# Dziennik Urzędowy C 368/13 w

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 368 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6413 września 2021 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 368

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6413 września 2021

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2021/C 368/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |
| | Sąd |
| 2021/C 368/02 | Utworzenie izb i przydział sędziów do izb | 2 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2021/C 368/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

Sąd

2021/C 368/02

Utworzenie izb i przydział sędziów do izb

2

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2021/C 368/03 | Sprawa C-114/21 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 lutego 2021 r. przez Cinkciarz.pl sp. z o.o. od wyroku Sądu dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-665/19, Cinkciarz.pl / EUIPO | 6 |
| 2021/C 368/04 | Sprawa C-379/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – TBI Bank EAD | 6 |
| 2021/C 368/05 | Sprawa C-390/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2021 r. – ADPA European Independent Automotive Data Publishers Association internationale Vereinigung ohne Gewinnerzielungsabsicht – IvoG – belgischen Rechts i Gesamtverband Autoteile-Handel e.V. / Automobiles PEUGEOT SA i PSA Automobiles SA | 7 |
| 2021/C 368/06 | Sprawa C-393/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Lufthansa Technik AERO Alzey GmbH / Arik Air Limited i in. | 8 |
| 2021/C 368/07 | Sprawa C-395/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2021 r. – D.V. / M.A. | 9 |
| 2021/C 368/08 | Sprawa C-399/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 28 czerwca 2021 r. – IRnova AB / FLIR Systems AB | 10 |
| 2021/C 368/09 | Sprawa C-406/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 1 lipca 2021 r. – A Oy / B Ky i wspólnota spadkobierców po C | 11 |
| 2021/C 368/10 | Sprawa C-414/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 7 lipca 2021 r. – VP Capital NV / Belgische Staat, pozostałe strony: PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV, Ernst & Young Tax Consultants BV, Ernst & Young Bedrijfsrevisoren BV | 11 |
| 2021/C 368/11 | Sprawa C-422/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 lipca 2021 r. – Ministero dell'Interno / TO | 12 |
| 2021/C 368/12 | Sprawa C-428/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko HM; druga strona Openbaar Ministerie | 12 |
| 2021/C 368/13 | Sprawa C-429/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko TZ; druga strona Openbaar Ministerie | 13 |
| 2021/C 368/14 | Sprawa C-466/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 19 maja 2021 r. w sprawie T-218/18 Deutsche Lufthansa AG / Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 lipca 2021 r. przez Kraj związkowy Nadrenii-Palatynatu | 14 |
| 2021/C 368/15 | Sprawa C-474/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud – Chorwacja) – I.D. / Z b. d.d. | 15 |
| 2021/C 368/16 | Sprawa C-526/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – IO, SP, DR / Deutsche Lufthansa AG | 15 |
| 2021/C 368/17 | Sprawa C-527/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – PJ / Deutsche Lufthansa AG | 15 |
| 2021/C 368/18 | Sprawa C-528/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – CT / Deutsche Lufthansa AG | 15 |
| 2021/C 368/19 | Sprawa C-529/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – AP / Deutsche Lufthansa AG | 16 |
| 2021/C 368/20 | Sprawa C-565/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – DS / Deutsche Lufthansa AG | 16 |
| 2021/C 368/21 | Sprawa C-566/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – DG / Deutsche Lufthansa AG | 16 |
| 2021/C 368/22 | Sprawa C-627/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / OP | 16 |
| 2021/C 368/23 | Sprawa C-628/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / BA | 17 |
| 2021/C 368/24 | Sprawa C-630/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / CS | 17 |
| 2021/C 368/25 | Sprawa C-631/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / PR, TV | 17 |
| 2021/C 368/26 | Sprawa C-712/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – GJ / Ryanair DAC | 17 |
| 2021/C 368/27 | Sprawa C-10/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / TZ | 18 |
| 2021/C 368/28 | Sprawa C-11/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / IY, TP | 18 |
| 2021/C 368/29 | Sprawa C-12/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / FL | 18 |
| 2021/C 368/30 | Sprawa C-107/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / ZR | 18 |
| 2021/C 368/31 | Sprawa C-135/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / GD, WT | 19 |
| 2021/C 368/32 | Sprawa C-165/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Københavns Byret – Dania) – Orion Corporation / Lægemiddelstyrelsen, przy udziale: Teva Danmark A/S | 19 |
| | Sąd |
| 2021/C 368/33 | Sprawa T-185/19: Wyrok Trybunału z dnia 14 lipca 2021 r. – Public.Resource.Org et Right to Know / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Normy zharmonizowane – Dokumenty dotyczące czterech zharmonizowanych norm zatwierdzonych przez CEN – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej – Ochrona wynikająca z prawa autorskiego] | 20 |
| 2021/C 368/34 | Sprawa T-197/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – JT / EUIPO – Carrasco Pirard (QUILAPAYÚN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUILAPAYÚN – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej – Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]] | 21 |
| 2021/C 368/35 | Sprawa T-562/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Upper Echelon Products / EUIPO (Everlasting Comfort) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy Everlasting Comfort – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 21 |
| 2021/C 368/36 | Sprawa T-677/20: Wyrok Sądu z dnia z dnia 14 lipca 2021 r. – Ryanair i Laudamotion / Komisja (Austrian Airlines; Covid-19) [Pomoc państwa – Austriacki rynek transportu lotniczego – Pomoc przyznana przez Austrię na rzecz przewoźnika lotniczego w ramach pandemii COVID-19 – Pożyczka podporządkowana na rzecz Austrian Airlines – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Pomoc przyznana wcześniej spółce dominującej beneficjenta – Pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia] | 22 |
| 2021/C 368/37 | Sprawa T-362/21: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Telly / Komisja | 22 |
| 2021/C 368/38 | Sprawa T-363/21: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2021 r. – Česká asociace satelitních operátorů / Komisja | 23 |
| 2021/C 368/39 | Sprawa T-365/21: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2021 r. – TJ / ESDZ | 23 |
| 2021/C 368/40 | Sprawa T-368/21: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Di Taranto / Prokuratura Europejska | 24 |
| 2021/C 368/41 | Sprawa T-400/21: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – ZR /EUIPO | 25 |
| 2021/C 368/42 | Sprawa T-402/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – UniCredit Bank / SRB | 25 |
| 2021/C 368/43 | Sprawa T-403/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale / SRB | 26 |
| 2021/C 368/44 | Sprawa T-409/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – Niemcy / Komisja | 28 |
| 2021/C 368/45 | Sprawa T-412/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale / SRB | 29 |
| 2021/C 368/46 | Sprawa T-443/21: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2021 r. – YAplus DBA Yoga Alliance / EUIPO – Vidyanand (YOGA ALLIANCE INDIA INTERNATIONAL) | 31 |
| 2021/C 368/47 | Sprawa T-445/21: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2021 r. – Copal Tree Brands / EUIPO – Sumol + Compal Marcas (COPALLI) | 31 |
| 2021/C 368/48 | Sprawa T-446/21: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2021 r. – Commission de régulation de l’énergie / ACER | 32 |
| 2021/C 368/49 | Sprawa T-451/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Hesse / EUIPO – Wedl & Hofmann (Testa Rossa) | 33 |
| 2021/C 368/50 | Sprawa T-452/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Thomas Henry / EUIPO (MATE MATE) | 34 |
| 2021/C 368/51 | Sprawa T-453/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – UniCredit i UniCredit Bank/Komisja | 35 |
| 2021/C 368/52 | Sprawa T-454/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – G-Core Innovations / EUIPO – Coretransform (G CORELABS) | 36 |
| 2021/C 368/53 | Sprawa T-456/21: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Bank of America i Bank of America Corporation / Komisja | 37 |
| 2021/C 368/54 | Sprawa T-462/21: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – Portigon / Komisja Europejska | 38 |
| 2021/C 368/55 | Sprawa T-464/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Faller i in. / Komisja | 39 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2021/C 368/03

Sprawa C-114/21 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 lutego 2021 r. przez Cinkciarz.pl sp. z o.o. od wyroku Sądu dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-665/19, Cinkciarz.pl / EUIPO

6

2021/C 368/04

Sprawa C-379/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – TBI Bank EAD

6

2021/C 368/05

Sprawa C-390/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2021 r. – ADPA European Independent Automotive Data Publishers Association internationale Vereinigung ohne Gewinnerzielungsabsicht – IvoG – belgischen Rechts i Gesamtverband Autoteile-Handel e.V. / Automobiles PEUGEOT SA i PSA Automobiles SA

7

2021/C 368/06

Sprawa C-393/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Lufthansa Technik AERO Alzey GmbH / Arik Air Limited i in.

8

2021/C 368/07

Sprawa C-395/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2021 r. – D.V. / M.A.

9

2021/C 368/08

Sprawa C-399/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 28 czerwca 2021 r. – IRnova AB / FLIR Systems AB

10

2021/C 368/09

Sprawa C-406/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 1 lipca 2021 r. – A Oy / B Ky i wspólnota spadkobierców po C

11

2021/C 368/10

Sprawa C-414/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 7 lipca 2021 r. – VP Capital NV / Belgische Staat, pozostałe strony: PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV, Ernst & Young Tax Consultants BV, Ernst & Young Bedrijfsrevisoren BV

11

2021/C 368/11

Sprawa C-422/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 lipca 2021 r. – Ministero dell'Interno / TO

12

2021/C 368/12

Sprawa C-428/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko HM; druga strona Openbaar Ministerie

12

2021/C 368/13

Sprawa C-429/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko TZ; druga strona Openbaar Ministerie

13

2021/C 368/14

Sprawa C-466/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 19 maja 2021 r. w sprawie T-218/18 Deutsche Lufthansa AG / Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 lipca 2021 r. przez Kraj związkowy Nadrenii-Palatynatu

14

2021/C 368/15

Sprawa C-474/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud – Chorwacja) – I.D. / Z b. d.d.

15

2021/C 368/16

Sprawa C-526/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – IO, SP, DR / Deutsche Lufthansa AG

15

2021/C 368/17

Sprawa C-527/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – PJ / Deutsche Lufthansa AG

15

2021/C 368/18

Sprawa C-528/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – CT / Deutsche Lufthansa AG

15

2021/C 368/19

Sprawa C-529/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – AP / Deutsche Lufthansa AG

16

2021/C 368/20

Sprawa C-565/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – DS / Deutsche Lufthansa AG

16

2021/C 368/21

Sprawa C-566/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – DG / Deutsche Lufthansa AG

16

2021/C 368/22

Sprawa C-627/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / OP

16

2021/C 368/23

Sprawa C-628/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / BA

17

2021/C 368/24

Sprawa C-630/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / CS

17

2021/C 368/25

Sprawa C-631/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / PR, TV

17

2021/C 368/26

Sprawa C-712/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – GJ / Ryanair DAC

17

2021/C 368/27

Sprawa C-10/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / TZ

18

2021/C 368/28

Sprawa C-11/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / IY, TP

18

2021/C 368/29

Sprawa C-12/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / FL

18

2021/C 368/30

Sprawa C-107/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / ZR

18

2021/C 368/31

Sprawa C-135/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / GD, WT

19

2021/C 368/32

Sprawa C-165/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Københavns Byret – Dania) – Orion Corporation / Lægemiddelstyrelsen, przy udziale: Teva Danmark A/S

19

Sąd

2021/C 368/33

Sprawa T-185/19: Wyrok Trybunału z dnia 14 lipca 2021 r. – Public.Resource.Org et Right to Know / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Normy zharmonizowane – Dokumenty dotyczące czterech zharmonizowanych norm zatwierdzonych przez CEN – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej – Ochrona wynikająca z prawa autorskiego]

20

2021/C 368/34

Sprawa T-197/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – JT / EUIPO – Carrasco Pirard (QUILAPAYÚN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUILAPAYÚN – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej – Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

21

2021/C 368/35

Sprawa T-562/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Upper Echelon Products / EUIPO (Everlasting Comfort) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy Everlasting Comfort – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

21

2021/C 368/36

Sprawa T-677/20: Wyrok Sądu z dnia z dnia 14 lipca 2021 r. – Ryanair i Laudamotion / Komisja (Austrian Airlines; Covid-19) [Pomoc państwa – Austriacki rynek transportu lotniczego – Pomoc przyznana przez Austrię na rzecz przewoźnika lotniczego w ramach pandemii COVID-19 – Pożyczka podporządkowana na rzecz Austrian Airlines – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Pomoc przyznana wcześniej spółce dominującej beneficjenta – Pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia]

22

2021/C 368/37

Sprawa T-362/21: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Telly / Komisja

22

2021/C 368/38

Sprawa T-363/21: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2021 r. – Česká asociace satelitních operátorů / Komisja

23

2021/C 368/39

Sprawa T-365/21: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2021 r. – TJ / ESDZ

23

2021/C 368/40

Sprawa T-368/21: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Di Taranto / Prokuratura Europejska

24

2021/C 368/41

Sprawa T-400/21: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – ZR /EUIPO

25

2021/C 368/42

Sprawa T-402/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – UniCredit Bank / SRB

25

2021/C 368/43

Sprawa T-403/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale / SRB

26

2021/C 368/44

Sprawa T-409/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – Niemcy / Komisja

28

2021/C 368/45

Sprawa T-412/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale / SRB

29

2021/C 368/46

Sprawa T-443/21: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2021 r. – YAplus DBA Yoga Alliance / EUIPO – Vidyanand (YOGA ALLIANCE INDIA INTERNATIONAL)

31

2021/C 368/47

Sprawa T-445/21: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2021 r. – Copal Tree Brands / EUIPO – Sumol + Compal Marcas (COPALLI)

31

2021/C 368/48

Sprawa T-446/21: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2021 r. – Commission de régulation de l’énergie / ACER

32

2021/C 368/49

Sprawa T-451/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Hesse / EUIPO – Wedl & Hofmann (Testa Rossa)

33

2021/C 368/50

Sprawa T-452/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Thomas Henry / EUIPO (MATE MATE)

34

2021/C 368/51

Sprawa T-453/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – UniCredit i UniCredit Bank/Komisja

35

2021/C 368/52

Sprawa T-454/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – G-Core Innovations / EUIPO – Coretransform (G CORELABS)

36

2021/C 368/53

Sprawa T-456/21: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Bank of America i Bank of America Corporation / Komisja

37

2021/C 368/54

Sprawa T-462/21: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – Portigon / Komisja Europejska

38

2021/C 368/55

Sprawa T-464/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Faller i in. / Komisja

39

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/1 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2021/C 368/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 357 z 6.9.2021

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 349 z 30.8.2021

Dz.U. C 338 z 23.8.2021

Dz.U. C 329 z 16.8.2021

Dz.U. C 320 z 9.8.2021

Dz.U. C 310 z 2.8.2021

Dz.U. C 297 z 26.7.2021

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

Sąd

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/2 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/2

---

Utworzenie izb i przydział sędziów do izb

(2021/C 368/02)

Wskutek śmierci sędziego B. Berke w dniu 1 sierpnia 2021 r. Sąd zgodnie z warunkami określonymi w regulaminie postępowania ponownie przydziela sprawy, w których sędzia B. Berke był sędzią sprawozdawcą, i wyznacza nowego sędziego w sprawach, w których zasiadał on w składzie orzekającym.

W dniu 2 września 2021 r. Sąd podjął decyzję o zmianie decyzji w sprawie utworzenia izb z dnia 30 września 2019 r. (1), ze zm. (2), oraz decyzji w sprawie przydziału sędziów do izb z dnia 4 października 2019 r. (3), ze zm. (4), na okres od 2 września 2021 r. do 31 sierpnia 2022 r. oraz o następującym przydziale sędziów do izb:

Pierwsza izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

H. Kanninen, prezes izby, M. Jaeger, N. Półtorak, O. Porchia i M. Stancu, sędziowie.

Pierwsza izba, w składzie trzech sędziów:

H. Kanninen, prezes izby;

Konfiguracja A: M. Jaeger i N. Półtorak; sędziowie;

Konfiguracja B: M. Jaeger i O. Porchia; sędziowie;

Konfiguracja C: M. Jaeger i M. Stancu; sędziowie;

Konfiguracja D: N. Półtorak i O. Porchia; sędzie;

Konfiguracja E: N. Półtorak i M. Stancu; sędzie;

Konfiguracja F: O. Porchia i M. Stancu; sędzie.

Druga izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

V. Tomljenović, prezes izby, F. Schalin, P. Škvařilová-Pelzl, I. Nõmm i G. Steinfatt, sędziowie.

Druga izba, w składzie trzech sędziów:

V. Tomljenović, prezes izby;

Konfiguracja A: F. Schalin i P. Škvařilová-Pelzl, sędziowie;

Konfiguracja B: F. Schalin i I. Nõmm, sędziowie;

Konfiguracja C: P. Škvařilová-Pelzl i I. Nõmm, sędziowie.

Trzecia izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

A.M. Collins, prezes izby, V. Kreuschitz, Z. Csehi, G. De Baere i G. Steinfatt, sędziowie.

Trzecia izba, w składzie trzech sędziów:

A.M. Collins, prezes izby;

Konfiguracja A: V. Kreuschitz i Z. Csehi, sędziowie;

Konfiguracja B: V. Kreuschitz i G. De Baere, sędziowie;

Konfiguracja C: V. Kreuschitz i G. Steinfatt, sędziowie;

Konfiguracja D: Z. Csehi i G. De Baere, sędziowie;

Konfiguracja E: Z. Csehi i G. Steinfatt, sędziowie;

Konfiguracja F: G. De Baere i G. Steinfatt, sędziowie.

Czwarta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

S. Gervasoni, prezes izby, L. Madise, P. Nihoul, R. Frendo i J. Martín y Pérez de Nanclares, sędziowie.

Czwarta izba, w składzie trzech sędziów:

S. Gervasoni, prezes izby;

Konfiguracja A: L. Madise i P. Nihoul, sędziowie;

Konfiguracja B: L. Madise i R. Frendo, sędziowie;

Konfiguracja C: L. Madise i J. Martín y Pérez de Nanclares, sędziowie;

Konfiguracja D: P. Nihoul i R. Frendo, sędziowie;

Konfiguracja E: P. Nihoul i J. Martín y Pérez de Nanclares, sędziowie;

Konfiguracja F: R. Frendo i J. Martín y Pérez de Nanclares, sędziowie.

Piąta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

D. Spielmann, prezes izby, U. Öberg, O. Spineanu-Matei, R. Mastroianni i M. Brkan, sędziowie.

Piąta izba, w składzie trzech sędziów:

D. Spielmann, prezes izby;

Konfiguracja A: U. Öberg i O. Spineanu-Matei, sędziowie;

Konfiguracja B: U. Öberg i R. Mastroianni, sędziowie;

Konfiguracja C: U. Öberg i M. Brkan, sędziowie;

Konfiguracja D: O. Spineanu-Matei i R. Mastroianni;

Konfiguracja E: O. Spineanu-Matei i M. Brkan, sędzie;

Konfiguracja F: R. Mastroianni i M. Brkan, sędziowie.

Szósta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

A. Marcoulli, prezes izby, S. Frimodt Nielsen, J. Schwarcz, C. Iliopoulos i R. Norkus, sędziowie.

Szósta izba, w składzie trzech sędziów:

A. Marcoulli, prezes izby;

Konfiguracja A: S. Frimodt Nielsen i J. Schwarcz, sędziowie;

Konfiguracja B: S. Frimodt Nielsen i C. Iliopoulos, sędziowie;

Konfiguracja C: S. Frimodt Nielsen i R. Norkus, sędziowie;

Konfiguracja D: J. Schwarcz i C. Iliopoulos, sędziowie;

Konfiguracja E: J. Schwarcz i R. Norkus, sędziowie;

Konfiguracja F: C. Iliopoulos i R. Norkus, sędziowie.

Siódma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

R. da Silva Passos, prezes izby, V. Valančius, I. Reine, L. Truchot i M. Sampol Pucurull, sędziowie.

Siódma izba, w składzie trzech sędziów:

R. da Silva Passos, prezes izby;

Konfiguracja A: V. Valančius i I. Reine, sędziowie;

Konfiguracja B: V. Valančius i L. Truchot, sędziowie;

Konfiguracja C: V. Valančius i M. Sampol Pucurull, sędziowie;

Konfiguracja D: I. Reine i L. Truchot, sędziowie;

Konfiguracja E: I. Reine i M. Sampol Pucurull, sędziowie;

Konfiguracja F: L. Truchot i M. Sampol Pucurull, sędziowie.

Ósma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

J. Svenningsen, prezes izby, R. Barents, C. Mac Eochaidh, T.R. Pynnä i J.C. Laitenberger, sędziowie.

Ósma izba, w składzie trzech sędziów:

J. Svenningsen, prezes izby;

Konfiguracja A: R. Barents i C. Mac Eochaidh, sędziowie;

Konfiguracja B: R. Barents i T.R. Pynnä, sędziowie;

Konfiguracja C: R. Barents i J.C. Laitenberger, sędziowie;

Konfiguracja D: C. Mac Eochaidh i T.R. Pynnä, sędziowie;

Konfiguracja E: C. Mac Eochaidh i J.C. Laitenberger, sędziowie;

Konfiguracja F: T.R. Pynnä i J.C. Laitenberger, sędziowie.

Dziewiąta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

M.J. Costeira, prezes izby, D. Gratsias, M. Kancheva, T. Perišin i D. Petrlík, sędziowie.

Dziewiąta izba, w składzie trzech sędziów:

M.J. Costeira, prezes izby;

Konfiguracja A: D. Gratsias i M. Kancheva, sędziowie;

Konfiguracja B: D. Gratsias i T. Perišin, sędziowie;

Konfiguracja C: M. Kancheva i T. Perišin, sędzie.

Dziesiąta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

A. Kornezov, prezes izby, E. Buttigieg, K. Kowalik-Bańczyk, G. Hesse i D. Petrlík, sędziowie.

Dziesiąta izba, w składzie trzech sędziów:

A. Kornezov, prezes izby;

Konfiguracja A: E. Buttigieg i K. Kowalik-Bańczyk, sędziowie;

Konfiguracja B: E. Buttigieg i G. Hesse, sędziowie;

Konfiguracja C: E. Buttigieg i D. Petrlík, sędziowie;

Konfiguracja D: K. Kowalik-Bańczyk i M. Hesse, sędziowie;

Konfiguracja E: K. Kowalik-Bańczyk i D. Petrlík, sędziowie;

Konfiguracja F: M. Hesse i D. Petrlík, sędziowie.

Druga izba złożona z czterech sędziów będzie powiększana w drodze dołączenia piątego sędziego, z trzeciej izby. Dziewiąta izba złożona z czterech sędziów będzie powiększana w drodze dołączenia piątego sędziego, z dziesiątej izby. Piątego sędziego wyznacza się na podstawie porządku odwrotnego w stosunku do tego określonego w art. 8 regulaminu postępowania na okres do 31 sierpnia 2022 r.

Sąd podtrzymuje swą decyzję z dnia 4 października 2019 r., zgodnie z którą izby pierwsza, czwarta, siódma i ósma rozpoznają sprawy wniesione na podstawie art. 270 TFUE oraz, w stosownym przypadku, art. 50a Protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zaś izby druga, trzecia, piąta, szósta, dziewiąta i dziesiąta rozpoznają sprawy dotyczące prawa własności intelektualnej, o których mowa w tytule IV regulaminu postępowania.

Ponadto sąd zdecydował, iż:

| — | prezes i wiceprezes nie są przydzieleni na stałe do izby; |
| --- | --- |

—

prezes i wiceprezes nie są przydzieleni na stałe do izby;

| — | w każdym roku sądowym wiceprezes zasiada w każdej z dziesięciu izb rozpoznających sprawy w składzie pięciu sędziów w jednej sprawie, w następującej kolejności:






  — | pierwsza sprawa przekazana decyzją Sądu powiększonej konfiguracji rozpoznającej sprawę w składzie pięciu sędziów pierwszej izby, drugiej izby, trzeciej izby, czwartej izby oraz piątej izby; |
| --- | --- | --- |

—

w każdym roku sądowym wiceprezes zasiada w każdej z dziesięciu izb rozpoznających sprawy w składzie pięciu sędziów w jednej sprawie, w następującej kolejności:

—

pierwsza sprawa przekazana decyzją Sądu powiększonej konfiguracji rozpoznającej sprawę w składzie pięciu sędziów pierwszej izby, drugiej izby, trzeciej izby, czwartej izby oraz piątej izby;

| — | trzecia sprawa przekazana decyzją Sądu powiększonej konfiguracji rozpoznającej sprawę w składzie pięciu sędziów szóstej izby, siódmej izby, ósmej izby, dziewiątej izby i dziesiątej izby. |
| --- | --- |

—

trzecia sprawa przekazana decyzją Sądu powiększonej konfiguracji rozpoznającej sprawę w składzie pięciu sędziów szóstej izby, siódmej izby, ósmej izby, dziewiątej izby i dziesiątej izby.

Gdy izba, w której zasiada wiceprezes, złożona jest:

| — | z pięciu sędziów, wówczas skład powiększony złożony jest z wiceprezesa, sędziów konfiguracji trzyosobowej, do której sprawa początkowo wpłynęła, oraz jednego z pozostałych sędziów danej izby, wyznaczanego na podstawie porządku odwrotnego w stosunku do tego określonego w art. 8 regulaminu postępowania; |
| --- | --- |

—

z pięciu sędziów, wówczas skład powiększony złożony jest z wiceprezesa, sędziów konfiguracji trzyosobowej, do której sprawa początkowo wpłynęła, oraz jednego z pozostałych sędziów danej izby, wyznaczanego na podstawie porządku odwrotnego w stosunku do tego określonego w art. 8 regulaminu postępowania;

| — | z czterech sędziów, wówczas skład powiększony złożony jest z wiceprezesa, sędziów konfiguracji trzyosobowej, do której sprawa początkowo wpłynęła, oraz czwartego sędziego danej izby. |
| --- | --- |

—

z czterech sędziów, wówczas skład powiększony złożony jest z wiceprezesa, sędziów konfiguracji trzyosobowej, do której sprawa początkowo wpłynęła, oraz czwartego sędziego danej izby.

---

(1)  Dz.U. 2019 C 372, s. 3.

(2)  Dz.U. 2020, C 68, s. 2, Dz.U. 2020, C 114, s. 2 i Dz.U. 2020, C 371, s. 2, Dz.U. 2021, C 110, s. 2, Dz.U. 2021, C 297, s. 2.

(3)  Dz.U. 2019 C 372, s. 3.

(4)  Dz.U. 2020, C 68, s. 2, Dz.U. 2020, C 114, s. 2 i Dz.U. 2020, C 371, s. 2, Dz.U. 2021, C 110, s. 2 i Dz.U. 2021, C 297, s. 2.

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/6 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/6

---

Odwołanie wniesione w dniu 24 lutego 2021 r. przez Cinkciarz.pl sp. z o.o. od wyroku Sądu dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-665/19, Cinkciarz.pl / EUIPO

(Sprawa C-114/21 P)

(2021/C 368/03)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Przedstawiciele: E. Skrzydło-Tefelska, radca prawny, K. Gajek, adwokat, M. Żuk, radca prawny)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie przyjął odwołania do rozpoznania.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/6 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – „TBI Bank” EAD

(Sprawa C-379/21)

(2021/C 368/04)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Sofijski rajonen syd

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawca w postępowaniu głównym:„TBI Bank” EAD

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w wypadkach postępowań, w których dłużnik nie uczestniczy do chwili wydania orzeczenia sądu dotyczącego niezwłocznej płatności, sąd krajowy ma obowiązek rozpatrzenia z urzędu nieuczciwego charakteru warunku umownego – w tym jeśli jedynie powziął wątpliwość w tym względzie – i odstąpienia od jego stosowania? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w wypadkach postępowań, w których dłużnik nie uczestniczy do chwili wydania orzeczenia sądu dotyczącego niezwłocznej płatności, sąd krajowy ma obowiązek rozpatrzenia z urzędu nieuczciwego charakteru warunku umownego – w tym jeśli jedynie powziął wątpliwość w tym względzie – i odstąpienia od jego stosowania?

| 2) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy sąd krajowy powinien w całości odmówić wydania orzeczenia nakazującego niezwłoczną płatność, gdy wyłącznie część roszczenia opiera się na prawdopodobnie nieuczciwym warunku umownym określającym wysokość wierzytelności, w tym w wypadkach, gdy w postępowaniach, w których dłużnik nie uczestniczy do chwili wydania orzeczenia sądu dotyczącego niezwłocznej płatności, nie można ustalić konkretnej wysokości wszystkich elementów wierzytelności określonych na podstawie warunków umownych, co do których nie ma wątpliwości, że nie są nieuczciwe? |
| --- | --- |

2)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy sąd krajowy powinien w całości odmówić wydania orzeczenia nakazującego niezwłoczną płatność, gdy wyłącznie część roszczenia opiera się na prawdopodobnie nieuczciwym warunku umownym określającym wysokość wierzytelności, w tym w wypadkach, gdy w postępowaniach, w których dłużnik nie uczestniczy do chwili wydania orzeczenia sądu dotyczącego niezwłocznej płatności, nie można ustalić konkretnej wysokości wszystkich elementów wierzytelności określonych na podstawie warunków umownych, co do których nie ma wątpliwości, że nie są nieuczciwe?

| 3) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, lecz odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy sąd krajowy ma obowiązek częściowo odmówić wydania orzeczenia nakazującego zapłatę – w odniesieniu do części roszczenia, która opiera się na nieuczciwym warunku umownym? |
| --- | --- |

3)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, lecz odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy sąd krajowy ma obowiązek częściowo odmówić wydania orzeczenia nakazującego zapłatę – w odniesieniu do części roszczenia, która opiera się na nieuczciwym warunku umownym?

| 4) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy sąd krajowy powinien z urzędu – i na jakich warunkach – uwzględnić skutki związane z nieuczciwym charakterem warunku umownego, gdy istnieją dane dotyczące płatności dokonanych na podstawie tego warunku, w tym dokonać potrącenia z innymi nieopłaconymi zobowiązaniami umownymi, co przewidziano w innych podobnych wypadkach określonych w prawie krajowym? |
| --- | --- |

4)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy sąd krajowy powinien z urzędu – i na jakich warunkach – uwzględnić skutki związane z nieuczciwym charakterem warunku umownego, gdy istnieją dane dotyczące płatności dokonanych na podstawie tego warunku, w tym dokonać potrącenia z innymi nieopłaconymi zobowiązaniami umownymi, co przewidziano w innych podobnych wypadkach określonych w prawie krajowym?

| 5) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania od drugiego do czwartego, czy sąd krajowy jest związany wskazówkami sądu wyższej instancji, które zgodnie z prawem krajowym są wiążące dla kontrolowanej instancji – lecz które to wskazówki nie uwzględniają skutków związanych z nieuczciwym charakterem warunku umownego zawartego w umowie konsumenckiej? |
| --- | --- |

5)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania od drugiego do czwartego, czy sąd krajowy jest związany wskazówkami sądu wyższej instancji, które zgodnie z prawem krajowym są wiążące dla kontrolowanej instancji – lecz które to wskazówki nie uwzględniają skutków związanych z nieuczciwym charakterem warunku umownego zawartego w umowie konsumenckiej?

---

(1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/7 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2021 r. – ADPA European Independent Automotive Data Publishers Association internationale Vereinigung ohne Gewinnerzielungsabsicht – IvoG – belgischen Rechts i Gesamtverband Autoteile-Handel e.V. / Automobiles PEUGEOT SA i PSA Automobiles SA

(Sprawa C-390/21)

(2021/C 368/05)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ADPA European Independent Automotive Data Publishers Association internationale Vereinigung ohne Gewinnerzielungsabsicht – IvoG – belgischen Rechts i Gesamtverband Autoteile-Handel e.V.

Strona pozwana: Automobiles PEUGEOT SA i PSA Automobiles SA

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy przepisy rozdziału XIV rozporządzenia (UE) 2018/858 (1) (art. 61 i nast. wraz z załącznikiem X) mają zastosowanie również do takich modeli pojazdów, które zostały objęte homologacją typu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (2) po raz pierwszy już przed dniem 1 września 2020 r.?
  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie, dodatkowo:
  Czy w odniesieniu do tych „pojazdów wycofanych z eksploatacji” ma nadal zastosowanie rozdział III rozporządzenia nr 715/2007, a do obliczania opłat w szczególności art. 7 rozporządzenia (WE) nr 715/2007? |
| --- | --- |

1.

Czy przepisy rozdziału XIV rozporządzenia (UE) 2018/858 (1) (art. 61 i nast. wraz z załącznikiem X) mają zastosowanie również do takich modeli pojazdów, które zostały objęte homologacją typu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (2) po raz pierwszy już przed dniem 1 września 2020 r.?

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie, dodatkowo:

Czy w odniesieniu do tych „pojazdów wycofanych z eksploatacji” ma nadal zastosowanie rozdział III rozporządzenia nr 715/2007, a do obliczania opłat w szczególności art. 7 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?

| 2. | Czy pojęcie „dostępu” do wymienionych informacji, który powinni zapewnić producenci zgodnie z art. 61 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/858, obejmuje uprawnienie wydawców informacji technicznych, o których mowa w art. 3 pkt 45 rozporządzenia (UE) 2018/858, do wykorzystywania tych informacji do działań związanych z ich działalnością w łańcuchu dostaw na rynku wtórnym, czy też dla takiego wykorzystywania konieczna jest odrębna umowa licencyjna na korzystanie i ponowne wydanie, która nie podlega wówczas art. 63 rozporządzenia (UE) 2018/858 w zakresie wynagrodzenia żądanego przez producenta?
  Jeżeli należy udzielić odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne i rozdział III rozporządzenia (WE) nr 715/2007 ma zastosowanie do pojazdów wycofanych z eksploatacji, dodatkowo:
  Czy pojęcie „dostępu” do wymienionych informacji, który powinni zapewnić producenci zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, obejmuje uprawnienie wydawców informacji technicznych, o których mowa w art. 3 pkt 15 rozporządzenia (WE) 715/2007, do wykorzystywania tych informacji do działań związanych z ich działalnością w łańcuchu dostaw na rynku wtórnym, czy też dla takiego uprawnienia do wykorzystywania konieczna jest odrębna umowa licencyjna na korzystanie i ponowne wydanie, która nie podlega wówczas art. 7 rozporządzenia (WE) 715/2007 w zakresie wynagrodzenia żądanego przez producenta? |
| --- | --- |

2.

Czy pojęcie „dostępu” do wymienionych informacji, który powinni zapewnić producenci zgodnie z art. 61 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/858, obejmuje uprawnienie wydawców informacji technicznych, o których mowa w art. 3 pkt 45 rozporządzenia (UE) 2018/858, do wykorzystywania tych informacji do działań związanych z ich działalnością w łańcuchu dostaw na rynku wtórnym, czy też dla takiego wykorzystywania konieczna jest odrębna umowa licencyjna na korzystanie i ponowne wydanie, która nie podlega wówczas art. 63 rozporządzenia (UE) 2018/858 w zakresie wynagrodzenia żądanego przez producenta?

Jeżeli należy udzielić odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne i rozdział III rozporządzenia (WE) nr 715/2007 ma zastosowanie do pojazdów wycofanych z eksploatacji, dodatkowo:

Czy pojęcie „dostępu” do wymienionych informacji, który powinni zapewnić producenci zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, obejmuje uprawnienie wydawców informacji technicznych, o których mowa w art. 3 pkt 15 rozporządzenia (WE) 715/2007, do wykorzystywania tych informacji do działań związanych z ich działalnością w łańcuchu dostaw na rynku wtórnym, czy też dla takiego uprawnienia do wykorzystywania konieczna jest odrębna umowa licencyjna na korzystanie i ponowne wydanie, która nie podlega wówczas art. 7 rozporządzenia (WE) 715/2007 w zakresie wynagrodzenia żądanego przez producenta?

| 3. | Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 63 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2018/858, należy interpretować w ten sposób, że producent musi traktować wszystkie niezależne podmioty [gospodarcze], o których mowa w art. 3 pkt 45 rozporządzenia (UE) 2018/858, jednakowo przy obliczaniu opłat, niezależnie od ich działalności gospodarczej?
  Jeżeli należy udzielić odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne i rozdział III rozporządzenia (WE) nr 715/2007 ma zastosowanie do pojazdów wycofanych z eksploatacji, dodatkowo:
  Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 7 ust. 1 pierwsza część zdania rozporządzenia (WE) nr 715/2007, należy interpretować w ten sposób, że producent musi traktować wszystkie niezależne podmioty [gospodarcze], o których mowa w art. 3 pkt 15 rozporządzenia (WE) 715/2007, jednakowo przy obliczaniu opłat, niezależnie od ich działalności gospodarczej?
  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na trzecie pytanie prejudycjalne: |
| --- | --- |

3.

Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 63 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2018/858, należy interpretować w ten sposób, że producent musi traktować wszystkie niezależne podmioty [gospodarcze], o których mowa w art. 3 pkt 45 rozporządzenia (UE) 2018/858, jednakowo przy obliczaniu opłat, niezależnie od ich działalności gospodarczej?

Jeżeli należy udzielić odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne i rozdział III rozporządzenia (WE) nr 715/2007 ma zastosowanie do pojazdów wycofanych z eksploatacji, dodatkowo:

Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 7 ust. 1 pierwsza część zdania rozporządzenia (WE) nr 715/2007, należy interpretować w ten sposób, że producent musi traktować wszystkie niezależne podmioty [gospodarcze], o których mowa w art. 3 pkt 15 rozporządzenia (WE) 715/2007, jednakowo przy obliczaniu opłat, niezależnie od ich działalności gospodarczej?

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na trzecie pytanie prejudycjalne:

| 4. | Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 63 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2018/858, należy interpretować w ten sposób, że opłata może zasadniczo pokrywać jedynie koszty producenta?
  Jeżeli należy udzielić odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne i rozdział III rozporządzenia (WE) nr 715/2007 ma zastosowanie do pojazdów wycofanych z eksploatacji, dodatkowo:
  Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 7 ust. 1 pierwsza część zdania rozporządzenia (WE) 715/2007, należy interpretować w ten sposób, że opłata może zasadniczo pokrywać jedynie koszty producenta? |
| --- | --- |

4.

Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 63 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2018/858, należy interpretować w ten sposób, że opłata może zasadniczo pokrywać jedynie koszty producenta?

Jeżeli należy udzielić odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne i rozdział III rozporządzenia (WE) nr 715/2007 ma zastosowanie do pojazdów wycofanych z eksploatacji, dodatkowo:

Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 7 ust. 1 pierwsza część zdania rozporządzenia (WE) 715/2007, należy interpretować w ten sposób, że opłata może zasadniczo pokrywać jedynie koszty producenta?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylające dyrektywę 2007/46/WE (Dz.U. 2018, L 151, s. 1).

(2)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/8 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Lufthansa Technik AERO Alzey GmbH / Arik Air Limited i in.

(Sprawa C-393/21)

(2021/C 368/06)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Lufthansa Technik AERO Alzey GmbH

Druga strona postępowania kasacyjnego: Arik Air Limited i in.

Pytania prejudycjalne

| 1) | W jaki sposób, biorąc pod uwagę cele rozporządzenia nr 805/2004 (1), między innymi cel polegający na przyspieszeniu i uproszczeniu wykonywania orzeczeń państw członkowskich oraz skuteczną ochronę prawa do rzetelnego procesu, należy interpretować pojęcie „wyjątkowe okoliczności” użyte w art. 23 lit. c) rozporządzenia nr 805/2004? Jaki zakres uznania mają właściwe organy państwa członkowskiego wykonania w zakresie interpretacji pojęcia „wyjątkowe okoliczności”? |
| --- | --- |

1)

W jaki sposób, biorąc pod uwagę cele rozporządzenia nr 805/2004 (1), między innymi cel polegający na przyspieszeniu i uproszczeniu wykonywania orzeczeń państw członkowskich oraz skuteczną ochronę prawa do rzetelnego procesu, należy interpretować pojęcie „wyjątkowe okoliczności” użyte w art. 23 lit. c) rozporządzenia nr 805/2004? Jaki zakres uznania mają właściwe organy państwa członkowskiego wykonania w zakresie interpretacji pojęcia „wyjątkowe okoliczności”?

| 2) | Czy okoliczności, takie jak w niniejszej sprawie, związane z postępowaniem sądowym w państwie wydania, które rozstrzyga kwestię uchylenia orzeczenia, na podstawie którego wydano europejski tytuł egzekucyjny, należy uznać za istotne przy rozstrzyganiu o zastosowaniu art. 23 lit. c) rozporządzenia nr 805/2004? Według jakich kryteriów należy oceniać postępowanie odwoławcze w państwie członkowskim wydania i jak kompleksowa powinna być ocena postępowania toczącego się w państwie członkowskim wydania, dokonywana przez właściwe organy państwa członkowskiego wykonania? |
| --- | --- |

2)

Czy okoliczności, takie jak w niniejszej sprawie, związane z postępowaniem sądowym w państwie wydania, które rozstrzyga kwestię uchylenia orzeczenia, na podstawie którego wydano europejski tytuł egzekucyjny, należy uznać za istotne przy rozstrzyganiu o zastosowaniu art. 23 lit. c) rozporządzenia nr 805/2004? Według jakich kryteriów należy oceniać postępowanie odwoławcze w państwie członkowskim wydania i jak kompleksowa powinna być ocena postępowania toczącego się w państwie członkowskim wydania, dokonywana przez właściwe organy państwa członkowskiego wykonania?

| 3) | Co jest przedmiotem oceny przy rozstrzyganiu o zastosowaniu pojęcia „wyjątkowe okoliczności” użytego w art. 23 rozporządzenia nr 805/2004: czy należy ocenić wpływ poszczególnych okoliczności sporu, gdy orzeczenie państwa wydania jest kwestionowane w państwie wydania, czy należy przeanalizować ewentualne korzyści lub szkody wynikające z zastosowania danego środka określonego w art. 23 rozporządzenia, czy też należy przeanalizować możliwości gospodarcze dłużnika w zakresie wykonania orzeczenia lub inne okoliczności? |
| --- | --- |

3)

Co jest przedmiotem oceny przy rozstrzyganiu o zastosowaniu pojęcia „wyjątkowe okoliczności” użytego w art. 23 rozporządzenia nr 805/2004: czy należy ocenić wpływ poszczególnych okoliczności sporu, gdy orzeczenie państwa wydania jest kwestionowane w państwie wydania, czy należy przeanalizować ewentualne korzyści lub szkody wynikające z zastosowania danego środka określonego w art. 23 rozporządzenia, czy też należy przeanalizować możliwości gospodarcze dłużnika w zakresie wykonania orzeczenia lub inne okoliczności?

| 4) | Czy na podstawie art. 23 rozporządzenia nr 805/2004 możliwe jest jednoczesne zastosowanie kilku środków określonych w tym artykule? W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: na jakich kryteriach powinny się opierać właściwe organy państwa wykonania przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie zasadności i proporcjonalności zastosowania kilku z tych środków? |
| --- | --- |

4)

Czy na podstawie art. 23 rozporządzenia nr 805/2004 możliwe jest jednoczesne zastosowanie kilku środków określonych w tym artykule? W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: na jakich kryteriach powinny się opierać właściwe organy państwa wykonania przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie zasadności i proporcjonalności zastosowania kilku z tych środków?

| 5) | Czy do orzeczenia państwa wydania w przedmiocie zawieszenia (lub pozbawienia) wykonalności należy stosować reżim prawny określony w art. 36 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2), czy też zastosowanie ma reżim prawny podobny do reżimu określonego w art. 44 ust. 2 tego rozporządzenia? |
| --- | --- |

5)

Czy do orzeczenia państwa wydania w przedmiocie zawieszenia (lub pozbawienia) wykonalności należy stosować reżim prawny określony w art. 36 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2), czy też zastosowanie ma reżim prawny podobny do reżimu określonego w art. 44 ust. 2 tego rozporządzenia?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (Dz.U. 2004, L 143, s. 15).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/9 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2021 r. – D.V. / M.A.

(Sprawa C-395/21)

(2021/C 368/07)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: D.V.

Druga strona postępowania kasacyjnego: M.A.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „główny przedmiot umowy” obejmuje warunek dotyczący kosztu i sposobu jego obliczania, jeśli ów warunek nie został indywidualnie wynegocjowany i znajduje się w umowie o świadczenie usług prawnych zawartej przez przedsiębiorcę (adwokata) i konsumenta? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „główny przedmiot umowy” obejmuje warunek dotyczący kosztu i sposobu jego obliczania, jeśli ów warunek nie został indywidualnie wynegocjowany i znajduje się w umowie o świadczenie usług prawnych zawartej przez przedsiębiorcę (adwokata) i konsumenta?

| 2) | Czy odniesienie w art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 do prostego i zrozumiałego charakteru warunku umownego należy interpretować w ten sposób, że wystarczy określić kwotę stawki godzinowej należnej adwokatowi w dotyczącym kosztu warunku umownym (który ustala koszt usług rzeczywiście wykonanych na podstawie stawki godzinowej)? |
| --- | --- |

2)

Czy odniesienie w art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 do prostego i zrozumiałego charakteru warunku umownego należy interpretować w ten sposób, że wystarczy określić kwotę stawki godzinowej należnej adwokatowi w dotyczącym kosztu warunku umownym (który ustala koszt usług rzeczywiście wykonanych na podstawie stawki godzinowej)?

| 3) | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy wymóg przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on spoczywający na adwokacie obowiązek wskazania w umowie kosztu usług, których konkretne stawki mogą być z góry jasno określone i sprecyzowane, czy też należy określić również orientacyjny koszt usług (wstępny budżet świadczonych usług prawnych), jeżeli przy zawieraniu umowy nie można przewidzieć liczby (lub czasu trwania) konkretnych czynności i opłaty za nie ani wskazać ewentualnego ryzyka prowadzącego do zwiększenia lub zmniejszenia kosztu? Czy dla oceny odnoszącej się do tego, czy warunek umowny dotyczący kosztu spełnia wymóg przejrzystości, ma znaczenie to, że informacje dotyczące kosztu usług prawnych i sposobu jego obliczania są udzielane konsumentowi w jakikolwiek odpowiedni sposób lub że są one określone w samej umowie o świadczenie usług prawnych? Czy brak informacji w stosunkach poprzedzających zawarcie umowy można zrównoważyć udzieleniem informacji w trakcie wykonywania umowy? Czy na ocenę zgodności warunku umownego z wymogiem przejrzystości ma wpływ okoliczność, że ostateczny koszt świadczonych usług prawnych staje się jasny dopiero po zakończeniu ich świadczenia? Czy dla oceny odnoszącej się do tego, czy warunek umowny dotyczący kosztu spełnia wymóg przejrzystości, ma znaczenie okoliczność, że umowa nie przewiduje okresowego przedstawiania przez adwokata sprawozdań dotyczących świadczonych usług ani okresowego przedstawiania konsumentowi rachunków, co pozwoliłoby konsumentowi w odpowiednim czasie podjąć decyzję o odmowie korzystania z usług prawnych lub o zmianie ceny umownej? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy wymóg przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on spoczywający na adwokacie obowiązek wskazania w umowie kosztu usług, których konkretne stawki mogą być z góry jasno określone i sprecyzowane, czy też należy określić również orientacyjny koszt usług (wstępny budżet świadczonych usług prawnych), jeżeli przy zawieraniu umowy nie można przewidzieć liczby (lub czasu trwania) konkretnych czynności i opłaty za nie ani wskazać ewentualnego ryzyka prowadzącego do zwiększenia lub zmniejszenia kosztu? Czy dla oceny odnoszącej się do tego, czy warunek umowny dotyczący kosztu spełnia wymóg przejrzystości, ma znaczenie to, że informacje dotyczące kosztu usług prawnych i sposobu jego obliczania są udzielane konsumentowi w jakikolwiek odpowiedni sposób lub że są one określone w samej umowie o świadczenie usług prawnych? Czy brak informacji w stosunkach poprzedzających zawarcie umowy można zrównoważyć udzieleniem informacji w trakcie wykonywania umowy? Czy na ocenę zgodności warunku umownego z wymogiem przejrzystości ma wpływ okoliczność, że ostateczny koszt świadczonych usług prawnych staje się jasny dopiero po zakończeniu ich świadczenia? Czy dla oceny odnoszącej się do tego, czy warunek umowny dotyczący kosztu spełnia wymóg przejrzystości, ma znaczenie okoliczność, że umowa nie przewiduje okresowego przedstawiania przez adwokata sprawozdań dotyczących świadczonych usług ani okresowego przedstawiania konsumentowi rachunków, co pozwoliłoby konsumentowi w odpowiednim czasie podjąć decyzję o odmowie korzystania z usług prawnych lub o zmianie ceny umownej?

| 4) | Jeżeli sąd krajowy uzna, że warunek umowny ustalający koszt usług faktycznie świadczonych na podstawie stawki godzinowej nie jest wyrażony prostym i zrozumiałym językiem, jak tego wymaga art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, to czy powinien on zbadać, czy warunek ten jest nieuczciwy w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy (to znaczy, że przy badaniu, czy warunek umowny może być nieuczciwy, należy ustalić, czy warunek ten powoduje „znaczącą nierównowagę” praw i obowiązków stron umowy ze szkodą dla konsumenta), czy też, biorąc jednak pod uwagę to, że ów warunek obejmuje istotne informacje w ramach umowy, sam fakt, że warunek dotyczący kosztu nie jest przejrzysty, wystarczy do uznania go za nieuczciwy? |
| --- | --- |

4)

Jeżeli sąd krajowy uzna, że warunek umowny ustalający koszt usług faktycznie świadczonych na podstawie stawki godzinowej nie jest wyrażony prostym i zrozumiałym językiem, jak tego wymaga art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, to czy powinien on zbadać, czy warunek ten jest nieuczciwy w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy (to znaczy, że przy badaniu, czy warunek umowny może być nieuczciwy, należy ustalić, czy warunek ten powoduje „znaczącą nierównowagę” praw i obowiązków stron umowy ze szkodą dla konsumenta), czy też, biorąc jednak pod uwagę to, że ów warunek obejmuje istotne informacje w ramach umowy, sam fakt, że warunek dotyczący kosztu nie jest przejrzysty, wystarczy do uznania go za nieuczciwy?

| 5) | Czy okoliczność, że umowa o świadczenie usług prawnych nie jest wiążąca, gdy warunek umowy dotyczący kosztu został uznany za nieuczciwy, jak przewiduje art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13, oznacza, iż konieczne jest przywrócenie sytuacji, w jakiej znajdowałby się konsument w braku warunku uznanego za nieuczciwy? Czy przywrócenie takiej sytuacji oznaczałoby, że konsument nie jest zobowiązany do zapłaty za wykonane już usługi? |
| --- | --- |

5)

Czy okoliczność, że umowa o świadczenie usług prawnych nie jest wiążąca, gdy warunek umowy dotyczący kosztu został uznany za nieuczciwy, jak przewiduje art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13, oznacza, iż konieczne jest przywrócenie sytuacji, w jakiej znajdowałby się konsument w braku warunku uznanego za nieuczciwy? Czy przywrócenie takiej sytuacji oznaczałoby, że konsument nie jest zobowiązany do zapłaty za wykonane już usługi?

| 6) | Jeżeli charakter umowy o odpłatne świadczenie usług ma ten skutek, że niemożliwe jest przywrócenie sytuacji, w której znajdowałby się konsument w przypadku braku warunku uznanego za nieuczciwy (usługi zostały już wykonane), czy określenie wynagrodzenia za usługi świadczone przez adwokata byłoby sprzeczne z celem art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie: czy osiągnięto by rzeczywistą równowagę, dzięki której przywraca się równość stron umowy: (i) gdyby adwokat otrzymał wynagrodzenie za świadczone usługi według stawki godzinowej określonej w umowie; (ii) gdyby adwokat otrzymał wynagrodzenie w wysokości minimalnego kosztu usług prawnych (określonego na przykład w akcie prawa krajowego, mianowicie w zaleceniach dotyczących maksymalnej wysokości opłaty za pomoc świadczoną przez adwokata); (iii) gdyby adwokat otrzymał za świadczone usługi wynagrodzenie w rozsądnej wysokości określonej przez sąd z uwzględnieniem złożoności sprawy, kwalifikacji i doświadczenia adwokata, sytuacji finansowej klienta oraz innych istotnych okoliczności? |
| --- | --- |

6)

Jeżeli charakter umowy o odpłatne świadczenie usług ma ten skutek, że niemożliwe jest przywrócenie sytuacji, w której znajdowałby się konsument w przypadku braku warunku uznanego za nieuczciwy (usługi zostały już wykonane), czy określenie wynagrodzenia za usługi świadczone przez adwokata byłoby sprzeczne z celem art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie: czy osiągnięto by rzeczywistą równowagę, dzięki której przywraca się równość stron umowy: (i) gdyby adwokat otrzymał wynagrodzenie za świadczone usługi według stawki godzinowej określonej w umowie; (ii) gdyby adwokat otrzymał wynagrodzenie w wysokości minimalnego kosztu usług prawnych (określonego na przykład w akcie prawa krajowego, mianowicie w zaleceniach dotyczących maksymalnej wysokości opłaty za pomoc świadczoną przez adwokata); (iii) gdyby adwokat otrzymał za świadczone usługi wynagrodzenie w rozsądnej wysokości określonej przez sąd z uwzględnieniem złożoności sprawy, kwalifikacji i doświadczenia adwokata, sytuacji finansowej klienta oraz innych istotnych okoliczności?

---

(1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U.1993, L 95, s. 29; litewskie wydanie specjalne: rozdział 15, tom 2, s. 288).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/10 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 28 czerwca 2021 r. – IRnova AB / FLIR Systems AB

(Sprawa C-399/21)

(2021/C 368/08)

Język postępowania: szwedzki

Sąd odsyłający

Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: IRnova AB

Strona pozwana: FLIR Systems AB

Pytania prejudycjalne

Czy oparte na twierdzeniu o autorstwie lub współautorstwie wynalazku powództwo o ustalenie lepszego prawa do wynalazku na podstawie krajowych zgłoszeń patentowych i patentów zarejestrowanych w państwie trzecim jest objęte jurysdykcją wyłączną w rozumieniu art. 24 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (1) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych?

---

(1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/11 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 1 lipca 2021 r. – A Oy / B Ky i wspólnota spadkobierców po C

(Sprawa C-406/21)

(2021/C 368/09)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein oikeus

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek prawny: A Oy

Strona przeciwna: B Ky i wspólnota spadkobierców po C

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy art. 12 ust. 4 dyrektywy 2011/7 (1) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu zastosowania tej dyrektywy praktykę umowną dotyczącą skutków opóźnienia w płatnościach, która była stale stosowana między stronami przed dniem 16 marca 2013 r. w przypadku indywidualnych zamówień, mimo że indywidualne zamówienia, do których odnoszą się dochodzone skutki opóźnienia w płatnościach, zostały złożone po tej dacie? |
| --- | --- |

1.

Czy art. 12 ust. 4 dyrektywy 2011/7 (1) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu zastosowania tej dyrektywy praktykę umowną dotyczącą skutków opóźnienia w płatnościach, która była stale stosowana między stronami przed dniem 16 marca 2013 r. w przypadku indywidualnych zamówień, mimo że indywidualne zamówienia, do których odnoszą się dochodzone skutki opóźnienia w płatnościach, zostały złożone po tej dacie?

| 2. | W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/7 należy interpretować w ten sposób, że praktykę umowną opisaną w pytaniu pierwszym należy uznać za warunek umowy lub praktykę, które wykluczają odsetki za opóźnienia w płatnościach lub rekompensatę za koszty odzyskiwania należności? |
| --- | --- |

2.

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/7 należy interpretować w ten sposób, że praktykę umowną opisaną w pytaniu pierwszym należy uznać za warunek umowy lub praktykę, które wykluczają odsetki za opóźnienia w płatnościach lub rekompensatę za koszty odzyskiwania należności?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. 2011, L 48, s. 1).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/11 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 7 lipca 2021 r. – VP Capital NV / Belgische Staat, pozostałe strony: PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV, Ernst & Young Tax Consultants BV, Ernst & Young Bedrijfsrevisoren BV

(Sprawa C-414/21)

(2021/C 368/10)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van Cassatie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: VP Capital NV

Strona przeciwna: Belgische Staat

Pozostałe strony: PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV, Ernst & Young Tax Consultants BV, Ernst & Young Bedrijfsrevisoren BV

Pytania prejudycjalne

Czy zagwarantowana w art. 49 TFUE swoboda przedsiębiorczości zostaje naruszona przez przepis krajowy, taki jak będący przedmiotem niniejszego postępowania, w zakresie, w jakim skutkuje on tym, że spółka luksemburska, która zaksięgowała w Luksemburgu spadek wartości akcji i faktycznie co do zasady odliczyła ten spadek od swojego wyniku podatkowego, jednak w rzeczywistości nie mogła go odliczyć od tego wyniku ze względu na istnienie straty podatkowej, po przeniesieniu swojej siedziby statutowej do Belgii podlega tam opodatkowaniu z tytułu odliczenia tego spadku wartości, chyba że wzrost wartości związany z tym odliczeniem zostanie zaksięgowany na wydzielonym rachunku pasywów, podczas gdy spółka belgijska, która odnotowała spadek wartości akcji w Belgii, nie podlega opodatkowaniu z tytułu odliczenia tego spadku wartości, pod warunkiem że spadek ten nie był wcześniej odliczony od wyniku podatkowego w Belgii, bez konieczności księgowania wzrostu wartości związanego z tym odliczeniem na wydzielonym rachunku pasywów?

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/12 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 lipca 2021 r. – Ministero dell'Interno / TO

(Sprawa C-422/21)

(2021/C 368/11)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Ministero dell'Interno

Druga strona postępowania: TO

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 20 ust. 4 i 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE (1) z dnia 26 czerwca 2013 r. stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują cofnięcie środków dotyczących przyjmowania wobec pełnoletniego wnioskodawcy, który nie jest objęty kategorią „osób szczególnej troski”, w przypadku gdy wnioskodawca ten jest uznany za osobę, która dopuściła się szczególnie agresywnego zachowania poza ośrodkiem dla cudzoziemców, polegającego na użyciu przemocy fizycznej wobec funkcjonariuszy publicznych lub pracowników służby publicznej, powodując u ofiar uszkodzenia ciała wymagające poddania się leczeniu w miejscowym oddziale ratunkowym?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (wersja przekształcona) (Dz.U. 2013, L 180, s. 96).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/12 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko HM; druga strona Openbaar Ministerie

(Sprawa C-428/21)

(2021/C 368/12)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko: HM

Druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy art. 27 ust. 3 zdanie wprowadzające lit. g) oraz ust. 4 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1), rozpatrywany w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej, należy interpretować w ten sposób, że:






  — | osoba przekazana powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozszerzenie zakresu czynów w wydającym nakaz państwie członkowskim, przy okazji przesłuchania tej osoby przez organ sądowy tego państwa członkowskiego w przedmiocie ewentualnego zrzeczenia się prawa do skorzystania z zasady szczególności, o którym mowa w art. 27 ust. 3 zdanie wprowadzające i lit. f) decyzji ramowej, czy też |
| --- | --- | --- |

1.

Czy art. 27 ust. 3 zdanie wprowadzające lit. g) oraz ust. 4 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1), rozpatrywany w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej, należy interpretować w ten sposób, że:

—

osoba przekazana powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozszerzenie zakresu czynów w wydającym nakaz państwie członkowskim, przy okazji przesłuchania tej osoby przez organ sądowy tego państwa członkowskiego w przedmiocie ewentualnego zrzeczenia się prawa do skorzystania z zasady szczególności, o którym mowa w art. 27 ust. 3 zdanie wprowadzające i lit. f) decyzji ramowej, czy też

| — | osoba ta powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w państwie członkowskim, które ją wcześniej przekazało, przed wykonującym nakaz organem sądowym w ramach postępowania w sprawie wyrażenia zgody na rozszerzenie zakresu czynów? |
| --- | --- |

—

osoba ta powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w państwie członkowskim, które ją wcześniej przekazało, przed wykonującym nakaz organem sądowym w ramach postępowania w sprawie wyrażenia zgody na rozszerzenie zakresu czynów?

| 2. | Jeżeli osoba przekazana powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozszerzenie zakresu czynów, o którym mowa w art. 27 ust. 4 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, w państwie członkowskim, które ją wcześniej przekazało, to w jaki sposób to państwo członkowskie powinno jej to umożliwić |
| --- | --- |

2.

Jeżeli osoba przekazana powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozszerzenie zakresu czynów, o którym mowa w art. 27 ust. 4 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, w państwie członkowskim, które ją wcześniej przekazało, to w jaki sposób to państwo członkowskie powinno jej to umożliwić

---

(1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz.19, t. 6, s. 34).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/13 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko TZ; druga strona Openbaar Ministerie

(Sprawa C-429/21)

(2021/C 368/13)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko: TZ

Druga strona postępowania: Openbaar Ministerie.

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy wykładni art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej należy dokonywać w ten sposób, że:






  — | to w wydającym nakaz państwie członkowskim, przed organem sądowym tego państwa członkowskiego, w ramach postępowania w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego następnie przez trzecie państwo członkowskie w odniesieniu do czynów popełnionych przed przekazaniem, osoba przekazana wydającemu nakaz państwu członkowskiemu, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na dalsze przekazanie na podstawie art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW; lub że |
| --- | --- | --- |

1.

Czy wykładni art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej należy dokonywać w ten sposób, że:

—

to w wydającym nakaz państwie członkowskim, przed organem sądowym tego państwa członkowskiego, w ramach postępowania w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego następnie przez trzecie państwo członkowskie w odniesieniu do czynów popełnionych przed przekazaniem, osoba przekazana wydającemu nakaz państwu członkowskiemu, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na dalsze przekazanie na podstawie art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW; lub że

| — | to w państwie członkowskim, które wcześniej dokonało przekazania, osoba ta powinna mieć możliwość skorzystania z prawa do bycia wysłuchaną przed wykonującym nakaz organem sądowym w ramach postępowania w sprawie wyrażenia zgody na dalsze przekazanie? |
| --- | --- |

—

to w państwie członkowskim, które wcześniej dokonało przekazania, osoba ta powinna mieć możliwość skorzystania z prawa do bycia wysłuchaną przed wykonującym nakaz organem sądowym w ramach postępowania w sprawie wyrażenia zgody na dalsze przekazanie?

| 2. | Jeżeli osoba przekazana powinna mieć możliwość skorzystania z prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na dalsze przekazanie na podstawie art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, to w jaki sposób to państwo członkowskie powinno jej to umożliwić? |
| --- | --- |

2.

Jeżeli osoba przekazana powinna mieć możliwość skorzystania z prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na dalsze przekazanie na podstawie art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, to w jaki sposób to państwo członkowskie powinno jej to umożliwić?

---

(1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz.19, t. 6, s. 34).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/14 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/14

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 19 maja 2021 r. w sprawie T-218/18 Deutsche Lufthansa AG / Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 lipca 2021 r. przez Kraj związkowy Nadrenii-Palatynatu

(Sprawa C-466/21 P)

(2021/C 368/14)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Kraj związkowy Nadrenii-Palatynatu (przedstawiciele: R. van der Hout, advocaat, C. Wagner, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Deutsche Lufthansa AG, Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 19 maja 2021 r. w sprawie T-218/18 Deutsche Lufthansa/Komisja i prawomocne oddalenie skargi; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 19 maja 2021 r. w sprawie T-218/18 Deutsche Lufthansa/Komisja i prawomocne oddalenie skargi;

| — | obciążenie Deutsche Lufthansa AG kosztami postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym. |
| --- | --- |

—

obciążenie Deutsche Lufthansa AG kosztami postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania podniesiono pięć zarzutów:

| — | Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, ponieważ założył, że spółce Deutsche Lufthansa AG (zwanej dalej „DLH”) przysługiwała legitymacja czynna na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE. Sąd błędnie założył, że DLH była stroną w rozumieniu art. 1 lit. h) i art. 24 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1) i w swojej skardze podnosiła naruszenie swoich praw proceduralnych. Ponadto Sąd nie uzasadnił w wystarczającym stopniu swojego rozstrzygnięcia dotyczącego legitymacji czynnej w odniesieniu do istotnych aspektów. |
| --- | --- |

—

Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, ponieważ założył, że spółce Deutsche Lufthansa AG (zwanej dalej „DLH”) przysługiwała legitymacja czynna na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE. Sąd błędnie założył, że DLH była stroną w rozumieniu art. 1 lit. h) i art. 24 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1) i w swojej skardze podnosiła naruszenie swoich praw proceduralnych. Ponadto Sąd nie uzasadnił w wystarczającym stopniu swojego rozstrzygnięcia dotyczącego legitymacji czynnej w odniesieniu do istotnych aspektów.

| — | Zarzut drugi: Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie dotyczące obszaru napływu klientów wyłącznie na tekście zaskarżonej decyzji, bez uwzględnienia właściwego kontekstu i istotnych dokumentów zawartych w aktach postępowania administracyjnego. |
| --- | --- |

—

Zarzut drugi: Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie dotyczące obszaru napływu klientów wyłącznie na tekście zaskarżonej decyzji, bez uwzględnienia właściwego kontekstu i istotnych dokumentów zawartych w aktach postępowania administracyjnego.

| — | Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, ponieważ jego wyrok opiera się na tym, że Komisja przy ocenie obszaru napływu klientów nie uwzględniła obsługiwanych kierunków i innych szczegółowych informacji. Zważywszy, że DLH nie podnosiła tego w swojej skardze, Sąd nie powinien był uwzględnić skargi z tego powodu. |
| --- | --- |

—

Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, ponieważ jego wyrok opiera się na tym, że Komisja przy ocenie obszaru napływu klientów nie uwzględniła obsługiwanych kierunków i innych szczegółowych informacji. Zważywszy, że DLH nie podnosiła tego w swojej skardze, Sąd nie powinien był uwzględnić skargi z tego powodu.

| — | Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, ponieważ przyjął, że w odniesieniu do obszaru napływu klientów Komisja nie rozwiała wszystkich wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem. W ten sposób Sąd nie uwzględnił okoliczności, że po pierwsze, Komisja wydaje decyzję o zakończeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego na podstawie informacji, którymi dysponuje w momencie jej wydania, oraz po drugie, że Komisja nie miała żadnych powodów do powzięcia wątpliwości przy badaniu zgodności z kryteriami zawartymi w wytycznych dotyczących pomocy w sektorze lotnictwa. |
| --- | --- |

—

Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, ponieważ przyjął, że w odniesieniu do obszaru napływu klientów Komisja nie rozwiała wszystkich wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem. W ten sposób Sąd nie uwzględnił okoliczności, że po pierwsze, Komisja wydaje decyzję o zakończeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego na podstawie informacji, którymi dysponuje w momencie jej wydania, oraz po drugie, że Komisja nie miała żadnych powodów do powzięcia wątpliwości przy badaniu zgodności z kryteriami zawartymi w wytycznych dotyczących pomocy w sektorze lotnictwa.

| — | Zarzut piąty: Sąd naruszył art. 264 ust. 2 TFUE, ponieważ stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji bez wskazania w jakikolwiek sposób skutków tej decyzji, jakie dalej powinny obowiązywać. Dodatkowo nie dochował on obowiązku uzasadnienia, ponieważ rozstrzygnięcie dotyczące skutków w czasie nie zostało uzasadnione. |
| --- | --- |

—

Zarzut piąty: Sąd naruszył art. 264 ust. 2 TFUE, ponieważ stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji bez wskazania w jakikolwiek sposób skutków tej decyzji, jakie dalej powinny obowiązywać. Dodatkowo nie dochował on obowiązku uzasadnienia, ponieważ rozstrzygnięcie dotyczące skutków w czasie nie zostało uzasadnione.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/15 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/15

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud – Chorwacja) – I.D. / Z b. d.d.

(Sprawa C-474/20) (1)

(2021/C 368/15)

Język postępowania: chorwacki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/15 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/15

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – IO, SP, DR / Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-526/20) (1)

(2021/C 368/16)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/15 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/15

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – PJ / Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-527/20) (1)

(2021/C 368/17)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/15 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/15

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – CT / Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-528/20) (1)

(2021/C 368/18)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/16 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/16

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – AP / Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-529/20) (1)

(2021/C 368/19)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/16 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/16

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – DS / Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-565/20) (1)

(2021/C 368/20)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/16 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/16

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – DG / Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-566/20) (1)

(2021/C 368/21)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/16 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/16

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / OP

(Sprawa C-627/20) (1)

(2021/C 368/22)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/17 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/17

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / BA

(Sprawa C-628/20) (1)

(2021/C 368/23)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/17 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/17

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / CS

(Sprawa C-630/20) (1)

(2021/C 368/24)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/17 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/17

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / PR, TV

(Sprawa C-631/20) (1)

(2021/C 368/25)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/17 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/17

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – GJ / Ryanair DAC

(Sprawa C-712/20) (1)

(2021/C 368/26)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/18 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/18

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / TZ

(Sprawa C-10/21) (1)

(2021/C 368/27)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/18 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/18

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / IY, TP

(Sprawa C-11/21) (1)

(2021/C 368/28)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/18 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/18

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / FL

(Sprawa C-12/21) (1)

(2021/C 368/29)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/18 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/18

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / ZR

(Sprawa C-107/21) (1)

(2021/C 368/30)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/19 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/19

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / GD, WT

(Sprawa C-135/21) (1)

(2021/C 368/31)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/19 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/19

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Københavns Byret – Dania) – Orion Corporation / Lægemiddelstyrelsen, przy udziale: Teva Danmark A/S

(Sprawa C-165/21) (1)

(2021/C 368/32)

Język postępowania: duński

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 206 z 31.5.2021.

---

Sąd

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/20 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/20

---

Wyrok Trybunału z dnia 14 lipca 2021 r. – Public.Resource.Org et Right to Know / Komisja

(Sprawa T-185/19) (1)

(Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Normy zharmonizowane - Dokumenty dotyczące czterech zharmonizowanych norm zatwierdzonych przez CEN - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Ochrona wynikająca z prawa autorskiego)

(2021/C 368/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Public.Resource.Org, Inc. (Sebastopol, Kalifornia, Stany Zjednoczone), Right to Know CLG (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: F. Logue, solicitor, adwokaci A. Grünwald, J. Hackl i C. Nüßing)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, F. Thiran i S. Delaude, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Europejski Komitet Normalizacyjny i 14 innych interwenientów wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci U. Karpenstein, K. Dingemann i M. Kottmann)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 639 final z dnia 22 stycznia 2019 r. oddalającej wniosek o udzielenie dostępu do czterech zharmonizowanych norm przyjętych przez CEN.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Public.Resource.Org, Inc. oraz Right to Know CLG pokrywają oprócz własnych kosztów również koszty poniesione przez Komisję. |
| --- | --- |

2)

Public.Resource.Org, Inc. oraz Right to Know CLG pokrywają oprócz własnych kosztów również koszty poniesione przez Komisję.

| 3) | Comité européen de normalisation (CEN), Asociación Española de Normalización (UNE), Asociaţia de Standardizare din România (ASRO), Association française de normalisation (AFNOR), Austrian Standards International (ASI), British Standards Institution (BSI), Bureau de normalisation/Bureau voor Normalisatie (NBN), Dansk Standard (DS), Deutsches Institut für Normunge eV (DIN), Koninklijk Nederlands Normalisatie Instituut (NEN), Schweizerische Normen-Vereinigung (SNV), Standard Norge (SN), Suomen Standardisoimisliitto ry (SFS), Svenska institutet för standarder (SIS) i Institut za standardizaciju Srbije (ISS) ponoszą własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Comité européen de normalisation (CEN), Asociación Española de Normalización (UNE), Asociaţia de Standardizare din România (ASRO), Association française de normalisation (AFNOR), Austrian Standards International (ASI), British Standards Institution (BSI), Bureau de normalisation/Bureau voor Normalisatie (NBN), Dansk Standard (DS), Deutsches Institut für Normunge eV (DIN), Koninklijk Nederlands Normalisatie Instituut (NEN), Schweizerische Normen-Vereinigung (SNV), Standard Norge (SN), Suomen Standardisoimisliitto ry (SFS), Svenska institutet för standarder (SIS) i Institut za standardizaciju Srbije (ISS) ponoszą własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/21 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/21

---

Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – JT / EUIPO – Carrasco Pirard (QUILAPAYÚN)

(Sprawa T-197/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUILAPAYÚN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej - Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2021/C 368/34)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: JT (przedstawiciel: adwokat A. Mena Valenzuela)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Raponi i D. Hanf, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Eduardo Carrasco Pirard (Santiago, Chile) i 7 pozostałych uczestników postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, których nazwiska wskazano w załączniku do wyroku.

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2020 r. (sprawa R 1518/2019-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między JT a E. Carrasco Pirardem i pozostałymi uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, których nazwiska wskazano w załączniku.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | JT zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

JT zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/21 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/21

---

Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Upper Echelon Products / EUIPO (Everlasting Comfort)

(Sprawa T-562/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy Everlasting Comfort - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2021/C 368/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Upper Echelon Products LLC (Austin, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Izquierdo Blanco)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2020 r. (sprawa R 952/2020-1) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego Everlasting Comfort.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

| 2) | Upper Echelon Products LLC zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Upper Echelon Products LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/22 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/22

---

Wyrok Sądu z dnia z dnia 14 lipca 2021 r. – Ryanair i Laudamotion / Komisja (Austrian Airlines; Covid-19)

(Sprawa T-677/20) (1)

(Pomoc państwa - Austriacki rynek transportu lotniczego - Pomoc przyznana przez Austrię na rzecz przewoźnika lotniczego w ramach pandemii COVID-19 - Pożyczka podporządkowana na rzecz Austrian Airlines - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Pomoc przyznana wcześniej spółce dominującej beneficjenta - Pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia)

(2021/C 368/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia), Laudamotion GmbH (Schwechat, Austria) (przedstawiciele: E. Vahida, F.-C. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I.-G. Metaxas-Maranghidis, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, F. Tomat i S. Noë, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: R. Kanitz, J. Möller i P.-L. Krüger, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciele: A. Posch, J. Schmoll, G. Eberhard i S. Weber, pełnomocnicy), Austrian Airlines AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: A. Zellhofer, adwokat)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2020) 4684 final z dnia 6 lipca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57539 (2020/N) – Austria – COVID-19 – Pomoc na rzecz Austrian Airlines.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Ryanair DAC i Laudamotion GmbH zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Ryanair DAC i Laudamotion GmbH zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

| 3) | Republika Federalna Niemiec, Republika Austrii i Austrian Airlines AG pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Republika Federalna Niemiec, Republika Austrii i Austrian Airlines AG pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/22 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/22

---

Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Telly / Komisja

(Sprawa T-362/21)

(2021/C 368/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Telly s. r. o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat R. Kubáč)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 marca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.55805 (2020/FC) – Republika Czeska – przedłużenie koncesji na korzystanie z częstotliwości przez operatorów naziemnej telewizji cyfrowej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 marca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.55805 (2020/FC) – Republika Czeska – przedłużenie koncesji na korzystanie z częstotliwości przez operatorów naziemnej telewizji cyfrowej;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty:

| 1) | zarzut pierwszy oparty na oczywistym błędzie w ocenie; |
| --- | --- |

1)

zarzut pierwszy oparty na oczywistym błędzie w ocenie;

| 2) | zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że decyzja Komisji nie jest należycie uzasadniona. |
| --- | --- |

2)

zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że decyzja Komisji nie jest należycie uzasadniona.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/23 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/23

---

Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2021 r. – Česká asociace satelitních operátorů / Komisja

(Sprawa T-363/21)

(2021/C 368/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Česká asociace satelitních operátorů z. s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat R. Kubáč)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 marca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.55805 (2020/FC) – Republika Czeska – przedłużenie koncesji na korzystanie z częstotliwości przez operatorów naziemnej telewizji cyfrowej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 marca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.55805 (2020/FC) – Republika Czeska – przedłużenie koncesji na korzystanie z częstotliwości przez operatorów naziemnej telewizji cyfrowej;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty:

| 1) | zarzut pierwszy oparty na oczywistym błędzie w ocenie; |
| --- | --- |

1)

zarzut pierwszy oparty na oczywistym błędzie w ocenie;

| 2) | zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że decyzja Komisji nie jest należycie uzasadniona. |
| --- | --- |

2)

zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że decyzja Komisji nie jest należycie uzasadniona.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/23 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/23

---

Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2021 r. – TJ / ESDZ

(Sprawa T-365/21)

(2021/C 368/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: TJ (przedstawiciel: adwokat A. Véghely)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego dotyczącej wyboru dowódcy i dyrektora Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych (CPCC); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego dotyczącej wyboru dowódcy i dyrektora Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych (CPCC);

| — | zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 340 TFUE za szkody powstałe w wyniku tej decyzji. |
| --- | --- |

—

zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 340 TFUE za szkody powstałe w wyniku tej decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 98 regulaminu pracowniczego i decyzji Rady 2010/427/UE; |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 98 regulaminu pracowniczego i decyzji Rady 2010/427/UE;

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego; |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego;

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania; |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania;

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/24 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/24

---

Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Di Taranto / Prokuratura Europejska

(Sprawa T-368/21)

(2021/C 368/40)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Alessandro Di Taranto (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Pellegrino)

Strona pozwana: Prokuratura Europejska (EPPO)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności „Decision of the College of the European Public Prosecutor’s Office of 3 may 2021 on the appointment of fifteen european delegated prosecutors of the EPPO in the Italian Republic”, mocą której zostali powołani delegowani prokuratorzy europejscy z państwa włoskiego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności „Decision of the College of the European Public Prosecutor’s Office of 3 may 2021 on the appointment of fifteen european delegated prosecutors of the EPPO in the Italian Republic”, mocą której zostali powołani delegowani prokuratorzy europejscy z państwa włoskiego;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego w niniejszym postępowaniu. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut niezgodności z prawem wynikający z niezgodności z prawem uprzedniej i obowiązującej uchwały Consiglio Superiore della Magistratura [krajowej rady sądownictwa] z dnia 28 kwietnia 2021 r., która to rada jest we Włoszech organem właściwym do wyznaczenia delegowanych prokuratorów europejskich.

Z ostrożności procesowej zaskarżona zostaje decyzja kolegium Prokuratury Europejskiej o powołaniu delegowanych prokuratorów europejskich, z uwagi na to iż w sposób pochodny dotknięta jest wadą niezgodności z prawem uchwały z dnia 28 kwietnia 2021 r., w której Consiglio Superiore della Magistratura dokonała ostatecznego rozsztrzygnięcia, w wyniku którego dr Di Taranto, względem trzech prokuratorów podlegających powołaniu dla siedziby w Rzymie, został sklasyfikowany niżej niż pozostali kandydaci.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/25 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/25

---

Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – ZR /EUIPO

(Sprawa T-400/21)

(2021/C 368/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ZR (przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Champetier)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO oddalającej wniosek skarżącego o przeniesienie z Komisji Europejskiej do EUIPO; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO oddalającej wniosek skarżącego o przeniesienie z Komisji Europejskiej do EUIPO;

| — | w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia skarżącego wniesionego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego; |
| --- | --- |

—

w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia skarżącego wniesionego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4, 8, 27, 29 i 110 regulaminu pracowniczego oraz zasad ciągłości kariery urzędników Unii, porównywania osiągnięć i przejrzystości; |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4, 8, 27, 29 i 110 regulaminu pracowniczego oraz zasad ciągłości kariery urzędników Unii, porównywania osiągnięć i przejrzystości;

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania; |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania;

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz obowiązku dbałości o dobro urzędnika będącego rezultatem oczywistego błędu w ocenie. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz obowiązku dbałości o dobro urzędnika będącego rezultatem oczywistego błędu w ocenie.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/25 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/25

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – UniCredit Bank / SRB

(Sprawa T-402/21)

(2021/C 368/42)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: UniCredit Bank AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Schäfer, H. Großerichter i F. Kruis)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22), w tym załączników do niej, w zakresie, w jakim ta decyzja i te załączniki dotyczą skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22), w tym załączników do niej, w zakresie, w jakim ta decyzja i te załączniki dotyczą skarżącej;

| — | obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

| 1. | Zarzut pierwszy: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. narusza istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE, ponieważ nie została prawidłowo wydana. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. narusza istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE, ponieważ nie została prawidłowo wydana.

| 2. | Zarzut drugi: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki I–III do niej naruszają istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE oraz prawo do dobrej administracji ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia stosownie do art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”). |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki I–III do niej naruszają istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE oraz prawo do dobrej administracji ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia stosownie do art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

| 3. | Zarzut trzeci: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki I i II do niej naruszają prawo do skutecznego środka prawnego zapisane w art. 47 akapit pierwszy karty, ponieważ poddanie materialnej prawidłowości decyzji skutecznej kontroli sądowej jest praktycznie niemożliwe. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki I i II do niej naruszają prawo do skutecznego środka prawnego zapisane w art. 47 akapit pierwszy karty, ponieważ poddanie materialnej prawidłowości decyzji skutecznej kontroli sądowej jest praktycznie niemożliwe.

| 4. | Zarzut czwarty: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki do niej są bezprawne z uwagi na niezgodność z prawem samych art. 4–7 i 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1). Przepisy te naruszają prawo instytucji do skutecznej ochrony prawnej, ponieważ prowadzą do wydawania decyzji, które ze swej istoty są pozbawione przejrzystości. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki do niej są bezprawne z uwagi na niezgodność z prawem samych art. 4–7 i 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1). Przepisy te naruszają prawo instytucji do skutecznej ochrony prawnej, ponieważ prowadzą do wydawania decyzji, które ze swej istoty są pozbawione przejrzystości.

| 5. | Zarzut piąty: w razie uznania, iż brak przejrzystości obliczania składek instytucji wynika już z art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 (2) oraz art. 103 ust. 2 i 7 dyrektywy 2014/59 (3), akty te są bezprawne z powodów wskazanych w zarzucie czwartym i w związku z tym należy stwierdzić, że nie mają zastosowania. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty: w razie uznania, iż brak przejrzystości obliczania składek instytucji wynika już z art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 (2) oraz art. 103 ust. 2 i 7 dyrektywy 2014/59 (3), akty te są bezprawne z powodów wskazanych w zarzucie czwartym i w związku z tym należy stwierdzić, że nie mają zastosowania.

| 6. | Zarzut szósty: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. narusza art. 6, art. 7 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 ze względu na to, że przy obliczaniu mnożnika korekty ryzyka pozwana nie uwzględniła wskaźników ryzyka związanych ze stabilnym finansowaniem netto i minimalnymi wymogami dotyczącymi funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych ani wskaźników ryzyka związanych ze stopniem złożoności („complexity”) i możliwością restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji („resolvability”). |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. narusza art. 6, art. 7 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 ze względu na to, że przy obliczaniu mnożnika korekty ryzyka pozwana nie uwzględniła wskaźników ryzyka związanych ze stabilnym finansowaniem netto i minimalnymi wymogami dotyczącymi funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych ani wskaźników ryzyka związanych ze stopniem złożoności („complexity”) i możliwością restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji („resolvability”).

| 7. | Zarzut siódmy: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki I–III do niej naruszają istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE oraz prawo do dobrej administracji stosownie do art. 41 ust. 2 lit. a) karty, ponieważ przed wydaniem zaskarżonej decyzji skarżąca nie została wysłuchana. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki I–III do niej naruszają istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE oraz prawo do dobrej administracji stosownie do art. 41 ust. 2 lit. a) karty, ponieważ przed wydaniem zaskarżonej decyzji skarżąca nie została wysłuchana.

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/26 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/26

---

Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale / SRB

(Sprawa T-403/21)

(2021/C 368/43)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Norddeutsche Landesbank – Girozentrale (Hannover, Niemcy) (przedstawiciele: D. Flore i J. Seitz, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 14 kwietnia 2021 r. (sygnatura: SRB/ES/2021/22) wraz z załącznikami do niej, w szczególności załącznikiem I dotyczącym „wyników obliczenia dotyczącego wszystkich instytucji podlegających obliczeniu składek ex ante za rok 2021, przedstawionych oddzielnie (dla każdej instytucji) w ujednoliconych załącznikach” – w zakresie, w jakim mają one znaczenie dla strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 14 kwietnia 2021 r. (sygnatura: SRB/ES/2021/22) wraz z załącznikami do niej, w szczególności załącznikiem I dotyczącym „wyników obliczenia dotyczącego wszystkich instytucji podlegających obliczeniu składek ex ante za rok 2021, przedstawionych oddzielnie (dla każdej instytucji) w ujednoliconych załącznikach” – w zakresie, w jakim mają one znaczenie dla strony skarżącej;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym






  — | Strona pozwana nie wysłuchała Deutsche Hypothekenbank przed wydaniem zaskarżonej decyzji i tym samym naruszyła art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”). |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

—

Strona pozwana nie wysłuchała Deutsche Hypothekenbank przed wydaniem zaskarżonej decyzji i tym samym naruszyła art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych






  — | Zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ została wydana z naruszeniem ogólnych wymogów proceduralnych wynikających z art. 41 karty i art. 298 ogólnych zasad prawa TFUE oraz regulaminu postępowania strony pozwanej. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych

—

Zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ została wydana z naruszeniem ogólnych wymogów proceduralnych wynikających z art. 41 karty i art. 298 ogólnych zasad prawa TFUE oraz regulaminu postępowania strony pozwanej.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji






  — | Zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia, co narusza art. 296 TFUE. W szczególności uzasadnienie nie zawiera związku z konkretnym przypadkiem i nie przedstawia zasadniczych względów w kontekście proporcjonalności i swobody uznania. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji

—

Zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia, co narusza art. 296 TFUE. W szczególności uzasadnienie nie zawiera związku z konkretnym przypadkiem i nie przedstawia zasadniczych względów w kontekście proporcjonalności i swobody uznania.

| — | Ponadto obliczenie rocznej składki nie jest zrozumiałe, w szczególności ze względu na użycie niespójnych terminów i brak przedstawienia ważnych etapów pośrednich. |
| --- | --- |

—

Ponadto obliczenie rocznej składki nie jest zrozumiałe, w szczególności ze względu na użycie niespójnych terminów i brak przedstawienia ważnych etapów pośrednich.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej ze względu na brak możliwości przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia






  — | Brak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w znaczącym stopniu utrudnia stronie skarżącej uzyskanie kontroli sądowej. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej ze względu na brak możliwości przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia

—

Brak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w znaczącym stopniu utrudnia stronie skarżącej uzyskanie kontroli sądowej.

| — | Strona pozwana naruszyła przy tym w szczególności zasadę kontradyktoryjności, zgodnie z którą strony muszą mieć możliwość kontradyktoryjnego omówienia zarówno okoliczności faktycznych, jak i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania. |
| --- | --- |

—

Strona pozwana naruszyła przy tym w szczególności zasadę kontradyktoryjności, zgodnie z którą strony muszą mieć możliwość kontradyktoryjnego omówienia zarówno okoliczności faktycznych, jak i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi w związku z zastosowaniem wskaźnika IPS (Institutional Protection Scheme)






  — | Przy stosowaniu wskaźnika IPS błędnie oceniono znaczenie przynależności Deutsche Hypothekenbank do instytucjonalnego systemu ochrony Sparkassen-Finanzgruppe. |
| --- | --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi w związku z zastosowaniem wskaźnika IPS (Institutional Protection Scheme)

—

Przy stosowaniu wskaźnika IPS błędnie oceniono znaczenie przynależności Deutsche Hypothekenbank do instytucjonalnego systemu ochrony Sparkassen-Finanzgruppe.

| — | Zgodnie z art. 6 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1) pozwana powinna była również wziąć pod uwagę niskie prawdopodobieństwo przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danej instytucji, a tym samym skorzystania z Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz powinna była przestrzegać zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

—

Zgodnie z art. 6 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1) pozwana powinna była również wziąć pod uwagę niskie prawdopodobieństwo przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danej instytucji, a tym samym skorzystania z Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz powinna była przestrzegać zasady proporcjonalności.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 podlegającego wykładni w świetle prawa wyższej rangi poprzez uwzględnienie ogólnej pozycji ryzyka związanego z instrumentami pochodnymi w ramach wskaźnika ryzyka „działalność handlowa, ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”







  — | Pozwana powinna była ponadto wziąć pod uwagę, zgodnie z wymogiem orientacji na profil ryzyka, przy rozpatrywaniu ogólnej pozycji ryzyka związanego z instrumentami pochodnymi w kontekście art. 6 ust. 5 zd. 1 lit. a), art. 6 ust. 6 i art. 7 ust. 4 zd. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, że w przypadku Deutsche Hypothekenbank wszystkie instrumenty pochodne zostały przypisane do portfela niehandlowego i były wykorzystywane wyłącznie do celów zabezpieczenia, oraz że Deutsche Hypothekenbank miał niski poziom złożoności i wysoką zdolność rozrachunkową. |
| --- | --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 podlegającego wykładni w świetle prawa wyższej rangi poprzez uwzględnienie ogólnej pozycji ryzyka związanego z instrumentami pochodnymi w ramach wskaźnika ryzyka „działalność handlowa, ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”

—

Pozwana powinna była ponadto wziąć pod uwagę, zgodnie z wymogiem orientacji na profil ryzyka, przy rozpatrywaniu ogólnej pozycji ryzyka związanego z instrumentami pochodnymi w kontekście art. 6 ust. 5 zd. 1 lit. a), art. 6 ust. 6 i art. 7 ust. 4 zd. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, że w przypadku Deutsche Hypothekenbank wszystkie instrumenty pochodne zostały przypisane do portfela niehandlowego i były wykorzystywane wyłącznie do celów zabezpieczenia, oraz że Deutsche Hypothekenbank miał niski poziom złożoności i wysoką zdolność rozrachunkową.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 poprzez nieuwzględnienie MREL (Minimum Requirements for own funds and Eligible Liabilities) w ramach pola ryzyka „Ekspozycja na ryzyko”






  — | Pozwana powinna była wziąć pod uwagę, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, ponadprzeciętny wskaźnik MREL strony skarżącej wynoszący 67,6 %, który znacznie przekraczał minimalny wskaźnik 8 % ustalony przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji. |
| --- | --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 poprzez nieuwzględnienie MREL (Minimum Requirements for own funds and Eligible Liabilities) w ramach pola ryzyka „Ekspozycja na ryzyko”

—

Pozwana powinna była wziąć pod uwagę, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, ponadprzeciętny wskaźnik MREL strony skarżącej wynoszący 67,6 %, który znacznie przekraczał minimalny wskaźnik 8 % ustalony przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 podlegającego wykładni w świetle prawa wyższej rangi w związku z zastosowaniem mnożnika korekty ryzyka






  — | Pozwana powinna była wziąć pod uwagę przy ustalaniu mnożnika korekty ryzyka niskie prawdopodobieństwo niewypłacalności strony skarżącej i jej ponadprzeciętny wskaźnik MREL zgodnie z wymogiem ukierunkowania na profil ryzyka i podstawowym prawem do swobody przedsiębiorczości wynikającym z art. 16 karty. |
| --- | --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 podlegającego wykładni w świetle prawa wyższej rangi w związku z zastosowaniem mnożnika korekty ryzyka

—

Pozwana powinna była wziąć pod uwagę przy ustalaniu mnożnika korekty ryzyka niskie prawdopodobieństwo niewypłacalności strony skarżącej i jej ponadprzeciętny wskaźnik MREL zgodnie z wymogiem ukierunkowania na profil ryzyka i podstawowym prawem do swobody przedsiębiorczości wynikającym z art. 16 karty.

| 9. | Zarzut ósmy (pomocniczo): art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza prawo wyższej rangi






  — | Przewidując relatywizację wskaźnika IPS, art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza ogólną zasadę równości wynikającą z art. 20 karty oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ instytucje, które podlegają temu samemu systemowi ochrony, a tym samym mają takie samo prawdopodobieństwo niewypłacalności, mogą być traktowane w różny sposób. |
| --- | --- | --- |

9.

Zarzut ósmy (pomocniczo): art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza prawo wyższej rangi

—

Przewidując relatywizację wskaźnika IPS, art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza ogólną zasadę równości wynikającą z art. 20 karty oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ instytucje, które podlegają temu samemu systemowi ochrony, a tym samym mają takie samo prawdopodobieństwo niewypłacalności, mogą być traktowane w różny sposób.

| 10. | Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez definicję „depozytów międzybankowych” zawartą w załączniku I, stopień 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63.






  — | Definicja „depozytów międzybankowych” przewidziana w załączniku I, krok 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest niezgodna z prawem, ponieważ uwzględnienie papierów wartościowych neutralnych pod względem ryzyka, takich jak imienne listy zastawne, nie może być uwzględnione w obliczaniu wskaźnika ryzyka „kredyty międzybankowe i depozyty międzybankowe” ze względu na istniejące pokrycie. |
| --- | --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez definicję „depozytów międzybankowych” zawartą w załączniku I, stopień 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63.

—

Definicja „depozytów międzybankowych” przewidziana w załączniku I, krok 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest niezgodna z prawem, ponieważ uwzględnienie papierów wartościowych neutralnych pod względem ryzyka, takich jak imienne listy zastawne, nie może być uwzględnione w obliczaniu wskaźnika ryzyka „kredyty międzybankowe i depozyty międzybankowe” ze względu na istniejące pokrycie.

| 11. | Zarzut jedenasty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez przyporządkowanie do klas zgodnie z załącznikiem I, krok 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63






  — | Przyporządkowanie do klas zgodnie z załącznikiem I, etap 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest niezgodna z prawem, ponieważ niewielka liczba klas i identyczna liczba instytucji w każdej klasie nie pozwalają na uwzględnienie profilu ryzyka danej instytucji, jak ma to miejsce np. w przypadku Deutsche Hypothekenbank, w wystarczająco zróżnicowany sposób. |
| --- | --- | --- |

11.

Zarzut jedenasty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez przyporządkowanie do klas zgodnie z załącznikiem I, krok 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63

—

Przyporządkowanie do klas zgodnie z załącznikiem I, etap 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest niezgodna z prawem, ponieważ niewielka liczba klas i identyczna liczba instytucji w każdej klasie nie pozwalają na uwzględnienie profilu ryzyka danej instytucji, jak ma to miejsce np. w przypadku Deutsche Hypothekenbank, w wystarczająco zróżnicowany sposób.

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/28 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/28

---

Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – Niemcy / Komisja

(Sprawa T-409/21)

(2021/C 368/44)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.56826 (2020/N) – Germany – 2020 reform of support for cogeneration oraz pomocy państwa SA.53308 (2019/N) – Germany – Change of support to existing CHP plants (§ 13 Gesetz für die Erhaltung, die Modernisierung und den Ausbau der Kraft-Wärme-Kopplung (Kräfte-Wärme-Kopplungsgesetz, KWKG) (ustawy w sprawie kogeneracji ciepła i energii elektrycznej) w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że:






  a) | wspieranie wytwarzania energii elektrycznej w kogeneracji w nowych, unowocześnionych i zmodernizowanych wysokosprawnych elektrociepłowniach, |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.56826 (2020/N) – Germany – 2020 reform of support for cogeneration oraz pomocy państwa SA.53308 (2019/N) – Germany – Change of support to existing CHP plants (§ 13 Gesetz für die Erhaltung, die Modernisierung und den Ausbau der Kraft-Wärme-Kopplung (Kräfte-Wärme-Kopplungsgesetz, KWKG) (ustawy w sprawie kogeneracji ciepła i energii elektrycznej) w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że:

a)

wspieranie wytwarzania energii elektrycznej w kogeneracji w nowych, unowocześnionych i zmodernizowanych wysokosprawnych elektrociepłowniach,

| b) | wspieranie energooszczędnych sieci ciepłowniczych i chłodniczych, |
| --- | --- |

b)

wspieranie energooszczędnych sieci ciepłowniczych i chłodniczych,

| c) | promocja urządzeń do magazynowania ciepła i zimna, |
| --- | --- |

c)

promocja urządzeń do magazynowania ciepła i zimna,

| d) | wspieranie wytwarzania energii elektrycznej w kogeneracji w wysokosprawnych istniejących elektrociepłowniach gazowych w sektorze lokalnych systemów ciepłowniczych oraz |
| --- | --- |

d)

wspieranie wytwarzania energii elektrycznej w kogeneracji w wysokosprawnych istniejących elektrociepłowniach gazowych w sektorze lokalnych systemów ciepłowniczych oraz

| e) | obniżona dopłata ustanowiona w KWKG dla producentów wodoru
  przewidziane w KWKG 2020 stanowią pomoc państwa; a także |
| --- | --- |

e)

obniżona dopłata ustanowiona w KWKG dla producentów wodoru

przewidziane w KWKG 2020 stanowią pomoc państwa; a także

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut. W ocenie skarżącej Komisja Europejska dokonała błędnej interpretacji art. 107 ust. 1 TFUE i nieprawidłowo zastosowała to postanowienie, ponieważ stwierdziła, że przedsiębiorstwa, do których stosują się zgłoszone środki, korzystają z pomocy przyznanej przez państwa lub przy użyciu zasobów państwowych. W tym względzie skarżąca utrzymuje, że Komisja Europejska, po pierwsze, przyjęła błędne założenie, iż podatkowy charakter dopłaty wskazuje na to, iż przyznane środki mają charakter państwowy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Zdaniem skarżącej Komisja Europejska, po drugie, błędnie stwierdziła, że dopłata ustalona zgodnie z KWKG 2020 („KWKG-Umlage”) stanowi w rzeczywistości podatek w rozumieniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skarżąca twierdzi, że po trzecie, Komisja Europejska nietrafnie przyjęła, iż środki wypłacone przez operatorów systemów przesyłowych znajdują się pod kontrolą państwa i pozostają z związku z tym do jego dyspozycji.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/29 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/29

---

Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale / SRB

(Sprawa T-412/21)

(2021/C 368/45)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Norddeutsche Landesbank – Girozentrale (Hannover, Niemcy) (przedstawiciele: D. Flore i J. Seitz, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 14 kwietnia 2021 r. (sygnatura: SRB/ES/2021/22) wraz z załącznikami do niej, w szczególności załącznikiem I dotyczącym „wyników obliczenia dotyczącego wszystkich instytucji podlegających obliczeniu składek ex ante za rok 2021, przedstawionych oddzielnie (dla każdej instytucji) w ujednoliconych załącznikach” – w zakresie, w jakim mają one znaczenie dla strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 14 kwietnia 2021 r. (sygnatura: SRB/ES/2021/22) wraz z załącznikami do niej, w szczególności załącznikiem I dotyczącym „wyników obliczenia dotyczącego wszystkich instytucji podlegających obliczeniu składek ex ante za rok 2021, przedstawionych oddzielnie (dla każdej instytucji) w ujednoliconych załącznikach” – w zakresie, w jakim mają one znaczenie dla strony skarżącej;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym






  — | Strona pozwana nie wysłuchała strony skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji i tym samym naruszyła art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”). |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

—

Strona pozwana nie wysłuchała strony skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji i tym samym naruszyła art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych






  — | Zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ została wydana z naruszeniem ogólnych wymogów proceduralnych wynikających z art. 41 karty i art. 298 ogólnych zasad prawa TFUE oraz regulaminu postępowania strony pozwanej. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych

—

Zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ została wydana z naruszeniem ogólnych wymogów proceduralnych wynikających z art. 41 karty i art. 298 ogólnych zasad prawa TFUE oraz regulaminu postępowania strony pozwanej.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji






  — | Zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia, co narusza art. 296 TFUE. W szczególności uzasadnienie nie zawiera związku z konkretnym przypadkiem i nie przedstawia zasadniczych względów w kontekście proporcjonalności i swobody uznania. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji

—

Zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia, co narusza art. 296 TFUE. W szczególności uzasadnienie nie zawiera związku z konkretnym przypadkiem i nie przedstawia zasadniczych względów w kontekście proporcjonalności i swobody uznania.

| — | Ponadto obliczenie rocznej składki nie jest zrozumiałe, w szczególności ze względu na użycie niespójnych terminów i brak przedstawienia ważnych etapów pośrednich. |
| --- | --- |

—

Ponadto obliczenie rocznej składki nie jest zrozumiałe, w szczególności ze względu na użycie niespójnych terminów i brak przedstawienia ważnych etapów pośrednich.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej ze względu na brak kontroli zaskarżonego postanowienia






  — | Brak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w znaczącym stopniu utrudnia stronie skarżącej uzyskanie kontroli sądowej. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej ze względu na brak kontroli zaskarżonego postanowienia

—

Brak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w znaczącym stopniu utrudnia stronie skarżącej uzyskanie kontroli sądowej.

| — | Strona pozwana naruszyła przy tym w szczególności zasadę kontradyktoryjności, zgodnie z którą strony muszą mieć możliwość kontradyktoryjnego omówienia zarówno okoliczności faktycznych, jak i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania. |
| --- | --- |

—

Strona pozwana naruszyła przy tym w szczególności zasadę kontradyktoryjności, zgodnie z którą strony muszą mieć możliwość kontradyktoryjnego omówienia zarówno okoliczności faktycznych, jak i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi w związku z zastosowaniem wskaźnika IPS (Institutional Protection Scheme)






  — | Przy stosowaniu wskaźnika IPS błędnie oceniono znaczenie przynależności strony skarżącej do instytucjonalnego systemu ochrony Sparkassen-Finanzgruppe. |
| --- | --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi w związku z zastosowaniem wskaźnika IPS (Institutional Protection Scheme)

—

Przy stosowaniu wskaźnika IPS błędnie oceniono znaczenie przynależności strony skarżącej do instytucjonalnego systemu ochrony Sparkassen-Finanzgruppe.

| — | Zgodnie z art. 6 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1) pozwana powinna była również wziąć pod uwagę niskie prawdopodobieństwo przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danej instytucji, a tym samym skorzystania z Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz powinna była przestrzegać zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

—

Zgodnie z art. 6 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1) pozwana powinna była również wziąć pod uwagę niskie prawdopodobieństwo przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danej instytucji, a tym samym skorzystania z Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz powinna była przestrzegać zasady proporcjonalności.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 poprzez nieuwzględnienie MREL (Minimum Requirements for own funds and Eligible Liabilities) w ramach pola ryzyka „Ekspozycja na ryzyko”






  — | Pozwana powinna była wziąć pod uwagę, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, ponadprzeciętny wskaźnik MREL strony skarżącej wynoszący 67,6 %, który znacznie przekraczał minimalny wskaźnik 8 % ustalony przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji. |
| --- | --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 poprzez nieuwzględnienie MREL (Minimum Requirements for own funds and Eligible Liabilities) w ramach pola ryzyka „Ekspozycja na ryzyko”

—

Pozwana powinna była wziąć pod uwagę, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, ponadprzeciętny wskaźnik MREL strony skarżącej wynoszący 67,6 %, który znacznie przekraczał minimalny wskaźnik 8 % ustalony przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący tego, że zastosowanie mnożnika korekty ryzyka narusza rozporządzenie delegowane (UE) 2015/63, które należy interpretować w świetle prawa wyższej rangi






  — | Pozwana powinna była wziąć pod uwagę przy ustalaniu mnożnika korekty ryzyka niskie prawdopodobieństwo niewypłacalności strony skarżącej i jej ponadprzeciętny wskaźnik MREL zgodnie z wymogiem ukierunkowania na profil ryzyka i podstawowym prawem do swobody przedsiębiorczości wynikającym z art. 16 karty. |
| --- | --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący tego, że zastosowanie mnożnika korekty ryzyka narusza rozporządzenie delegowane (UE) 2015/63, które należy interpretować w świetle prawa wyższej rangi

—

Pozwana powinna była wziąć pod uwagę przy ustalaniu mnożnika korekty ryzyka niskie prawdopodobieństwo niewypłacalności strony skarżącej i jej ponadprzeciętny wskaźnik MREL zgodnie z wymogiem ukierunkowania na profil ryzyka i podstawowym prawem do swobody przedsiębiorczości wynikającym z art. 16 karty.

| 8. | Zarzut ósmy (pomocniczo): art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza prawo wyższej rangi






  — | Przewidując relatywizację wskaźnika IPS, art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza ogólną zasadę równości wynikającą z art. 20 karty oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ instytucje, które podlegają temu samemu systemowi ochrony, a tym samym mają takie samo prawdopodobieństwo niewypłacalności, mogą być traktowane w różny sposób. |
| --- | --- | --- |

8.

Zarzut ósmy (pomocniczo): art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza prawo wyższej rangi

—

Przewidując relatywizację wskaźnika IPS, art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza ogólną zasadę równości wynikającą z art. 20 karty oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ instytucje, które podlegają temu samemu systemowi ochrony, a tym samym mają takie samo prawdopodobieństwo niewypłacalności, mogą być traktowane w różny sposób.

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/31 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/31

---

Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2021 r. – YAplus DBA Yoga Alliance / EUIPO – Vidyanand (YOGA ALLIANCE INDIA INTERNATIONAL)

(Sprawa T-443/21)

(2021/C 368/46)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: YAplus DBA Yoga Alliance (Arlington, Virginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Swami Vidyanand (Villupuram, Indie)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego YOGA ALLIANCE INDIA INTERNATIONAL –rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 415 321

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 maja 2021 r. w sprawie R 1062/2020-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO oraz – w przypadku wstąpienia do sprawy – interwenienta kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami związanymi z postępowaniem przed EUIPO. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO oraz – w przypadku wstąpienia do sprawy – interwenienta kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami związanymi z postępowaniem przed EUIPO.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/31 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/31

---

Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2021 r. – Copal Tree Brands / EUIPO – Sumol + Compal Marcas (COPALLI)

(Sprawa T-445/21)

(2021/C 368/47)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Copal Tree Brands, Inc. (Oakland, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat B. Niemann Fadani)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sumol + Compal Marcas SA (Carnaxide, Portugalia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „COPALLI” – zgłoszenie nr 17 955 499

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2021 r. w sprawie R 1581/2020-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 25 maja 2021 r. w sprawie R 1581/2020-2; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 25 maja 2021 r. w sprawie R 1581/2020-2;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 29 maja 2020 r. w sprawie sprzeciwu nr B3075279; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 29 maja 2020 r. w sprawie sprzeciwu nr B3075279;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie i błędne zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie i błędne zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/32 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/32

---

Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2021 r. – Commission de régulation de l’énergie / ACER

(Sprawa T-446/21)

(2021/C 368/48)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Commission de régulation de l’énergie (Paryż, Francja) (przedstawiciele: C. Le Bihan-Graf, adwokat)

Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji nr A-001–2021 z dnia 28 maja 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję ACER nr 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie propozycji operatorów systemów przesyłowych w podstawowym regionie wyznaczania zdolności przesyłowych dotyczącej metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych oraz załączniki I i Ia do tej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji nr A-001–2021 z dnia 28 maja 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję ACER nr 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie propozycji operatorów systemów przesyłowych w podstawowym regionie wyznaczania zdolności przesyłowych dotyczącej metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych oraz załączniki I i Ia do tej decyzji;

| — | w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji ACER nr 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie propozycji operatorów systemów przesyłowych w podstawowym regionie wyznaczania zdolności przesyłowych dotyczącej metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych oraz załączników I i Ia do tej decyzji; |
| --- | --- |

—

w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji ACER nr 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie propozycji operatorów systemów przesyłowych w podstawowym regionie wyznaczania zdolności przesyłowych dotyczącej metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych oraz załączników I i Ia do tej decyzji;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 28 rozporządzenia nr 2019/942 ze względu na to, że Komisja Odwoławcza przeprowadziła jedynie ograniczone badanie złożonych ocen technicznych i ekonomicznych zawartych w decyzji ACER nr 30/2020.
  W świetle wyroku Trybunału T-735/18, Aquind/ACER, z dnia18 listopada 2020 r. Komisja Odwoławcza ACER powinna przeprowadzić pełne badanie zarzutów i argumentów skarżącej. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 28 rozporządzenia nr 2019/942 ze względu na to, że Komisja Odwoławcza przeprowadziła jedynie ograniczone badanie złożonych ocen technicznych i ekonomicznych zawartych w decyzji ACER nr 30/2020.

W świetle wyroku Trybunału T-735/18, Aquind/ACER, z dnia18 listopada 2020 r. Komisja Odwoławcza ACER powinna przeprowadzić pełne badanie zarzutów i argumentów skarżącej.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez ACER art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że agencja ta ustaliła wspólny próg dla przepływów kołowych bez uprzedniej analizy dokonanej przez operatorów systemów przesyłowych lub zgody krajowych organów regulacyjnych. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez ACER art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że agencja ta ustaliła wspólny próg dla przepływów kołowych bez uprzedniej analizy dokonanej przez operatorów systemów przesyłowych lub zgody krajowych organów regulacyjnych.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa poprzez powiązanie harmonogramu wdrażania metody z innymi metodami bez żadnej podstawy prawnej. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa poprzez powiązanie harmonogramu wdrażania metody z innymi metodami bez żadnej podstawy prawnej.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 3 rozporządzenia nr 1/58 oraz zasady pewności prawa będącej podstawową zasadą prawa Unii ze względu na to, że zaskarżoną decyzję nr A-001–2021 wydano jedynie w języku angielskim. Zaskarżona decyzja nr A-001–2021, która – jak się wydaje – nie została wydana w języku francuskim, jest także niejasna i niezrozumiała dla skarżącej ze względu na swoją złożoność, długość i niekompletny charakter. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 3 rozporządzenia nr 1/58 oraz zasady pewności prawa będącej podstawową zasadą prawa Unii ze względu na to, że zaskarżoną decyzję nr A-001–2021 wydano jedynie w języku angielskim. Zaskarżona decyzja nr A-001–2021, która – jak się wydaje – nie została wydana w języku francuskim, jest także niejasna i niezrozumiała dla skarżącej ze względu na swoją złożoność, długość i niekompletny charakter.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1222, art. 74 ust. 6 lit. a) rozporządzenia nr 2015/1222 oraz art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że zakres metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych został określony zbyt szeroko.
  Zakres ten nie powinien być rozszerzany na elementy sieci, których nie dotyczy transgraniczna wymiana energii elektrycznej zgodnie z art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1222 oraz art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943. Zakres ów został powiązany z innymi metodami bez żadnej podstawy prawnej.
  Zakres szerszy niż ten przewidziany w metodzie wyznaczania zdolności przesyłowych jest bezzasadny z prawnego punktu widzenia. Zakres powinien być spójny z obowiązkami i zadaniami operatorów systemów przesyłowych zgodnie z art. 74 ust. 6 lit. a) rozporządzenia nr 2015/1222. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1222, art. 74 ust. 6 lit. a) rozporządzenia nr 2015/1222 oraz art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że zakres metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych został określony zbyt szeroko.

Zakres ten nie powinien być rozszerzany na elementy sieci, których nie dotyczy transgraniczna wymiana energii elektrycznej zgodnie z art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1222 oraz art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943. Zakres ów został powiązany z innymi metodami bez żadnej podstawy prawnej.

Zakres szerszy niż ten przewidziany w metodzie wyznaczania zdolności przesyłowych jest bezzasadny z prawnego punktu widzenia. Zakres powinien być spójny z obowiązkami i zadaniami operatorów systemów przesyłowych zgodnie z art. 74 ust. 6 lit. a) rozporządzenia nr 2015/1222.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący błędu przy stosowaniu art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na ustalenie jednolitego i wspólnego progu dla przepływów kołowych dla wszystkich operatorów systemów przesyłowych w podstawowym regionie wyznaczania zdolności przesyłowych. Nie ma podstaw, aby uzasadnić i wyjaśnić to, że wspólny i jednolity próg ma mieć zastosowanie do wszystkich granic obszaru rynkowego, podczas gdy krajowe systemy przesyłowe są różne i wzajemnie połączone. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący błędu przy stosowaniu art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na ustalenie jednolitego i wspólnego progu dla przepływów kołowych dla wszystkich operatorów systemów przesyłowych w podstawowym regionie wyznaczania zdolności przesyłowych. Nie ma podstaw, aby uzasadnić i wyjaśnić to, że wspólny i jednolity próg ma mieć zastosowanie do wszystkich granic obszaru rynkowego, podczas gdy krajowe systemy przesyłowe są różne i wzajemnie połączone.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji będącej podstawową zasadą prawa Unii oraz art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że w metodzie przy określaniu obciążenia kosztami przyznano pierwszeństwo ograniczeniom przesyłowym powodowanym przepływami kołowymi.
  Ograniczenia przesyłowe powodowane przez przepływy wewnętrzne i te powodowane przez przepływy kołowe powinny być traktowane w ramach metody jednakowo. Umieszczenie przepływów kołowych na pierwszym miejscu w wykazie priorytetów odnoszących się do przepływów zanieczyszczających, które spowodowały ograniczenia przesyłowe, nie stanowi dla operatorów dobrej zachęty do zarządzania tymi ograniczeniami.
  Komisja Odwoławcza ACER odrzuciła dowody przedstawione przez skarżącą bez żadnego uzasadnienia.
  Priorytetowe traktowanie przepływów kołowych dyskryminuje operatorów systemów przesyłowych, którzy dokonali inwestycji wymaganych do rozwoju ich sieci, ponieważ owi operatorzy mogą być karani za pozostałe przepływy kołowe, za które mogą być odpowiedzialni. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji będącej podstawową zasadą prawa Unii oraz art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że w metodzie przy określaniu obciążenia kosztami przyznano pierwszeństwo ograniczeniom przesyłowym powodowanym przepływami kołowymi.

Ograniczenia przesyłowe powodowane przez przepływy wewnętrzne i te powodowane przez przepływy kołowe powinny być traktowane w ramach metody jednakowo. Umieszczenie przepływów kołowych na pierwszym miejscu w wykazie priorytetów odnoszących się do przepływów zanieczyszczających, które spowodowały ograniczenia przesyłowe, nie stanowi dla operatorów dobrej zachęty do zarządzania tymi ograniczeniami.

Komisja Odwoławcza ACER odrzuciła dowody przedstawione przez skarżącą bez żadnego uzasadnienia.

Priorytetowe traktowanie przepływów kołowych dyskryminuje operatorów systemów przesyłowych, którzy dokonali inwestycji wymaganych do rozwoju ich sieci, ponieważ owi operatorzy mogą być karani za pozostałe przepływy kołowe, za które mogą być odpowiedzialni.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący błędu przy stosowaniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że uznano, iż metoda powinna obejmować koszty ponoszone przez państwa członkowskie w ramach ich planów działania.
  Koszty ponoszone przez państwa członkowskie w ramach ich planów działania powinny być wyłączone z metody. Metoda powinna określać szczegółowe zasady traktowania tych kosztów. Argumentacja Komisji Odwoławczej jest wewnętrznie niespójna z technicznego punktu widzenia. Nie odpowiedziała ona na argument skarżącej dotyczący niemożności rozróżnienia kosztów ponoszonych w celu udostępnienia międzyobszarowych zdolności przesyłowych od kosztów ponoszonych w innych celach. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący błędu przy stosowaniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że uznano, iż metoda powinna obejmować koszty ponoszone przez państwa członkowskie w ramach ich planów działania.

Koszty ponoszone przez państwa członkowskie w ramach ich planów działania powinny być wyłączone z metody. Metoda powinna określać szczegółowe zasady traktowania tych kosztów. Argumentacja Komisji Odwoławczej jest wewnętrznie niespójna z technicznego punktu widzenia. Nie odpowiedziała ona na argument skarżącej dotyczący niemożności rozróżnienia kosztów ponoszonych w celu udostępnienia międzyobszarowych zdolności przesyłowych od kosztów ponoszonych w innych celach.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/33 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/33

---

Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Hesse / EUIPO – Wedl & Hofmann (Testa Rossa)

(Sprawa T-451/21)

(2021/C 368/49)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Kurt Hesse (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt M. Krogmann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wedl & Hofmann GmbH (Mils/Hall w Tyrolu, Austria)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Testa Rossa – zgłoszenie nr 13 019 047

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 maja 2021 r. w sprawie R 878/2020-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby oddalić sprzeciw również w odniesieniu do następujących towarów:
  klasa 7 – krajalnice do chleba; urządzenia do tarcia warzyw; młynki do kawy (oprócz ręcznych); miksery elektryczne; młynki domowe elektryczne;
  klasa 21 – przybory do użytku w gospodarstwie domowym; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby oddalić sprzeciw również w odniesieniu do następujących towarów:

klasa 7 – krajalnice do chleba; urządzenia do tarcia warzyw; młynki do kawy (oprócz ręcznych); miksery elektryczne; młynki domowe elektryczne;

klasa 21 – przybory do użytku w gospodarstwie domowym;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/34 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/34

---

Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Thomas Henry / EUIPO (MATE MATE)

(Sprawa T-452/21)

(2021/C 368/50)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Thomas Henry GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: O. Spieker, A. Schönfleisch, N. Willich i D. Mienert)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MATE MATE – zgłoszenie nr 18 091 934

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 maja 2021 r. w sprawie R 406/2021-1

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/35 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/35

---

Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – UniCredit i UniCredit Bank/Komisja

(Sprawa T-453/21)

(2021/C 368/51)

Język postępowania: angielski

Strony

Skarżący: UniCredit SpA (Rzym, Włochy), UniCredit Bank AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci I. Vandenborre, S. Dionnet, M. Siragusa, G. Rizza i B. Massella Ducci Teri)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

| — | stwierdzenie w całości lub w części decyzji Komisji C(2021) 3489 final z dnia 20 maja 2021 r. w sprawie COMP/AT.40324 – Europejskie obligacje skarbowe (zwanej dalej „decyzją”), na mocy której stwierdzono, że uczestnicząc od dnia 9 września 2011 r. do dnia 28 listopada 2011 r. w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze europejskich obligacji skarbowych, skarżący naruszyli art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG oraz uchylenie nałożonej grzywny; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie w całości lub w części decyzji Komisji C(2021) 3489 final z dnia 20 maja 2021 r. w sprawie COMP/AT.40324 – Europejskie obligacje skarbowe (zwanej dalej „decyzją”), na mocy której stwierdzono, że uczestnicząc od dnia 9 września 2011 r. do dnia 28 listopada 2011 r. w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze europejskich obligacji skarbowych, skarżący naruszyli art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG oraz uchylenie nałożonej grzywny;

| — | tytułem ewentualnym znaczące obniżenie kwoty nałożonej grzywny w ramach przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym znaczące obniżenie kwoty nałożonej grzywny w ramach przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania; |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania;

| — | nakazanie Komisji, w ramach środków organizacji postępowania lub postępowania dowodowego, złożenia nieopatrzonych klauzulą poufności uwag przedstawionych przez stronę trzecią Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji w dochodzeniu AT.40324 po pisemnym przedstawieniu zarzutów i przesłuchaniu, tak aby uwagi te mogły zostać załączone do akt sprawy. |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji, w ramach środków organizacji postępowania lub postępowania dowodowego, złożenia nieopatrzonych klauzulą poufności uwag przedstawionych przez stronę trzecią Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji w dochodzeniu AT.40324 po pisemnym przedstawieniu zarzutów i przesłuchaniu, tak aby uwagi te mogły zostać załączone do akt sprawy.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą jedenaście zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ Komisja w decyzji nie zdefiniowała należycie właściwego rynku lub właściwych rynków. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ Komisja w decyzji nie zdefiniowała należycie właściwego rynku lub właściwych rynków.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący tego, że Komisja błędnie stwierdziła, iż UniCredit brał udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu na rynku głównym, podczas gdy trader UniCredit nie prowadził negocjacji na tym rynku. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący tego, że Komisja błędnie stwierdziła, iż UniCredit brał udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu na rynku głównym, podczas gdy trader UniCredit nie prowadził negocjacji na tym rynku.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący tego, że wniosek Komisji, zgodnie z którym UniCredit brał udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu, które polegało na ograniczeniu konkurencji ze względu na cel, nie znajduje poparcia w pochodzących z tamtego okresu dowodach i nie został wystarczająco uzasadniony. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący tego, że wniosek Komisji, zgodnie z którym UniCredit brał udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu, które polegało na ograniczeniu konkurencji ze względu na cel, nie znajduje poparcia w pochodzących z tamtego okresu dowodach i nie został wystarczająco uzasadniony.

| 4. | Zarzut czwarty, dotyczący tego, że Komisja błędnie ustaliła udział UniCredit w ograniczeniu konkurencji ze względu na cel bez przeanalizowania potencjalnego wpływu jego zachowania na rynku wtórnym. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, dotyczący tego, że Komisja błędnie ustaliła udział UniCredit w ograniczeniu konkurencji ze względu na cel bez przeanalizowania potencjalnego wpływu jego zachowania na rynku wtórnym.

| 5. | Zarzut piąty, dotyczący tego, że Komisja błędnie ustaliła udział UniCredit w ograniczeniu konkurencji ze względu na cel bez przeanalizowania kontekstu gospodarczego. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, dotyczący tego, że Komisja błędnie ustaliła udział UniCredit w ograniczeniu konkurencji ze względu na cel bez przeanalizowania kontekstu gospodarczego.

| 6. | Zarzut szósty, dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd w ocenie stanu faktycznego w odniesieniu do czasu udziału skarżących w podnoszonym kartelu. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd w ocenie stanu faktycznego w odniesieniu do czasu udziału skarżących w podnoszonym kartelu.

| 7. | Zarzut siódmy, dotyczący tego, że zastosowana w decyzji metoda ustalenia grzywny jest błędna, ponieważ Komisja: i) użyła błędnego wskaźnika zastępczego w celu obliczenia wartości sprzedaży; ii) nie wykorzystała najlepszych dostępnych danych do określenia kwoty grzywny; iii) nie oceniła właściwego charakteru innych danych dostarczonych przez UniCredit; oraz iv) nie dopełniła swego obowiązku uzasadnienia. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy, dotyczący tego, że zastosowana w decyzji metoda ustalenia grzywny jest błędna, ponieważ Komisja: i) użyła błędnego wskaźnika zastępczego w celu obliczenia wartości sprzedaży; ii) nie wykorzystała najlepszych dostępnych danych do określenia kwoty grzywny; iii) nie oceniła właściwego charakteru innych danych dostarczonych przez UniCredit; oraz iv) nie dopełniła swego obowiązku uzasadnienia.

| 8. | Zarzut ósmy, dotyczący tego metoda zastosowana przez Komisję do obliczenia wskaźnika zastępczego wartości sprzedaży stron jest oczywiście nieracjonalna i niewłaściwa z punktu widzenia deklarowanego celu, ponieważ nie odzwierciedla w sposób prawidłowy relatywnej wagi UniCredit i innych stron w podnoszonym naruszeniu. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy, dotyczący tego metoda zastosowana przez Komisję do obliczenia wskaźnika zastępczego wartości sprzedaży stron jest oczywiście nieracjonalna i niewłaściwa z punktu widzenia deklarowanego celu, ponieważ nie odzwierciedla w sposób prawidłowy relatywnej wagi UniCredit i innych stron w podnoszonym naruszeniu.

| 9. | Zarzut dziewiąty, dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę indywidualizacji kar, ponieważ ograniczyła zmienną część kwoty podstawowej grzywny UniCredit wyłącznie o 1 % w stosunku do innych stron. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty, dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę indywidualizacji kar, ponieważ ograniczyła zmienną część kwoty podstawowej grzywny UniCredit wyłącznie o 1 % w stosunku do innych stron.

| 10. | Zarzut dziesiąty, dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę indywidualizacji kar, ponieważ nie dostosowała w sposób znaczący kwoty podstawowej grzywny: a) na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien; lub b) w zależności od okoliczności łagodzących. W konsekwencji ostateczna kwota grzywny nie odzwierciedla obiektywnych różnic między sytuacją UniCredit a sytuacją innych stron. |
| --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty, dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę indywidualizacji kar, ponieważ nie dostosowała w sposób znaczący kwoty podstawowej grzywny: a) na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien; lub b) w zależności od okoliczności łagodzących. W konsekwencji ostateczna kwota grzywny nie odzwierciedla obiektywnych różnic między sytuacją UniCredit a sytuacją innych stron.

| 11. | Zarzut jedenasty, dotyczący tego, że nieproporcjonalna i nadmierna grzywna nałożona przez Komisję na UniCredit powinna zostać poddać korekcie w ramach przysługującego Sądowi nieograniczonego prawa orzekania. |
| --- | --- |

11.

Zarzut jedenasty, dotyczący tego, że nieproporcjonalna i nadmierna grzywna nałożona przez Komisję na UniCredit powinna zostać poddać korekcie w ramach przysługującego Sądowi nieograniczonego prawa orzekania.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/36 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/36

---

Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – G-Core Innovations / EUIPO – Coretransform (G CORELABS)

(Sprawa T-454/21)

(2021/C 368/52)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: G-Core Innovations Sàrl (Contern, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Axel Karnøe Søndergaard)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Coretransform GmbH (Berlin, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „G CORELABS” w kolorach pomarańczowym, czerwonym, srebrnym, czarnym i szarym – zgłoszenie nr 14 955 017

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2021 r. w sprawie R 22/2021-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i dopuszczenie rejestracji znaku towarowego dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i dopuszczenie rejestracji znaku towarowego dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust 1. lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust 1. lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/37 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/37

---

Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Bank of America i Bank of America Corporation / Komisja

(Sprawa T-456/21)

(2021/C 368/53)

Język postępowania: angielski

Strony

Skarżący: Bank of America N.A. (Charlotte, Karolina Północna, Stany Zjednoczone), Bank of America Corporation (Wilmington, Karolina Północna, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Bailey, barrister, D. Liddell, solicitor, i adwokat D. Slater)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2021) 3489 final z dnia 20 maja 2021 r. w sprawie COMP/AT.40324 – Europejskie obligacje skarbowe (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2021) 3489 final z dnia 20 maja 2021 r. w sprawie COMP/AT.40324 – Europejskie obligacje skarbowe (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących; oraz

| — | nakazanie Komisji pokrycia kosztów skarżących i kosztów powstałych w związku z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji pokrycia kosztów skarżących i kosztów powstałych w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy: ustalenie Komisji, zgodnie z którym skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu, jest oparte na błędzie co do prawa lub na błędzie w ocenie przy zastosowaniu art. 101 ust. 1 TFUE. W szczególności Komisja zastosowała błędne kryterium dotyczące udziału w jednolitym i ciągłym naruszeniu; ponadto lub alternatywnie Komisja w sposób błędny zastosowała przepisy dotyczące elementów składowych jednolitego i ciągłego naruszenia do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy: ustalenie Komisji, zgodnie z którym skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu, jest oparte na błędzie co do prawa lub na błędzie w ocenie przy zastosowaniu art. 101 ust. 1 TFUE. W szczególności Komisja zastosowała błędne kryterium dotyczące udziału w jednolitym i ciągłym naruszeniu; ponadto lub alternatywnie Komisja w sposób błędny zastosowała przepisy dotyczące elementów składowych jednolitego i ciągłego naruszenia do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.

| 2. | Zarzut drugi: w okolicznościach, w których zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 zachowanie skarżących było objęte przedawnieniem, jeśli chodzi o możliwość nałożenia grzywny, Komisja błędnie przyjęła, że istnieje wystarczająco uzasadniony interes w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 w ustaleniu naruszenia wobec skarżących. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi: w okolicznościach, w których zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 zachowanie skarżących było objęte przedawnieniem, jeśli chodzi o możliwość nałożenia grzywny, Komisja błędnie przyjęła, że istnieje wystarczająco uzasadniony interes w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 w ustaleniu naruszenia wobec skarżących.

| 3. | Zarzut trzeci: Komisja naruszyła prawo do obrony, ponieważ i) ustalenia przyjęte wobec skarżących w decyzji znacząco odbiegały od podstawowych ustaleń przyjętych wobec skarżących w pisemnym zgłoszeniu zastrzeżeń; ii) Komisja nie wyjaśniła, dlaczego uznała za bezprawne kontakty wskazane wyłącznie niebezpośrednio w załączniku 1 do pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń i w załączniku 1 do decyzji; oraz iii) skarżącym nie umożliwiono ustosunkowania się do nowych kwestii podniesionych w decyzji – których nie zawierało pisemne zgłoszenie zastrzeżeń – dotyczących niektórych rozmów. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci: Komisja naruszyła prawo do obrony, ponieważ i) ustalenia przyjęte wobec skarżących w decyzji znacząco odbiegały od podstawowych ustaleń przyjętych wobec skarżących w pisemnym zgłoszeniu zastrzeżeń; ii) Komisja nie wyjaśniła, dlaczego uznała za bezprawne kontakty wskazane wyłącznie niebezpośrednio w załączniku 1 do pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń i w załączniku 1 do decyzji; oraz iii) skarżącym nie umożliwiono ustosunkowania się do nowych kwestii podniesionych w decyzji – których nie zawierało pisemne zgłoszenie zastrzeżeń – dotyczących niektórych rozmów.

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/38 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/38

---

Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – Portigon / Komisja Europejska

(Sprawa T-462/21)

(2021/C 368/54)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Portigon AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bischke, H.J. Niemeyer i F. Grossmann)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności w całości wydanej wobec Portigon AG decyzji Komisji z dnia 20 maja 2021 r. (C(2021) 3489) (AT.40324 – Europejskie obligacje skarbowe); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności w całości wydanej wobec Portigon AG decyzji Komisji z dnia 20 maja 2021 r. (C(2021) 3489) (AT.40324 – Europejskie obligacje skarbowe);

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i braku uzasadnienia






  — | Komisja nie wyjaśniła w sposób zrozumiały i nie uzasadniła prowadzonego wobec skarżącej postępowania, wobec czego naruszyła art. 296 ust. 2 TFUE; |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i braku uzasadnienia

—

Komisja nie wyjaśniła w sposób zrozumiały i nie uzasadniła prowadzonego wobec skarżącej postępowania, wobec czego naruszyła art. 296 ust. 2 TFUE;

| — | Komisja nie wystosowała do skarżącej uzupełniającego pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń, a jedynie kierowała do niej zwykłe opisy stanu faktycznego. |
| --- | --- |

—

Komisja nie wystosowała do skarżącej uzupełniającego pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń, a jedynie kierowała do niej zwykłe opisy stanu faktycznego.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady jednolitości porządku prawnego
  Wydając zaskarżoną decyzję, Komisja podważa swoją decyzję dotyczącą pomocy państwa z 2011 r. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady jednolitości porządku prawnego

Wydając zaskarżoną decyzję, Komisja podważa swoją decyzję dotyczącą pomocy państwa z 2011 r.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący niesłusznego nieskorzystania przez Komisję z przysługującego jej uznania






  — | Komisja w sposób błędny nie uwzględniła zastrzeżeń skarżącej i nie skorzystała z uznania przysługującego jej przy wydaniu decyzji. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący niesłusznego nieskorzystania przez Komisję z przysługującego jej uznania

—

Komisja w sposób błędny nie uwzględniła zastrzeżeń skarżącej i nie skorzystała z uznania przysługującego jej przy wydaniu decyzji.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący przyjęcia błędnego założenia o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia






  — | Komisja w sposób błędny przyjęła założenie o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia, które miało wykraczać poza okres przedawnienia. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący przyjęcia błędnego założenia o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia

—

Komisja w sposób błędny przyjęła założenie o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia, które miało wykraczać poza okres przedawnienia.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący błędnej oceny pod kątem art. 101 TFUE zachowania podlegającego sankcjom i braku uzasadnienia wymaganego przez art. 296 ust. TFUE






  — | Komisja oceniła wszystkie zachowania w sposób błędny jako celowe ograniczenie konkurencji. Pozornie odczuwalne skutki na rynku nie zostały przez Komisję dowiedzione. |
| --- | --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący błędnej oceny pod kątem art. 101 TFUE zachowania podlegającego sankcjom i braku uzasadnienia wymaganego przez art. 296 ust. TFUE

—

Komisja oceniła wszystkie zachowania w sposób błędny jako celowe ograniczenie konkurencji. Pozornie odczuwalne skutki na rynku nie zostały przez Komisję dowiedzione.

| — | Komisja w sposób błędny przypisała skarżącej zachowanie wcześniejszego pracownika. |
| --- | --- |

—

Komisja w sposób błędny przypisała skarżącej zachowanie wcześniejszego pracownika.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący błędnego wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego istnienie naruszenia na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1)







  — | Decyzja narusza art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, ponieważ Komisja nie ma uzasadnionego interesu w wydaniu decyzji przeciwko skarżącej. |
| --- | --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący błędnego wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego istnienie naruszenia na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1)

—

Decyzja narusza art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, ponieważ Komisja nie ma uzasadnionego interesu w wydaniu decyzji przeciwko skarżącej.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

---

| 13.9.2021 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 368/39 |
| --- | --- | --- | --- |

13.9.2021

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 368/39

---

Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Faller i in. / Komisja

(Sprawa T-464/21)

(2021/C 368/55)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Sonja Faller (Brixen, Włochy) i dalszych 74 skarżących (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wykonawczej wraz z późniejszymi ingerencjami i zmianami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi na decyzję wykonawczą Komisji Europejskiej z dnia 31 maja 2021 r. w sprawie zmiany wydanego decyzją C(2020) 9598(final) warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Comirnaty – Szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (ze zmodyfikowanymi nukleozydami)” strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy: zaskarżona decyzja wykonawcza narusza art. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 (1). Już choćby z tego powodu, że w przypadku dzieci w razie zakażenia się SARS-CoV-2 ryzyko jest bliskie zeru, dla zdrowych dzieci nie może istnieć żadna pozytywna równowaga ryzyko – korzyć. Zastosowanie omawianej eksperymentalnej substancji opartej na inżynierii genetycznej jest zatem rażąco niezgodne z prawem Unii. Ponadto WHO i Unia Europejska nie potwierdziły należycie zaistnienia sytuacji kryzysowej w rozumieniu zagrożenia dla zdrowia publicznego. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy: zaskarżona decyzja wykonawcza narusza art. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 (1). Już choćby z tego powodu, że w przypadku dzieci w razie zakażenia się SARS-CoV-2 ryzyko jest bliskie zeru, dla zdrowych dzieci nie może istnieć żadna pozytywna równowaga ryzyko – korzyć. Zastosowanie omawianej eksperymentalnej substancji opartej na inżynierii genetycznej jest zatem rażąco niezgodne z prawem Unii. Ponadto WHO i Unia Europejska nie potwierdziły należycie zaistnienia sytuacji kryzysowej w rozumieniu zagrożenia dla zdrowia publicznego.

| 2. | Zarzut drugi: zaskarżona decyzja narusza art. 4 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 ze względu na:






  — | brak pozytywnej równowagi ryzyko – korzyć w rozumieniu art. 1 pkt 28a) dyrektywy 2001/83/WE (2); |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi: zaskarżona decyzja narusza art. 4 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 ze względu na:

—

brak pozytywnej równowagi ryzyko – korzyć w rozumieniu art. 1 pkt 28a) dyrektywy 2001/83/WE (2);

| — | niespełnienie wymogu określnego w art. 4 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 507/2001 ze względu na to, że wnioskodawca prawdopodobnie nie jest w stanie dostarczyć wyczerpujących danych klinicznych; |
| --- | --- |

—

niespełnienie wymogu określnego w art. 4 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 507/2001 ze względu na to, że wnioskodawca prawdopodobnie nie jest w stanie dostarczyć wyczerpujących danych klinicznych;

| — | niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, jako że nie istnieją niezaspokojone potrzeby medyczne, które mogłyby zostać spełnione dzięki dopuszczonemu produktowi leczniczemu; |
| --- | --- |

—

niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, jako że nie istnieją niezaspokojone potrzeby medyczne, które mogłyby zostać spełnione dzięki dopuszczonemu produktowi leczniczemu;

| — | niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 507/2006. |
| --- | --- |

—

niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 507/2006.

| 3. | Zarzut trzeci: naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1394/2007 (3), dyrektywy 2001/83/WE, a także rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (4). |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci: naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1394/2007 (3), dyrektywy 2001/83/WE, a także rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (4).

| 4. | Zarzut czwarty: rażące naruszenie art. 168 i 169 TFUE, a także art. 3, 35 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty: rażące naruszenie art. 168 i 169 TFUE, a także art. 3, 35 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2006, L 92, s. 6).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie produktów leczniczych terapii zaawansowanej i zmieniające dyrektywę 2001/83/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2007, L 324, s. 121).

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).

---