# Dziennik Urzędowy C 401/4 pa

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 401 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 644 października 2021 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 401

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 644 października 2021

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2021/C 401/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2021/C 401/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2021/C 401/02 | Sprawa C-375/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – Sdrużenie Za Zemjata – dostyp do prawosydje, Тhe Green Тank – grażdansko sdrużenie s nestopanska ceł – Republika Grecka, NS / Izpyłnitelen direktor na Izpyłnitełna agencija po okołna sreda, TEC Marica-iztok 2 EAD | 2 |
| 2021/C 401/03 | Sprawa C-403/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor (Rumunia) w dniu 29 czerwca 2021 r. – SC NV Construct SRL / Judeţul Timiş | 3 |
| 2021/C 401/04 | Sprawa C-409/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 2 lipca 2021 r. – DELID EOOD / Izpalnitelen direktor na Darzhaven fond Zemedelie | 4 |
| 2021/C 401/05 | Sprawa C-412/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Satu Mare (Rumunia) w dniu 6 lipca 2021 r. – Dual Prod SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca – Comisia regională pentru autorizarea operatorilor de produse supuse accizelor armonizate | 5 |
| 2021/C 401/06 | Sprawa C-431/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 15 lipca 2021 r. – X GmbH & Co. KG / Finanzamt Bremen | 5 |
| 2021/C 401/07 | Sprawa C-493/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 11 sierpnia 2021 r. – K.M. / The Director of Public Prosecutions | 6 |
| | Sąd |
| 2021/C 401/08 | Sprawa T-500/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2021 r. – Coravin / EUIPO – Cora (CORAVIN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wcześniejszego krajowego znaku towarowego służącego za podstawę zaskarżonej decyzji – Umorzenie postępowania] | 7 |
| 2021/C 401/09 | Sprawa T-249/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 lipca 2021 r. – SN/Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Członek Parlamentu Europejskiego – Zwrot dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych – Wniosek o zawieszenie wykonania – Uchybienie wymogom formalnym – Niedopuszczalność – Brak pilnego charakteru] | 7 |
| 2021/C 401/10 | Sprawa T-377/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r – Eurecna / Komisja | 8 |
| 2021/C 401/11 | Sprawa T-379/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Vendrame / Komisja | 9 |
| 2021/C 401/12 | Sprawa T-411/21: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. — Alfa Acciai / Komisja | 10 |
| 2021/C 401/13 | Sprawa T-414/21: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Ferriere Nord / Komisja | 11 |
| 2021/C 401/14 | Sprawa T-415/21: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Banca Popolare di Bari / Komisja | 13 |
| 2021/C 401/15 | Sprawa T-437/21: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2021 r. – Greenwich Polo Club / EUIPO – Lifestyle Equities (GREENWICH POLO CLUB) | 13 |
| 2021/C 401/16 | Sprawa T-450/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Hiszpania / Komisja | 14 |
| 2021/C 401/17 | Sprawa T-485/12: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – BNetzA / ACER | 15 |
| 2021/C 401/18 | Sprawa T-491/21: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2021 r. – Węgry / Komisja | 17 |
| 2021/C 401/19 | Sprawa T-495/21: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2021 r. – Hiszpania / Komisja | 18 |
| 2021/C 401/20 | Sprawa T-505/21: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products Import & Export (Urządzenia do przesyłu cieczy) | 19 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2021/C 401/02

Sprawa C-375/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – Sdrużenie Za Zemjata – dostyp do prawosydje, Тhe Green Тank – grażdansko sdrużenie s nestopanska ceł – Republika Grecka, NS / Izpyłnitelen direktor na Izpyłnitełna agencija po okołna sreda, TEC Marica-iztok 2 EAD

2

2021/C 401/03

Sprawa C-403/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor (Rumunia) w dniu 29 czerwca 2021 r. – SC NV Construct SRL / Judeţul Timiş

3

2021/C 401/04

Sprawa C-409/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 2 lipca 2021 r. – DELID EOOD / Izpalnitelen direktor na Darzhaven fond Zemedelie

4

2021/C 401/05

Sprawa C-412/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Satu Mare (Rumunia) w dniu 6 lipca 2021 r. – Dual Prod SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca – Comisia regională pentru autorizarea operatorilor de produse supuse accizelor armonizate

5

2021/C 401/06

Sprawa C-431/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 15 lipca 2021 r. – X GmbH & Co. KG / Finanzamt Bremen

5

2021/C 401/07

Sprawa C-493/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 11 sierpnia 2021 r. – K.M. / The Director of Public Prosecutions

6

Sąd

2021/C 401/08

Sprawa T-500/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2021 r. – Coravin / EUIPO – Cora (CORAVIN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wcześniejszego krajowego znaku towarowego służącego za podstawę zaskarżonej decyzji – Umorzenie postępowania]

7

2021/C 401/09

Sprawa T-249/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 lipca 2021 r. – SN/Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Członek Parlamentu Europejskiego – Zwrot dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych – Wniosek o zawieszenie wykonania – Uchybienie wymogom formalnym – Niedopuszczalność – Brak pilnego charakteru]

7

2021/C 401/10

Sprawa T-377/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r – Eurecna / Komisja

8

2021/C 401/11

Sprawa T-379/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Vendrame / Komisja

9

2021/C 401/12

Sprawa T-411/21: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. — Alfa Acciai / Komisja

10

2021/C 401/13

Sprawa T-414/21: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Ferriere Nord / Komisja

11

2021/C 401/14

Sprawa T-415/21: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Banca Popolare di Bari / Komisja

13

2021/C 401/15

Sprawa T-437/21: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2021 r. – Greenwich Polo Club / EUIPO – Lifestyle Equities (GREENWICH POLO CLUB)

13

2021/C 401/16

Sprawa T-450/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Hiszpania / Komisja

14

2021/C 401/17

Sprawa T-485/12: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – BNetzA / ACER

15

2021/C 401/18

Sprawa T-491/21: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2021 r. – Węgry / Komisja

17

2021/C 401/19

Sprawa T-495/21: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2021 r. – Hiszpania / Komisja

18

2021/C 401/20

Sprawa T-505/21: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products Import & Export (Urządzenia do przesyłu cieczy)

19

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/1 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2021/C 401/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 391 z 27.9.2021

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 382 z 20.9.2021

Dz.U. C 368 z 13.9.2021

Dz.U. C 357 z 6.9.2021

Dz.U. C 349 z 30.8.2021

Dz.U. C 338 z 23.8.2021

Dz.U. C 329 z 16.8.2021

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/2 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/2

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – Sdrużenie „Za Zemjata – dostyp do prawosydje”, „Тhe Green Тank – grażdansko sdrużenie s nestopanska ceł” – Republika Grecka, NS / Izpyłnitelen direktor na Izpyłnitełna agencija po okołna sreda, TEC „Marica-iztok 2” EAD

(Sprawa C-375/21)

(2021/C 401/02)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Wyrchowen administratiwen syd

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Sdrużenie „Za Zemjata – dostyp do prawosydje”, „Тhe Green Тank – grażdansko sdrużenie s nestopanska ceł” – Republika Grecka, NS

Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Izpyłnitelen direktor na Izpyłnitełna agencija po okołna sreda, TEC „Marica-iztok 2” EAD

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 18 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (1) z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) oraz art. 13 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE (2) z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy należy interpretować w ten sposób, że przy rozpatrywaniu wniosku o możliwość zastosowania odstępstwa zgodnie z art. 15 ust. 4 dyrektywy 2010/75/UE właściwy organ powinien ocenić – biorąc pod uwagę wszystkie odpowiednie dane naukowe dotyczące zanieczyszczenia, w tym środki przyjęte w ramach odpowiedniego programu jakości powietrza w danej strefie lub aglomeracji zgodnie z art. 23 dyrektywy 2008/50/WE – czy przyznanie możliwości zastosowania odstępstwa może zagrozić przestrzeganiu norm dotyczących jakości środowiska? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 18 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (1) z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) oraz art. 13 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE (2) z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy należy interpretować w ten sposób, że przy rozpatrywaniu wniosku o możliwość zastosowania odstępstwa zgodnie z art. 15 ust. 4 dyrektywy 2010/75/UE właściwy organ powinien ocenić – biorąc pod uwagę wszystkie odpowiednie dane naukowe dotyczące zanieczyszczenia, w tym środki przyjęte w ramach odpowiedniego programu jakości powietrza w danej strefie lub aglomeracji zgodnie z art. 23 dyrektywy 2008/50/WE – czy przyznanie możliwości zastosowania odstępstwa może zagrozić przestrzeganiu norm dotyczących jakości środowiska?

| 2) | Czy art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 18 dyrektywy 2010/75/UE oraz art. 13 i 23 dyrektywy 2008/50/WE należy interpretować w ten sposób, że przy rozpatrywaniu wniosku o możliwość zastosowania odstępstwa określonego w art. 15 ust. 4 dyrektywy 2010/75/UE właściwy organ powinien powstrzymać się od określenia mniej rygorystycznych norm emisyjnych dotyczących zanieczyszczeń w powietrzu pochodzących z obiektu energetycznego spalania, ponieważ takie odstępstwo byłoby niezgodne ze środkami określonymi w odpowiednim programie jakości powietrza przyjętym w danej strefie lub aglomeracji zgodnie z art. 23 dyrektywy 2008/50/WE i mogłoby zagrozić osiągnięciu celu związanego z zachowaniem możliwie najkrótszego okresu przekroczenia norm dotyczących jakości powietrza? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 18 dyrektywy 2010/75/UE oraz art. 13 i 23 dyrektywy 2008/50/WE należy interpretować w ten sposób, że przy rozpatrywaniu wniosku o możliwość zastosowania odstępstwa określonego w art. 15 ust. 4 dyrektywy 2010/75/UE właściwy organ powinien powstrzymać się od określenia mniej rygorystycznych norm emisyjnych dotyczących zanieczyszczeń w powietrzu pochodzących z obiektu energetycznego spalania, ponieważ takie odstępstwo byłoby niezgodne ze środkami określonymi w odpowiednim programie jakości powietrza przyjętym w danej strefie lub aglomeracji zgodnie z art. 23 dyrektywy 2008/50/WE i mogłoby zagrozić osiągnięciu celu związanego z zachowaniem możliwie najkrótszego okresu przekroczenia norm dotyczących jakości powietrza?

| 3) | Czy art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 18 dyrektywy 2010/75/UE i art. 13 dyrektywy 2008/50/WE należy interpretować w ten sposób, że przy rozpatrywaniu wniosku o możliwość zastosowania odstępstwa określonego w art. 15 ust. 4 dyrektywy 2010/75/UE właściwy organ powinien ocenić – biorąc pod uwagę wszystkie odnośne dane naukowe dotyczące zanieczyszczenia, w tym kumulatywny skutek wywoływany wraz z pozostałymi źródłami odpowiedniego rodzaju zanieczyszczeń – czy określenie mniej rygorystycznych norm dotyczących emisji zanieczyszczeń powietrza z obiektu energetycznego spalania przyczyniłoby się do przekroczenia odpowiednich norm dotyczących jakości powietrza, określonych zgodnie z art. 13 dyrektywy 2008/50/WE w danej strefie lub aglomeracji, i jeśli taka sytuacja ma miejsce, czy powinien powstrzymać się od przyznania możliwości zastosowania odstępstwa, które zagroziłoby osiągnięciu norm dotyczących jakości środowiska? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 18 dyrektywy 2010/75/UE i art. 13 dyrektywy 2008/50/WE należy interpretować w ten sposób, że przy rozpatrywaniu wniosku o możliwość zastosowania odstępstwa określonego w art. 15 ust. 4 dyrektywy 2010/75/UE właściwy organ powinien ocenić – biorąc pod uwagę wszystkie odnośne dane naukowe dotyczące zanieczyszczenia, w tym kumulatywny skutek wywoływany wraz z pozostałymi źródłami odpowiedniego rodzaju zanieczyszczeń – czy określenie mniej rygorystycznych norm dotyczących emisji zanieczyszczeń powietrza z obiektu energetycznego spalania przyczyniłoby się do przekroczenia odpowiednich norm dotyczących jakości powietrza, określonych zgodnie z art. 13 dyrektywy 2008/50/WE w danej strefie lub aglomeracji, i jeśli taka sytuacja ma miejsce, czy powinien powstrzymać się od przyznania możliwości zastosowania odstępstwa, które zagroziłoby osiągnięciu norm dotyczących jakości środowiska?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. 2010, L 334, s. 17).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. 2008, L 152, s. 1).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/3 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/3

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor (Rumunia) w dniu 29 czerwca 2021 r. – SC NV Construct SRL / Judeţul Timiş

(Sprawa C-403/21)

(2021/C 401/03)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SC NV Construct SRL

Strona pozwana: Judeţul Timiş

Interwenient: SC Proiect Construct Regiunea Transilvania SRL

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy art. 58 dyrektywy [2014/24 (1)], zasadę proporcjonalności i zasadę odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca ma prawo do ustalenia kryteriów zdolności technicznej, to znaczy do dokonania oceny konieczności uwzględnienia, lub nie, w dokumentacji przetargowej kryteriów zdolności technicznej i zawodowej oraz zdolności do prowadzenia działalności technicznej i zawodowej, która wynika z przepisów ustaw szczególnych, dla czynności o znikomej wadze w ramach zamówienia? |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy art. 58 dyrektywy [2014/24 (1)], zasadę proporcjonalności i zasadę odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca ma prawo do ustalenia kryteriów zdolności technicznej, to znaczy do dokonania oceny konieczności uwzględnienia, lub nie, w dokumentacji przetargowej kryteriów zdolności technicznej i zawodowej oraz zdolności do prowadzenia działalności technicznej i zawodowej, która wynika z przepisów ustaw szczególnych, dla czynności o znikomej wadze w ramach zamówienia?

| 2) | Czy zasady przejrzystości i proporcjonalności stają na przeszkodzie uzupełnieniu z mocy prawa dokumentacji przetargowej kryteriami kwalifikacyjnymi wynikającymi z przepisów szczególnych mających zastosowanie do czynności związanych z udzielanym zamówieniem, które nie były przewidziane w dokumentacji przetargowej i których instytucja zamawiająca zdecydowała się nie nakładać na wykonawców? |
| --- | --- |

2)

Czy zasady przejrzystości i proporcjonalności stają na przeszkodzie uzupełnieniu z mocy prawa dokumentacji przetargowej kryteriami kwalifikacyjnymi wynikającymi z przepisów szczególnych mających zastosowanie do czynności związanych z udzielanym zamówieniem, które nie były przewidziane w dokumentacji przetargowej i których instytucja zamawiająca zdecydowała się nie nakładać na wykonawców?

| 3) | Czy art. 63 wspomnianej dyrektywy i zasada proporcjonalności stoją na przeszkodzie wykluczeniu z postępowania [przetargowego] oferenta, który nie wyznaczył nominalnie wykonawcy jako podwykonawcy w celu wykazania, że spełnione są określone kryteria dotyczące zdolności technicznej i zawodowej oraz zdolności prowadzenia działalności technicznej i zawodowej, które wynikają z przepisów ustaw szczególnych, nieprzewidzianych w dokumentacji przetargowej, jeżeli dany oferent wybrał inną umowną formę zaangażowania specjalistów w realizację zamówienia, a mianowicie umowę na dostawę/świadczenie usług, lub złożył oświadczenie o dyspozycyjności ze ich strony? Czy prawo do określenia własnej organizacji i stosunków umownych grupy przysługuje wykonawcy i istnieje możliwość zaangażowania w zamówienie niektórych usługodawców/dostawców, biorąc pod uwagę, że taki usługodawca nie należy do podmiotów, na zdolnościach których oferent zamierza polegać celem wykazania zgodności z odpowiednimi kryteriami? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 63 wspomnianej dyrektywy i zasada proporcjonalności stoją na przeszkodzie wykluczeniu z postępowania [przetargowego] oferenta, który nie wyznaczył nominalnie wykonawcy jako podwykonawcy w celu wykazania, że spełnione są określone kryteria dotyczące zdolności technicznej i zawodowej oraz zdolności prowadzenia działalności technicznej i zawodowej, które wynikają z przepisów ustaw szczególnych, nieprzewidzianych w dokumentacji przetargowej, jeżeli dany oferent wybrał inną umowną formę zaangażowania specjalistów w realizację zamówienia, a mianowicie umowę na dostawę/świadczenie usług, lub złożył oświadczenie o dyspozycyjności ze ich strony? Czy prawo do określenia własnej organizacji i stosunków umownych grupy przysługuje wykonawcy i istnieje możliwość zaangażowania w zamówienie niektórych usługodawców/dostawców, biorąc pod uwagę, że taki usługodawca nie należy do podmiotów, na zdolnościach których oferent zamierza polegać celem wykazania zgodności z odpowiednimi kryteriami?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65)

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/4 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/4

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 2 lipca 2021 r. – „DELID” EOOD / Izpalnitelen direktor na Darzhaven fond „Zemedelie”

(Sprawa C-409/21)

(2021/C 401/04)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven administrativen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną:„DELID” EOOD

Druga strona postępowania: Izpalnitelen direktor na Darzhaven fond „Zemedelie”

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy jest zgodne z art. 17 rozporządzenia nr 1305/2013 (1), że przepis krajowy, taki jak art. 26 Naredba nr 9/2015, w którym ustanowiono warunek wsparcia dla wnioskodawców ubiegających się o to wsparcie w ramach poddziałania 4.1 „Pomoc na inwestycje w gospodarstwach rolnych” działania „Inwestycje w środki trwałe” Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020, przewiduje przedstawienie zaświadczenia o zarejestrowaniu gospodarstwa hodowlanego na firmę wnioskodawcy, jako dowodu wykonywania – przed złożeniem wniosku o wsparcie – działalności hodowlanej w zorganizowanym przez wnioskodawcę gospodarstwie rolnym w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 1307/2013 (2), czy też dla celów tego rozporządzenia wystarczające jest wykazanie przez właściciela gospodarstwa rolnego, że jest on w trakcie uzyskiwania niezbędnej rejestracji gospodarstwa hodowlanego na swoją firmę? |
| --- | --- |

1)

Czy jest zgodne z art. 17 rozporządzenia nr 1305/2013 (1), że przepis krajowy, taki jak art. 26 Naredba nr 9/2015, w którym ustanowiono warunek wsparcia dla wnioskodawców ubiegających się o to wsparcie w ramach poddziałania 4.1 „Pomoc na inwestycje w gospodarstwach rolnych” działania „Inwestycje w środki trwałe” Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020, przewiduje przedstawienie zaświadczenia o zarejestrowaniu gospodarstwa hodowlanego na firmę wnioskodawcy, jako dowodu wykonywania – przed złożeniem wniosku o wsparcie – działalności hodowlanej w zorganizowanym przez wnioskodawcę gospodarstwie rolnym w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 1307/2013 (2), czy też dla celów tego rozporządzenia wystarczające jest wykazanie przez właściciela gospodarstwa rolnego, że jest on w trakcie uzyskiwania niezbędnej rejestracji gospodarstwa hodowlanego na swoją firmę?

| 2) | Czy warunek zawarty w przepisie krajowym takim jak art. 8 ust. 1 pkt 2 Naredba nr 9 z dnia 21 marca 2015 r. w sprawie stosowania poddziałania 4.1 „Pomoc na inwestycje w gospodarstwach rolnych” w ramach działania 4 „Inwestycje w środki trwałe” Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020, zgodnie z którym wnioskodawcy muszą wykazać minimalną standardową produkcję danego gospodarstwa rolnego w momencie składania wniosku o przyznanie pomocy, która nie może być niższa niż równowartość 8000 EUR w lewach (BGN), uznaje się za zgodny z celem wsparcia w ramach działania „Inwestycje w środki trwałe” określonym w art. 17 rozporządzenia nr 1305/201[3], z priorytetami unijnymi w zakresie rozwoju obszarów wiejskich określonymi w art. 5 rozporządzenia nr 1305/2013 oraz z pojęciem standardowej produkcji gospodarstwa w rozumieniu uchylonego rozporządzenia Komisji nr 1242/2008 (3) z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiającego wspólnotową typologię gospodarstw rolnych? |
| --- | --- |

2)

Czy warunek zawarty w przepisie krajowym takim jak art. 8 ust. 1 pkt 2 Naredba nr 9 z dnia 21 marca 2015 r. w sprawie stosowania poddziałania 4.1 „Pomoc na inwestycje w gospodarstwach rolnych” w ramach działania 4 „Inwestycje w środki trwałe” Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020, zgodnie z którym wnioskodawcy muszą wykazać minimalną standardową produkcję danego gospodarstwa rolnego w momencie składania wniosku o przyznanie pomocy, która nie może być niższa niż równowartość 8000 EUR w lewach (BGN), uznaje się za zgodny z celem wsparcia w ramach działania „Inwestycje w środki trwałe” określonym w art. 17 rozporządzenia nr 1305/201[3], z priorytetami unijnymi w zakresie rozwoju obszarów wiejskich określonymi w art. 5 rozporządzenia nr 1305/2013 oraz z pojęciem standardowej produkcji gospodarstwa w rozumieniu uchylonego rozporządzenia Komisji nr 1242/2008 (3) z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiającego wspólnotową typologię gospodarstw rolnych?

| 3) | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy należy przyjąć, że właściciele gospodarstw rolnych, którzy są nowo zarejestrowani w momencie składania wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania „Inwestycje w środki trwałe”, mają być wykluczeni ze wsparcia finansowego na podstawie rozporządzenia nr 1306/2013 (4)? |
| --- | --- |

3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy należy przyjąć, że właściciele gospodarstw rolnych, którzy są nowo zarejestrowani w momencie składania wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania „Inwestycje w środki trwałe”, mają być wykluczeni ze wsparcia finansowego na podstawie rozporządzenia nr 1306/2013 (4)?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. 2013, L 347, s. 487).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s. 608).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1242/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz.U. 2008, L 335, s. 3).

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie systemu finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/5 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Satu Mare (Rumunia) w dniu 6 lipca 2021 r. – Dual Prod SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca – Comisia regională pentru autorizarea operatorilor de produse supuse accizelor armonizate

(Sprawa C-412/21)

(2021/C 401/05)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Satu Mare

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dual Prod SRL

Strona pozwana: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca – Comisia regională pentru autorizarea operatorilor de produse supuse accizelor armonizate

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszące się do zasady domniemania niewinności w związku z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE (1) można interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one sytuacji prawnej takiej jak w niniejszej sprawie, w której środek administracyjny polegający na zawieszeniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie produkcji alkoholu może zostać orzeczony w oparciu o zwykłe domniemania stanowiące przedmiot toczącego się dochodzenia karnego, bez wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie karnej? |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszące się do zasady domniemania niewinności w związku z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE (1) można interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one sytuacji prawnej takiej jak w niniejszej sprawie, w której środek administracyjny polegający na zawieszeniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie produkcji alkoholu może zostać orzeczony w oparciu o zwykłe domniemania stanowiące przedmiot toczącego się dochodzenia karnego, bez wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie karnej?

| 2) | Czy przepisy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszące się do zasady ne bis in idem w związku z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE można interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one sytuacji prawnej takiej jak w niniejszej sprawie, w której w związku z tymi samymi okolicznościami faktycznymi nakłada się na tę samą osobę dwie sankcje tego samego rodzaju (zawieszenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie produkcji alkoholu), które różnią się jedynie czasem ich trwania? |
| --- | --- |

2)

Czy przepisy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszące się do zasady ne bis in idem w związku z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE można interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one sytuacji prawnej takiej jak w niniejszej sprawie, w której w związku z tymi samymi okolicznościami faktycznymi nakłada się na tę samą osobę dwie sankcje tego samego rodzaju (zawieszenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie produkcji alkoholu), które różnią się jedynie czasem ich trwania?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2009, L 9, s. 12).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/5 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 15 lipca 2021 r. – X GmbH & Co. KG / Finanzamt Bremen

(Sprawa C-431/21)

(2021/C 401/06)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Bremen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: X GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Finanzamt Bremen

Pytanie prejudycjalne

Czy gwarantujące swobodę przedsiębiorczości przepisy art. 43 TWE względnie art. 49 TFUE (lub gwarantujące swobodę przepływu usług przepisy art. 49 TWE względnie art. 56 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w sytuacjach dotyczących transakcji związanych z elementem zagranicznym podatnik jest zobowiązany do sporządzenia ewidencji dotyczącej rodzaju i treści jego stosunków handlowych z podmiotami powiązanymi obejmującej również ekonomiczne i prawne podstawy dla zgodnego z zasadą ceny rynkowej uzgadniania cen i innych warunków umów z podmiotami powiązanymi, i na mocy których w przypadku gdy podatnik nie przedstawi wymienionej ewidencji na żądanie administracji podatkowej lub przedstawiona ewidencja jest bezużyteczna, nie tylko ustanawia się wzruszalne domniemanie, że jego dochód podlegający opodatkowaniu w Niemczech, którego ustaleniu służy rzeczona ewidencja, jest wyższy niż jego zadeklarowany dochód, i jeżeli w takich przypadkach organ podatkowy jest zobowiązany dokonać oszacowania i dochód ten można określić jedynie w określonych ramach, w szczególności tylko na podstawie widełek cenowych, ramy te można wyczerpać na niekorzyść podatnika, lecz również ustala się ponadto dopłatę do podatku, która wynosi co najmniej 5 procent i maksymalnie 10 procent ustalonego dochodu, jednakże co najmniej 5 000 EUR, a w przypadku przedstawienia użytecznej ewidencji po terminie do 1 000 000 EUR, jednakże co najmniej 100 EUR za każdy pełny dzień przekroczenia terminu, przy czym od ustalenia dopłaty odstępuje się tylko wtedy, gdy niewykonanie obowiązków w zakresie ewidencjonowania jest usprawiedliwione lub wina jest znikoma?

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/6 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 11 sierpnia 2021 r. – K.M. / The Director of Public Prosecutions

(Sprawa C-493/21)

(2021/C 401/07)

Język postępowania: angileski

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: K.M.

Druga strona postępowania: The Director of Public Prosecutions

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 89 lub 90 rozporządzenia (1) oraz wymogi proporcjonalności wynikające z karty i prawa Unii wymagają, aby sąd wydający wyrok skazujący dysponował swobodą uznania w zakresie dostosowania, zmiany lub złagodzenia zakresu orzeczenia przepadku połowu i narzędzi połowowych, w szczególności przy uwzględnieniu okoliczności, o których mowa w art. 89 i 90 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 89 lub 90 rozporządzenia (1) oraz wymogi proporcjonalności wynikające z karty i prawa Unii wymagają, aby sąd wydający wyrok skazujący dysponował swobodą uznania w zakresie dostosowania, zmiany lub złagodzenia zakresu orzeczenia przepadku połowu i narzędzi połowowych, w szczególności przy uwzględnieniu okoliczności, o których mowa w art. 89 i 90 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009?

| 2) | Uwzględniając potencjalny wpływ automatycznego bezwzględnego przepadku całości połowu i narzędzi połowowych na źródło utrzymania kapitana, czy przepis prawa krajowego taki jak art. 28 ust. 5 lit. b) (2), który nie zezwala sądowi krajowemu na zbadanie jakiegokolwiek wpływu na prawo do zarobkowania osoby skazanej, po przedstawieniu aktu oskarżenia, za popełnienie czynu zabronionego sprzecznego z tym artykułem i rozporządzeniem (z wyjątkiem zbadania, jaka grzywna byłaby odpowiednia), można uznać za zgodny z rozporządzeniem, kartą i prawem Unii, biorąc pod uwagę podstawowe prawo kapitana do wykonywania zawodu? |
| --- | --- |

2)

Uwzględniając potencjalny wpływ automatycznego bezwzględnego przepadku całości połowu i narzędzi połowowych na źródło utrzymania kapitana, czy przepis prawa krajowego taki jak art. 28 ust. 5 lit. b) (2), który nie zezwala sądowi krajowemu na zbadanie jakiegokolwiek wpływu na prawo do zarobkowania osoby skazanej, po przedstawieniu aktu oskarżenia, za popełnienie czynu zabronionego sprzecznego z tym artykułem i rozporządzeniem (z wyjątkiem zbadania, jaka grzywna byłaby odpowiednia), można uznać za zgodny z rozporządzeniem, kartą i prawem Unii, biorąc pod uwagę podstawowe prawo kapitana do wykonywania zawodu?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dx.U 2009, L 343, s. 1).

(2)  Sea Fisheries and Maritime Jurisdiction Act 2006 (ustawy z 2006 r. o rybołówstwie morskim i jurysdykcji morskiej).

---

Sąd

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/7 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/7

---

Postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2021 r. – Coravin / EUIPO – Cora (CORAVIN)

(Sprawa T-500/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wcześniejszego krajowego znaku towarowego służącego za podstawę zaskarżonej decyzji - Umorzenie postępowania)

(2021/C 401/08)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Coravin, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Cora (Marne-la-Vallée, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Georges-Picot)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 kwietnia 2021 r. (sprawa R 2385/2016-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Cora a Coravin.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Każda ze stron pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

2)

Każda ze stron pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/7 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/7

---

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 lipca 2021 r. – SN/Parlament

(Sprawa T-249/21 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Członek Parlamentu Europejskiego - Zwrot dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność - Brak pilnego charakteru)

(2021/C 401/09)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: SN (przedstawiciel: P. Eleftheriadis, barrister)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i M. Ecker, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE mający na celu zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie odzyskania nienależycie wypłaconej kwoty w wysokości 196 199,84 EUR a także wydanej w następstwie tej decyzji noty obciążeniowej nr 7010000021 z dnia 15 stycznia 2021 r.

Sentencja

| 1) | Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/8 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/8

---

Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r – Eurecna / Komisja

(Sprawa T-377/21)

(2021/C 401/10)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Eurecna (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: R. Sciaudone, avvocato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w której Komisja, potwierdzając wcześniejszą decyzję odmowną z dnia 3 marca 2021 r., oddaliła wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do sprawozdania końcowego, wraz z załącznikami, sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w wyniku dochodzenia OC/2019/0766; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w której Komisja, potwierdzając wcześniejszą decyzję odmowną z dnia 3 marca 2021 r., oddaliła wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do sprawozdania końcowego, wraz z załącznikami, sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w wyniku dochodzenia OC/2019/0766;

| — | nakazanie Komisji przedstawienia sprawozdania OLAF-u wraz z załącznikami oraz |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji przedstawienia sprawozdania OLAF-u wraz z załącznikami oraz

| — | obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni skutków wynikających z dostępu do sprawozdania OLAF-u.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ dostęp do sprawozdania OLAF-u nie mógłby, zgodnie z art. 10 ust. 1 i art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), wejść do „domeny publicznej”. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni skutków wynikających z dostępu do sprawozdania OLAF-u.

W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ dostęp do sprawozdania OLAF-u nie mógłby, zgodnie z art. 10 ust. 1 i art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), wejść do „domeny publicznej”.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła art. 4 ust 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, tak jak jest on interpretowany w orzecznictwie, zgodnie z którym w przypadku, gdy adresat sprawozdania OLAF-u zamierza podjąć działania na szkodę osób zainteresowanych, osoby te mają prawo dostępu do przedmiotowego sprawozdania. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła art. 4 ust 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, tak jak jest on interpretowany w orzecznictwie, zgodnie z którym w przypadku, gdy adresat sprawozdania OLAF-u zamierza podjąć działania na szkodę osób zainteresowanych, osoby te mają prawo dostępu do przedmiotowego sprawozdania.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 i zasady proporcjonalności.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że nigdy nie wnosiła o przekazanie danych osobowych osób fizycznych, wobec czego wszelkie dane osobowe występujące ewentualnie w sprawozdaniu mogły być właściwie chronione za pomocą bardzo prostej operacji ukrycia danych. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 i zasady proporcjonalności.

W tym względzie skarżąca podnosi, że nigdy nie wnosiła o przekazanie danych osobowych osób fizycznych, wobec czego wszelkie dane osobowe występujące ewentualnie w sprawozdaniu mogły być właściwie chronione za pomocą bardzo prostej operacji ukrycia danych.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania i błędnej wykładni art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ pozwana nie sprawdziła, czy w danym przypadku można było udzielić dostępu częściowego. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania i błędnej wykładni art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.

W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ pozwana nie sprawdziła, czy w danym przypadku można było udzielić dostępu częściowego.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana w żaden sposób nie uzasadniła zastosowania wyjątku, o którym jest mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana w żaden sposób nie uzasadniła zastosowania wyjątku, o którym jest mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący niesłusznego wykluczenia interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana błędnie interpretuje prawo do obrony jako zwykły interes strony, nie biorąc pod uwagę, że aby odpowiedzieć na żądanie Dyrekcji Generalnej ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju (DG DEVCO) dotyczące zwrotu finansowego, skarżąca potrzebowała dostępu do sprawozdania OLAF-u. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący niesłusznego wykluczenia interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem.

W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana błędnie interpretuje prawo do obrony jako zwykły interes strony, nie biorąc pod uwagę, że aby odpowiedzieć na żądanie Dyrekcji Generalnej ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju (DG DEVCO) dotyczące zwrotu finansowego, skarżąca potrzebowała dostępu do sprawozdania OLAF-u.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/9 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/9

---

Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Vendrame / Komisja

(Sprawa T-379/21)

(2021/C 401/11)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Michele Vendrame (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Sciaudone)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w której Komisja, potwierdzając poprzednią decyzję odmowną z dnia 3 marca 2021 r., oddaliła wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do sprawozdania końcowego wraz z załącznikami, sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w następstwie zakończenia dochodzenia OC/2019/0766; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w której Komisja, potwierdzając poprzednią decyzję odmowną z dnia 3 marca 2021 r., oddaliła wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do sprawozdania końcowego wraz z załącznikami, sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w następstwie zakończenia dochodzenia OC/2019/0766;

| — | nakazanie Komisji przedłożenia sprawozdania OLAF-u wraz z załącznikami; oraz |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji przedłożenia sprawozdania OLAF-u wraz z załącznikami; oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący błędnej interpretacji konsekwencji wynikających z dostępu do sprawozdania OLAF-u.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ sprawozdanie OLAF-u nie mogło, w świetle art. 10 ust. 1 i art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), zostać udostępnione w „domenie publicznej”. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący błędnej interpretacji konsekwencji wynikających z dostępu do sprawozdania OLAF-u.

W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ sprawozdanie OLAF-u nie mogło, w świetle art. 10 ust. 1 i art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), zostać udostępnione w „domenie publicznej”.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w świetle wykładni nadanej mu w orzecznictwie, zgodnie z którą w sytuacji, gdy adresat sprawozdania OLAF-u zamierza przyjąć akty niekorzystne dla osób zainteresowanych, osoby te mają prawo dostępu do rzeczonego sprawozdania. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

W tym względzie skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w świetle wykładni nadanej mu w orzecznictwie, zgodnie z którą w sytuacji, gdy adresat sprawozdania OLAF-u zamierza przyjąć akty niekorzystne dla osób zainteresowanych, osoby te mają prawo dostępu do rzeczonego sprawozdania.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 oraz zasady proporcjonalności.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że nigdy nie wnioskowała o przekazanie danych osobowych osób fizycznych, w związku z czym ewentualne dane osobowe, które mogą znajdować się w sprawozdaniu, mogą być chronione w drodze powszechnie stosowanej praktyki zaczernienia. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 oraz zasady proporcjonalności.

W tym względzie skarżąca podnosi, że nigdy nie wnioskowała o przekazanie danych osobowych osób fizycznych, w związku z czym ewentualne dane osobowe, które mogą znajdować się w sprawozdaniu, mogą być chronione w drodze powszechnie stosowanej praktyki zaczernienia.

| 4. | Zarzut czwarty, dotyczący błędnego zastosowania i interpretacji art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ pozwana nie zbadała, czy w praktyce możliwe jest przyznanie dostępu częściowego. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, dotyczący błędnego zastosowania i interpretacji art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.

W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ pozwana nie zbadała, czy w praktyce możliwe jest przyznanie dostępu częściowego.

| 5. | Zarzut piąty, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana nie przedstawiła żadnego uzasadnienia dla zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana nie przedstawiła żadnego uzasadnienia dla zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.

| 6. | Zarzut szósty, dotyczący błędnego wykluczenia interesu publicznego w ujawnieniu informacji.
  W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana błędnie zinterpretowała prawo do obrony jako interes jedynie strony, nie biorąc pod uwagę, że prawo do obrony jest kamieniem węgielnym państwa prawa i jako takie zapewnia bezpieczeństwo i ochronę społeczności, a nie tylko wyizolowanej jednostki. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, dotyczący błędnego wykluczenia interesu publicznego w ujawnieniu informacji.

W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana błędnie zinterpretowała prawo do obrony jako interes jedynie strony, nie biorąc pod uwagę, że prawo do obrony jest kamieniem węgielnym państwa prawa i jako takie zapewnia bezpieczeństwo i ochronę społeczności, a nie tylko wyizolowanej jednostki.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43; sprostowania: Dz.U. 2010, L 271, s. 20, Dz.U. 2013, L 333, s. 83).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/10 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/10

---

Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. — Alfa Acciai / Komisja

(Sprawa T-411/21)

(2021/C 401/12)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Alfa Acciai SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Fosselard, D. Slater i G. Carnazza)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — i. | zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty 7 175 000 EUR według stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego, za okres od dnia 9 marca 2010 r. do dnia 14 listopada 2017 r., po odliczeniu odsetek w wysokości 260 968,15 EUR otrzymanych już przez stronę skarżącą, czyli kwoty w wysokości 2 222 073,29 EUR, lub — tytułem żądania ewentualnego — zapłaty odsetek za zwłokę obliczonych według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią; |
| --- | --- |

— i.

zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty 7 175 000 EUR według stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego, za okres od dnia 9 marca 2010 r. do dnia 14 listopada 2017 r., po odliczeniu odsetek w wysokości 260 968,15 EUR otrzymanych już przez stronę skarżącą, czyli kwoty w wysokości 2 222 073,29 EUR, lub — tytułem żądania ewentualnego — zapłaty odsetek za zwłokę obliczonych według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;

| — ii. | zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty żądanej w pkt (i) powyżej, za okres od dnia 14 listopada 2017 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego lub — tytułem żądania ewentualnego — według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią; |
| --- | --- |

— ii.

zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty żądanej w pkt (i) powyżej, za okres od dnia 14 listopada 2017 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego lub — tytułem żądania ewentualnego — według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;

| — iii. | tytułem żądania ewentualnego w stosunku do pkt (ii) powyżej, zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty, o której mowa w pkt (i), za okres od dnia 2 marca 2021 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego lub — tytułem żądania ewentualnego — według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią; |
| --- | --- |

— iii.

tytułem żądania ewentualnego w stosunku do pkt (ii) powyżej, zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty, o której mowa w pkt (i), za okres od dnia 2 marca 2021 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego lub — tytułem żądania ewentualnego — według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;

| — iv. | dodatkowo lub tytułem żądania ewentualnego — stwierdzenie nieważności powiadomienia Komisji z dnia 30 kwietnia 2021 r., Ref. Ares(2021) 2904247; |
| --- | --- |

— iv.

dodatkowo lub tytułem żądania ewentualnego — stwierdzenie nieważności powiadomienia Komisji z dnia 30 kwietnia 2021 r., Ref. Ares(2021) 2904247;

| — v. | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

— v.

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący wniosku o odszkodowanie, oparty na błędnym wykonaniu przez Komisję wyroku z dnia 21 września 2017 r., Ferriera Valsabbia i in./Komisja (C-86/15 P i C-87/15 P, EU:C:2017:717), z naruszeniem art. 266 akapit pierwszy TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
  W tym względzie strona skarżąca podnosi, że Komisja nie zapłaciła w pełnej wysokości odsetek za zwłokę od kwoty kary zwróconej w następstwie tego wyroku. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący wniosku o odszkodowanie, oparty na błędnym wykonaniu przez Komisję wyroku z dnia 21 września 2017 r., Ferriera Valsabbia i in./Komisja (C-86/15 P i C-87/15 P, EU:C:2017:717), z naruszeniem art. 266 akapit pierwszy TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

W tym względzie strona skarżąca podnosi, że Komisja nie zapłaciła w pełnej wysokości odsetek za zwłokę od kwoty kary zwróconej w następstwie tego wyroku.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący wniosku o stwierdzenie nieważności, oparty na: naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 266 i 296 TFUE; naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; braku uzasadnienia pisma Komisji z dnia 30 kwietnia 2021 r.; naruszeniu prawa i oczywistym błędzie w ocenie.
  W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że pismo, w którym Komisja odmówiła zapłaty odsetek za zwłokę, nie zostało wystarczająco uzasadnione i narusza zasady dotyczące przedawnienia. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący wniosku o stwierdzenie nieważności, oparty na: naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 266 i 296 TFUE; naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; braku uzasadnienia pisma Komisji z dnia 30 kwietnia 2021 r.; naruszeniu prawa i oczywistym błędzie w ocenie.

W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że pismo, w którym Komisja odmówiła zapłaty odsetek za zwłokę, nie zostało wystarczająco uzasadnione i narusza zasady dotyczące przedawnienia.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący wniosku o stwierdzenie nieważności, oparty na naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 266 TFUE oraz rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (1).
  W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że art. 85a ust. 2 rozporządzenia delegowanego (WE, EURATOM) nr 2342/2002 (2), na który Komisja powołała się w swoim piśmie z dnia 30 kwietnia 2021 r., nie obowiązywał już w chwili zwrotu kary, a zatem nie mógł już zostać zastosowany. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący wniosku o stwierdzenie nieważności, oparty na naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 266 TFUE oraz rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (1).

W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że art. 85a ust. 2 rozporządzenia delegowanego (WE, EURATOM) nr 2342/2002 (2), na który Komisja powołała się w swoim piśmie z dnia 30 kwietnia 2021 r., nie obowiązywał już w chwili zwrotu kary, a zatem nie mógł już zostać zastosowany.

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii 2012, L 362, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE, EURATOM) nro2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/11 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/11

---

Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Ferriere Nord / Komisja

(Sprawa T-414/21)

(2021/C 401/13)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Ferriere Nord SpA (Osoppo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci W. Viscardini, G. Donà i B. Comparini)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| 1. | a) | zasądzenie (na podstawie art. 266 akapit drugi, art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE) od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, zapłaty 1 096 814,68 EUR (lub – tytułem żądania ewentualnego – innej kwoty ewentualnie ustalonej przez Sąd w wypadku zastosowania innej stopy procentowej niż stopa wskazana poniżej) – kwoty wynikającej z zastosowania stopy refinansowania (w wysokości 1 %) Europejskiego Banku Centralnego (BCE) obowiązującej w dniu 9 marca 2010 r., powiększonej o 3,5 punktu procentowego, za okres od dnia 9 marca 2010 r. do dnia 25 października 2017 r. (po odliczeniu kwoty 129 847,10 EUR już wypłaconej tytułem „narosłych” odsetek) – jako odszkodowania za szkody poniesione przez Ferriere Nord S.p.A. z powodu braku zapłaty (z naruszeniem art. 266 akapit pierwszy TFUE) odsetek za zwłokę należnych w związku z grzywną [nałożoną na tę spółkę w decyzjach Komisji Europejskiej C(2009) 7492 final z dnia 30 września 2009 r. i C(2009) 9912 final z dnia 8 grudnia 2009 r.] zapłaconą tymczasowo przez tę spółkę w dniu 9 marca 2010 r. i zwróconą przez Komisję Europejską w dniu 25 października 2017 r. w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 września 2017 r. w sprawie C-88/15 P;
  w związku z powyższym, |
| --- | --- | --- |

1.

a)

zasądzenie (na podstawie art. 266 akapit drugi, art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE) od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, zapłaty 1 096 814,68 EUR (lub – tytułem żądania ewentualnego – innej kwoty ewentualnie ustalonej przez Sąd w wypadku zastosowania innej stopy procentowej niż stopa wskazana poniżej) – kwoty wynikającej z zastosowania stopy refinansowania (w wysokości 1 %) Europejskiego Banku Centralnego (BCE) obowiązującej w dniu 9 marca 2010 r., powiększonej o 3,5 punktu procentowego, za okres od dnia 9 marca 2010 r. do dnia 25 października 2017 r. (po odliczeniu kwoty 129 847,10 EUR już wypłaconej tytułem „narosłych” odsetek) – jako odszkodowania za szkody poniesione przez Ferriere Nord S.p.A. z powodu braku zapłaty (z naruszeniem art. 266 akapit pierwszy TFUE) odsetek za zwłokę należnych w związku z grzywną [nałożoną na tę spółkę w decyzjach Komisji Europejskiej C(2009) 7492 final z dnia 30 września 2009 r. i C(2009) 9912 final z dnia 8 grudnia 2009 r.] zapłaconą tymczasowo przez tę spółkę w dniu 9 marca 2010 r. i zwróconą przez Komisję Europejską w dniu 25 października 2017 r. w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 września 2017 r. w sprawie C-88/15 P;

w związku z powyższym,

| b) | zasądzenie od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, zapłaty dalszej kwoty tytułem kapitalizacji kwoty odszkodowania, o której mowa w lit. a) powyżej, począwszy od dnia 25 października 2017 r. (lub – tytułem żądania ewentualnego – od innej daty ewentualnie ustalonej przez Sąd) do dnia całkowitej i rzeczywistej zapłaty, którą to kwotę należy obliczyć według stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla jego głównych operacji refinansowych, powiększonej o 3,5 punktu procentowego (lub – tytułem żądania ewentualnego – według innej stopy procentowej ewentualnie ustalonej przez Sąd); |
| --- | --- |

b)

zasądzenie od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, zapłaty dalszej kwoty tytułem kapitalizacji kwoty odszkodowania, o której mowa w lit. a) powyżej, począwszy od dnia 25 października 2017 r. (lub – tytułem żądania ewentualnego – od innej daty ewentualnie ustalonej przez Sąd) do dnia całkowitej i rzeczywistej zapłaty, którą to kwotę należy obliczyć według stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla jego głównych operacji refinansowych, powiększonej o 3,5 punktu procentowego (lub – tytułem żądania ewentualnego – według innej stopy procentowej ewentualnie ustalonej przez Sąd);

| 2. | stwierdzenie nieważności (na podstawie art. 263 TFUE) pisma Komisji Europejskiej (Dyrekcja Generalna ds. Budżetu) Ares(2021)2904048 z dnia 30 kwietnia 2021 r.; |
| --- | --- |

2.

stwierdzenie nieważności (na podstawie art. 263 TFUE) pisma Komisji Europejskiej (Dyrekcja Generalna ds. Budżetu) Ares(2021)2904048 z dnia 30 kwietnia 2021 r.;

| 3. | w każdym wypadku obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

3.

w każdym wypadku obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, jeden mający na celu uzyskanie odszkodowania (1), zaś drugi – stwierdzenie nieważności zaskarżonego pisma (2).

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący bezprawności zachowania Komisji z powodu naruszenia art. 266 akapit pierwszy TFUE (oraz art. 83 rozporządzenia nr 1268/2012 (1) lub ewentualnie art. 86 rozporządzenia nr 2342/2002 (2))






  — | W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że aby wykonać w pełni (w rozumieniu art. 266 akapit pierwszy TFUE) wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 września 2017 r. w sprawie C-88/15 P (którym zgodnie z art. 101 TFUE stwierdzono nieważność decyzji z 2009 r. w sprawie kontroli), Komisja powinna była zwrócić Ferriere Nord nie tylko grzywnę zapłaconą tymczasowo w 2010 r., ale także związane z nią odsetki za zwłokę, obliczone według stopy procentowej przewidzianej w art. 83 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1268/2012, czyli stopy procentowej ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o 3,5 punktu procentowego. Tymczasem w dniu 25 października 2017 r. Komisja zapłaciła tytułem odsetek jedynie „narosłe” odsetki w rozumieniu art. 90 ust. 4 rozporządzenia nr 1268/2012 jako przychody uzyskane z rachunku bankowego, na który wpłaciła tymczasowo kwotę grzywny. Brak zapłaty odsetek za zwłokę stanowi naruszenia prawa pierwotnego Unii (art. 266 akapit pierwszy TFUE), co skutkuje odpowiedzialnością pozaumowną Komisji. Kwota odszkodowania należna ze wskazanych powyżej względów powinna następnie stanowić przedmiot kapitalizacji od dnia, w którym zostały zapłacone tylko „narosłe” odsetki, do dnia rzeczywistej zapłaty. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący bezprawności zachowania Komisji z powodu naruszenia art. 266 akapit pierwszy TFUE (oraz art. 83 rozporządzenia nr 1268/2012 (1) lub ewentualnie art. 86 rozporządzenia nr 2342/2002 (2))

—

W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że aby wykonać w pełni (w rozumieniu art. 266 akapit pierwszy TFUE) wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 września 2017 r. w sprawie C-88/15 P (którym zgodnie z art. 101 TFUE stwierdzono nieważność decyzji z 2009 r. w sprawie kontroli), Komisja powinna była zwrócić Ferriere Nord nie tylko grzywnę zapłaconą tymczasowo w 2010 r., ale także związane z nią odsetki za zwłokę, obliczone według stopy procentowej przewidzianej w art. 83 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1268/2012, czyli stopy procentowej ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o 3,5 punktu procentowego. Tymczasem w dniu 25 października 2017 r. Komisja zapłaciła tytułem odsetek jedynie „narosłe” odsetki w rozumieniu art. 90 ust. 4 rozporządzenia nr 1268/2012 jako przychody uzyskane z rachunku bankowego, na który wpłaciła tymczasowo kwotę grzywny. Brak zapłaty odsetek za zwłokę stanowi naruszenia prawa pierwotnego Unii (art. 266 akapit pierwszy TFUE), co skutkuje odpowiedzialnością pozaumowną Komisji. Kwota odszkodowania należna ze wskazanych powyżej względów powinna następnie stanowić przedmiot kapitalizacji od dnia, w którym zostały zapłacone tylko „narosłe” odsetki, do dnia rzeczywistej zapłaty.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 46 statutu, a tym samym art. 266 akapit pierwszy 1 TFUE (oraz art. 83 rozporządzenia nr 1268/2012 lub ewentualnie art. 86 rozporządzenia nr 2342/2002)






  — | W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że w piśmie z dnia 30 kwietnia 2021 r. Komisja oświadczyła, iż nie może/chce przychylić się do wniosku prejudycjalnego o odszkodowanie złożonego przez Ferriere Nord na podstawie art. 46 statutu Trybunału, ponieważ upłynął przewidziany tam pięcioletni termin przedawnienia, jako że – zdaniem tej instytucji – zdarzeniem powodującym powstanie odpowiedzialności pozaumownej (a zatem momentem rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia) była tymczasowa zapłata grzywny, co miało miejsce w 2010 r. Ferriere Nord twierdzi natomiast, że zdarzeniem powodującym powstanie odpowiedzialności jest fakt, iż w dniu 25 października 2017 r. – gdy grzywna została zwrócona w wykonaniu wyroku z 2017 r. – Komisja nie zapłaciła odsetek za zwłokę przewidzianych w art. 83 rozporządzenia nr 1268/2012, lecz zapłaciła jedynie „narosłe” odsetki na podstawie art. 90 tego rozporządzenia. Takie naruszenie art. 266 akapit pierwszy TFUE stanowi bezprawne zachowanie Komisji i uzasadnia jej odpowiedzialność pozaumowną, w związku z czym pięcioletni termin przedawnienia przewidziany w art. 46 statutu zaczyna biec od momentu tego naruszenia. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 46 statutu, a tym samym art. 266 akapit pierwszy 1 TFUE (oraz art. 83 rozporządzenia nr 1268/2012 lub ewentualnie art. 86 rozporządzenia nr 2342/2002)

—

W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że w piśmie z dnia 30 kwietnia 2021 r. Komisja oświadczyła, iż nie może/chce przychylić się do wniosku prejudycjalnego o odszkodowanie złożonego przez Ferriere Nord na podstawie art. 46 statutu Trybunału, ponieważ upłynął przewidziany tam pięcioletni termin przedawnienia, jako że – zdaniem tej instytucji – zdarzeniem powodującym powstanie odpowiedzialności pozaumownej (a zatem momentem rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia) była tymczasowa zapłata grzywny, co miało miejsce w 2010 r. Ferriere Nord twierdzi natomiast, że zdarzeniem powodującym powstanie odpowiedzialności jest fakt, iż w dniu 25 października 2017 r. – gdy grzywna została zwrócona w wykonaniu wyroku z 2017 r. – Komisja nie zapłaciła odsetek za zwłokę przewidzianych w art. 83 rozporządzenia nr 1268/2012, lecz zapłaciła jedynie „narosłe” odsetki na podstawie art. 90 tego rozporządzenia. Takie naruszenie art. 266 akapit pierwszy TFUE stanowi bezprawne zachowanie Komisji i uzasadnia jej odpowiedzialność pozaumowną, w związku z czym pięcioletni termin przedawnienia przewidziany w art. 46 statutu zaczyna biec od momentu tego naruszenia.

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii 2012, L 362, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE, EURATOM) nro2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/13 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/13

---

Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Banca Popolare di Bari / Komisja

(Sprawa T-415/21)

(2021/C 401/14)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Banca Popolare di Bari SpA (Bari, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Zoppini, G. Roberti, I. Perego i G. Parisi)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 280 mln EUR tytułem odszkodowania za szkody majątkowe oraz odpowiedniej kwoty tytułem zadośćuczynienia za szkody niemajątkowe, spowodowane decyzją Komisji (UE) 2016/1208 z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.39451 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonej przez Włochy na rzecz banku Tercas; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 280 mln EUR tytułem odszkodowania za szkody majątkowe oraz odpowiedniej kwoty tytułem zadośćuczynienia za szkody niemajątkowe, spowodowane decyzją Komisji (UE) 2016/1208 z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.39451 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonej przez Włochy na rzecz banku Tercas;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący bezprawności zachowania Komisji






  — | Strona skarżąca powołuje się w tym względzie na wystarczająco istotne naruszenie, jako że przy wydawaniu decyzji Komisja nie dysponowała uznaniem, gdyż art. 107 ust. 1 TFUE jest normą bezpośrednio skuteczną, precyzyjną i bezwarunkową, oraz popełniła oczywiste błędy w ocenie. Ponadto Komisja oparła się na niewystarczającym materiale dowodowym oraz przeinaczyła orzecznictwo unijne przyjęte najpierw przez Sąd (sprawy Włochy i in./Komisja, T-98/16, T-196/16 i T-198/16), a następnie przez Trybunał (sprawa Komisja/Włochy i in., C-425/19 P). |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący bezprawności zachowania Komisji

—

Strona skarżąca powołuje się w tym względzie na wystarczająco istotne naruszenie, jako że przy wydawaniu decyzji Komisja nie dysponowała uznaniem, gdyż art. 107 ust. 1 TFUE jest normą bezpośrednio skuteczną, precyzyjną i bezwarunkową, oraz popełniła oczywiste błędy w ocenie. Ponadto Komisja oparła się na niewystarczającym materiale dowodowym oraz przeinaczyła orzecznictwo unijne przyjęte najpierw przez Sąd (sprawy Włochy i in./Komisja, T-98/16, T-196/16 i T-198/16), a następnie przez Trybunał (sprawa Komisja/Włochy i in., C-425/19 P).

| — | Normy naruszone przez decyzję stanowią normy, które przyznają uprawnienia jednostkom, z naruszeniem wolności prowadzenia działalności gospodarczej i prawa podstawowego do dobrej administracji. |
| --- | --- |

—

Normy naruszone przez decyzję stanowią normy, które przyznają uprawnienia jednostkom, z naruszeniem wolności prowadzenia działalności gospodarczej i prawa podstawowego do dobrej administracji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący krzywdy i szkody majątkowej wyrządzonej stronie skarżącej wskutek bezprawnego zachowania Komisji






  — | Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że decydującym czynnikiem, który spowodował pogorszenie zaufania klientów banku i poniesione przez bank straty, w braku innych możliwych czynników była decyzja Komisji; decyzja ta uniemożliwiła projekt integracyjny podmiotów Tercas i Caripe oraz projekt interwencyjny Międzybankowego Funduszu Gwarantowania Depozytów (FITD). |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący krzywdy i szkody majątkowej wyrządzonej stronie skarżącej wskutek bezprawnego zachowania Komisji

—

Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że decydującym czynnikiem, który spowodował pogorszenie zaufania klientów banku i poniesione przez bank straty, w braku innych możliwych czynników była decyzja Komisji; decyzja ta uniemożliwiła projekt integracyjny podmiotów Tercas i Caripe oraz projekt interwencyjny Międzybankowego Funduszu Gwarantowania Depozytów (FITD).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/13 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/13

---

Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2021 r. – Greenwich Polo Club / EUIPO – Lifestyle Equities (GREENWICH POLO CLUB)

(Sprawa T-437/21)

(2021/C 401/15)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Greenwich Polo Club, Inc. (Greenwich, Connecticut, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Zammitt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lifestyle Equities CV (Amsterdam, Niderlandy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „GREENWICH POLO CLUB” – zgłoszenie nr 17 791 153

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2021 r. w sprawie R 300/2020-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie rejestracji spornego znaku towarowego w odniesieniu do spornych towarów (a także pozostałych towarów, które nie zostały objęte odwołaniem) albo, tytułem ewentualnym, przekazanie sprawy do EUIPO w celu ponownego jej rozpoznania; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie rejestracji spornego znaku towarowego w odniesieniu do spornych towarów (a także pozostałych towarów, które nie zostały objęte odwołaniem) albo, tytułem ewentualnym, przekazanie sprawy do EUIPO w celu ponownego jej rozpoznania;

| — | nakazanie zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z odwołaniem. |
| --- | --- |

—

nakazanie zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z odwołaniem.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/14 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/14

---

Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Hiszpania / Komisja

(Sprawa T-450/21)

(2021/C 401/16)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: S. Jiménez García i J. Rodríguez de la Rúa Puig, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w odniesieniu do niektórych wydatków poniesionych przez Królestwo Hiszpanii. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w odniesieniu do niektórych wydatków poniesionych przez Królestwo Hiszpanii.

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia kontroli poprawności obliczenia pomocy, w tym stosowania kar administracyjnych (kluczowego mechanizmu kontroli), ze względu na to, że dokonana przez Komisję interpretacja art. 31 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014 (2) w związku z art. 53 ust. 4 rozporządzenia delegowanego nr 639/2014 (3) jest niezgodna z zasadą proporcjonalności.
  Zarzut ten dzieli się na cztery części (A-D):






  — | A: Nieuzasadnione zastosowanie kar administracyjnych za naruszenia wymogów dotyczących identyfikacji i rejestracji zwierząt przed datą ustaloną przez państwo członkowskie zgodnie z art. 31 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 640/2014 w związku z art. 53 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 639/2014. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia kontroli poprawności obliczenia pomocy, w tym stosowania kar administracyjnych (kluczowego mechanizmu kontroli), ze względu na to, że dokonana przez Komisję interpretacja art. 31 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014 (2) w związku z art. 53 ust. 4 rozporządzenia delegowanego nr 639/2014 (3) jest niezgodna z zasadą proporcjonalności.

Zarzut ten dzieli się na cztery części (A-D):

—

A: Nieuzasadnione zastosowanie kar administracyjnych za naruszenia wymogów dotyczących identyfikacji i rejestracji zwierząt przed datą ustaloną przez państwo członkowskie zgodnie z art. 31 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 640/2014 w związku z art. 53 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 639/2014.

| — | B-D: Nieuzasadnione zastosowanie kar administracyjnych określonych w art. 31 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014 w odniesieniu do zwierząt, co do których stwierdzono z góry niezgodność dotyczącą identyfikacji i rejestracji podczas przeprowadzania kontroli administracyjnych całości dokumentacji dotyczącej wniosku o przyznanie pomocy przez państwo członkowskie, które, jak Królestwo Hiszpanii, stosuje zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 809/2014 (4) system bezwnioskowy wykluczający z samej swej natury wszelkie ryzyko dla EFRG. |
| --- | --- |

—

B-D: Nieuzasadnione zastosowanie kar administracyjnych określonych w art. 31 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014 w odniesieniu do zwierząt, co do których stwierdzono z góry niezgodność dotyczącą identyfikacji i rejestracji podczas przeprowadzania kontroli administracyjnych całości dokumentacji dotyczącej wniosku o przyznanie pomocy przez państwo członkowskie, które, jak Królestwo Hiszpanii, stosuje zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 809/2014 (4) system bezwnioskowy wykluczający z samej swej natury wszelkie ryzyko dla EFRG.

| 2. | Zarzut drugi, oparty na właściwym sporządzaniu statystyk dotyczących kontroli na miejscu o odpowiedniej jakości (kluczowego mechanizmu kontroli), w tym wielkości próby losowej i skuteczności analizy ryzyka, zgodnie z art. 34 rozporządzenia delegowanego nr 809/2014. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, oparty na właściwym sporządzaniu statystyk dotyczących kontroli na miejscu o odpowiedniej jakości (kluczowego mechanizmu kontroli), w tym wielkości próby losowej i skuteczności analizy ryzyka, zgodnie z art. 34 rozporządzenia delegowanego nr 809/2014.

---

(1)  Dz.U. 2021, L 218, s. 9.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).

(3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz.U. 2014, L 181, s. 1).

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 227, s. 69).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/15 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/15

---

Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – BNetzA / ACER

(Sprawa T-485/12)

(2021/C 401/17)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen (BNetzA) (Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte U. Karpenstein i K. Reiter)

Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej pozwanej nr A-001–2021 (wersja skonsolidowana) z dnia 28 maja 2021 r. (zaskarżona decyzja), |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej pozwanej nr A-001–2021 (wersja skonsolidowana) z dnia 28 maja 2021 r. (zaskarżona decyzja),

| — | posiłkowo, na wypadek gdyby Sąd nie stwierdził nieważności decyzji w całości, stwierdzenie nieważności w takim zakresie, w jakim potwierdzono wymienione poniżej części i postanowienia decyzji pozwanej nr 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r.:






  (i) | artykuł 1 ust. 1 zd. 2, art. 2 ust. 2 lit. j) i art. 3 załącznika I; |
| --- | --- | --- |

—

posiłkowo, na wypadek gdyby Sąd nie stwierdził nieważności decyzji w całości, stwierdzenie nieważności w takim zakresie, w jakim potwierdzono wymienione poniżej części i postanowienia decyzji pozwanej nr 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r.:

(i)

artykuł 1 ust. 1 zd. 2, art. 2 ust. 2 lit. j) i art. 3 załącznika I;

| (ii) | artykuł 7 załącznika I; |
| --- | --- |

(ii)

artykuł 7 załącznika I;

| (iii) | artykuł 12 ust. 2 załącznika I; |
| --- | --- |

(iii)

artykuł 12 ust. 2 załącznika I;

| (iv) | wszystkie części i postanowienia, które wyraźnie odnoszą się do postanowień wymienionych w ppkt od (i) do (iii). |
| --- | --- |

(iv)

wszystkie części i postanowienia, które wyraźnie odnoszą się do postanowień wymienionych w ppkt od (i) do (iii).

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności rozszerzenia metody podziału kosztów na elementy sieci inne niż elementy sieci międzystrefowej z wymogami art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 (1) i art. 74 rozporządzenia (UE) 2015/1222 (2). W każdym wypadku brak jest niezbędnej podstawy prawnej. Co najmniej zakres stosowania metody podziału kosztów został błędnie wyprowadzony z wymogów bezpieczeństwa operacyjnego i zasady „zanieczyszczający płaci”. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności rozszerzenia metody podziału kosztów na elementy sieci inne niż elementy sieci międzystrefowej z wymogami art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 (1) i art. 74 rozporządzenia (UE) 2015/1222 (2). W każdym wypadku brak jest niezbędnej podstawy prawnej. Co najmniej zakres stosowania metody podziału kosztów został błędnie wyprowadzony z wymogów bezpieczeństwa operacyjnego i zasady „zanieczyszczający płaci”.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że zakaz nettingu (kompensowania) narusza w szczególności art. 16 ust. 11 i 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 oraz że powoduje on, iż metoda podziału kosztów jest wewnętrznie sprzeczna. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że zakaz nettingu (kompensowania) narusza w szczególności art. 16 ust. 11 i 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 oraz że powoduje on, iż metoda podziału kosztów jest wewnętrznie sprzeczna.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że określenie przez pozwaną tymczasowego poziomu tolerancji dla legalnych przepływów kołowych w oparciu o jej własne normy jest formalnie i materialnie sprzeczne z prawem Unii. Z formalnego punktu widzenia pozwana narusza kompetencje operatorów systemów przesyłowych i krajowych organów regulacyjnych w zakresie ustalania poziomu tolerancji. Ponadto określono w nim tymczasowy poziom tolerancji, mimo że brakuje analizy poziomu uzasadnionych przepływów kołowych przez operatorów systemów przesyłowych, wymaganej na mocy art. 16 ust. 13 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2019/943. Istotnie, metoda podziału kosztów narusza określony w art. 16 ust. 13 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2019/943 wymóg ustalenia indywidualnych poziomów tolerancji dla „każdej poszczególnej granicy obszaru rynkowego” poprzez ustalenie jednolitego poziomu tolerancji rozdzielonego równomiernie pomiędzy strefy obszaru rynkowego powodujące przepływy kołowe. Przynajmniej tymczasowo ustalony poziom tolerancji nie ma niezbędnej podstawy prawnej. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że określenie przez pozwaną tymczasowego poziomu tolerancji dla legalnych przepływów kołowych w oparciu o jej własne normy jest formalnie i materialnie sprzeczne z prawem Unii. Z formalnego punktu widzenia pozwana narusza kompetencje operatorów systemów przesyłowych i krajowych organów regulacyjnych w zakresie ustalania poziomu tolerancji. Ponadto określono w nim tymczasowy poziom tolerancji, mimo że brakuje analizy poziomu uzasadnionych przepływów kołowych przez operatorów systemów przesyłowych, wymaganej na mocy art. 16 ust. 13 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2019/943. Istotnie, metoda podziału kosztów narusza określony w art. 16 ust. 13 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2019/943 wymóg ustalenia indywidualnych poziomów tolerancji dla „każdej poszczególnej granicy obszaru rynkowego” poprzez ustalenie jednolitego poziomu tolerancji rozdzielonego równomiernie pomiędzy strefy obszaru rynkowego powodujące przepływy kołowe. Przynajmniej tymczasowo ustalony poziom tolerancji nie ma niezbędnej podstawy prawnej.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że uprzywilejowanie przepływów kołowych w stosunku do przepływów wewnętrznych, na których opiera się metoda podziału kosztów, przy ustalaniu przyczyn ograniczeń sieci narusza art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943. Ponadto stwarza on niewłaściwe zachęty. Jest ona również niezgodna z zasadą sprawiedliwości i zasadą niedyskryminacji. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że uprzywilejowanie przepływów kołowych w stosunku do przepływów wewnętrznych, na których opiera się metoda podziału kosztów, przy ustalaniu przyczyn ograniczeń sieci narusza art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943. Ponadto stwarza on niewłaściwe zachęty. Jest ona również niezgodna z zasadą sprawiedliwości i zasadą niedyskryminacji.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że metoda podziału kosztów jest sprzeczna z prawem Unii, przynajmniej w jej wymaganym ujęciu całościowym. Szeroki zakres stosowania, zakaz kompensowania, błędny poziom tolerancji i priorytetowe traktowanie przepływów kołowych poprzez przepływy wewnętrzne są ze sobą powiązane i wzajemnie się potęgują. Przynajmniej w ujęciu całościowym doprowadziły one do naruszenia zasady „zanieczyszczający płaci”, zakazu dyskryminacji i wymogu sprawiedliwości. Ponadto metoda podziału kosztów, przynajmniej w swoim ogólnym skutku, jest niezgodna z celem Unii, jakim jest zwiększenie udziału energii odnawialnych. Metoda podziału kosztów jest ogólnie nieproporcjonalna, a w każdym razie pozbawiona niezbędnej podstawy prawnej. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że metoda podziału kosztów jest sprzeczna z prawem Unii, przynajmniej w jej wymaganym ujęciu całościowym. Szeroki zakres stosowania, zakaz kompensowania, błędny poziom tolerancji i priorytetowe traktowanie przepływów kołowych poprzez przepływy wewnętrzne są ze sobą powiązane i wzajemnie się potęgują. Przynajmniej w ujęciu całościowym doprowadziły one do naruszenia zasady „zanieczyszczający płaci”, zakazu dyskryminacji i wymogu sprawiedliwości. Ponadto metoda podziału kosztów, przynajmniej w swoim ogólnym skutku, jest niezgodna z celem Unii, jakim jest zwiększenie udziału energii odnawialnych. Metoda podziału kosztów jest ogólnie nieproporcjonalna, a w każdym razie pozbawiona niezbędnej podstawy prawnej.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący tego, że zawarty w metodologii podziału kosztów bezwarunkowy obowiązek operatorów systemów przesyłowych do opracowania i przedstawienia organom regulacyjnym do zatwierdzenia propozycji zmian w terminie dwunastu miesięcy od wdrożenia metodologii podziału kosztów narusza art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 oraz art. 74 ust. 6 lit. b) w związku z art. 9 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2015/1222. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że zawarty w metodologii podziału kosztów bezwarunkowy obowiązek operatorów systemów przesyłowych do opracowania i przedstawienia organom regulacyjnym do zatwierdzenia propozycji zmian w terminie dwunastu miesięcy od wdrożenia metodologii podziału kosztów narusza art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 oraz art. 74 ust. 6 lit. b) w związku z art. 9 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2015/1222.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2019, L 158, S. 54).

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (Dz.U. 2015, L 197, S. 24).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/17 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/17

---

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2021 r. – Węgry / Komisja

(Sprawa T-491/21)

(2021/C 401/18)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: Z. Fehér i G. Koós)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w części dotyczącej Węgier i wyłączającej się z finansowania unijnego na lata budżetowe 2016–2019 wsparcie z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) powołując się na brak kluczowego mechanizmu kontroli (rozwój obszarów wiejskich – EFRROW – Działania w zakresie leśnictwa), oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w części dotyczącej Węgier i wyłączającej się z finansowania unijnego na lata budżetowe 2016–2019 wsparcie z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) powołując się na brak kluczowego mechanizmu kontroli (rozwój obszarów wiejskich – EFRROW – Działania w zakresie leśnictwa), oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem rządu węgierskiego Komisja błędnie interpretuje art. 30 rozporządzenia 1306/2013/UE (2) i art. 28 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 809/2014/UE (3). Argumentacja zawarta w pkt 3.4.2. dokumentu wyjaśniającego Komisji zatytułowanego „Metody obliczania kwoty wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w celu wykluczenia podwójnego finansowania”, zmienionego w lutym 2017 r., nie jest zgodna z tymi przepisami. Dokument wyjaśniający nie jest prawnie wiążący, a zawarta w nim interpretacja jest również niezgodna z prawem UE.

Na poparcie swojej skargi rząd węgierski podnosi zasadniczo jeden zarzut. W ocenie tego rządu art. 30 rozporządzenia 1306/2013/UE oraz art. 28 ust. 1 lit. b rozporządzenia 809/2014/UE nie wymagają wprowadzenia odpowiednich kontroli podwójnego finansowania powstałego jako ewentualna konsekwencja środków przyznanych na zazielenienie i zalesienie, gdyż na podstawie obecnie obowiązujących przepisów unijnych nie istnieje uzasadnione ryzyko podwójnego finansowania w odniesieniu do środków przyznanych z tych dwóch tytułów finansowania.

W celu poparcia tego stanowiska rząd węgierski zamierza najpierw wykazać, że wydatki finansowane na zalesianie i zazielenienie osiągnęły zupełnie inny cel finansowania. Następnie rząd węgierski stwierdza w swoim wniosku, że kontekst tych dwóch dotacji jest również zupełnie inny. Kryteria kwalifikacyjne dla poszczególnych dotacji są różne, a koszty kwalifikowane również nie mogą być utożsamiane.

Rząd węgierski podnosi wreszcie, że Komisja Europejska błędnie interpretuje zakres ogólnego zakazu podwójnego finansowania zawartego w art. 30 rozporządzenia 1306/2013/UE i nie bierze pod uwagę, że obecnie obowiązujące przepisy unijne nie wymagają wyraźnie, aby finansowanie przyznane na zalesianie i zazielenienie powodowało podwójne finansowanie.

---

(1)  Dz.U. 2021, L 218, s. 9.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 227, S. 69).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/18 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/18

---

Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2021 r. – Hiszpania / Komisja

(Sprawa T-495/21)

(2021/C 401/19)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: L. Aguilera Ruiz i M.J. Ruiz Sánchez, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) [notyfikowanej jako dokument nr C(2021) 4118] w zakresie dotyczącym Królestwa Hiszpanii w odniesieniu do dochodzenia odnoszącego się do agencji płatniczej dla Kraju Basków w sprawie AA/2018/003/ES/RLF odnośnie dla kwoty netto 2 056 473,43 EUR. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) [notyfikowanej jako dokument nr C(2021) 4118] w zakresie dotyczącym Królestwa Hiszpanii w odniesieniu do dochodzenia odnoszącego się do agencji płatniczej dla Kraju Basków w sprawie AA/2018/003/ES/RLF odnośnie dla kwoty netto 2 056 473,43 EUR.

| — | Obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zastosowana korekta ryczałtowa w kwocie netto 2 056 473,43 EUR jest niezgodna z art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 (2) oraz z art. 28 i 29 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 (3). Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie niedociągnięć w kluczowym mechanizmie kontroli skuteczności kontroli krzyżowych i jakości systemu identyfikacji działek rolnych.
  Komisja pomyliła stwierdzone jednorazowe rozbieżności między procesem weryfikacji na ekranie fotointerpretacji w odniesieniu do systemu identyfikacji działek rolnych a późniejszymi inspekcjami na miejscu dotyczącymi czterech wybranych losowo działek z wynikami zaplanowanych kontroli na miejscu odpowiadających inspekcjom działek o współczynniku proporcjonalnej kwalifikowalności w latach 2016, 2017 i 2018, dokonanych w ramach planu działań mających na celu poprawę aktualizacji systemu identyfikacji działek rolnych. Mimo że chodzi o działania odrębne i niezależne od siebie, Komisja dochodzi do wspólnego wniosku za pomocą ekstrapolacji wyników dwóch działań w celu zastosowania spornej korekty, którą skarżąca uważa za nieprawidłową i nieproporcjonalną. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zastosowana korekta ryczałtowa w kwocie netto 2 056 473,43 EUR jest niezgodna z art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 (2) oraz z art. 28 i 29 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 (3). Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie niedociągnięć w kluczowym mechanizmie kontroli skuteczności kontroli krzyżowych i jakości systemu identyfikacji działek rolnych.

Komisja pomyliła stwierdzone jednorazowe rozbieżności między procesem weryfikacji na ekranie fotointerpretacji w odniesieniu do systemu identyfikacji działek rolnych a późniejszymi inspekcjami na miejscu dotyczącymi czterech wybranych losowo działek z wynikami zaplanowanych kontroli na miejscu odpowiadających inspekcjom działek o współczynniku proporcjonalnej kwalifikowalności w latach 2016, 2017 i 2018, dokonanych w ramach planu działań mających na celu poprawę aktualizacji systemu identyfikacji działek rolnych. Mimo że chodzi o działania odrębne i niezależne od siebie, Komisja dochodzi do wspólnego wniosku za pomocą ekstrapolacji wyników dwóch działań w celu zastosowania spornej korekty, którą skarżąca uważa za nieprawidłową i nieproporcjonalną.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję wytycznych w sprawie obliczania korekt finansowych w ramach procedur rozliczenia zgodności i rozliczenia finansowego rachunków [C(2015) 3675 z dnia 8 czerwca 2015 r.], z którego wynika, że zastosowana korekta ryczałtowa jest nieuzasadniona, ponieważ nie wystąpiły niedociągnięcia w kontrolach krzyżowych, a ryzyko dla funduszu ze względu na niedociągnięcia w kontrolach na miejscu określono liczbowo w postępowaniu. Skarżąca oprócz tego, że utrzymuje, iż nie wystąpiło żadne niedociągnięcie w kontrolach krzyżowych stanowiące ryzyko dla funduszu, które uzasadniałoby zastosowaną korektę, uważa, że w odniesieniu do kontroli na miejscu Komisja zastosowała korektę ryczałtową w niewłaściwy sposób, gdyż ryzyko dla funduszu wyodrębniono i określono liczbowo w postępowaniu. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję wytycznych w sprawie obliczania korekt finansowych w ramach procedur rozliczenia zgodności i rozliczenia finansowego rachunków [C(2015) 3675 z dnia 8 czerwca 2015 r.], z którego wynika, że zastosowana korekta ryczałtowa jest nieuzasadniona, ponieważ nie wystąpiły niedociągnięcia w kontrolach krzyżowych, a ryzyko dla funduszu ze względu na niedociągnięcia w kontrolach na miejscu określono liczbowo w postępowaniu. Skarżąca oprócz tego, że utrzymuje, iż nie wystąpiło żadne niedociągnięcie w kontrolach krzyżowych stanowiące ryzyko dla funduszu, które uzasadniałoby zastosowaną korektę, uważa, że w odniesieniu do kontroli na miejscu Komisja zastosowała korektę ryczałtową w niewłaściwy sposób, gdyż ryzyko dla funduszu wyodrębniono i określono liczbowo w postępowaniu.

---

(1)  Dz.U. 2021, L 218, s. 9.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 227, s. 69).

---

| 4.10.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 401/19 |
| --- | --- | --- | --- |

4.10.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 401/19

---

Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products Import & Export (Urządzenia do przesyłu cieczy)

(Sprawa T-505/21)

(2021/C 401/20)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Wuttke)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy 1 431 829–0010

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2021 r. w sprawie R 1003/2018-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | zmianę zaskarżonej decyzji poprzez:






  — | uwzględnienie odwołania strony skarżącej; |
| --- | --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez:

—

uwzględnienie odwołania strony skarżącej;

| — | oddalenie złożonego przez wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru wniosku ICD 10 296 mającego na celu unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru; |
| --- | --- |

—

oddalenie złożonego przez wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru wniosku ICD 10 296 mającego na celu unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru;

| — | obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień. |
| --- | --- |

—

obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.

| — | obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stroną skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stroną skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 24 marca 2021 r., Lego/EUIPO Delta Sport Handelskontor (Klocek stanowiący część zestawu konstrukcyjnego) (T-515/19, niepublikowany, EU:T:2021:155); |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 24 marca 2021 r., Lego/EUIPO Delta Sport Handelskontor (Klocek stanowiący część zestawu konstrukcyjnego) (T-515/19, niepublikowany, EU:T:2021:155);

| — | Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM (C-395/16, EU:C:2018:172); |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM (C-395/16, EU:C:2018:172);

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

| — | Błędna interpretacja zgłoszenia patentowego EP 3 005 948 A2 i złożonego przez skarżącą zbiorowego zgłoszenia wzorów nr 1 431 829–0001–0010. |
| --- | --- |

—

Błędna interpretacja zgłoszenia patentowego EP 3 005 948 A2 i złożonego przez skarżącą zbiorowego zgłoszenia wzorów nr 1 431 829–0001–0010.

---