----

----

I Akty, których publikacja jest obowiązkowa

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 207/2005

z dnia 7 lutego 2005 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 lutego 2005 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 7 lutego 2005 r.

W imieniu Komisji

J. M. SILVA RODRÍGUEZ

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Wsi

----

(1)Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1947/2002 (Dz.U. L 299 z 1.11.2002, str. 17).

----

ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 7 lutego 2005 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

----

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2081/2003 (Dz.U. L 313 z 28.11.2003, str. 11). Kod „999” odpowiada „innym pochodzeniom”.

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 208/2005

z dnia 4 lutego 2005 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń żywności (1), w szczególności jego art. 2 ust. 3,

po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 2005 r.

Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do produktów wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 kwietnia 2005 r. zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami. Obowiązek udowodnienia, kiedy produkty zostały wprowadzone na rynek, spoczywa na podmiocie branży żywnościowej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 4 lutego 2005 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 37 z 13.2.1993, str. 1. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

(2)Dz.U. L 77 z 16.3.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 684/2004 (Dz.U. L 106 z 15.4.2004, str. 6).

(3)Dz.U. L 175 z 4.7.1991, str. 35. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/14/WE (Dz.U. L 41 z 14.2.2003, str. 37).

(4)Dz.U. L 49 z 28.2.1996, str. 17. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/13/WE (Dz.U. L 41 z 14.2.2003, str. 33).

----

ZAŁĄCZNIK

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001 dodaje się sekcję 7 w brzmieniu:

„Sekcja 7: Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA)

----

(1)  Patrz 15 niniejszego Dziennika Urzędowego.

(2)  Benzo(a)piren, dla którego wyszczególniono maksymalne dopuszczalne poziomy, jest stosowany jako marker występowania WWA i ich efektu rakotwórczego. Środki te zapewniają zatem pełną harmonizację WWA w wyszczególnionej żywności we wszystkich Państwach Członkowskich. Komisja podda analizie maksymalne dopuszczalne poziomy WWA w wyszczególnionych kategoriach produktów spożywczych do dnia 1 kwietnia 2007 r., uwzględniając postęp naukowy i wiedzę technologiczną na temat występowania benzo(a)pirenu i innych rakotwórczych WWA w żywności.

(3)  Masło kakaowe jest poza tą kategorią, do czasu zakończenia badań na obecność benzo(a)pirenu w maśle kakaowym. Przegląd tej derogacji nastąpi przed dniem 1 kwietnia 2007 r.

(4)  Produkty dla niemowląt i produkty zbożowe przetworzone przeznaczone dla niemowląt i małych dzieci, o których mowa w art. 1 dyrektywy 96/5/WE. Maksymalny dopuszczalny poziom odnosi się do produktu w postaci wprowadzanej do obrotu handlowego.

(5)  Preparaty do początkowego żywienia niemowląt i preparaty do dalszego żywienia niemowląt, o których mowa w art. 1 dyrektywy 91/321/EWG. Maksymalny dopuszczalny poziom odnosi się do produktu w postaci wprowadzanej do obrotu handlowego.

(6)  Produkty dietetyczne do specjalnych celów medycznych, o których mowa w art. 1 ust. 2 dyrektywy 1999/21/WE. Maksymalny dopuszczalny poziom odnosi się do produktu w postaci wprowadzanej do obrotu handlowego.

(7)  Ryby i produkty rybołówstwa, o których mowa w kategorii b), c) i f) wykazu w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.

(8)  Ryby, o których mowa w kategorii a) listy w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 209/2005

z dnia 7 lutego 2005 r.

ustanawiające wykaz wyrobów włókienniczych, dla których dowód pochodzenia nie jest wymagany przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu we Wspólnocie

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1541/98 z dnia 13 lipca 1998 r. w sprawie dowodu pochodzenia niektórych wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej i dopuszczanych do swobodnego obrotu we Wspólnocie oraz w sprawie warunków przyjęcia takiego dowodu (1), w szczególności jego art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Dopuszczenie do swobodnego obrotu wyrobów włókienniczych wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia nie wymaga przedstawienia żadnego dowodu pochodzenia.

Artykuł 2

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2579/98 zostaje uchylone.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 7 lutego 2005 r.

W imieniu Komisji

László KOVÁCS

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 202 z 18.7.1998, str. 11.

(2)Dz.U. L 322 z 1.12.1998, str. 27.

----

ZAŁĄCZNIK

WYKAZ WYROBÓW WŁÓKIENNICZYCH

----

----

DYREKTYWA KOMISJI 2005/10/WE

z dnia 4 lutego 2005 r.

ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli poziomów benzo[a]pirenu w środkach spożywczych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analiz w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (1), w szczególności jej art. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby pobieranie próbek w celu urzędowej kontroli poziomów benzo[a]pirenu w środkach spożywczych było prowadzone zgodnie z metodami opisanymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby przygotowanie próbek i metody analiz stosowane w celu urzędowej kontroli poziomów benzo[a]pirenu w środkach spożywczych spełniały kryteria opisane w załączniku II do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 3

Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, w ciągu 12 miesięcy od publikacji niniejszej dyrektywy, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 4 lutego 2005 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 372 z 31.12.1985, str. 50. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

(2)Dz.U. L 77 z 16.3.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 208/2005 (Patrz: str. 3 niniejszego Dziennika Urzędowego).

(3)Dz.U. L 290 z 24.11.1993, str. 14. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.

----

ZAŁĄCZNIK I

METODY POBIERANIA PRÓBEK W CELU URZĘDOWEJ KONTROLI POZIOMÓW BENZO[A]PIRENU W ŚRODKACH SPOŻYWCZYCH

1.   Cel i zakres

Próbki przeznaczone do urzędowej kontroli poziomów zawartości benzo[a]pirenu w środkach spożywczych są pobierane zgodnie z metodami opisanymi poniżej. Otrzymane w ten sposób próbki połączone uważa się za reprezentatywne dla partii. Ocena zgodności partii z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami przyjętymi w rozporządzeniu (WE) nr 466/2001 dokonywana jest na podstawie poziomów określonych w próbkach laboratoryjnych.

2.   Definicje

„Partia”: możliwa do zidentyfikowania ilość produktu spożywczego dostarczona w jednym terminie, dla której urzędowo stwierdzono, że posiada te same wspólne cechy, takie jak: pochodzenie, odmiana, rodzaj opakowania, pakowacz, nadawca lub oznakowanie.

„Podpartia”: część dużej partii wskazana w celu zastosowania metody pobierania próbek na tej wydzielonej części. Każda część partii musi być fizycznie wyodrębniona i możliwa do zidentyfikowania.

„Próbka pierwotna”: ilość materiału pobrana z jednego miejsca partii lub podpartii.

„Próbka połączona”: próbka otrzymana przez połączenie wszystkich próbek pierwotnych pobranych z partii lub podpartii.

„Próbka laboratoryjna”: próbka przeznaczona do badania laboratoryjnego.

3.   Postanowienia ogólne

3.1.   Personel

Próbki pobierane są przez upoważnione osoby, zgodnie z przepisami Państw Członkowskich.

3.2.   Materiał

Z każdej partii podlegającej badaniu należy pobrać odrębne próbki.

3.3.   Wymagane środki ostrożności

W trakcie pobierania i przygotowywania próbek należy podjąć środki ostrożności zapobiegające wszelkim zmianom, które mogą mieć wpływ na zawartość benzo[a]pirenu, niekorzystnie oddziaływać na wynik oznaczenia analitycznego lub spowodować, że próbki połączone nie będą reprezentatywne.

3.4.   Próbki pierwotne

W miarę możliwości próbki pierwotne powinny być pobierane z różnych miejsc partii lub podpartii. Odstępstwo od tej zasady należy odnotować w protokole.

3.5.   Przygotowanie próbki połączonej

Próbka połączona powstaje przez połączenie wszystkich próbek pierwotnych. Próbka połączona zostaje ujednorodniona w laboratorium, o ile nie jest to sprzeczne z pkt 3.6.

3.6.   Kontrpróbki do badań laboratoryjnych

Kontrpróbki do badań laboratoryjnych w celu sprawdzenia zgodności z przepisami, dla potrzeb obrotu handlowego i arbitrażu, wyodrębnia się z ujednorodnionej próbki połączonej, jeżeli nie koliduje to z przepisami Państw Członkowskich w zakresie pobierania próbek.

3.7.   Pakowanie i transport próbek

Każdą próbkę należy umieścić w czystym pojemniku wykonanym z chemicznie obojętnego materiału, zapewniającym odpowiednią ochronę przed zanieczyszczeniem i uszkodzeniem w czasie transportu. Należy podjąć wszelkie niezbędne środki ostrożności w celu uniknięcia zmian w składzie próbek, jakie mogłyby wystąpić podczas transportu lub przechowywania

3.8.   Pieczętowanie i etykietowanie próbek

Każdą próbkę przeznaczoną do urzędowej kontroli zamyka się i pieczętuje w miejscu pobrania próbek oraz etykietuje w sposób umożliwiający jej identyfikację zgodnie z obowiązującymi przepisami Państwa Członkowskiego.

Dla każdej pobranej próbki sporządza się protokół umożliwiający jednoznaczną identyfikację każdej partii, w którym podaje się datę oraz miejsce pobrania próbek wraz z dodatkowymi informacjami, pomocnymi dla analityka.

4.   Plany pobierania próbek

Należy stosować taką metodę pobierania próbek, która gwarantuje, że próbka połączona jest reprezentatywna dla kontrolowanej partii.

4.1.   Liczba próbek pierwotnych

W przypadku olejów, dla których można założyć równomierny rozkład benzo[a]pirenu w partii, wystarczy pobrać z danej partii trzy próbki pierwotne, które stanowią próbkę połączoną. Należy wskazać numer partii. W przypadku oliwy z oliwek lub oliwy z wytłoków oliwnych dalsze informacje dotyczące pobierania próbek zawiera rozporządzenie Komisji (WE) nr 1989/2003 (1).

W przypadku innych produktów minimalna liczba próbek pierwotnych, które należy pobrać z danej partii, powinna być zgodna z tabelą 1. Próbki pierwotne powinny mieć zbliżoną masę, nie mniejszą niż 100 g każda, co daje masę próbki połączonej nie mniejszą niż 300 g (patrz pkt 3.5).

TABELA 1

Minimalna liczba próbek pierwotnych, jakie należy pobrać z partii

W przypadku partii składających się z pojedynczych opakowań liczbę opakowań, które mają być pobrane w celu utworzenia próbki połączonej, podano w tabeli 2.

TABELA 2

Liczba opakowań (próbek pierwotnych) pobieranych w celu utworzenia próbki połączonej w przypadku, gdy partia składa się z pojedynczych opakowań

4.2.   Pobieranie próbek z obrotu detalicznego

Jeżeli to możliwe, pobieranie próbek środków spożywczych z obrotu detalicznego powinno być wykonywane zgodnie z powyższymi zasadami pobierania próbek. Jeżeli nie jest to możliwe, można zastosować inne skuteczne procedury pobierania próbek z obrotu detalicznego, pod warunkiem że zapewniają one odpowiednią reprezentatywność ocenianej partii.

5.   Zgodność partii lub podpartii ze specyfikacją

Laboratorium kontrolne bada próbkę laboratoryjną pobraną w celu sprawdzenia zgodności z przepisami, powtarzając analizę w przypadku gdy wynik pierwszej analizy jest o mniej niż 20 % niższy lub wyższy od dopuszczalnego maksymalnego poziomu i w tym przypadku oblicza średnią z uzyskanych wyników.

Partia zostaje przyjęta, jeżeli wynik pierwszej analizy lub, w przypadku konieczności przeprowadzenia powtórnej analizy, jeżeli średnia wartość uzyskanych wyników nie przekracza odpowiedniego maksymalnego dopuszczalnego poziomu (określonego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 466/2001), z uwzględnieniem niepewności pomiaru oraz korekty o odzysk.

Jeżeli wynik pierwszej analizy lub, w przypadku konieczności przeprowadzenia powtórnej analizy, jeżeli średnia wartość uzyskanych wyników przekracza maksymalny dopuszczalny poziom w sposób niekwestionowany, przy uwzględnieniu niepewności pomiaru i korekty o odzysk, dana partia jest niezgodna z maksymalnym dopuszczalnym poziomem (określonym w rozporządzeniu (WE) nr 466/2001).

----

(1)Dz.U. L 295 z 13.11.2003, str. 57.

----

ZAŁĄCZNIK II

PRZYGOTOWANIE PRÓBEK I KRYTERIA DLA METOD ANALITYCZNYCH STOSOWANYCH DO URZĘDOWEJ KONTROLI POZIOMÓW BENZO[A]PIRENU W ŚRODKACH SPOŻYWCZYCH

1.   Środki ostrożności i ogólne wytyczne dotyczące benzo[a]pirenu w próbkach żywności

Podstawowym wymaganiem jest uzyskanie reprezentatywnej i jednorodnej próbki laboratoryjnej bez wprowadzenia wtórnych zanieczyszczeń.

Analityk powinien zapewnić, aby próbki nie uległy zanieczyszczeniu w trakcie ich przygotowywania. Pojemniki przed użyciem należy przemyć acetonem lub heksanem o wysokiej czystości (stopnia cz.d.a. (p.A.), HLPC lub równorzędnej), aby zminimalizować ryzyko zanieczyszczenia. W miarę możliwości aparatura wchodząca w kontakt z próbką winna być wykonana z chemicznie obojętnego materiału, np. aluminium, szkła lub stali nierdzewnej polerowanej. Należy unikać tworzyw sztucznych, takich jak polipropylen, politetrafluoroetylen (PTFE) itp., gdyż może zachodzić adsorpcja analitu na tych materiałach.

Cały materiał próbki dostarczonej do laboratorium musi być wykorzystany do przygotowania materiału do badań. Jedynie dokładnie zhomogenizowane próbki dają powtarzalne wyniki.

Istnieje wiele dających dobre wyniki szczegółowych procedur przygotowywania próbek.

2.   Przygotowanie próbki po dostarczeniu do laboratorium

Całą próbkę połączoną należy drobno zemleć, w miarę potrzeby, i starannie wymieszać, stosując proces, który pozwoli osiągnąć całkowitą homogenizację.

3.   Podział próbek w celu sprawdzenia zgodności z przepisami i dla potrzeb arbitrażu

Kontrpróbki do sprawdzenia zgodności z przepisami, dla potrzeb obrotu handlowego (obrony) i arbitrażu, wyodrębnia się z ujednorodnionego materiału, jeżeli nie koliduje to z przepisami Państw Członkowskich w zakresie pobierania próbek.

4.   Metody analiz stosowane przez laboratorium i wymagania dotyczące ich kontroli w laboratorium

4.1.   Definicje

Poniżej podano szereg najczęściej używanych definicji, które powinno stosować laboratorium:

4.2.   Wymagania ogólne

Metody analiz używane do celów kontroli żywności muszą być zgodne z wymaganiami pkt 1 i 2 załącznika do dyrektywy Rady 85/591/EWG.

4.3.   Wymagania szczegółowe

Jeżeli na poziomie wspólnotowym nie zaleca się stosowania określonych metod oznaczania zawartości benzo[a]pirenu w żywności, laboratoria mogą wybrać każdą zwalidowaną metodę spełniającą kryteria sprawności wskazane w tabeli. Walidacja powinna, jeśli to możliwe, obejmować certyfikowany materiał odniesienia.

TABELA

Kryteria sprawności metod analitycznych w przypadku benzo[a]pirenu

4.3.1.   Kryteria sprawności – sposób wyrażania niepewności z zastosowaniem funkcji

Niemniej jednak do oceny przydatności metody analitycznej do zastosowania w laboratorium można zastosować także podejście oparte na niepewności. Laboratorium może stosować metodę, która zapewni uzyskanie wyników z maksymalną niepewnością standardową. Maksymalną niepewność standardową można obliczyć za pomocą następującego wzoru:

gdzie:

Jeśli metoda analityczna zapewnia uzyskanie wyników z niepewnością pomiarów niższą od maksymalnej niepewności standardowej, będzie ona równie odpowiednia jak ta, która spełnia kryteria sprawności podane w tabeli.

4.4.   Obliczanie odzysku i przedstawianie wyników

Wynik analizy podaje się w postaci skorygowanej lub nieskorygowanej o wartość odzysku. Należy przedstawić sposób podawania wyników oraz wartość odzysku. Do oceny zgodności ze specyfikacją należy stosować wynik analizy skorygowany o odzysk (patrz: załącznik I pkt 5).

Analitycy powinni zapoznać się z „Raportem Komisji Europejskiej na temat związku między wynikami analiz, niepewnością pomiaru, współczynnikami odzysku i przepisami ustawodawstwa UE w dziedzinie żywności” (European Commission Report on the relationship between analytical results, the measurement of uncertainty, recovery factors and the provisions in EU food legislation) (2).

Wynik analizy musi być podawany jako x +/- U, gdzie x jest wynikiem analizy, a U jest niepewnością pomiaru.

4.5.   Normy jakości w laboratorium

Laboratoria muszą przestrzegać przepisów dyrektywy 93/99/EWG.

4.6.   Inne kwestie do rozważenia przez analityków

Badania biegłości

Uczestnictwo w odpowiednich programach badań biegłości, zgodnych z dokumentem „International Harmonised Protocol for the Proficiency Testing of (Chemical) Analytical Laboratories” („Międzynarodowy zharmonizowany protokół dotyczący badań biegłości w chemicznych laboratoriach analitycznych”) (3), opracowanym pod auspicjami IUPAC/ISO/AOAC.

Wewnętrzna kontrola jakości

Laboratoria powinny być w stanie wykazać, że posiadają wewnętrzne procedury kontroli jakości. Przykładem takich procedur jest dokument „ISO/AOAC/IUPAC Guidelines on Internal Quality Control in Analytical Chemistry Laboratories” („Wytyczne w sprawie wewnętrznej kontroli jakości w chemicznych laboratoriach analitycznych”)(4).

BIBLIOGRAFIA

----

II Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

Komisja

----

DECYZJA KOMISJI

z dnia 2 lutego 2005 r.

zmieniająca załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN)

(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 188)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2005/107/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury (1), w szczególności jej art. 5 i 6,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji 2002/308/WE wprowadza się następujące zmiany:

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 2 lutego 2005 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 46 z 19.2.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 1).

(2)Dz.U. L 106 z 23.4.2002, str. 28. Decyzja ostatnia zmieniona decyzją 2004/850/WE (Dz.U. L 368 z 15.12.2004, str. 28).

(3)Dz.U. L 220 z 3.9.2003, str. 8. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2004/328/WE (Dz.U. L 104 z 8.4.2004, str. 129).

----

ZAŁĄCZNIK I

„ZAŁĄCZNIK I

STREFY ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO CHORÓB RYB: WIRUSOWEJ POSOCZNICY KRWOTOCZNEJ (VHS) LUB ZAKAŹNEJ MARTWICY UKŁADU KRWIOTWÓRCZEGO (IHN)

1.A.   STREFY (1) W DANII ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS

1.B.   STREFY W DANII ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO IHN

2.   STREFY W NIEMCZECH ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

2.1.   BADENIA-WIRTEMBERGIA (3)

3.   STREFY W HISZPANII ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

3.1.   REGION: AUTONOMICZNY REGION ASTURII

Strefy kontynentalne

Strefy przybrzeżne

3.2.   REGION: AUTONOMICZNY REGION GALICJI

Strefy kontynentalne

Strefy przybrzeżne

3.3.   REGION: AUTONOMICZNY REGION ARAGONII

Strefy kontynentalne

Pozostałe cieki wodne Regionu Aragonii uważa się za strefy buforowe.

3.4.   REGION: AUTONOMICZNY REGION NAWARRY

Strefy kontynentalne

Pozostałe cieki wodne Regionu Nawarry uważa się za strefy buforowe.

3.5.   REGION: AUTONOMICZNY REGION KASTYLII I LEÓN

Strefy kontynentalne

Pozostałe cieki wodne Autonomicznej Wspólnoty Kastylii i León uważane są za strefy buforowe.

3.6.   REGION: AUTONOMICZNY REGION KANTABRII

Strefy kontynentalne

Strefy połowów morskich rzek Gandarillas, Escudo, Miera y Campiazo są uważane za strefy buforowe.

Strefy przybrzeżne

3.7.   REGION: AUTONOMICZNY REGION LA RIOJA

Strefy kontynentalne

Obszar zlewiska rzeki Ebro, od źródła rzeki do tamy Mequinenza w Regionie Aragonii.

4.A.   STREFY WE FRANCJI ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

4.A.1.   ADOUR-GARONNE

Strefy połowów

Obszary przybrzeżne

4.A.2.   LOIRE-BRETANIA

Strefy kontynentalne

Obszary przybrzeżne

4.A.3.   SEINE-NORMANDIA

Strefy kontynentalne

4.A.4.   REGION AKWITANII

Obszary zlewisk

4.A.5.   MIDI-PYRENEES

Strefy połowów

4.A.6.   L’AIN

4.B.   STREFY WE FRANCJI ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS

4.B.1.   LOIRE-BRETANIA

Strefy kontynentalne

4.C.   STREFY WE FRANCJI ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO IHN

4.C.1.   LOIRE-BRETANIA

Strefy kontynentalne

5.A.   STREFY W IRLANDII ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS

5.B.   STREFY W IRLANDII ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO IHN

6.A.   STREFY WE WŁOSZECH ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

6.A.1.   REGION TRENTINO ALTO ADIGE, AUTONOMICZNA PROWINCJA TRENTO

Strefy kontynentalne

6.A.2.   REGION LOMBARDII, PROWINCJA BRESCIA

Strefy kontynentalne

6.A.3.   REGION UMBRII

6.A.4.   REGION VENETO

Strefy kontynentalne

6.A.5.   REGION TOSKANII

Strefy kontynentalne

6.A.6.   REGION UMBRII

Strefy kontynentalne

6.B.   STREFY WE WŁOSZECH ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS

6.B.1.   REGION TRENTINO ALTO ADIGE, AUTONOMICZNA PROWINCJA TRENTO

Strefy kontynentalne

6.C.   STREFY WE WŁOSZECH ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO IHN

6.C.1.   REGION UMBRII, PROWINCJA PERUGII

6.C.2.   REGION TRENTINO ALTO ADIGE, AUTONOMICZNA PROWINCJA TRENTO

7.A.   STREFY W SZWECJI ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS

7.B.   STREFY W SZWECJI ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO IHN

8.   STREFY W ZJEDNOCZONYM KRÓLESTWIE, NA WYSPACH NORMANDZKICH I NA WYSPIE MAN ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

----

(1)  Obszary zlewisk oraz obszary przybrzeżne do nich należące.

(2)  W tym wszystkie lądowe i przybrzeżne strefy na jej terytorium.

(3)  Części obszarów zlewisk wodnych.

(4)  W tym wszystkie lądowe i przybrzeżne strefy na jej terytorium.

(5)  W tym wszystkie lądowe i przybrzeżne strefy na jej terytorium.

----

ZAŁĄCZNIK II

„ZAŁĄCZNIK II

STREFY ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO CHORÓB RYB: WIRUSOWEJ POSOCZNICY KRWOTOCZNEJ (VHS) LUB ZAKAŹNEJ MARTWICY UKŁADU KRWIOTWÓRCZEGO (IHN)

1.   HODOWLE RYB W BELGII ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

2.   HODOWLE RYB W DANII ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

3.A.   HODOWLE RYB W NIEMCZECH ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

3.A.1.   DOLNA SAKSONIA

3.A.2.   TURYNGIA

3.A.3.   BADENIA-WIRTEMBERGIA

3.A.4.   NADRENIA-PÓŁNOCNA WESTFALIA

3.A.5.   BAWARIA

3.A.6.   SAKSONIA

3.A.7.   HESJA

3.A.8.   SZLEZWIK-HOLSZTYN

3.B.   HODOWLE RYB W NIEMCZECH ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO IHN

3.B.1.   TURYNGIA

4.   HODOWLE RYB W HISZPANII ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

4.1.   REGION: AUTONOMICZNY REGION ARAGONII

4.2.   REGION: AUTONOMICZNY REGION ANDALUZJI

5.A.   HODOWLE RYB WE FRANCJI ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

5.A.1.   ADOUR-GARONA

5.A.2.   ARTOIS-PIKARDIA

5.A.3.   AKWITANIA

5.A.4.   DRÔME

5.A.5.   PÓŁNOCNA NORMANDIA

5.A.6.   LOIRE-BRETANIA

5.A.7.   REN-MEUSE

5.A.8.   RODAN-OBSZAR ŚRÓDZIEMNOMORSKI-KORSYKA

5.A.9.   SEKWANA-NORMANDIA

5.A.10.   LANGWEDOCJA-ROUSSILLON

5.A.11.   MIDI-PYRENEES

5.A.12.   ALPES MARITIMES

5.A.13.   HAUTES ALPES

5.B.   HODOWLE RYB WE FRANCJI ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS

5.B.1.   ARTOIS-PIKARDIA

6.A.   HODOWLE RYB WE WŁOSZECH ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

6.A.1.   REGION: FRIULI VENEZIA GIULIA

Dorzecze rzeki Stella

Dorzecze rzeki Tagliamento

Dorzecze rzeki Bianco

Dorzecze rzeki Muje

6.A.2.   AUTONOMICZNA PROWINCJA TRENTO

Dorzecze Noce

Dorzecze Brenta

Dorzecze Adige

Dorzecze Sarca

6.A.3.   REGION: UMBRIA

Dolina rzeki Nera

6.A.4.   REGION: VENETO

Dorzecze Astico

Dorzecze rzeki Lietta

Dorzecze rzeki Bacchiglione

Dorzecze rzeki Brenta

Rzeka Tione w Fattolé

Dorzecze rzeki Tartaro/Tioner

Rzeka Celarda

Rzeka Molini

Rzeka Sile

6.A.5.   REGION: VALLE D’AOSTA

Dorzecze rzeki Dora Baltea

6.A.6.   REGION: LOMBARDIA

6.A.7.   REGION: TOSKANIA

Dorzecze rzeki Maresca

6.A.8.   REGION: LIGURIA

6.A.9.   REGION: PIEMONTE

6.A.10.   REGION: ABRUZZO

6.A.11.   REGION: EMILIA-ROMAGNA

7.   HODOWLE RYB W AUSTRII ZATWIERDZONE W ODNIESIENIU DO VHS I IHN

----

----

ZALECENIE KOMISJI

z dnia 4 lutego 2005 r.

w sprawie dalszego badania poziomów wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w niektórych środkach spożywczych

(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 256)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2005/108/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,

a także mając na uwadze, co następuje:

NINIEJSZYM ZALECA:

Sporządzono w Brukseli, dnia 4 lutego 2005 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 77 z 16.3.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 208/2005 (patrz: str. 3 niniejszego Dziennika Urzędowego).

(2)  Nowe informacje na temat PAH, niepodane przez Naukowy Komitet ds. Żywności, są również przydatne, jeśli mają znaczenie dla zdrowia publicznego.

----

ZAŁĄCZNIK

Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) zaliczone przez Komitet Naukowy ds. Żywności (1) do rakotwórczych, wymagające dalszych badań zawartości w niektórych środkach spożywczych:

----

Akty przyjęte na mocy Tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej

----

DECYZJA RADY 2005/109/WPZiB

z dnia 24 stycznia 2005 r.

w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej udziału Królestwa Maroka w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,

uwzględniając zalecenie Prezydencji,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Królestwem Maroka w sprawie udziału Królestwa Maroka w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja ALTHEA).

Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak, by stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 stycznia 2005 r.

W imieniu Rady

F. BODEN

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. L 252 z 28.7.2004, str. 10.

----

UMOWA

między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotycząca udziału Królestwa Maroka w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea)

UNIA EUROPEJSKA (UE),

z jednej strony, oraz

KRÓLESTWO MAROKA

z drugiej strony,

zwane dalej „Stronami”,

UWZGLĘDNIAJĄC:

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Udział w operacji

1.   Królestwo Maroka włącza się do wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi przepisami wykonawczymi.

2.   Wkład Królestwa Maroka w prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego nie narusza autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.

3.   Królestwo Maroka gwarantuje, że jego siły zbrojne i personel uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE wykonują swoją misję w zgodnie z:

4.   Siły zbrojne i personel oddelegowane do udziału w operacji przez Królestwo Maroka wykonują swoje obowiązki i postępują mając na uwadze wyłącznie interes wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.

5.   Królestwo Maroka informuje w odpowiednim czasie dowódcę operacji prowadzonej przez UE o wszelkich zmianach związanych z udziałem tego państwa w operacji.

Artykuł 2

Status sił zbrojnych

1.   Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanego przez Królestwo Maroka do wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE jest regulowany ustaleniami dotyczącymi statusu sił zbrojnych, jeżeli takie istnieją, uzgodnionymi między Unią Europejską a państwem przyjmującym.

2.   Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanego do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza Bośnią i Hercegowiną podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Królestwem Maroka.

3.   Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w ust. 1, Królestwo Maroka sprawuje jurysdykcję nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem uczestniczącym w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.

4.   Królestwo Maroka jest odpowiedzialne za reagowanie na wszelkie roszczenia związane z udziałem w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE dotyczące lub zgłoszone przez członków jego sił zbrojnych oraz personelu. Królestwo Maroka jest odpowiedzialne za podjęcie działań w szczególności o charakterze prawnym lub dyscyplinarnym, przeciwko członkom swoich sił zbrojnych oraz personelu, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

5.   Królestwo Maroka zobowiązuje się do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw uczestniczących w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.

6.   Unia Europejska zobowiązuje się do zobowiązania Państw Członkowskich do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w związku z udziałem Królestwa Maroka w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez Unię Europejską oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.

Artykuł 3

Informacje niejawne

1.   Królestwo Maroka podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. (4) oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym dowódcę operacji UE.

2.   W przypadku gdy UE i Królestwo Maroka zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa w odniesieniu do wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.

Artykuł 4

Układ podporządkowania

1.   Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE podlegają w pełni swoim władzom krajowym.

2.   Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne oraz/lub kontrolę operacyjną i taktyczną nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem dowódcy operacji UE. Dowódca operacji UE ma uprawnienia do delegowania swoich uprawnień.

3.   Królestwo Maroka ma takie same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacją jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.

4.   Dowódca operacji UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Królestwem Maroka, wnioskować o wycofanie wkładu Królestwa Maroka.

5.   Królestwo Maroka mianuje w celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, Starszego Przedstawiciela Wojskowego (Senior Military Representative – SMR). SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.

Artykuł 5

Aspekty finansowe

1.   Królestwo Maroka przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, chyba że koszty te podlegają wspólnemu finansowaniu przewidzianemu w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej Umowy, jak również w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne (5).

2.   W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód poniesionych przez osoby fizyczne lub prawne z państwa lub państw, w których prowadzona jest operacja, Królestwo Maroka, po ustaleniu swojej odpowiedzialności, wypłaci odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w przepisach dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej Umowy, jeżeli takie istnieją.

Artykuł 6

Przepisy wykonawcze do Umowy

Wszelkie niezbędne ustalenia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy są dokonywane między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, a odpowiednimi organami Królestwa Maroka.

Artykuł 7

Niewykonanie obowiązków

Jeżeli jedna ze Stron nie wykona swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej Umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.

Artykuł 8

Rozstrzyganie sporów

Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy są rozstrzygane na drodze dyplomatycznej pomiędzy Stronami.

Artykuł 9

Wejście w życie

1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji przez Strony o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.

2.   Niniejsza Umowa jest stosowana tymczasowo od dnia podpisania.

3.   Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Królestwo Maroka wnosi wkład w operację.

Sporządzono w Brukseli, dnia  w czterech egzemplarzach w języku angielskim.

W imieniu Królestwa

W imieniu Unii Europejskiej Maroka

----

(1)Dz.U. L 252 z 28.7.2004, str. 10.

(2)Dz.U. L 324 z 27.10.2004, str. 20.

(3)Dz.U. L 325 z 28.10.2004, str. 64. Decyzja zmieniona decyzją BiH/5/2004 (Dz.U. L 357 z 2.12.2004, str. 39).

(4)Dz.U. L 101 z 11.4.2001, str. 1. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2004/194/WE (Dz.U. L 63 z 28.2.2004, str. 48).

(5)Dz.U. L 63 z 28.2.2004, str. 68.

OŚWIADCZENIA,

o których mowa w art. 2 ust. 5 i 6 Umowy

Oświadczenie Państw Członkowskich UE:

„Państwa Członkowskie UE przy wprowadzaniu w życie wspólnego działania UE 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie w sprawie udziału w operacji wojskowej w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską, dołożą starań, by w najszerszym możliwym stopniu, w jakim zezwalają na to ich krajowe systemy prawne, zrzec się roszczeń wobec Królestwa Maroka powstałych w związku z obrażeniami ciała lub śmiercią członka personelu, uszkodzeniem lub utratą należącego do nich mienia używanego w operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, jeżeli takie obrażenia ciała, śmierć, uszkodzenie lub utrata:

Oświadczenie Królestwa Maroka:

„Królestwo Maroka przy wprowadzaniu w życie wspólnego działania UE 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie udziału w operacji wojskowej w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską, dołoży starań, by w najszerszym możliwym stopniu, w jakim zezwala na to jego krajowy system prawny, zrzec się roszczeń wobec któregokolwiek z pozostałych państw uczestniczących w operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE powstałych w związku z obrażeniami ciała lub śmiercią członka personelu, uszkodzeniem lub utratą należącego do niego mienia używanego w operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, jeżeli takie obrażenia ciała, śmierć, uszkodzenie lub utrata:

----

Sprostowania

----

Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. dotyczącego ustanowienia szczegółowych zasad zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców

(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 345 z dnia 20 listopada 2004 r.)

Na stronie 73, załącznik XV otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK XV

WYKAZ RAS BYDŁA OKREŚLONY W ART. 99

Na stronie 74, załącznik XVI otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK XVI

PRZECIĘTNA MLECZNOŚĆ OKREŚLONA W ART. 103

----