# Dziennik Urzędowy C 319/2019

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 319 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6223 września 2019 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 319

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6223 września 2019

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2019/C 319/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2019/C 319/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2019/C 319/02 | Sprawa C-40/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Fashion ID GmbH & Co.KG/Verbraucherzentrale NRW eV (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 2 lit. d) — Pojęcie administratora danych — Operator witryny internetowej, który umieścił w niej wtyczkę społecznościową umożliwiającą ujawnianie dostawcy tej wtyczki danych osobowych osoby odwiedzającej witrynę — Artykuł 7 lit. f) — Legalność przetwarzania danych — Uwzględnienie interesu operatora witryny internetowej lub interesu dostawcy wtyczki społecznościowej — Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) — Zgoda osoby, której dane dotyczą — Artykuł 10 — Przekazywanie informacji osobie, której dane dotyczą — Uregulowanie krajowe zezwalające stowarzyszeniom ochrony interesów konsumentów na występowanie przed sądem) | 2 |
| 2019/C 319/03 | Sprawa C-411/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Inter-Environnement Wallonie ASBL, Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen ASBL/Conseil des ministres (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Konwencja z Espoo — Konwencja z Aarhus — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 6 ust. 3 — Pojęcie przedsięwzięcia — Ocena skutków wywieranych na dany teren — Artykuł 6 ust. 4 — Pojęcie powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego — Ochrona dzikiego ptactwa — Dyrektywa 2009/147/WE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 2011/92/UE — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) — Pojęcie przedsięwzięcia — Artykuł 2 ust. 1 — Artykuł 4 ust. 1 — Ocena oddziaływania na środowisko — Artykuł 2 ust. 4 — Wyłączenie z przeprowadzenia oceny — Stopniowe zamykanie elektrowni jądrowych — Ustawodawstwo krajowe przewidujące z jednej strony wznowienie na okres niemal dziesięciu lat przemysłowej produkcji energii elektrycznej w zamkniętej elektrowni jądrowej, którego skutkiem jest przesunięcie o dziesięć lat pierwotnie wyznaczonej przez ustawodawcę krajowego daty jej wyłączenia i zakończenia przez nią działalności, a z drugiej strony przesunięcie, również o dziesięć lat, pierwotnie przewidzianego przez tego ustawodawcę terminu wyłączenia i zakończenia przemysłowej produkcji energii elektrycznej w działającej elektrowni jądrowej — Brak oceny oddziaływania na środowisko) | 3 |
| 2019/C 319/04 | Sprawa C-469/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — - Niemcy) — Funke Medien NRW GmbH/Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Artykuł 2 lit. a) — Prawo do zwielokrotniania — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Artykuł 5 ust. 2 i 3 — Wyjątki i ograniczenia — Zakres — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej) | 5 |
| 2019/C 319/05 | Sprawa C-476/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas/Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Próbkowanie (sampling) — Artykuł 2 lit. c) — Producenci fonogramów — Prawo do zwielokrotniania — Zwielokrotnianie częściowe — Artykuł 5 ust. 2 i 3 — Wyjątki i ograniczenia — Zakres — Artykuł 5 ust. 3 lit. d) — Cytowanie — Dyrektywa 2006/115/WE — Artykuł 9 ust. 1 lit. b) — Prawo do rozpowszechniania — Prawa podstawowe — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 13 — Wolność sztuki) | 6 |
| 2019/C 319/06 | Sprawa C-516/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Spiegel Online GmbH/Volker Beck (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Artykuł 5 ust. 3 — Wyjątki i ograniczenia — Zakres — Artykuł 5 ust. 3 lit. c) i d) — Sprawozdania z aktualnych wydarzeń — Cytowanie — Zastosowanie hiperlinków — Zgodne z prawem podanie do publicznej wiadomości — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 11 — Wolność wypowiedzi i informacji) | 7 |
| 2019/C 319/07 | Sprawa C-556/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — Alekszij Torubarov/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej — Wspólne procedury udzielania ochrony międzynarodowej — Dyrektywa 2013/32/UE — Artykuł 46 ust. 3 — Pełne rozpatrzenie ex nunc — Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do skutecznego środka prawnego — Zakres uprawnień sądu pierwszej instancji — Brak uprawnień o charakterze reformatoryjnym — Odmowa podporządkowania się orzeczeniu sądu przez właściwy organ administracyjny lub właściwy organ quasi-sądowy) | 8 |
| 2019/C 319/08 | Sprawa C-589/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña — Hiszpania) — Prenatal S.A./Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC) (Odesłanie prejudycjalne — Przywóz odzieży zgłoszonej niezgodnie z prawdą jako odzież pochodząca z Jamajki — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności celnych — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 — Decyzja Komisji Europejskiej o odrzuceniu wniosku w szczególnym przypadku — Ważność) | 9 |
| 2019/C 319/09 | Sprawa C-620/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) — Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe/Fővárosi Törvényszék (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Procedury odwoławcze — Dyrektywa 89/665/EWG — Dyrektywa 92/13/EWG — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Zasady skuteczności i równoważności — Skarga o rewizję orzeczeń sądowych naruszających prawo Unii — Odpowiedzialność państw członkowskich w przypadku naruszenia prawa Unii przez sądy krajowe — Ocena objętej odszkodowaniem szkody) | 10 |
| 2019/C 319/10 | Sprawa C-654/17 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Bayerische Motoren Werke AG/Komisja Europejska, Freistaat Sachsen (Odwołanie — Pomoc państwa — Regionalna pomoc inwestycyjna — Pomoc dla dużych projektów inwestycyjnych — Pomoc w części niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Artykuł 107 ust. 3 TFUE — Konieczność pomocy — Artykuł 108 ust. 3 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 — Pomoc przekraczająca próg indywidualnego zgłoszenia — Zgłoszenie — Zakres wyłączenia grupowego — Odwołanie wzajemne — Dopuszczenie interwencji przed Sądem Unii Europejskiej — Dopuszczalność) | 11 |
| 2019/C 319/11 | Sprawa C-659/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)/Azienda Napoletana Mobilità SpA (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Pomoc w zakresie zatrudnienia — Zwolnienie ze składek na ubezpieczenie społeczne związanych z umowami o szkolenie i pracę — Decyzja 2000/128/WE — Systemy pomocy przyznanej przez Włochy w zakresie działań wspierających zatrudnienie — Pomoc w części niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Zastosowanie decyzji 2000/128/WE względem przedsiębiorstwa świadczącego na zasadzie wyłączności usługi lokalnego transportu publicznego bezpośrednio powierzone mu przez gminę — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pojęcie zakłócenia konkurencji — Pojęcie wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi) | 12 |
| 2019/C 319/12 | Sprawa C-680/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht — Niderlandy) — Sumanan Vethanayagam, Sobitha Sumanan, Kamalaranee Vethanayagam/Minister van Buitenlandse Zaken (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Wspólnotowy kodeks wizowy — Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 — Artykuł 5 — Państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy i podjęcia decyzji w jego sprawie — Artykuł 8 — Porozumienie o reprezentacji — Artykuł 32 ust. 3 — Odwołanie od decyzji o odmowie wydania wizy — Państwo członkowskie właściwe do orzekania w przedmiocie odwołania w przypadku zawarcia porozumienia o reprezentacji — Uprawnieni do wniesienia odwołania) | 13 |
| 2019/C 319/13 | Sprawa C-38/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Massimowi Gambinowi, Shpetimowi Hyce (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Dyrektywa 2012/29/UE — Normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw — Artykuły 16 i 18 — Przesłuchanie ofiary przez sąd karny pierwszej instancji — Zmiana składu orzekającego — Ponowne przesłuchanie ofiary na wniosek jednej ze stron postępowania — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 47 i 48 — Prawo do rzetelnego procesu i prawo do obrony — Zasada bezpośredniości — Zakres — Prawo ofiary do ochrony w trakcie postępowania karnego) | 14 |
| 2019/C 319/14 | Sprawa C-124/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Red Bull GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Marques, Optimum Mark sp. z o.o. (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 4 i art. 7 ust. 1 lit. a) — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Kombinacja dwóch kolorów jako takich — Brak dokładnych dyspozycji dotyczących określonego z góry i stałego sposobu połączenia kolorów) | 14 |
| 2019/C 319/15 | Sprawa C-209/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy 2006/123/WE i art. 49 i 56 TFUE — Ograniczenia i wymogi dotyczące położenia siedziby, formy prawnej, własności udziałów i działalności wielodyscyplinarnej w odniesieniu do spółek inżynierów budownictwa, rzeczników patentowych i lekarzy weterynarii) | 15 |
| 2019/C 319/16 | Sprawa C-354/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bacău — Rumunia) — Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu SC przeciwko/Blue Air — Airline Management Solutions Srl (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Transport lotniczy — Odmowa przyjęcia na pokład — Pojęcia odszkodowania i dalszego odszkodowania — Rodzaj szkody podlegającej naprawieniu — Szkoda majątkowa i krzywda — Odliczenie — Dalsze odszkodowanie — Pomoc — Informacje dostarczone pasażerom) | 16 |
| 2019/C 319/17 | Sprawa C-359/18 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Europejska Agencja Leków/Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd, Komisja Europejska (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 — Sieroce produkty lecznicze — Artykuł 5 — Wniosek o oznaczenie produktu leczniczego jako sierocy produkt leczniczy — Zatwierdzenie — Istnienie uprzedniego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla tego samego produktu leczniczego) | 17 |
| 2019/C 319/18 | Sprawa C-388/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt A/B (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Dyrektywa 2006/112/WE — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Artykuł 288 akapit pierwszy pkt 1 i art. 315 — Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw — Procedura szczególna dla podatników pośredników — Podatnik pośrednik objęty procedurą marży — Roczny obrót decydujący o zastosowaniu procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw — Marża lub pobrane kwoty) | 17 |
| 2019/C 319/19 | Sprawa C-436/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd/Komisja Europejska, Eurofer, Association Européenne de l'Acier, ASBL (Odwołanie — Dumping — Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych produktów pochodzących z Chin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) — Wartość normalna — Ustalenie na podstawie ceny w państwie trzecim o gospodarce rynkowej — Wybór odpowiedniego państwa trzeciego — Państwo trzecie o gospodarce rynkowej będące przedmiotem tego samego dochodzenia — Dostosowania) | 18 |
| 2019/C 319/20 | Sprawa C-451/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla — Węgry) — Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft./DAF TRUCKS N.V. (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 7 pkt 2 — Postępowanie, którego przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego — Miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę — Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła — Żądanie naprawienia szkody spowodowanej przez porozumienie uznane za niezgodne z art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym) | 19 |
| 2019/C 319/21 | Sprawa C-481/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2012/39/UE — Wymogi techniczne dotyczące badania tkanek i komórek ludzkich — Niepowiadomienie lub brak transpozycji w wyznaczonym terminie) | 19 |
| 2019/C 319/22 | Sprawa C-438/18: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 15 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) — Portugalia) — Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA/Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólny system podatkowy mający zastosowanie do połączeń, podziałów, częściowych podziałów, wniesienia aktywów i wymiany akcji pomiędzy spółkami różnych państw członkowskich — Dyrektywa 90/434/EWG — Artykuły 4 i 11 — Dyrektywa 2009/133/WE — Artykuły 4 i 15 — Tak zwane połączenie odwrotne — System podatkowy prowadzący do tego, że w przypadku tak zwanego połączenia odwrotnego koszty poniesione przez spółkę dominującą związane z pożyczką zaciągniętą przez nią w celu zakupu akcji przejmującej spółki zależnej, które podlegają odliczeniu po stronie owej spółki dominującej, nie są uznawane za podlegające odliczeniu po stronie owej spółki zależnej) | 20 |
| 2019/C 319/23 | Sprawa C-530/18: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Ilfov — Rumunia) — EP/FO (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 15 — Przekazanie sprawy sądowi innego państwa członkowskiego, lepiej umiejscowionemu dla jej osądzenia — Wyjątek od zasady jurysdykcji ogólnej sądu miejsca zwykłego pobytu dziecka — Szczególny związek z innym państwem członkowskim — Kryteria pozwalające na ustalenie sądu lepiej umiejscowionego dla osądzenia sprawy — Istnienie różnych norm prawnych — Dobro dziecka) | 21 |
| 2019/C 319/24 | Sprawa C-103/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 24 de Madrid (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2019 r. — Sindicato Único de Sanidad e Higiene de la Comunidad de Madrid y Sindicato de Sanidad de Madrid de la CGT/Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid | 22 |
| 2019/C 319/25 | Sprawa C-150/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koszalinie (Polska) w dniu 21 lutego 2019 r. — V.C. Sp. z o.o. przeciwko P.K. | 23 |
| 2019/C 319/26 | Sprawa C-396/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 marca 2019 r. w sprawie T-730/16, Espírito Santo Financial Group/EBC, wniesione w dniu 22 maja 2019 r. przez Europejski Bank Centralny | 24 |
| 2019/C 319/27 | Sprawa C-506/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 maja 2019 r. w sprawie T-434/15, Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada., wniesione w dniu 2 lipca 2019 r. przez Islamic Republic of Iran Shipping Lines; Hafize Darya Shipping Lines (HDSL); Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID); Khazar Sea Shipping Lines Co.; Rahbaran Omid Darya Ship Management Co.; Irinvestship Ltd i IRISL Europe GmbH | 25 |
| 2019/C 319/28 | Sprawa C-511/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 4 lipca 2019 r. — AB v Olympiako Athlitiko Kentro Athinon — Spyros Louis | 26 |
| 2019/C 319/29 | Sprawa C-594/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 17 maja 2019 r. w sprawie T-764/15, Deutsche Lufthansa AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 sierpnia 2019 r. przez Deutsche Lufthansa AG | 28 |
| | Sąd |
| 2019/C 319/30 | Sprawa T-516/19: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. — VDV eTicket Service/Komisja i INEA | 29 |
| 2019/C 319/31 | Sprawa T-545/19: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2019 r. — Global Steel Wire i in./Komisja | 30 |
| 2019/C 319/32 | Sprawa T-554/19: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Hiszpania/Komisja | 31 |
| 2019/C 319/33 | Sprawa T-558/19: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2019 r. — Luz Saúde/EUIPO — Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH TRAINING, RESEARCH & INNOVATION CENTER | 32 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2019/C 319/02

Sprawa C-40/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Fashion ID GmbH & Co.KG/Verbraucherzentrale NRW eV (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 2 lit. d) — Pojęcie administratora danych — Operator witryny internetowej, który umieścił w niej wtyczkę społecznościową umożliwiającą ujawnianie dostawcy tej wtyczki danych osobowych osoby odwiedzającej witrynę — Artykuł 7 lit. f) — Legalność przetwarzania danych — Uwzględnienie interesu operatora witryny internetowej lub interesu dostawcy wtyczki społecznościowej — Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) — Zgoda osoby, której dane dotyczą — Artykuł 10 — Przekazywanie informacji osobie, której dane dotyczą — Uregulowanie krajowe zezwalające stowarzyszeniom ochrony interesów konsumentów na występowanie przed sądem)

2

2019/C 319/03

Sprawa C-411/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Inter-Environnement Wallonie ASBL, Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen ASBL/Conseil des ministres (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Konwencja z Espoo — Konwencja z Aarhus — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 6 ust. 3 — Pojęcie przedsięwzięcia — Ocena skutków wywieranych na dany teren — Artykuł 6 ust. 4 — Pojęcie powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego — Ochrona dzikiego ptactwa — Dyrektywa 2009/147/WE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 2011/92/UE — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) — Pojęcie przedsięwzięcia — Artykuł 2 ust. 1 — Artykuł 4 ust. 1 — Ocena oddziaływania na środowisko — Artykuł 2 ust. 4 — Wyłączenie z przeprowadzenia oceny — Stopniowe zamykanie elektrowni jądrowych — Ustawodawstwo krajowe przewidujące z jednej strony wznowienie na okres niemal dziesięciu lat przemysłowej produkcji energii elektrycznej w zamkniętej elektrowni jądrowej, którego skutkiem jest przesunięcie o dziesięć lat pierwotnie wyznaczonej przez ustawodawcę krajowego daty jej wyłączenia i zakończenia przez nią działalności, a z drugiej strony przesunięcie, również o dziesięć lat, pierwotnie przewidzianego przez tego ustawodawcę terminu wyłączenia i zakończenia przemysłowej produkcji energii elektrycznej w działającej elektrowni jądrowej — Brak oceny oddziaływania na środowisko)

3

2019/C 319/04

Sprawa C-469/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — - Niemcy) — Funke Medien NRW GmbH/Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Artykuł 2 lit. a) — Prawo do zwielokrotniania — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Artykuł 5 ust. 2 i 3 — Wyjątki i ograniczenia — Zakres — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej)

5

2019/C 319/05

Sprawa C-476/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas/Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Próbkowanie (sampling) — Artykuł 2 lit. c) — Producenci fonogramów — Prawo do zwielokrotniania — Zwielokrotnianie częściowe — Artykuł 5 ust. 2 i 3 — Wyjątki i ograniczenia — Zakres — Artykuł 5 ust. 3 lit. d) — Cytowanie — Dyrektywa 2006/115/WE — Artykuł 9 ust. 1 lit. b) — Prawo do rozpowszechniania — Prawa podstawowe — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 13 — Wolność sztuki)

6

2019/C 319/06

Sprawa C-516/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Spiegel Online GmbH/Volker Beck (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Artykuł 5 ust. 3 — Wyjątki i ograniczenia — Zakres — Artykuł 5 ust. 3 lit. c) i d) — Sprawozdania z aktualnych wydarzeń — Cytowanie — Zastosowanie hiperlinków — Zgodne z prawem podanie do publicznej wiadomości — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 11 — Wolność wypowiedzi i informacji)

7

2019/C 319/07

Sprawa C-556/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — Alekszij Torubarov/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej — Wspólne procedury udzielania ochrony międzynarodowej — Dyrektywa 2013/32/UE — Artykuł 46 ust. 3 — Pełne rozpatrzenie ex nunc — Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do skutecznego środka prawnego — Zakres uprawnień sądu pierwszej instancji — Brak uprawnień o charakterze reformatoryjnym — Odmowa podporządkowania się orzeczeniu sądu przez właściwy organ administracyjny lub właściwy organ quasi-sądowy)

8

2019/C 319/08

Sprawa C-589/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña — Hiszpania) — Prenatal S.A./Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC) (Odesłanie prejudycjalne — Przywóz odzieży zgłoszonej niezgodnie z prawdą jako odzież pochodząca z Jamajki — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności celnych — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 — Decyzja Komisji Europejskiej o odrzuceniu wniosku w szczególnym przypadku — Ważność)

9

2019/C 319/09

Sprawa C-620/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) — Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe/Fővárosi Törvényszék (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Procedury odwoławcze — Dyrektywa 89/665/EWG — Dyrektywa 92/13/EWG — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Zasady skuteczności i równoważności — Skarga o rewizję orzeczeń sądowych naruszających prawo Unii — Odpowiedzialność państw członkowskich w przypadku naruszenia prawa Unii przez sądy krajowe — Ocena objętej odszkodowaniem szkody)

10

2019/C 319/10

Sprawa C-654/17 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Bayerische Motoren Werke AG/Komisja Europejska, Freistaat Sachsen (Odwołanie — Pomoc państwa — Regionalna pomoc inwestycyjna — Pomoc dla dużych projektów inwestycyjnych — Pomoc w części niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Artykuł 107 ust. 3 TFUE — Konieczność pomocy — Artykuł 108 ust. 3 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 — Pomoc przekraczająca próg indywidualnego zgłoszenia — Zgłoszenie — Zakres wyłączenia grupowego — Odwołanie wzajemne — Dopuszczenie interwencji przed Sądem Unii Europejskiej — Dopuszczalność)

11

2019/C 319/11

Sprawa C-659/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)/Azienda Napoletana Mobilità SpA (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Pomoc w zakresie zatrudnienia — Zwolnienie ze składek na ubezpieczenie społeczne związanych z umowami o szkolenie i pracę — Decyzja 2000/128/WE — Systemy pomocy przyznanej przez Włochy w zakresie działań wspierających zatrudnienie — Pomoc w części niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Zastosowanie decyzji 2000/128/WE względem przedsiębiorstwa świadczącego na zasadzie wyłączności usługi lokalnego transportu publicznego bezpośrednio powierzone mu przez gminę — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pojęcie zakłócenia konkurencji — Pojęcie wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi)

12

2019/C 319/12

Sprawa C-680/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht — Niderlandy) — Sumanan Vethanayagam, Sobitha Sumanan, Kamalaranee Vethanayagam/Minister van Buitenlandse Zaken (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Wspólnotowy kodeks wizowy — Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 — Artykuł 5 — Państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy i podjęcia decyzji w jego sprawie — Artykuł 8 — Porozumienie o reprezentacji — Artykuł 32 ust. 3 — Odwołanie od decyzji o odmowie wydania wizy — Państwo członkowskie właściwe do orzekania w przedmiocie odwołania w przypadku zawarcia porozumienia o reprezentacji — Uprawnieni do wniesienia odwołania)

13

2019/C 319/13

Sprawa C-38/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Massimowi Gambinowi, Shpetimowi Hyce (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Dyrektywa 2012/29/UE — Normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw — Artykuły 16 i 18 — Przesłuchanie ofiary przez sąd karny pierwszej instancji — Zmiana składu orzekającego — Ponowne przesłuchanie ofiary na wniosek jednej ze stron postępowania — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 47 i 48 — Prawo do rzetelnego procesu i prawo do obrony — Zasada bezpośredniości — Zakres — Prawo ofiary do ochrony w trakcie postępowania karnego)

14

2019/C 319/14

Sprawa C-124/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Red Bull GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Marques, Optimum Mark sp. z o.o. (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 4 i art. 7 ust. 1 lit. a) — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Kombinacja dwóch kolorów jako takich — Brak dokładnych dyspozycji dotyczących określonego z góry i stałego sposobu połączenia kolorów)

14

2019/C 319/15

Sprawa C-209/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy 2006/123/WE i art. 49 i 56 TFUE — Ograniczenia i wymogi dotyczące położenia siedziby, formy prawnej, własności udziałów i działalności wielodyscyplinarnej w odniesieniu do spółek inżynierów budownictwa, rzeczników patentowych i lekarzy weterynarii)

15

2019/C 319/16

Sprawa C-354/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bacău — Rumunia) — Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu SC przeciwko/Blue Air — Airline Management Solutions Srl (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Transport lotniczy — Odmowa przyjęcia na pokład — Pojęcia odszkodowania i dalszego odszkodowania — Rodzaj szkody podlegającej naprawieniu — Szkoda majątkowa i krzywda — Odliczenie — Dalsze odszkodowanie — Pomoc — Informacje dostarczone pasażerom)

16

2019/C 319/17

Sprawa C-359/18 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Europejska Agencja Leków/Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd, Komisja Europejska (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 — Sieroce produkty lecznicze — Artykuł 5 — Wniosek o oznaczenie produktu leczniczego jako sierocy produkt leczniczy — Zatwierdzenie — Istnienie uprzedniego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla tego samego produktu leczniczego)

17

2019/C 319/18

Sprawa C-388/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt A/B (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Dyrektywa 2006/112/WE — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Artykuł 288 akapit pierwszy pkt 1 i art. 315 — Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw — Procedura szczególna dla podatników pośredników — Podatnik pośrednik objęty procedurą marży — Roczny obrót decydujący o zastosowaniu procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw — Marża lub pobrane kwoty)

17

2019/C 319/19

Sprawa C-436/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd/Komisja Europejska, Eurofer, Association Européenne de l'Acier, ASBL (Odwołanie — Dumping — Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych produktów pochodzących z Chin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) — Wartość normalna — Ustalenie na podstawie ceny w państwie trzecim o gospodarce rynkowej — Wybór odpowiedniego państwa trzeciego — Państwo trzecie o gospodarce rynkowej będące przedmiotem tego samego dochodzenia — Dostosowania)

18

2019/C 319/20

Sprawa C-451/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla — Węgry) — Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft./DAF TRUCKS N.V. (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 7 pkt 2 — Postępowanie, którego przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego — Miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę — Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła — Żądanie naprawienia szkody spowodowanej przez porozumienie uznane za niezgodne z art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym)

19

2019/C 319/21

Sprawa C-481/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2012/39/UE — Wymogi techniczne dotyczące badania tkanek i komórek ludzkich — Niepowiadomienie lub brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

19

2019/C 319/22

Sprawa C-438/18: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 15 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) — Portugalia) — Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA/Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólny system podatkowy mający zastosowanie do połączeń, podziałów, częściowych podziałów, wniesienia aktywów i wymiany akcji pomiędzy spółkami różnych państw członkowskich — Dyrektywa 90/434/EWG — Artykuły 4 i 11 — Dyrektywa 2009/133/WE — Artykuły 4 i 15 — Tak zwane połączenie odwrotne — System podatkowy prowadzący do tego, że w przypadku tak zwanego połączenia odwrotnego koszty poniesione przez spółkę dominującą związane z pożyczką zaciągniętą przez nią w celu zakupu akcji przejmującej spółki zależnej, które podlegają odliczeniu po stronie owej spółki dominującej, nie są uznawane za podlegające odliczeniu po stronie owej spółki zależnej)

20

2019/C 319/23

Sprawa C-530/18: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Ilfov — Rumunia) — EP/FO (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 15 — Przekazanie sprawy sądowi innego państwa członkowskiego, lepiej umiejscowionemu dla jej osądzenia — Wyjątek od zasady jurysdykcji ogólnej sądu miejsca zwykłego pobytu dziecka — Szczególny związek z innym państwem członkowskim — Kryteria pozwalające na ustalenie sądu lepiej umiejscowionego dla osądzenia sprawy — Istnienie różnych norm prawnych — Dobro dziecka)

21

2019/C 319/24

Sprawa C-103/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 24 de Madrid (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2019 r. — Sindicato Único de Sanidad e Higiene de la Comunidad de Madrid y Sindicato de Sanidad de Madrid de la CGT/Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

22

2019/C 319/25

Sprawa C-150/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koszalinie (Polska) w dniu 21 lutego 2019 r. — V.C. Sp. z o.o. przeciwko P.K.

23

2019/C 319/26

Sprawa C-396/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 marca 2019 r. w sprawie T-730/16, Espírito Santo Financial Group/EBC, wniesione w dniu 22 maja 2019 r. przez Europejski Bank Centralny

24

2019/C 319/27

Sprawa C-506/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 maja 2019 r. w sprawie T-434/15, Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada., wniesione w dniu 2 lipca 2019 r. przez Islamic Republic of Iran Shipping Lines; Hafize Darya Shipping Lines (HDSL); Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID); Khazar Sea Shipping Lines Co.; Rahbaran Omid Darya Ship Management Co.; Irinvestship Ltd i IRISL Europe GmbH

25

2019/C 319/28

Sprawa C-511/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 4 lipca 2019 r. — AB v Olympiako Athlitiko Kentro Athinon — Spyros Louis

26

2019/C 319/29

Sprawa C-594/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 17 maja 2019 r. w sprawie T-764/15, Deutsche Lufthansa AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 sierpnia 2019 r. przez Deutsche Lufthansa AG

28

Sąd

2019/C 319/30

Sprawa T-516/19: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. — VDV eTicket Service/Komisja i INEA

29

2019/C 319/31

Sprawa T-545/19: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2019 r. — Global Steel Wire i in./Komisja

30

2019/C 319/32

Sprawa T-554/19: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Hiszpania/Komisja

31

2019/C 319/33

Sprawa T-558/19: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2019 r. — Luz Saúde/EUIPO — Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH TRAINING, RESEARCH & INNOVATION CENTER

32

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/1 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2019/C 319/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 312 z 16.9.2019

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 305 z 9.9.2019

Dz.U. C 295 z 2.9.2019

Dz.U. C 288 z 26.8.2019

Dz.U. C 280 z 19.8.2019

Dz.U. C 270 z 12.8.2019

Dz.U. C 263 z 5.8.2019

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/2 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/2

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Fashion ID GmbH & Co.KG/Verbraucherzentrale NRW eV

(Sprawa C-40/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 2 lit. d) - Pojęcie „administratora danych” - Operator witryny internetowej, który umieścił w niej wtyczkę społecznościową umożliwiającą ujawnianie dostawcy tej wtyczki danych osobowych osoby odwiedzającej witrynę - Artykuł 7 lit. f) - Legalność przetwarzania danych - Uwzględnienie interesu operatora witryny internetowej lub interesu dostawcy wtyczki społecznościowej - Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) - Zgoda osoby, której dane dotyczą - Artykuł 10 - Przekazywanie informacji osobie, której dane dotyczą - Uregulowanie krajowe zezwalające stowarzyszeniom ochrony interesów konsumentów na występowanie przed sądem)

(2019/C 319/02)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fashion ID GmbH & Co.KG

Strona pozwana: Verbraucherzentrale NRW eV

przy udziale: Facebook Ireland Ltd, Landesbeauftragte für Datenschutz und Informationsfreiheit Nordrhein-Westfalen

Sentencja

| 1) | Artykuły 22–24 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zezwalającemu stowarzyszeniom ochrony interesów konsumentów na występowanie przed sądem przeciwko domniemanemu sprawcy naruszenia ochrony danych osobowych. |
| --- | --- |

1)

Artykuły 22–24 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zezwalającemu stowarzyszeniom ochrony interesów konsumentów na występowanie przed sądem przeciwko domniemanemu sprawcy naruszenia ochrony danych osobowych.

| 2) | Operatora witryny internetowej, takiego jak Fashion ID GmbH & Co. KG, który umieszcza we wspomnianej witrynie wtyczkę społecznościową umożliwiającą przeglądarce osoby odwiedzającej tę witrynę pobieranie treści od dostawcy wspomnianej wtyczki i przekazywanie w tym celu temu dostawcy danych osobowych osoby odwiedzającej, można uznać za administratora danych w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46. Jego odpowiedzialność jest jednak ograniczona do operacji lub do zestawu operacji przetwarzania danych osobowych, której lub których cele i sposoby rzeczywiście on określa, mianowicie gromadzenia rozpatrywanych danych i ich ujawniania poprzez transmisję. |
| --- | --- |

2)

Operatora witryny internetowej, takiego jak Fashion ID GmbH & Co. KG, który umieszcza we wspomnianej witrynie wtyczkę społecznościową umożliwiającą przeglądarce osoby odwiedzającej tę witrynę pobieranie treści od dostawcy wspomnianej wtyczki i przekazywanie w tym celu temu dostawcy danych osobowych osoby odwiedzającej, można uznać za administratora danych w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46. Jego odpowiedzialność jest jednak ograniczona do operacji lub do zestawu operacji przetwarzania danych osobowych, której lub których cele i sposoby rzeczywiście on określa, mianowicie gromadzenia rozpatrywanych danych i ich ujawniania poprzez transmisję.

| 3) | W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której operator witryny internetowej umieszcza we wspomnianej witrynie wtyczkę społecznościową umożliwiającą przeglądarce osoby odwiedzającej tę witrynę pobieranie treści od dostawcy wspomnianej wtyczki i przekazywanie w tym celu rzeczonemu dostawcy danych osobowych osoby odwiedzającej, jest konieczne, by w ramach tych operacji przetwarzania zarówno operator ten, jak i dostawca dążyli do realizacji uzasadnionych interesów w rozumieniu art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46, aby operacje te były względem każdego z nich uzasadnione. |
| --- | --- |

3)

W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której operator witryny internetowej umieszcza we wspomnianej witrynie wtyczkę społecznościową umożliwiającą przeglądarce osoby odwiedzającej tę witrynę pobieranie treści od dostawcy wspomnianej wtyczki i przekazywanie w tym celu rzeczonemu dostawcy danych osobowych osoby odwiedzającej, jest konieczne, by w ramach tych operacji przetwarzania zarówno operator ten, jak i dostawca dążyli do realizacji uzasadnionych interesów w rozumieniu art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46, aby operacje te były względem każdego z nich uzasadnione.

| 4) | Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której operator witryny internetowej umieszcza we wspomnianej witrynie wtyczkę społecznościową umożliwiającą przeglądarce osoby odwiedzającej tę witrynę pobieranie treści od dostawcy wspomnianej wtyczki i przekazywanie w tym celu rzeczonemu dostawcy danych osobowych osoby odwiedzającej, zgoda, o której mowa w tych przepisach, powinna zostać uzyskana przez tego operatora wyłącznie w odniesieniu do operacji lub do zestawu operacji przetwarzania danych osobowych, której lub których cele i sposoby wspomniany operator określa. Ponadto art. 10 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w takiej sytuacji obowiązek informacyjny przewidziany w tym przepisie ciąży również na wspomnianym operatorze, przy czym jednak informacja, jaką ten ostatni musi przedstawić osobie, której dane dotyczą, powinna odnosić się wyłącznie do operacji lub do zestawu operacji przetwarzania danych osobowych, której lub których cele i sposoby on określa. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której operator witryny internetowej umieszcza we wspomnianej witrynie wtyczkę społecznościową umożliwiającą przeglądarce osoby odwiedzającej tę witrynę pobieranie treści od dostawcy wspomnianej wtyczki i przekazywanie w tym celu rzeczonemu dostawcy danych osobowych osoby odwiedzającej, zgoda, o której mowa w tych przepisach, powinna zostać uzyskana przez tego operatora wyłącznie w odniesieniu do operacji lub do zestawu operacji przetwarzania danych osobowych, której lub których cele i sposoby wspomniany operator określa. Ponadto art. 10 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w takiej sytuacji obowiązek informacyjny przewidziany w tym przepisie ciąży również na wspomnianym operatorze, przy czym jednak informacja, jaką ten ostatni musi przedstawić osobie, której dane dotyczą, powinna odnosić się wyłącznie do operacji lub do zestawu operacji przetwarzania danych osobowych, której lub których cele i sposoby on określa.

---

(1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/3 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/3

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Inter-Environnement Wallonie ASBL, Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen ASBL/Conseil des ministres

(Sprawa C-411/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Konwencja z Espoo - Konwencja z Aarhus - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 ust. 3 - Pojęcie „przedsięwzięcia” - Ocena skutków wywieranych na dany teren - Artykuł 6 ust. 4 - Pojęcie „powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego” - Ochrona dzikiego ptactwa - Dyrektywa 2009/147/WE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dyrektywa 2011/92/UE - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) - Pojęcie „przedsięwzięcia” - Artykuł 2 ust. 1 - Artykuł 4 ust. 1 - Ocena oddziaływania na środowisko - Artykuł 2 ust. 4 - Wyłączenie z przeprowadzenia oceny - Stopniowe zamykanie elektrowni jądrowych - Ustawodawstwo krajowe przewidujące z jednej strony wznowienie na okres niemal dziesięciu lat przemysłowej produkcji energii elektrycznej w zamkniętej elektrowni jądrowej, którego skutkiem jest przesunięcie o dziesięć lat pierwotnie wyznaczonej przez ustawodawcę krajowego daty jej wyłączenia i zakończenia przez nią działalności, a z drugiej strony przesunięcie, również o dziesięć lat, pierwotnie przewidzianego przez tego ustawodawcę terminu wyłączenia i zakończenia przemysłowej produkcji energii elektrycznej w działającej elektrowni jądrowej - Brak oceny oddziaływania na środowisko)

(2019/C 319/03)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour constitutionnelle

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Inter-Environnement Wallonie ASBL, Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen ASBL

Strona pozwana: Conseil des ministres

przy udziale: Electrabel SA

Sentencja

| 1) | Artykuł 1 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze, art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne należy interpretować w ten sposób, że wznowienie na okres niemal dziesięciu lat przemysłowej produkcji energii elektrycznej w zamkniętej elektrowni jądrowej, którego skutkiem jest przesunięcie o dziesięć lat pierwotnie wyznaczonej przez ustawodawcę krajowego daty jej wyłączenia i zakończenia przez nią działalności, oraz przesunięcie również o dziesięć lat pierwotnie przewidzianego przez tego ustawodawcę terminu wyłączenia i zakończenia przemysłowej produkcji energii elektrycznej w działającej elektrowni jądrowej — środki, które wiążą się z pracami modernizacyjnymi w danych elektrowniach mogącymi wpłynąć na stan fizyczny miejsca — stanowią „przedsięwzięcie” w rozumieniu tej dyrektywy, które powinno co do zasady i z zastrzeżeniem weryfikacji, których przeprowadzenie należy do sądu odsyłającego, podlegać ocenie oddziaływania na środowisko przed przyjęciem tych środków. Okoliczność, że wdrożenie tych ostatnich wymaga w odniesieniu do jednej z rozpatrywanych elektrowni przyjęcia późniejszych aktów, takich jak wydanie nowego indywidualnego zezwolenia na przemysłową produkcję energii elektrycznej, nie jest w tym względzie rozstrzygająca. Prace nierozerwalnie związane z tymi środkami powinny również zostać poddane takiej ocenie przed przyjęciem tychże środków, jeżeli — co powinien zweryfikować sąd odsyłający — ich charakter i potencjalny wpływ na środowisko dają się na tym etapie w wystarczającym stopniu zidentyfikować. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 1 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze, art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne należy interpretować w ten sposób, że wznowienie na okres niemal dziesięciu lat przemysłowej produkcji energii elektrycznej w zamkniętej elektrowni jądrowej, którego skutkiem jest przesunięcie o dziesięć lat pierwotnie wyznaczonej przez ustawodawcę krajowego daty jej wyłączenia i zakończenia przez nią działalności, oraz przesunięcie również o dziesięć lat pierwotnie przewidzianego przez tego ustawodawcę terminu wyłączenia i zakończenia przemysłowej produkcji energii elektrycznej w działającej elektrowni jądrowej — środki, które wiążą się z pracami modernizacyjnymi w danych elektrowniach mogącymi wpłynąć na stan fizyczny miejsca — stanowią „przedsięwzięcie” w rozumieniu tej dyrektywy, które powinno co do zasady i z zastrzeżeniem weryfikacji, których przeprowadzenie należy do sądu odsyłającego, podlegać ocenie oddziaływania na środowisko przed przyjęciem tych środków. Okoliczność, że wdrożenie tych ostatnich wymaga w odniesieniu do jednej z rozpatrywanych elektrowni przyjęcia późniejszych aktów, takich jak wydanie nowego indywidualnego zezwolenia na przemysłową produkcję energii elektrycznej, nie jest w tym względzie rozstrzygająca. Prace nierozerwalnie związane z tymi środkami powinny również zostać poddane takiej ocenie przed przyjęciem tychże środków, jeżeli — co powinien zweryfikować sąd odsyłający — ich charakter i potencjalny wpływ na środowisko dają się na tym etapie w wystarczającym stopniu zidentyfikować.

| 2) | Artykuł 2 ust. 4 dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on państwu członkowskiemu na wyłączenie przedsięwzięcia takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym z oceny oddziaływania na środowisko w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej wyłącznie w przypadku, gdy to państwo członkowskie wykaże, że zagrożenie dla bezpieczeństwa wspomnianych dostaw jest racjonalnie prawdopodobne, a dane przedsięwzięcie ma pilny charakter mogący uzasadniać brak takiej oceny, pod warunkiem że spełnione są obowiązki przewidziane w art. 2 ust. 4 akapit drugi lit. a)–c) tej dyrektywy. Taka możliwość wyłączenia nie narusza jednak zobowiązań ciążących na danym państwie członkowskim na podstawie art. 7 wspomnianej dyrektywy. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 2 ust. 4 dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on państwu członkowskiemu na wyłączenie przedsięwzięcia takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym z oceny oddziaływania na środowisko w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej wyłącznie w przypadku, gdy to państwo członkowskie wykaże, że zagrożenie dla bezpieczeństwa wspomnianych dostaw jest racjonalnie prawdopodobne, a dane przedsięwzięcie ma pilny charakter mogący uzasadniać brak takiej oceny, pod warunkiem że spełnione są obowiązki przewidziane w art. 2 ust. 4 akapit drugi lit. a)–c) tej dyrektywy. Taka możliwość wyłączenia nie narusza jednak zobowiązań ciążących na danym państwie członkowskim na podstawie art. 7 wspomnianej dyrektywy.

| 3) | Artykuł 1 ust. 4 dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że ustawodawstwo krajowe, takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, nie stanowi szczególnego aktu ustawodawstwa krajowego w rozumieniu tego przepisu, który na mocy tego przepisu jest wyłączony z zakresu zastosowania tej dyrektywy. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 1 ust. 4 dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że ustawodawstwo krajowe, takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, nie stanowi szczególnego aktu ustawodawstwa krajowego w rozumieniu tego przepisu, który na mocy tego przepisu jest wyłączony z zakresu zastosowania tej dyrektywy.

| 4) | Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że środki takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, łącznie z pracami modernizacyjnymi oraz dostosowaniem do aktualnych norm bezpieczeństwa, stanowią przedsięwzięcie podlegające odpowiedniej ocenie skutków wywieranych na dane tereny chronione. Środki te powinny być przedmiotem takiej oceny przed ich przyjęciem przez ustawodawcę. Okoliczność, że wdrożenie tych środków wymaga w odniesieniu do jednej z rozpatrywanych elektrowni przyjęcia późniejszych aktów, takich jak wydanie nowego indywidualnego zezwolenia na przemysłową produkcję energii elektrycznej, nie jest w tym względzie rozstrzygająca. Prace nierozerwalnie związane z tymi środkami powinny również zostać poddane takiej ocenie przed przyjęciem tychże środków, jeżeli — co powinien zweryfikować sąd odsyłający — ich charakter i potencjalny wpływ na tereny chronione dają się na tym etapie w wystarczającym stopniu zidentyfikować. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że środki takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, łącznie z pracami modernizacyjnymi oraz dostosowaniem do aktualnych norm bezpieczeństwa, stanowią przedsięwzięcie podlegające odpowiedniej ocenie skutków wywieranych na dane tereny chronione. Środki te powinny być przedmiotem takiej oceny przed ich przyjęciem przez ustawodawcę. Okoliczność, że wdrożenie tych środków wymaga w odniesieniu do jednej z rozpatrywanych elektrowni przyjęcia późniejszych aktów, takich jak wydanie nowego indywidualnego zezwolenia na przemysłową produkcję energii elektrycznej, nie jest w tym względzie rozstrzygająca. Prace nierozerwalnie związane z tymi środkami powinny również zostać poddane takiej ocenie przed przyjęciem tychże środków, jeżeli — co powinien zweryfikować sąd odsyłający — ich charakter i potencjalny wpływ na tereny chronione dają się na tym etapie w wystarczającym stopniu zidentyfikować.

| 5) | Artykuł 6 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że cel, jakim jest zapewnienie stałego bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej w państwie członkowskim, stanowi powód o charakterze zasadniczym wynikający z nadrzędnego interesu publicznego w rozumieniu tego przepisu. Artykuł 6 ust. 4 akapit drugi tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy teren chroniony, na który może mieć wpływ przedsięwzięcie, obejmuje typ siedliska przyrodniczego lub gatunek o znaczeniu priorytetowym, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, jedynie konieczność uniknięcia rzeczywistego i poważnego zagrożenia polegającego na przerwaniu dostaw energii elektrycznej w danym państwie członkowskim może stanowić, w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, wzgląd bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu tego przepisu. |
| --- | --- |

5)

Artykuł 6 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że cel, jakim jest zapewnienie stałego bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej w państwie członkowskim, stanowi powód o charakterze zasadniczym wynikający z nadrzędnego interesu publicznego w rozumieniu tego przepisu. Artykuł 6 ust. 4 akapit drugi tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy teren chroniony, na który może mieć wpływ przedsięwzięcie, obejmuje typ siedliska przyrodniczego lub gatunek o znaczeniu priorytetowym, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, jedynie konieczność uniknięcia rzeczywistego i poważnego zagrożenia polegającego na przerwaniu dostaw energii elektrycznej w danym państwie członkowskim może stanowić, w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, wzgląd bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu tego przepisu.

| 6) | Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy może, o ile zezwala na to prawo krajowe, wyjątkowo utrzymać w mocy skutki środków, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zostały przyjęte z naruszeniem obowiązków wynikających z dyrektywy 2011/92 i dyrektywy 92/43, jeżeli to utrzymanie w mocy jest uzasadnione nadrzędnymi względami związanymi z koniecznością uniknięcia rzeczywistego i poważnego zagrożenia polegającego na przerwaniu dostaw energii elektrycznej w danym państwie członkowskim, któremu nie można zaradzić za pomocą innych środków i rozwiązań alternatywnych, w szczególności w ramach rynku wewnętrznego. Wspomniane utrzymanie w mocy może obejmować jedynie okres ściśle niezbędny do usunięcia tej niezgodności z prawem. |
| --- | --- |

6)

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy może, o ile zezwala na to prawo krajowe, wyjątkowo utrzymać w mocy skutki środków, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zostały przyjęte z naruszeniem obowiązków wynikających z dyrektywy 2011/92 i dyrektywy 92/43, jeżeli to utrzymanie w mocy jest uzasadnione nadrzędnymi względami związanymi z koniecznością uniknięcia rzeczywistego i poważnego zagrożenia polegającego na przerwaniu dostaw energii elektrycznej w danym państwie członkowskim, któremu nie można zaradzić za pomocą innych środków i rozwiązań alternatywnych, w szczególności w ramach rynku wewnętrznego. Wspomniane utrzymanie w mocy może obejmować jedynie okres ściśle niezbędny do usunięcia tej niezgodności z prawem.

---

(1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/5 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/5

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — - Niemcy) — Funke Medien NRW GmbH/Bundesrepublik Deutschland

(Sprawa C-469/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych - Artykuł 2 lit. a) - Prawo do zwielokrotniania - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Artykuł 5 ust. 2 i 3 - Wyjątki i ograniczenia - Zakres - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej)

(2019/C 319/04)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Funke Medien NRW GmbH

Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 lit. a) i art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stanowią one środki pełnej harmonizacji materialnej treści praw, o których w nich mowa. Artykuł 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i art. 5 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stanowią one środków pełnej harmonizacji zakresu wyjątków lub ograniczeń, które zawierają. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 lit. a) i art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stanowią one środki pełnej harmonizacji materialnej treści praw, o których w nich mowa. Artykuł 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i art. 5 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stanowią one środków pełnej harmonizacji zakresu wyjątków lub ograniczeń, które zawierają.

| 2) | Ustanowione w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wolność informacji i wolność prasy nie mogą uzasadniać, poza wyjątkami i ograniczeniami przewidzianymi w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29, odstępstwa od wyłącznych praw autorów do zwielokrotniania i publicznego udostępniania, o których mowa, odpowiednio, w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

2)

Ustanowione w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wolność informacji i wolność prasy nie mogą uzasadniać, poza wyjątkami i ograniczeniami przewidzianymi w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29, odstępstwa od wyłącznych praw autorów do zwielokrotniania i publicznego udostępniania, o których mowa, odpowiednio, w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

| 3) | W ramach wyważenia, jakiego sąd krajowy powinien w świetle wszystkich okoliczności konkretnej sprawy dokonać pomiędzy z jednej strony prawami wyłącznymi autora, o których mowa w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29, a z drugiej strony prawami użytkowników przedmiotów objętych ochroną, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i w art. 5 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy, powinien on oprzeć się na wykładni tych przepisów, która, uwzględniając ich brzmienie i zachowując ich skuteczność (effet utile), jest w pełni zgodna z zagwarantowanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej prawami podstawowymi. |
| --- | --- |

3)

W ramach wyważenia, jakiego sąd krajowy powinien w świetle wszystkich okoliczności konkretnej sprawy dokonać pomiędzy z jednej strony prawami wyłącznymi autora, o których mowa w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29, a z drugiej strony prawami użytkowników przedmiotów objętych ochroną, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i w art. 5 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy, powinien on oprzeć się na wykładni tych przepisów, która, uwzględniając ich brzmienie i zachowując ich skuteczność (effet utile), jest w pełni zgodna z zagwarantowanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej prawami podstawowymi.

---

(1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/6 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/6

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas/Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben

(Sprawa C-476/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych - Próbkowanie (sampling) - Artykuł 2 lit. c) - Producenci fonogramów - Prawo do zwielokrotniania - Zwielokrotnianie „częściowe” - Artykuł 5 ust. 2 i 3 - Wyjątki i ograniczenia - Zakres - Artykuł 5 ust. 3 lit. d) - Cytowanie - Dyrektywa 2006/115/WE - Artykuł 9 ust. 1 lit. b) - Prawo do rozpowszechniania - Prawa podstawowe - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 13 - Wolność sztuki)

(2019/C 319/05)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas

Strona pozwana: Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przyznane w tym przepisie na rzecz producenta fonogramów wyłączne prawo do zezwalania na zwielokrotnianie lub zakazywania zwielokrotniania jego fonogramu umożliwia mu sprzeciwienie się wykorzystaniu przez osobę trzecią próbki dźwiękowej, nawet bardzo krótkiej, pobranej z jego fonogramu w celu włączenia tej próbki do innego fonogramu, chyba że próbka ta zostanie na nim zamieszczona w zmienionej i nierozpoznawalnej dla ucha postaci. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przyznane w tym przepisie na rzecz producenta fonogramów wyłączne prawo do zezwalania na zwielokrotnianie lub zakazywania zwielokrotniania jego fonogramu umożliwia mu sprzeciwienie się wykorzystaniu przez osobę trzecią próbki dźwiękowej, nawet bardzo krótkiej, pobranej z jego fonogramu w celu włączenia tej próbki do innego fonogramu, chyba że próbka ta zostanie na nim zamieszczona w zmienionej i nierozpoznawalnej dla ucha postaci.

| 2) | Artykuł 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że fonogram, który zawiera próbki muzyczne przeniesione z innego fonogramu, nie stanowi „kopii” tego fonogramu w rozumieniu tego przepisu, ponieważ nie obejmuje on całości lub istotnej części tego fonogramu. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że fonogram, który zawiera próbki muzyczne przeniesione z innego fonogramu, nie stanowi „kopii” tego fonogramu w rozumieniu tego przepisu, ponieważ nie obejmuje on całości lub istotnej części tego fonogramu.

| 3) | Państwo członkowskie nie może ustanowić w swoim prawie krajowym wyjątku lub ograniczenia w odniesieniu do przewidzianego w art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29 prawa producenta fonogramów innego niż wyjątki lub ograniczenia przewidziane w art. 5 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

3)

Państwo członkowskie nie może ustanowić w swoim prawie krajowym wyjątku lub ograniczenia w odniesieniu do przewidzianego w art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29 prawa producenta fonogramów innego niż wyjątki lub ograniczenia przewidziane w art. 5 tej dyrektywy.

| 4) | Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „cytowania”, o którym mowa w tym przepisie, nie obejmuje sytuacji, w której niemożliwe jest zidentyfikowanie danego utworu poprzez rozpatrywany cytat. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „cytowania”, o którym mowa w tym przepisie, nie obejmuje sytuacji, w której niemożliwe jest zidentyfikowanie danego utworu poprzez rozpatrywany cytat.

| 5) | Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że stanowi on środek pełnej harmonizacji materialnej treści prawa, o którym jest mowa w tym artykule. |
| --- | --- |

5)

Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że stanowi on środek pełnej harmonizacji materialnej treści prawa, o którym jest mowa w tym artykule.

---

(1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/7 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/7

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Spiegel Online GmbH/Volker Beck

(Sprawa C-516/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych - Artykuł 5 ust. 3 - Wyjątki i ograniczenia - Zakres - Artykuł 5 ust. 3 lit. c) i d) - Sprawozdania z aktualnych wydarzeń - Cytowanie - Zastosowanie hiperlinków - Zgodne z prawem podanie do publicznej wiadomości - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 11 - Wolność wypowiedzi i informacji)

(2019/C 319/06)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Spiegel Online GmbH

Strona pozwana: Volker Beck

Sentencja

| 1) | Przepisy art. 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i art. 5 ust 3 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stanowią one środków pełnej harmonizacji zakresu wyjątków lub ograniczeń, które zawierają. |
| --- | --- |

1)

Przepisy art. 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i art. 5 ust 3 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stanowią one środków pełnej harmonizacji zakresu wyjątków lub ograniczeń, które zawierają.

| 2) | Ustanowione w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wolność informacji i wolność prasy nie mogą uzasadniać, poza wyjątkami i ograniczeniami przewidzianymi w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29, odstępstwa od wyłącznych praw autorów do zwielokrotniania i publicznego udostępniania utworów, o których mowa, odpowiednio, w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

2)

Ustanowione w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wolność informacji i wolność prasy nie mogą uzasadniać, poza wyjątkami i ograniczeniami przewidzianymi w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29, odstępstwa od wyłącznych praw autorów do zwielokrotniania i publicznego udostępniania utworów, o których mowa, odpowiednio, w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

| 3) | W ramach wyważenia, jakiego sąd krajowy powinien w świetle wszystkich okoliczności konkretnej sprawy dokonać pomiędzy z jednej strony prawami wyłącznymi autora, o których mowa w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29, a z drugiej strony prawami użytkowników przedmiotów objętych ochroną, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i w art. 5 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy, powinien on oprzeć się na wykładni tych przepisów, która, uwzględniając ich brzmienie i zachowując ich skuteczność (effet utile), jest w pełni zgodna z zagwarantowanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej prawami podstawowymi. |
| --- | --- |

3)

W ramach wyważenia, jakiego sąd krajowy powinien w świetle wszystkich okoliczności konkretnej sprawy dokonać pomiędzy z jednej strony prawami wyłącznymi autora, o których mowa w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29, a z drugiej strony prawami użytkowników przedmiotów objętych ochroną, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i w art. 5 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy, powinien on oprzeć się na wykładni tych przepisów, która, uwzględniając ich brzmienie i zachowując ich skuteczność (effet utile), jest w pełni zgodna z zagwarantowanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej prawami podstawowymi.

| 4) | Artykuł 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który ogranicza stosowanie wyjątku lub ograniczenia przewidzianego w tym przepisie do przypadków, w których uprzednie ubieganie się o udzielenie zezwolenia na wykorzystanie utworu objętego ochroną do celów sporządzenia sprawozdania z aktualnych wydarzeń nie jest w rozsądny sposób możliwe. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który ogranicza stosowanie wyjątku lub ograniczenia przewidzianego w tym przepisie do przypadków, w których uprzednie ubieganie się o udzielenie zezwolenia na wykorzystanie utworu objętego ochroną do celów sporządzenia sprawozdania z aktualnych wydarzeń nie jest w rozsądny sposób możliwe.

| 5) | Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „cytowania”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje odesłanie na pomocą hiperlinku do pliku dostępnego w sposób niezależny od głównego tekstu. |
| --- | --- |

5)

Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „cytowania”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje odesłanie na pomocą hiperlinku do pliku dostępnego w sposób niezależny od głównego tekstu.

| 6) | Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, iż utwór został już zgodnie z prawem podany do publicznej wiadomości, jeżeli w tej konkretnej postaci został już wcześniej opublikowany za zezwoleniem podmiotu praw autorskich lub też na podstawie niedobrowolnej licencji lub zezwolenia ustawowego. |
| --- | --- |

6)

Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, iż utwór został już zgodnie z prawem podany do publicznej wiadomości, jeżeli w tej konkretnej postaci został już wcześniej opublikowany za zezwoleniem podmiotu praw autorskich lub też na podstawie niedobrowolnej licencji lub zezwolenia ustawowego.

---

(1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/8 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/8

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — Alekszij Torubarov/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

(Sprawa C-556/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej - Wspólne procedury udzielania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 46 ust. 3 - Pełne rozpatrzenie ex nunc - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do skutecznego środka prawnego - Zakres uprawnień sądu pierwszej instancji - Brak uprawnień o charakterze reformatoryjnym - Odmowa podporządkowania się orzeczeniu sądu przez właściwy organ administracyjny lub właściwy organ quasi-sądowy)

(2019/C 319/07)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Pécsi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Alekszij Torubarov

Strona pozwana: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

Sentencja

Artykuł 46 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których sąd pierwszej instancji stwierdził, po pełnym rozpatrzeniu ex nunc wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych przez osobę ubiegającą się o udzielenie ochrony międzynarodowej, że na podstawie kryteriów przewidzianych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony wspomniany wnioskodawca powinien uzyskać taką ochronę z powodu, na który powołał się w uzasadnieniu swojego wniosku, lecz następnie organ administracyjny lub organ quasi-sądowy wydał decyzję o przeciwnej treści, bez wskazania, że ujawniły się nowe okoliczności wymagające przeprowadzenia nowej oceny potrzeby zapewnienia wnioskodawcy ochrony międzynarodowej, sąd ten powinien zmienić decyzję niezgodną z jego wcześniejszym wyrokiem i zastąpić ją własnym rozstrzygnięciem w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, w razie potrzeby odstępując od stosowania przepisów krajowych, które zakazują mu takiego działania.

---

(1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/9 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/9

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña — Hiszpania) — Prenatal S.A./Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC)

(Sprawa C-589/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Przywóz odzieży zgłoszonej niezgodnie z prawdą jako odzież pochodząca z Jamajki - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Wniosek o umorzenie należności celnych - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 - Decyzja Komisji Europejskiej o odrzuceniu wniosku w szczególnym przypadku - Ważność)

(2019/C 319/08)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Prenatal S.A.

Strona przeciwna: Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC)

Sentencja

Analiza decyzji Komisji C(2008) 6317 wersja ostateczna z dnia 3 listopada 2008 r. stwierdzającej zasadność retrospektywnego zaksięgowania celnych należności przywozowych oraz brak zasadności umorzenia tych należności w szczególnym przypadku (sprawa REM 03/07) w świetle art. 220 ust. 2 lit. b) oraz art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. nie wykazała żadnego elementu mogącego podważać ważność tej decyzji.

---

(1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/10 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/10

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) — Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe/Fővárosi Törvényszék

(Sprawa C-620/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Procedury odwoławcze - Dyrektywa 89/665/EWG - Dyrektywa 92/13/EWG - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Zasady skuteczności i równoważności - Skarga o rewizję orzeczeń sądowych naruszających prawo Unii - Odpowiedzialność państw członkowskich w przypadku naruszenia prawa Unii przez sądy krajowe - Ocena objętej odszkodowaniem szkody)

(2019/C 319/09)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Székesfehérvári Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe

Strona pozwana: Fővárosi Törvényszék

Sentencja

| 1) | Odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody spowodowane orzeczeniem sądu krajowego orzekającego w ostatniej instancji, które narusza przepis prawa Unii, podlega przesłankom określonym przez Trybunał, w szczególności w pkt 51 wyroku z dnia 30 września 2003 r., Köbler (C-224/01, EU:C:2003:513), co nie wyklucza możliwości powstania odpowiedzialności państwa na podstawie mniej restrykcyjnych przesłanek na gruncie prawa krajowego. Odpowiedzialności tej nie jest wyłącza fakt nabrania przez to orzeczenie powagi rzeczy osądzonej. W ramach stosowania zasad tej odpowiedzialności sąd krajowy, do którego wniesiono o naprawienie szkody, powinien ocenić, biorąc pod uwagę wszelkie czynniki charakteryzujące rozpatrywaną sytuację, czy sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji dopuścił się wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii, w sposób oczywisty naruszając mające zastosowanie prawo Unii, w tym właściwe orzecznictwo Trybunału. Prawo Unii stoi natomiast na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, który w takim wypadku wyłącza w sposób ogólny z zakresu podlegającej naprawieniu szkody koszty poniesione przez stronę na skutek wyrządzającego szkodę orzeczenia sądu krajowego. |
| --- | --- |

1)

Odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody spowodowane orzeczeniem sądu krajowego orzekającego w ostatniej instancji, które narusza przepis prawa Unii, podlega przesłankom określonym przez Trybunał, w szczególności w pkt 51 wyroku z dnia 30 września 2003 r., Köbler (C-224/01, EU:C:2003:513), co nie wyklucza możliwości powstania odpowiedzialności państwa na podstawie mniej restrykcyjnych przesłanek na gruncie prawa krajowego. Odpowiedzialności tej nie jest wyłącza fakt nabrania przez to orzeczenie powagi rzeczy osądzonej. W ramach stosowania zasad tej odpowiedzialności sąd krajowy, do którego wniesiono o naprawienie szkody, powinien ocenić, biorąc pod uwagę wszelkie czynniki charakteryzujące rozpatrywaną sytuację, czy sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji dopuścił się wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii, w sposób oczywisty naruszając mające zastosowanie prawo Unii, w tym właściwe orzecznictwo Trybunału. Prawo Unii stoi natomiast na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, który w takim wypadku wyłącza w sposób ogólny z zakresu podlegającej naprawieniu szkody koszty poniesione przez stronę na skutek wyrządzającego szkodę orzeczenia sądu krajowego.

| 2) | Prawo Unii, a w szczególności dyrektywę Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/66/WE z dnia 11 grudnia 2007 r., i dyrektywę Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienioną dyrektywą 2007/66, a także zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego, które nie dopuszcza zmiany mającego powagę rzeczy osądzonej wyroku sądu tego państwa członkowskiego, który orzekł w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności aktu instytucji zamawiającej, bez rozpatrzenia kwestii, której zbadanie przewidywał wcześniejszy wyrok Trybunału, wydany w odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony w ramach postępowania w przedmiocie tej skargi o stwierdzenie nieważności. Jednakże jeśli obowiązujące krajowe normy proceduralne obejmują możliwość dokonania przez sąd krajowy zmiany orzeczenia mającego powagę rzeczy osądzonej, aby doprowadzić do zgodności sytuacji stworzonej wskutek tego wyroku z wcześniejszym prawomocnym krajowym orzeczeniem sądowym, które było już znane sądowi, który wydał ten wyrok, jak również stronom w postępowaniu, w którym on zapadł, wówczas rozwiązanie to, zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, stosowane na takich samych warunkach, musi przeważyć, aby doprowadzić do zgodności sytuacji z prawem Unii w wykładni nadanej wcześniejszym wyrokiem Trybunału. |
| --- | --- |

2)

Prawo Unii, a w szczególności dyrektywę Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/66/WE z dnia 11 grudnia 2007 r., i dyrektywę Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienioną dyrektywą 2007/66, a także zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego, które nie dopuszcza zmiany mającego powagę rzeczy osądzonej wyroku sądu tego państwa członkowskiego, który orzekł w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności aktu instytucji zamawiającej, bez rozpatrzenia kwestii, której zbadanie przewidywał wcześniejszy wyrok Trybunału, wydany w odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony w ramach postępowania w przedmiocie tej skargi o stwierdzenie nieważności. Jednakże jeśli obowiązujące krajowe normy proceduralne obejmują możliwość dokonania przez sąd krajowy zmiany orzeczenia mającego powagę rzeczy osądzonej, aby doprowadzić do zgodności sytuacji stworzonej wskutek tego wyroku z wcześniejszym prawomocnym krajowym orzeczeniem sądowym, które było już znane sądowi, który wydał ten wyrok, jak również stronom w postępowaniu, w którym on zapadł, wówczas rozwiązanie to, zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, stosowane na takich samych warunkach, musi przeważyć, aby doprowadzić do zgodności sytuacji z prawem Unii w wykładni nadanej wcześniejszym wyrokiem Trybunału.

---

(1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/11 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/11

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Bayerische Motoren Werke AG/Komisja Europejska, Freistaat Sachsen

(Sprawa C-654/17 P) (1)

(Odwołanie - Pomoc państwa - Regionalna pomoc inwestycyjna - Pomoc dla dużych projektów inwestycyjnych - Pomoc w części niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 107 ust. 3 TFUE - Konieczność pomocy - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 - Pomoc przekraczająca próg indywidualnego zgłoszenia - Zgłoszenie - Zakres wyłączenia grupowego - Odwołanie wzajemne - Dopuszczenie interwencji przed Sądem Unii Europejskiej - Dopuszczalność)

(2019/C 319/10)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Bayerische Motoren Werke AG (przedstawiciele: M. Rosenthal, G. Drauz i M. Schütte, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, A. Bouchagiar i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Freistaat Sachsen (przedstawiciel: T. Lübbig, Rechtsanwalt)

Sentencja

| 1) | Odwołanie główne oraz odwołanie wzajemne zostają oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie główne oraz odwołanie wzajemne zostają oddalone.

| 2) | Bayerische Motoren Werke AG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską związane z odwołaniem głównym. |
| --- | --- |

2)

Bayerische Motoren Werke AG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską związane z odwołaniem głównym.

| 3) | Freissaat Sachsen pokrywa koszty własne związane z odwołaniem głównym. |
| --- | --- |

3)

Freissaat Sachsen pokrywa koszty własne związane z odwołaniem głównym.

| 4) | Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bayerische Motoren Werke AG i Freistaat Sachsen związane z odwołaniem wzajemnym. |
| --- | --- |

4)

Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bayerische Motoren Werke AG i Freistaat Sachsen związane z odwołaniem wzajemnym.

---

(1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/12 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/12

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)/Azienda Napoletana Mobilità SpA

(Sprawa C-659/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Pomoc w zakresie zatrudnienia - Zwolnienie ze składek na ubezpieczenie społeczne związanych z umowami o szkolenie i pracę - Decyzja 2000/128/WE - Systemy pomocy przyznanej przez Włochy w zakresie działań wspierających zatrudnienie - Pomoc w części niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Zastosowanie decyzji 2000/128/WE względem przedsiębiorstwa świadczącego na zasadzie wyłączności usługi lokalnego transportu publicznego bezpośrednio powierzone mu przez gminę - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pojęcie „zakłócenia konkurencji” - Pojęcie „wpływu na wymianę handlową” między państwami członkowskimi)

(2019/C 319/11)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

Strona pozwana: Azienda Napoletana Mobilità SpA

Sentencja

Z zastrzeżeniem ustaleń, jakich powinien dokonać sąd odsyłający, decyzję Komisji 2000/128/WE z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie systemów pomocy przyznanej przez Włochy w zakresie działań wspierających zatrudnienie należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do przedsiębiorstwa takiego jak przedsiębiorstwo uczestniczące w postępowaniu głównym, które świadczyło na zasadzie wyłączności bezpośrednio powierzone mu przez gminę usługi lokalnego transportu publicznego i korzystało z obniżek składek na ubezpieczenie społeczne przewidzianych w uregulowaniach krajowych, które to uregulowania na mocy tej decyzji zostały uznane za częściowo niezgodne z zakazem ustanowionym w art. 107 ust. 1 TFUE.

---

(1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/13 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/13

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht — Niderlandy) — Sumanan Vethanayagam, Sobitha Sumanan, Kamalaranee Vethanayagam/Minister van Buitenlandse Zaken

(Sprawa C-680/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Wspólnotowy kodeks wizowy - Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 - Artykuł 5 - Państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy i podjęcia decyzji w jego sprawie - Artykuł 8 - Porozumienie o reprezentacji - Artykuł 32 ust. 3 - Odwołanie od decyzji o odmowie wydania wizy - Państwo członkowskie właściwe do orzekania w przedmiocie odwołania w przypadku zawarcia porozumienia o reprezentacji - Uprawnieni do wniesienia odwołania)

(2019/C 319/12)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sumanan Vethanayagam, Sobitha Sumanan, Kamalaranee Vethanayagam

Druga strona postępowania: Minister van Buitenlandse Zaken

Sentencja

| 1) | Artykuł 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on osobie zapraszającej na wniesienie we własnym imieniu odwołania od decyzji o odmowie wydania wizy. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on osobie zapraszającej na wniesienie we własnym imieniu odwołania od decyzji o odmowie wydania wizy.

| 2) | Artykuł 8 ust. 4 lit. d) i art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 810/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 610/2013, należy interpretować w ten sposób, że w razie gdy istnieje dwustronne porozumienie o reprezentacji przewidujące, iż organy konsularne reprezentującego państwa członkowskiego są upoważnione do podejmowania decyzji o odmowie wydania wizy, do właściwych organów tego państwa członkowskiego należy rozpatrzenie odwołania wniesionego od decyzji o odmowie wydania wizy. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 8 ust. 4 lit. d) i art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 810/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 610/2013, należy interpretować w ten sposób, że w razie gdy istnieje dwustronne porozumienie o reprezentacji przewidujące, iż organy konsularne reprezentującego państwa członkowskiego są upoważnione do podejmowania decyzji o odmowie wydania wizy, do właściwych organów tego państwa członkowskiego należy rozpatrzenie odwołania wniesionego od decyzji o odmowie wydania wizy.

| 3) | Wykładnia art. 8 ust. 4 lit. d) w związku z art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 810/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 610/2013, zgodnie z którą odwołanie od decyzji o odmowie wydania wizy powinno być wniesione przeciwko państwu reprezentującemu, jest zgodna z podstawowym prawem do skutecznej ochrony sądowej. |
| --- | --- |

3)

Wykładnia art. 8 ust. 4 lit. d) w związku z art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 810/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 610/2013, zgodnie z którą odwołanie od decyzji o odmowie wydania wizy powinno być wniesione przeciwko państwu reprezentującemu, jest zgodna z podstawowym prawem do skutecznej ochrony sądowej.

---

(1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/14 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/14

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Massimowi Gambinowi, Shpetimowi Hyce

(Sprawa C-38/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2012/29/UE - Normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw - Artykuły 16 i 18 - Przesłuchanie ofiary przez sąd karny pierwszej instancji - Zmiana składu orzekającego - Ponowne przesłuchanie ofiary na wniosek jednej ze stron postępowania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 47 i 48 - Prawo do rzetelnego procesu i prawo do obrony - Zasada bezpośredniości - Zakres - Prawo ofiary do ochrony w trakcie postępowania karnego)

(2019/C 319/13)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Bari

Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

Massimo Gambino, Shpetim Hyka

przy udziale: Procura della Repubblica presso il Tribunale di Bari, Ernesto Lappostato, Banca Carige SpA — Cassa di Risparmio di Genova e Imperia

Sentencja

Artykuły 16 i 18 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującej decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego w sytuacji gdy ofiara przestępstwa została przesłuchana po raz pierwszy przez skład orzekający sądu karnego pierwszej instancji, a w składzie tym nastąpiły później zmiany, ofiara ta powinna co do zasady zostać ponownie przesłuchana przez nowy skład, jeżeli któraś ze stron postępowania nie zgadza się na to, by rzeczony skład oparł się na protokole pierwszego przesłuchania tej ofiary.

---

(1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/14 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/14

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Red Bull GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Marques, Optimum Mark sp. z o.o.

(Sprawa C-124/18 P) (1)

(Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 4 i art. 7 ust. 1 lit. a) - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Kombinacja dwóch kolorów jako takich - Brak dokładnych dyspozycji dotyczących określonego z góry i stałego sposobu połączenia kolorów)

(2019/C 319/14)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Red Bull GmbH (przedstawiciele: A. Renck, Rechtsanwalt, S. Petivlasova, abogada)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i D. Botis, pełnomocnicy), Marques (przedstawiciele: R. Mallinson, solicitor i T. Müller, Rechtsanwalt), Optimum Mark sp. z o.o. (przedstawiciele: R. Skubisz, J. Dudzik, M. Mazurek i E. Jaroszyńska-Kozłowska, radcowie prawni)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

| 2) | Red Bull GmbH zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Red Bull GmbH zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/15 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/15

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Austrii

(Sprawa C-209/18) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie dyrektywy 2006/123/WE i art. 49 i 56 TFUE - Ograniczenia i wymogi dotyczące położenia siedziby, formy prawnej, własności udziałów i działalności wielodyscyplinarnej w odniesieniu do spółek inżynierów budownictwa, rzeczników patentowych i lekarzy weterynarii)

(2019/C 319/15)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: G. Hesse, pełnomocnik)

Interwenient popierający stronę przeciwną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i D.Klebs, a następnie D. Klebs, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Utrzymując w mocy wymogi dotyczące położenia siedziby spółek inżynierów budownictwa i rzeczników patentowych, wymogi dotyczące formy prawnej i własności udziałów w odniesieniu do spółek inżynierów budownictwa, rzeczników patentowych i lekarzy weterynarii, a także ograniczenia w zakresie działalności wielodyscyplinarnej w odniesieniu do spółek inżynierów budownictwa i rzeczników patentowych, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 pkt 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 lit. b) i c), art. 15 ust. 3 i art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/123/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym. |
| --- | --- |

1)

Utrzymując w mocy wymogi dotyczące położenia siedziby spółek inżynierów budownictwa i rzeczników patentowych, wymogi dotyczące formy prawnej i własności udziałów w odniesieniu do spółek inżynierów budownictwa, rzeczników patentowych i lekarzy weterynarii, a także ograniczenia w zakresie działalności wielodyscyplinarnej w odniesieniu do spółek inżynierów budownictwa i rzeczników patentowych, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 pkt 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 lit. b) i c), art. 15 ust. 3 i art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/123/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym.

| 2) | Republika Austrii zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Republika Austrii zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

| 3) | Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/16 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/16

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bacău — Rumunia) — Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu SC przeciwko/Blue Air — Airline Management Solutions Srl

(Sprawa C-354/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Transport lotniczy - Odmowa przyjęcia na pokład - Pojęcia „odszkodowania” i „dalszego odszkodowania” - Rodzaj szkody podlegającej naprawieniu - Szkoda majątkowa i krzywda - Odliczenie - Dalsze odszkodowanie - Pomoc - Informacje dostarczone pasażerom)

(2019/C 319/16)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Bacău

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu SC

Strona pozwana: SC Blue Air — Airline Management Solutions Srl

Sentencja

| 1) | W pierwszej kolejności — art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że kwota przewidziana w tym przepisie nie przewiduje odszkodowania za szkodę taką jak utrata wynagrodzenia, w drugiej kolejności — szkoda ta może być przedmiotem dalszego odszkodowania przewidzianego w art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia, a w trzeciej kolejności — to do sądu odsyłającego należy ustalenie i ocena poszczególnych elementów składających się na tę szkodę, a także zakresu odszkodowania za tę szkodę w oparciu o właściwą podstawę prawną. |
| --- | --- |

1)

W pierwszej kolejności — art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że kwota przewidziana w tym przepisie nie przewiduje odszkodowania za szkodę taką jak utrata wynagrodzenia, w drugiej kolejności — szkoda ta może być przedmiotem dalszego odszkodowania przewidzianego w art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia, a w trzeciej kolejności — to do sądu odsyłającego należy ustalenie i ocena poszczególnych elementów składających się na tę szkodę, a także zakresu odszkodowania za tę szkodę w oparciu o właściwą podstawę prawną.

| 2) | Rozporządzenie nr 261/2004, a w szczególności jego art. 12 ust. 1 zdanie drugie, należy interpretować w ten sposób, że zezwala ono właściwemu sądowi krajowemu na dokonanie odliczenia odszkodowania przyznanego na podstawie tego rozporządzenia od dalszego odszkodowania, lecz nie zobowiązuje do jego dokonania, ponieważ wspomniane rozporządzenie nie przewiduje warunków, według których właściwy sąd krajowy mógłby dokonać takiego odliczenia. |
| --- | --- |

2)

Rozporządzenie nr 261/2004, a w szczególności jego art. 12 ust. 1 zdanie drugie, należy interpretować w ten sposób, że zezwala ono właściwemu sądowi krajowemu na dokonanie odliczenia odszkodowania przyznanego na podstawie tego rozporządzenia od dalszego odszkodowania, lecz nie zobowiązuje do jego dokonania, ponieważ wspomniane rozporządzenie nie przewiduje warunków, według których właściwy sąd krajowy mógłby dokonać takiego odliczenia.

| 3) | Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on obsługującego lot przewoźnika lotniczego do przedstawienia odnośnym pasażerom pełnych informacji na temat wszystkich możliwości przewidzianych w drugim z wymienionych przepisów, przy czym pasażerowie ci nie mają żadnego obowiązku aktywnego uczestniczenia w poszukiwaniu informacji w tym celu. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on obsługującego lot przewoźnika lotniczego do przedstawienia odnośnym pasażerom pełnych informacji na temat wszystkich możliwości przewidzianych w drugim z wymienionych przepisów, przy czym pasażerowie ci nie mają żadnego obowiązku aktywnego uczestniczenia w poszukiwaniu informacji w tym celu.

| 4) | Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w rozumieniu tego przepisu ciężar udowodnienia tego, iż zmiana planu podróży została dokonana na najwcześniejszy możliwy termin, spoczywa na obsługującym lot przewoźniku lotniczym. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w rozumieniu tego przepisu ciężar udowodnienia tego, iż zmiana planu podróży została dokonana na najwcześniejszy możliwy termin, spoczywa na obsługującym lot przewoźniku lotniczym.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/17 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/17

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Europejska Agencja Leków/Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd, Komisja Europejska

(Sprawa C-359/18 P) (1)

(Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 - Sieroce produkty lecznicze - Artykuł 5 - Wniosek o oznaczenie produktu leczniczego jako „sierocy produkt leczniczy” - Zatwierdzenie - Istnienie uprzedniego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla tego samego produktu leczniczego)

(2019/C 319/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: początkowo S. Marino, S. Drosos, T. Jabłoński i A. Spina, pełnomocnicy, następnie S. Marino, S. Drosos i T. Jabłoński, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd (przedstawiciele: G. Castle, solicitor, D. Anderson, QC, M. Birdling, barrister, S. Cowlishaw, solicitor), Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Petersen i A. Sipos, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Europejska Agencja Leków (EMA) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd. |
| --- | --- |

2)

Europejska Agencja Leków (EMA) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd.

| 3) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/17 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/17

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt A/B

(Sprawa C-388/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Dyrektywa 2006/112/WE - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Artykuł 288 akapit pierwszy pkt 1 i art. 315 - Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw - Procedura szczególna dla podatników pośredników - Podatnik pośrednik objęty procedurą marży - Roczny obrót decydujący o zastosowaniu procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw - Marża lub pobrane kwoty)

(2019/C 319/18)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Finanzamt A

Strona przeciwna: B

Sentencja

Artykuł 288 akapit pierwszy pkt 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub krajowej praktyce administracyjnej, zgodnie z którymi obrót służący za punkt odniesienia dla stosowania szczególnej procedury dla małych przedsiębiorstw do podatnika podlegającego szczególnej procedurze marży przewidzianej dla podatników-pośredników jest ustalany zgodnie z art. 315 tej dyrektywy tylko z uwzględnieniem uzyskanej marży. Obrót ten należy ustalić na podstawie wszystkich kwot, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej, pobranych lub podlegających pobraniu przez tego podatnika-pośrednika, niezależnie od sposobu, w jaki kwoty te zostaną faktycznie opodatkowane.

---

(1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/18 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/18

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd/Komisja Europejska, Eurofer, Association Européenne de l'Acier, ASBL

(Sprawa C-436/18 P) (1)

(Odwołanie - Dumping - Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych produktów pochodzących z Chin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) - Wartość normalna - Ustalenie na podstawie ceny w państwie trzecim o gospodarce rynkowej - Wybór odpowiedniego państwa trzeciego - Państwo trzecie o gospodarce rynkowej będące przedmiotem tego samego dochodzenia - Dostosowania)

(2019/C 319/19)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd (przedstawiciele: E. Vermulst i J. Cornelis, advocaten)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i A. Demeneix, pełnomocnicy), Eurofer, Association Européenne de l’Acier, ASBL (przedstawiciele: adwokaci J. Killick, barrister, G. Forwood i C. Van Haute)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/19 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/19

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla — Węgry) — Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft./DAF TRUCKS N.V.

(Sprawa C-451/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 7 pkt 2 - Postępowanie, którego przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego - Miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę - Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła - Żądanie naprawienia szkody spowodowanej przez porozumienie uznane za niezgodne z art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym)

(2019/C 319/20)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Győri Ítélőtábla

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft.

Strona pozwana: DAF TRUCKS N.V.

Sentencja

Artykuł 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w ramach powództwa o naprawienie szkody spowodowanej przez naruszenie w rozumieniu art. 101 TFUE, polegające w szczególności na mających znamiona zmowy uzgodnieniach w kwestii ustalania cen i podwyższania cen brutto samochodów ciężarowych, „miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę” oznacza — w sytuacji takiej jak zaistniała w postępowaniu głównym — miejsce na rynku, na które naruszenie to miało wpływ, czyli miejsce, gdzie ceny zostały zniekształcone, w którym poszkodowany, jak twierdzi, poniósł szkodę, nawet jeśli powództwo zostało skierowane przeciwko uczestnikowi rozpatrywanego kartelu, z którym poszkodowany nie nawiązał stosunków umownych.

---

(1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/19 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/19

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska

(Sprawa C-481/18) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2012/39/UE - Wymogi techniczne dotyczące badania tkanek i komórek ludzkich - Niepowiadomienie lub brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

(2019/C 319/21)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Szmytkowska i C. Sjödin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, działająca w charakterze pełnomocnika, wspierana przez C. Colelli, avvocato dello Stato)

Sentencja

| 1) | Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2012/39/UE z dnia 26 listopada 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2006/17/WE w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących badania tkanek i komórek ludzkich oraz nie przekazując Komisji Europejskiej tekstu przepisów przyjętych w celu zapewnienia transpozycji dyrektywy 2012/39, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 2 ust. 1 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2012/39/UE z dnia 26 listopada 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2006/17/WE w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących badania tkanek i komórek ludzkich oraz nie przekazując Komisji Europejskiej tekstu przepisów przyjętych w celu zapewnienia transpozycji dyrektywy 2012/39, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 2 ust. 1 tej dyrektywy.

| 2) | Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/20 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/20

---

Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 15 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) — Portugalia) — Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-438/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólny system podatkowy mający zastosowanie do połączeń, podziałów, częściowych podziałów, wniesienia aktywów i wymiany akcji pomiędzy spółkami różnych państw członkowskich - Dyrektywa 90/434/EWG - Artykuły 4 i 11 - Dyrektywa 2009/133/WE - Artykuły 4 i 15 - Tak zwane połączenie „odwrotne” — System podatkowy prowadzący do tego, że w przypadku tak zwanego połączenia odwrotnego koszty poniesione przez spółkę dominującą związane z pożyczką zaciągniętą przez nią w celu zakupu akcji przejmującej spółki zależnej, które podlegają odliczeniu po stronie owej spółki dominującej, nie są uznawane za podlegające odliczeniu po stronie owej spółki zależnej)

(2019/C 319/22)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA

Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

Sentencja

Dyrektywę Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, zmienioną dyrektywą Rady 2006/98/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które prowadzi do tego, że po stronie spółki przejmującej nie są uznawane za podlegające odliczeniu od podatku koszty, które były uznawane za podlegające odliczeniu od podatku po stronie spółki przejmowanej przed połączeniem tych spółek, i które zostałyby odliczone, jeżeli nie doszłoby do takiego połączenia.

---

(1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/21 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/21

---

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Ilfov — Rumunia) — EP/FO

(Sprawa C-530/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 15 - Przekazanie sprawy sądowi innego państwa członkowskiego, lepiej umiejscowionemu dla jej osądzenia - Wyjątek od zasady jurysdykcji ogólnej sądu miejsca zwykłego pobytu dziecka - Szczególny związek z innym państwem członkowskim - Kryteria pozwalające na ustalenie sądu lepiej umiejscowionego dla osądzenia sprawy - Istnienie różnych norm prawnych - Dobro dziecka)

(2019/C 319/23)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Ilfov

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: EP

Strona pozwana: FO

Sentencja

| 1) | Artykuł 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on wyjątek od zasady jurysdykcji ogólnej przewidzianej w art. 8 rozporządzenia nr 2201/2003, zgodnie z którym jurysdykcja sądów państw członkowskich jest określana przez miejsce zwykłego pobytu dziecka w chwili wniesienia pozwu lub wniosku. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on wyjątek od zasady jurysdykcji ogólnej przewidzianej w art. 8 rozporządzenia nr 2201/2003, zgodnie z którym jurysdykcja sądów państw członkowskich jest określana przez miejsce zwykłego pobytu dziecka w chwili wniesienia pozwu lub wniosku.

| 2) | Artykuł 15 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że w razie spełnienia jednego lub kilku z pięciu wyczerpująco określonych w tym przepisie alternatywnych kryteriów oceny szczególnego związku dziecka z państwem członkowskim innym niż państwo jego zwykłego pobytu sąd mający jurysdykcję na podstawie art. 8 tego rozporządzenia może przekazać sprawę sądowi, który uzna za lepiej umiejscowiony do rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu, lecz nie jest do tego zobowiązany. Jeżeli sąd mający jurysdykcję dojdzie do wniosku, że więzi, które łączą dziecko z państwem członkowskim jego zwykłego pobytu, są silniejsze niż więzi łączące dziecko z innym państwem członkowskim, wniosek ten wystarczy, aby wykluczyć zastosowanie art. 15 tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 15 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że w razie spełnienia jednego lub kilku z pięciu wyczerpująco określonych w tym przepisie alternatywnych kryteriów oceny szczególnego związku dziecka z państwem członkowskim innym niż państwo jego zwykłego pobytu sąd mający jurysdykcję na podstawie art. 8 tego rozporządzenia może przekazać sprawę sądowi, który uzna za lepiej umiejscowiony do rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu, lecz nie jest do tego zobowiązany. Jeżeli sąd mający jurysdykcję dojdzie do wniosku, że więzi, które łączą dziecko z państwem członkowskim jego zwykłego pobytu, są silniejsze niż więzi łączące dziecko z innym państwem członkowskim, wniosek ten wystarczy, aby wykluczyć zastosowanie art. 15 tego rozporządzenia.

| 3) | Artykuł 15 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że istnienie różnic między przepisami, w szczególności przepisami proceduralnymi, państwa członkowskiego, którego sąd ma jurysdykcję do rozpoznania sprawy co do istoty, oraz przepisami innego państwa członkowskiego, z którym dane dziecko pozostaje w szczególnym związku, takie jak prowadzenie postępowania na posiedzeniu niejawnym przez wyspecjalizowany sąd, nie może w sposób ogólny i abstrakcyjny stanowić istotnej okoliczności przy ocenie — z punktu widzenia dobra dziecka — czy sądy tego innego państwa członkowskiego są lepiej umiejscowione dla osądzenia tej sprawy. Sąd mający jurysdykcję może wziąć pod uwagę te różnice tylko pod warunkiem, że mogą one stanowić rzeczywistą i konkretną wartość dodaną dla wydania rozstrzygnięcia dotyczącego tego dziecka, w porównaniu z sytuacją, gdy sąd ten pozostawia sprawę u siebie. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 15 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że istnienie różnic między przepisami, w szczególności przepisami proceduralnymi, państwa członkowskiego, którego sąd ma jurysdykcję do rozpoznania sprawy co do istoty, oraz przepisami innego państwa członkowskiego, z którym dane dziecko pozostaje w szczególnym związku, takie jak prowadzenie postępowania na posiedzeniu niejawnym przez wyspecjalizowany sąd, nie może w sposób ogólny i abstrakcyjny stanowić istotnej okoliczności przy ocenie — z punktu widzenia dobra dziecka — czy sądy tego innego państwa członkowskiego są lepiej umiejscowione dla osądzenia tej sprawy. Sąd mający jurysdykcję może wziąć pod uwagę te różnice tylko pod warunkiem, że mogą one stanowić rzeczywistą i konkretną wartość dodaną dla wydania rozstrzygnięcia dotyczącego tego dziecka, w porównaniu z sytuacją, gdy sąd ten pozostawia sprawę u siebie.

---

(1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/22 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 24 de Madrid (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2019 r. — Sindicato Único de Sanidad e Higiene de la Comunidad de Madrid y Sindicato de Sanidad de Madrid de la CGT/Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

(Sprawa C-103/19)

(2019/C 319/24)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 24 de Madrid

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sindicato Único de Sanidad e Higiene de la Comunidad de Madrid i Sindicato de Sanidad de Madrid de la C.G.T.

Strona pozwana: Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy będące przedmiotem skargi uregulowanie zawarte w zarządzeniu nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r., na podstawie którego po odnowieniu powołania na czas określony w publicznym sektorze ochrony zdrowia, które to powołania dokonywane są na podstawie przepisów prawa krajowego zezwalających na odnowienie powołania w celu zapewnienia świadczenia usług o charakterze tymczasowym, koniunkturalnym lub nadzwyczajnym, podczas gdy w rzeczywistości służą one zaspokajaniu stałych i nieprzerwanych potrzeb, ma miejsce przekształcenie charakteru prawnego 9 126 stanowisk pracy z pracownika zatrudnionego na czas określony w celu wykonywania prac doraźnych na pracownika tymczasowego, zaś jego celem jest włączenie tych stanowisk pracy do Oferta Pública de Empleo [publicznej oferty zatrudnienia] i w rezultacie zaprzestanie zatrudniania pracownika na czas określony, jest zgodne z porozumieniem ramowym stanowiącym załącznik do dyrektywy 99/70/WE (1), a dokładnie z klauzulą 5 porozumienia ramowego, pkt 6 i 8 [postanowień ogólnych] porozumienia ramowego oraz ich wykładnią zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679? |
| --- | --- |

1)

Czy będące przedmiotem skargi uregulowanie zawarte w zarządzeniu nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r., na podstawie którego po odnowieniu powołania na czas określony w publicznym sektorze ochrony zdrowia, które to powołania dokonywane są na podstawie przepisów prawa krajowego zezwalających na odnowienie powołania w celu zapewnienia świadczenia usług o charakterze tymczasowym, koniunkturalnym lub nadzwyczajnym, podczas gdy w rzeczywistości służą one zaspokajaniu stałych i nieprzerwanych potrzeb, ma miejsce przekształcenie charakteru prawnego 9 126 stanowisk pracy z pracownika zatrudnionego na czas określony w celu wykonywania prac doraźnych na pracownika tymczasowego, zaś jego celem jest włączenie tych stanowisk pracy do Oferta Pública de Empleo [publicznej oferty zatrudnienia] i w rezultacie zaprzestanie zatrudniania pracownika na czas określony, jest zgodne z porozumieniem ramowym stanowiącym załącznik do dyrektywy 99/70/WE (1), a dokładnie z klauzulą 5 porozumienia ramowego, pkt 6 i 8 [postanowień ogólnych] porozumienia ramowego oraz ich wykładnią zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679?

| 2) | Czy prawidłowa jest dokonana przez tutejszy sąd wykładnia, zgodnie z którą zasady stosowania wskazane w art. 9 ust. 3 statutu ramowego w przypadku zarządzenia nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. nie są zgodne z klauzulą 5 porozumienia ramowego, pkt 6 i 8 [postanowień ogólnych] porozumienia ramowego oraz ich wykładnią zawartą w wyroku Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679, ponieważ po dokonaniu nadużycia stosowania zatrudnienia na czas określony w celu zaspokojenia stałych potrzeb i powstaniu nieprawidłowości strukturalnych pozwalają one na to, aby nadużycie to nigdy nie zostało ukarane, co narusza cele dyrektywy i utrwala niekorzystną sytuację pracowników statutowych zatrudnionych na czas określony? |
| --- | --- |

2)

Czy prawidłowa jest dokonana przez tutejszy sąd wykładnia, zgodnie z którą zasady stosowania wskazane w art. 9 ust. 3 statutu ramowego w przypadku zarządzenia nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. nie są zgodne z klauzulą 5 porozumienia ramowego, pkt 6 i 8 [postanowień ogólnych] porozumienia ramowego oraz ich wykładnią zawartą w wyroku Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679, ponieważ po dokonaniu nadużycia stosowania zatrudnienia na czas określony w celu zaspokojenia stałych potrzeb i powstaniu nieprawidłowości strukturalnych pozwalają one na to, aby nadużycie to nigdy nie zostało ukarane, co narusza cele dyrektywy i utrwala niekorzystną sytuację pracowników statutowych zatrudnionych na czas określony?

| 3) | Czy prawidłowa jest dokonana przez tutejszy sąd i zawarta w niniejszym postanowieniu wykładnia klauzuli 5 porozumienia ramowego, pkt 6 i 8 [postanowień ogólnych] porozumienia ramowego oraz ich wykładni zawartej w wyroku Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679, która prowadzi do wniosku, że zarządzenie nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. nie jest zgodne z art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 99/70 w zakresie, w jakim państwo hiszpańskie nie zapewnia realizacji celów określonych w tej dyrektywie, ponieważ w przypadku dokonania nadużycia stosowania umów na czas określony nie zapewnia skutecznych i równorzędnych gwarancji ochrony pracowników służących odpowiedniemu ukaraniu za wspomniane nadużycie i usunięciu skutków naruszenia prawa Unii, pozostawia dokonane nadużycie bez kary, a w rezultacie dopuszcza do tego, aby dyrektywa wspólnotowa nie była stosowana w sektorze ochrony zdrowia? |
| --- | --- |

3)

Czy prawidłowa jest dokonana przez tutejszy sąd i zawarta w niniejszym postanowieniu wykładnia klauzuli 5 porozumienia ramowego, pkt 6 i 8 [postanowień ogólnych] porozumienia ramowego oraz ich wykładni zawartej w wyroku Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679, która prowadzi do wniosku, że zarządzenie nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. nie jest zgodne z art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 99/70 w zakresie, w jakim państwo hiszpańskie nie zapewnia realizacji celów określonych w tej dyrektywie, ponieważ w przypadku dokonania nadużycia stosowania umów na czas określony nie zapewnia skutecznych i równorzędnych gwarancji ochrony pracowników służących odpowiedniemu ukaraniu za wspomniane nadużycie i usunięciu skutków naruszenia prawa Unii, pozostawia dokonane nadużycie bez kary, a w rezultacie dopuszcza do tego, aby dyrektywa wspólnotowa nie była stosowana w sektorze ochrony zdrowia?

| 4) | Biorąc pod uwagę, że uregulowanie krajowe całkowicie wyklucza możliwość dokonania w sektorze publicznym przekształcenia kolejnych umów o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony lub zapewnienia stałego zatrudnienia pracownikowi będącemu ofiarą nadużycia, a także iż uregulowanie krajowe nie zapewnia innego skutecznego środka służącego ochronie, a w razie dokonania nadużycia sankcjonującego zawieranie z nadużyciem prawa kolejnych umów o pracę na czas określony, czy należy rozumieć, jak czyni to sąd, że zarządzenie nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. (stosujące z opóźnieniem art. 9 ust. 3 porozumienia [statutu] ramowego) oraz późniejszy proces selekcji w ramach wolnej konkurencji nie mogą zostać uznane za skuteczne środki służące ochronie, a w razie dokonania nadużycia sankcjonujące zawieranie z nadużyciem prawa kolejnych umów o pracę na czas określony, ponieważ w ten sposób, jak uważa i co przywołuje tutejszy sąd, obchodzi się stosowanie dyrektywy i uniemożliwia osiągnięcie celów wymaganych przez dyrektywę wspólnotową? |
| --- | --- |

4)

Biorąc pod uwagę, że uregulowanie krajowe całkowicie wyklucza możliwość dokonania w sektorze publicznym przekształcenia kolejnych umów o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony lub zapewnienia stałego zatrudnienia pracownikowi będącemu ofiarą nadużycia, a także iż uregulowanie krajowe nie zapewnia innego skutecznego środka służącego ochronie, a w razie dokonania nadużycia sankcjonującego zawieranie z nadużyciem prawa kolejnych umów o pracę na czas określony, czy należy rozumieć, jak czyni to sąd, że zarządzenie nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. (stosujące z opóźnieniem art. 9 ust. 3 porozumienia [statutu] ramowego) oraz późniejszy proces selekcji w ramach wolnej konkurencji nie mogą zostać uznane za skuteczne środki służące ochronie, a w razie dokonania nadużycia sankcjonujące zawieranie z nadużyciem prawa kolejnych umów o pracę na czas określony, ponieważ w ten sposób, jak uważa i co przywołuje tutejszy sąd, obchodzi się stosowanie dyrektywy i uniemożliwia osiągnięcie celów wymaganych przez dyrektywę wspólnotową?

| 5) | Czy należy przyjąć, że wymogi zawarte w treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679, nie zostały spełnione w zakresie, w jakim z naruszeniem [dyrektywy 99/70] zarządzenie nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. ogranicza swój zakres zastosowania wyłącznie do pracowników zatrudnionych w celu wykonywania prac doraźnych, a w przypadku pozostałych pracowników zatrudnianych na czas określony przez zbyt długi okres organ administracji nie przeprowadził w terminach wskazanych przez uregulowanie krajowe analizy przyczyn, które by to uzasadniały w celu dokonania w danej sprawie oceny, czy należy utworzyć stanowisko pracy w strukturze zatrudnienia, co prowadzi w rzeczywistości do utrwalenia sytuacji niepewności zatrudnienia pracowników, pozostawiając to nadużycie bez kary i nie wprowadzając w tym zakresie żadnych środków, które zapewniłyby skuteczne i równoważne gwarancje ochrony w celu należytego ukarania takiego nadużycia i wyeliminowania skutków naruszenia prawa Unii? |
| --- | --- |

5)

Czy należy przyjąć, że wymogi zawarte w treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679, nie zostały spełnione w zakresie, w jakim z naruszeniem [dyrektywy 99/70] zarządzenie nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. ogranicza swój zakres zastosowania wyłącznie do pracowników zatrudnionych w celu wykonywania prac doraźnych, a w przypadku pozostałych pracowników zatrudnianych na czas określony przez zbyt długi okres organ administracji nie przeprowadził w terminach wskazanych przez uregulowanie krajowe analizy przyczyn, które by to uzasadniały w celu dokonania w danej sprawie oceny, czy należy utworzyć stanowisko pracy w strukturze zatrudnienia, co prowadzi w rzeczywistości do utrwalenia sytuacji niepewności zatrudnienia pracowników, pozostawiając to nadużycie bez kary i nie wprowadzając w tym zakresie żadnych środków, które zapewniłyby skuteczne i równoważne gwarancje ochrony w celu należytego ukarania takiego nadużycia i wyeliminowania skutków naruszenia prawa Unii?

---

(1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43)

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/23 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/23

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koszalinie (Polska) w dniu 21 lutego 2019 r. — V.C. Sp. z o.o. przeciwko P.K.

(Sprawa C-150/19)

(2019/C 319/25)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy w Koszalinie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: V.C. Sp. z o.o.

Strona pozwana: P.K.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 4 czerwca 2019 r. postanowił, że sprawa C-150/19 zostaje wykreślona z rejestru Trybunału.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/24 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/24

---

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 marca 2019 r. w sprawie T-730/16, Espírito Santo Financial Group/EBC, wniesione w dniu 22 maja 2019 r. przez Europejski Bank Centralny

(Sprawa C-396/19 P)

(2019/C 319/26)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère, M. Ioannidis, pełnomocnicy, H.G. Kamann, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: masa upadłościowa Espírito Santo Financial Group SA

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi o:

| — | uchylenie pierwszego punktu sentencji wyroku Sądu z dnia 13 marca 2019 r., masa upadłościowa Espírito Santo Financial Group SA/Europejski Bank Centralny (T-730/16); |
| --- | --- |

—

uchylenie pierwszego punktu sentencji wyroku Sądu z dnia 13 marca 2019 r., masa upadłościowa Espírito Santo Financial Group SA/Europejski Bank Centralny (T-730/16);

| — | oddalenie skargi również w odniesieniu do odmowy ujawnienia przez EBC kwoty kredytu w wyciągach z protokołu w sprawie decyzji Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r.; |
| --- | --- |

—

oddalenie skargi również w odniesieniu do odmowy ujawnienia przez EBC kwoty kredytu w wyciągach z protokołu w sprawie decyzji Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r.;

| — | tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej w celu wydania wyroku; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej w celu wydania wyroku;

| — | obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji i strony przeciwnej kosztami postępowania w dwóch trzecich (2/3), a EBC kosztami postępowania w jednej trzeciej (1/3). |
| --- | --- |

—

obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji i strony przeciwnej kosztami postępowania w dwóch trzecich (2/3), a EBC kosztami postępowania w jednej trzeciej (1/3).

Zarzuty i główne argumenty

Jedyny zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 10 ust. 4 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „statutem”) oraz art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji 2004/258 (1).

EBC podnosi, że Sąd błędnie zinterpretował i zastosował art. 10.4 statutu i art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji 2004/258, stwierdzając w zaskarżonym wyroku, w szczególności w pkt 39, 53–63, jak również w pkt 111 i 138, że z uprawnień dyskrecjonalnych Rady Prezesów w zakresie ujawnienia jej protokołów należy korzystać w świetle warunków określonych w decyzji 2004/258 (pkt 60), czyli, w konkretnym przypadku, że EBC jest zobowiązany do przedstawienia uzasadnienia wyjaśniającego, w jaki sposób ujawnienie informacji zawartych w protokołach z posiedzeń Rady Prezesów dotyczących jej decyzji konkretnie i faktycznie podważa interes publiczny w odniesieniu do poufności obrad organów decyzyjnych EBC (ust. 61).

Artykuł 10.4 statutu ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą informacje stanowiące część obrad Rady Prezesów powinny być traktowane jako poufne w celu ochrony niezależności i skuteczności EBC. Ta zasada prawa pierwotnego, która nie może zostać uchylona przez prawo wtórne, ma zastosowanie również do części protokołów dotyczących decyzji Rady Prezesów. Została ona powtórzona w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji 2004/258, który należy zawsze interpretować łącznie z art. 10 ust. 4 Statutu. Z ogólnej zasady poufności obrad Rady Prezesów, włącznie z decyzjami, określonej w art. 10 ust. 4 statutu, wynika, że EBC nie musi poddawać swojej decyzji o podaniu wyników swoich obrad do wiadomości publicznej takim samym standardom merytorycznym i proceduralnym, jakie zostały określone w decyzji 2004/258. W szczególności nie ma potrzeby uzasadniania swojej decyzji w odniesieniu do tego, dlaczego ujawnienie takiego protokołu Rady Prezesów miałoby w sposób szczególny i rzeczywisty naruszać interes publiczny w zakresie poufności obrad Rady Prezesów.

---

(1)  Decyzja 2004/258/WE Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. 2004, L 80, s. 42).

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/25 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/25

---

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 maja 2019 r. w sprawie T-434/15, Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada., wniesione w dniu 2 lipca 2019 r. przez Islamic Republic of Iran Shipping Lines; Hafize Darya Shipping Lines (HDSL); Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID); Khazar Sea Shipping Lines Co.; Rahbaran Omid Darya Ship Management Co.; Irinvestship Ltd i IRISL Europe GmbH

(Sprawa C-506/19 P)

(2019/C 319/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Islamic Republic of Iran Shipping Lines; Hafize Darya Shipping Lines (HDSL); Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID); Khazar Sea Shipping Lines Co.; Rahbaran Omid Darya Ship Management Co.; Irinvestship Ltd i IRISL Europe GmbH (przedstawiciel: M. Taher, solicitor, R. Blakeley, barrister)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu;

| — | stwierdzenie, że poprzez umieszczenie nazw wnoszących odwołanie w wykazie, Rada popełniła wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że poprzez umieszczenie nazw wnoszących odwołanie w wykazie, Rada popełniła wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom;

| — | przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu postanowienia o ewentualnym zastosowaniu środków dowodowych zawartych w skardze, a następnie w celu poczynienia ustaleń w kwestiach związku przyczynowego i ilościowego; oraz |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu postanowienia o ewentualnym zastosowaniu środków dowodowych zawartych w skardze, a następnie w celu poczynienia ustaleń w kwestiach związku przyczynowego i ilościowego; oraz

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz dotychczasowymi kosztami postępowania przed Sądem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz dotychczasowymi kosztami postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd pięciokrotnie naruszył prawo, co powinno stanowić podstawę uchylenia jego wyroku:

| 1. | błąd polegający na uznaniu, że Rada nie dysponowała zakresem uznania; |
| --- | --- |

1.

błąd polegający na uznaniu, że Rada nie dysponowała zakresem uznania;

| 2. | błąd polegający na zastosowaniu uzasadnienia wyroku z 2013 r. uchylającego wyrok w sprawie IRISL do testu na wystarczająco poważne naruszenie; |
| --- | --- |

2.

błąd polegający na zastosowaniu uzasadnienia wyroku z 2013 r. uchylającego wyrok w sprawie IRISL do testu na wystarczająco poważne naruszenie;

| 3. | brak podstawy prawnej rozróżnienia na „brak dowodów” i „niewłaściwe dowody”, które to rozróżnienie w każdym razie nie podlegało zastosowaniu; |
| --- | --- |

3.

brak podstawy prawnej rozróżnienia na „brak dowodów” i „niewłaściwe dowody”, które to rozróżnienie w każdym razie nie podlegało zastosowaniu;

| 4. | naruszenie prawa polegające na wykorzystaniu dowodów, które nie zostały przedstawione Sądowi; |
| --- | --- |

4.

naruszenie prawa polegające na wykorzystaniu dowodów, które nie zostały przedstawione Sądowi;

| 5. | naruszenie prawa polegające na zastosowaniu wyroku w sprawie HTTS w charakterze przeszkody niepozwalającej stronie na powołanie się na fakty czy okoliczności sprzeczne z jej poprzednimi oświadczeniami lub czynnościami albo w charakterze powagi rzeczy osądzonej. |
| --- | --- |

5.

naruszenie prawa polegające na zastosowaniu wyroku w sprawie HTTS w charakterze przeszkody niepozwalającej stronie na powołanie się na fakty czy okoliczności sprzeczne z jej poprzednimi oświadczeniami lub czynnościami albo w charakterze powagi rzeczy osądzonej.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/26 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/26

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 4 lipca 2019 r. — AB v Olympiako Athlitiko Kentro Athinon — Spyros Louis

(Sprawa C-511/19)

(2019/C 319/28)

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Areios Pagos

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: AB

Druga strona postępowania: Olympiako Athlitiko Kentro Athinon — Spyros Louis

Pytania prejudycjalne

| A) | Czy przyjęcie przez państwo członkowskie przepisów mających zastosowanie do rządu, władz lokalnych i osób prawnych prawa publicznego oraz ogólnie, do wszystkich podmiotów szeroko pojętego sektora publicznego (podmiotów prawa prywatnego) jako pracodawców, takiego jak przepisy zawarte w art. 34 ust. 1 lit. c), art. 34 ust. 3) akapit pierwszy i art. 34 ust. 4 ustawy nr 4024/2011, na podstawie których pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę prawa prywatnego przez wyżej wymienione podmioty są objęci systemem rezerwy kadrowej na okres nieprzekraczający dwudziestu czterech (24) miesięcy w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wyłącznie w oparciu o kryterium bliskiego nabycia uprawnień emerytalnych, a mianowicie trzydziestu pięciu (35) lat opłacania składek, stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na wiek w rozumieniu art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 lit. b) i art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (1), w szczególności zważywszy na fakt, że zgodnie z odpowiednimi obowiązującymi w owym czasie przepisami w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — z pominięciem innych przypadków nieistotnych w niniejszej sprawie — aby uzyskać prawo do pełnej emerytury z tytułu stosunku pracy, wymagana była przynależność do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (IKA) lub innej instytucji ubezpieczeń społecznych oraz przepracowanie (co najmniej) 10 500 dni roboczych (35 lat) oraz ukończenie (co najmniej) 58 roku życia pracownika, nie wykluczając oczywiście, w zależności od indywidualnego przypadku, możliwości ukończenia rzeczonego okresu ubezpieczenia (35 lat) w innym wieku? |
| --- | --- |

A)

Czy przyjęcie przez państwo członkowskie przepisów mających zastosowanie do rządu, władz lokalnych i osób prawnych prawa publicznego oraz ogólnie, do wszystkich podmiotów szeroko pojętego sektora publicznego (podmiotów prawa prywatnego) jako pracodawców, takiego jak przepisy zawarte w art. 34 ust. 1 lit. c), art. 34 ust. 3) akapit pierwszy i art. 34 ust. 4 ustawy nr 4024/2011, na podstawie których pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę prawa prywatnego przez wyżej wymienione podmioty są objęci systemem rezerwy kadrowej na okres nieprzekraczający dwudziestu czterech (24) miesięcy w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wyłącznie w oparciu o kryterium bliskiego nabycia uprawnień emerytalnych, a mianowicie trzydziestu pięciu (35) lat opłacania składek, stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na wiek w rozumieniu art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 lit. b) i art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (1), w szczególności zważywszy na fakt, że zgodnie z odpowiednimi obowiązującymi w owym czasie przepisami w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — z pominięciem innych przypadków nieistotnych w niniejszej sprawie — aby uzyskać prawo do pełnej emerytury z tytułu stosunku pracy, wymagana była przynależność do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (IKA) lub innej instytucji ubezpieczeń społecznych oraz przepracowanie (co najmniej) 10 500 dni roboczych (35 lat) oraz ukończenie (co najmniej) 58 roku życia pracownika, nie wykluczając oczywiście, w zależności od indywidualnego przypadku, możliwości ukończenia rzeczonego okresu ubezpieczenia (35 lat) w innym wieku?

| B) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie A), czy przyjęcie systemu rezerwy kadrowej może być obiektywnie i racjonalnie uzasadnione w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt i) i art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy natychmiastową koniecznością zapewnienia wyników organizacyjnych, operacyjnych i budżetowych, a w szczególności pilną potrzebą ograniczenia wydatków publicznych, tak aby osiągnąć określone cele ilościowe do końca 2011 r., o której mowa w uzasadnieniu ustawy, jak wskazano w średnioterminowej strategii fiskalnej, a co za tym idzie w celu wypełnienia zobowiązań podjętych przez Grecję wobec jej partnerów będących kredytodawcami, aby przeciwdziałać poważnemu i przedłużającemu się kryzysowi gospodarczemu oraz finansowemu, który dotknął to państwo, a jednocześnie zracjonalizować i ograniczyć ekspansję sektora publicznego? |
| --- | --- |

B)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie A), czy przyjęcie systemu rezerwy kadrowej może być obiektywnie i racjonalnie uzasadnione w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt i) i art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy natychmiastową koniecznością zapewnienia wyników organizacyjnych, operacyjnych i budżetowych, a w szczególności pilną potrzebą ograniczenia wydatków publicznych, tak aby osiągnąć określone cele ilościowe do końca 2011 r., o której mowa w uzasadnieniu ustawy, jak wskazano w średnioterminowej strategii fiskalnej, a co za tym idzie w celu wypełnienia zobowiązań podjętych przez Grecję wobec jej partnerów będących kredytodawcami, aby przeciwdziałać poważnemu i przedłużającemu się kryzysowi gospodarczemu oraz finansowemu, który dotknął to państwo, a jednocześnie zracjonalizować i ograniczyć ekspansję sektora publicznego?

| C) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie:






  1) | Czy przyjęcie środka, takiego jak określony w art. 34 ust. 1 lit. c) ustawy nr 4024/2011, który przewiduje radykalne obniżenie wynagrodzenia pracowników podlegających systemowi rezerwy kadrowej w wysokości 60 % ich wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego w chwili objęcia rzeczonym systemem, przy czym nie ma obowiązku, aby wspomniani pracownicy świadczyli pracę dla odpowiedniego podmiotu publicznego, oraz który (de facto) prowadzi do utraty ewentualnej podwyżki wynagrodzenia i awansu zawodowego w okresie od objęcia systemem rezerwy kadrowej do czasu odejścia z pracy z powodu przejścia na pełną emeryturę, jest właściwe i konieczne do osiągnięcia wyżej wymienionego celu w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt i) i art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy, w sytuacji, w której łącznie:






  a) | pracownicy ci zachowują możliwość znalezienia innej pracy (w sektorze prywatnym) lub wykonywania wolnego zawodu albo prowadzenia działalności gospodarczej w czasie obowiązywania systemu rezerwy kadrowej bez utraty prawa do otrzymania wyżej wymienionego obniżonego wynagrodzenia podstawowego, chyba że wynagrodzenie lub dochód wynikający z nowej pracy lub nowego zatrudnienia przekraczają wynagrodzenie otrzymywane przed rozpoczęciem obowiązywania systemu rezerwy kadrowej, w którym to przypadku obniżone wynagrodzenie podstawowe podlega zmniejszeniu o nadwyżkę (zob. art. 34 ust. 1 lit. f); |
| --- | --- | --- | --- |

C)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie:

1)

Czy przyjęcie środka, takiego jak określony w art. 34 ust. 1 lit. c) ustawy nr 4024/2011, który przewiduje radykalne obniżenie wynagrodzenia pracowników podlegających systemowi rezerwy kadrowej w wysokości 60 % ich wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego w chwili objęcia rzeczonym systemem, przy czym nie ma obowiązku, aby wspomniani pracownicy świadczyli pracę dla odpowiedniego podmiotu publicznego, oraz który (de facto) prowadzi do utraty ewentualnej podwyżki wynagrodzenia i awansu zawodowego w okresie od objęcia systemem rezerwy kadrowej do czasu odejścia z pracy z powodu przejścia na pełną emeryturę, jest właściwe i konieczne do osiągnięcia wyżej wymienionego celu w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt i) i art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy, w sytuacji, w której łącznie:

a)

pracownicy ci zachowują możliwość znalezienia innej pracy (w sektorze prywatnym) lub wykonywania wolnego zawodu albo prowadzenia działalności gospodarczej w czasie obowiązywania systemu rezerwy kadrowej bez utraty prawa do otrzymania wyżej wymienionego obniżonego wynagrodzenia podstawowego, chyba że wynagrodzenie lub dochód wynikający z nowej pracy lub nowego zatrudnienia przekraczają wynagrodzenie otrzymywane przed rozpoczęciem obowiązywania systemu rezerwy kadrowej, w którym to przypadku obniżone wynagrodzenie podstawowe podlega zmniejszeniu o nadwyżkę (zob. art. 34 ust. 1 lit. f);

| b) | podmiot publiczny będący pracodawcą, a w przypadku jego zniesienia Organismos Apascholisis Ergatikou Dynamikou (Organizacja Zatrudnienia Siły Roboczej, Grecja, „OAED”) zobowiązuje się do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne zarówno w odniesieniu do pracodawcy, jak i do pracownika, na rzecz danej instytucji ubezpieczeniowej, do czasu przejścia pracownika na emeryturę, dotyczących emerytury podstawowej, emerytury uzupełniającej, opieki społecznej i zdrowotnej na podstawie wynagrodzeń otrzymywanych przez pracownika przed objęciem go systemem rezerwy kadrowej (zob. art. 34 ust. 1 lit. d)); |
| --- | --- |

b)

podmiot publiczny będący pracodawcą, a w przypadku jego zniesienia Organismos Apascholisis Ergatikou Dynamikou (Organizacja Zatrudnienia Siły Roboczej, Grecja, „OAED”) zobowiązuje się do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne zarówno w odniesieniu do pracodawcy, jak i do pracownika, na rzecz danej instytucji ubezpieczeniowej, do czasu przejścia pracownika na emeryturę, dotyczących emerytury podstawowej, emerytury uzupełniającej, opieki społecznej i zdrowotnej na podstawie wynagrodzeń otrzymywanych przez pracownika przed objęciem go systemem rezerwy kadrowej (zob. art. 34 ust. 1 lit. d));

| c) | wyjątki w systemie rezerwy kadrowej dotyczą wrażliwych grup społecznych wymagających ochrony (małżonek osoby objętej systemem rezerwy kadrowej, małżonek lub dziecko o stopniu niepełnosprawności wynoszącym co najmniej 67 %, mieszkający razem z pracownikiem i pozostający na jego utrzymaniu, pracownik o stopniu niepełnosprawności wynoszącym co najmniej 67 %, rodziny wielodzietne, samotni rodzice mieszkający razem z pracownikiem i pozostający na jego utrzymaniu) (zob. art. 34 ust. 1 lit. b); |
| --- | --- |

c)

wyjątki w systemie rezerwy kadrowej dotyczą wrażliwych grup społecznych wymagających ochrony (małżonek osoby objętej systemem rezerwy kadrowej, małżonek lub dziecko o stopniu niepełnosprawności wynoszącym co najmniej 67 %, mieszkający razem z pracownikiem i pozostający na jego utrzymaniu, pracownik o stopniu niepełnosprawności wynoszącym co najmniej 67 %, rodziny wielodzietne, samotni rodzice mieszkający razem z pracownikiem i pozostający na jego utrzymaniu) (zob. art. 34 ust. 1 lit. b);

| d) | zapewniona jest w pierwszej kolejności możliwość przeniesienia wspomnianych pracowników na inne wolne stanowiska w instytucjach publicznych na podstawie obiektywnych i opartych na osiągnięciach kryteriów poprzez ich włączenie do list ASEP (zob. art. 34 ust. 1 lit. a), jednak możliwość ta jest faktycznie ograniczona z powodu drastycznego ograniczenia zatrudnienia personelu przez różne instytucje publiczne ze względu na potrzebę zmniejszenia wydatków; |
| --- | --- |

d)

zapewniona jest w pierwszej kolejności możliwość przeniesienia wspomnianych pracowników na inne wolne stanowiska w instytucjach publicznych na podstawie obiektywnych i opartych na osiągnięciach kryteriów poprzez ich włączenie do list ASEP (zob. art. 34 ust. 1 lit. a), jednak możliwość ta jest faktycznie ograniczona z powodu drastycznego ograniczenia zatrudnienia personelu przez różne instytucje publiczne ze względu na potrzebę zmniejszenia wydatków;

| e) | zapewniono przyjęcie środków w celu spłaty kredytów, które pracownicy objęci systemem rezerwy kadrowej otrzymali od kasy depozytowo-pożyczkowej, oraz w celu zawarcia umowy między państwem greckim a związkiem banków greckich, aby ułatwić spłatę kredytów, które pracownicy ci otrzymali od innych banków, proporcjonalnie do ich całkowitego dochodu rodziny oraz ich sytuacji finansowej (zob. art. 34 ust. 10 i 11); |
| --- | --- |

e)

zapewniono przyjęcie środków w celu spłaty kredytów, które pracownicy objęci systemem rezerwy kadrowej otrzymali od kasy depozytowo-pożyczkowej, oraz w celu zawarcia umowy między państwem greckim a związkiem banków greckich, aby ułatwić spłatę kredytów, które pracownicy ci otrzymali od innych banków, proporcjonalnie do ich całkowitego dochodu rodziny oraz ich sytuacji finansowej (zob. art. 34 ust. 10 i 11);

| f) | niedawno przyjęta ustawa (art. 1 ust. 15 ustawy nr 4038/2012 — Dz.U. seria A', nr 14) przewiduje priorytetową konieczność przyjęcia rozporządzenia wykonawczego w sprawie emerytur i płatności dla pracowników, o których mowa w lit. b) i c), a w każdym wypadku, nie później niż cztery miesiące od ich odejścia z pracy i przedstawienia odpowiedniej dokumentacji do celów uznania prawa do emerytury; |
| --- | --- |

f)

niedawno przyjęta ustawa (art. 1 ust. 15 ustawy nr 4038/2012 — Dz.U. seria A', nr 14) przewiduje priorytetową konieczność przyjęcia rozporządzenia wykonawczego w sprawie emerytur i płatności dla pracowników, o których mowa w lit. b) i c), a w każdym wypadku, nie później niż cztery miesiące od ich odejścia z pracy i przedstawienia odpowiedniej dokumentacji do celów uznania prawa do emerytury;

| g) | wspomniana wyżej utrata możliwości awansu zawodowego i podwyżki wynagrodzenia za okres, w którym pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę prawa prywatnego są objęci systemem rezerwy kadrowej, i do czasu ich odejścia z pracy z powodu przejścia na pełną emeryturę, nie ma miejsca w większości przypadków, w tym w niniejszej sprawie, ponieważ z uwagi na długi okres zatrudnienia pracownika w instytucji publicznej, osiągnął on najwyższą skalę wynagrodzeń lub awansu zawodowego zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi awansu? |
| --- | --- |

g)

wspomniana wyżej utrata możliwości awansu zawodowego i podwyżki wynagrodzenia za okres, w którym pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę prawa prywatnego są objęci systemem rezerwy kadrowej, i do czasu ich odejścia z pracy z powodu przejścia na pełną emeryturę, nie ma miejsca w większości przypadków, w tym w niniejszej sprawie, ponieważ z uwagi na długi okres zatrudnienia pracownika w instytucji publicznej, osiągnął on najwyższą skalę wynagrodzeń lub awansu zawodowego zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi awansu?

| 2) | Czy przyjęcie środka, takiego jak określony w art. 34 ust. 1 lit. e) ustawy nr 4024/2011, który prowadzi do utraty całości (lub części) odprawy w przypadku odejścia z pracy lub rozwiązania umowy o pracę pracownika z powodu spełnienia warunków nabycia prawa do pełnej emerytury, zgodnie z art. 8 lit. b) ustawy nr 3198/1955, odpowiadającej 40 % odprawy z tytułu zwolnienia z pracy przewidzianej dla pracowników posiadających ubezpieczenie dodatkowe (która to odprawa, jak ma to miejsce w przypadku instytucji publicznych użyteczności publicznej lub subsydiowanych przez państwo, takich jak pozwana w niniejszej sprawie, będąca osobą prawną prawa prywatnego, nie może przekroczyć maksymalnej kwoty 15 000,00 EUR), w drodze potrącenia z obniżonym wynagrodzeniem otrzymanym podczas obowiązywania systemu rezerwy kadrowej, jest właściwe i konieczne do osiągnięcia wyżej wymienionego celu w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt i) i art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy, biorąc pod uwagę, iż pracownicy ci otrzymaliby w każdym razie wspomnianą obniżoną odprawę zgodnie z wyżej wymienionym obowiązującym prawem pracy zarówno w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę przez pracownika, jak i w przypadku rozwiązania stosunku pracy przez instytucję, w której pracował? |
| --- | --- |

2)

Czy przyjęcie środka, takiego jak określony w art. 34 ust. 1 lit. e) ustawy nr 4024/2011, który prowadzi do utraty całości (lub części) odprawy w przypadku odejścia z pracy lub rozwiązania umowy o pracę pracownika z powodu spełnienia warunków nabycia prawa do pełnej emerytury, zgodnie z art. 8 lit. b) ustawy nr 3198/1955, odpowiadającej 40 % odprawy z tytułu zwolnienia z pracy przewidzianej dla pracowników posiadających ubezpieczenie dodatkowe (która to odprawa, jak ma to miejsce w przypadku instytucji publicznych użyteczności publicznej lub subsydiowanych przez państwo, takich jak pozwana w niniejszej sprawie, będąca osobą prawną prawa prywatnego, nie może przekroczyć maksymalnej kwoty 15 000,00 EUR), w drodze potrącenia z obniżonym wynagrodzeniem otrzymanym podczas obowiązywania systemu rezerwy kadrowej, jest właściwe i konieczne do osiągnięcia wyżej wymienionego celu w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt i) i art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy, biorąc pod uwagę, iż pracownicy ci otrzymaliby w każdym razie wspomnianą obniżoną odprawę zgodnie z wyżej wymienionym obowiązującym prawem pracy zarówno w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę przez pracownika, jak i w przypadku rozwiązania stosunku pracy przez instytucję, w której pracował?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16).

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/28 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/28

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 17 maja 2019 r. w sprawie T-764/15, Deutsche Lufthansa AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 sierpnia 2019 r. przez Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-594/19 P)

(2019/C 319/29)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Deutsche Lufthansa AG (przedstawiciel: A. Martin-Ehlers, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, kraj związkowy Nadrenia-Palatynat

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie postanowienia wydane przez Sąd w dniu 17 maja 2019 r. w sprawie T-764/15; |
| --- | --- |

—

uchylenie postanowienia wydane przez Sąd w dniu 17 maja 2019 r. w sprawie T-764/15;

| — | uwzględnienie przedstawionego w pierwszej instancji żądania i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SA.32833 z dnia 1 października 2014 r. (1); |
| --- | --- |

—

uwzględnienie przedstawionego w pierwszej instancji żądania i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SA.32833 z dnia 1 października 2014 r. (1);

| — | tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd, oraz |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd, oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W swym odwołaniu wnosząca je podnosi w istocie następujące zarzuty:

| — | twierdzi ona, że na podstawie wyroku w sprawach Montessori (2) można stwierdzić, iż przysługuje jej legitymacja procesowa. Jest tak, ponieważ przyznanie Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH z puli środków pieniężnych [kraju związkowego Nadrenia-Palatynat] pożyczki na kwotę 45 mln EUR stanowi system pomocy. Okazało się ponadto, że pochodzące z tej puli środki zostały przekazane spółce Ryanair; |
| --- | --- |

—

twierdzi ona, że na podstawie wyroku w sprawach Montessori (2) można stwierdzić, iż przysługuje jej legitymacja procesowa. Jest tak, ponieważ przyznanie Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH z puli środków pieniężnych [kraju związkowego Nadrenia-Palatynat] pożyczki na kwotę 45 mln EUR stanowi system pomocy. Okazało się ponadto, że pochodzące z tej puli środki zostały przekazane spółce Ryanair;

| — | w razie zastosowania tzw. orzecznictwa Mory (3) należałoby zastosować tytułem ewentualnym pierwszą alternatywę. Komisja nie wzięła pod uwagę istotnych okoliczności faktycznych i dodatkowych korzyści. Jeśli chodzi o naruszenie przysługujących wnoszącej odwołanie praw procesowych, to nie można uznać, że Komisja przeprowadziła postępowanie wyjaśniające z należytym zachowaniem wymogów formalnych. Wnosząca odwołanie jest zdania, że również w tym przypadku rozpatrywana decyzja dotyczy jej indywidualnie, a zatem przysługuje jej legitymacja procesowa; |
| --- | --- |

—

w razie zastosowania tzw. orzecznictwa Mory (3) należałoby zastosować tytułem ewentualnym pierwszą alternatywę. Komisja nie wzięła pod uwagę istotnych okoliczności faktycznych i dodatkowych korzyści. Jeśli chodzi o naruszenie przysługujących wnoszącej odwołanie praw procesowych, to nie można uznać, że Komisja przeprowadziła postępowanie wyjaśniające z należytym zachowaniem wymogów formalnych. Wnosząca odwołanie jest zdania, że również w tym przypadku rozpatrywana decyzja dotyczy jej indywidualnie, a zatem przysługuje jej legitymacja procesowa;

| — | tytułem ewentualnym wnosząca odwołanie podnosi, że skargę należy uznać za dopuszczalną również w przypadku zastosowania drugiej ze wskazanych w orzecznictwie Mory alternatyw, zgodnie z którą to skarżąca winna wykazać, iż dana pomoc wpływa znacząco na jej pozycję na rynku. W takim przypadku spoczywający na skarżącej ciężar dowodu zostałby odwrócony lub, co najmniej, zmniejszony, skoro Komisja w arbitralny sposób pominęła znane jej okoliczności faktyczne, które są decydujące dla rozstrzygnięcia sporu. Zdaniem wnoszącej odwołanie tylko tytułem uzupełnienia można stwierdzić, że w ten sposób rzeczywiście wykazała ona tego rodzaju istotny wpływ. Dokonanie przez Sąd innej oceny wykracza poza orzecznictwo Trybunału i opiera się na błędnej wykładni pojęcia rynku właściwego. W tym kontekście wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył i zbyt pobieżnie przedstawił okoliczności faktyczne, zmienił treść zaskarżonej decyzji i dopuścił się naruszenia zasad rządzących rozkładem ciężaru dowodu. |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym wnosząca odwołanie podnosi, że skargę należy uznać za dopuszczalną również w przypadku zastosowania drugiej ze wskazanych w orzecznictwie Mory alternatyw, zgodnie z którą to skarżąca winna wykazać, iż dana pomoc wpływa znacząco na jej pozycję na rynku. W takim przypadku spoczywający na skarżącej ciężar dowodu zostałby odwrócony lub, co najmniej, zmniejszony, skoro Komisja w arbitralny sposób pominęła znane jej okoliczności faktyczne, które są decydujące dla rozstrzygnięcia sporu. Zdaniem wnoszącej odwołanie tylko tytułem uzupełnienia można stwierdzić, że w ten sposób rzeczywiście wykazała ona tego rodzaju istotny wpływ. Dokonanie przez Sąd innej oceny wykracza poza orzecznictwo Trybunału i opiera się na błędnej wykładni pojęcia rynku właściwego. W tym kontekście wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył i zbyt pobieżnie przedstawił okoliczności faktyczne, zmienił treść zaskarżonej decyzji i dopuścił się naruszenia zasad rządzących rozkładem ciężaru dowodu.

---

(1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/788 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.32833 (11/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Niemcy w odniesieniu do mechanizmów finansowania portu lotniczego Frankfurt-Hahn wdrożonych w latach 2009–2011 (Dz.U. 2016, L 134, s. 1).

(2)  Wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Commission/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci (od C-622/16 P do C-624/16 P, EU:C:2018:873).

(3)  Wyrok z dnia 17 września 2015 r., Mory i in./Komisja (C-33/14 P, EU:C:2015:609).

---

Sąd

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/29 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/29

---

Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. — VDV eTicket Service/Komisja i INEA

(Sprawa T-516/19)

(2019/C 319/30)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: VDV eTicket Service GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: A. Bartosch, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie na podstawie art. 272 TFUE, że bezprawny jest brak uznania w zaskarżonej decyzji kosztów wynoszących 407 443,04 EUR, |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie na podstawie art. 272 TFUE, że bezprawny jest brak uznania w zaskarżonej decyzji kosztów wynoszących 407 443,04 EUR,

| — | Tytułem pomocniczym, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art.263 akapit pierwszy TFUE, |
| --- | --- |

—

Tytułem pomocniczym, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art.263 akapit pierwszy TFUE,

| — | Obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) ARES(2019)3151305 z dnia 13 maja 2019 r. w zakresie, w jakim stwierdza ona, że koszty wynoszące 407 443,04 EUR poniesione przez skarżącą w ramach programu ramowego Horyzont 2020 — projekt: 636126 — European Travellers Club, nie podlegają zwrotowi.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy: nadużycie prawa z powodu oczywistej wiedzy o nieprawidłowym rozdziale kosztów






  — | Strony pozwane dopuściły się nadużycia władzy przez to, że po pierwsze, nie uznały one niektórych kosztów podwykonawstwa poniesionych przez skarżącą, podczas gdy, po drugie, mogły one dostrzec na podstawie kilku dokumentów, że koszty podwykonawstwa strony skarżącej były wyraźnie wyższe od kosztów wskazanych w załączniku 2 umowy w sprawie odnośnego subwencjonowania. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy: nadużycie prawa z powodu oczywistej wiedzy o nieprawidłowym rozdziale kosztów

—

Strony pozwane dopuściły się nadużycia władzy przez to, że po pierwsze, nie uznały one niektórych kosztów podwykonawstwa poniesionych przez skarżącą, podczas gdy, po drugie, mogły one dostrzec na podstawie kilku dokumentów, że koszty podwykonawstwa strony skarżącej były wyraźnie wyższe od kosztów wskazanych w załączniku 2 umowy w sprawie odnośnego subwencjonowania.

| 2. | Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań






  — | Z tych samych względów, co przedstawione w ramach pierwszego zarzutu, strony pozwane naruszyły również zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

—

Z tych samych względów, co przedstawione w ramach pierwszego zarzutu, strony pozwane naruszyły również zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/30 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/30

---

Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2019 r. — Global Steel Wire i in./Komisja

(Sprawa T-545/19)

(2019/C 319/31)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Global Steel Wire, SA (Cerdanyola del Vallés, Hiszpania), Moreda Riviere Trefilerías, SA (Gijón, Hiszpania), Global Special Steel Products, SA (Corrales de Buelna, Hiszpania) (przedstawiciele: F. González Díaz, J. Blanco Carol I B. Martos Stevenson, abogados)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie skargi za dopuszczalną; |
| --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24 maja 2019 r. oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24 maja 2019 r. oraz

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga, zapoczątkowana wnioskiem związanym z brakiem zdolności płatniczej, przedstawionym w lutym 2000 r. w ramach postępowania COMP/38.344 — Stal sprężająca, jest skierowana przeciwko wydanej przez Komisję Europejską decyzji, w której instytucja ta odrzuciła wniosek o odroczenie terminu płatności ze względu na sytuację finansową skarżących z dnia 20 grudnia 2018 r.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony ze względu na to, że zaskarżona decyzja została wydana bez dania skarżącym możliwości przedstawienia ich punktu widzenia w tym względzie. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony ze względu na to, że zaskarżona decyzja została wydana bez dania skarżącym możliwości przedstawienia ich punktu widzenia w tym względzie.

| 2. | Zarzut drugi, oparty na braku uzasadnienia odrzucenia przedstawionego przez skarżące wniosku. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, oparty na braku uzasadnienia odrzucenia przedstawionego przez skarżące wniosku.

| 3. | Zarzut trzeci, oparty na naruszeniach prawa, jakich miała dopuścić się Komisja w swej ocenie sytuacji finansowej skarżących i ich zdolności do zapłaty długu. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, oparty na naruszeniach prawa, jakich miała dopuścić się Komisja w swej ocenie sytuacji finansowej skarżących i ich zdolności do zapłaty długu.

| 4. | Zarzut czwarty, oparty na tym, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję z naruszeniem ogólnej zasady kolegialności, co skutkuje brakiem właściwości organu, który wydał akt. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, oparty na tym, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję z naruszeniem ogólnej zasady kolegialności, co skutkuje brakiem właściwości organu, który wydał akt.

| 5. | Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności.

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/31 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/31

---

Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Hiszpania/Komisja

(Sprawa T-554/19)

(2019/C 319/32)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Skarga skierowana jest przeciwko Ogłoszeniu o konkursie otwartym — EPSO/AD/374/19 — Administratorzy (AD 7) w następujących dziedzinach: 1. Prawo konkurencji; 2. Prawo finansowe; 3. Przepisy dotyczące unii gospodarczej i walutowej; 4. Przepisy finansowe mające zastosowanie do budżetu UE; 5. Ochrona monet euro przed fałszowaniem (1)

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Naruszenie art. 1 i 2 rozporządzenia nr 1/58 (2), art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (karty) i art. 1d regulaminu pracowniczego urzędników poprzez ograniczenie systemu komunikacji między EPSO a kandydatem, która prowadzona jest wyłącznie w językach angielskim, francuskim, niemieckim lub włoskim, oraz poprzez ograniczenie liczby języków, w których można wypełnić rubrykę Talent Screener w formularzu zgłoszeniowym. |
| --- | --- |

1.

Naruszenie art. 1 i 2 rozporządzenia nr 1/58 (2), art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (karty) i art. 1d regulaminu pracowniczego urzędników poprzez ograniczenie systemu komunikacji między EPSO a kandydatem, która prowadzona jest wyłącznie w językach angielskim, francuskim, niemieckim lub włoskim, oraz poprzez ograniczenie liczby języków, w których można wypełnić rubrykę Talent Screener w formularzu zgłoszeniowym.

| 2. | Naruszenie art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58, art. 22 karty oraz art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego poprzez niezasadne ograniczenie wyboru drugiego języka do czterech jedynie języków (francuskiego, angielskiego, niemieckiego i włoskiego), z wyłączeniem pozostałych języków urzędowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2.

Naruszenie art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58, art. 22 karty oraz art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego poprzez niezasadne ograniczenie wyboru drugiego języka do czterech jedynie języków (francuskiego, angielskiego, niemieckiego i włoskiego), z wyłączeniem pozostałych języków urzędowych Unii Europejskiej.

| 3. | Wybór języków angielskiego, francuskiego, niemieckiego i włoskiego jest wyborem arbitralnym, który powoduje dyskryminację ze względu na język sprzeczną z art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego. |
| --- | --- |

3.

Wybór języków angielskiego, francuskiego, niemieckiego i włoskiego jest wyborem arbitralnym, który powoduje dyskryminację ze względu na język sprzeczną z art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego.

| 4. | Fakt, że ogłoszenie o konkursie nie wskazuje wyraźnie, że język 1 powinien być językiem, w którym kandydaci legitymują się przynajmniej poziomem C1, powoduje podwójną dyskryminację: ze względu na przynależność państwową i ze względu na język „mówiony”, co stanowi naruszenie art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego. |
| --- | --- |

4.

Fakt, że ogłoszenie o konkursie nie wskazuje wyraźnie, że język 1 powinien być językiem, w którym kandydaci legitymują się przynajmniej poziomem C1, powoduje podwójną dyskryminację: ze względu na przynależność państwową i ze względu na język „mówiony”, co stanowi naruszenie art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego.

---

(1)  Dz.U. 2019, C 191A, s. 1.

(2)  Rozporządzenie nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385).

---

| 23.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 319/32 |
| --- | --- | --- | --- |

23.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 319/32

---

Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2019 r. — Luz Saúde/EUIPO — Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH TRAINING, RESEARCH & INNOVATION CENTER

(Sprawa T-558/19)

(2019/C 319/33)

Język skargi: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Luz Saúde, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat G. Moreira Rato)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Clínica La Luz, SL (Madryd, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH TRAINING, RESEARCH & INNOVATION CENTER — zgłoszenie nr 16 433 823

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2019 r. w sprawie R 2239/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---