentu wszczęcia w dniu 7 stycznia 1998 r. procedury klauzuli ochronnej w odniesieniu do wyrobu medycznego oznaczonego znakiem CE „Inhaler Broncho-Air” nie podjęła żadnej decyzji, przy czym nie przysługuje jej w tym zakresie żadne uznanie. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy: Komisja Europejska naruszyła art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42/EWG, gdyż od momentu wszczęcia w dniu 7 stycznia 1998 r. procedury klauzuli ochronnej w odniesieniu do wyrobu medycznego oznaczonego znakiem CE „Inhaler Broncho-Air” nie podjęła żadnej decyzji, przy czym nie przysługuje jej w tym zakresie żadne uznanie.

| 2. | Zarzut drugi: Z powodu niewydania decyzji (bezczynność) Komisja Europejska naruszyła art. 34 TFUE i prawo do swobodnego przepływu towarów w przypadku wyrobu medycznego „Inhaler Broncho-Air”. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi: Z powodu niewydania decyzji (bezczynność) Komisja Europejska naruszyła art. 34 TFUE i prawo do swobodnego przepływu towarów w przypadku wyrobu medycznego „Inhaler Broncho-Air”.

| 3. | Zarzut trzeci: Komisja Europejska naruszyła art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ w ten sposób odmówiono stronie skarżącej dostępu do kontroli decyzji i skorzystania z przysługującego jej prawa do obrony przed właściwym organem sądowym lub Trybunałem. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci: Komisja Europejska naruszyła art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ w ten sposób odmówiono stronie skarżącej dostępu do kontroli decyzji i skorzystania z przysługującego jej prawa do obrony przed właściwym organem sądowym lub Trybunałem.

| 4. | Zarzut czwarty: Komisja Europejska naruszyła art. 41 karty, ponieważ do tej pory nie zostały wysłuchane podmioty dotknięte krajowym zarządzeniem wprowadzającym zakaz i nie została wydana decyzja w rozsądnym terminie mimo wymogów prawa Unii określonych w art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42/EWG. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty: Komisja Europejska naruszyła art. 41 karty, ponieważ do tej pory nie zostały wysłuchane podmioty dotknięte krajowym zarządzeniem wprowadzającym zakaz i nie została wydana decyzja w rozsądnym terminie mimo wymogów prawa Unii określonych w art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42/EWG.

| 5. | Zarzut piąty: Nie wydając decyzji, Komisja Europejska naruszyła prawo strony skarżącej do własności przewidziane w art. 17 karty, gdyż wskutek tego strona skarżąca nie może wprowadzić swojego wyrobu „Inhaler Broncho-Air” do obrotu. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty: Nie wydając decyzji, Komisja Europejska naruszyła prawo strony skarżącej do własności przewidziane w art. 17 karty, gdyż wskutek tego strona skarżąca nie może wprowadzić swojego wyrobu „Inhaler Broncho-Air” do obrotu.

| 6. | Zarzut szósty: Bezczynność Komisji Europejskiej stanowi ponadto naruszenie art. 20 karty, zasady równości wobec prawa, gdyż instytucja ta wydała decyzję w porównywalnych przypadkach. Podobnie prowadzi to do naruszenia zasady niedyskryminacji wyrażonej w art. 21 karty. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty: Bezczynność Komisji Europejskiej stanowi ponadto naruszenie art. 20 karty, zasady równości wobec prawa, gdyż instytucja ta wydała decyzję w porównywalnych przypadkach. Podobnie prowadzi to do naruszenia zasady niedyskryminacji wyrażonej w art. 21 karty.

| 7. | Zarzut siódmy: Z powodu niewydania przez Komisję Europejską decyzji strona skarżąca jest od ponad 20 lat pozbawiona prawa do wykonywania pracy w swoim wybranym swobodnie zawodzie jako wynalazca „Inhaler Broncho-Air”, co stanowi naruszenie przez Komisję Europejską art. 15 karty. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy: Z powodu niewydania przez Komisję Europejską decyzji strona skarżąca jest od ponad 20 lat pozbawiona prawa do wykonywania pracy w swoim wybranym swobodnie zawodzie jako wynalazca „Inhaler Broncho-Air”, co stanowi naruszenie przez Komisję Europejską art. 15 karty.

---

(1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1).

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/19 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/19

---

Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Perfect Bar/EUIPO (PERFECT Bar)

(Sprawa T-563/19)

(2019/C 337/19)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Perfect Bar LLC (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto, J. Gracia Albero, R. Seoane Lacayo i E. Cebollero González)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PERFECT Bar – zgłoszenie nr 15 376 064

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2019 r. w sprawie R 372/2019-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i EUIPO. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i EUIPO.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/19 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/19

---

Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Lozano Arana i in./EUIPO – Coltejer (LIBERTADOR)

(Sprawa T-564/19)

(2019/C 337/20)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Antonio Lozano Arana (Cali, Kolumbia), Daniel Simon Benmaor (Marsylia, Francja), Marion Esther Benmaor (Marsylia), Valérie Brigitte Danielle Servant (Marrakesz, Maroko) (przedstawiciele: adwokat M. Angelier)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Coltejer SA (Itagüí, Antioquia, Kolumbia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciele spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy LIBERTADOR – unijny znak towarowy nr 9 067 414

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie R 2482/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych (prawo do obrony, prawo dostępu do sądu); |
| --- | --- |

—

Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych (prawo do obrony, prawo dostępu do sądu);

| — | Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/20 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/20

---

Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. – Tinnus Enterprises/EUIPO – Mystic Products Import & Export i Koopman International (Fluid distribution equipment)

(Sprawa T-574/19)

(2019/C 337/21)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat A. Odle i J. St Ville, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania), Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1431 829–0001

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2019 r. w sprawie R 1002/2018-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | zmianę zaskarżonej decyzji, w taki sposób, aby (i) uwzględnić odwołanie strony skarżącej; (ii) oddalić w całości wnioski nr ICD 10292 i nr ICD 10689 złożone przez wnioskujących o unieważnienie zarejestrowanego spornego wzoru wspólnotowego; (iii) obciążyć wnioskujących o unieważnienie kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień; tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień w celu rozpoznania kwestii z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002. |
| --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji, w taki sposób, aby (i) uwzględnić odwołanie strony skarżącej; (ii) oddalić w całości wnioski nr ICD 10292 i nr ICD 10689 złożone przez wnioskujących o unieważnienie zarejestrowanego spornego wzoru wspólnotowego; (iii) obciążyć wnioskujących o unieważnienie kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień; tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień w celu rozpoznania kwestii z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 i motywu 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 i motywu 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/21 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/21

---

Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2019 r. – The KaiKai Company Jaeger Wichmann/EUIPO (sprzęt gimnastyczny lub sportowy)

(Sprawa T-579/19)

(2019/C 337/22)

Język postępowania: niemiecki

Strona

Strona skarżąca: The KaiKai Company Jaeger Wichmann GbR (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Hellmann-Cordner)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny wzór: Zgłoszenie zbiorowe wzorów wspólnotowych (sprzęt gimnastyczny lub sportowy) – zgłoszenie nr 5807 179–0001–0012

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2019 r. w sprawie R 573/2019-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 16 stycznia 2019 r. w zakresie, w jakim nie uznano w niej pierwszeństwa wzorów wspólnotowych nr 5807179–0001–0012; uznanie zastrzeżonego pierwszeństwa z dnia 26 października 2017 r. oraz dokonanie skorygowanego ogłoszenia wzorów wspólnotowych ze wskazaniem pierwszeństwa; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 16 stycznia 2019 r. w zakresie, w jakim nie uznano w niej pierwszeństwa wzorów wspólnotowych nr 5807179–0001–0012; uznanie zastrzeżonego pierwszeństwa z dnia 26 października 2017 r. oraz dokonanie skorygowanego ogłoszenia wzorów wspólnotowych ze wskazaniem pierwszeństwa;

| — | zwrot opłaty za odwołanie; |
| --- | --- |

—

zwrot opłaty za odwołanie;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania; |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

| — | posiłkowo, przeprowadzenie rozprawy. |
| --- | --- |

—

posiłkowo, przeprowadzenie rozprawy.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 41 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 41 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/22 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/22

---

Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2019 r. – Novomatic/EUIPO – adp Gauselmann (Power stars)

(Sprawa T-588/19)

(2019/C 337/23)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Ringer)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: adp Gauselmann GmbH (Lübbecke, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Power Stars – zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 8 435 695

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2019 r. w sprawie R 2038/2018-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie dotyczące wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 8 435 695 dla towarów takich jak „sprzęt i oprogramowanie zwłaszcza do gier do kasyna i salonów gier, do automatów do gier, do maszyn typu slot, loteryjnych gier wideo lub gier loteryjnych poprzez internet, wyposażenie do kasyn, mianowicie stoły do ruletki, kola do ruletki; gry do kasyn, automaty do gier hazardowych i maszyny do gier hazardowych, zwłaszcza do użytku komercyjnego w kasynach i salonach gier hazardowych z lub bez wypłaty wygranej lub loterie przez internet; maszyny typu slot i/lub elektroniczne urządzenia do gier hazardowych z i bez możliwości wypłaty wygranej; maszyny typu slot i elektroniczne lub elektrotechniczne urządzenia do gier hazardowych, automaty do gier hazardowych, maszyny do gier hazardowych, maszyny typu slot uruchamiane przez wrzucenie monet, żetonów, banknotów, biletów lub przy pomocy elektronicznych, magnetycznych lub biometrycznych mediów pamięciowych, zwłaszcza do komercyjnego wykorzystywania w kasynach i salonach gier hazardowych z wyplata wygranej lub bez; obudowy do maszyn typu slot, urządzeń do loterii, automatów do gier hazardowych i urządzeń do gier hazardowych; elektryczne, elektroniczne lub elektromechaniczne urządzenia do prowadzenia gier bingo, loterii lub gier loteryjnych wideo i do biur bukmacherskich, połączone do pracy w sieci lub nie; elektropneumatyczne i elektryczne maszyny losujące (automaty do gier)” zostało oddalone, a także zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa w tym względzie, przedstawionego przez drugą stronę postępowania i, ponadto, obciążenie drugiej strony kosztami postępowania odwoławczego i w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie dotyczące wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 8 435 695 dla towarów takich jak „sprzęt i oprogramowanie zwłaszcza do gier do kasyna i salonów gier, do automatów do gier, do maszyn typu slot, loteryjnych gier wideo lub gier loteryjnych poprzez internet, wyposażenie do kasyn, mianowicie stoły do ruletki, kola do ruletki; gry do kasyn, automaty do gier hazardowych i maszyny do gier hazardowych, zwłaszcza do użytku komercyjnego w kasynach i salonach gier hazardowych z lub bez wypłaty wygranej lub loterie przez internet; maszyny typu slot i/lub elektroniczne urządzenia do gier hazardowych z i bez możliwości wypłaty wygranej; maszyny typu slot i elektroniczne lub elektrotechniczne urządzenia do gier hazardowych, automaty do gier hazardowych, maszyny do gier hazardowych, maszyny typu slot uruchamiane przez wrzucenie monet, żetonów, banknotów, biletów lub przy pomocy elektronicznych, magnetycznych lub biometrycznych mediów pamięciowych, zwłaszcza do komercyjnego wykorzystywania w kasynach i salonach gier hazardowych z wyplata wygranej lub bez; obudowy do maszyn typu slot, urządzeń do loterii, automatów do gier hazardowych i urządzeń do gier hazardowych; elektryczne, elektroniczne lub elektromechaniczne urządzenia do prowadzenia gier bingo, loterii lub gier loteryjnych wideo i do biur bukmacherskich, połączone do pracy w sieci lub nie; elektropneumatyczne i elektryczne maszyny losujące (automaty do gier)” zostało oddalone, a także zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa w tym względzie, przedstawionego przez drugą stronę postępowania i, ponadto, obciążenie drugiej strony kosztami postępowania odwoławczego i w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku;

| — | posiłkowo: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odwołanie dotyczące wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 8 435 695 dla wyżej wspomnianych towarów zostało oddalone, a także przekazanie sprawy do EUIPO, co się tyczy tej części decyzji; |
| --- | --- |

—

posiłkowo: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odwołanie dotyczące wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 8 435 695 dla wyżej wspomnianych towarów zostało oddalone, a także przekazanie sprawy do EUIPO, co się tyczy tej części decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 7.10.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 337/23 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 337/23

---

Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2019 r. – Gothe i Kunz/EUIPO – Aldi Einkauf (FAIR ZONE)

(Sprawa T-589/19)

(2019/C 337/24)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Oliver Gothe (Kolonia, Niemcy), Martin Kunz (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat K. Kruse)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FAIR ZONE” – unijny znak towarowy nr 16 977 852

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lipca 2019 r. w sprawie R 2253/2018-4.

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | oddalenie sprzeciwu Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG |
| --- | --- |

—

oddalenie sprzeciwu Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG

| — | obciążenie EUIPO @@ kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO @@ kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---