# Dziennik Urzędowy C 98/2012

| | ISSN 1977-1002
  doi:10.3000/19771002.C_2012.098.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 98 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 5531 marca 2012 |

ISSN 1977-1002

doi:10.3000/19771002.C_2012.098.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 98

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 5531 marca 2012

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2012/C 98/01 | Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 89 z 24.3.2012. | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2012/C 98/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 89 z 24.3.2012.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2012/C 98/02 | Sprawy połączone C-191/09 P i C-200/09 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. — Rada Unii Europejskiej (C-191/09 P), Komisja Europejska (C-200/09 P) przeciwko Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT, Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT (Odwołania — Cła antydumpingowe — Rozporządzenie (WE) nr 954/2006 — Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 10 lit. i), art. 3 ust. 2, 3, 5—7, art. 18 ust. 3 i art. 19 ust. 3 — Obliczenie wartości normalnej i ustalenie szkody — Pojęcie jednego podmiotu gospodarczego — Prawo do obrony — Brak uzasadnienia) | 2 |
| 2012/C 98/03 | Sprawa C-204/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Flachglas Torgau GmbH przeciwko Bundesrepubllik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/4/WE — Dostęp do informacji w dziedzinie środowiska — Organy lub instytucje pełniące funkcje o charakterze ustawodawczym — Poufność obrad organów władzy publicznej — Warunek, by poufność ta była przewidziana prawnie) | 2 |
| 2012/C 98/04 | Sprawa C-17/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně — Republika Czeska) — Toshiba Corporation i in. przeciwko Úřad pro ochranu hospodářské soutěže (Konkurencja — Kartel na terytorium państwa członkowskiego, który rozpoczął się przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej — Kartel o zasięgu międzynarodowym wywierający skutki na terytorium Unii i Europejskiego Obszaru Ekonomicznego — Artykuły 81 WE i 53 porozumienia EOG — Postępowania w przedmiocie naruszenia dotyczące okresu przed datą przystąpienia i okresu po tej dacie oraz kary za to naruszenie — Grzywny — Rozgraniczenie pomiędzy kompetencjami Komisji a kompetencjami krajowych organów ochrony konkurencji — Nałożenie grzywien przez Komisję oraz krajowe organy ochrony konkurencji — Zasada ne bis in idem — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 3 ust. 1 i art. 11 ust. 6 — Konsekwencje przystąpienia nowego państwa członkowskiego do Unii) | 3 |
| 2012/C 98/05 | Sprawy połączone C-72/10 i C-77/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Marcellowi Coście (C-72/10), Ugowi Cifonemu (C-77/10) (Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry hazardowe — Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji — Wydanie 16300 dodatkowych koncesji — Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości — Zasada pewności prawa — Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Dopuszczalność — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz w przepisach krajowych — Dopuszczalność) | 4 |
| 2012/C 98/06 | Sprawa C-182/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage) — Belgia) — Marie-Noëlle Solvay i in. przeciwko Région wallonne (Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Pojęcie aktu ustawodawczego — Wartość i zakres wyjaśnień zawartych w wytycznych na temat stosowania konwencji z Aarhus — Pozwolenie na realizację przedsięwzięcia mimo braku właściwej oceny wywieranych przezeń skutków dla środowiska naturalnego — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w dziedzinie środowiska naturalnego — Zakres prawa do zaskarżenia — Dyrektywa siedliskowa — Projekt lub przedsięwzięcie naruszające integralność danego terenu — Nadrzędny wzgląd interesu publicznego) | 5 |
| 2012/C 98/07 | Sprawa C-360/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam) przeciwko Netlog NV (Społeczeństwo informacyjne — Prawo autorskie — Internet — Podmiot świadczący usługi hostingowe — Przetwarzanie informacji przechowywanych na platformie sieci społecznościowej online — Wprowadzenie systemu filtrowania tych informacji w celu uniemożliwienia udostępnienia plików naruszających prawa autorskie — Brak ogólnego obowiązku nadzorowania przechowywanych informacji) | 6 |
| 2012/C 98/08 | Sprawa C-372/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Pak-Holdco sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu (Podatki — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych — Obowiązek uwzględniania przez państwo członkowskie dyrektyw, które nie obowiązywały już w dniu przystąpienia tego państwa — Wyłączenie z podstawy opodatkowania sumy aktywów należących do spółki kapitałowej, które są przeznaczone na podwyższenie kapitału i które już zostały objęte podatkiem kapitałowym) | 7 |
| 2012/C 98/09 | Sprawa C-488/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante — Hiszpania) — Celaya Emparanza y Galdos Internacional SA przeciwko Proyectos Integrales de Balizamientos SL (Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Artykuł 19 ust. 1 — Wzory wspólnotowe — Działania stanowiące naruszenie lub grożące naruszeniem — Pojęcie osoby trzeciej) | 8 |
| 2012/C 98/10 | Sprawa C-594/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — T.G. van Laarhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Ograniczenie — Korzystanie z ruchomości stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa dla prywatnych potrzeb podatnika — Traktowanie pod względem podatkowym prywatnego korzystania z przedmiotu należącego do majątku przedsiębiorstwa) | 8 |
| 2012/C 98/11 | Sprawa C-25/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, SA przeciwko Fazenda Pública (Podatki — Szósta dyrektywa VAT — Odliczenie podatku naliczonego — Artykuł 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 — Subwencje wykorzystywane na zakup towarów i usług — Ograniczenie prawa do odliczenia) | 9 |
| 2012/C 98/12 | Sprawa C-118/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Warna — Bułgaria) — Eon Aset Menidjmunt LTD przeciwko Direktor na Direkcija Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto — Warna pri Centralno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prihodite (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 168 i 176 — Prawo do odliczenia — Warunki dotyczące wykorzystywania towarów i usług na potrzeby transakcji opodatkowanych — Powstanie prawa do odliczenia — Umowa najmu pojazdu samochodowego — Umowa leasingu — Pojazd wykorzystywany przez pracodawcę do nieodpłatnego transportu pracownika pomiędzy jego miejscem zamieszkania a miejscem pracy) | 9 |
| 2012/C 98/13 | Sprawa C-134/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg — Niemcy) — Jürgen Blödel-Pawlik przeciwko HanseMerkur Reiseversicherung AG (Dyrektywa 90/314/EWG — Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki — Artykuł 7 — Ochrona przed ryzykiem niewypłacalności lub upadłości organizatora — Zakres stosowania — Niewypłacalność organizatora spowodowana mającym znamiona oszustwa wykorzystaniem środków zebranych od konsumentów) | 10 |
| 2012/C 98/14 | Sprawa C-636/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 9 grudnia 2011 r. — Karl Berger przeciwko Freistaat Bayern | 10 |
| 2012/C 98/15 | Sprawa C-2/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Trianon Productie BV przeciwko Revillon Chocolatier SAS | 10 |
| 2012/C 98/16 | Sprawa C-5/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Lleida (Hiszpania) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Marc Betriu Montull przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) | 11 |
| 2012/C 98/17 | Sprawa C-11/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 4 stycznia 2012 r. — Maatschap L.A. i in. przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innvovatie | 12 |
| 2012/C 98/18 | Sprawa C-17/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 16 stycznia 2012 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública | 12 |
| 2012/C 98/19 | Sprawa C-18/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 stycznia 2012 r. — Město Žamberk przeciwko Finanční ředitelství v Hradci Králové | 12 |
| 2012/C 98/20 | Sprawa C-20/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 16 stycznia 2012 r. — Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin przeciwko État du Grand-duché de Luxembourg | 13 |
| 2012/C 98/21 | Sprawa C-21/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-363/10 Abbott Laboratories przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 stycznia 2012 r. przez Abbott Laboratories | 13 |
| 2012/C 98/22 | Sprawa C-22/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 17 stycznia 2012 r. — Katarína Haasová przeciwko Rastislavowi Petríkowi, Blance Holingovej | 14 |
| 2012/C 98/23 | Sprawa C-24/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2012 r. — X BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën | 15 |
| 2012/C 98/24 | Sprawa C-26/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2012 r. — fiscale eenheid PPG Holdings BV cs przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen | 16 |
| 2012/C 98/25 | Sprawa C-27/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 19 stycznia 2012 r. — TGB Limited przeciwko Staatssecretaris van Financiën | 16 |
| 2012/C 98/26 | Sprawa C-29/12: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec | 16 |
| 2012/C 98/27 | Sprawa C-30/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Słowacja) w dniu 23 stycznia 2012 r. — Valeria Marcinová przeciwko Pohotovosť, s.r.o. | 17 |
| 2012/C 98/28 | Sprawa C-32/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Badajoz (Hiszpania) w dniu 23 stycznia 2012 r. — Soledad Duarte Hueros przeciwko Autociba S.A., Automóviles Citroen España S.A. | 17 |
| 2012/C 98/29 | Sprawa C-42/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-434/10 Václav Hrbek przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 stycznia 2012 r. przez Václava Hrbeka | 17 |
| 2012/C 98/30 | Sprawa C-43/12: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej | 18 |
| 2012/C 98/31 | Sprawa C-47/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 31 stycznia 2012 r. — Kronos International Inc. przeciwko Finanzamt Leverkusen | 19 |
| 2012/C 98/32 | Sprawa C-51/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Xiamie Zhu i in. | 19 |
| 2012/C 98/33 | Sprawa C-52/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Ionwi Beregovoi | 20 |
| 2012/C 98/34 | Sprawa C-53/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Hai Feng Sunowi | 20 |
| 2012/C 98/35 | Sprawa C-54/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Liung Hong Yangowi | 21 |
| | Sąd |
| 2012/C 98/36 | Sprawa T-658/11: Skarga wniesiona w dniu dnia 20 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko OHIM — Ten ewiv (TEN) | 22 |
| 2012/C 98/37 | Sprawa T-23/12: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — MAF przeciwko Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych | 22 |
| 2012/C 98/38 | Sprawa T-25/12: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — 3M Pumps przeciwko OHIM — 3M (3M Pumps) | 23 |
| 2012/C 98/39 | Sprawa T-42/12: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2012 r. Bateni przeciwko Radzie | 23 |
| 2012/C 98/40 | Sprawa T-45/12: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2012 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko EBC | 24 |
| 2012/C 98/41 | Sprawa T-46/12: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2012 r. — Chrysamed Vertrieb przeciwko OHIM — Chrysal International (Chrysamed) | 25 |
| 2012/C 98/42 | Sprawa T-60/12: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — Western Digital i Western Digital Ireland przeciwko Komisji | 26 |
| 2012/C 98/43 | Sprawa T-61/12: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — ABC-One przeciwko OHIM (SLIM BELLY) | 26 |
| 2012/C 98/44 | Sprawa T-63/12: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2012 r. — Oil Turbo Compressor przeciwko Radzie | 27 |
| 2012/C 98/45 | Sprawa T-64/12: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji | 28 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2012/C 98/02

Sprawy połączone C-191/09 P i C-200/09 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. — Rada Unii Europejskiej (C-191/09 P), Komisja Europejska (C-200/09 P) przeciwko Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT, Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT (Odwołania — Cła antydumpingowe — Rozporządzenie (WE) nr 954/2006 — Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 10 lit. i), art. 3 ust. 2, 3, 5—7, art. 18 ust. 3 i art. 19 ust. 3 — Obliczenie wartości normalnej i ustalenie szkody — Pojęcie jednego podmiotu gospodarczego — Prawo do obrony — Brak uzasadnienia)

2

2012/C 98/03

Sprawa C-204/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Flachglas Torgau GmbH przeciwko Bundesrepubllik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/4/WE — Dostęp do informacji w dziedzinie środowiska — Organy lub instytucje pełniące funkcje o charakterze ustawodawczym — Poufność obrad organów władzy publicznej — Warunek, by poufność ta była przewidziana prawnie)

2

2012/C 98/04

Sprawa C-17/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně — Republika Czeska) — Toshiba Corporation i in. przeciwko Úřad pro ochranu hospodářské soutěže (Konkurencja — Kartel na terytorium państwa członkowskiego, który rozpoczął się przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej — Kartel o zasięgu międzynarodowym wywierający skutki na terytorium Unii i Europejskiego Obszaru Ekonomicznego — Artykuły 81 WE i 53 porozumienia EOG — Postępowania w przedmiocie naruszenia dotyczące okresu przed datą przystąpienia i okresu po tej dacie oraz kary za to naruszenie — Grzywny — Rozgraniczenie pomiędzy kompetencjami Komisji a kompetencjami krajowych organów ochrony konkurencji — Nałożenie grzywien przez Komisję oraz krajowe organy ochrony konkurencji — Zasada ne bis in idem — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 3 ust. 1 i art. 11 ust. 6 — Konsekwencje przystąpienia nowego państwa członkowskiego do Unii)

3

2012/C 98/05

Sprawy połączone C-72/10 i C-77/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Marcellowi Coście (C-72/10), Ugowi Cifonemu (C-77/10) (Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry hazardowe — Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji — Wydanie 16300 dodatkowych koncesji — Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości — Zasada pewności prawa — Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Dopuszczalność — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz w przepisach krajowych — Dopuszczalność)

4

2012/C 98/06

Sprawa C-182/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage) — Belgia) — Marie-Noëlle Solvay i in. przeciwko Région wallonne (Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Pojęcie aktu ustawodawczego — Wartość i zakres wyjaśnień zawartych w wytycznych na temat stosowania konwencji z Aarhus — Pozwolenie na realizację przedsięwzięcia mimo braku właściwej oceny wywieranych przezeń skutków dla środowiska naturalnego — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w dziedzinie środowiska naturalnego — Zakres prawa do zaskarżenia — Dyrektywa siedliskowa — Projekt lub przedsięwzięcie naruszające integralność danego terenu — Nadrzędny wzgląd interesu publicznego)

5

2012/C 98/07

Sprawa C-360/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam) przeciwko Netlog NV (Społeczeństwo informacyjne — Prawo autorskie — Internet — Podmiot świadczący usługi hostingowe — Przetwarzanie informacji przechowywanych na platformie sieci społecznościowej online — Wprowadzenie systemu filtrowania tych informacji w celu uniemożliwienia udostępnienia plików naruszających prawa autorskie — Brak ogólnego obowiązku nadzorowania przechowywanych informacji)

6

2012/C 98/08

Sprawa C-372/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Pak-Holdco sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu (Podatki — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych — Obowiązek uwzględniania przez państwo członkowskie dyrektyw, które nie obowiązywały już w dniu przystąpienia tego państwa — Wyłączenie z podstawy opodatkowania sumy aktywów należących do spółki kapitałowej, które są przeznaczone na podwyższenie kapitału i które już zostały objęte podatkiem kapitałowym)

7

2012/C 98/09

Sprawa C-488/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante — Hiszpania) — Celaya Emparanza y Galdos Internacional SA przeciwko Proyectos Integrales de Balizamientos SL (Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Artykuł 19 ust. 1 — Wzory wspólnotowe — Działania stanowiące naruszenie lub grożące naruszeniem — Pojęcie osoby trzeciej)

o

8

2012/C 98/10

Sprawa C-594/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — T.G. van Laarhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Ograniczenie — Korzystanie z ruchomości stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa dla prywatnych potrzeb podatnika — Traktowanie pod względem podatkowym prywatnego korzystania z przedmiotu należącego do majątku przedsiębiorstwa)

8

2012/C 98/11

Sprawa C-25/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, SA przeciwko Fazenda Pública (Podatki — Szósta dyrektywa VAT — Odliczenie podatku naliczonego — Artykuł 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 — Subwencje wykorzystywane na zakup towarów i usług — Ograniczenie prawa do odliczenia)

9

2012/C 98/12

Sprawa C-118/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Warna — Bułgaria) — Eon Aset Menidjmunt LTD przeciwko Direktor na Direkcija Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto — Warna pri Centralno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prihodite (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 168 i 176 — Prawo do odliczenia — Warunki dotyczące wykorzystywania towarów i usług na potrzeby transakcji opodatkowanych — Powstanie prawa do odliczenia — Umowa najmu pojazdu samochodowego — Umowa leasingu — Pojazd wykorzystywany przez pracodawcę do nieodpłatnego transportu pracownika pomiędzy jego miejscem zamieszkania a miejscem pracy)

9

2012/C 98/13

Sprawa C-134/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg — Niemcy) — Jürgen Blödel-Pawlik przeciwko HanseMerkur Reiseversicherung AG (Dyrektywa 90/314/EWG — Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki — Artykuł 7 — Ochrona przed ryzykiem niewypłacalności lub upadłości organizatora — Zakres stosowania — Niewypłacalność organizatora spowodowana mającym znamiona oszustwa wykorzystaniem środków zebranych od konsumentów)

10

2012/C 98/14

Sprawa C-636/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 9 grudnia 2011 r. — Karl Berger przeciwko Freistaat Bayern

10

2012/C 98/15

Sprawa C-2/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Trianon Productie BV przeciwko Revillon Chocolatier SAS

10

2012/C 98/16

Sprawa C-5/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Lleida (Hiszpania) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Marc Betriu Montull przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

11

2012/C 98/17

Sprawa C-11/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 4 stycznia 2012 r. — Maatschap L.A. i in. przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innvovatie

12

2012/C 98/18

Sprawa C-17/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 16 stycznia 2012 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública

12

2012/C 98/19

Sprawa C-18/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 stycznia 2012 r. — Město Žamberk przeciwko Finanční ředitelství v Hradci Králové

12

2012/C 98/20

Sprawa C-20/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 16 stycznia 2012 r. — Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin przeciwko État du Grand-duché de Luxembourg

13

2012/C 98/21

Sprawa C-21/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-363/10 Abbott Laboratories przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 stycznia 2012 r. przez Abbott Laboratories

13

2012/C 98/22

Sprawa C-22/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 17 stycznia 2012 r. — Katarína Haasová przeciwko Rastislavowi Petríkowi, Blance Holingovej

14

2012/C 98/23

Sprawa C-24/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2012 r. — X BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

15

2012/C 98/24

Sprawa C-26/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2012 r. — fiscale eenheid PPG Holdings BV cs przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen

16

2012/C 98/25

Sprawa C-27/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 19 stycznia 2012 r. — TGB Limited przeciwko Staatssecretaris van Financiën

16

2012/C 98/26

Sprawa C-29/12: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

16

2012/C 98/27

Sprawa C-30/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Słowacja) w dniu 23 stycznia 2012 r. — Valeria Marcinová przeciwko Pohotovosť, s.r.o.

17

2012/C 98/28

Sprawa C-32/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Badajoz (Hiszpania) w dniu 23 stycznia 2012 r. — Soledad Duarte Hueros przeciwko Autociba S.A., Automóviles Citroen España S.A.

17

2012/C 98/29

Sprawa C-42/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-434/10 Václav Hrbek przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 stycznia 2012 r. przez Václava Hrbeka

17

2012/C 98/30

Sprawa C-43/12: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

18

2012/C 98/31

Sprawa C-47/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 31 stycznia 2012 r. — Kronos International Inc. przeciwko Finanzamt Leverkusen

19

2012/C 98/32

Sprawa C-51/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Xiamie Zhu i in.

19

2012/C 98/33

Sprawa C-52/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Ionwi Beregovoi

20

2012/C 98/34

Sprawa C-53/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Hai Feng Sunowi

20

2012/C 98/35

Sprawa C-54/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Liung Hong Yangowi

21

Sąd

2012/C 98/36

Sprawa T-658/11: Skarga wniesiona w dniu dnia 20 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko OHIM — Ten ewiv (TEN)

22

2012/C 98/37

Sprawa T-23/12: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — MAF przeciwko Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych

22

2012/C 98/38

Sprawa T-25/12: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — 3M Pumps przeciwko OHIM — 3M (3M Pumps)

23

2012/C 98/39

Sprawa T-42/12: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2012 r. Bateni przeciwko Radzie

23

2012/C 98/40

Sprawa T-45/12: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2012 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko EBC

24

2012/C 98/41

Sprawa T-46/12: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2012 r. — Chrysamed Vertrieb przeciwko OHIM — Chrysal International (Chrysamed)

25

2012/C 98/42

Sprawa T-60/12: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — Western Digital i Western Digital Ireland przeciwko Komisji

26

2012/C 98/43

Sprawa T-61/12: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — ABC-One przeciwko OHIM (SLIM BELLY)

26

2012/C 98/44

Sprawa T-63/12: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2012 r. — Oil Turbo Compressor przeciwko Radzie

27

2012/C 98/45

Sprawa T-64/12: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji

28

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/1 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/1

---

(2012/C 98/01)

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 89 z 24.3.2012.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 80 z 17.3.2012.

Dz.U. C 73 z 10.3.2012.

Dz.U. C 65 z 3.3.2012.

Dz.U. C 58 z 25.2.2012.

Dz.U. C 49 z 18.2.2012.

Dz.U. C 39 z 11.2.2012.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/2 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/2

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. — Rada Unii Europejskiej (C-191/09 P), Komisja Europejska (C-200/09 P) przeciwko Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant „Niko Tube” ZAT, Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT

(Sprawy połączone C-191/09 P i C-200/09 P) (1)

(Odwołania - Cła antydumpingowe - Rozporządzenie (WE) nr 954/2006 - Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 10 lit. i), art. 3 ust. 2, 3, 5—7, art. 18 ust. 3 i art. 19 ust. 3 - Obliczenie wartości normalnej i ustalenie szkody - Pojęcie jednego podmiotu gospodarczego - Prawo do obrony - Brak uzasadnienia)

(2012/C 98/02)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i B. Driessen, G. Berrisch, Rechtsanwalt), Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i C. Clyne, pełnomocnicy)

Pozostali uczestnicy postępowania: Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant „Niko Tube” ZAT, Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT, Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Vander Schueren, avocat, N. Mizulin, solicitor)

Przedmiot

Odwołania od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie T-249/06 Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) przeciwko Radzie Unii Europejskiej stwierdzającego nieważność art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 954/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy, uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2320/97 i (WE) nr 348/2000 (Dz.U. L 175, s. 4).

Sentencja

| 1) | Odwołanie Rady Unii Europejskiej zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie Rady Unii Europejskiej zostaje oddalone.

| 2) | Odwołanie Komisji Europejskiej zostaje oddalone. |
| --- | --- |

2)

Odwołanie Komisji Europejskiej zostaje oddalone.

| 3) | Odwołanie wzajemne Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) zostaje oddalone. |
| --- | --- |

3)

Odwołanie wzajemne Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) zostaje oddalone.

| 4) | Każda ze stron pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

4)

Każda ze stron pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/2 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/2

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Flachglas Torgau GmbH przeciwko Bundesrepubllik Deutschland

(Sprawa C-204/09) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 2003/4/WE - Dostęp do informacji w dziedzinie środowiska - Organy lub instytucje pełniące funkcje o charakterze ustawodawczym - Poufność obrad organów władzy publicznej - Warunek, by poufność ta była przewidziana prawnie)

(2012/C 98/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Flachglas Torgau GmbH

Strona pozwana: Bundesrepubllik Deutschland

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 2 ust. 2 zdanie drugie i art. 4 ust. 2 zdanie pierwsze lit. a) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s. 26) — Uregulowanie krajowe zwalniające z obowiązku udostępnienia informacji najwyższe władze związkowe w zakresie, w jakim współdziałają w procesie legislacyjnym, i przewidujące ogólnie, że wniosek o udostępnienie informacji można odrzucić, jeżeli ich udostępnienie narusza poufność obrad — Ograniczenia uprawnienia państw członkowskich do wyłączenia z pojęcia „organ władzy publicznej” przewidzianego w dyrektywie 2003/4/WE organy pełniące funkcje o charakterze ustawodawczym — Warunki zastosowania odstępstwa związanego z poufnością obrad

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG należy interpretować w ten sposób, że przyznana w tym przepisie państwom członkowskim możliwość, by nie traktować jako organów władzy publicznej „organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze [...] ustawodawczym”, może mieć zastosowanie do ministerstw w zakresie, w jakim uczestniczą one w procesie legislacyjnym, w szczególności poprzez przedkładanie projektów ustaw i opinii, i że możliwość ta nie jest uzależniona od spełnienia warunków określonych w art. 2 pkt 2 akapit drugi zdanie drugie tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG należy interpretować w ten sposób, że przyznana w tym przepisie państwom członkowskim możliwość, by nie traktować jako organów władzy publicznej „organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze [...] ustawodawczym”, może mieć zastosowanie do ministerstw w zakresie, w jakim uczestniczą one w procesie legislacyjnym, w szczególności poprzez przedkładanie projektów ustaw i opinii, i że możliwość ta nie jest uzależniona od spełnienia warunków określonych w art. 2 pkt 2 akapit drugi zdanie drugie tej dyrektywy.

| 2) | Artykuł 2 pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że z przyznanej w tym przepisie państwom członkowskim możliwości, by nie traktować jako organów władzy publicznej organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym, nie można już skorzystać, jeżeli dany proces legislacyjny został zakończony. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 2 pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że z przyznanej w tym przepisie państwom członkowskim możliwości, by nie traktować jako organów władzy publicznej organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym, nie można już skorzystać, jeżeli dany proces legislacyjny został zakończony.

| 3) | Artykuł 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w nim warunek, by poufność obrad organów władzy publicznej była przewidziana prawnie, można uznać za spełniony, w przypadku gdy w prawie krajowym danego państwa członkowskiego istnieje przepis przewidujący w sposób ogólny, że poufność obrad organów władzy publicznej stanowi powód odmowy dostępu do informacji o środowisku, które znajdują się w posiadaniu tych organów, o ile prawo krajowe jasno określa pojęcie obrad, co powinien zweryfikować sąd krajowy. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w nim warunek, by poufność obrad organów władzy publicznej była przewidziana prawnie, można uznać za spełniony, w przypadku gdy w prawie krajowym danego państwa członkowskiego istnieje przepis przewidujący w sposób ogólny, że poufność obrad organów władzy publicznej stanowi powód odmowy dostępu do informacji o środowisku, które znajdują się w posiadaniu tych organów, o ile prawo krajowe jasno określa pojęcie obrad, co powinien zweryfikować sąd krajowy.

---

(1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/3 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/3

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně — Republika Czeska) — Toshiba Corporation i in. przeciwko Úřad pro ochranu hospodářské soutěže

(Sprawa C-17/10) (1)

(Konkurencja - Kartel na terytorium państwa członkowskiego, który rozpoczął się przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej - Kartel o zasięgu międzynarodowym wywierający skutki na terytorium Unii i Europejskiego Obszaru Ekonomicznego - Artykuły 81 WE i 53 porozumienia EOG - Postępowania w przedmiocie naruszenia dotyczące okresu przed datą przystąpienia i okresu po tej dacie oraz kary za to naruszenie - Grzywny - Rozgraniczenie pomiędzy kompetencjami Komisji a kompetencjami krajowych organów ochrony konkurencji - Nałożenie grzywien przez Komisję oraz krajowe organy ochrony konkurencji - Zasada ne bis in idem - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 3 ust. 1 i art. 11 ust. 6 - Konsekwencje przystąpienia nowego państwa członkowskiego do Unii)

(2012/C 98/04)

Język postępowania: czeski

Sąd krajowy

Krajský soud v Brně

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Toshiba Corporation, T&D Holding, dawniej Areva T&D Holding SA, Alstom Grid SAS, dawniej Areva T&D SAS, Alstom Grid AG, dawniej Areva T&D AG, Mitsubishi Electric Corp., Alstom, Fuji Electric Holdings Co. Ltd, Fuji Electric Systems Co. Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens AG, Hitachi Ltd, Hitachi Europe Ltd, Japan AE Power Systems Corp., Nuova Magrini Galileo SpA

Strona pozwana: Úřad pro ochranu hospodářské soutěže

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Krajský soud v Brně — Wykładnia art. 81 WE, art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2007, C 303, s. 1), rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1), a w szczególności jego art. 3 ust. 1 oraz art. 11 ust. 6, a także pkt 51 komunikatu Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji (Dz.U. 2004, C 101, s. 43) — Kartel na terytorium państwa członkowskiego, który rozpoczął się przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej, a zakończył się już po tym przystąpieniu — Nałożenie grzywien przez Komisję i krajowy organ ochrony konkurencji — Przysługująca temu krajowemu organowi kompetencja do wymierzania kary za to samo zachowanie w odniesieniu do okresu poprzedzającego przystąpienie — Zasada non bis in idem

Sentencja

| 1) | Wykładni postanowienia art. 81 WE i przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu należy dokonywać w ten sposób, że w ramach postępowania wszczętego po dniu 1 maja 2004 r. nie znajdują one zastosowania do kartelu, który przed tą datą wywarł skutki na terytorium państwa członkowskiego, które przystąpiło do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. |
| --- | --- |

1)

Wykładni postanowienia art. 81 WE i przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu należy dokonywać w ten sposób, że w ramach postępowania wszczętego po dniu 1 maja 2004 r. nie znajdują one zastosowania do kartelu, który przed tą datą wywarł skutki na terytorium państwa członkowskiego, które przystąpiło do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.

| 2) | Wszczęcie przez Komisję Europejską, na mocy rozdziału III rozporządzenia nr 1/2003, postępowania w przedmiocie kartelu nie pozbawia — zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003 w związku z art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia — organu ochrony konkurencji danego państwa członkowskiego kompetencji w zakresie wymierzenia, na podstawie krajowego prawa konkurencji, kary z tytułu antykonkurencyjnych skutków, jakie kartel ten wywarł na terytorium tego państwa członkowskiego w okresie przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej.
  Nałożenie przez krajowy organ ochrony konkurencji danego państwa członkowskiego grzywien na przedsiębiorstwa uczestniczące w kartelu w celu wymierzenia kary z tytułu antykonkurencyjnych skutków, jakie kartel ten wywarł na jego terytorium przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, nie jest sprzeczne z zasadą ne bis in idem w sytuacji, gdy celem grzywien nałożonych na członków tego kartelu na mocy decyzji Komisji, przyjętej przed wydaniem decyzji krajowego organu ochrony konkurencji, nie było wymierzenie kary z tytułu tych skutków. |
| --- | --- |

2)

Wszczęcie przez Komisję Europejską, na mocy rozdziału III rozporządzenia nr 1/2003, postępowania w przedmiocie kartelu nie pozbawia — zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003 w związku z art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia — organu ochrony konkurencji danego państwa członkowskiego kompetencji w zakresie wymierzenia, na podstawie krajowego prawa konkurencji, kary z tytułu antykonkurencyjnych skutków, jakie kartel ten wywarł na terytorium tego państwa członkowskiego w okresie przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej.

Nałożenie przez krajowy organ ochrony konkurencji danego państwa członkowskiego grzywien na przedsiębiorstwa uczestniczące w kartelu w celu wymierzenia kary z tytułu antykonkurencyjnych skutków, jakie kartel ten wywarł na jego terytorium przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, nie jest sprzeczne z zasadą ne bis in idem w sytuacji, gdy celem grzywien nałożonych na członków tego kartelu na mocy decyzji Komisji, przyjętej przed wydaniem decyzji krajowego organu ochrony konkurencji, nie było wymierzenie kary z tytułu tych skutków.

---

(1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/4 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/4

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Marcellowi Coście (C-72/10), Ugowi Cifonemu (C-77/10)

(Sprawy połączone C-72/10 i C-77/10) (1)

(Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry hazardowe - Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji - Wydanie 16 300 dodatkowych koncesji - Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości - Zasada pewności prawa - Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji - Przepisy krajowe - Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów - Dopuszczalność - Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją - Zakaz w przepisach krajowych - Dopuszczalność)

(2012/C 98/05)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Corte suprema di cassazione

Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

Marcello Costa (C-72/10), Ugo Cifone (C-77/10)

Przedmiot

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Działalność obejmująca przyjmowanie zakładów — Przepisy krajowe uzależniające wykonywanie tej działalności od uzyskania zezwolenia i licencji bezpieczeństwa publicznego — Ochrona przyznana podmiotom, które uzyskały zezwolenia i licencje w wyniku procedur ich udzielania, w ramach których bezprawnie wykluczono inne podmioty działające w tym sektorze — Zgodność z art. 43 WE i 49 WE

Sentencja

| 1) | Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do zaradzenia temu naruszeniu, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze, w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów. |
| --- | --- |

1)

Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do zaradzenia temu naruszeniu, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze, w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów.

| 2) | Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by nakładano sankcje za prowadzenie bez koncesji lub zezwolenia policji zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów na osoby powiązane z podmiotem, który został wykluczony z przetargu z naruszeniem prawa Unii, nawet po przeprowadzeniu nowego przetargu mającego zaradzić temu naruszeniu prawa Unii, ponieważ wspomniany przetarg i wynikające z niego udzielenie nowych koncesji nie zaradziły skutecznie niezgodnemu z prawem wykluczeniu wspomnianego podmiotu z poprzedniego przetargu. |
| --- | --- |

2)

Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by nakładano sankcje za prowadzenie bez koncesji lub zezwolenia policji zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów na osoby powiązane z podmiotem, który został wykluczony z przetargu z naruszeniem prawa Unii, nawet po przeprowadzeniu nowego przetargu mającego zaradzić temu naruszeniu prawa Unii, ponieważ wspomniany przetarg i wynikające z niego udzielenie nowych koncesji nie zaradziły skutecznie niezgodnemu z prawem wykluczeniu wspomnianego podmiotu z poprzedniego przetargu.

| 3) | Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg będący przedmiotem sporu w sprawach przed sądem krajowym, a w szczególności przepisy przewidujące cofnięcie koncesji wydanych na zakończenie takiego przetargu, takie jak przepisy zawarte w art. 23 ust. 2 lit. a) i ust. 3 projektu umowy między autonomiczną administracją monopoli państwowych a podmiotem otrzymującym koncesję dotyczącą gier hazardowych w zakresie imprez innych niż wyścigi konne, powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, a ocena tego należy do sądu krajowego. |
| --- | --- |

3)

Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg będący przedmiotem sporu w sprawach przed sądem krajowym, a w szczególności przepisy przewidujące cofnięcie koncesji wydanych na zakończenie takiego przetargu, takie jak przepisy zawarte w art. 23 ust. 2 lit. a) i ust. 3 projektu umowy między autonomiczną administracją monopoli państwowych a podmiotem otrzymującym koncesję dotyczącą gier hazardowych w zakresie imprez innych niż wyścigi konne, powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, a ocena tego należy do sądu krajowego.

---

(1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/5 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/5

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage) — Belgia) — Marie-Noëlle Solvay i in. przeciwko Région wallonne

(Sprawa C-182/10) (1)

(Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Pojęcie aktu ustawodawczego - Wartość i zakres wyjaśnień zawartych w wytycznych na temat stosowania konwencji z Aarhus - Pozwolenie na realizację przedsięwzięcia mimo braku właściwej oceny wywieranych przezeń skutków dla środowiska naturalnego - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w dziedzinie środowiska naturalnego - Zakres prawa do zaskarżenia - Dyrektywa siedliskowa - Projekt lub przedsięwzięcie naruszające integralność danego terenu - Nadrzędny wzgląd interesu publicznego)

(2012/C 98/06)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Marie-Noëlle Solvay, Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, Alix Walsh, Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l’Aéroport B.S.C.A. (Brussels south Charleroi Airport) ASBL — A.R.A.Ch, Grégoire Stassin, André Gilliard, Paul Fastrez, Henriette Fastrez, Gouvernement flamand, Inter-Environnement Wallonie ASBL, Nicole Laloux, François Gevers, Annabelle Denoël-Gevers, Marc Traversin, Joseph Melard, Chantal Michiels, Thierry Regout, René Canfin, Georges Lahaye, Jeanine Postelmans, Christophe Dehousse, Christine Lahaye, Jean-Marc Lesoinne, Jacques Teheux, Anne-Marie Larock, Bernadette Mestdag, Jean-François Seraffin, Françoise Mahoux, Ferdinand Wallraf, Mariel Jeanne, Agnès Fortemps, Georges Seraffin, Jeannine Melen, Groupement Cerexhe-Heuseux/Beaufays ASBL, Action et Défense de l’Environnement de la vallée de la Senne et de ses affluents ASBL, Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne, Philippe Daras, Bernard Croiselet, Bernard Page, Intercommunale du Brabant Wallon SCRL, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, La Hulpe, Notre village ASBL, André Philips, Charleroi South Air Pur ASBL, Pierre Grymonprez, Sartau SA, Philippe Grisard de la Rochette, Antoine Boxus, Pierre Deneye, Jean-Pierre Olivier, Paul Thiry, Willy Roua, Guido Durlet, Agrebois SA, Yves de la Court

Strona pozwana: Région wallonne

Przy udziale: Infrabel SA, Codic Belgique SA, Federal Express European Services Inc. (FEDEX), Société wallonne des aéroports (Sowaer), Société régionale wallonne du transport (SRWT), Société Intercommunale du Brabant wallon (IBW)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage) — Wykładnia art. 2 (pkt 2), 3 (ust. 9), 6 (ust. 9) i 9 (ust. 2, 3 i 4) Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz. U. L 124, s. 1) — Wykładnia art. 1 (ust. 5), 9 (ust. 1) i 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. L 175, s. 40) — Wykładnia art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. L 206, s. 7) — Pojęcie „władzy publicznej” — Moc i zakres uściśleń zawartych w wytycznych na temat stosowania konwencji z Aarhus — Wyłączenie z zakresu stosowania konwencji aktów ustawodawczych, takich jak pozwolenia na budowę czy pozwolenia środowiskowe wydawane na podstawie dekretu przez ustawodawcę regionalnego — Zgodność postępowania prowadzącego do wydania pozwoleń podlegających zaskarżeniu wyłącznie przed Cour constitutionnelle i sądami cywilnymi z konwencją i prawem wspólnotowym — Zezwolenie na przedsięwzięcie w braku właściwej oceny jego skutków na środowisko

Sentencja

| 1) | Chociaż przy dokonywaniu wykładni art. 2 ust. 2 i art. 9 ust. 4 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., można brać pod uwagę wytyczne na temat stosowania tej konwencji, to jednak nie mają one żadnej mocy wiążącej i nie posiadają znaczenia normatywnego, jakie nadano postanowieniom rzeczonej konwencji. |
| --- | --- |

1)

Chociaż przy dokonywaniu wykładni art. 2 ust. 2 i art. 9 ust. 4 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., można brać pod uwagę wytyczne na temat stosowania tej konwencji, to jednak nie mają one żadnej mocy wiążącej i nie posiadają znaczenia normatywnego, jakie nadano postanowieniom rzeczonej konwencji.

| 2) | Artykuł 2 ust. 2 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska i art. 1 ust. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że z zakresów zastosowania tych aktów prawnych są wyłączone jedynie przedsięwzięcia szczegółowo przyjęte przez szczególny akt ustawodawczy, w taki sposób, aby cele rzeczonych aktów prawnych były osiągnięte w procesie ustawodawczym. Zadaniem sądu krajowego jest upewnienie się, że obydwa te warunki zostały spełnione, przy uwzględnieniu zarówno treści przyjętego aktu ustawodawczego, jak i całego procesu ustawodawczego, który doprowadził do jego przyjęcia, w szczególności zaś aktów przygotowawczych i debat parlamentarnych. W tym względzie aktu ustawodawczego, który tylko po prostu „zatwierdzałby” istniejący akt administracyjny, ograniczając się do powołania się na nadrzędne względy interesu ogólnego, bez uprzedniego rozpoczęcia procesu ustawodawczego co do istoty, który umożliwiałby spełnienie tych warunków, nie można uznać za szczególny akt ustawodawczy w rozumieniu tego przepisu, wobec czego nie jest on wystarczający, aby wykluczyć przedsięwzięcie z zakresów zastosowania wskazanej konwencji i dyrektywy, ze zmianami. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 2 ust. 2 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska i art. 1 ust. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że z zakresów zastosowania tych aktów prawnych są wyłączone jedynie przedsięwzięcia szczegółowo przyjęte przez szczególny akt ustawodawczy, w taki sposób, aby cele rzeczonych aktów prawnych były osiągnięte w procesie ustawodawczym. Zadaniem sądu krajowego jest upewnienie się, że obydwa te warunki zostały spełnione, przy uwzględnieniu zarówno treści przyjętego aktu ustawodawczego, jak i całego procesu ustawodawczego, który doprowadził do jego przyjęcia, w szczególności zaś aktów przygotowawczych i debat parlamentarnych. W tym względzie aktu ustawodawczego, który tylko po prostu „zatwierdzałby” istniejący akt administracyjny, ograniczając się do powołania się na nadrzędne względy interesu ogólnego, bez uprzedniego rozpoczęcia procesu ustawodawczego co do istoty, który umożliwiałby spełnienie tych warunków, nie można uznać za szczególny akt ustawodawczy w rozumieniu tego przepisu, wobec czego nie jest on wystarczający, aby wykluczyć przedsięwzięcie z zakresów zastosowania wskazanej konwencji i dyrektywy, ze zmianami.

| 3) | Artykuł 3 ust. 9 i art. 9 ust. 2–4 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska oraz art. 10a dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 20003/35, należy interpretować w ten sposób, że:






  — | gdy przedsięwzięcie, które objęte jest zakresem zastosowania tych przepisów, zatwierdzono w drodze aktu ustawodawczego, powinna istnieć możliwość skierowania zgodnie z krajowymi zasadami proceduralnymi do sądu lub niezależnego i bezstronnego organu powołanego z mocy ustawy kwestii, czy ten akt ustawodawczy spełnia wymogi określone w art. 1 ust. 5 tej dyrektywy, ze zmianami, oraz |
| --- | --- | --- |

3)

Artykuł 3 ust. 9 i art. 9 ust. 2–4 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska oraz art. 10a dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 20003/35, należy interpretować w ten sposób, że:

—

gdy przedsięwzięcie, które objęte jest zakresem zastosowania tych przepisów, zatwierdzono w drodze aktu ustawodawczego, powinna istnieć możliwość skierowania zgodnie z krajowymi zasadami proceduralnymi do sądu lub niezależnego i bezstronnego organu powołanego z mocy ustawy kwestii, czy ten akt ustawodawczy spełnia wymogi określone w art. 1 ust. 5 tej dyrektywy, ze zmianami, oraz

| — | w przypadku gdy nie istnieje możliwość wniesienia skargi na taki akt o charakterze i zakresie, jakie wskazano powyżej, każdy sąd krajowy orzekający w ramach swej właściwości winien przeprowadzić kontrolę opisaną w powyższym tiret i ewentualnie wyciągnąć z niej konsekwencje, odstępując od stosowania tego aktu ustawodawczego. |
| --- | --- |

—

w przypadku gdy nie istnieje możliwość wniesienia skargi na taki akt o charakterze i zakresie, jakie wskazano powyżej, każdy sąd krajowy orzekający w ramach swej właściwości winien przeprowadzić kontrolę opisaną w powyższym tiret i ewentualnie wyciągnąć z niej konsekwencje, odstępując od stosowania tego aktu ustawodawczego.

| 4) | Artykuł 6 ust. 9 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska i art. 9 ust. 1 dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, aby w samej decyzji wskazane były powody, dla których właściwe władze uznały, że jest ona konieczna. Jednakże na żądanie zainteresowanej osoby właściwe władze administracyjne mają obowiązek przekazać jej uzasadnienie podjęcia takiej decyzji lub właściwe informacje i dokumenty. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 6 ust. 9 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska i art. 9 ust. 1 dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, aby w samej decyzji wskazane były powody, dla których właściwe władze uznały, że jest ona konieczna. Jednakże na żądanie zainteresowanej osoby właściwe władze administracyjne mają obowiązek przekazać jej uzasadnienie podjęcia takiej decyzji lub właściwe informacje i dokumenty.

| 5) | Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on władzom krajowym, w tym władzom ustawodawczym, na zatwierdzenie planu lub przedsięwzięcia bez upewnienia się, że taki plan lub przedsięwzięcie nie naruszy integralności danego terenu. |
| --- | --- |

5)

Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on władzom krajowym, w tym władzom ustawodawczym, na zatwierdzenie planu lub przedsięwzięcia bez upewnienia się, że taki plan lub przedsięwzięcie nie naruszy integralności danego terenu.

| 6) | Artykuł 6 ust. 4 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że budowy infrastruktury mającej posłużyć do utworzenia centrum administracyjnego nie można co do zasady uznać za nadrzędny wzgląd interesu publicznego, w tym wzgląd o charakterze społecznym lub gospodarczym w rozumieniu tego przepisu, mogący uzasadniać realizację planu lub przedsięwzięcia naruszającego integralność danego terenu. |
| --- | --- |

6)

Artykuł 6 ust. 4 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że budowy infrastruktury mającej posłużyć do utworzenia centrum administracyjnego nie można co do zasady uznać za nadrzędny wzgląd interesu publicznego, w tym wzgląd o charakterze społecznym lub gospodarczym w rozumieniu tego przepisu, mogący uzasadniać realizację planu lub przedsięwzięcia naruszającego integralność danego terenu.

---

(1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/6 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/6

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam) przeciwko Netlog NV

(Sprawa C-360/10) (1)

(Społeczeństwo informacyjne - Prawo autorskie - Internet - Podmiot świadczący usługi hostingowe - Przetwarzanie informacji przechowywanych na platformie sieci społecznościowej online - Wprowadzenie systemu filtrowania tych informacji w celu uniemożliwienia udostępnienia plików naruszających prawa autorskie - Brak ogólnego obowiązku nadzorowania przechowywanych informacji)

(2012/C 98/07)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam)

Strona pozwana: Netlog NV

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Wykładnia dyrektyw: 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10), 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45), 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31), 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”) (Dz.U. L 178, s. 1), 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej („dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej”) (Dz.U. L 201, s. 37) — Przetwarzanie danych przepływających przez Internet — Wprowadzenie przez podmiot świadczący usługi hostingowe w Internecie systemu filtrowania wiadomości elektronicznych, in abstracto i w celach zapobiegawczych, w celu zidentyfikowania konsumentów mających używać plików, które naruszają prawa autorskie lub prawa pokrewne — Zastosowanie z urzędu przez sąd krajowy zasady proporcjonalności — Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Prawo do poszanowania życia prywatnego — Prawo do swobody wypowiedzi

Sentencja

Dyrektywy:

| — | 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”); |
| --- | --- |

—

2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”);

| — | 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym; oraz |
| --- | --- |

—

2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym; oraz

| — | 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, |
| --- | --- |

—

2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej,

pozostające w związku i interpretowane w świetle wymogów wynikających z ochrony mających zastosowanie praw podstawowych, należy rozumieć w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie skierowanemu przez sąd krajowy do podmiotu świadczącego usługi hostingowe nakazowi wprowadzenia systemu filtrowania:

| — | informacji przechowywanych na serwerach przez użytkowników tych usług; |
| --- | --- |

—

informacji przechowywanych na serwerach przez użytkowników tych usług;

| — | mającego zastosowanie bez rozróżnienia w stosunku do wszystkich tych użytkowników; |
| --- | --- |

—

mającego zastosowanie bez rozróżnienia w stosunku do wszystkich tych użytkowników;

| — | w celach zapobiegawczych; |
| --- | --- |

—

w celach zapobiegawczych;

| — | na swój wyłączny koszt; oraz |
| --- | --- |

—

na swój wyłączny koszt; oraz

| — | bez ograniczenia w czasie, |
| --- | --- |

—

bez ograniczenia w czasie,

zdolnego do zidentyfikowania plików elektronicznych zawierających utwory muzyczne, filmowe lub audiowizualne, co do których żądający rości sobie prawa własności intelektualnej, w celu zablokowania naruszającego prawo autorskie udostępniania publiczności wspomnianych utworów.

---

(1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/7 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/7

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Pak-Holdco sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu

(Sprawa C-372/10) (1)

(Podatki - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych - Obowiązek uwzględniania przez państwo członkowskie dyrektyw, które nie obowiązywały już w dniu przystąpienia tego państwa - Wyłączenie z podstawy opodatkowania sumy aktywów należących do spółki kapitałowej, które są przeznaczone na podwyższenie kapitału i które już zostały objęte podatkiem kapitałowym)

(2012/C 98/08)

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Pak-Holdco sp. z o.o.

Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 5 ust. 3 tiret pierwsze i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25), oraz dyrektywy Rady 73/79/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. (Dz.U. L 103, s. 13) i dyrektywy Rady 73/80/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. (Dz.U. L 103 z 18.4.1973, s. 15), zmieniających dyrektywę 69/335/EWG — Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych — Obowiązek uwzględniania przez państwo członkowskie dyrektyw, które nie obowiązywały już w dniu przystąpienia tego państwa

Sentencja

| 1) | W wypadku państwa takiego jak Rzeczpospolita Polska, które przystąpiło do Unii Europejskiej ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r., wobec braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej lub w innym akcie prawa Unii Europejskiej, art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wyłącznie czynności objętych zakresem zastosowania tej dyrektywy, ze zmianami, które to czynności w dniu 1 lipca 1984 r. były w owym państwie zwolnione od podatku kapitałowego lub były opodatkowane owym podatkiem według stawki obniżonej wynoszącej 0,50 % lub niższej. |
| --- | --- |

1)

W wypadku państwa takiego jak Rzeczpospolita Polska, które przystąpiło do Unii Europejskiej ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r., wobec braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej lub w innym akcie prawa Unii Europejskiej, art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wyłącznie czynności objętych zakresem zastosowania tej dyrektywy, ze zmianami, które to czynności w dniu 1 lipca 1984 r. były w owym państwie zwolnione od podatku kapitałowego lub były opodatkowane owym podatkiem według stawki obniżonej wynoszącej 0,50 % lub niższej.

| 2) | Artykuł 5 ust. 3 tiret pierwsze dyrektywy 69/335, który wyłącza z podstawy opodatkowania „sumę aktywów należących do spółki kapitałowej, które są przeznaczone na podwyższenie kapitału i które już zostały objęte podatkiem kapitałowym”, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie niezależnie od tego, czy chodzi o aktywa spółki, której kapitał ulega podwyższeniu, czy o te aktywa, które pochodzą od innej spółki i podwyższyły ten kapitał. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 5 ust. 3 tiret pierwsze dyrektywy 69/335, który wyłącza z podstawy opodatkowania „sumę aktywów należących do spółki kapitałowej, które są przeznaczone na podwyższenie kapitału i które już zostały objęte podatkiem kapitałowym”, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie niezależnie od tego, czy chodzi o aktywa spółki, której kapitał ulega podwyższeniu, czy o te aktywa, które pochodzą od innej spółki i podwyższyły ten kapitał.

---

(1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/8 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/8

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante — Hiszpania) — Celaya Emparanza y Galdos Internacional SA przeciwko Proyectos Integrales de Balizamientos SL

(Sprawa C-488/10) (1)

(Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuł 19 ust. 1 - Wzory wspólnotowe - Działania stanowiące naruszenie lub grożące naruszeniem - Pojęcie „osoby trzeciej”)

(2012/C 98/09)

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Celaya Emparanza y Galdos Internacional SA

Strona pozwana: Proyectos Integrales de Balizamientos SL

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante — Wykładnia art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. L 3, s. 1) — Naruszenie lub groźba naruszenia — Pojęcie osoby trzeciej

Sentencja

| 1) | Wykładni art. 19 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy dokonywać w ten sposób, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest naruszenie prawa wyłącznego wynikającego z zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, uprawnienie do zakazania jego używania przez osoby trzecie rozciąga się na każdą osobę trzecią, która używa wzoru niewywołującego u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia, w tym również na osobę trzecią będącą właścicielem później zarejestrowanego wzoru wspólnotowego. |
| --- | --- |

1)

Wykładni art. 19 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy dokonywać w ten sposób, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest naruszenie prawa wyłącznego wynikającego z zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, uprawnienie do zakazania jego używania przez osoby trzecie rozciąga się na każdą osobę trzecią, która używa wzoru niewywołującego u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia, w tym również na osobę trzecią będącą właścicielem później zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.

| 2) | Odpowiedź na pytanie pierwsze nie zależy od zamiaru i zachowania osoby trzeciej |
| --- | --- |

2)

Odpowiedź na pytanie pierwsze nie zależy od zamiaru i zachowania osoby trzeciej

---

(1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/8 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/8

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — T.G. van Laarhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-594/10) (1)

(Szósta dyrektywa VAT - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Ograniczenie - Korzystanie z ruchomości stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa dla prywatnych potrzeb podatnika - Traktowanie pod względem podatkowym prywatnego korzystania z przedmiotu należącego do majątku przedsiębiorstwa)

(2012/C 98/10)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: T.G. van Laarhoven

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Odliczenie podatku naliczonego — Wyłączenie prawa do odliczenia — Przepis krajowy ograniczający możliwość odliczenia podatku w przypadku pojazdów używanych przez przedsiębiorcę zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą, jak i celów prywatnych

Sentencja

Artykuł 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., w związku z art. 11 część A ust. 1 lit. c) tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on krajowej regulacji podatkowej, która w pierwszej kolejności upoważnia podatnika, którego pojazdy samochodowe są używane zarówno do celów związanych z działalnością, jak również do celów prywatnych, do natychmiastowego i całkowitego odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, jednak w dalszej kolejności przewiduje w zakresie dotyczącym użytkowania owych pojazdów do celów prywatnych coroczne opodatkowanie oparte — dla potrzeb określenia podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej podlegającym zapłacie w danym roku podatkowym — na metodzie ryczałtowego obliczenia wydatków związanych z tym użytkowaniem bez uwzględnienia w sposób proporcjonalny zakresu owego użytkowania.

---

(1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/9 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/9

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, SA przeciwko Fazenda Pública

(Sprawa C-25/11) (1)

(Podatki - Szósta dyrektywa VAT - Odliczenie podatku naliczonego - Artykuł 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 - „Subwencje” wykorzystywane na zakup towarów i usług - Ograniczenie prawa do odliczenia)

(2012/C 98/11)

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, SA

Strona pozwana: Fazenda Pública

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Wykładnia art. 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Odliczenie podatku naliczonego — Ograniczenia prawa do odliczenia

Sentencja

Artykuł 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie, w sytuacji, gdy upoważnia ono podatników mieszanych do dokonania odliczenia przewidzianego w tych przepisach według metody przeznaczenia wszystkich lub części towarów i usług, obliczało kwotę odliczenia w sektorach, w których podatnicy ci dokonują jedynie czynności opodatkowanych, poprzez włączenie nieopodatkowanych „subwencji” do mianownika ułamka służącego obliczeniu proporcjonalnej części odliczenia.

---

(1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/9 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/9

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Warna — Bułgaria) — Eon Aset Menidjmunt LTD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna pri Centralno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prihodite

(Sprawa C-118/11) (1)

(Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 168 i 176 - Prawo do odliczenia - Warunki dotyczące wykorzystywania towarów i usług na potrzeby transakcji opodatkowanych - Powstanie prawa do odliczenia - Umowa najmu pojazdu samochodowego - Umowa leasingu - Pojazd wykorzystywany przez pracodawcę do nieodpłatnego transportu pracownika pomiędzy jego miejscem zamieszkania a miejscem pracy)

(2012/C 98/12)

Język postępowania: bułgarski

Sąd krajowy

Administrativen sad — Warna

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Eon Aset Menidjmunt OOD

Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna pri Centralno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prihodite

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administrativen sad — Warna — Wykładnia art. 168, 173 i 176 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Ograniczenia prawa do odliczania podatku VAT — Przepisy krajowe przewidujące jako bezwzględny warunek uznania prawa do odliczenia podatku VAT wykorzystywanie towarów i usług na potrzeby samodzielnej działalności gospodarczej i nieprzewidujące mechanizmu korygującego na wypadek zaistnienia sytuacji, w których towary i usługi nie są początkowo uwzględniane w wielkości obrotu, lecz po ich nabyciu wykorzystywane są do realizacji dostaw podlegających opodatkowaniu

Sentencja

| 1) | Wykładni art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, że:






  — | wynajmowany pojazd samochodowy należy uważać za wykorzystywany na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, jeżeli istnieje bezpośredni i ścisły związek pomiędzy wykorzystywaniem tego pojazdu i działalnością gospodarczą podatnika, oraz że moment, w którym powstaje prawo do odliczenia i w którym należy brać pod uwagę istnienie takiego związku, następuje z upływem okresu, którego dotyczy każda z płatności; |
| --- | --- | --- |

1)

Wykładni art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, że:

—

wynajmowany pojazd samochodowy należy uważać za wykorzystywany na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, jeżeli istnieje bezpośredni i ścisły związek pomiędzy wykorzystywaniem tego pojazdu i działalnością gospodarczą podatnika, oraz że moment, w którym powstaje prawo do odliczenia i w którym należy brać pod uwagę istnienie takiego związku, następuje z upływem okresu, którego dotyczy każda z płatności;

| — | pojazd samochodowy wynajmowany na podstawie umowy leasingu i zakwalifikowany jako dobro inwestycyjne należy uważać za wykorzystywany na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, jeżeli podatnik działający w takim charakterze nabywa ten towar i zalicza go w całości do majątku swego przedsiębiorstwa, przy czym naliczony podatek od wartości dodanej zostaje odliczony w całości i bezpośrednio, a każde wykorzystanie rzeczonego dobra do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników lub do celów niezwiązanych z działalnością jego przedsiębiorstwa uważa się za świadczenie usług dokonane odpłatnie. |
| --- | --- |

—

pojazd samochodowy wynajmowany na podstawie umowy leasingu i zakwalifikowany jako dobro inwestycyjne należy uważać za wykorzystywany na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, jeżeli podatnik działający w takim charakterze nabywa ten towar i zalicza go w całości do majątku swego przedsiębiorstwa, przy czym naliczony podatek od wartości dodanej zostaje odliczony w całości i bezpośrednio, a każde wykorzystanie rzeczonego dobra do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników lub do celów niezwiązanych z działalnością jego przedsiębiorstwa uważa się za świadczenie usług dokonane odpłatnie.

| 2) | Artykuły 168 i 176 dyrektywy 2006/112 nie stoją na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które przewiduje wyłączenie prawa do odliczenia w odniesieniu do towarów i usług przeznaczonych do celów nieodpłatnych dostaw albo do celów działalności niezwiązanej z działalnością gospodarczą podatnika, pod warunkiem, że towary kwalifikowane jako dobra inwestycyjne nie są zaliczane do majątku przedsiębiorstwa. |
| --- | --- |

2)

Artykuły 168 i 176 dyrektywy 2006/112 nie stoją na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które przewiduje wyłączenie prawa do odliczenia w odniesieniu do towarów i usług przeznaczonych do celów nieodpłatnych dostaw albo do celów działalności niezwiązanej z działalnością gospodarczą podatnika, pod warunkiem, że towary kwalifikowane jako dobra inwestycyjne nie są zaliczane do majątku przedsiębiorstwa.

---

(1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/10 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/10

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg — Niemcy) — Jürgen Blödel-Pawlik przeciwko HanseMerkur Reiseversicherung AG

(Sprawa C-134/11) (1)

(Dyrektywa 90/314/EWG - Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki - Artykuł 7 - Ochrona przed ryzykiem niewypłacalności lub upadłości organizatora - Zakres stosowania - Niewypłacalność organizatora spowodowana mającym znamiona oszustwa wykorzystaniem środków zebranych od konsumentów)

(2012/C 98/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Landgericht Hamburg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Jürgen Blödel-Pawlik

Strona pozwana: HanseMerkur Reiseversicherung AG

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Hamburg — Wykładnia art. 7 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz.U. L 158, s. 59) — Ochrona przed niewypłacalnością lub upadłością organizatora — Niewypłacalność organizatora spowodowana mającym znamiona oszustwa wykorzystaniem środków zebranych od konsumentów — Możliwość zastosowania dyrektywy 90/314/EWG

Sentencja

Wykładni art. 7 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek należy dokonywać w taki sposób, że ma on zastosowanie w sytuacji, w której niewypłacalność organizatora podróży jest spowodowana jego mającym znamiona oszustwa zachowaniem.

---

(1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/10 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 9 grudnia 2011 r. — Karl Berger przeciwko Freistaat Bayern

(Sprawa C-636/11)

(2012/C 98/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Landgericht München I

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Karl Berger

Strona pozwana: Freistaat Bayern

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 10 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego możliwe jest poinformowanie opinii publicznej ze wskazaniem nazwy środka spożywczego lub paszy i producenta żywności lub paszy, w którego imieniu lub pod którego firmą żywność lub pasza były produkowane lub obrabiane bądź zostały wprowadzone na rynek, jeżeli środek spożywczy nieszkodliwy dla zdrowia, ale nienadający się do spożycia, w szczególności wzbudzający wstręt, jest wprowadzany lub został wprowadzony do obrotu w znacznych ilościach lub jeżeli taki środek spożywczy ze względu na swoje właściwości został wprowadzony na rynek wprawdzie w niewielkich ilościach, ale w dłuższym okresie czasu? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 10 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego możliwe jest poinformowanie opinii publicznej ze wskazaniem nazwy środka spożywczego lub paszy i producenta żywności lub paszy, w którego imieniu lub pod którego firmą żywność lub pasza były produkowane lub obrabiane bądź zostały wprowadzone na rynek, jeżeli środek spożywczy nieszkodliwy dla zdrowia, ale nienadający się do spożycia, w szczególności wzbudzający wstręt, jest wprowadzany lub został wprowadzony do obrotu w znacznych ilościach lub jeżeli taki środek spożywczy ze względu na swoje właściwości został wprowadzony na rynek wprawdzie w niewielkich ilościach, ale w dłuższym okresie czasu?

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie: czy na pytanie pierwsze należy udzielić odmiennej odpowiedzi, jeżeli sytuacja ma miejsce przed 1 stycznia 2007 r., aczkolwiek prawo krajowe zostało już dostosowane do ww. rozporządzenia? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie: czy na pytanie pierwsze należy udzielić odmiennej odpowiedzi, jeżeli sytuacja ma miejsce przed 1 stycznia 2007 r., aczkolwiek prawo krajowe zostało już dostosowane do ww. rozporządzenia?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności; Dz.U. L 31, s. 1.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/10 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Trianon Productie BV przeciwko Revillon Chocolatier SAS

(Sprawa C-2/12)

(2012/C 98/15)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Trianon Productie BV

Strona pozwana: Revillon Chocolatier SAS

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w przypadku podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji przewidzianej w art. 3 ust. 1 lit. e) ppkt iii) dyrektywy 89/104/EWG (1) w wersji skodyfikowanej dyrektywą 2008/95/WE (2), zgodnie z którą znaki towarowe (tworzone przez kształt) nie mogą składać się wyłącznie z kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru, chodzi o powód (lub powody) decyzji o zakupie właściwego kręgu odbiorców? |
| --- | --- |

1)

Czy w przypadku podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji przewidzianej w art. 3 ust. 1 lit. e) ppkt iii) dyrektywy 89/104/EWG (1) w wersji skodyfikowanej dyrektywą 2008/95/WE (2), zgodnie z którą znaki towarowe (tworzone przez kształt) nie mogą składać się wyłącznie z kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru, chodzi o powód (lub powody) decyzji o zakupie właściwego kręgu odbiorców?

| 2) | Czy z „kształtem zwiększającym znacznie wartość towaru” w rozumieniu powyższego przepisu mamy do czynienia






  a) | tylko wtedy, gdy ten kształt powinien być uznawany za wartość najważniejszą lub dominującą w porównaniu z innymi wartościami (przykładowo smakiem i substancją w przypadku środków spożywczych), czy też |
| --- | --- | --- |

2)

Czy z „kształtem zwiększającym znacznie wartość towaru” w rozumieniu powyższego przepisu mamy do czynienia

a)

tylko wtedy, gdy ten kształt powinien być uznawany za wartość najważniejszą lub dominującą w porównaniu z innymi wartościami (przykładowo smakiem i substancją w przypadku środków spożywczych), czy też

| b) | z takim kształtem możemy mieć do czynienia także wtedy, gdy poza tą najważniejszą lub dominującą wartością towar ma inne wartości, które również należy uznać za istotne? |
| --- | --- |

b)

z takim kształtem możemy mieć do czynienia także wtedy, gdy poza tą najważniejszą lub dominującą wartością towar ma inne wartości, które również należy uznać za istotne?

| 3) | Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie decydujące jest postrzeganie przez większość właściwego kręgu odbiorców czy sądy mogą stwierdzić, że już postrzeganie przez część odbiorców wystarczy, by daną wartość uznać za „istotną” w rozumieniu wspomnianego powyżej przepisu? |
| --- | --- |

3)

Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie decydujące jest postrzeganie przez większość właściwego kręgu odbiorców czy sądy mogą stwierdzić, że już postrzeganie przez część odbiorców wystarczy, by daną wartość uznać za „istotną” w rozumieniu wspomnianego powyżej przepisu?

| 4) | O ile odpowiedź na pytanie trzecie zostanie udzielona w sposób wskazany w części drugiej tego pytania: jaki zakres powinna mieć ta część odbiorców? |
| --- | --- |

4)

O ile odpowiedź na pytanie trzecie zostanie udzielona w sposób wskazany w części drugiej tego pytania: jaki zakres powinna mieć ta część odbiorców?

---

(1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1).

(2)  Dz.U. L 299, s. 25.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/11 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Lleida (Hiszpania) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Marc Betriu Montull przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

(Sprawa C-5/12)

(2012/C 98/16)

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado de lo Social de Lleida

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Marc Betriu Montull

Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dyrektywa Rady 76/207/EWG (1) i dyrektywa Rady 96/34/WE (2) stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, konkretnie art. 48 ust. 4 Estatuto de los Trabajadores, który kształtuje prawo do urlopu macierzyńskiego w razie porodu, po upływie sześciu tygodni następujących po porodzie, z wyjątkiem wypadków zagrożenia dla zdrowia matki, jako autonomiczne i pierwotne prawo matki będącej pracownicą i jako prawo pochodne ojca dziecka będącego pracownikiem najemnym, który może korzystać z rzeczonego urlopu jedynie wtedy, gdy matka dziecka ma status pracownika i decyduje się na przyznanie ojcu określonej części tego urlopu? |
| --- | --- |

1)

Czy dyrektywa Rady 76/207/EWG (1) i dyrektywa Rady 96/34/WE (2) stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, konkretnie art. 48 ust. 4 Estatuto de los Trabajadores, który kształtuje prawo do urlopu macierzyńskiego w razie porodu, po upływie sześciu tygodni następujących po porodzie, z wyjątkiem wypadków zagrożenia dla zdrowia matki, jako autonomiczne i pierwotne prawo matki będącej pracownicą i jako prawo pochodne ojca dziecka będącego pracownikiem najemnym, który może korzystać z rzeczonego urlopu jedynie wtedy, gdy matka dziecka ma status pracownika i decyduje się na przyznanie ojcu określonej części tego urlopu?

| 2) | Czy jest sprzeczny z zasadą równości traktowania, która zabrania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, przepis krajowy, w szczególności art. 48 ust. 4 Estatuto de los Trabajadores, który, w wypadku porodu, zawieszenie umowy o pracę z zachowaniem stanowiska pracy finansowane z zabezpieczenia społecznego traktuje jako prawo pierwotne matki, a nie ojca, nawet po upływie sześciu tygodni następujących po porodzie i z wyjątkiem przypadku zagrożenia dla zdrowia matki, wskutek czego urlop pracownika najemnego zależy od tego, czy matka jest również pracownikiem najemnym? |
| --- | --- |

2)

Czy jest sprzeczny z zasadą równości traktowania, która zabrania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, przepis krajowy, w szczególności art. 48 ust. 4 Estatuto de los Trabajadores, który, w wypadku porodu, zawieszenie umowy o pracę z zachowaniem stanowiska pracy finansowane z zabezpieczenia społecznego traktuje jako prawo pierwotne matki, a nie ojca, nawet po upływie sześciu tygodni następujących po porodzie i z wyjątkiem przypadku zagrożenia dla zdrowia matki, wskutek czego urlop pracownika najemnego zależy od tego, czy matka jest również pracownikiem najemnym?

| 3) | Czy jest sprzeczny z zasadą równości traktowania, która zabrania wszelkiej dyskryminacji, przepis krajowy, konkretnie art. 48 ust. 4 Estatuto de los Trabajadores, który uznaje pierwotne prawo do zawieszenia umowy o pracę z zachowaniem stanowiska pracy, finansowanego z zabezpieczenia społecznego, w przypadku ojców będących pracownikami najemnymi, kiedy przysposabiają dziecko, natomiast nie uznaje takiego prawa do zawieszenia umowy jako prawa własnego, autonomicznego i niezależnego od prawa matki w przypadku ojców biologicznych, gdy rodzi im się dziecko, lecz przyznaje im jedynie prawo pochodne od prawa matki? |
| --- | --- |

3)

Czy jest sprzeczny z zasadą równości traktowania, która zabrania wszelkiej dyskryminacji, przepis krajowy, konkretnie art. 48 ust. 4 Estatuto de los Trabajadores, który uznaje pierwotne prawo do zawieszenia umowy o pracę z zachowaniem stanowiska pracy, finansowanego z zabezpieczenia społecznego, w przypadku ojców będących pracownikami najemnymi, kiedy przysposabiają dziecko, natomiast nie uznaje takiego prawa do zawieszenia umowy jako prawa własnego, autonomicznego i niezależnego od prawa matki w przypadku ojców biologicznych, gdy rodzi im się dziecko, lecz przyznaje im jedynie prawo pochodne od prawa matki?

---

(1)  Dyrektywa Rady z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40)

(2)  Dyrektywa Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 roku w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 145, s. 4)

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/12 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 4 stycznia 2012 r. — Maatschap L.A. i in. przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innvovatie

(Sprawa C-11/12)

(2012/C 98/17)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Maatschap L.A. i in.

Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innvovatie

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że względem rolnika, który wystąpił z wnioskiem o dopłaty wymierza się zmniejszenie albo skreślenie wypłat, jakie ustalonoby w związku ze stwierdzonym naruszeniem względem faktycznego podmiotu będącego sprawcą naruszenia ustawy, na rzecz którego przekazano grunt lub który takiego przekazania dokonał, w przypadku gdyby wystąpił on sam z wnioskiem? Albo czy przepis ten oznacza jedynie, że stwierdzoną niezgodność należy przypisać tej osobie, która wystąpiła z wnioskiem o dopłaty, przy okazji decyzji o wysokości zmniejszenia albo skreślenia, jednak należy jeszcze ustalić zakres, w jakim rolnik działał nieumyślnie, podstępnie albo umyślnie?

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/12 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 16 stycznia 2012 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública

(Sprawa C-17/12)

(2012/C 98/18)

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: TVI Televisão Independente SA

Strona pozwana: Fazenda Pública

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w pojęciu podstawy opodatkowania do celów podatku VAT w rozumieniu art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/WE (1) [obecnie art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r.] mieści się opłata za wyświetlanie naliczona reklamodawcom przez wnoszącą odwołanie występującą w charakterze zastępcy w ramach substytucji podatkowej, zgodnie z art. 50 ust. 1 dekretu z mocą ustawy 227/2006 zasadniczo z tego powodu, że stanowi „wzajemne[...] świadczeni[e], które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać powinien otrzymać” z tytułu dostarczania towarów lub świadczenia usług? |
| --- | --- |

1)

Czy w pojęciu podstawy opodatkowania do celów podatku VAT w rozumieniu art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/WE (1) [obecnie art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r.] mieści się opłata za wyświetlanie naliczona reklamodawcom przez wnoszącą odwołanie występującą w charakterze zastępcy w ramach substytucji podatkowej, zgodnie z art. 50 ust. 1 dekretu z mocą ustawy 227/2006 zasadniczo z tego powodu, że stanowi „wzajemne[...] świadczeni[e], które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać powinien otrzymać” z tytułu dostarczania towarów lub świadczenia usług?

| 2) | Czy należy zakwalifikować jako kwotę „otrzyman[ą] przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych” w rozumieniu art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/WE [obecnie art. 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.] opłatę za reklamę naliczoną reklamodawcom przez wnoszącą odwołanie występującą w charakterze zastępcy w ramach substytucji podatkowej, wpisaną w jej księgowości na rachunkach przejściowych ? |
| --- | --- |

2)

Czy należy zakwalifikować jako kwotę „otrzyman[ą] przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych” w rozumieniu art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/WE [obecnie art. 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.] opłatę za reklamę naliczoną reklamodawcom przez wnoszącą odwołanie występującą w charakterze zastępcy w ramach substytucji podatkowej, wpisaną w jej księgowości na rachunkach przejściowych ?

| 3) | W konsekwencji — czy do podstawy opodatkowania do celów podatku VAT należy wliczać kwoty naliczone przez wnoszącą odwołanie na poczet opłaty za wyświetlanie? |
| --- | --- |

3)

W konsekwencji — czy do podstawy opodatkowania do celów podatku VAT należy wliczać kwoty naliczone przez wnoszącą odwołanie na poczet opłaty za wyświetlanie?

---

(1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

(2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/12 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 stycznia 2012 r. — Město Žamberk przeciwko Finanční ředitelství v Hradci Králové

(Sprawa C-18/12)

(2012/C 98/19)

Język postępowania: czeski

Sąd krajowy

Nejvyšší správní soud

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Město Žamberk

Strona pozwana: Finanční ředitelství v Hradci Králové

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy niezorganizowana, niesystematyczna i rekreacyjna aktywność sportowa, jaka może być podejmowana w tej postaci na terenie kompleksu odkrytych basenów (np. pływanie rekreacyjne, rekreacyjna gra w piłkę itp.) może być uznawana za sport lub wychowanie fizyczne w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)? |
| --- | --- |

1)

Czy niezorganizowana, niesystematyczna i rekreacyjna aktywność sportowa, jaka może być podejmowana w tej postaci na terenie kompleksu odkrytych basenów (np. pływanie rekreacyjne, rekreacyjna gra w piłkę itp.) może być uznawana za sport lub wychowanie fizyczne w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)?

| 2) | W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy oferowanie odpłatnego dostępu do takiego kompleksu odkrytych basenów, umożliwiającego odwiedzającym go osobom podejmowanie wyżej opisanej aktywności sportowej, obok innych form rozrywki czy rekreacji, może być uznawane za usługę ściśle związaną ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczoną na rzecz osób uczestniczących w sporcie lub wychowaniu fizycznym w rozumieniu wskazanego przepisu dyrektywy 2006/112/WE, a tym samym za usługę zwolnioną z podatku VAT, o ile świadczona jest ona przez organizację nienastawioną na osiąganie zysku i spełnione są pozostałe warunki określone w tej dyrektywie? |
| --- | --- |

2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy oferowanie odpłatnego dostępu do takiego kompleksu odkrytych basenów, umożliwiającego odwiedzającym go osobom podejmowanie wyżej opisanej aktywności sportowej, obok innych form rozrywki czy rekreacji, może być uznawane za usługę ściśle związaną ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczoną na rzecz osób uczestniczących w sporcie lub wychowaniu fizycznym w rozumieniu wskazanego przepisu dyrektywy 2006/112/WE, a tym samym za usługę zwolnioną z podatku VAT, o ile świadczona jest ona przez organizację nienastawioną na osiąganie zysku i spełnione są pozostałe warunki określone w tej dyrektywie?

---

(1)  Dz.U. L 347, s. 1.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/13 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 16 stycznia 2012 r. — Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin przeciwko État du Grand-duché de Luxembourg

(Sprawa C-20/12)

(2012/C 98/20)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal administratif

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin

Strona pozwana: État du Grand-duché de Luxembourg

Pytania prejudycjalne

Mając na uwadze zawartą w prawie Unii zasadę równego traktowania, wyrażoną w art. 7 rozporządzenia nr 1612/68 (1) czy względy polityki oświatowej i polityki budżetowej podniesione przez państwo luksemburskie a mianowicie odnoszące się do czynności promujących wzrost proporcji osób posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej, która w przypadku osób zamieszkujących w Luksemburgu jest aktualnie niewystarczająca w kontekście międzynarodowym, w sytuacji gdy realizacja tych względów zostałaby poważnie zagrożona, jeżeli państwo luksemburskie musiałoby wypłacać pomoc finansową na pobieranie nauki na uczelniach wyższych na rzecz każdego studenta niemającego żadnego związku ze społeczeństwem Wielkiego Księstwa, tak aby studenci ci mogli pobierać naukę na uczelniach wyższych w jakimkolwiek państwie na świecie, co równałoby się z nieracjonalnym obciążeniem dla budżetu państwa luksemburskiego, stanowią w rozumieniu przytoczonego orzecznictwa Unii względy mogące uzasadnić odmienne traktowanie związane z obowiązkiem zamieszkania nałożonym zarówno na obywateli luksemburskich jak i obywateli innych państw członkowskich dla celów uzyskania pomocy na pobieranie nauki na uczelniach wyższych?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2).

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/13 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/13

---

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-363/10 Abbott Laboratories przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 stycznia 2012 r. przez Abbott Laboratories

(Sprawa C-21/12 P)

(2012/C 98/21)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Abbott Laboratories (przedstawiciele: R. Niebel i C. Steuer, adwokaci)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-363/10; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-363/10;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 czerwca 2010 r. — sprawa R 1560/2009-1 — dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 008 448 251 RESTORE; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 czerwca 2010 r. — sprawa R 1560/2009-1 — dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 008 448 251 RESTORE;

| — | obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Uzasadnienie odwołania od wskazanego wyroku Sądu jest zasadniczo następujące:

| 1) | Po pierwsze wnosząca odwołanie podnosi zniekształcenie okoliczności stanu faktycznego, względnie środków dowodowych przez Sąd. W przekonaniu wnoszącej odwołanie Sąd błędnie wyszedł z założenia, że powszechnie znany fakt stanowi, iż słowo „restore” wykazuje bezpośrednie znaczenie z zakresu medycyny. W postępowaniu bezsporne było jedynie, że „restore” należy tłumaczyć jako „przywrócić” [niem. wiederherstellen]. Nie można jednak stwierdzić związku z dziedziną medycyny. Oparcie przez Sąd tego stwierdzenia na przedstawionych wyciągach ze słowników stanowi zniekształcenie środków dowodowych. Z wyciągów ze słowników wynika, że słowo „restore”, samo w sobie, nie ma znaczenia z zakresu medycyny, lecz że stanowi ono pojęcie opisowe, które w zależności od kontekstu może być rozumiane na rozmaite sposoby. Z tego powodu okoliczność ta nie może zostać uznana za powszechnie znaną i w związku z tym niewymagającą przeprowadzenia dowodu. |
| --- | --- |

1)

Po pierwsze wnosząca odwołanie podnosi zniekształcenie okoliczności stanu faktycznego, względnie środków dowodowych przez Sąd. W przekonaniu wnoszącej odwołanie Sąd błędnie wyszedł z założenia, że powszechnie znany fakt stanowi, iż słowo „restore” wykazuje bezpośrednie znaczenie z zakresu medycyny. W postępowaniu bezsporne było jedynie, że „restore” należy tłumaczyć jako „przywrócić” [niem. wiederherstellen]. Nie można jednak stwierdzić związku z dziedziną medycyny. Oparcie przez Sąd tego stwierdzenia na przedstawionych wyciągach ze słowników stanowi zniekształcenie środków dowodowych. Z wyciągów ze słowników wynika, że słowo „restore”, samo w sobie, nie ma znaczenia z zakresu medycyny, lecz że stanowi ono pojęcie opisowe, które w zależności od kontekstu może być rozumiane na rozmaite sposoby. Z tego powodu okoliczność ta nie może zostać uznana za powszechnie znaną i w związku z tym niewymagającą przeprowadzenia dowodu.

| 2) | Po drugie wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009. Jej zdaniem Sąd naruszył prawo dokonując zakwalifikowania znaku towarowego RESTORE jako posiadającego charakter czysto opisowy. Zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 wymaga, aby zgłaszane oznaczenie mogło służyć w obrocie „do oznaczania” rodzaju itd. towaru. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału opisowość musi wynikać ze zgłaszanego znaku towarowego w sposób oczywisty, a słowo musi samo w sobie mieć charakter opisowy.
  Sam z siebie czasownik „restore” nie dostarcza żadnej wskazówki co do rodzaju, właściwości, czy przeznaczenia towarów, dla których znak towarowy miałby zostać zarejestrowany. Czasownik „restore” uzyskuje funkcję opisową tylko w konstrukcjach zawierających jeden lub więcej rzeczowników (np. „restore one’s health” [przywrócić czyjeś zdrowie]). Jeżeli przyjąć, że związek z dziedziną medycyny wynika z okoliczności sprawy, zgodnie z orzecznictwem Trybunału nie jest to wystarczające, ponieważ dla takiego stwierdzenia konieczna jest czynność uczestników obrotu polegająca na transferze znaczenia w rozumieniu wysiłku interpretacyjnego. Rozumienie tego pojęcia w sposób związany z dziedziną medycyny mogłoby nastąpić jedynie na skutek dodania słów takich jak „health” [zdrowie], co w niniejszym przypadku akurat nie ma miejsca. Wnosząca odwołanie uważa, że zarówno izba odwoławcza jak i Sąd zbadały zamiast zgłoszonego znaku towarowego RESTORE znak towarowy RESTORE SOMEONE’S HEALTH. |
| --- | --- |

2)

Po drugie wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009. Jej zdaniem Sąd naruszył prawo dokonując zakwalifikowania znaku towarowego RESTORE jako posiadającego charakter czysto opisowy. Zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 wymaga, aby zgłaszane oznaczenie mogło służyć w obrocie „do oznaczania” rodzaju itd. towaru. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału opisowość musi wynikać ze zgłaszanego znaku towarowego w sposób oczywisty, a słowo musi samo w sobie mieć charakter opisowy.

Sam z siebie czasownik „restore” nie dostarcza żadnej wskazówki co do rodzaju, właściwości, czy przeznaczenia towarów, dla których znak towarowy miałby zostać zarejestrowany. Czasownik „restore” uzyskuje funkcję opisową tylko w konstrukcjach zawierających jeden lub więcej rzeczowników (np. „restore one’s health” [przywrócić czyjeś zdrowie]). Jeżeli przyjąć, że związek z dziedziną medycyny wynika z okoliczności sprawy, zgodnie z orzecznictwem Trybunału nie jest to wystarczające, ponieważ dla takiego stwierdzenia konieczna jest czynność uczestników obrotu polegająca na transferze znaczenia w rozumieniu wysiłku interpretacyjnego. Rozumienie tego pojęcia w sposób związany z dziedziną medycyny mogłoby nastąpić jedynie na skutek dodania słów takich jak „health” [zdrowie], co w niniejszym przypadku akurat nie ma miejsca. Wnosząca odwołanie uważa, że zarówno izba odwoławcza jak i Sąd zbadały zamiast zgłoszonego znaku towarowego RESTORE znak towarowy RESTORE SOMEONE’S HEALTH.

| 3) | Po trzecie wnosząca odwołanie podnosi naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Stosując błędny prawny wzorzec oceny izba odwoławcza zakwalifikowała znak towarowy RESTORE jako oznaczenie pozbawione charakteru odróżniającego i z tego powodu odrzuciła zgłoszenie, co stanowi błędne zastosowanie prawa. Zdaniem wnoszącej odwołanie izba odwoławcza i Sąd, biorąc pod uwagę rzekomy opisowy charakter zgłoszonego znaku towarowego RESTORE, przypisały mu również całkowity brak charakteru odróżniającego. Stwierdzenie to zostało już zakwestionowane w argumentach przedstawionych w ramach zarzutu drugiego.
  Także „pomocnicze uzasadnienie” całkowitego braku charakteru odróżniającego (pkt 52-54 wyroku) nie dostarcza dostatecznego uzasadnienia dla rozstrzygnięcia wyroku. W swoich wywodach Sąd dokonał tautologicznego powtórzenia argumentu, w myśl którego opisowy znak towarowy nie ma charakteru odróżniającego. Przeciwko charakterowi opisowemu przemawia poza tym, że uczestnicy obrotu nie oczekują w stosunku do produktu medycznego opisu jego funkcji, również nie w formie jednego słowa. |
| --- | --- |

3)

Po trzecie wnosząca odwołanie podnosi naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Stosując błędny prawny wzorzec oceny izba odwoławcza zakwalifikowała znak towarowy RESTORE jako oznaczenie pozbawione charakteru odróżniającego i z tego powodu odrzuciła zgłoszenie, co stanowi błędne zastosowanie prawa. Zdaniem wnoszącej odwołanie izba odwoławcza i Sąd, biorąc pod uwagę rzekomy opisowy charakter zgłoszonego znaku towarowego RESTORE, przypisały mu również całkowity brak charakteru odróżniającego. Stwierdzenie to zostało już zakwestionowane w argumentach przedstawionych w ramach zarzutu drugiego.

Także „pomocnicze uzasadnienie” całkowitego braku charakteru odróżniającego (pkt 52-54 wyroku) nie dostarcza dostatecznego uzasadnienia dla rozstrzygnięcia wyroku. W swoich wywodach Sąd dokonał tautologicznego powtórzenia argumentu, w myśl którego opisowy znak towarowy nie ma charakteru odróżniającego. Przeciwko charakterowi opisowemu przemawia poza tym, że uczestnicy obrotu nie oczekują w stosunku do produktu medycznego opisu jego funkcji, również nie w formie jednego słowa.

| 4) | Po czwarte wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009. Jest ona zdania, że izba odwoławcza oparła swoją decyzję zasadniczo na wyciągach ze słowników, do których wnosząca odwołanie nie miała dostępu i co do których nie została ona w konsekwencji wysłuchana. Stanowi to w jej opinii naruszenia prawa do bycia wysłuchanym przed sądem, ponieważ zgodnie z orzecznictwem Trybunału orzeczenie może zostać oparte wyłącznie na okolicznościach, do których strony mogły się ustosunkować. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału izba odwoławcza jest jednakże zobowiązana do zakomunikowania, celem umożliwienia zajęcia stanowiska w ich przedmiocie, tych okoliczności, które ustaliła z urzędu i na których chce oprzeć swoją decyzję. W tym kontekście izba odwoławcza, w decydującym dla tego postepowania momencie, zaniedbała przedłożenie uzyskanych przez nią wyciągów ze słowników, tak że naruszyła prawo do bycia wysłuchanym przed sądem. |
| --- | --- |

4)

Po czwarte wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009. Jest ona zdania, że izba odwoławcza oparła swoją decyzję zasadniczo na wyciągach ze słowników, do których wnosząca odwołanie nie miała dostępu i co do których nie została ona w konsekwencji wysłuchana. Stanowi to w jej opinii naruszenia prawa do bycia wysłuchanym przed sądem, ponieważ zgodnie z orzecznictwem Trybunału orzeczenie może zostać oparte wyłącznie na okolicznościach, do których strony mogły się ustosunkować. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału izba odwoławcza jest jednakże zobowiązana do zakomunikowania, celem umożliwienia zajęcia stanowiska w ich przedmiocie, tych okoliczności, które ustaliła z urzędu i na których chce oprzeć swoją decyzję. W tym kontekście izba odwoławcza, w decydującym dla tego postepowania momencie, zaniedbała przedłożenie uzyskanych przez nią wyciągów ze słowników, tak że naruszyła prawo do bycia wysłuchanym przed sądem.

| 5) | Po piąte wnosząca odwołanie podnosi naruszenie zasady równego traktowania. Stosując orzecznictwo Trybunału w niewłaściwy sposób izba odwoławcza nie uwzględniła wcześniej dokonanych rejestracji, nie uwzględniając tym samym swojej praktyki decyzyjnej. Wnosząca odwołanie nie zapomina przy tym, że zasada ta ma zastosowanie jedynie z zastrzeżeniem działania zgodnego z prawem. Samo jednak wskazanie na tę zasadę nie jest jednakże wystarczające dla zneutralizowania zasady równego traktowania. Izba odwoławcza powinna była raczej konkretnie wykazać, dlaczego należy przyjąć, że wcześniej dokonane rejestracje były niezgodne z prawem. |
| --- | --- |

5)

Po piąte wnosząca odwołanie podnosi naruszenie zasady równego traktowania. Stosując orzecznictwo Trybunału w niewłaściwy sposób izba odwoławcza nie uwzględniła wcześniej dokonanych rejestracji, nie uwzględniając tym samym swojej praktyki decyzyjnej. Wnosząca odwołanie nie zapomina przy tym, że zasada ta ma zastosowanie jedynie z zastrzeżeniem działania zgodnego z prawem. Samo jednak wskazanie na tę zasadę nie jest jednakże wystarczające dla zneutralizowania zasady równego traktowania. Izba odwoławcza powinna była raczej konkretnie wykazać, dlaczego należy przyjąć, że wcześniej dokonane rejestracje były niezgodne z prawem.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/14 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 17 stycznia 2012 r. — Katarína Haasová przeciwko Rastislavowi Petríkowi, Blance Holingovej

(Sprawa C-22/12)

(2012/C 98/22)

Język postępowania: słowacki

Sąd krajowy

Krajský súd v Prešove

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Katarína Haasová

Strona pozwana: Rastislav Petrík, Blanka Holingová

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy 90/232/EWG Rady z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (1) w związku z art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG (2) należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego (takiemu jak art. 4 ustawy nr 381/2001 w sprawie umowy obowiązkowego ubezpieczenia od szkód wynikających z używania pojazdów silnikowych i art. 6 ustawy [Republiki Czeskiej] nr 168/1999 o ubezpieczeniu od odpowiedzialności za szkody spowodowane używaniem pojazdów) zgodnie z którym odpowiedzialność cywilna wynikająca z używania pojazdów silnikowych nie obejmuje wyrażonej w formie pieniężnej szkody niemajątkowej poniesionej przez osoby ocalałe z wypadku drogowego będącego następstwem używania pojazdów silnikowych? |
| --- | --- |

1)

Czy wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy 90/232/EWG Rady z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (1) w związku z art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG (2) należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego (takiemu jak art. 4 ustawy nr 381/2001 w sprawie umowy obowiązkowego ubezpieczenia od szkód wynikających z używania pojazdów silnikowych i art. 6 ustawy [Republiki Czeskiej] nr 168/1999 o ubezpieczeniu od odpowiedzialności za szkody spowodowane używaniem pojazdów) zgodnie z którym odpowiedzialność cywilna wynikająca z używania pojazdów silnikowych nie obejmuje wyrażonej w formie pieniężnej szkody niemajątkowej poniesionej przez osoby ocalałe z wypadku drogowego będącego następstwem używania pojazdów silnikowych?

| 2) | W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi, iż wspomniany przepis prawa krajowego nie jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, czy wykładni art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy nr 381/2001 w sprawie umowy obowiązkowego ubezpieczenia od szkód wynikających z używania pojazdów silnikowych i art. 6 ustawy [Republiki Czeskiej] nr 168/1999 o ubezpieczeniu od odpowiedzialności za szkody spowodowane używaniem pojazdów, należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy, zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 90/232/EWG [...] w związku z art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG przyznał osobom ocalałym z wypadku drogowego będącego następstwem używania pojazdów silnikowych, jako podmiotom poszkodowanym, również prawo do zadośćuczynienia pieniężnego z tytułu szkody niemajątkowej? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi, iż wspomniany przepis prawa krajowego nie jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, czy wykładni art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy nr 381/2001 w sprawie umowy obowiązkowego ubezpieczenia od szkód wynikających z używania pojazdów silnikowych i art. 6 ustawy [Republiki Czeskiej] nr 168/1999 o ubezpieczeniu od odpowiedzialności za szkody spowodowane używaniem pojazdów, należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy, zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 90/232/EWG [...] w związku z art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG przyznał osobom ocalałym z wypadku drogowego będącego następstwem używania pojazdów silnikowych, jako podmiotom poszkodowanym, również prawo do zadośćuczynienia pieniężnego z tytułu szkody niemajątkowej?

---

(1)  Dz.U. L 129, s. 33.

(2)  Dyrektywa 72/166/EWG Rady z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1).

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/15 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2012 r. — X BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-24/12)

(2012/C 98/23)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: X BV

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dla celów art. 56 WE (obecnie: art. 63 TFUE) własny kraj lub terytorium zamorskie mogą być uważane za państwo trzecie, tak że w odniesieniu do przepływu kapitału pomiędzy państwem członkowskim a jego terytorium lub krajem zamorskim można stosować art. 56 WE? |
| --- | --- |

1)

Czy dla celów art. 56 WE (obecnie: art. 63 TFUE) własny kraj lub terytorium zamorskie mogą być uważane za państwo trzecie, tak że w odniesieniu do przepływu kapitału pomiędzy państwem członkowskim a jego terytorium lub krajem zamorskim można stosować art. 56 WE?

| 2) | a) | Czy — jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej — w niniejszym przypadku, w którym z dniem 1 stycznia 2002 r. podatek od dywidend pobierany u źródła z tytułu dywidendy wypłacanej, z tytułu posiadania udziałów, przez spółkę zależną, mającą siedzibę w Niderlandach, na rzecz jej spółki nadrzędnej, mającej siedzibę na Antylach Holenderskich został w porównaniu z rokiem 1993 podwyższony z 7,5 %, względnie 5 %, do 8,3 %, w ramach odpowiedzi na pytanie, czy dla celów 57 ust. 1 WE (obecnie: art. 64 ust. 1 TFUE) ma miejsce zwiększenie [ograniczenia] uwzględnić należy wyłącznie podwyższenie niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, czy też należy uwzględnić również, że w związku z podwyższeniem niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., organy antylijskie zwalniają z podatku dywidendy wypłacane z tytułu posiadania udziałów przez mającą siedzibę w Niderlandach spółkę zależną, podczas gdy wcześniej dywidendy te stanowiły element zysku opodatkowanego według stawki 2,4 3 %, względnie 5,5 %? |
| --- | --- | --- |

2)

a)

Czy — jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej — w niniejszym przypadku, w którym z dniem 1 stycznia 2002 r. podatek od dywidend pobierany u źródła z tytułu dywidendy wypłacanej, z tytułu posiadania udziałów, przez spółkę zależną, mającą siedzibę w Niderlandach, na rzecz jej spółki nadrzędnej, mającej siedzibę na Antylach Holenderskich został w porównaniu z rokiem 1993 podwyższony z 7,5 %, względnie 5 %, do 8,3 %, w ramach odpowiedzi na pytanie, czy dla celów 57 ust. 1 WE (obecnie: art. 64 ust. 1 TFUE) ma miejsce zwiększenie [ograniczenia] uwzględnić należy wyłącznie podwyższenie niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, czy też należy uwzględnić również, że w związku z podwyższeniem niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., organy antylijskie zwalniają z podatku dywidendy wypłacane z tytułu posiadania udziałów przez mającą siedzibę w Niderlandach spółkę zależną, podczas gdy wcześniej dywidendy te stanowiły element zysku opodatkowanego według stawki 2,4 3 %, względnie 5,5 %?

| b) | Czy, jeżeli należy uwzględnić obniżenie podatku spowodowane na Antylach Holenderskich przez wprowadzenie wzmiankowanego w pytaniu 2a zwolnienia z podatku dywidend wypłacanych z tytułu posiadania udziałów, uwzględnić należy ponadto antylijskie uregulowania wykonawcze — w niniejszym przypadku antylijską praktykę orzeczniczą — które być może doprowadziły do tego, że faktycznie należny podatek od dywidend, wypłacanych przez spółkę zależną mającą siedzibę w Niderlandach, był przed dniem 1 stycznia 2002 r. — jak również już w roku 1993 — znacznie niższy niż 8,3 %? |
| --- | --- |

b)

Czy, jeżeli należy uwzględnić obniżenie podatku spowodowane na Antylach Holenderskich przez wprowadzenie wzmiankowanego w pytaniu 2a zwolnienia z podatku dywidend wypłacanych z tytułu posiadania udziałów, uwzględnić należy ponadto antylijskie uregulowania wykonawcze — w niniejszym przypadku antylijską praktykę orzeczniczą — które być może doprowadziły do tego, że faktycznie należny podatek od dywidend, wypłacanych przez spółkę zależną mającą siedzibę w Niderlandach, był przed dniem 1 stycznia 2002 r. — jak również już w roku 1993 — znacznie niższy niż 8,3 %?

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/16 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2012 r. — fiscale eenheid PPG Holdings BV cs przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen

(Sprawa C-26/12)

(2012/C 98/24)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Gerechtshof te Leeuwarden

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: fiscale eenheid PPG Holdings BV cs

Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 17 dyrektywy 77/388/EWG (1) (art. 168 i 169 dyrektywy 2006/112/WE (2)) zezwala na to, by podatnik, który na podstawie przepisów krajowych w dziedzinie emerytur utworzył samodzielny fundusz emerytalny celem zapewnienia praw do emerytury swym pracownikom i byłym pracownikom uprawnionych z tego funduszu, odliczył podatek związany ze świadczeniami wykonanymi na jego rzecz celem realizacji systemu emerytur i funkcjonowania funduszu emerytalnego? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 17 dyrektywy 77/388/EWG (1) (art. 168 i 169 dyrektywy 2006/112/WE (2)) zezwala na to, by podatnik, który na podstawie przepisów krajowych w dziedzinie emerytur utworzył samodzielny fundusz emerytalny celem zapewnienia praw do emerytury swym pracownikom i byłym pracownikom uprawnionych z tego funduszu, odliczył podatek związany ze świadczeniami wykonanymi na jego rzecz celem realizacji systemu emerytur i funkcjonowania funduszu emerytalnego?

| 2) | Czy fundusz emerytalny utworzony w celu realizacji wypłat emerytur na rzecz uprawnionych przy najniższych możliwych kosztach, i do którego wnoszony jest kapitał przez uprawnionych lub w ich imieniu, przy czym zysk jest wypłacany, może zostać uznany za specjalny fundusz inwestycyjny [fundusz powierniczy] w rozumieniu art. 13 B lit. d) pkt 6 dyrektywy 77/388/EWG [art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE]? |
| --- | --- |

2)

Czy fundusz emerytalny utworzony w celu realizacji wypłat emerytur na rzecz uprawnionych przy najniższych możliwych kosztach, i do którego wnoszony jest kapitał przez uprawnionych lub w ich imieniu, przy czym zysk jest wypłacany, może zostać uznany za specjalny fundusz inwestycyjny [fundusz powierniczy] w rozumieniu art. 13 B lit. d) pkt 6 dyrektywy 77/388/EWG [art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE]?

---

(1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

(2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/16 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 19 stycznia 2012 r. — TGB Limited przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-27/12)

(2012/C 98/25)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: TGB Limited

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dla celów art. 56 WE (obecnie: art. 63 TFUE) własny kraj lub terytorium zamorskie mogą być uważane za państwo trzecie, tak że w odniesieniu do przepływu kapitału pomiędzy państwem członkowskim a jego terytorium lub krajem zamorskim można stosować art. 56 WE? |
| --- | --- |

1)

Czy dla celów art. 56 WE (obecnie: art. 63 TFUE) własny kraj lub terytorium zamorskie mogą być uważane za państwo trzecie, tak że w odniesieniu do przepływu kapitału pomiędzy państwem członkowskim a jego terytorium lub krajem zamorskim można stosować art. 56 WE?

| 2) | a) | Czy — jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej — w niniejszym przypadku, w którym z dniem 1 stycznia 2002 r. podatek od dywidend pobierany u źródła z tytułu dywidendy wypłacanej, z tytułu posiadania udziałów, przez spółkę zależną, mającą siedzibę w Niderlandach, na rzecz jej spółki nadrzędnej, mającej siedzibę na Antylach Holenderskich został w porównaniu z rokiem 1993 podwyższony z 7,5 %, względnie 5 %, do 8,3 %, w ramach odpowiedzi na pytanie, czy dla celów 57 ust. 1 WE (obecnie: art. 64 ust. 1 TFUE) ma miejsce zwiększenie [ograniczenia] uwzględnić należy wyłącznie podwyższenie niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, czy też należy uwzględnić również, że w związku z podwyższeniem niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., organy antylijskie zwalniają z podatku dywidendy wypłacane z tytułu posiadania udziałów przez mającą siedzibę w Niderlandach spółkę zależną, podczas gdy wcześniej dywidendy te stanowiły element zysku opodatkowanego według stawki 2,4 3 %, względnie 5,5 %? |
| --- | --- | --- |

2)

a)

Czy — jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej — w niniejszym przypadku, w którym z dniem 1 stycznia 2002 r. podatek od dywidend pobierany u źródła z tytułu dywidendy wypłacanej, z tytułu posiadania udziałów, przez spółkę zależną, mającą siedzibę w Niderlandach, na rzecz jej spółki nadrzędnej, mającej siedzibę na Antylach Holenderskich został w porównaniu z rokiem 1993 podwyższony z 7,5 %, względnie 5 %, do 8,3 %, w ramach odpowiedzi na pytanie, czy dla celów 57 ust. 1 WE (obecnie: art. 64 ust. 1 TFUE) ma miejsce zwiększenie [ograniczenia] uwzględnić należy wyłącznie podwyższenie niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, czy też należy uwzględnić również, że w związku z podwyższeniem niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., organy antylijskie zwalniają z podatku dywidendy wypłacane z tytułu posiadania udziałów przez mającą siedzibę w Niderlandach spółkę zależną, podczas gdy wcześniej dywidendy te stanowiły element zysku opodatkowanego według stawki 2,4 3 %, względnie 5,5 %?

| b) | Czy, jeżeli należy uwzględnić obniżenie podatku spowodowane na Antylach Holenderskich przez wprowadzenie wzmiankowanego w pytaniu 2a zwolnienia z podatku dywidend wypłacanych z tytułu posiadania udziałów, uwzględnić należy ponadto antylijskie uregulowania wykonawcze — w niniejszym przypadku antylijską praktykę orzeczniczą — które być może doprowadziły do tego, że faktycznie należny podatek od dywidend, wypłacanych przez spółkę zależną mającą siedzibę w Niderlandach, był przed dniem 1 stycznia 2002 r. — jak również już w roku 1993 — znacznie niższy niż 8,3 %? |
| --- | --- |

b)

Czy, jeżeli należy uwzględnić obniżenie podatku spowodowane na Antylach Holenderskich przez wprowadzenie wzmiankowanego w pytaniu 2a zwolnienia z podatku dywidend wypłacanych z tytułu posiadania udziałów, uwzględnić należy ponadto antylijskie uregulowania wykonawcze — w niniejszym przypadku antylijską praktykę orzeczniczą — które być może doprowadziły do tego, że faktycznie należny podatek od dywidend, wypłacanych przez spółkę zależną mającą siedzibę w Niderlandach, był przed dniem 1 stycznia 2002 r. — jak również już w roku 1993 — znacznie niższy niż 8,3 %?

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/16 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/16

---

Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-29/12)

(2012/C 98/26)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

Żądania strony skarżącej

Skarżąca wnosi o orzeczenie, co następuje

| — | Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy Komisji 2009/131/WE z dnia 16 października 2009 r. zmieniającej załącznik VII do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (1) przez to, że nie uchwaliła w pełnym zakresie przepisów ustawowych i administracyjnych wymaganych w celu transpozycji tej dyrektywy wzgl. nie poinformowała o tym w pełnym zakresie Komisji. |
| --- | --- |

—

Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy Komisji 2009/131/WE z dnia 16 października 2009 r. zmieniającej załącznik VII do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (1) przez to, że nie uchwaliła w pełnym zakresie przepisów ustawowych i administracyjnych wymaganych w celu transpozycji tej dyrektywy wzgl. nie poinformowała o tym w pełnym zakresie Komisji.

| — | obciążenie republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin do transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 19 lipca 2010 r.

---

(1)  Dz.U. L 273, s. 12

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/17 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Słowacja) w dniu 23 stycznia 2012 r. — Valeria Marcinová przeciwko Pohotovosť, s.r.o.

(Sprawa C-30/12)

(2012/C 98/27)

Język postępowania: słowacki

Sąd krajowy

Okresný súd Prešov

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Valeria Marcinová

Strona pozwana: Pohotovosť, s.r.o.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 38 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 169 TFUE, sprzeciwiają się stosowaniu przepisów krajowych, na mocy których, zgodnie z umową o zajęciu wynagrodzenia, dokonuje się względem konsumenta zajęcia wynagrodzenia, bez przeprowadzenia kontroli sądowej nieuczciwych postanowień umowy, przy czym konsument nie ma bezpośredniej możliwości doprowadzenia do zaprzestania takiego zajęcia.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/17 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Badajoz (Hiszpania) w dniu 23 stycznia 2012 r. — Soledad Duarte Hueros przeciwko Autociba S.A., Automóviles Citroen España S.A.

(Sprawa C-32/12)

(2012/C 98/28)

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado de Primera Instancia de Badajoz

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Soledad Duarte Hueros

Strona pozwana: Autociba S.A., Automóviles Citroen España S.A.

Pytanie prejudycjalne

| 1) | Czy sąd może z urzędu przyznać odpowiednią obniżkę ceny konsumentowi w przypadku, gdy konsument nie uzyskując przywrócenia zgodności towaru z umową, pomimo że wielokrotnie występował o naprawę, która nie została skutecznie dokonana, dochodzi przed sądem wyłącznie unieważnienia umowy, a takie rozstrzygnięcie nie jest dopuszczalne, ze względu na nikłe znaczenie braku zgodności? |
| --- | --- |

1)

Czy sąd może z urzędu przyznać odpowiednią obniżkę ceny konsumentowi w przypadku, gdy konsument nie uzyskując przywrócenia zgodności towaru z umową, pomimo że wielokrotnie występował o naprawę, która nie została skutecznie dokonana, dochodzi przed sądem wyłącznie unieważnienia umowy, a takie rozstrzygnięcie nie jest dopuszczalne, ze względu na nikłe znaczenie braku zgodności?

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/17 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/17

---

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-434/10 Václav Hrbek przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 stycznia 2012 r. przez Václava Hrbeka

(Sprawa C-42/12 P)

(2012/C 98/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Václav Hrbek (przedstawiciel: M. Sabatier, adwokat)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Outdoor Group Ltd (The)

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uwzględnienie odwołania i w konsekwencji uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w sprawie T-434/10, zgodnie z art. 61 Protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 113 regulaminu postępowania; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie odwołania i w konsekwencji uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w sprawie T-434/10, zgodnie z art. 61 Protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 113 regulaminu postępowania;

| — | wydanie ostatecznego wyroku — jeżeli pozwala na to stan postępowania — poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM wydanej w dniu 29 września 2009 r. w przedmiocie sprzeciwu nr B 1 276 692 oraz decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 lipca 2010 r., wydanej w sprawie R 1441/2009-2 i obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przed Sądem i Trybunałem Sprawiedliwości oraz kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu przed OHIM, zgodnie z art. 122 regulaminu postępowania; |
| --- | --- |

—

wydanie ostatecznego wyroku — jeżeli pozwala na to stan postępowania — poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM wydanej w dniu 29 września 2009 r. w przedmiocie sprzeciwu nr B 1 276 692 oraz decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 lipca 2010 r., wydanej w sprawie R 1441/2009-2 i obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przed Sądem i Trybunałem Sprawiedliwości oraz kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu przed OHIM, zgodnie z art. 122 regulaminu postępowania;

| — | ewentualnie — jeżeli pozwala na to stan postępowania — skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, zgodnie z wiążącymi kryteriami ustanowionymi przez Trybunał Sprawiedliwości. |
| --- | --- |

—

ewentualnie — jeżeli pozwala na to stan postępowania — skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, zgodnie z wiążącymi kryteriami ustanowionymi przez Trybunał Sprawiedliwości.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok zawiera błędy w wykładni i stosowaniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 40/94” (1)) zmienionym (zastąpionym przez rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2), które weszło w życie w dniu 13 kwietnia 2009 r.

| | Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że nie zbadał spornych znaków towarowych na podstawie kryteriów „całościowej oceny” lub „całościowego wrażenia”.

  Sąd naruszył wyżej wymienioną zasadę, opierając swą ocenę wyłącznie na fakcie, że sporne znaki towarowe posiadają wspólny element „ALPINE”. Ograniczył się on do stwierdzenia, że obydwa kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne, gdyż posiadają ten sam element słowny „ALPINE”, bez zbadania oznaczeń jako całość i
  bez wytłumaczenia
  przyczyn, z powodu których drugie słowo i elementy graficzne nie są wystarczające, jako całość, aby wykluczyć istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. |
| --- | --- |

Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że nie zbadał spornych znaków towarowych na podstawie kryteriów „całościowej oceny” lub „całościowego wrażenia”.

Sąd naruszył wyżej wymienioną zasadę, opierając swą ocenę wyłącznie na fakcie, że sporne znaki towarowe posiadają wspólny element „ALPINE”. Ograniczył się on do stwierdzenia, że obydwa kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne, gdyż posiadają ten sam element słowny „ALPINE”, bez zbadania oznaczeń jako całość i
  bez wytłumaczenia
  przyczyn, z powodu których drugie słowo i elementy graficzne nie są wystarczające, jako całość, aby wykluczyć istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

| | Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że w zaskarżonym wyroku nie wziął, z jednej strony, pod uwagę pewnej liczby niezwykle ważnych i istotnych czynników, a z drugiej strony, nie zastosował prawidłowo pewnej liczby ważnych kryteriów, w szczególności braku charakteru odróżniającego i charakteru opisowego elementu słownego „ALPINE”.

  Sąd nie wypowiedział się w kwestii znaczenia słowa „alpine” we wszystkich językach Unii Europejskiej. Ponadto Sąd nie wyciągnął wniosków prawnych z jego własnych ustaleń dotyczących jasnego znaczenia słowa „alpine” i nie wypowiedział się wyraźnie w kwestii braku charakteru odróżniającego i w kwestii charakteru opisowego słowa „alpine”, uznając, że zarzucany niewielki charakter odróżniający lub charakter opisowy słowa „alpine” nie może wykluczyć istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Sąd orzekł, że „ALPINE” byłby elementem dominującym w dwóch oznaczeniach, bez wzięcia pod uwagę braku lub przynajmniej niewielkiego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego ALPINE. Rozumowanie zastosowane w zaskarżonym wyroku jest obarczone sprzecznością, która doprowadziła Sąd do orzeczenia w sposób nieprawidłowy, że sporne znaki towarowe są podobne pod względem koncepcyjnym, bez uwzględnienia braku charakteru odróżniającego lub przynajmniej niewielkiego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego ALPINE. Koncepcyjne porównanie elementu słownego jest pozbawione znaczenia ze względu na brak charakteru odróżniającego. |
| --- | --- |

Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że w zaskarżonym wyroku nie wziął, z jednej strony, pod uwagę pewnej liczby niezwykle ważnych i istotnych czynników, a z drugiej strony, nie zastosował prawidłowo pewnej liczby ważnych kryteriów, w szczególności braku charakteru odróżniającego i charakteru opisowego elementu słownego „ALPINE”.

Sąd nie wypowiedział się w kwestii znaczenia słowa „alpine” we wszystkich językach Unii Europejskiej. Ponadto Sąd nie wyciągnął wniosków prawnych z jego własnych ustaleń dotyczących jasnego znaczenia słowa „alpine” i nie wypowiedział się wyraźnie w kwestii braku charakteru odróżniającego i w kwestii charakteru opisowego słowa „alpine”, uznając, że zarzucany niewielki charakter odróżniający lub charakter opisowy słowa „alpine” nie może wykluczyć istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Sąd orzekł, że „ALPINE” byłby elementem dominującym w dwóch oznaczeniach, bez wzięcia pod uwagę braku lub przynajmniej niewielkiego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego ALPINE. Rozumowanie zastosowane w zaskarżonym wyroku jest obarczone sprzecznością, która doprowadziła Sąd do orzeczenia w sposób nieprawidłowy, że sporne znaki towarowe są podobne pod względem koncepcyjnym, bez uwzględnienia braku charakteru odróżniającego lub przynajmniej niewielkiego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego ALPINE. Koncepcyjne porównanie elementu słownego jest pozbawione znaczenia ze względu na brak charakteru odróżniającego.

| | Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że w zaskarżonym wyroku nie wysnuł prawidłowych wniosków prawnych z jego własnych ustaleń dotyczących stopnia uwagi właściwego kręgu odbiorców.

  Sąd nie mógł, nie zaprzeczając sobie, utrzymywać, gdy chodzi o odzież, buty i nakrycia głowy przeznaczone do jazdy na nartach, a także plecaki, że właściwy krąg odbiorców składa się z dobrze poinformowanych i szczególnie uważnych konsumentów oraz potwierdzić, że znaki towarowe i towary były do siebie podobne. |
| --- | --- |

Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że w zaskarżonym wyroku nie wysnuł prawidłowych wniosków prawnych z jego własnych ustaleń dotyczących stopnia uwagi właściwego kręgu odbiorców.

Sąd nie mógł, nie zaprzeczając sobie, utrzymywać, gdy chodzi o odzież, buty i nakrycia głowy przeznaczone do jazdy na nartach, a także plecaki, że właściwy krąg odbiorców składa się z dobrze poinformowanych i szczególnie uważnych konsumentów oraz potwierdzić, że znaki towarowe i towary były do siebie podobne.

| | Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że zaskarżony wyrok przeinacza fakty i narusza obowiązek uzasadnienia, jeżeli chodzi o porównanie towarów.

  Sąd utrzymywał, że wnoszący odwołanie nie wysunął konkretnych argumentów umożliwiających zakwestionowanie wniosków Izby Odwoławczej. Jeżeli chodzi o ocenę stopnia podobieństwa spornych towarów i usług, co nie wynika z dowodów lub nie jest powszechnie znane nie może być brane pod uwagę. Ciężar udowodnienia, że towary i usługi są do siebie podobne spoczywa na stronie, która wniosła sprzeciw, a nie na właścicielu wspólnotowego znaku towarowego, o którego rejestrację wniesiono. Do Sądu należy wskazanie podstawy prawnej swego orzeczenia i jego uzasadnienie. Sąd nie wykazał, że przedmiotowe towary są identyczne, podobne lub komplementarne na rynku, lecz posłużył się twierdzeniem, bez uzasadnienia lub podania przykładów na zastosowane przez siebie domniemanie. |
| --- | --- |

Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że zaskarżony wyrok przeinacza fakty i narusza obowiązek uzasadnienia, jeżeli chodzi o porównanie towarów.

Sąd utrzymywał, że wnoszący odwołanie nie wysunął konkretnych argumentów umożliwiających zakwestionowanie wniosków Izby Odwoławczej. Jeżeli chodzi o ocenę stopnia podobieństwa spornych towarów i usług, co nie wynika z dowodów lub nie jest powszechnie znane nie może być brane pod uwagę. Ciężar udowodnienia, że towary i usługi są do siebie podobne spoczywa na stronie, która wniosła sprzeciw, a nie na właścicielu wspólnotowego znaku towarowego, o którego rejestrację wniesiono. Do Sądu należy wskazanie podstawy prawnej swego orzeczenia i jego uzasadnienie. Sąd nie wykazał, że przedmiotowe towary są identyczne, podobne lub komplementarne na rynku, lecz posłużył się twierdzeniem, bez uzasadnienia lub podania przykładów na zastosowane przez siebie domniemanie.

---

(1)  Dz.U. L 11, s. 1.

(2)  Dz.U. L 78, s. 1

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/18 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/18

---

Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-43/12)

(2012/C 98/30)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. van Rijn i R. Troosters, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/82/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/82/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego (1);

| — | stwierdzenie, że skutki dyrektywy 2011/82/UE są uważane za nieodwołalne; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że skutki dyrektywy 2011/82/UE są uważane za nieodwołalne;

| — | obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga zmierza do stwierdzenia nieważności dyrektywy 2011/82/UE. Komisja podważa przyjętą podstawę prawną. Podnosi, że art. 87 ust. 2 TFUE nie stanowi właściwej podstawy prawnej, gdyż dyrektywa zamierza wprowadzić mechanizm wymiany informacji między państwami członkowskimi obejmujący wykroczenia drogowe niezależnie od tego, czy mają charakter administracyjny czy karny. Artykuł 87 dotyczy jedynie współpracy policyjnej między właściwymi służbami właściwymi w dziedzinie zapobiegania lub wykrywania przestępstw i ich ścigania. Zdaniem Komisji właściwą podstawę prawną stanowi art. 91 ust. 1 TFUE. Dyrektywa ma bowiem na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego, które jest jedną z dziedzin wspólnej polityki transportowej, wyraźnie przewidzianą w tym postanowieniu [lit. c)].

---

(1)  Dz.U. L 288, s. 1.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/19 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 31 stycznia 2012 r. — Kronos International Inc. przeciwko Finanzamt Leverkusen

(Sprawa C-47/12)

(2012/C 98/31)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Köln

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Kronos International Inc.

Strona pozwana: Finanzamt Leverkusen

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy wyłączenie zaliczenia podatku dochodowego od osób prawnych ze względu na zwolnienie z podatku dywidend wypłacanych przez spółki kapitałowe mające siedzibę w państwach trzecich na rzecz niemieckich spółek kapitałowych, w odniesieniu do których przepisy krajowe wymagają jedynie, aby spółka kapitałowa otrzymująca dywidendę posiadała udział w kapitale zakładowym spółki wypłacającej dywidendę wynoszący co najmniej 10 %, jest objęte wyłącznie zakresem swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 49 w związku z art. 54 TFUE, czy też również swobody przepływu kapitału w rozumieniu art. 63 — 65 TFUE, jeżeli rzeczywisty udział spółki otrzymującej dywidendę wynosi 100 %? |
| --- | --- |

1)

Czy wyłączenie zaliczenia podatku dochodowego od osób prawnych ze względu na zwolnienie z podatku dywidend wypłacanych przez spółki kapitałowe mające siedzibę w państwach trzecich na rzecz niemieckich spółek kapitałowych, w odniesieniu do których przepisy krajowe wymagają jedynie, aby spółka kapitałowa otrzymująca dywidendę posiadała udział w kapitale zakładowym spółki wypłacającej dywidendę wynoszący co najmniej 10 %, jest objęte wyłącznie zakresem swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 49 w związku z art. 54 TFUE, czy też również swobody przepływu kapitału w rozumieniu art. 63 — 65 TFUE, jeżeli rzeczywisty udział spółki otrzymującej dywidendę wynosi 100 %?

| 2) | Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości (obecnie art. 49 TFUE) i ewentualnie także dotyczące swobody przepływu kapitału (do 1993 r. art. 67 EWG/WE, obecnie art. 63 — 65 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, które wyłącza w przypadku zwolnienia z podatku dywidend zagranicznych spółek zależnych zaliczenie i zwrot podatku dochodowego od osób prawnych należnego z tytułu wypłaty tych dywidend również w przypadku straty po stronie spółki dominującej, jeżeli w odniesieniu do wypłat dokonywanych przez krajowe spółki zależne jest przewidziana ulga podatkowa w formie zaliczenia podatku dochodowego od osób prawnych? |
| --- | --- |

2)

Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości (obecnie art. 49 TFUE) i ewentualnie także dotyczące swobody przepływu kapitału (do 1993 r. art. 67 EWG/WE, obecnie art. 63 — 65 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, które wyłącza w przypadku zwolnienia z podatku dywidend zagranicznych spółek zależnych zaliczenie i zwrot podatku dochodowego od osób prawnych należnego z tytułu wypłaty tych dywidend również w przypadku straty po stronie spółki dominującej, jeżeli w odniesieniu do wypłat dokonywanych przez krajowe spółki zależne jest przewidziana ulga podatkowa w formie zaliczenia podatku dochodowego od osób prawnych?

| 3) | Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości (obecnie art. 49 TFUE) i ewentualnie także dotyczące swobody przepływu kapitału (do 1993 r. art. 67 TEWG/TWE, obecnie art. 63 — 65 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, które wyłącza zaliczenie i zwrot podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dywidend spółek (pośrednio) zależnych, które w państwie spółki bezpośrednio zależnej są zwolnione z podatku i które zostały wypłacone (dalej) na rzecz krajowej spółki dominującej i zostały również w Niemczech zwolnione z podatku, ale umożliwia w odniesieniu do struktur o charakterze czysto krajowym w przypadku straty po stronie spółki dominującej uzyskanie przez nią zwrotu podatku w danym przypadku poprzez zaliczenie przez spółkę (bezpośrednio) zależną podatku od osób prawnych z tytułu dywidend spółki (pośrednio) zależnej i zaliczenie przez spółkę dominującą podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dywidend po stronie spółki [bezpośrednio] zależnej? |
| --- | --- |

3)

Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości (obecnie art. 49 TFUE) i ewentualnie także dotyczące swobody przepływu kapitału (do 1993 r. art. 67 TEWG/TWE, obecnie art. 63 — 65 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, które wyłącza zaliczenie i zwrot podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dywidend spółek (pośrednio) zależnych, które w państwie spółki bezpośrednio zależnej są zwolnione z podatku i które zostały wypłacone (dalej) na rzecz krajowej spółki dominującej i zostały również w Niemczech zwolnione z podatku, ale umożliwia w odniesieniu do struktur o charakterze czysto krajowym w przypadku straty po stronie spółki dominującej uzyskanie przez nią zwrotu podatku w danym przypadku poprzez zaliczenie przez spółkę (bezpośrednio) zależną podatku od osób prawnych z tytułu dywidend spółki (pośrednio) zależnej i zaliczenie przez spółkę dominującą podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dywidend po stronie spółki [bezpośrednio] zależnej?

| 4) | W przypadku, gdyby zastosowanie miały również przepisy dotyczące swobody przepływu kapitału, pojawia się — w zależności od odpowiedzi na pytanie drugie — dodatkowe pytanie w odniesieniu do dywidend kanadyjskich:
  Czy obecny art. 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on stosowanie przez Republikę Federalną Niemiec zasadniczo niezmienionych od 31 grudnia 1993 r. co do istoty uregulowań przewidzianych w prawie krajowym i umowach międzynarodowych o unikaniu podwójnego opodatkowania i tym samym stałego wyłączenia zaliczenia kanadyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dywidend zwolnionych z podatku w Niemczech? |
| --- | --- |

4)

W przypadku, gdyby zastosowanie miały również przepisy dotyczące swobody przepływu kapitału, pojawia się — w zależności od odpowiedzi na pytanie drugie — dodatkowe pytanie w odniesieniu do dywidend kanadyjskich:

Czy obecny art. 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on stosowanie przez Republikę Federalną Niemiec zasadniczo niezmienionych od 31 grudnia 1993 r. co do istoty uregulowań przewidzianych w prawie krajowym i umowach międzynarodowych o unikaniu podwójnego opodatkowania i tym samym stałego wyłączenia zaliczenia kanadyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dywidend zwolnionych z podatku w Niemczech?

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/19 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Xiamie Zhu i in.

(Sprawa C-51/12)

(2012/C 98/32)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Giudice di Pace di Revere

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Xiamie Zhu, Guo Huo Xia, Xie Fmr Ye, Jian Hui Luo, Ua Zh Th

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji? |
| --- | --- |

1)

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

| 2) | Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie? |
| --- | --- |

2)

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie?

| 3) | Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu? |
| --- | --- |

3)

Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu?

---

(1)  Dz.U L 348, s. 98.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/20 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Ionwi Beregovoi

(Sprawa C-52/12)

(2012/C 98/33)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Giudice di Pace di Revere

Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

Ion Beregovoi

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji? |
| --- | --- |

1)

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

| 2) | Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie? |
| --- | --- |

2)

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie?

| 3) | Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu? |
| --- | --- |

3)

Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu?

---

(1)  Dz.U L 348, s. 98.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/20 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Hai Feng Sunowi

(Sprawa C-53/12)

(2012/C 98/34)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Giudice di Pace di Revere

Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

Hai Feng Sun

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji? |
| --- | --- |

1)

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

| 2) | Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie? |
| --- | --- |

2)

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie?

| 3) | Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu? |
| --- | --- |

3)

Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu?

---

(1)  Dz.U L 348, s. 98.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/21 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/21

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Liung Hong Yangowi

(Sprawa C-54/12)

(2012/C 98/35)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Giudice di Pace di Revere

Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

Liung Hong Yang

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji? |
| --- | --- |

1)

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

| 2) | Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie? |
| --- | --- |

2)

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie?

| 3) | Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu? |
| --- | --- |

3)

Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu?

---

(1)  Dz.U L 348, s. 98.

---

Sąd

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/22 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/22

---

Skarga wniesiona w dniu dnia 20 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko OHIM — Ten ewiv (TEN)

(Sprawa T-658/11)

(2012/C 98/36)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: adwokaci A. Berenboom, A. Joachimowicz i M. Isgour oraz J. Samnadda i F. Wilman, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą by również: Ten ewiv (Rösrath-Hoffnungstahl, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 października 2011 r. w sprawie R 5/2011-4; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 października 2011 r. w sprawie R 5/2011-4;

| — | unieważnienie z tego względu prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 6750574 zarejestrowanego w dniu 5 lutego 2009 r. przez Ten ewiv dla klas 12, 37 i 39; oraz |
| --- | --- |

—

unieważnienie z tego względu prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 6750574 zarejestrowanego w dniu 5 lutego 2009 r. przez Ten ewiv dla klas 12, 37 i 39; oraz

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „TEN” w kolorach „niebieskim, żółtym, czarnym” dla towarów i usług z klas 12, 37 i 39 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 6750574

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Ten ewiv

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku uzasadniła swój wniosek bezwzględnymi podstawami określonymi w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) i h) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady nr 207/2009 w związku z art. 6 ter ust. 1 konwencji paryskiej w zakresie, w jakim został zarejestrowany wspólnotowy znak towary, choć jego rejestracja objęta jest zakazem ustanowionym w tych przepisach. Zaskarżona decyzja narusza także art. 7 ust. 1 lit. g) w zakresie, w jakim taka rejestracja wprowadzałaby w błąd odbiorców, skłaniając ich do uznania, że towary i usługi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany, są zatwierdzone lub aprobowane przez Unię Europejską lub którąś z jej instytucji.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/22 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/22

---

Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — MAF przeciwko Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych

(Sprawa T-23/12)

(2012/C 98/37)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mutuelle des Architectes Français assurances (MAF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas)

Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie opublikowania na stronie Internetowej Urzędu wszystkich informacji wyłącznie w języku angielskim, w tym dotyczących konsultacji publicznych rozpoczętych w dniach 7 i 8 listopada 2011 r. oraz w dniu 21 grudnia 2011 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie opublikowania na stronie Internetowej Urzędu wszystkich informacji wyłącznie w języku angielskim, w tym dotyczących konsultacji publicznych rozpoczętych w dniach 7 i 8 listopada 2011 r. oraz w dniu 21 grudnia 2011 r.;

| — | o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu z dnia 16 stycznia 2012 r.; |
| --- | --- |

—

o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu z dnia 16 stycznia 2012 r.;

| — | obciążenie Urzędu kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. k) i art. 73 rozporządzenia nr 1094/2010 (1), ponieważ omawiane przepisy nakładają na stronę pozwaną obowiązek publikowania informacji dotyczących jej działalności na stronie Internetowej w językach urzędowych Unii Europejskiej (UE). Strona skarżąca podnosi istnienie oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa w związku z tym, że strona pozwana uzasadnia odmowę publikowania informacji o spornych konsultacjach publicznych w języku strony skarżącej przede wszystkim ze względu na koszty, podczas gdy art. 73 ust. 3 rozporządzenia nr 1094/2010 stanowi, że tłumaczeń wymaganych do funkcjonowania Urzędu dokonuje centrum tłumaczeń organów Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. k) i art. 73 rozporządzenia nr 1094/2010 (1), ponieważ omawiane przepisy nakładają na stronę pozwaną obowiązek publikowania informacji dotyczących jej działalności na stronie Internetowej w językach urzędowych Unii Europejskiej (UE). Strona skarżąca podnosi istnienie oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa w związku z tym, że strona pozwana uzasadnia odmowę publikowania informacji o spornych konsultacjach publicznych w języku strony skarżącej przede wszystkim ze względu na koszty, podczas gdy art. 73 ust. 3 rozporządzenia nr 1094/2010 stanowi, że tłumaczeń wymaganych do funkcjonowania Urzędu dokonuje centrum tłumaczeń organów Unii Europejskiej.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący zakresu stosowania obowiązku publikowania w językach urzędowych Unii Europejskiej. Strona skarżąca podnosi, że omawiany obowiązek znajduje zastosowanie również do konsultacji publicznych rozpoczętych przez stronę pozwaną a nie tylko do sprawozdania rocznego, do programu pracy oraz do wytycznych i zaleceń strony pozwanej. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący zakresu stosowania obowiązku publikowania w językach urzędowych Unii Europejskiej. Strona skarżąca podnosi, że omawiany obowiązek znajduje zastosowanie również do konsultacji publicznych rozpoczętych przez stronę pozwaną a nie tylko do sprawozdania rocznego, do programu pracy oraz do wytycznych i zaleceń strony pozwanej.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331, s. 48).

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/23 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/23

---

Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — 3M Pumps przeciwko OHIM — 3M (3M Pumps)

(Sprawa T-25/12)

(2012/C 98/38)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: 3M Pumps Srl (Taglio di Po, Włochy) (przedstawiciel: F. Misuraca, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: 3M Company (Saint Paul, Stany Zjednoczone)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 października 2011 r. w sprawie R 2406/2010-1 |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 października 2011 r. w sprawie R 2406/2010-1

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „3M Pumps”, dla produktów i usług należących do klas 7, 16 i 38

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: 3M Company

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „3M”, dla produktów i usług należących do klas 7, 16 i 38

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie sprzeciwu

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/23 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/23

---

Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2012 r. Bateni przeciwko Radzie

(Sprawa T-42/12)

(2012/C 98/39)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Naser Bateni (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: J. Kienzle und M. Schlingmann, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) (Dz.U. L 319, s. 11); |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) (Dz.U. L 319, s. 11);

| — | Obciążenie Rady kosztami postępowania, w szczególności wydatkami poniesionymi przez skarżącego. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Rady kosztami postępowania, w szczególności wydatkami poniesionymi przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżący podnosi trzy zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony skarżącego






  — | Rada naruszyła prawo skarżącego do skutecznej ochrony, a w szczególności obowiązek uzasadnienia poprzez bark przedstawienia wystarczającego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę w załączniku do zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego rozporządzenia. |
| --- | --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony skarżącego

—

Rada naruszyła prawo skarżącego do skutecznej ochrony, a w szczególności obowiązek uzasadnienia poprzez bark przedstawienia wystarczającego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę w załączniku do zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego rozporządzenia.

| — | Rada nie odpowiedziała na wyraźnie żądanie skarżącego o wskazanie podstaw lub względów oraz przedstawienie odpowiednich dowodów uzasadniających wpisanie skarżącego do załącznika zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego rozporządzenia. |
| --- | --- |

—

Rada nie odpowiedziała na wyraźnie żądanie skarżącego o wskazanie podstaw lub względów oraz przedstawienie odpowiednich dowodów uzasadniających wpisanie skarżącego do załącznika zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego rozporządzenia.

| — | Rada naruszyła prawo skarżącego do bycia wysłuchanym poprzez nieprzyznanie przewidzianej w art. 24 ust. 3 i 4 zaskarżonej decyzji oraz w art. 36 ust. 3 zaskarżonego rozporządzenia możliwości ustosunkowania się do wpisu na listę sankcji i w ten sposób do spowodowania weryfikacji przez Radę. |
| --- | --- |

—

Rada naruszyła prawo skarżącego do bycia wysłuchanym poprzez nieprzyznanie przewidzianej w art. 24 ust. 3 i 4 zaskarżonej decyzji oraz w art. 36 ust. 3 zaskarżonego rozporządzenia możliwości ustosunkowania się do wpisu na listę sankcji i w ten sposób do spowodowania weryfikacji przez Radę.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący brak podstawy do wpisania skarżącego na listy sankcji






  — | Wskazane przez Radę podstawy wpisania skarżącego na listy sankcji nie pozwalają na ustalenie na jakiej podstawie prawnej dokładnie oparła się Rada. |
| --- | --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący brak podstawy do wpisania skarżącego na listy sankcji

—

Wskazane przez Radę podstawy wpisania skarżącego na listy sankcji nie pozwalają na ustalenie na jakiej podstawie prawnej dokładnie oparła się Rada.

| — | Działalność prowadzona przez skarżącego jedynie do marca 2008 r. nie może uzasadniać jej wpisu na listę sankcji w grudniu 2011 r. |
| --- | --- |

—

Działalność prowadzona przez skarżącego jedynie do marca 2008 r. nie może uzasadniać jej wpisu na listę sankcji w grudniu 2011 r.

| — | Działalność skarżącego jako prezesa zarządu Hanseatic Trade Trust & Shipping (HTTS) GmbH nie uzasadnia jej wpisania na listę sankcji w szczególności dlatego, że Sąd UE stwierdził nieważność rozporządzenia nr 961/2010 (3) w zakresie, w jakim dotyczyło ono HTTS. |
| --- | --- |

—

Działalność skarżącego jako prezesa zarządu Hanseatic Trade Trust & Shipping (HTTS) GmbH nie uzasadnia jej wpisania na listę sankcji w szczególności dlatego, że Sąd UE stwierdził nieważność rozporządzenia nr 961/2010 (3) w zakresie, w jakim dotyczyło ono HTTS.

| — | Sama okoliczność, że skarżący był prezesem zarządu brytyjskiej spółki, która w między czasie została rozwiązana, nie uzasadnia wniosku, że zachodziłyby jedna z podstaw wymienionych w art. 20 ust. 1 decyzji 2010/413/WPZiB (4) lub w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 961/2010. |
| --- | --- |

—

Sama okoliczność, że skarżący był prezesem zarządu brytyjskiej spółki, która w między czasie została rozwiązana, nie uzasadnia wniosku, że zachodziłyby jedna z podstaw wymienionych w art. 20 ust. 1 decyzji 2010/413/WPZiB (4) lub w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 961/2010.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia podstawowego prawa skarżącego do poszanowania własności.






  — | Wpisanie skarżącego na listę sankcji stanowi nieuzasadnioną ingerencję w jego podstawowe prawo własności, ponieważ skarżący nie jest w stanie pojąć w oparciu o niewystarczające uzasadnienie Rady, na jakiej podstawie został wpisany na listę sankcji względem danych osób. |
| --- | --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia podstawowego prawa skarżącego do poszanowania własności.

—

Wpisanie skarżącego na listę sankcji stanowi nieuzasadnioną ingerencję w jego podstawowe prawo własności, ponieważ skarżący nie jest w stanie pojąć w oparciu o niewystarczające uzasadnienie Rady, na jakiej podstawie został wpisany na listę sankcji względem danych osób.

| — | Wpisanie skarżącego na listę sankcji jest oczywiście nieodpowiednie dla realizacji celów decyzji 2010/413/WPZiB oarz rozporządzenia nr 961/2010 i stanowi do tego nieproporcjonalna ingerencję w jego prawo własności. |
| --- | --- |

—

Wpisanie skarżącego na listę sankcji jest oczywiście nieodpowiednie dla realizacji celów decyzji 2010/413/WPZiB oarz rozporządzenia nr 961/2010 i stanowi do tego nieproporcjonalna ingerencję w jego prawo własności.

---

(1)  Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71)

(2)  Rozporządzenie wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11)

(3)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1)

(4)  2010/413/WPZiB: Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/24 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/24

---

Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2012 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko EBC

(Sprawa T-45/12)

(2012/C 98/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: K. Beal, barrister, i E. Jenkinson, pełnomocnik)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności oświadczenia o standardach, opublikowanego w dniu 18 listopada 2011 r. przez Europejski Bank Centralny, w zakresie, w jakim określono w nim politykę lokalizacyjną dla systemów rozliczeniowych z udziałem kontrpartnera centralnego [central counterparty clearing systems („CCP”)]; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności oświadczenia o standardach, opublikowanego w dniu 18 listopada 2011 r. przez Europejski Bank Centralny, w zakresie, w jakim określono w nim politykę lokalizacyjną dla systemów rozliczeniowych z udziałem kontrpartnera centralnego [central counterparty clearing systems („CCP”)]; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że EBC nie miał kompetencji w zakresie opublikowania zakwestionowanego aktu albo w ogóle, albo ewentualnie bez ogłoszenia instrumentu legislacyjnego, takiego jak rozporządzenie, przyjętego przez Radę bądź ewentualnie przez sam Europejski Bank Centralny. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że EBC nie miał kompetencji w zakresie opublikowania zakwestionowanego aktu albo w ogóle, albo ewentualnie bez ogłoszenia instrumentu legislacyjnego, takiego jak rozporządzenie, przyjętego przez Radę bądź ewentualnie przez sam Europejski Bank Centralny.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący tego, że zakwestionowany akt de jure albo de facto narzuci wymóg posiadania siedziby na systemy rozliczeniowe z udziałem kontrpartnera centralnego (CCP), które będą chciały przeprowadzać operacje rozliczeniowe lub rozrachunkowe w euro, a których codzienne obroty przekraczają pewien wolumen. Zakwestionowany akt narusza art. 48, 56 i 63 TFUE, wszystkie razem lub część z nich, ze względu na to, że:






  — | CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro, takich jak Wielka Brytania, będą zobowiązane do przeniesienia ich ośrodków administracyjnych i kontrolnych do państw członkowskich, które są członkami Eurosystemu. Będą one także zobowiązane do ukonstytuowania się ponownie jako osoby prawne według przepisów prawa wewnętrznego innego państwa członkowskiego; |
| --- | --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący tego, że zakwestionowany akt de jure albo de facto narzuci wymóg posiadania siedziby na systemy rozliczeniowe z udziałem kontrpartnera centralnego (CCP), które będą chciały przeprowadzać operacje rozliczeniowe lub rozrachunkowe w euro, a których codzienne obroty przekraczają pewien wolumen. Zakwestionowany akt narusza art. 48, 56 i 63 TFUE, wszystkie razem lub część z nich, ze względu na to, że:

—

CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro, takich jak Wielka Brytania, będą zobowiązane do przeniesienia ich ośrodków administracyjnych i kontrolnych do państw członkowskich, które są członkami Eurosystemu. Będą one także zobowiązane do ukonstytuowania się ponownie jako osoby prawne według przepisów prawa wewnętrznego innego państwa członkowskiego;

| — | w razie gdy wspomniane CCP nie przeniosą siedziby tak, jak jest to wymagane, nie będą mieć dostępu do rynków finansowych w państwach członkowskich Eurosystemu na takich samych zasadach jak CCP z siedzibami na tym obszarze albo w ogóle; |
| --- | --- |

—

w razie gdy wspomniane CCP nie przeniosą siedziby tak, jak jest to wymagane, nie będą mieć dostępu do rynków finansowych w państwach członkowskich Eurosystemu na takich samych zasadach jak CCP z siedzibami na tym obszarze albo w ogóle;

| — | wspomniane CCP z siedzibami poza obszarem euro nie będą uprawnione do udogodnień oferowanych przez EBC lub krajowe banki centralne („KBC”) Eurosystemu na takich samych zasadach lub w ogóle; |
| --- | --- |

—

wspomniane CCP z siedzibami poza obszarem euro nie będą uprawnione do udogodnień oferowanych przez EBC lub krajowe banki centralne („KBC”) Eurosystemu na takich samych zasadach lub w ogóle;

| — | w rezultacie możliwość oferowania klientom w Unii przez wspomniane CCP usług rozliczeniowych lub rozrachunkowych w euro będzie ograniczona, a nawet całkowicie wykluczona. |
| --- | --- |

—

w rezultacie możliwość oferowania klientom w Unii przez wspomniane CCP usług rozliczeniowych lub rozrachunkowych w euro będzie ograniczona, a nawet całkowicie wykluczona.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący tego, że zakwestionowany akt narusza art. 101 lub art. 102 TFUE w związku z art. 106 TFUE i art. 13 TUE, gdyż:






  — | faktycznie wymaga, by wszystkie operacje rozliczeniowe dokonywane w euro i przekraczające określony poziom były prowadzone przez CCP z siedzibami w państwach członkowskich obszaru euro; |
| --- | --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że zakwestionowany akt narusza art. 101 lub art. 102 TFUE w związku z art. 106 TFUE i art. 13 TUE, gdyż:

—

faktycznie wymaga, by wszystkie operacje rozliczeniowe dokonywane w euro i przekraczające określony poziom były prowadzone przez CCP z siedzibami w państwach członkowskich obszaru euro;

| — | faktycznie poleca KBC z obszaru euro nie udostępniać rezerw waluty euro CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro, w razie gdy przekraczają one progi określone w decyzji. |
| --- | --- |

—

faktycznie poleca KBC z obszaru euro nie udostępniać rezerw waluty euro CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro, w razie gdy przekraczają one progi określone w decyzji.

| 4) | Zarzut czwarty dotyczący tego, że wymaganie od CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro przyjęcia innej osobowości prawnej i zmiany siedziby stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową. Narusza to także ogólną zasadę równości UE, gdyż CCP z siedzibami w różnych państwach członkowskich są różnie traktowane bez obiektywnego uzasadnienia. |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty dotyczący tego, że wymaganie od CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro przyjęcia innej osobowości prawnej i zmiany siedziby stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową. Narusza to także ogólną zasadę równości UE, gdyż CCP z siedzibami w różnych państwach członkowskich są różnie traktowane bez obiektywnego uzasadnienia.

| 5) | Zarzut piąty dotyczący tego, że sporny akt narusza wszystkie lub część z następujących przepisów: art. II, XI, XVI i XVII Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS). |
| --- | --- |

5)

Zarzut piąty dotyczący tego, że sporny akt narusza wszystkie lub część z następujących przepisów: art. II, XI, XVI i XVII Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS).

| 6) | Zarzut szósty dotyczący tego, że — z zastrzeżeniem, iż nie spoczywa na nim ciężar wykazania, że brak jest uzasadnienia wynikającego z interesu publicznego dla takich ograniczeń (gdyż ciężar dowodu spoczywa na EBC, jeśli chce wykazać dopuszczalność odstępstwa) — Zjednoczone Królestwo twierdzi, że jakiekolwiek przedstawione przez EBC uzasadnienie oparte na interesie publicznym nie spełniłoby wymogu proporcjonalności, gdyż są dostępne mniej uciążliwe sposoby zapewnienia kontroli nad instytucjami finansowymi mającymi siedziby w Unii, ale poza obszarem euro. |
| --- | --- |

6)

Zarzut szósty dotyczący tego, że — z zastrzeżeniem, iż nie spoczywa na nim ciężar wykazania, że brak jest uzasadnienia wynikającego z interesu publicznego dla takich ograniczeń (gdyż ciężar dowodu spoczywa na EBC, jeśli chce wykazać dopuszczalność odstępstwa) — Zjednoczone Królestwo twierdzi, że jakiekolwiek przedstawione przez EBC uzasadnienie oparte na interesie publicznym nie spełniłoby wymogu proporcjonalności, gdyż są dostępne mniej uciążliwe sposoby zapewnienia kontroli nad instytucjami finansowymi mającymi siedziby w Unii, ale poza obszarem euro.

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/25 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/25

---

Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2012 r. — Chrysamed Vertrieb przeciwko OHIM — Chrysal International (Chrysamed)

(Sprawa T-46/12)

(2012/C 98/41)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Chrysamed Vertrieb GmbH (Salzburg, Austria) (przedstawiciel: T. Schneider, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Chrysal International BV (Naarden, Niderlandy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uwzględnienie żądania skargi i stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie R 0064/2011-1 oraz oddalenie sprzeciwu przeciwko zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie żądania skargi i stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie R 0064/2011-1 oraz oddalenie sprzeciwu przeciwko zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego;

| — | obciążenie OHIM, względnie interwenienta, kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM, względnie interwenienta, kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Chrysamed” dla towarów z klasy 5 (zgłoszenie nr 6 387 071)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Chrysal International BV

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowy słowny znak towarowy „CHRYSAL” dla towarów z klas 1, 5 i 31 (znak towarowy nr 645 337), międzynarodowy słowny znak towarowy „CHRYSAL” dla towarów z klasy 1 (znak towarowy nr 144 634) oraz międzynarodowy graficzny znak towarowy „CHRYSAL” dla towarów z klas 1, 3, 5, i 31 (znak towarowy nr 877 785)

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w odniesieniu do spornych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/26 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/26

---

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — Western Digital i Western Digital Ireland przeciwko Komisji

(Sprawa T-60/12)

(2012/C 98/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Western Digital Corp. (Dover, Delaware, Stany Zjednoczone) i Western Digital Ireland, Ltd (Grand Cayman, Wyspy Kajmańskie) (przedstawiciele: F. González Díaz, adwokat, R. Patel, Solicitor i P. Stuart, Barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | nakazanie stronie pozwanej przedstawienia kwestionariuszy, jakie wysłała ona do osób trzecich w pierwszej i drugiej fazie swego dochodzenia w przedmiocie planowanego przejęcia przez Seagate działalności Samsung Electronics Co. Ltd w dziedzinie produkcji twardych dysków; |
| --- | --- |

—

nakazanie stronie pozwanej przedstawienia kwestionariuszy, jakie wysłała ona do osób trzecich w pierwszej i drugiej fazie swego dochodzenia w przedmiocie planowanego przejęcia przez Seagate działalności Samsung Electronics Co. Ltd w dziedzinie produkcji twardych dysków;

| — | nakazanie stronie pozwanej udzielenia dostępu do jej akt zgromadzonych w sprawie transakcji Seagate/Samsung przed zgłoszeniem i po zgłoszeniu koncentracji, w tym w szczególności dostępu do nieobjętych klauzulą poufności wersji wszelkiej korespondencji i zapisów rozmów między Seagate, Samsungiem i Komisją, prowadzonych do dnia zgłoszenia, jak również wszelkiej wewnętrznej korespondencji Komisji — zarówno w sprawie Seagate/Samsung, jak i Western Digital Ireland/Viviti Technologies — dotyczącej kwestii pierwszeństwa obu tych transakcji; |
| --- | --- |

—

nakazanie stronie pozwanej udzielenia dostępu do jej akt zgromadzonych w sprawie transakcji Seagate/Samsung przed zgłoszeniem i po zgłoszeniu koncentracji, w tym w szczególności dostępu do nieobjętych klauzulą poufności wersji wszelkiej korespondencji i zapisów rozmów między Seagate, Samsungiem i Komisją, prowadzonych do dnia zgłoszenia, jak również wszelkiej wewnętrznej korespondencji Komisji — zarówno w sprawie Seagate/Samsung, jak i Western Digital Ireland/Viviti Technologies — dotyczącej kwestii pierwszeństwa obu tych transakcji;

| — | stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 listopada 2011 r. w sprawie COMP/M.6203 — Western Digital Ireland/Viviti Technologies, w sprawie postępowania na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) oraz — w zakresie, w jakim okaże się to konieczne — art. 1 tej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 listopada 2011 r. w sprawie COMP/M.6203 — Western Digital Ireland/Viviti Technologies, w sprawie postępowania na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) oraz — w zakresie, w jakim okaże się to konieczne — art. 1 tej decyzji;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1) | Po pierwsze skarżące zarzucają, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu ustanowienia lub zastosowania tzw. „reguły pierwszeństwa”, ponieważ:






  — | Komisja nie posiadała kompetencji do ustanowienia reguły pierwszeństwa na podstawie dnia zgłoszenia; |
| --- | --- | --- |

1)

Po pierwsze skarżące zarzucają, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu ustanowienia lub zastosowania tzw. „reguły pierwszeństwa”, ponieważ:

—

Komisja nie posiadała kompetencji do ustanowienia reguły pierwszeństwa na podstawie dnia zgłoszenia;

| — | zasada pierwszeństwa jest niezgodna z prawem i narusza ogólne zasady słuszności i dobrej administracji; |
| --- | --- |

—

zasada pierwszeństwa jest niezgodna z prawem i narusza ogólne zasady słuszności i dobrej administracji;

| — | Komisja naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżących, co do tego, że koncentracja będzie oceniona jako koncentracja „5 do 4” |
| --- | --- |

—

Komisja naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżących, co do tego, że koncentracja będzie oceniona jako koncentracja „5 do 4”

| — | Komisja poprzez nieproporcjonalne żądania udzielenia informacji poprzedzające zgłoszenie, naruszając zasady dobrej administracji, słuszności, proporcjonalności i niedyskryminacji, faktycznie pozbawiła skarżące możliwości, aby koncentracja była pierwszą zgłoszoną koncentracją. |
| --- | --- |

—

Komisja poprzez nieproporcjonalne żądania udzielenia informacji poprzedzające zgłoszenie, naruszając zasady dobrej administracji, słuszności, proporcjonalności i niedyskryminacji, faktycznie pozbawiła skarżące możliwości, aby koncentracja była pierwszą zgłoszoną koncentracją.

| 2) | Po drugie skarżące zarzucają, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na to, że skarżącym były pozbawione możliwości skorzystania z przysługującego im prawa do obrony, ponieważ:






  — | skarżącym nie umożliwiono odparcia argumentów twierdzeń i domniemań, które są przedmiotem zaskarżonej decyzji, lecz nie były przedmiotem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów; |
| --- | --- | --- |

2)

Po drugie skarżące zarzucają, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na to, że skarżącym były pozbawione możliwości skorzystania z przysługującego im prawa do obrony, ponieważ:

—

skarżącym nie umożliwiono odparcia argumentów twierdzeń i domniemań, które są przedmiotem zaskarżonej decyzji, lecz nie były przedmiotem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów;

| — | skarżącym nie umożliwiono przeanalizowania danych i informacji mających znaczenie dla sprawy, do których miała dostęp Komisja. |
| --- | --- |

—

skarżącym nie umożliwiono przeanalizowania danych i informacji mających znaczenie dla sprawy, do których miała dostęp Komisja.

| 3) | Po trzecie skarżące zarzucają, że pozwana w zaskarżonej decyzji narusza prawo i opiera się na dowodach zawierających błędy dotyczące stanu faktycznego, niewiarygodnych i, które nie mogą stanowić poparcia dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie oraz opartych na naruszeniach prawa. |
| --- | --- |

3)

Po trzecie skarżące zarzucają, że pozwana w zaskarżonej decyzji narusza prawo i opiera się na dowodach zawierających błędy dotyczące stanu faktycznego, niewiarygodnych i, które nie mogą stanowić poparcia dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie oraz opartych na naruszeniach prawa.

| 4) | Po czwarte skarżące zarzucają, że zaskarżona decyzja narusza podstawową zasadę prawa UE, ponieważ nakłada nieproporcjonalne środki zaradcze. |
| --- | --- |

4)

Po czwarte skarżące zarzucają, że zaskarżona decyzja narusza podstawową zasadę prawa UE, ponieważ nakłada nieproporcjonalne środki zaradcze.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. L 24, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 8, tom 3, s. 40–61)

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/26 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/26

---

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — ABC-One przeciwko OHIM (SLIM BELLY)

(Sprawa T-61/12)

(2012/C 98/43)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: ABC-One Produktions- und Vertriebs GmbH (Villach St. Magdalen, Austria) (przedstawiciel: S. Merz, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 listopada 2011 r., wydanej w postępowaniu odwoławczym w sprawie R 1077/2011-1, dotyczącym zgłoszenia oznaczenia słownego „SLIM BELLY” jako wspólnotowego znaku towarowego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 listopada 2011 r., wydanej w postępowaniu odwoławczym w sprawie R 1077/2011-1, dotyczącym zgłoszenia oznaczenia słownego „SLIM BELLY” jako wspólnotowego znaku towarowego;

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SLIM BELLY” (zgłoszenie nr 8 576 811) dla towarów i usług z klas 28, 41 i 44

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający i w stosunku do objętych postępowaniem towarów i usług nie ma charakteru opisowego

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/27 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/27

---

Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2012 r. — Oil Turbo Compressor przeciwko Radzie

(Sprawa T-63/12)

(2012/C 98/44)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Oil Turbo Compressor Co. (spółka akcyjna) (Teheran, Iran) (przedstawiciel: K. Kleinschmidt, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) w zakresie, w jakim ten akt prawny dotyczy skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) w zakresie, w jakim ten akt prawny dotyczy skarżącej;

| — | przyjęcie środka organizacji postępowania zgodnie z art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem w celu nakazania stronie pozwanej przekazania wszelkich dokumentów mających związek z zaskarżoną decyzją w zakresie dotyczącym skarżącej; |
| --- | --- |

—

przyjęcie środka organizacji postępowania zgodnie z art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem w celu nakazania stronie pozwanej przekazania wszelkich dokumentów mających związek z zaskarżoną decyzją w zakresie dotyczącym skarżącej;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie faktów stanowiących podstawę decyzji.
  Skarżąca podnosi w tym miejscu, że zaskarżona decyzja oparta jest na błędnych faktach. Dotyczy to w szczególności powołanego w załączniku I pkt 48 zaskarżonej decyzji założenia przyjętego przez pozwaną, zgodnie z którym skarżąca jest częścią wskazanego przez UE przedsiębiorstwa Sakhte Turbopomp va Kompressor (SATAK) (alias Turbo Compressor Manufacturer, TCMFG). Skarżąca nie uczestniczy w sposób bezpośredni ani pośredni poprzez przedsiębiorstwo, w którym posiada udziały, w działaniach nuklearnych niosących za sobą ryzyko rozpowszechniania lub w rozwoju nośników broni jądrowej albo innej broni. Brak jest faktów uzasadniających decyzję pozwanej i idącej z tym w parze ingerencji w prawa podstawowe zagwarantowane skarżącej przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (karta praw podstawowych).
  Skarżąca powołuje się w tym kontekście na ingerencję w zagwarantowaną w art. 16 karty praw podstawowych wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz na ingerencję w zagwarantowane w art. 17 karty praw podstawowych prawo do używania nabytej w Unii Europejskiej, zgodnie z prawem, własności i do rozporządzania tym prawem, jak również na naruszenie ustanowionych w art. 20 i art. 21 karty praw podstawowych zasad równego traktowania oraz niedyskryminacji. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie faktów stanowiących podstawę decyzji.

Skarżąca podnosi w tym miejscu, że zaskarżona decyzja oparta jest na błędnych faktach. Dotyczy to w szczególności powołanego w załączniku I pkt 48 zaskarżonej decyzji założenia przyjętego przez pozwaną, zgodnie z którym skarżąca jest częścią wskazanego przez UE przedsiębiorstwa Sakhte Turbopomp va Kompressor (SATAK) (alias Turbo Compressor Manufacturer, TCMFG). Skarżąca nie uczestniczy w sposób bezpośredni ani pośredni poprzez przedsiębiorstwo, w którym posiada udziały, w działaniach nuklearnych niosących za sobą ryzyko rozpowszechniania lub w rozwoju nośników broni jądrowej albo innej broni. Brak jest faktów uzasadniających decyzję pozwanej i idącej z tym w parze ingerencji w prawa podstawowe zagwarantowane skarżącej przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (karta praw podstawowych).

Skarżąca powołuje się w tym kontekście na ingerencję w zagwarantowaną w art. 16 karty praw podstawowych wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz na ingerencję w zagwarantowane w art. 17 karty praw podstawowych prawo do używania nabytej w Unii Europejskiej, zgodnie z prawem, własności i do rozporządzania tym prawem, jak również na naruszenie ustanowionych w art. 20 i art. 21 karty praw podstawowych zasad równego traktowania oraz niedyskryminacji.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa skarżącej do uczciwego postępowania oraz skutecznej ochrony prawnej
  Skarżąca podnosi w tym miejscu, że uzasadnienie przytoczone w załączniku I pkt 48 zaskarżonej decyzji ma charakter ogólny i samo w sobie nie może uzasadnić masywnej ingerencji w prawa podstawowe. W opinii skarżącej pozwana nie wymienia ani znanych jej rzekomo okoliczności faktycznych, ani dowodów, którymi rzekomo dysponuje. Samej skarżącej nie są znane jakiekolwiek fakty lub dowody, które uzasadniają zaskarżoną decyzję. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa skarżącej do uczciwego postępowania oraz skutecznej ochrony prawnej

Skarżąca podnosi w tym miejscu, że uzasadnienie przytoczone w załączniku I pkt 48 zaskarżonej decyzji ma charakter ogólny i samo w sobie nie może uzasadnić masywnej ingerencji w prawa podstawowe. W opinii skarżącej pozwana nie wymienia ani znanych jej rzekomo okoliczności faktycznych, ani dowodów, którymi rzekomo dysponuje. Samej skarżącej nie są znane jakiekolwiek fakty lub dowody, które uzasadniają zaskarżoną decyzję.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
  Skarżąca podnosi także, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, zważywszy że wpisanie skarżącej do załącznika II decyzji 2010/413/WPZiB nie pozostaje w żadnym logicznym związku z celem decyzji polegającym na zapobieganiu działaniom nuklearnych niosącym za sobą ryzyko rozpowszechniania, handlu lub rozwoju nośników broni jądrowej albo innej broni przez Islamską Republiką Iranu. Pozwana nie przedstawia ponadto, że wykluczenie skarżącej z obrotu gospodarczego z Unią Europejską jest proporcjonalne, w szczególności stanowi środek o najmniejszym stopniu ingerencji w celu osiągnięcia wyznaczonego celu. Skarżąca zarzuca ponadto, że nie miało miejsca jakiekolwiek wyważenie między zmasowaną ingerencją w prawa podstawowe skarżącej i domniemanym celem, do którego dążyła skarżąca. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

Skarżąca podnosi także, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, zważywszy że wpisanie skarżącej do załącznika II decyzji 2010/413/WPZiB nie pozostaje w żadnym logicznym związku z celem decyzji polegającym na zapobieganiu działaniom nuklearnych niosącym za sobą ryzyko rozpowszechniania, handlu lub rozwoju nośników broni jądrowej albo innej broni przez Islamską Republiką Iranu. Pozwana nie przedstawia ponadto, że wykluczenie skarżącej z obrotu gospodarczego z Unią Europejską jest proporcjonalne, w szczególności stanowi środek o najmniejszym stopniu ingerencji w celu osiągnięcia wyznaczonego celu. Skarżąca zarzuca ponadto, że nie miało miejsca jakiekolwiek wyważenie między zmasowaną ingerencją w prawa podstawowe skarżącej i domniemanym celem, do którego dążyła skarżąca.

| 4) | Zarzut czwarty oparty na naruszeniu prawa do bycia wysłuchanym
  W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że pozwana nie wskazała wystarczających podstaw uzasadniających wpisanie skarżącej na listę z załącznika II do decyzji 2010/413/WPZiB. Pozwana naruszyła w ten sposób ciążący na niej obowiązek przedstawienia skarżącej faktycznych i szczegółowych podstaw uzasadniających zaskarżoną decyzję. Skarżąca uważa, że ani nie doręczono jej zaskarżonej decyzji, ani nie została wysłuchana. Dodaje ona, że pozwana nadal nie uwzględniła jej wniosku o wgląd do akt. |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty oparty na naruszeniu prawa do bycia wysłuchanym

W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że pozwana nie wskazała wystarczających podstaw uzasadniających wpisanie skarżącej na listę z załącznika II do decyzji 2010/413/WPZiB. Pozwana naruszyła w ten sposób ciążący na niej obowiązek przedstawienia skarżącej faktycznych i szczegółowych podstaw uzasadniających zaskarżoną decyzję. Skarżąca uważa, że ani nie doręczono jej zaskarżonej decyzji, ani nie została wysłuchana. Dodaje ona, że pozwana nadal nie uwzględniła jej wniosku o wgląd do akt.

---

(1)  Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71)

---

| 31.3.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 98/28 |
| --- | --- | --- | --- |

31.3.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 98/28

---

Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji

(Sprawa T-64/12)

(2012/C 98/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy) i Henkel France (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: R. Polley, T. Kuhn, F. Brunet i E. Paroche, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie „COMP/39.579 — Detergenty dla gospodarstw domowych”, w której pozwana oddaliła wniosek skarżących o przekazanie dokumentów sporządzonych w sprawie COMP/39.579 francuskiemu organowi ochrony konkurencji w odniesieniu do toczącej się przed nim sprawy 09/0007F dotyczącej francuskiego sektora detergentów; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie „COMP/39.579 — Detergenty dla gospodarstw domowych”, w której pozwana oddaliła wniosek skarżących o przekazanie dokumentów sporządzonych w sprawie COMP/39.579 francuskiemu organowi ochrony konkurencji w odniesieniu do toczącej się przed nim sprawy 09/0007F dotyczącej francuskiego sektora detergentów;

| — | nakazanie pozwanej, aby ta umożliwiła skarżącym oparcie się na żądanych dokumentach w postępowaniu zawisłym przed Cour d’appel de Paris, w którym skarżące zaskarżyły decyzję francuskiego organu ds. konkurencji z dnia 8 grudnia 2011 r. (lub w postępowaniu przed organem ds. konkurencji, w razie gdyby postanowił on o otwarciu postępowania na nowo); |
| --- | --- |

—

nakazanie pozwanej, aby ta umożliwiła skarżącym oparcie się na żądanych dokumentach w postępowaniu zawisłym przed Cour d’appel de Paris, w którym skarżące zaskarżyły decyzję francuskiego organu ds. konkurencji z dnia 8 grudnia 2011 r. (lub w postępowaniu przed organem ds. konkurencji, w razie gdyby postanowił on o otwarciu postępowania na nowo);

| — | obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem; oraz |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem; oraz

| — | podjęcie wszelkich środków, które Sąd Unii Europejskiej uzna za właściwe. |
| --- | --- |

—

podjęcie wszelkich środków, które Sąd Unii Europejskiej uzna za właściwe.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skarżący podnoszą jeden zarzut dotyczący tego, że pozwana niezgodnie z prawem oddaliła złożony przez skarżące wniosek o przekazanie żądanych dokumentów lub o umożliwienie skarżącym wykorzystanie żądanych dokumentów w postępowaniu toczącym się we Francji, efektem czego naruszyła przysługujące skarżącym podstawowe prawo do obrony, jak również uchybiła ciążącym na niej na podstawie art. 4 ust. 3 TUE obowiązkom.

---