# Dziennik Urzędowy C 8/2012

| | ISSN 1977-1002
  doi:10.3000/19771002.C_2012.008.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 8 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5511 stycznia 2012 |

ISSN 1977-1002

doi:10.3000/19771002.C_2012.008.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 8

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5511 stycznia 2012

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | II   Komunikaty |
| | KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2012/C 008/01 | Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE – Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń (
  1
  ) | 1 |
| 2012/C 008/02 | Komunikat Komisji w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (
  2
  ) | 4 |
| 2012/C 008/03 | Komunikat Komisji – Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011) (
  2
  ) | 15 |
| 2012/C 008/04 | Komunikat Komisji – Zatwierdzenie treści projektu rozporządzenia Komisji w sprawie pomocy de minimis przyznawanej na świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym (
  2
  ) | 23 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

II   Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2012/C 008/01

Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE – Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń (
  1
  )

1

1

2012/C 008/02

Komunikat Komisji w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (
  2
  )

2

4

2012/C 008/03

Komunikat Komisji – Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011) (
  2
  )

2

15

2012/C 008/04

Komunikat Komisji – Zatwierdzenie treści projektu rozporządzenia Komisji w sprawie pomocy de minimis przyznawanej na świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym (
  2
  )

de minimis

2

23

| | IV   Informacje |
| --- | --- |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2012/C 008/05 | Kursy walutowe euro | 28 |
| 2012/C 008/06 | Powiadomienie o wytycznych dobrej praktyki Unii Europejskiej | 29 |
| | INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH |
| 2012/C 008/07 | Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 736/2008 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw zajmujących się produkcją, przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu produktów rybołówstwa (
  2
  ) | 30 |
| 2012/C 008/08 | Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów | 31 |
| 2012/C 008/09 | Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów | 32 |
| 2012/C 008/10 | Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów | 33 |
| 2012/C 008/11 | Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów | 34 |
| 2012/C 008/12 | Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 736/2008 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rybołówstwa (
  2
  ) | 35 |

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2012/C 008/05

Kursy walutowe euro

28

2012/C 008/06

Powiadomienie o wytycznych dobrej praktyki Unii Europejskiej

29

INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

2012/C 008/07

Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 736/2008 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw zajmujących się produkcją, przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu produktów rybołówstwa (
  2
  )

2

30

2012/C 008/08

Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów

31

2012/C 008/09

Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów

32

2012/C 008/10

Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów

33

2012/C 008/11

Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów

34

2012/C 008/12

Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 736/2008 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rybołówstwa (
  2
  )

2

35

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG, z wyjątkiem działań wchodzących w zakres załącznika I do Traktatu |
| | (2)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG, z wyjątkiem działań wchodzących w zakres załącznika I do Traktatu

1

(2)   Tekst mający znaczenie dla EOG

2

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

II Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/1 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/1

---

Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE

Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń

(Tekst mający znaczenie dla EOG, z wyjątkiem działań wchodzących w zakres załącznika I do Traktatu)

2012/C 8/01

| Data przyjęcia decyzji | 25.7.2011 |
| --- | --- |
| Numer środka pomocy państwa | SA.32705 (11/N) |
| Państwo członkowskie | Węgry |
| Region | — | — |
| Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta) | Agrár-erdészeti rendszerek kialakítása – EMVA (1698/2005/EK 44. cikk) |
| Podstawa prawna | „Az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alapból az agrár-erdészeti rendszerek mezőgazdasági földterületeken történő első létrehozásához nyújtandó támogatás igénybevételének részletes szabályairól” szóló 46/2009. (IV. 16.) FVM rendelet |
| Rodzaj środka pomocy | Program pomocy | — |
| Cel pomocy | Leśnictwo, Rozwój obszarów wiejskich (AGRI), Leśnictwo |
| Forma pomocy | Dotacja bezpośrednia |
| Budżet | | Całkowity budżet: 413 HUF (w mln) |

Data przyjęcia decyzji

25.7.2011

Numer środka pomocy państwa

SA.32705 (11/N)

Państwo członkowskie

Węgry

Region

—

—

Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

Agrár-erdészeti rendszerek kialakítása – EMVA (1698/2005/EK 44. cikk)

Podstawa prawna

„Az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alapból az agrár-erdészeti rendszerek mezőgazdasági földterületeken történő első létrehozásához nyújtandó támogatás igénybevételének részletes szabályairól” szóló 46/2009. (IV. 16.) FVM rendelet

Rodzaj środka pomocy

Program pomocy

—

Cel pomocy

Leśnictwo, Rozwój obszarów wiejskich (AGRI), Leśnictwo

Forma pomocy

Dotacja bezpośrednia

Budżet

Całkowity budżet: 413 HUF (w mln)

| | Budżet roczny: 137,67 HUF (w mln) |
| --- | --- |

Budżet roczny: 137,67 HUF (w mln)

Intensywność pomocy

80 %

Czas trwania

Do 31.12.2013

Sektory gospodarki

Uprawa pozostałych drzew i krzewów owocowych oraz orzechów, Uprawy rolne połączone z chowem i hodowlą zwierząt (działalność mieszana)

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

| Vidékfejlesztési Minisztérium |
| --- |
| Budapest |
| Kossuth Lajos tér 11. |
| 1055 |
| MAGYARORSZÁG/HUNGARY |

Vidékfejlesztési Minisztérium

Budapest

Kossuth Lajos tér 11.

1055

MAGYARORSZÁG/HUNGARY

Inne informacje

—

Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm

| Data przyjęcia decyzji | 25.7.2011 |
| --- | --- |
| Numer środka pomocy państwa | SA.32706 (11/N) |
| Państwo członkowskie | Węgry |
| Region | — | — |
| Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta) | Erdő-környezetvédelmi intézkedések – EMVA (1698/2005/EK 47. cikk) |
| Podstawa prawna | „Az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alapból az erdő-környezetvédelmi intézkedésekhez nyújtandó támogatások részletes feltételeiről” szóló 124/2009. (IX. 24.) FVM rendelet |
| Rodzaj środka pomocy | Program pomocy | — |
| Cel pomocy | Leśnictwo, Ochrona środowiska, Rozwój obszarów wiejskich (AGRI) |
| Forma pomocy | Dotacja bezpośrednia |
| Budżet | | Całkowity budżet: 21 241,40 HUF (w mln) |

Data przyjęcia decyzji

25.7.2011

Numer środka pomocy państwa

SA.32706 (11/N)

Państwo członkowskie

Węgry

Region

—

—

Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

Erdő-környezetvédelmi intézkedések – EMVA (1698/2005/EK 47. cikk)

Podstawa prawna

„Az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alapból az erdő-környezetvédelmi intézkedésekhez nyújtandó támogatások részletes feltételeiről” szóló 124/2009. (IX. 24.) FVM rendelet

Rodzaj środka pomocy

Program pomocy

—

Cel pomocy

Leśnictwo, Ochrona środowiska, Rozwój obszarów wiejskich (AGRI)

Forma pomocy

Dotacja bezpośrednia

Budżet

Całkowity budżet: 21 241,40 HUF (w mln)

| | Budżet roczny: 7,08 HUF (w mln) |
| --- | --- |

Budżet roczny: 7,08 HUF (w mln)

Intensywność pomocy

100 %

Czas trwania

Do 31.12.2013

Sektory gospodarki

Gospodarka leśna i pozostała działalność leśna, z wyłączeniem pozyskiwania produktów leśnych

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

| Vidékfejlesztési Minisztérium |
| --- |
| Budapest |
| Kossuth Lajos tér 11. |
| 1055 |
| MAGYARORSZÁG/HUNGARY |

Vidékfejlesztési Minisztérium

Budapest

Kossuth Lajos tér 11.

1055

MAGYARORSZÁG/HUNGARY

Inne informacje

—

Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm

| Data przyjęcia decyzji | 18.10.2011 |
| --- | --- |
| Numer środka pomocy państwa | SA.32707 (11/N) |
| Państwo członkowskie | Węgry |
| Region | — | — |
| Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta) | Nem termelő beruházások erdőterületen – erdőszerkezet átalakítása – EMVA (1698/2005/EK 49. cikk) |
| Podstawa prawna | „Az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alapból az erdőszerkezet átalakításához nyújtandó támogatások részletes feltételeiről” szóló 139/2009. (X. 22.) FVM rendelet |
| Rodzaj środka pomocy | Program pomocy | — |
| Cel pomocy | Leśnictwo, Ochrona środowiska |
| Forma pomocy | Dotacja bezpośrednia |
| Budżet | Całkowity budżet: 11 034 HUF (w mln) |
| Intensywność pomocy | 100 % |
| Czas trwania | Do 31.12.2013 |
| Sektory gospodarki | Gospodarka leśna i pozostała działalność leśna, z wyłączeniem pozyskiwania produktów leśnych |
| Nazwa i adres organu przyznającego pomoc | Vidékfejlesztési Minisztérium |
| Budapest |
| Kossuth Lajos tér 11. |
| 1055 |
| MAGYARORSZÁG/HUNGARY |

Data przyjęcia decyzji

18.10.2011

Numer środka pomocy państwa

SA.32707 (11/N)

Państwo członkowskie

Węgry

Region

—

—

Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

Nem termelő beruházások erdőterületen – erdőszerkezet átalakítása – EMVA (1698/2005/EK 49. cikk)

Podstawa prawna

„Az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alapból az erdőszerkezet átalakításához nyújtandó támogatások részletes feltételeiről” szóló 139/2009. (X. 22.) FVM rendelet

Rodzaj środka pomocy

Program pomocy

—

Cel pomocy

Leśnictwo, Ochrona środowiska

Forma pomocy

Dotacja bezpośrednia

Budżet

Całkowity budżet: 11 034 HUF (w mln)

Intensywność pomocy

100 %

Czas trwania

Do 31.12.2013

Sektory gospodarki

Gospodarka leśna i pozostała działalność leśna, z wyłączeniem pozyskiwania produktów leśnych

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

Vidékfejlesztési Minisztérium

Budapest

Kossuth Lajos tér 11.

1055

MAGYARORSZÁG/HUNGARY

Inne informacje

—

Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm

| Data przyjęcia decyzji | 29.7.2011 |
| --- | --- |
| Numer środka pomocy państwa | SA.32709 (11/N) |
| Państwo członkowskie | Węgry |
| Region | — | — |
| Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta) | Mezőgazdasági területek első erdősítése – EMVA (1698/2005/EK 43. cikk) |
| Podstawa prawna | „Az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alapból a mezőgazdasági területek erdősítéséhez nyújtandó támogatás igénybevételének részletes szabályairól” szóló 88/2007. (VIII. 17.) FVM rendelet |
| Rodzaj środka pomocy | Program pomocy | — |
| Cel pomocy | Leśnictwo, Rozwój obszarów wiejskich (AGRI) |
| Forma pomocy | Dotacja bezpośrednia |
| Budżet | | Całkowity budżet: 40 879,19 HUF (w mln) |

Data przyjęcia decyzji

29.7.2011

Numer środka pomocy państwa

SA.32709 (11/N)

Państwo członkowskie

Węgry

Region

—

—

Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

Mezőgazdasági területek első erdősítése – EMVA (1698/2005/EK 43. cikk)

Podstawa prawna

„Az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alapból a mezőgazdasági területek erdősítéséhez nyújtandó támogatás igénybevételének részletes szabályairól” szóló 88/2007. (VIII. 17.) FVM rendelet

Rodzaj środka pomocy

Program pomocy

—

Cel pomocy

Leśnictwo, Rozwój obszarów wiejskich (AGRI)

Forma pomocy

Dotacja bezpośrednia

Budżet

Całkowity budżet: 40 879,19 HUF (w mln)

| | Budżet roczny: 13 262,39 HUF (w mln) |
| --- | --- |

Budżet roczny: 13 262,39 HUF (w mln)

Intensywność pomocy

80 %

Czas trwania

Do 31.12.2013

Sektory gospodarki

Gospodarka leśna i pozostała działalność leśna, z wyłączeniem pozyskiwania produktów leśnych

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

| Vidékfejlesztési Minisztérium |
| --- |
| Budapest |
| Kossuth Lajos tér 11. |
| 1055 |
| MAGYARORSZÁG/HUNGARY |

Vidékfejlesztési Minisztérium

Budapest

Kossuth Lajos tér 11.

1055

MAGYARORSZÁG/HUNGARY

Inne informacje

—

Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm

---

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/4 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/4

---

Komunikat Komisji w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2012/C 8/02

1.   CEL I ZAKRES NINIEJSZEGO KOMUNIKATU

| 1. | Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) są nie tylko zakorzenione we wspólnych wartościach Unii, lecz odgrywają również kluczową rolę w propagowaniu spójności społecznej i terytorialnej. Unia i państwa członkowskie, każde w ramach przysługujących im uprawnień, muszą dopilnować, by usługi te były świadczone na zasadach i warunkach, które umożliwią pełną realizację postawionych przed nimi celów. |
| --- | --- |

1.

Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) są nie tylko zakorzenione we wspólnych wartościach Unii, lecz odgrywają również kluczową rolę w propagowaniu spójności społecznej i terytorialnej. Unia i państwa członkowskie, każde w ramach przysługujących im uprawnień, muszą dopilnować, by usługi te były świadczone na zasadach i warunkach, które umożliwią pełną realizację postawionych przed nimi celów.

| 2. | Niektóre UOIG mogą być świadczone przez przedsiębiorstwa publiczne lub prywatne (1) bez konkretnego wsparcia finansowego ze strony organów państw członkowskich. Inne usługi mogą być świadczone jedynie wówczas, jeśli odnośny organ zaoferuje usługodawcy rekompensatę finansową. Przy braku konkretnych reguł unijnych państwa członkowskie dysponują zasadniczo swobodą przy określaniu sposobu organizacji i finansowania swoich UOIG. |
| --- | --- |

2.

Niektóre UOIG mogą być świadczone przez przedsiębiorstwa publiczne lub prywatne (1) bez konkretnego wsparcia finansowego ze strony organów państw członkowskich. Inne usługi mogą być świadczone jedynie wówczas, jeśli odnośny organ zaoferuje usługodawcy rekompensatę finansową. Przy braku konkretnych reguł unijnych państwa członkowskie dysponują zasadniczo swobodą przy określaniu sposobu organizacji i finansowania swoich UOIG.

| 3. | Celem niniejszego komunikatu jest wyjaśnienie głównych pojęć dotyczących stosowania reguł pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2). Dlatego komunikat skupia się na wymogach dotyczących pomocy państwa, które są najbardziej istotne dla rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych. |
| --- | --- |

3.

Celem niniejszego komunikatu jest wyjaśnienie głównych pojęć dotyczących stosowania reguł pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2). Dlatego komunikat skupia się na wymogach dotyczących pomocy państwa, które są najbardziej istotne dla rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych.

| 4. | Wraz z niniejszym komunikatem Komisja planuje przyjęcie rozporządzenia dotyczącego pomocy de minimis konkretnie w odniesieniu do UOIG, w którym wyjaśnia, że niektóre środki rekompensaty nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 Traktatu (3), a także wydaje decyzję (4), w której uznaje niektóre rodzaje rekompensaty z tytułu UOIG stanowiącej pomoc państwa za zgodne z Traktatem na podstawie art. 106 ust. 2 Traktatu i zwalnia je z obowiązku zgłoszenia na mocy art. 108 ust. 3 Traktatu, oraz zasady ramowe (5) określające warunki, zgodnie z którymi pomoc państwa z tytułu UOIG nieobjęta wymienioną decyzją może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 106 ust. 2 Traktatu. |
| --- | --- |

4.

Wraz z niniejszym komunikatem Komisja planuje przyjęcie rozporządzenia dotyczącego pomocy de minimis konkretnie w odniesieniu do UOIG, w którym wyjaśnia, że niektóre środki rekompensaty nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 Traktatu (3), a także wydaje decyzję (4), w której uznaje niektóre rodzaje rekompensaty z tytułu UOIG stanowiącej pomoc państwa za zgodne z Traktatem na podstawie art. 106 ust. 2 Traktatu i zwalnia je z obowiązku zgłoszenia na mocy art. 108 ust. 3 Traktatu, oraz zasady ramowe (5) określające warunki, zgodnie z którymi pomoc państwa z tytułu UOIG nieobjęta wymienioną decyzją może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 106 ust. 2 Traktatu.

| 5. | Niniejszy komunikat jest bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów prawa Unii, zwłaszcza przepisów dotyczących zamówień publicznych oraz wymogów wynikających z Traktatu i sektorowych przepisów unijnych. Jeśli organ publiczny postanowi powierzyć osobie trzeciej świadczenie określonej usługi, musi przestrzegać przepisów prawa Unii dotyczących zamówień publicznych wynikających z art. 49–56 Traktatu, unijnych dyrektyw dotyczących zamówień publicznych (dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (6) oraz dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (7)) oraz przepisów sektorowych (8). Ponadto w przypadkach gdy dyrektywy dotyczące zamówień publicznych nie mają zastosowania w części lub w całości (np. w odniesieniu do koncesji na wykonywanie usług i zamówień na usługi wymienionych w załączniku IIB do dyrektywy 2004/18/WE, z uwzględnieniem różnych rodzajów usług socjalnych), udzielenie zamówienia może jednak wymagać spełnienia określonych w Traktacie wymogów dotyczących przejrzystości, równego traktowania, proporcjonalności i wzajemnego uznawania (9). |
| --- | --- |

5.

Niniejszy komunikat jest bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów prawa Unii, zwłaszcza przepisów dotyczących zamówień publicznych oraz wymogów wynikających z Traktatu i sektorowych przepisów unijnych. Jeśli organ publiczny postanowi powierzyć osobie trzeciej świadczenie określonej usługi, musi przestrzegać przepisów prawa Unii dotyczących zamówień publicznych wynikających z art. 49–56 Traktatu, unijnych dyrektyw dotyczących zamówień publicznych (dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (6) oraz dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (7)) oraz przepisów sektorowych (8). Ponadto w przypadkach gdy dyrektywy dotyczące zamówień publicznych nie mają zastosowania w części lub w całości (np. w odniesieniu do koncesji na wykonywanie usług i zamówień na usługi wymienionych w załączniku IIB do dyrektywy 2004/18/WE, z uwzględnieniem różnych rodzajów usług socjalnych), udzielenie zamówienia może jednak wymagać spełnienia określonych w Traktacie wymogów dotyczących przejrzystości, równego traktowania, proporcjonalności i wzajemnego uznawania (9).

| 6. | Oprócz kwestii poruszonych w niniejszym komunikacie, decyzji 2012/21/UE i komunikacie Komisji w sprawie zasad ramowych Unii Europejskiej dotyczących pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011), Komisja odpowie na indywidualne pytania, które pojawią się w kontekście stosowania reguł pomocy państwa w odniesieniu do UOIG. Uczyni to między innymi poprzez swój interaktywny serwis informacyjny poświęcony usługom świadczonym w interesie ogólnym, który dostępny jest na stronie internetowej Komisji (10). |
| --- | --- |

6.

Oprócz kwestii poruszonych w niniejszym komunikacie, decyzji 2012/21/UE i komunikacie Komisji w sprawie zasad ramowych Unii Europejskiej dotyczących pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011), Komisja odpowie na indywidualne pytania, które pojawią się w kontekście stosowania reguł pomocy państwa w odniesieniu do UOIG. Uczyni to między innymi poprzez swój interaktywny serwis informacyjny poświęcony usługom świadczonym w interesie ogólnym, który dostępny jest na stronie internetowej Komisji (10).

| 7. | Niniejszy komunikat jest bez uszczerbku dla odnośnego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

7.

Niniejszy komunikat jest bez uszczerbku dla odnośnego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

2.   PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE POJĘCIA POMOCY PAŃSTWA

2.1.   Pojęcie przedsiębiorstwa i działalności gospodarczej

| 8. | Zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu reguły pomocy państwa zasadniczo mają zastosowanie jedynie wtedy, gdy beneficjent jest „przedsiębiorstwem”. Dlatego do celów stosowania reguł pomocy państwa kluczową kwestią jest ustalenie, czy dany podmiot świadczący usługę w interesie ogólnym należy uznać za przedsiębiorstwo. |
| --- | --- |

8.

Zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu reguły pomocy państwa zasadniczo mają zastosowanie jedynie wtedy, gdy beneficjent jest „przedsiębiorstwem”. Dlatego do celów stosowania reguł pomocy państwa kluczową kwestią jest ustalenie, czy dany podmiot świadczący usługę w interesie ogólnym należy uznać za przedsiębiorstwo.

2.1.1.   Zasady ogólne

| 9. | Trybunał Sprawiedliwości niezmiennie definiuje przedsiębiorstwa jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą, niezależnie od ich statusu prawnego i sposobu ich finansowania (11). A zatem zakwalifikowanie określonej jednostki jako przedsiębiorstwa zależy całkowicie od charakteru jej działalności. Ta ogólna zasada ma trzy ważne konsekwencje:
  Po pierwsze, nie jest decydujący status podmiotu na podstawie prawa krajowego. Na przykład podmiot zaklasyfikowany zgodnie z prawem krajowym jako stowarzyszenie lub klub sportowy może jednak zostać uznany za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu. Jedynym istotnym pod tym względem kryterium jest fakt, czy podmiot ten prowadzi działalność gospodarczą.
  Po drugie, o stosowaniu reguł pomocy państwa jako takich nie decyduje to, czy dany podmiot utworzono po to, aby przynosił zyski. Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości i Sądu wynika, że podmioty nienastawione na zysk mogą także oferować na rynku towary i usługi (12). Jeżeli tak nie jest, to podmioty nienastawione na zysk pozostają oczywiście całkowicie poza zakresem kontroli pomocy państwa.
  Po trzecie, klasyfikacja podmiotu jako przedsiębiorstwa zawsze odnosi się do konkretnej działalności. Podmiot, który prowadzi zarówno działalność gospodarczą, jak i niegospodarczą, uznaje się za przedsiębiorstwo jedynie w odniesieniu do działalności gospodarczej. |
| --- | --- |

9.

Trybunał Sprawiedliwości niezmiennie definiuje przedsiębiorstwa jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą, niezależnie od ich statusu prawnego i sposobu ich finansowania (11). A zatem zakwalifikowanie określonej jednostki jako przedsiębiorstwa zależy całkowicie od charakteru jej działalności. Ta ogólna zasada ma trzy ważne konsekwencje:

Po pierwsze, nie jest decydujący status podmiotu na podstawie prawa krajowego. Na przykład podmiot zaklasyfikowany zgodnie z prawem krajowym jako stowarzyszenie lub klub sportowy może jednak zostać uznany za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu. Jedynym istotnym pod tym względem kryterium jest fakt, czy podmiot ten prowadzi działalność gospodarczą.

Po drugie, o stosowaniu reguł pomocy państwa jako takich nie decyduje to, czy dany podmiot utworzono po to, aby przynosił zyski. Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości i Sądu wynika, że podmioty nienastawione na zysk mogą także oferować na rynku towary i usługi (12). Jeżeli tak nie jest, to podmioty nienastawione na zysk pozostają oczywiście całkowicie poza zakresem kontroli pomocy państwa.

Po trzecie, klasyfikacja podmiotu jako przedsiębiorstwa zawsze odnosi się do konkretnej działalności. Podmiot, który prowadzi zarówno działalność gospodarczą, jak i niegospodarczą, uznaje się za przedsiębiorstwo jedynie w odniesieniu do działalności gospodarczej.

| 10. | Dwa odrębne podmioty prawne mogą zostać uznane za tworzące jeden podmiot gospodarczy do celów stosowania reguł pomocy państwa. Ten podmiot gospodarczy jest w związku z tym uznawany za odnośne przedsiębiorstwo. W tym kontekście Trybunał Sprawiedliwości sprawdza, czy istnieje pakiet kontrolny lub powiązania funkcjonalne, gospodarcze i organiczne (13). Z drugiej strony, podmiot który sam nie oferuje na rynku towarów lub usług, nie jest przedsiębiorstwem przez sam fakt posiadania udziałów, nawet pakietu większościowego, jeśli te udziały prowadzą jedynie do wykonywania praw związanych ze statusem udziałowca lub członka, a także w odpowiednich przypadkach – do otrzymywania dywidend, które są zwyczajną korzyścią płynącą z posiadania danych aktywów (14). |
| --- | --- |

10.

Dwa odrębne podmioty prawne mogą zostać uznane za tworzące jeden podmiot gospodarczy do celów stosowania reguł pomocy państwa. Ten podmiot gospodarczy jest w związku z tym uznawany za odnośne przedsiębiorstwo. W tym kontekście Trybunał Sprawiedliwości sprawdza, czy istnieje pakiet kontrolny lub powiązania funkcjonalne, gospodarcze i organiczne (13). Z drugiej strony, podmiot który sam nie oferuje na rynku towarów lub usług, nie jest przedsiębiorstwem przez sam fakt posiadania udziałów, nawet pakietu większościowego, jeśli te udziały prowadzą jedynie do wykonywania praw związanych ze statusem udziałowca lub członka, a także w odpowiednich przypadkach – do otrzymywania dywidend, które są zwyczajną korzyścią płynącą z posiadania danych aktywów (14).

| 11. | Aby wyjaśnić różnicę między działalnością gospodarczą i niegospodarczą, Trybunał Sprawiedliwości niezmiennie utrzymywał, że wszelka działalność polegająca na oferowaniu na rynku towarów i usług jest działalnością gospodarczą (15). |
| --- | --- |

11.

Aby wyjaśnić różnicę między działalnością gospodarczą i niegospodarczą, Trybunał Sprawiedliwości niezmiennie utrzymywał, że wszelka działalność polegająca na oferowaniu na rynku towarów i usług jest działalnością gospodarczą (15).

| 12. | Kwestia tego, czy istnieje rynek dla określonych usług, może zależeć od sposobu organizacji tych usług w danym państwie członkowskim (16). Reguły pomocy państwa mają zastosowanie jedynie w przypadku, gdy określona usługa jest świadczona w otoczeniu rynkowym. Gospodarczy charakter niektórych usług może zatem być różny w poszczególnych państwach członkowskich. Ponadto w związku z wyborami politycznymi lub rozwojem sytuacji gospodarczej klasyfikacja określonej usługi może się zmieniać wraz z upływem czasu. To, co dzisiaj nie stanowi działalności na rynku, może się nią stać w przyszłości i odwrotnie. |
| --- | --- |

12.

Kwestia tego, czy istnieje rynek dla określonych usług, może zależeć od sposobu organizacji tych usług w danym państwie członkowskim (16). Reguły pomocy państwa mają zastosowanie jedynie w przypadku, gdy określona usługa jest świadczona w otoczeniu rynkowym. Gospodarczy charakter niektórych usług może zatem być różny w poszczególnych państwach członkowskich. Ponadto w związku z wyborami politycznymi lub rozwojem sytuacji gospodarczej klasyfikacja określonej usługi może się zmieniać wraz z upływem czasu. To, co dzisiaj nie stanowi działalności na rynku, może się nią stać w przyszłości i odwrotnie.

| 13. | Decyzja organu o niezezwoleniu osobom trzecim na świadczenie określonej usługi (np. dlatego, że organ ten zamierza świadczyć tę usługę we własnym zakresie) nie wyklucza istnienia działalności gospodarczej. Mimo takiego zamknięcia rynku działalność gospodarcza może istnieć, jeśli inne podmioty są skłonne i zdolne do świadczenia danej usługi na odnośnym rynku. Bardziej ogólnie można powiedzieć, że fakt świadczenia określonej usługi we własnym zakresie (17) nie ma znaczenia dla stwierdzenia, czy dana działalność jest działalnością gospodarczą czy nie (18). |
| --- | --- |

13.

Decyzja organu o niezezwoleniu osobom trzecim na świadczenie określonej usługi (np. dlatego, że organ ten zamierza świadczyć tę usługę we własnym zakresie) nie wyklucza istnienia działalności gospodarczej. Mimo takiego zamknięcia rynku działalność gospodarcza może istnieć, jeśli inne podmioty są skłonne i zdolne do świadczenia danej usługi na odnośnym rynku. Bardziej ogólnie można powiedzieć, że fakt świadczenia określonej usługi we własnym zakresie (17) nie ma znaczenia dla stwierdzenia, czy dana działalność jest działalnością gospodarczą czy nie (18).

| 14. | Ponieważ rozróżnienie na usługi gospodarcze i niegospodarcze zależy od specyficznych warunków politycznych i gospodarczych w danym państwie członkowskim, nie jest możliwe sporządzenie wyczerpującego wykazu rodzajów działalności, które a priori nigdy nie miałyby charakteru gospodarczego. Taki wykaz nie zapewniałby rzeczywistej pewności prawa, a przez to byłby mało użyteczny. W kolejnych punktach podjęto próbę wyjaśnienia tego rozróżnienia w odniesieniu do szeregu ważnych dziedzin. |
| --- | --- |

14.

Ponieważ rozróżnienie na usługi gospodarcze i niegospodarcze zależy od specyficznych warunków politycznych i gospodarczych w danym państwie członkowskim, nie jest możliwe sporządzenie wyczerpującego wykazu rodzajów działalności, które a priori nigdy nie miałyby charakteru gospodarczego. Taki wykaz nie zapewniałby rzeczywistej pewności prawa, a przez to byłby mało użyteczny. W kolejnych punktach podjęto próbę wyjaśnienia tego rozróżnienia w odniesieniu do szeregu ważnych dziedzin.

| 15. | Przy braku w Traktatach definicji działalności gospodarczej wydaje się, że orzecznictwo oferuje różne kryteria dotyczące stosowania zasad rynku wewnętrznego oraz prawa konkurencji (19). |
| --- | --- |

15.

Przy braku w Traktatach definicji działalności gospodarczej wydaje się, że orzecznictwo oferuje różne kryteria dotyczące stosowania zasad rynku wewnętrznego oraz prawa konkurencji (19).

2.1.2.   Sprawowanie władzy publicznej

| 16. | Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika, że art. 107 Traktatu nie ma zastosowania, jeśli państwo działa „sprawując władzę publiczną” (20) lub jeśli organy reprezentujące państwo działają „w charakterze organów publicznych” (21). Można uznać, że dany podmiot działa sprawując władzę publiczną, jeśli przedmiotowa działalność jest zadaniem, które stanowi część zasadniczych funkcji państwa lub jeśli jest ona powiązana z tymi funkcjami poprzez swój charakter, swoje cele i zasady, którym podlega (22). Zasadniczo działalność, która nieodłącznie stanowi część prerogatyw organu publicznego i jest wykonywana przez państwo, nie stanowi działalności gospodarczej, chyba że dane państwo członkowskie zdecydowało się na wprowadzenie mechanizmów rynkowych. Przykładem takiej działalności jest działalność dotycząca:






  a) | wojska lub policji; |
| --- | --- | --- |

16.

Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika, że art. 107 Traktatu nie ma zastosowania, jeśli państwo działa „sprawując władzę publiczną” (20) lub jeśli organy reprezentujące państwo działają „w charakterze organów publicznych” (21). Można uznać, że dany podmiot działa sprawując władzę publiczną, jeśli przedmiotowa działalność jest zadaniem, które stanowi część zasadniczych funkcji państwa lub jeśli jest ona powiązana z tymi funkcjami poprzez swój charakter, swoje cele i zasady, którym podlega (22). Zasadniczo działalność, która nieodłącznie stanowi część prerogatyw organu publicznego i jest wykonywana przez państwo, nie stanowi działalności gospodarczej, chyba że dane państwo członkowskie zdecydowało się na wprowadzenie mechanizmów rynkowych. Przykładem takiej działalności jest działalność dotycząca:

a)

wojska lub policji;

| b) | bezpieczeństwa i kontroli żeglugi powietrznej (23); |
| --- | --- |

b)

bezpieczeństwa i kontroli żeglugi powietrznej (23);

| c) | kontroli i bezpieczeństwa ruchu morskiego (24); |
| --- | --- |

c)

kontroli i bezpieczeństwa ruchu morskiego (24);

| d) | nadzoru nad zanieczyszczeniami (25); oraz |
| --- | --- |

d)

nadzoru nad zanieczyszczeniami (25); oraz

| e) | organizacji, finansowania i wykonywania wyroków więzienia (26). |
| --- | --- |

e)

organizacji, finansowania i wykonywania wyroków więzienia (26).

2.1.3.   Ubezpieczenie społeczne

| 17. | Zakwalifikowanie programów w dziedzinie ubezpieczenia społecznego jako wiążących się z działalnością gospodarczą zależy od tego, jak zostały utworzone i jaką mają strukturę. Zasadniczo Trybunał Sprawiedliwości i Sąd stosują rozróżnienie na programy oparte na zasadzie solidarności i programy gospodarcze. |
| --- | --- |

17.

Zakwalifikowanie programów w dziedzinie ubezpieczenia społecznego jako wiążących się z działalnością gospodarczą zależy od tego, jak zostały utworzone i jaką mają strukturę. Zasadniczo Trybunał Sprawiedliwości i Sąd stosują rozróżnienie na programy oparte na zasadzie solidarności i programy gospodarcze.

| 18. | Trybunał Sprawiedliwości i Sąd stosują szereg kryteriów w celu określenia, czy program ubezpieczenia społecznego jest oparty na zasadzie solidarności, a zatem nie wiąże się z działalnością gospodarczą. W tej kwestii istotnych może być kilka czynników:






  a) | czy przystąpienie do programu jest obowiązkowe (27); |
| --- | --- | --- |

18.

Trybunał Sprawiedliwości i Sąd stosują szereg kryteriów w celu określenia, czy program ubezpieczenia społecznego jest oparty na zasadzie solidarności, a zatem nie wiąże się z działalnością gospodarczą. W tej kwestii istotnych może być kilka czynników:

a)

czy przystąpienie do programu jest obowiązkowe (27);

| b) | czy program służy wyłącznie realizacji celu społecznego (28); |
| --- | --- |

b)

czy program służy wyłącznie realizacji celu społecznego (28);

| c) | czy program nie jest nastawiony na zysk (29); |
| --- | --- |

c)

czy program nie jest nastawiony na zysk (29);

| d) | czy zasiłki są niezależne od wnoszonych składek (30); |
| --- | --- |

d)

czy zasiłki są niezależne od wnoszonych składek (30);

| e) | czy wypłacane zasiłki są niekoniecznie proporcjonalne do zarobków ubezpieczonego (31); oraz |
| --- | --- |

e)

czy wypłacane zasiłki są niekoniecznie proporcjonalne do zarobków ubezpieczonego (31); oraz

| f) | czy program jest nadzorowany przez państwo (32). |
| --- | --- |

f)

czy program jest nadzorowany przez państwo (32).

| 19. | Należy odróżniać takie programy oparte na zasadzie solidarności od programów gospodarczych (33). W przeciwieństwie do programów opartych na zasadzie solidarności programy gospodarcze zasadniczo charakteryzuje:






  a) | nieobowiązkowe członkowstwo (34); |
| --- | --- | --- |

19.

Należy odróżniać takie programy oparte na zasadzie solidarności od programów gospodarczych (33). W przeciwieństwie do programów opartych na zasadzie solidarności programy gospodarcze zasadniczo charakteryzuje:

a)

nieobowiązkowe członkowstwo (34);

| b) | zasada kapitalizacji (uzależnienie uprawnień od płaconych składek i wyników finansowych programu) (35); |
| --- | --- |

b)

zasada kapitalizacji (uzależnienie uprawnień od płaconych składek i wyników finansowych programu) (35);

| c) | nastawienie na przynoszenie zysków (36); oraz |
| --- | --- |

c)

nastawienie na przynoszenie zysków (36); oraz

| d) | zapewnienie uprawnień, które są dodatkowe w stosunku do uprawnień w programie podstawowym (37). |
| --- | --- |

d)

zapewnienie uprawnień, które są dodatkowe w stosunku do uprawnień w programie podstawowym (37).

| 20. | Niektóre programy łączą cechy obu kategorii. W takich przypadkach klasyfikacja programu zależy od wyniku analizy różnych elementów i ich relatywnego znaczenia (38). |
| --- | --- |

20.

Niektóre programy łączą cechy obu kategorii. W takich przypadkach klasyfikacja programu zależy od wyniku analizy różnych elementów i ich relatywnego znaczenia (38).

2.1.4.   Opieka zdrowotna

| 21. | W Unii systemy opieki zdrowotnej różnią się znacznie w poszczególnych państwach członkowskich. Stopień konkurencji między różnymi podmiotami świadczącymi usługi opieki zdrowotnej w otoczeniu rynkowym różni się znacznie w zależności od specyficznych warunków krajowych. |
| --- | --- |

21.

W Unii systemy opieki zdrowotnej różnią się znacznie w poszczególnych państwach członkowskich. Stopień konkurencji między różnymi podmiotami świadczącymi usługi opieki zdrowotnej w otoczeniu rynkowym różni się znacznie w zależności od specyficznych warunków krajowych.

| 22. | W niektórych państwach członkowskich szpitale publiczne są integralną częścią krajowego systemu opieki zdrowotnej i są prawie w całości oparte na zasadzie solidarności (39). Szpitale te są bezpośrednio finansowane ze składek na ubezpieczenie społeczne i z innych zasobów państwa oraz świadczą usługi nieodpłatnie na rzecz osób należących do systemu na zasadzie powszechnego objęcia ubezpieczeniem (40). Trybunał Sprawiedliwości i Sąd potwierdziły, że w przypadku istnienia takiej struktury, odnośne podmioty nie działają jako przedsiębiorstwa (41). |
| --- | --- |

22.

W niektórych państwach członkowskich szpitale publiczne są integralną częścią krajowego systemu opieki zdrowotnej i są prawie w całości oparte na zasadzie solidarności (39). Szpitale te są bezpośrednio finansowane ze składek na ubezpieczenie społeczne i z innych zasobów państwa oraz świadczą usługi nieodpłatnie na rzecz osób należących do systemu na zasadzie powszechnego objęcia ubezpieczeniem (40). Trybunał Sprawiedliwości i Sąd potwierdziły, że w przypadku istnienia takiej struktury, odnośne podmioty nie działają jako przedsiębiorstwa (41).

| 23. | Jeśli istnieje ta struktura, nawet działalność, która sama w sobie mogłaby mieć charakter gospodarczy, lecz jest prowadzona wyłącznie w celu świadczenia innych usług niegospodarczych, nie ma charakteru gospodarczego. Podmiot, który nabywa towary – nawet w dużych ilościach – w celu oferowania usług niegospodarczych nie działa jako przedsiębiorstwo tylko dlatego, że jest nabywcą na określonym rynku (42). |
| --- | --- |

23.

Jeśli istnieje ta struktura, nawet działalność, która sama w sobie mogłaby mieć charakter gospodarczy, lecz jest prowadzona wyłącznie w celu świadczenia innych usług niegospodarczych, nie ma charakteru gospodarczego. Podmiot, który nabywa towary – nawet w dużych ilościach – w celu oferowania usług niegospodarczych nie działa jako przedsiębiorstwo tylko dlatego, że jest nabywcą na określonym rynku (42).

| 24. | W wielu innych państwach członkowskich szpitale i inne podmioty świadczące usługi opieki zdrowotnej oferują swoje usługi za wynagrodzeniem, pobieranym bezpośrednio od pacjentów lub z ich ubezpieczenia (43). W takich systemach występuje do pewnego stopnia konkurencja między szpitalami w zakresie świadczenia usług opieki zdrowotnej. W takich przypadkach fakt, że opieka zdrowotna jest świadczona przez szpital publiczny, nie wystarcza do zaklasyfikowania danej działalności jako niegospodarczej. |
| --- | --- |

24.

W wielu innych państwach członkowskich szpitale i inne podmioty świadczące usługi opieki zdrowotnej oferują swoje usługi za wynagrodzeniem, pobieranym bezpośrednio od pacjentów lub z ich ubezpieczenia (43). W takich systemach występuje do pewnego stopnia konkurencja między szpitalami w zakresie świadczenia usług opieki zdrowotnej. W takich przypadkach fakt, że opieka zdrowotna jest świadczona przez szpital publiczny, nie wystarcza do zaklasyfikowania danej działalności jako niegospodarczej.

| 25. | Trybunał Sprawiedliwości i Sąd wyjaśniły również, że usługi opieki zdrowotnej, które niezależni lekarze i inny prywatny personel medyczny świadczą za wynagrodzeniem i na własne ryzyko, należy uznać za działalność gospodarczą (44). Ta sama zasada miałaby zastosowanie do niezależnych aptek. |
| --- | --- |

25.

Trybunał Sprawiedliwości i Sąd wyjaśniły również, że usługi opieki zdrowotnej, które niezależni lekarze i inny prywatny personel medyczny świadczą za wynagrodzeniem i na własne ryzyko, należy uznać za działalność gospodarczą (44). Ta sama zasada miałaby zastosowanie do niezależnych aptek.

2.1.5.   Kształcenie

| 26. | W orzecznictwie Unii ustanowiono, że kształcenie publiczne organizowane w ramach krajowego systemu kształcenia finansowanego i nadzorowanego przez państwo może być uznane za działalność niegospodarczą. W tej kwestii Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że państwo,
  „ustanawiając i utrzymując taki system kształcenia publicznego, finansowany w całości lub w większości ze środków publicznych, a nie przez uczniów lub ich rodziców [...] nie ma zamiaru angażować się w działalność za wynagrodzeniem, lecz realizuje swoje zadanie wobec ludności w dziedzinie społecznej, kulturalnej i edukacyjnej” (45). |
| --- | --- |

26.

W orzecznictwie Unii ustanowiono, że kształcenie publiczne organizowane w ramach krajowego systemu kształcenia finansowanego i nadzorowanego przez państwo może być uznane za działalność niegospodarczą. W tej kwestii Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że państwo,

„ustanawiając i utrzymując taki system kształcenia publicznego, finansowany w całości lub w większości ze środków publicznych, a nie przez uczniów lub ich rodziców [...] nie ma zamiaru angażować się w działalność za wynagrodzeniem, lecz realizuje swoje zadanie wobec ludności w dziedzinie społecznej, kulturalnej i edukacyjnej” (45).

| 27. | Zgodnie z tym samym orzecznictwem na niegospodarczy charakter kształcenia publicznego zasadniczo nie ma wpływu fakt, że uczniowie lub ich rodzice muszą czasem płacić czesne za nauczanie lub opłaty wpisowe, które stanowią wkład w koszty operacyjne systemu. Takie wkłady finansowe pokrywają często jedynie ułamek prawdziwych kosztów usługi, a zatem nie można ich uznać za wynagrodzenie za świadczoną usługę. Nie zmieniają one zatem niegospodarczego charakteru usługi kształcenia powszechnego finansowanej głównie ze środków publicznych (46). Zasady te mogą dotyczyć usług kształcenia publicznego, takich jak szkolenia zawodowe (47), prywatne i publiczne szkoły podstawowe (48) i przedszkola (49), działalność dodatkowa w zakresie nauczania w szkołach wyższych (50) oraz kształcenie w szkołach wyższych (51). |
| --- | --- |

27.

Zgodnie z tym samym orzecznictwem na niegospodarczy charakter kształcenia publicznego zasadniczo nie ma wpływu fakt, że uczniowie lub ich rodzice muszą czasem płacić czesne za nauczanie lub opłaty wpisowe, które stanowią wkład w koszty operacyjne systemu. Takie wkłady finansowe pokrywają często jedynie ułamek prawdziwych kosztów usługi, a zatem nie można ich uznać za wynagrodzenie za świadczoną usługę. Nie zmieniają one zatem niegospodarczego charakteru usługi kształcenia powszechnego finansowanej głównie ze środków publicznych (46). Zasady te mogą dotyczyć usług kształcenia publicznego, takich jak szkolenia zawodowe (47), prywatne i publiczne szkoły podstawowe (48) i przedszkola (49), działalność dodatkowa w zakresie nauczania w szkołach wyższych (50) oraz kształcenie w szkołach wyższych (51).

| 28. | Należy odróżnić takie publiczne świadczenie usług edukacyjnych od usług finansowanych głównie przez rodziców lub uczniów lub z przychodów komercyjnych. Na przykład przedsiębiorstwo komercyjne oferujące kształcenie wyższe finansowane w całości przez studentów wyraźnie kwalifikuje się do tej ostatniej kategorii. W niektórych państwach członkowskich instytucje publiczne mogą także oferować usługi edukacyjne, które ze względu na swój charakter, strukturę finansowania i istnienie konkurencyjnych podmiotów prywatnych, należy uznać za gospodarcze. |
| --- | --- |

28.

Należy odróżnić takie publiczne świadczenie usług edukacyjnych od usług finansowanych głównie przez rodziców lub uczniów lub z przychodów komercyjnych. Na przykład przedsiębiorstwo komercyjne oferujące kształcenie wyższe finansowane w całości przez studentów wyraźnie kwalifikuje się do tej ostatniej kategorii. W niektórych państwach członkowskich instytucje publiczne mogą także oferować usługi edukacyjne, które ze względu na swój charakter, strukturę finansowania i istnienie konkurencyjnych podmiotów prywatnych, należy uznać za gospodarcze.

| 29. | We wspólnotowych zasadach ramowych dotyczących pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną (52) Komisja wyjaśniła, że niektóre rodzaje działalności uczelni i organizacji badawczych wykraczają poza zakres zastosowania reguł pomocy państwa. Dotyczy to głównej działalności organizacji badawczych, a mianowicie:






  a) | kształcenia mającego na celu zwiększanie coraz lepiej wyszkolonych zasobów ludzkich; |
| --- | --- | --- |

29.

We wspólnotowych zasadach ramowych dotyczących pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną (52) Komisja wyjaśniła, że niektóre rodzaje działalności uczelni i organizacji badawczych wykraczają poza zakres zastosowania reguł pomocy państwa. Dotyczy to głównej działalności organizacji badawczych, a mianowicie:

a)

kształcenia mającego na celu zwiększanie coraz lepiej wyszkolonych zasobów ludzkich;

| b) | prowadzenia niezależnej działalności B+R mającej na celu powiększanie zasobów wiedzy i lepsze zrozumienie, w tym działalności prowadzonej we współpracy, oraz; |
| --- | --- |

b)

prowadzenia niezależnej działalności B+R mającej na celu powiększanie zasobów wiedzy i lepsze zrozumienie, w tym działalności prowadzonej we współpracy, oraz;

| c) | upowszechnianie wyników badań. |
| --- | --- |

c)

upowszechnianie wyników badań.

| 30. | Komisja wyjaśniła również, że działalność dotycząca transferu technologii (udzielanie licencji, tworzenie firm typu spin-off lub inne formy zarządzania wiedzą stworzone przez organizację badawczą) ma charakter niegospodarczy, jeśli odbywa się wewnątrz przedsiębiorstwa (53) i cały pochodzący z niej dochód jest reinwestowany w zasadniczą działalność odnośnych organizacji badawczych (54). |
| --- | --- |

30.

Komisja wyjaśniła również, że działalność dotycząca transferu technologii (udzielanie licencji, tworzenie firm typu spin-off lub inne formy zarządzania wiedzą stworzone przez organizację badawczą) ma charakter niegospodarczy, jeśli odbywa się wewnątrz przedsiębiorstwa (53) i cały pochodzący z niej dochód jest reinwestowany w zasadniczą działalność odnośnych organizacji badawczych (54).

2.2.   Zasoby państwa

| 31. | Jedynie korzyści przyznane bezpośrednio lub pośrednio z zasobów państwowych mogą stanowić pomoc państwa w rozumieniu art. 107 Traktatu (55). Korzyści finansowane z zasobów prywatnych mogą mieć skutek w postaci umocnienia pozycji niektórych przedsiębiorstw, lecz nie wchodzą w zakres art. 107 Traktatu. |
| --- | --- |

31.

Jedynie korzyści przyznane bezpośrednio lub pośrednio z zasobów państwowych mogą stanowić pomoc państwa w rozumieniu art. 107 Traktatu (55). Korzyści finansowane z zasobów prywatnych mogą mieć skutek w postaci umocnienia pozycji niektórych przedsiębiorstw, lecz nie wchodzą w zakres art. 107 Traktatu.

| 32. | Taki transfer zasobów państwowych może przyjmować wiele form, np. dotacji bezpośrednich, ulg podatkowych i świadczeń w naturze. W szczególności fakt, że państwo nie nalicza cen rynkowych za niektóre usługi, stanowi rezygnację z zasobów państwowych. W wyroku w sprawie C-482/99 Francja przeciwko Komisji
   (56) Trybunał Sprawiedliwości potwierdził również, że zasoby przedsiębiorstwa publicznego stanowią zasoby państwowe w rozumieniu art. 107 Traktatu, ponieważ organy publiczne są w stanie kontrolować te zasoby. W przypadkach gdy przedsiębiorstwo, któremu powierzono wykonywanie określonej UOIG, jest finansowane z zasobów zapewnianych przez przedsiębiorstwo publiczne i finansowanie to można przypisać państwu, finansowanie to może zatem potencjalnie stanowić pomoc państwa. |
| --- | --- |

32.

Taki transfer zasobów państwowych może przyjmować wiele form, np. dotacji bezpośrednich, ulg podatkowych i świadczeń w naturze. W szczególności fakt, że państwo nie nalicza cen rynkowych za niektóre usługi, stanowi rezygnację z zasobów państwowych. W wyroku w sprawie C-482/99 Francja przeciwko Komisji
   (56) Trybunał Sprawiedliwości potwierdził również, że zasoby przedsiębiorstwa publicznego stanowią zasoby państwowe w rozumieniu art. 107 Traktatu, ponieważ organy publiczne są w stanie kontrolować te zasoby. W przypadkach gdy przedsiębiorstwo, któremu powierzono wykonywanie określonej UOIG, jest finansowane z zasobów zapewnianych przez przedsiębiorstwo publiczne i finansowanie to można przypisać państwu, finansowanie to może zatem potencjalnie stanowić pomoc państwa.

| 33. | Przyznanie bez przetargu pozwoleń na zajmowanie lub używanie domeny publicznej czy też innych specjalnych lub wyłącznych praw mających wartość ekonomiczną może stanowić rezygnację z zasobów państwowych i stwarzać korzyść dla beneficjentów (57). |
| --- | --- |

33.

Przyznanie bez przetargu pozwoleń na zajmowanie lub używanie domeny publicznej czy też innych specjalnych lub wyłącznych praw mających wartość ekonomiczną może stanowić rezygnację z zasobów państwowych i stwarzać korzyść dla beneficjentów (57).

| 34. | Państwa członkowskie mogą w niektórych przypadkach finansować UOIG z opłat lub składek wnoszonych przez niektóre przedsiębiorstwa lub użytkowników, z których przychód jest przekazywany przedsiębiorstwom, którym powierzono wykonywanie danej UOIG. Tego rodzaju uzgodnienia finansowe były analizowane przez Trybunał Sprawiedliwości, zwłaszcza w wyroku w sprawie 173/73 Włochy przeciwko Komisji
   (58), w którym to wyroku Trybunał stwierdził, że:
  „Skoro przedmiotowe fundusze są finansowane poprzez obowiązkowe składki wymagane prawem krajowym, a – jak pokazuje niniejszy przypadek – są zarządzane i przydzielane zgodnie z przepisami tego prawa, należy je uznać za zasoby państwowe w rozumieniu art. (107 Traktatu), nawet jeśli są zarządzane przez instytucje odrębne od organów publicznych”. |
| --- | --- |

34.

Państwa członkowskie mogą w niektórych przypadkach finansować UOIG z opłat lub składek wnoszonych przez niektóre przedsiębiorstwa lub użytkowników, z których przychód jest przekazywany przedsiębiorstwom, którym powierzono wykonywanie danej UOIG. Tego rodzaju uzgodnienia finansowe były analizowane przez Trybunał Sprawiedliwości, zwłaszcza w wyroku w sprawie 173/73 Włochy przeciwko Komisji
   (58), w którym to wyroku Trybunał stwierdził, że:

„Skoro przedmiotowe fundusze są finansowane poprzez obowiązkowe składki wymagane prawem krajowym, a – jak pokazuje niniejszy przypadek – są zarządzane i przydzielane zgodnie z przepisami tego prawa, należy je uznać za zasoby państwowe w rozumieniu art. (107 Traktatu), nawet jeśli są zarządzane przez instytucje odrębne od organów publicznych”.

| 35. | Podobnie w wyroku z dnia 11 marca 1992 r. w sprawach połączonych C-78/90 do C-83/90 Compagnie Commerciale de l’Ouest
   (59) Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że środki finansowane z opłat parafiskalnych stanowią środki finansowane z zasobów państwowych. |
| --- | --- |

35.

Podobnie w wyroku z dnia 11 marca 1992 r. w sprawach połączonych C-78/90 do C-83/90 Compagnie Commerciale de l’Ouest
   (59) Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że środki finansowane z opłat parafiskalnych stanowią środki finansowane z zasobów państwowych.

| 36. | Ponadto płatności z tytułu rekompensaty za wykonywanie UOIG, które są finansowane z opłat parafiskalnych lub obowiązkowych składek nakładanych przez państwo oraz zarządzanych i przydzielanych zgodnie z przepisami wspomnianego prawa, są płatnościami z tytułu rekompensaty dokonywanymi z zasobów państwowych. |
| --- | --- |

36.

Ponadto płatności z tytułu rekompensaty za wykonywanie UOIG, które są finansowane z opłat parafiskalnych lub obowiązkowych składek nakładanych przez państwo oraz zarządzanych i przydzielanych zgodnie z przepisami wspomnianego prawa, są płatnościami z tytułu rekompensaty dokonywanymi z zasobów państwowych.

2.3.   Wpływ na wymianę handlową

| 37. | Aby rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych podlegała art. 107 Traktatu, musi wywierać wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi lub stwarzać zagrożenie wywarcia takiego wpływu. Taki wpływ zasadniczo zakłada istnienie rynku otwartego na konkurencję. W związku z tym, w przypadkach gdy otwarcie rynków na konkurencję nastąpiło wskutek przepisów unijnych lub krajowych czy faktycznego rozwoju gospodarczego, obowiązują reguły pomocy państwa. W takich sytuacjach państwa członkowskie zachowują swobodę decydowania o tym, w jaki sposób zdefiniować, zorganizować i finansować UOIG podlegające kontroli pomocy państwa, jeżeli podmiotowi świadczącemu UOIG przyznaje się rekompensatę, bez względu na to, czy jest to podmiot publiczny czy prywatny (w tym dostawca wewnętrzny). Jeżeli rynek jest zastrzeżony dla jednego przedsiębiorstwa (w tym dostawcy wewnętrznego), przyznana mu rekompensata podlega również kontroli pomocy państwa. Tak więc jeżeli działalność gospodarczą otwarto na konkurencję, decyzje o zapewnieniu UOIG innymi metodami niż przy zastosowaniu procedury zamówień publicznych, która gwarantuje najniższy koszt dla społeczności, mogą prowadzić do zakłóceń polegających na uniemożliwianiu konkurentom wejścia na rynek lub ułatwianiu beneficjentowi ekspansji na innych rynkach. Zakłócenia mogą także wystąpić na rynkach czynników produkcji. Pomoc przyznana przedsiębiorstwu działającemu na rynku niezliberalizowanym może wywierać wpływ na wymianę handlową, jeśli przedsiębiorstwo-beneficjent działa również na rynkach zliberalizowanych (60). |
| --- | --- |

37.

Aby rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych podlegała art. 107 Traktatu, musi wywierać wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi lub stwarzać zagrożenie wywarcia takiego wpływu. Taki wpływ zasadniczo zakłada istnienie rynku otwartego na konkurencję. W związku z tym, w przypadkach gdy otwarcie rynków na konkurencję nastąpiło wskutek przepisów unijnych lub krajowych czy faktycznego rozwoju gospodarczego, obowiązują reguły pomocy państwa. W takich sytuacjach państwa członkowskie zachowują swobodę decydowania o tym, w jaki sposób zdefiniować, zorganizować i finansować UOIG podlegające kontroli pomocy państwa, jeżeli podmiotowi świadczącemu UOIG przyznaje się rekompensatę, bez względu na to, czy jest to podmiot publiczny czy prywatny (w tym dostawca wewnętrzny). Jeżeli rynek jest zastrzeżony dla jednego przedsiębiorstwa (w tym dostawcy wewnętrznego), przyznana mu rekompensata podlega również kontroli pomocy państwa. Tak więc jeżeli działalność gospodarczą otwarto na konkurencję, decyzje o zapewnieniu UOIG innymi metodami niż przy zastosowaniu procedury zamówień publicznych, która gwarantuje najniższy koszt dla społeczności, mogą prowadzić do zakłóceń polegających na uniemożliwianiu konkurentom wejścia na rynek lub ułatwianiu beneficjentowi ekspansji na innych rynkach. Zakłócenia mogą także wystąpić na rynkach czynników produkcji. Pomoc przyznana przedsiębiorstwu działającemu na rynku niezliberalizowanym może wywierać wpływ na wymianę handlową, jeśli przedsiębiorstwo-beneficjent działa również na rynkach zliberalizowanych (60).

| 38. | Środki pomocy mogą wywierać wpływ na wymianę handlową również jeśli samo przedsiębiorstwo-beneficjent nie uczestniczy w działalności transgranicznej. W takich przypadkach podaż krajowa może utrzymać się lub zwiększyć, wskutek czego przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych państwach członkowskich mają ograniczone możliwości oferowania swoich usług w tym państwie członkowskim (61). |
| --- | --- |

38.

Środki pomocy mogą wywierać wpływ na wymianę handlową również jeśli samo przedsiębiorstwo-beneficjent nie uczestniczy w działalności transgranicznej. W takich przypadkach podaż krajowa może utrzymać się lub zwiększyć, wskutek czego przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych państwach członkowskich mają ograniczone możliwości oferowania swoich usług w tym państwie członkowskim (61).

| 39. | Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości nie ma progu ani wskaźnika procentowego, poniżej którego można uznać, że nie jest wywierany wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi (62). Stosunkowo niewielka kwota pomocy lub stosunkowo mały rozmiar przedsiębiorstwa-beneficjenta nie oznacza a priori, że nie miał miejsce wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

39.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości nie ma progu ani wskaźnika procentowego, poniżej którego można uznać, że nie jest wywierany wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi (62). Stosunkowo niewielka kwota pomocy lub stosunkowo mały rozmiar przedsiębiorstwa-beneficjenta nie oznacza a priori, że nie miał miejsce wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

| 40. | Z drugiej strony Komisja w kilku przypadkach stwierdziła, że działalność miała charakter czysto lokalny i nie wywierała wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Są to na przykład:






  a) | baseny używane przede wszystkim przez lokalną ludność (63); |
| --- | --- | --- |

40.

Z drugiej strony Komisja w kilku przypadkach stwierdziła, że działalność miała charakter czysto lokalny i nie wywierała wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Są to na przykład:

a)

baseny używane przede wszystkim przez lokalną ludność (63);

| b) | lokalne szpitale obsługujące wyłącznie lokalną ludność (64); |
| --- | --- |

b)

lokalne szpitale obsługujące wyłącznie lokalną ludność (64);

| c) | lokalne muzea potencjalnie mało atrakcyjne dla zwiedzających z innych państw (65); oraz |
| --- | --- |

c)

lokalne muzea potencjalnie mało atrakcyjne dla zwiedzających z innych państw (65); oraz

| d) | lokalne wydarzenia kulturalne, których potencjalna publiczność jest ograniczona do zasięgu lokalnego (66). |
| --- | --- |

d)

lokalne wydarzenia kulturalne, których potencjalna publiczność jest ograniczona do zasięgu lokalnego (66).

| 41. | Wreszcie, Komisja nie musi badać całości wsparcia finansowego przyznanego przez państwa członkowskie. Rozporządzenie (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis
   (67) stanowi, że pomoc poniżej 200 000 EUR na przedsiębiorstwo w dowolnym okresie trzech lat nie podlega art. 107 ust. 1 Traktatu. W sektorze transportu, rybołówstwa i rolnictwa (68) stosuje się szczególne progi pomocy de minimis i Komisja planuje przyjąć rozporządzenie określające szczególny próg de minimis w odniesieniu do usług lokalnych świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. |
| --- | --- |

41.

Wreszcie, Komisja nie musi badać całości wsparcia finansowego przyznanego przez państwa członkowskie. Rozporządzenie (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis
   (67) stanowi, że pomoc poniżej 200 000 EUR na przedsiębiorstwo w dowolnym okresie trzech lat nie podlega art. 107 ust. 1 Traktatu. W sektorze transportu, rybołówstwa i rolnictwa (68) stosuje się szczególne progi pomocy de minimis i Komisja planuje przyjąć rozporządzenie określające szczególny próg de minimis w odniesieniu do usług lokalnych świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.

3.   WARUNKI, ZGODNIE Z KTÓRYMI REKOMPENSATA Z TYTUŁU ŚWIADCZENIA USŁUG PUBLICZNYCH NIE STANOWI POMOCY PAŃSTWA

3.1.   Kryteria ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości

| 42. | Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie Altmark
   (69) przedstawił dodatkowe wyjaśnienie dotyczące warunków, zgodnie z którymi rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych nie stanowi pomocy państwa z powodu braku jakiejkolwiek korzyści. |
| --- | --- |

42.

Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie Altmark
   (69) przedstawił dodatkowe wyjaśnienie dotyczące warunków, zgodnie z którymi rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych nie stanowi pomocy państwa z powodu braku jakiejkolwiek korzyści.

| 43. | Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości:
  „W zakresie, w jakim interwencję państwa należy uznać za rekompensatę stanowiącą świadczenie wzajemne za świadczenia przedsiębiorstw będących beneficjentami w celu wykonania zobowiązań do świadczenia usług publicznych, tak że przedsiębiorstwa te w rzeczywistości nie uzyskują z tego tytułu korzyści finansowych, a zatem interwencja taka nie skutkuje uprzywilejowaniem tych przedsiębiorstw względem przedsiębiorstw konkurencyjnych, interwencja ta nie mieści się w zakresie stosowania art. (107 ust. 1 Traktatu). Jednak, aby w konkretnym przypadku można było uniknąć zakwalifikowania takiej rekompensaty jako pomocy państwa, powinny zostać spełnione określone przesłanki.






  — | [...] Po pierwsze, przedsiębiorstwo będące beneficjentem powinno być rzeczywiście obciążone wykonaniem zobowiązań do świadczenia usług publicznych i zobowiązania te powinny być jasno określone. [...] |
| --- | --- | --- |

43.

Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości:

„W zakresie, w jakim interwencję państwa należy uznać za rekompensatę stanowiącą świadczenie wzajemne za świadczenia przedsiębiorstw będących beneficjentami w celu wykonania zobowiązań do świadczenia usług publicznych, tak że przedsiębiorstwa te w rzeczywistości nie uzyskują z tego tytułu korzyści finansowych, a zatem interwencja taka nie skutkuje uprzywilejowaniem tych przedsiębiorstw względem przedsiębiorstw konkurencyjnych, interwencja ta nie mieści się w zakresie stosowania art. (107 ust. 1 Traktatu). Jednak, aby w konkretnym przypadku można było uniknąć zakwalifikowania takiej rekompensaty jako pomocy państwa, powinny zostać spełnione określone przesłanki.

—

[...] Po pierwsze, przedsiębiorstwo będące beneficjentem powinno być rzeczywiście obciążone wykonaniem zobowiązań do świadczenia usług publicznych i zobowiązania te powinny być jasno określone. [...]

| — | [...] Po drugie, parametry, na których podstawie obliczona jest rekompensata, muszą być wcześniej ustalone w obiektywny i przejrzysty sposób, tak aby nie powodowała ona powstania dodatkowej korzyści ekonomicznej, która mogłaby powodować uprzywilejowanie przedsiębiorstwa będącego beneficjentem względem przedsiębiorstw z nim konkurujących. [...] Zrekompensowanie przez państwo członkowskie strat poniesionych przez przedsiębiorstwo bez uprzedniego ustalenia parametrów tej rekompensaty, jeżeli następnie okaże się, że działalność w zakresie pewnych usług publicznych w ramach wykonywania zobowiązań do świadczenia usług publicznych nie była wykonalna ekonomicznie, stanowi interwencję finansową, która wchodzi w zakres pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. (107 ust. 1 Traktatu). |
| --- | --- |

—

[...] Po drugie, parametry, na których podstawie obliczona jest rekompensata, muszą być wcześniej ustalone w obiektywny i przejrzysty sposób, tak aby nie powodowała ona powstania dodatkowej korzyści ekonomicznej, która mogłaby powodować uprzywilejowanie przedsiębiorstwa będącego beneficjentem względem przedsiębiorstw z nim konkurujących. [...] Zrekompensowanie przez państwo członkowskie strat poniesionych przez przedsiębiorstwo bez uprzedniego ustalenia parametrów tej rekompensaty, jeżeli następnie okaże się, że działalność w zakresie pewnych usług publicznych w ramach wykonywania zobowiązań do świadczenia usług publicznych nie była wykonalna ekonomicznie, stanowi interwencję finansową, która wchodzi w zakres pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. (107 ust. 1 Traktatu).

| — | [...] Po trzecie, rekompensata nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych w celu wykonania zobowiązań do świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu związanych z nimi przychodów oraz rozsądnego zysku [...]. |
| --- | --- |

—

[...] Po trzecie, rekompensata nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych w celu wykonania zobowiązań do świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu związanych z nimi przychodów oraz rozsądnego zysku [...].

| — | [...] Po czwarte, jeżeli wybór przedsiębiorstwa, któremu ma zostać powierzone wykonywanie zobowiązań do świadczenia usług publicznych, nie został w danym przypadku dokonany w ramach procedury udzielania zamówień publicznych, pozwalającej na wyłonienie kandydata zdolnego do świadczenia tych usług po najniższym koszcie dla społeczności, poziom koniecznej rekompensaty powinien zostać ustalony na podstawie analizy kosztów, jakie przeciętne przedsiębiorstwo, prawidłowo zarządzane i wyposażone w środki transportu odpowiednio do tego, by móc uczynić zadość wymogom stawianym usługom publicznym, poniosłoby na wykonanie takich zobowiązań, przy uwzględnieniu związanych z nimi przychodów oraz rozsądnego zysku osiąganego przy wypełnianiu tych zobowiązań” (70). |
| --- | --- |

—

[...] Po czwarte, jeżeli wybór przedsiębiorstwa, któremu ma zostać powierzone wykonywanie zobowiązań do świadczenia usług publicznych, nie został w danym przypadku dokonany w ramach procedury udzielania zamówień publicznych, pozwalającej na wyłonienie kandydata zdolnego do świadczenia tych usług po najniższym koszcie dla społeczności, poziom koniecznej rekompensaty powinien zostać ustalony na podstawie analizy kosztów, jakie przeciętne przedsiębiorstwo, prawidłowo zarządzane i wyposażone w środki transportu odpowiednio do tego, by móc uczynić zadość wymogom stawianym usługom publicznym, poniosłoby na wykonanie takich zobowiązań, przy uwzględnieniu związanych z nimi przychodów oraz rozsądnego zysku osiąganego przy wypełnianiu tych zobowiązań” (70).

| 44. | W sekcjach od 3.2 do 3.6 omówione zostaną różne wymogi określone w orzecznictwie w sprawie Altmark, mianowicie pojęcie usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym dla celów art. 106 Traktatu (71), potrzeba ustanowienia aktu powierzenia (72), obowiązek zdefiniowania parametrów rekompensaty (73), zasady dotyczące unikania nadwyżki rekompensaty (74) oraz zasady dotyczące wyboru usługodawcy (75). |
| --- | --- |

44.

W sekcjach od 3.2 do 3.6 omówione zostaną różne wymogi określone w orzecznictwie w sprawie Altmark, mianowicie pojęcie usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym dla celów art. 106 Traktatu (71), potrzeba ustanowienia aktu powierzenia (72), obowiązek zdefiniowania parametrów rekompensaty (73), zasady dotyczące unikania nadwyżki rekompensaty (74) oraz zasady dotyczące wyboru usługodawcy (75).

3.2.   Istnienie usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym

| 45. | Pojęcie usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym jest pojęciem, którego znaczenie zmienia się stopniowo i zależy między innymi od potrzeb obywateli, zmian technologicznych i zmian na rynku, a także od preferencji społecznych i politycznych w odnośnym państwie członkowskim. Trybunał Sprawiedliwości ustalił, że UOIG są usługami posiadającymi szczególne cechy charakterystyczne w porównaniu z innymi rodzajami działalności gospodarczej (76). |
| --- | --- |

45.

Pojęcie usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym jest pojęciem, którego znaczenie zmienia się stopniowo i zależy między innymi od potrzeb obywateli, zmian technologicznych i zmian na rynku, a także od preferencji społecznych i politycznych w odnośnym państwie członkowskim. Trybunał Sprawiedliwości ustalił, że UOIG są usługami posiadającymi szczególne cechy charakterystyczne w porównaniu z innymi rodzajami działalności gospodarczej (76).

| 46. | Przy braku szczegółowych unijnych reguł definiujących zakres istnienia UOIG państwa członkowskie dysponują dużą swobodą przy definiowaniu określonej usługi jako UOIG i przy przyznawaniu usługodawcy rekompensaty. Kompetencje Komisji w tym zakresie są ograniczone do sprawdzania, czy odnośne państwo członkowskie nie popełniło oczywistego błędu przy definiowaniu określonej usługi jako UOIG (77) oraz do oceny wszelkiej pomocy państwa związanej z odnośną rekompensatą. Gdy istnieją szczegółowe reguły unijne, ograniczają one jeszcze bardziej swobodę przysługującą państwom członkowskim, bez uszczerbku dla spoczywającego na Komisji obowiązku sprawdzenia, czy UOIG prawidłowo zdefiniowano dla potrzeb kontroli pomocy państwa. |
| --- | --- |

46.

Przy braku szczegółowych unijnych reguł definiujących zakres istnienia UOIG państwa członkowskie dysponują dużą swobodą przy definiowaniu określonej usługi jako UOIG i przy przyznawaniu usługodawcy rekompensaty. Kompetencje Komisji w tym zakresie są ograniczone do sprawdzania, czy odnośne państwo członkowskie nie popełniło oczywistego błędu przy definiowaniu określonej usługi jako UOIG (77) oraz do oceny wszelkiej pomocy państwa związanej z odnośną rekompensatą. Gdy istnieją szczegółowe reguły unijne, ograniczają one jeszcze bardziej swobodę przysługującą państwom członkowskim, bez uszczerbku dla spoczywającego na Komisji obowiązku sprawdzenia, czy UOIG prawidłowo zdefiniowano dla potrzeb kontroli pomocy państwa.

| 47. | Pierwsze kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmark dotyczy zdefiniowania zadania, jakim jest wykonanie UOIG. Wymóg ten pokrywa się z wymogiem zawartym w art. 106 ust. 2 Traktatu (78). Z art. 106 ust. 2 Traktatu wynika, że przedsiębiorstwa, którym powierzono wykonywanie UOIG, to przedsiębiorstwa, którym powierzono „szczególne zadanie” (79). Zasadniczo powierzenie „określonego zadania z zakresu usług publicznych” oznacza świadczenie usług, których dane przedsiębiorstwo, ze względu na swój własny interes gospodarczy, nie podjęłoby się lub nie podjęłoby się w tym samym zakresie lub na tych samych warunkach (80). Stosując kryterium interesu ogólnego, państwa członkowskie lub Unia mogą powiązać konkretne zobowiązania z takimi usługami. |
| --- | --- |

47.

Pierwsze kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmark dotyczy zdefiniowania zadania, jakim jest wykonanie UOIG. Wymóg ten pokrywa się z wymogiem zawartym w art. 106 ust. 2 Traktatu (78). Z art. 106 ust. 2 Traktatu wynika, że przedsiębiorstwa, którym powierzono wykonywanie UOIG, to przedsiębiorstwa, którym powierzono „szczególne zadanie” (79). Zasadniczo powierzenie „określonego zadania z zakresu usług publicznych” oznacza świadczenie usług, których dane przedsiębiorstwo, ze względu na swój własny interes gospodarczy, nie podjęłoby się lub nie podjęłoby się w tym samym zakresie lub na tych samych warunkach (80). Stosując kryterium interesu ogólnego, państwa członkowskie lub Unia mogą powiązać konkretne zobowiązania z takimi usługami.

| 48. | Komisja uważa zatem, że nie byłoby właściwe wiązanie zobowiązań do świadczenia określonych usług publicznych z działalnością, która jest już wykonywana lub może być wykonywana skutecznie i na warunkach takich jak cena, obiektywne cechy jakościowe, ciągłość i dostęp do danej usługi, zgodnych z interesem publicznym zdefiniowanym przez państwo, przez przedsiębiorstwa działające na zwykłych warunkach rynkowych (81). Jeżeli chodzi o to, czy dana usługa może być zapewniona na rynku, ocena Komisji ogranicza się do sprawdzenia, czy państwo członkowskie nie popełniło oczywistego błędu. |
| --- | --- |

48.

Komisja uważa zatem, że nie byłoby właściwe wiązanie zobowiązań do świadczenia określonych usług publicznych z działalnością, która jest już wykonywana lub może być wykonywana skutecznie i na warunkach takich jak cena, obiektywne cechy jakościowe, ciągłość i dostęp do danej usługi, zgodnych z interesem publicznym zdefiniowanym przez państwo, przez przedsiębiorstwa działające na zwykłych warunkach rynkowych (81). Jeżeli chodzi o to, czy dana usługa może być zapewniona na rynku, ocena Komisji ogranicza się do sprawdzenia, czy państwo członkowskie nie popełniło oczywistego błędu.

| 49. | Ważnym przykładem tej zasady jest sektor łączności szerokopasmowej, w odniesieniu do którego Komisja wystosowała już jasne wytyczne określające, które rodzaje działalności można uznać za UOIG. Co najważniejsze, Komisja uważa, że na obszarach, na których inwestorzy prywatni poczynili już inwestycje w infrastrukturę sieci szerokopasmowych (lub w danym momencie rozbudowują swoją infrastrukturę sieciową) i świadczą już konkurencyjne usługi sieci szerokopasmowych, zapewniając odpowiedni zasięg tych sieci, stworzenie równoległej infrastruktury szerokopasmowej nie powinno być uznawane za UOIG. Natomiast jeśli inwestorzy nie są w stanie zapewnić odpowiedniego zasięgu sieci szerokopasmowej, po spełnieniu określonych warunków można przyznać rekompensatę z tytułu UOIG (82). |
| --- | --- |

49.

Ważnym przykładem tej zasady jest sektor łączności szerokopasmowej, w odniesieniu do którego Komisja wystosowała już jasne wytyczne określające, które rodzaje działalności można uznać za UOIG. Co najważniejsze, Komisja uważa, że na obszarach, na których inwestorzy prywatni poczynili już inwestycje w infrastrukturę sieci szerokopasmowych (lub w danym momencie rozbudowują swoją infrastrukturę sieciową) i świadczą już konkurencyjne usługi sieci szerokopasmowych, zapewniając odpowiedni zasięg tych sieci, stworzenie równoległej infrastruktury szerokopasmowej nie powinno być uznawane za UOIG. Natomiast jeśli inwestorzy nie są w stanie zapewnić odpowiedniego zasięgu sieci szerokopasmowej, po spełnieniu określonych warunków można przyznać rekompensatę z tytułu UOIG (82).

| 50. | Komisja uważa także, że usługi, które mają zostać zaklasyfikowane jako UOIG, muszą służyć obywatelom lub leżeć w interesie całego społeczeństwa. |
| --- | --- |

50.

Komisja uważa także, że usługi, które mają zostać zaklasyfikowane jako UOIG, muszą służyć obywatelom lub leżeć w interesie całego społeczeństwa.

3.3.   Akt powierzenia

| 51. | Wykonanie UOIG musi być powierzone jednemu przedsiębiorstwu lub kilku przedsiębiorstwom, aby art. 106 ust. 2 Traktatu miał zastosowanie. Zatem danym przedsiębiorstwom musi zostać powierzone przez państwo szczególne zadanie (83). Także pierwsze kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmark zawiera wymóg, by na przedsiębiorstwie spoczywało zobowiązanie do świadczenia usługi publicznej. A zatem, aby zapewnić zgodność z orzecznictwem w sprawie Altmark, konieczne jest powierzenie usługi publicznej, w ramach którego zdefiniowano zobowiązania odnośnych przedsiębiorstw i odnośnego organu. |
| --- | --- |

51.

Wykonanie UOIG musi być powierzone jednemu przedsiębiorstwu lub kilku przedsiębiorstwom, aby art. 106 ust. 2 Traktatu miał zastosowanie. Zatem danym przedsiębiorstwom musi zostać powierzone przez państwo szczególne zadanie (83). Także pierwsze kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmark zawiera wymóg, by na przedsiębiorstwie spoczywało zobowiązanie do świadczenia usługi publicznej. A zatem, aby zapewnić zgodność z orzecznictwem w sprawie Altmark, konieczne jest powierzenie usługi publicznej, w ramach którego zdefiniowano zobowiązania odnośnych przedsiębiorstw i odnośnego organu.

| 52. | Zadanie z zakresu usług publicznych musi być powierzone w formie aktu, który w zależności od prawodawstwa w poszczególnych państwach członkowskich może przyjąć formę instrumentu ustawodawczego lub regulacyjnego albo umowy. Może być również określone w kilku aktach. W oparciu o podejście przyjmowane przez Komisję w takich przypadkach, akt lub szereg aktów musi określać co najmniej:






  a) | treść i czas trwania zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych; |
| --- | --- | --- |

52.

Zadanie z zakresu usług publicznych musi być powierzone w formie aktu, który w zależności od prawodawstwa w poszczególnych państwach członkowskich może przyjąć formę instrumentu ustawodawczego lub regulacyjnego albo umowy. Może być również określone w kilku aktach. W oparciu o podejście przyjmowane przez Komisję w takich przypadkach, akt lub szereg aktów musi określać co najmniej:

a)

treść i czas trwania zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych;

| b) | przedsiębiorstwo i w stosownych przypadkach odnośne terytorium; |
| --- | --- |

b)

przedsiębiorstwo i w stosownych przypadkach odnośne terytorium;

| c) | charakter wszelkich praw wyłącznych lub specjalnych przyznanych przedsiębiorstwu przez odnośny organ; |
| --- | --- |

c)

charakter wszelkich praw wyłącznych lub specjalnych przyznanych przedsiębiorstwu przez odnośny organ;

| d) | parametry służące do obliczania, kontrolowania i przeglądu kwot rekompensaty; oraz |
| --- | --- |

d)

parametry służące do obliczania, kontrolowania i przeglądu kwot rekompensaty; oraz

| e) | ustalenia dotyczące unikania nadwyżki rekompensaty i jej zwrotu. |
| --- | --- |

e)

ustalenia dotyczące unikania nadwyżki rekompensaty i jej zwrotu.

| 53. | Uczestnictwo usługodawcy w procedurze powierzenia mu realizacji zadania z zakresu usług publicznych nie oznacza, że zadanie to nie wynika z aktu organu publicznego, nawet jeśli powierzenie zadania wystosowano na wniosek usługodawcy (84). W niektórych państwach członkowskich nierzadko organy finansują usługi, które zostały opracowane i zaproponowane przez samego usługodawcę. Organ musi jednak zdecydować, czy zatwierdzi propozycję usługodawcy, zanim będzie mógł przyznać rekompensatę. Nie jest istotne, czy niezbędne elementy aktu powierzenia są zawarte bezpośrednio w odnośnej decyzji o przyjęciu propozycji usługodawcy, czy też zawarto odrębny akt prawny, np. umowę z usługodawcą. |
| --- | --- |

53.

Uczestnictwo usługodawcy w procedurze powierzenia mu realizacji zadania z zakresu usług publicznych nie oznacza, że zadanie to nie wynika z aktu organu publicznego, nawet jeśli powierzenie zadania wystosowano na wniosek usługodawcy (84). W niektórych państwach członkowskich nierzadko organy finansują usługi, które zostały opracowane i zaproponowane przez samego usługodawcę. Organ musi jednak zdecydować, czy zatwierdzi propozycję usługodawcy, zanim będzie mógł przyznać rekompensatę. Nie jest istotne, czy niezbędne elementy aktu powierzenia są zawarte bezpośrednio w odnośnej decyzji o przyjęciu propozycji usługodawcy, czy też zawarto odrębny akt prawny, np. umowę z usługodawcą.

3.4.   Parametry rekompensaty

| 54. | Parametry służące jako podstawa do obliczenia rekompensaty muszą być określone z wyprzedzeniem w sposób obiektywny i przejrzysty, aby mieć pewność, że nie przyznają one korzyści gospodarczej, która faworyzuje przedsiębiorstwo-beneficjenta względem konkurencyjnych przedsiębiorstw. |
| --- | --- |

54.

Parametry służące jako podstawa do obliczenia rekompensaty muszą być określone z wyprzedzeniem w sposób obiektywny i przejrzysty, aby mieć pewność, że nie przyznają one korzyści gospodarczej, która faworyzuje przedsiębiorstwo-beneficjenta względem konkurencyjnych przedsiębiorstw.

| 55. | Konieczność uprzedniego ustalenia parametrów rekompensaty nie oznacza, że rekompensata musi być obliczona na podstawie specjalnego wzoru (np. określona cena za dzień, za posiłek, za pasażera czy za liczbę użytkowników). Istotne jest jedynie, aby od samego początku było jasne, w jaki sposób ma być określana rekompensata. |
| --- | --- |

55.

Konieczność uprzedniego ustalenia parametrów rekompensaty nie oznacza, że rekompensata musi być obliczona na podstawie specjalnego wzoru (np. określona cena za dzień, za posiłek, za pasażera czy za liczbę użytkowników). Istotne jest jedynie, aby od samego początku było jasne, w jaki sposób ma być określana rekompensata.

| 56. | Jeśli organ postanawia objąć rekompensatą wszystkie pozycje kosztów usługodawcy, od początku musi określić, w jaki sposób koszty te będą ustalane i obliczane. W tym kontekście uwzględniane mogą być tylko koszty bezpośrednio związane ze świadczeniem odnośnej UOIG. Należy odliczyć wszelkie przychody, jakie przedsiębiorstwo uzyskuje ze świadczenia odnośnej UOIG. |
| --- | --- |

56.

Jeśli organ postanawia objąć rekompensatą wszystkie pozycje kosztów usługodawcy, od początku musi określić, w jaki sposób koszty te będą ustalane i obliczane. W tym kontekście uwzględniane mogą być tylko koszty bezpośrednio związane ze świadczeniem odnośnej UOIG. Należy odliczyć wszelkie przychody, jakie przedsiębiorstwo uzyskuje ze świadczenia odnośnej UOIG.

| 57. | Jeśli przedsiębiorstwu w ramach rekompensaty oferuje się rozsądny zysk, w akcie powierzenia należy również określić kryteria obliczania tego zysku. |
| --- | --- |

57.

Jeśli przedsiębiorstwu w ramach rekompensaty oferuje się rozsądny zysk, w akcie powierzenia należy również określić kryteria obliczania tego zysku.

| 58. | Jeśli przewidziano przegląd kwoty rekompensaty w trakcie okresu realizacji powierzonej usługi, w akcie powierzenia należy określić zasady przeglądu i ewentualny wpływ, jaki przegląd ten może mieć na łączną kwotę rekompensaty. |
| --- | --- |

58.

Jeśli przewidziano przegląd kwoty rekompensaty w trakcie okresu realizacji powierzonej usługi, w akcie powierzenia należy określić zasady przeglądu i ewentualny wpływ, jaki przegląd ten może mieć na łączną kwotę rekompensaty.

| 59. | Jeśli odnośną UOIG powierzono w wyniku procedury przetargowej, metoda obliczania rekompensaty musi być uwzględniona w informacjach przekazywanych wszystkim przedsiębiorstwom pragnącym uczestniczyć w przetargu. |
| --- | --- |

59.

Jeśli odnośną UOIG powierzono w wyniku procedury przetargowej, metoda obliczania rekompensaty musi być uwzględniona w informacjach przekazywanych wszystkim przedsiębiorstwom pragnącym uczestniczyć w przetargu.

3.5.   Unikanie nadwyżki rekompensaty

| 60. | Zgodnie z trzecim kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmark rekompensata nie może być wyższa niż kwota niezbędna do pokrycia wszystkich lub części kosztów poniesionych przy wywiązywaniu się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, z uwzględnieniem uzyskiwanych przy tym wpływów i rozsądnego zysku. W związku z tym wszelkie mechanizmy dotyczące wyboru usługodawcy muszą być opracowane w taki sposób, aby poziom rekompensaty określano na podstawie tych elementów. |
| --- | --- |

60.

Zgodnie z trzecim kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmark rekompensata nie może być wyższa niż kwota niezbędna do pokrycia wszystkich lub części kosztów poniesionych przy wywiązywaniu się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, z uwzględnieniem uzyskiwanych przy tym wpływów i rozsądnego zysku. W związku z tym wszelkie mechanizmy dotyczące wyboru usługodawcy muszą być opracowane w taki sposób, aby poziom rekompensaty określano na podstawie tych elementów.

| 61. | Rozsądny zysk należy rozumieć jako stopę zwrotu z kapitału (85), której zażądałoby typowe przedsiębiorstwo rozważające, czy podjąć się wykonywania danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym w całym okresie powierzenia, przy uwzględnieniu poziomu ryzyka. Poziom ryzyka zależy od odnośnego sektora, rodzaju usługi i charakterystyki mechanizmu rekompensaty. Stopa ta powinna być w stosownych przypadkach ustalona poprzez odniesienie do stopy zwrotu z kapitału osiąganej przy podobnych rodzajach zamówień publicznych na usługi w warunkach konkurencyjnych (np. zamówień udzielonych w wyniku przetargu). W sektorach, w których nie ma przedsiębiorstw porównywalnych z przedsiębiorstwem, któremu powierzono wykonywanie danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, można odnieść się do porównywalnych przedsiębiorstw mających siedzibę w innych państwach członkowskich lub, jeśli to konieczne, do przedsiębiorstw z innych sektorów, pod warunkiem że zostanie uwzględniona specyfika poszczególnych sektorów. Określając wysokość rozsądnego zysku, państwa członkowskie mogą wprowadzić kryteria motywacyjne dotyczące w szczególności jakości świadczonych usług i wzrostu wydajności. Wzrost wydajności nie może być osiągany kosztem jakości świadczonych usług. |
| --- | --- |

61.

Rozsądny zysk należy rozumieć jako stopę zwrotu z kapitału (85), której zażądałoby typowe przedsiębiorstwo rozważające, czy podjąć się wykonywania danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym w całym okresie powierzenia, przy uwzględnieniu poziomu ryzyka. Poziom ryzyka zależy od odnośnego sektora, rodzaju usługi i charakterystyki mechanizmu rekompensaty. Stopa ta powinna być w stosownych przypadkach ustalona poprzez odniesienie do stopy zwrotu z kapitału osiąganej przy podobnych rodzajach zamówień publicznych na usługi w warunkach konkurencyjnych (np. zamówień udzielonych w wyniku przetargu). W sektorach, w których nie ma przedsiębiorstw porównywalnych z przedsiębiorstwem, któremu powierzono wykonywanie danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, można odnieść się do porównywalnych przedsiębiorstw mających siedzibę w innych państwach członkowskich lub, jeśli to konieczne, do przedsiębiorstw z innych sektorów, pod warunkiem że zostanie uwzględniona specyfika poszczególnych sektorów. Określając wysokość rozsądnego zysku, państwa członkowskie mogą wprowadzić kryteria motywacyjne dotyczące w szczególności jakości świadczonych usług i wzrostu wydajności. Wzrost wydajności nie może być osiągany kosztem jakości świadczonych usług.

3.6.   Wybór usługodawcy

| 62. | Zgodnie z czwartym kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmark oferowana rekompensata musi być albo wynikiem procedury zamówienia publicznego umożliwiającej wybór oferenta zdolnego świadczyć odnośne usługi po najniższym koszcie dla danej społeczności, albo wynikiem analizy porównawczej z typowym przedsiębiorstwem, dobrze zarządzanym i odpowiednio zaopatrzonym w niezbędne środki. |
| --- | --- |

62.

Zgodnie z czwartym kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmark oferowana rekompensata musi być albo wynikiem procedury zamówienia publicznego umożliwiającej wybór oferenta zdolnego świadczyć odnośne usługi po najniższym koszcie dla danej społeczności, albo wynikiem analizy porównawczej z typowym przedsiębiorstwem, dobrze zarządzanym i odpowiednio zaopatrzonym w niezbędne środki.

3.6.1.   Kwota rekompensaty w przypadku powierzenia danej UOIG w wyniku odpowiedniej procedury przetargowej

| 63. | Najprostszym sposobem wypełnienia przez organy publiczne czwartego kryterium określonego w sprawie Altmark jest przeprowadzenie otwartej, przejrzystej i niedyskryminującej procedury udzielenia zamówienia publicznego zgodnej z przepisami dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (86) i dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (87), jak określono poniżej (88). Jak wskazano w pkt 5, przeprowadzenie takiej procedury udzielenia zamówienia publicznego jest często obowiązkowym wymogiem obowiązującym na mocy obowiązujących przepisów unijnych. |
| --- | --- |

63.

Najprostszym sposobem wypełnienia przez organy publiczne czwartego kryterium określonego w sprawie Altmark jest przeprowadzenie otwartej, przejrzystej i niedyskryminującej procedury udzielenia zamówienia publicznego zgodnej z przepisami dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (86) i dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (87), jak określono poniżej (88). Jak wskazano w pkt 5, przeprowadzenie takiej procedury udzielenia zamówienia publicznego jest często obowiązkowym wymogiem obowiązującym na mocy obowiązujących przepisów unijnych.

| 64. | Również w przypadkach gdy nie jest to wymagane przepisami prawa, otwarta, przejrzysta i niedyskryminująca procedura udzielenia zamówienia publicznego jest właściwym sposobem na porównanie potencjalnych ofert oraz określenie rekompensaty, tak by wykluczyć istnienie pomocy. |
| --- | --- |

64.

Również w przypadkach gdy nie jest to wymagane przepisami prawa, otwarta, przejrzysta i niedyskryminująca procedura udzielenia zamówienia publicznego jest właściwym sposobem na porównanie potencjalnych ofert oraz określenie rekompensaty, tak by wykluczyć istnienie pomocy.

| 65. | Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości procedura udzielenia zamówienia publicznego wyklucza istnienie pomocy państwa jedynie w przypadku, gdy umożliwia wybór oferenta mogącego zapewnić świadczenie usługi „po najniższym koszcie dla danej społeczności”. |
| --- | --- |

65.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości procedura udzielenia zamówienia publicznego wyklucza istnienie pomocy państwa jedynie w przypadku, gdy umożliwia wybór oferenta mogącego zapewnić świadczenie usługi „po najniższym koszcie dla danej społeczności”.

| 66. | Jeżeli chodzi o cechy procedury przetargowej, procedura otwarta (89) zgodna z wymogami przepisów w dziedzinie zamówień publicznych jest oczywiście do przyjęcia, ale także procedura ograniczona (90) może spełniać czwarte kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmarkt, chyba że zainteresowanym podmiotom uniemożliwiono zgłoszenie ofert bez uzasadnionych przyczyn. Z drugiej strony dialog konkurencyjny (91) czy procedura negocjacyjna z uprzednim ogłoszeniem (92) przyznają szeroki margines swobody organowi rozstrzygającemu i mogą ograniczać udział zainteresowanych podmiotów. Zatem jedynie w wyjątkowych wypadkach można uznać, że są one wystarczające do spełnienia czwartego kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmarkt. Procedura negocjacyjna bez uprzedniego ogłoszenia (93) nie może zagwarantować, że doprowadzi do wyboru oferenta, który będzie w stanie zapewnić te usługi po najniższym koszcie dla danej społeczności. |
| --- | --- |

66.

Jeżeli chodzi o cechy procedury przetargowej, procedura otwarta (89) zgodna z wymogami przepisów w dziedzinie zamówień publicznych jest oczywiście do przyjęcia, ale także procedura ograniczona (90) może spełniać czwarte kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmarkt, chyba że zainteresowanym podmiotom uniemożliwiono zgłoszenie ofert bez uzasadnionych przyczyn. Z drugiej strony dialog konkurencyjny (91) czy procedura negocjacyjna z uprzednim ogłoszeniem (92) przyznają szeroki margines swobody organowi rozstrzygającemu i mogą ograniczać udział zainteresowanych podmiotów. Zatem jedynie w wyjątkowych wypadkach można uznać, że są one wystarczające do spełnienia czwartego kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmarkt. Procedura negocjacyjna bez uprzedniego ogłoszenia (93) nie może zagwarantować, że doprowadzi do wyboru oferenta, który będzie w stanie zapewnić te usługi po najniższym koszcie dla danej społeczności.

| 67. | Jeżeli chodzi o kryteria udzielenia zamówienia, „najniższa cena” (94) spełnia oczywiście czwarte kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmarkt. Także „ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie” (95) uznaje się za wystarczającą, o ile kryteria udzielenia zamówienia, w tym kryteria środowiskowe (96) lub społeczne, są ściśle związane z przedmiotem świadczonej usługi i umożliwiają wybranie oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, która odpowiada wartości rynkowej (97). W przypadku gdy takie okoliczności wystąpią, właściwe może być zastosowanie mechanizmu wycofania, aby zminimalizować ryzyko nadwyżki rekompensaty ex ante. Organ udzielający zamówienia ma prawo ustalić standardy jakościowe, które muszą spełnić wszystkie podmioty gospodarcze, lub uwzględnić w decyzji o udzieleniu zamówienia aspekty jakościowe związane z poszczególnymi propozycjami. |
| --- | --- |

67.

Jeżeli chodzi o kryteria udzielenia zamówienia, „najniższa cena” (94) spełnia oczywiście czwarte kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmarkt. Także „ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie” (95) uznaje się za wystarczającą, o ile kryteria udzielenia zamówienia, w tym kryteria środowiskowe (96) lub społeczne, są ściśle związane z przedmiotem świadczonej usługi i umożliwiają wybranie oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, która odpowiada wartości rynkowej (97). W przypadku gdy takie okoliczności wystąpią, właściwe może być zastosowanie mechanizmu wycofania, aby zminimalizować ryzyko nadwyżki rekompensaty ex ante. Organ udzielający zamówienia ma prawo ustalić standardy jakościowe, które muszą spełnić wszystkie podmioty gospodarcze, lub uwzględnić w decyzji o udzieleniu zamówienia aspekty jakościowe związane z poszczególnymi propozycjami.

| 68. | Ponadto mogą zaistnieć okoliczności, w których procedura udzielania zamówienia nie umożliwia osiągnięcia efektu w postaci najniższego kosztu dla danej społeczności, ponieważ nie stwarza warunków do odpowiednio otwartej i rzeczywistej konkurencji. Może to wynikać np. ze specyfiki danej usługi, istniejących praw własności intelektualnej czy niezbędnej infrastruktury będącej własnością określonego usługodawcy. Podobnie, w przypadku procedur, w których składana jest tylko jedna oferta, nie można uznać, że przetarg jest wystarczający do zapewnienia efektu w postaci najniższego kosztu dla danej społeczności. |
| --- | --- |

68.

Ponadto mogą zaistnieć okoliczności, w których procedura udzielania zamówienia nie umożliwia osiągnięcia efektu w postaci najniższego kosztu dla danej społeczności, ponieważ nie stwarza warunków do odpowiednio otwartej i rzeczywistej konkurencji. Może to wynikać np. ze specyfiki danej usługi, istniejących praw własności intelektualnej czy niezbędnej infrastruktury będącej własnością określonego usługodawcy. Podobnie, w przypadku procedur, w których składana jest tylko jedna oferta, nie można uznać, że przetarg jest wystarczający do zapewnienia efektu w postaci najniższego kosztu dla danej społeczności.

3.6.2.   Kwota rekompensaty w przypadku, gdy dana UOIG nie jest powierzona w wyniku procedury przetargowej

| 69. | Jeśli dla danej usługi istnieje ogólnie przyjęte wynagrodzenie rynkowe, stanowi ono najlepszą wartość odniesienia przy ustalaniu rekompensaty w przypadku braku przetargu (98). |
| --- | --- |

69.

Jeśli dla danej usługi istnieje ogólnie przyjęte wynagrodzenie rynkowe, stanowi ono najlepszą wartość odniesienia przy ustalaniu rekompensaty w przypadku braku przetargu (98).

| 70. | Jeśli nie istnieje takie wynagrodzenie rynkowe, kwota rekompensaty musi być ustalona na podstawie analizy kosztów typowego przedsiębiorstwa, dobrze zarządzanego i odpowiednio wyposażonego w środki materialne umożliwiające mu spełnienie niezbędnych wymogów dotyczących odnośnych usług publicznych, które przedsiębiorstwo to poniosłoby przy wywiązywaniu się z tych zobowiązań, z uwzględnieniem uzyskiwanych przy tym wpływów i rozsądnego zysku za wywiązywanie się z tych zobowiązań. Celem jest dopilnowanie, by wysokie koszty nieefektywnego przedsiębiorstwa nie były brane jako wartość odniesienia. |
| --- | --- |

70.

Jeśli nie istnieje takie wynagrodzenie rynkowe, kwota rekompensaty musi być ustalona na podstawie analizy kosztów typowego przedsiębiorstwa, dobrze zarządzanego i odpowiednio wyposażonego w środki materialne umożliwiające mu spełnienie niezbędnych wymogów dotyczących odnośnych usług publicznych, które przedsiębiorstwo to poniosłoby przy wywiązywaniu się z tych zobowiązań, z uwzględnieniem uzyskiwanych przy tym wpływów i rozsądnego zysku za wywiązywanie się z tych zobowiązań. Celem jest dopilnowanie, by wysokie koszty nieefektywnego przedsiębiorstwa nie były brane jako wartość odniesienia.

| 71. | Jeśli chodzi o pojęcie „dobrze zarządzanego przedsiębiorstwa”, przy braku innych oficjalnych definicji państwa członkowskie powinny stosować obiektywne kryteria, które są uznawane pod względem ekonomicznym za reprezentatywne dla prawidłowego zarządzania. Komisja uważa, że sam fakt przynoszenia zysku nie jest wystarczającym kryterium uznania przedsiębiorstwa za „dobrze zarządzane”. Należy również uwzględnić fakt, że na wyniki finansowe przedsiębiorstwa, w szczególności w sektorach, w których najczęściej występują UOIG, duży wpływ może mieć ich silna pozycja rynkowa lub przepisy sektorowe. |
| --- | --- |

71.

Jeśli chodzi o pojęcie „dobrze zarządzanego przedsiębiorstwa”, przy braku innych oficjalnych definicji państwa członkowskie powinny stosować obiektywne kryteria, które są uznawane pod względem ekonomicznym za reprezentatywne dla prawidłowego zarządzania. Komisja uważa, że sam fakt przynoszenia zysku nie jest wystarczającym kryterium uznania przedsiębiorstwa za „dobrze zarządzane”. Należy również uwzględnić fakt, że na wyniki finansowe przedsiębiorstwa, w szczególności w sektorach, w których najczęściej występują UOIG, duży wpływ może mieć ich silna pozycja rynkowa lub przepisy sektorowe.

| 72. | Komisja jest zdania, że pojęcie „dobrze zarządzanego przedsiębiorstwa” wiąże się z przestrzeganiem obowiązujących krajowych, unijnych lub międzynarodowych standardów rachunkowości. Państwa członkowskie mogą oprzeć swoją analizę między innymi na wskaźnikach analitycznych typowych dla wydajności (takich jak stosunek obrotów do zaangażowanego kapitału, stosunek kosztów całkowitych do obrotów, obroty przypadające na pracownika, wartość dodana przypadająca na pracownika lub stosunek kosztów personelu do wartości dodanej). Państwa członkowskie mogą również zastosować wskaźniki analityczne dotyczące jakości podaży w porównaniu z oczekiwaniami użytkowników. Przedsiębiorstwo, któremu powierzono wykonywanie określonej UOIG, które nie spełnia kryteriów jakościowych określonych przez odnośne państwo członkowskie, nie stanowi „dobrze zarządzanego przedsiębiorstwa”, nawet jeśli jego koszty są niskie. |
| --- | --- |

72.

Komisja jest zdania, że pojęcie „dobrze zarządzanego przedsiębiorstwa” wiąże się z przestrzeganiem obowiązujących krajowych, unijnych lub międzynarodowych standardów rachunkowości. Państwa członkowskie mogą oprzeć swoją analizę między innymi na wskaźnikach analitycznych typowych dla wydajności (takich jak stosunek obrotów do zaangażowanego kapitału, stosunek kosztów całkowitych do obrotów, obroty przypadające na pracownika, wartość dodana przypadająca na pracownika lub stosunek kosztów personelu do wartości dodanej). Państwa członkowskie mogą również zastosować wskaźniki analityczne dotyczące jakości podaży w porównaniu z oczekiwaniami użytkowników. Przedsiębiorstwo, któremu powierzono wykonywanie określonej UOIG, które nie spełnia kryteriów jakościowych określonych przez odnośne państwo członkowskie, nie stanowi „dobrze zarządzanego przedsiębiorstwa”, nawet jeśli jego koszty są niskie.

| 73. | Przedsiębiorstwa, u których takie wskaźniki analityczne świadczą o efektywnym zarządzaniu, można uznać za reprezentatywne typowe przedsiębiorstwa. Jednak analiza i porównanie struktur kosztów musi uwzględniać wielkość danego przedsiębiorstwa oraz fakt, że w niektórych sektorach mogą równolegle działać przedsiębiorstwa o bardzo różnych strukturach kosztów. |
| --- | --- |

73.

Przedsiębiorstwa, u których takie wskaźniki analityczne świadczą o efektywnym zarządzaniu, można uznać za reprezentatywne typowe przedsiębiorstwa. Jednak analiza i porównanie struktur kosztów musi uwzględniać wielkość danego przedsiębiorstwa oraz fakt, że w niektórych sektorach mogą równolegle działać przedsiębiorstwa o bardzo różnych strukturach kosztów.

| 74. | Odniesienie do kosztów „typowego” przedsiębiorstwa w odnośnym sektorze oznacza, że istnieje wystarczająca liczba przedsiębiorstw, których koszty można uwzględnić. Przedsiębiorstwa te mogą być zlokalizowane w tym samym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich. Komisja jest jednak zdania, że nie można dokonywać odniesienia do kosztów przedsiębiorstwa, które ma pozycję monopolisty lub otrzymuje rekompensatę z tytułu świadczenia usług publicznych przyznaną na warunkach, które nie są zgodne z prawem Unii, ponieważ w obu przypadkach koszty mogą przewyższać koszty normalne. Koszty, które należy uwzględnić, to wszystkie koszty dotyczące danej UOIG, tj. koszty bezpośrednie niezbędne do wykonania UOIG oraz odpowiedni wkład na pokrycie kosztów pośrednich wspólnych dla działalności związanej z UOIG oraz innych rodzajów działalności. |
| --- | --- |

74.

Odniesienie do kosztów „typowego” przedsiębiorstwa w odnośnym sektorze oznacza, że istnieje wystarczająca liczba przedsiębiorstw, których koszty można uwzględnić. Przedsiębiorstwa te mogą być zlokalizowane w tym samym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich. Komisja jest jednak zdania, że nie można dokonywać odniesienia do kosztów przedsiębiorstwa, które ma pozycję monopolisty lub otrzymuje rekompensatę z tytułu świadczenia usług publicznych przyznaną na warunkach, które nie są zgodne z prawem Unii, ponieważ w obu przypadkach koszty mogą przewyższać koszty normalne. Koszty, które należy uwzględnić, to wszystkie koszty dotyczące danej UOIG, tj. koszty bezpośrednie niezbędne do wykonania UOIG oraz odpowiedni wkład na pokrycie kosztów pośrednich wspólnych dla działalności związanej z UOIG oraz innych rodzajów działalności.

| 75. | Jeśli państwo członkowskie może wykazać, że struktura kosztów przedsiębiorstwa, któremu powierzono wykonywanie danej UOIG, odpowiada przeciętnej strukturze kosztów efektywnych i porównywalnych przedsiębiorstw w odnośnym sektorze, uznaje się, że kwota rekompensaty, która pozwoli przedsiębiorstwu pokryć te koszty, wraz z rozsądnym zyskiem, spełnia czwarte kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmarkt. |
| --- | --- |

75.

Jeśli państwo członkowskie może wykazać, że struktura kosztów przedsiębiorstwa, któremu powierzono wykonywanie danej UOIG, odpowiada przeciętnej strukturze kosztów efektywnych i porównywalnych przedsiębiorstw w odnośnym sektorze, uznaje się, że kwota rekompensaty, która pozwoli przedsiębiorstwu pokryć te koszty, wraz z rozsądnym zyskiem, spełnia czwarte kryterium z orzecznictwa w sprawie Altmarkt.

| 76. | Określenie „przedsiębiorstwo odpowiednio wyposażone w środki materialne” należy rozumieć jako oznaczające przedsiębiorstwo posiadające niezbędne zasoby umożliwiające mu bezzwłoczne wywiązywanie się z zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych spoczywających na przedsiębiorstwie, któremu powierzone zostanie wykonanie danej UOIG. |
| --- | --- |

76.

Określenie „przedsiębiorstwo odpowiednio wyposażone w środki materialne” należy rozumieć jako oznaczające przedsiębiorstwo posiadające niezbędne zasoby umożliwiające mu bezzwłoczne wywiązywanie się z zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych spoczywających na przedsiębiorstwie, któremu powierzone zostanie wykonanie danej UOIG.

| 77. | „Rozsądny zysk” należy rozumieć jako stopę zwrotu z kapitału (99), której zażądałoby typowe przedsiębiorstwo rozważające, czy podjąć się wykonywania danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym w całym okresie powierzenia, przy uwzględnieniu poziomu ryzyka zgodnie z pkt 3.5. |
| --- | --- |

77.

„Rozsądny zysk” należy rozumieć jako stopę zwrotu z kapitału (99), której zażądałoby typowe przedsiębiorstwo rozważające, czy podjąć się wykonywania danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym w całym okresie powierzenia, przy uwzględnieniu poziomu ryzyka zgodnie z pkt 3.5.

---

(1)  Zgodnie z art. 345 Traktatu Traktaty nie przesądzają w niczym zasad prawa własności w państwach członkowskich. W związku z tym w przepisach dotyczących konkurencji nie wprowadza się rozróżnienia na przedsiębiorstwa będące własnością prywatną lub publiczną.

(2)  Dalsze wskazówki znajdują się w Podręczniku w sprawie stosowania unijnych zasad dotyczących pomocy państwa, zamówień publicznych oraz rynku wewnętrznego do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, a w szczególności do usług socjalnych świadczonych w interesie ogólnym, SEC(2010) 1545 wersja ostateczna z dnia 7 grudnia 2010 r.

(3)  Zob. s. 23 niniejszego Dziennika Urzędowego.

(4)  Decyzja Komisji 2012/21/UE z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. L 7 z 11.1.2012, s. 3).

(5)  Zob. s. 15 niniejszego Dziennika Urzędowego.

(6)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 1.

(7)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114.

(8)  Zob. na przykład rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 1).

(9)  Sprawa C-324/98 Telaustria Verlags GmbH i Telefonadress GmbH przeciwko Telekom Austria AG [2000] Rec. I-10745, pkt 60 oraz komunikat wyjaśniający Komisji dotyczący prawa wspólnotowego obowiązującego w dziedzinie udzielania zamówień, które nie są lub są jedynie częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych (Dz.U. C 179 z 1.8.2006, s. 2).

(10)  http://ec.europa.eu/services_general_interest/registration/form_en.html

(11)  Sprawy połączone od C-180/98 do C-184/98 Pavlov i in. [2000] Rec. I-6451.

(12)  Sprawy połączone od 209/78 do 215/78 oraz 218/78 Van Landewyck [1980] Rec. 3125, pkt 21; sprawa C-244/94 FFSA i inni [1995] Rec. I-4013; sprawa C-49/07 MOTOE [2008] Zb.Orz. I-4863, pkt 27 i 28.

(13)  Sprawa C-480/09 P AceaElectrabel Produzione SpA przeciwko Komisji [2010] Zb.Orz., pkt 47–55; sprawa C-222/04 Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Cassa di Risparmio di Firenze SPA i in., [2006] Zb.Orz. I-289, pkt 112.

(14)  Sprawa C-222/04 Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Cassa di Risparmio di Firenze SPA i in. [2006] Zb.Orz. I-289, pkt 107–118 i 125.

(15)  Sprawa 118/85 Komisja przeciwko Włochom [1987] Rec. 2599, pkt 7; sprawa C-35/96 Komisja przeciwko Włochom [1998] Rec. I-3851, pkt 36; sprawy połączone od C-180/98 do C-184/98 Pavlov i in., pkt 75.

(16)  Sprawy połączone C-159/91 i C-160/91 Poucet and Pistre [1993] Rec. I-637.

(17)  Zob. opinia rzecznika generalnego Geelhoeda w sprawie C-295/05 Asociación Nacional de Empresas Forestales (Asemfo) przeciwko Transformación Agraria SA (Tragsa) i Administración del Estado [2007] Zb.Orz. I-2999, pkt 110–116; rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70, Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 1, art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 1; decyzja Komisji 2011/501/EU z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 58/06 (ex NN 98/05) udzielonej przez Niemcy na rzecz przedsiębiorstw Bahnen der Stadt Monheim (BSM) oraz Rheinische Bahngesellschaft (RBG) w Verkehrsverbund Rhein Ruhr (Związek Komunikacyjny Renu-Ruhry), Dz.U. L 210 z 17.8.2011, s. 1, pkt 208–209.

(18)  Nie jest to także istotne dla stwierdzenia, czy daną usługę można zdefiniować UOIG; zob. sekcja 3.2.

(19)  Sprawa C-519/04 P David Meca-Medina, Igor Majcen przeciwko Komisji [2006] Zb.Orz. I-6991, pkt 30–33; sprawa C-350/07 Kattner Stahlbau [2009] Zb.Orz. I-1513, pkt 66, 72, 74 i 75; opinia rzecznika generalnego Poiaresa Maduro wydana w dniu 10 listopada 2005 r. w sprawie C-205/03 P FENIN [2006] Zb.Orz. I-6295, pkt 50 i 51.

(20)  Sprawa C-118/85 Komisja przeciwko Włochom, pkt 7 i 8.

(21)  Sprawa C-30/87 Bodson/Pompes funèbres des régions libérées [1988] Rec. I-2479, pkt 18.

(22)  Zob. w szczególności sprawa C-364/92 SAT/Eurocontrol [1994] Rec. I-43, pkt 30.

(23)  Sprawa C-364/92 SAT/Eurocontrol, pkt 27; sprawa C-113/07 P Selex Sistemi Integrati przeciwko Komisji [2009] Zb.Orz. I-2207, pkt 71.

(24)  Decyzja Komisji z dnia 16 października 2002 r. w sprawie N 438/02 – Belgia – Pomoc dla władz portowych, Dz.U. C 284 z 21.11.2002.

(25)  Sprawa C-343/95 Calě & Figli [1997] Rec. I-1547, pkt 22.

(26)  Decyzja Komisji w sprawie N 140/06 – Litwa – Przydział dotacji dla przedsiębiorstw państwowych w zakładach karnych, Dz.U. C 244 z 11.10.2006.

(27)  Sprawy połączone C-159/91 i C-160/91 Poucet i Pistre [1993] Rec. I-637, pkt 13.

(28)  Sprawa C-218/00 Cisal i INAIL, [2002] Rec. I-691, pkt 45.

(29)  Sprawy połączone C-264/01, C-306/01, C-354/01 i C-355/01 AOK Bundesverband [2004] Zb.Orz. I-2493, pkt 47–55.

(30)  Sprawy połączone C-159/91 i C-160/91 Poucet and Pistre, pkt 15–18.

(31)  Sprawa C-218/00 Cisal i INAIL, pkt 40.

(32)  Sprawy połączone C-159/91 i C-160/91 Poucet i Pistre, pkt 14, sprawa C-218/00 Cisal i INAIL, pkt 43–48, sprawy połączone C-264/01, C-306/01, C-354/01 i C-355/01 AOK Bundesverband, pkt 51–55.

(33)  Zob. w szczególności sprawa C-244/94 FFSA i in., pkt 19.

(34)  Sprawa C-67/96 Albany [1999] Rec. I-5751, pkt 80–87.

(35)  Sprawa C-244/94 FFSA i in., pkt 9 i 17-20; sprawa C-67/96 Albany, pkt 81–85; zob. również sprawy połączone od C-115/97 do C-117/97 Brentjens [1999] Rec. I-6025, pkt 81–85, sprawa C-219/97 Drijvende Bokken [1999] Rec. I-6121, pkt 71–75 oraz sprawy połączone od C-180/98 do C-184/98 Pavlov i in., pkt 114 i 115.

(36)  Sprawy połączone od C-115/97 do C-117/97 Brentjens.

(37)  Sprawy połączone od C-180/98 do C-184/98 Pavlov i in..

(38)  Sprawa C-350/07 Kattner Stahlbau [2009] Zb.Orz. I-1513.

(39)  W oparciu o orzecznictwo sądów europejskich znaczącym przykładem jest hiszpański system opieki zdrowotnej (zob. sprawa T-319/99 FENIN [2003] Rec. II-357).

(40)  W zależności od ogólnej charakterystyki systemu opłaty, które pokrywają jedynie niewielki odsetek prawdziwych kosztów usług, nie mogą wpływać na klasyfikację tych usług jako niegospodarczych.

(41)  Sprawa T-319/99 FENIN [2003] Rec. II-357, pkt 39.

(42)  Sprawa T-319/99 FENIN, pkt 40.

(43)  Zob. na przykład sprawa C-244/94 FFSA, sprawa C-67/96 Albany, sprawy połączone C-115/97, C-116/97 i C-117/97 Brentjens oraz sprawa C-219/97 Drijvende Bokken.

(44)  Zob. sprawy połączone od C-180 do C-184/98 Pavlov i in., pkt 75 i 77.

(45)  Zob. między innymi sprawa C-318/05 Komisja przeciwko Niemcom [2007] Zb.Orz. I-6957, pkt 68. Zob. także decyzja Komisji z dnia 25 kwietnia 2001, N 118/00 Subvention publiques aux clubs sportifs professionnels (Dotacje publiczne dla zawodowych klubów sportowych) oraz decyzja Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie 68123 – Norwegia – Nasjonal digital laeringsarena, 12.10.2011, s. 9.

(46)  Wyrok Trybunału EFTA z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie E-5/07.

(47)  Sprawa 263/86 Humbel [1988] Rec.-5365.

(48)  Sprawa C-318/05 Komisja przeciwko Niemcom [2007] Zb.Orz. I-6957; sprawa C-76/05 Schwartz [2007] Zb.Orz. 6849.

(49)  Wyrok Trybunału EFTA z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie E-5/07.

(50)  Sprawa C-281/06 Jundt [2007] Zb.Orz. I-12231.

(51)  Sprawa 109/92 Wirth [1993] Rec. I-6447.

(52)  Zob. wspólnotowe zasady ramowe dotyczące pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną, Dz.U. C 323 z 30.12.2006, s. 1.

(53)  Zgodnie z przypisem 25 zawartym we wspólnotowych zasadach ramowych dotyczących pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną określenie „wewnątrz przedsiębiorstwa” oznacza sytuację, w której zarządzanie wiedzą organizacji badawczej odbywa się albo w jednym z jej działów, albo w spółce zależnej tej organizacji, lub też wspólnie z innymi organizacjami badawczymi. Zlecanie wykonania określonych usług stronom trzecim w drodze otwartych przetargów nie zmienia wewnętrznego charakteru tych działań.

(54)  Zob. pkt 3.1.1 i 3.1.2 wspólnotowych zasad ramowych dotyczących pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną.

(55)  Sprawy połączone od C-52/97 do C-54/97 Viscido i in. [1998] Rec. I-2629, pkt 13 oraz sprawa C-53/00 Ferring [2001] Rec. I-9067, pkt 16. Zob. także sprawa C-379/98 PreussenElektra przeciwko Schleswag [2001] Rec. I-2099.

(56)  [2002] Rec. I-4397.

(57)  Sprawa C-462/99 Connect Austria Gesellschaft für Telekommunikation GmbH przeciwko Telekom-Control-Kommission, przy udziale Mobilkom Austria AG [2003] Rec. I-05197, pkt 92 i 93; sprawa T-475/04 Bouygues i Bouygues Télécom SA przeciwko Komisji [2007] Zb.Orz. II-02097, pkt 101, 104, 105 i 111.

(58)  Sprawa 173/73 Włochy przeciwko Komisji [1974] Rec. 709, pkt 16. Zob. także sprawa 78/79 Steinike [1977] Rec. 595, pkt 21, sprawa C 206/06 Essent Netwerk [2008] Zb.Orz. 5497, pkt 47, 57 i 96.

(59)  Compagnie Commerciale de l’Ouest i in. przeciwko Receveur Principal des Douanes de La Pallice Port [1992] Rec. I-1847, pkt 35. Zob. również sprawy połączone od C-34/01 do C-38/01 Enirisorse SpA przeciwko Ministero delle Finanze [2003] Rec. I-14243, pkt 26.

(60)  Sprawy połączone T-298/97, T-312/97, T-313/97, T-315/97, T-600/97 do T-607/97, T-1/98, T-3/98 do T-6/98 oraz T-23/98, Mauro Alzetta i inni przeciwko Komisji [2000] Rec. II-2319, pkt 143–147.

(61)  Zob. w szczególności sprawa C-280/00 Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH [2003] Rec. I-7747.

(62)  Sprawa C-280/00 Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH, pkt 81.

(63)  Decyzja Komisji w sprawie N 258/00 – Niemcy – Leisure Pool Dorsten, Dz.U. C 172 z 16.6.2001, s. 16.

(64)  Decyzja Komisji w sprawie N 543/01 – Irlandia – Ulgi kapitałowe dla szpitali, Dz.U. C 154 z 28.6.2002, s. 4.

(65)  Decyzja Komisji w sprawie N 630/03 – Włochy – Lokalne muzea – Sardynia, Dz.U. C 275 z 8.12.2005, s. 3.

(66)  Decyzja Komisji w sprawie N 257/07 – Hiszpania – Dotacje na produkcje teatralne w Kraju Basków, Dz.U. C 173 z 26.7.2007, s. 2.

(67)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, Dz.U. L 379 z 28.12.2006, s. 5.

(68)  Zob. art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1998/2006 w odniesieniu do transportu, rozporządzenie Komisji (WE) nr 875/2007 z dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rybołówstwa i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1860/2004 (Dz.U. L 193 z 25.7.2007, s. 6) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.U. L 337 z 21.12.2007, s. 35).

(69)  Sprawa C-280/00 Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH [2003] Rec. I-7747.

(70)  Sprawa C-280/00 Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH, pkt 87–93.

(71)  Zob. pkt 3.2.

(72)  Zob. pkt 3.3.

(73)  Zob. pkt 3.4.

(74)  Zob. pkt 3.5.

(75)  Zob. pkt 3.6.

(76)  Sprawa C-179/90 Merci convenzionali porto di Genova [1991] Rec. I-5889, pkt 27, sprawa C-242/95 GT-Link A/S [1997] Rec. I-4449, pkt 53 i sprawa C-266/96, Corsica FerriesFrance SA [1998] Rec. I-3949, pkt 45.

(77)  Sprawa T-289/03 BUPA i in. przeciwko Komisji [2008] Zb.Orz. II-81, pkt 166–169 i 172, sprawa T-17/02 Fred Olsen [2005] Zb.Orz. II-2031, pkt 216.

(78)  Sprawa T-289/03 British United Provident Association Ltd (BUPA) przeciwko Komisji [2008], Zb.Orz. II-81, pkt 171 i 224.

(79)  Zob. w szczególności sprawa C-127/73 BRT przeciwko SABAM [1974] Rec. 313.

(80)  Zob. w szczególności art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 1).

(81)  Sprawa C-205/99 Analir [2001] Rec. I-1271, pkt 71.

(82)  Bardziej szczegółowe przepisy znajdują się w pkt 24–30 komunikatu Komisji „Wytyczne wspólnotowe w sprawie stosowania przepisów dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do szybkiego wdrażania sieci szerokopasmowych” (Dz.U. C 235 z 30.9.2009, s. 7).

(83)  Zob. w szczególności sprawa C-127/73 BRT przeciwko SABAM [1974] Rec. 313.

(84)  Sprawa T-17/02 Fred Olsen, pkt 188.

(85)  Stopa zwrotu z kapitału oznacza wewnętrzną stopę zwrotu (ang. IRR), jaką przedsiębiorstwo osiąga z zainwestowanego kapitału w całym okresie realizacji projektu, tj. stopę IRR z przepływów pieniężnych w ramach danego zamówienia.

(86)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114.

(87)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 1.

(88)  Po przyjęciu nowych unijnych przepisów dotyczących zamówień publicznych Komisja zamierza wprowadzić zmiany do niniejszego komunikatu, aby wyjaśnić, jakie znaczenie z punktu widzenia pomocy państwa ma stosowanie procedur przewidzianych w tych nowych przepisach.

(89)  Artykuł 1 ust. 11 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE, art. 1 ust. 9 lit. a) dyrektywy 2004/17/WE.

(90)  Artykuł 1 ust. 11 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE, art. 1 ust. 9 lit. b) dyrektywy 2004/17/WE.

(91)  Artykuł 29 dyrektywy 2004/18/WE.

(92)  Artykuł 30 dyrektywy 2004/18/WE, art. 1 ust. 9 lit. a) dyrektywy 2004/17/WE.

(93)  Artykuł 31 dyrektywy 2004/18/WE. Zob. także art. 40 ust. 3 dyrektywy 2004/17/WE.

(94)  Artykuł 53 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE, art. 55 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/17/WE.

(95)  Artykuł 53 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE, art. 55 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/17/WE; sprawa 31/87 Beentjes [1988] Rec. 4635 i sprawa C-225/98 Komisja przeciwko Francji [2000] Rec. I-7445; sprawa C-19/00 SIAC Construction [2001] Rec. I-7725.

(96)  Zob. np. nowe wydanie publikacji pt. „Ekologiczne zakupy! Zielone zamówienia publiczne w Europie”, dostępnej w języku angielskim na stronie: http://ec.europa.eu/environment/gpp/buying_handbook_en.htm

(97)  Innymi słowy, kryterium powinno być sformułowane w taki sposób, by umożliwiało skuteczną konkurencję, która minimalizuje korzyść dla zwycięskiego oferenta.

(98)  Zob. na przykład decyzja Komisji w sprawie C 49/06 – Włochy – Pomoc państwa, którą Włochy przyznały na rzecz wynagrodzenia wypłacanego przedsiębiorstwu Poste Italiane z tytułu dystrybucji pocztowych bonów oszczędnościowych, Dz.U. L 189 z 21.7.2009, s. 3.

(99)  Stopa zwrotu z kapitału oznacza wewnętrzną stopę zwrotu (ang. IRR), jaką osiąga przedsiębiorstwo z zainwestowanego kapitału w całym okresie realizacji projektu, tj. stopę IRR z przepływów pieniężnych w ramach danego zamówienia.

---

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/15 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/15

---

KOMUNIKAT KOMISJI

Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2012/C 8/03

1.   CEL I ZAKRES

| 1. | W przypadku niektórych usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG), wykonywanie ich na zasadach i warunkach umożliwiających wypełnienie związanych z nimi zadań może wymagać wsparcia finansowego ze strony organów publicznych, o ile przychody z tytułu świadczenia tych usług nie pozwalają na pokrycie kosztów związanych z wywiązywaniem się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych. |
| --- | --- |

1.

W przypadku niektórych usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG), wykonywanie ich na zasadach i warunkach umożliwiających wypełnienie związanych z nimi zadań może wymagać wsparcia finansowego ze strony organów publicznych, o ile przychody z tytułu świadczenia tych usług nie pozwalają na pokrycie kosztów związanych z wywiązywaniem się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych.

| 2. | Z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (1) wynika, że rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jeśli spełnia określone warunki (2). Jeśli warunki te są spełnione, nie ma zastosowania art. 108 Traktatu. |
| --- | --- |

2.

Z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (1) wynika, że rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jeśli spełnia określone warunki (2). Jeśli warunki te są spełnione, nie ma zastosowania art. 108 Traktatu.

| 3. | Jeśli rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych nie spełnia tych warunków, oraz w zależności od tego, w jakim stopniu spełnione są ogólne kryteria zastosowania art. 107 ust. 1 Traktatu, taka rekompensata stanowi pomoc państwa i podlega postanowieniom art. 106, 107 i 108 Traktatu. |
| --- | --- |

3.

Jeśli rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych nie spełnia tych warunków, oraz w zależności od tego, w jakim stopniu spełnione są ogólne kryteria zastosowania art. 107 ust. 1 Traktatu, taka rekompensata stanowi pomoc państwa i podlega postanowieniom art. 106, 107 i 108 Traktatu.

| 4. | W komunikacie w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (3) Komisja wyjaśniła warunki, zgodnie z którymi rekompensatę z tytułu świadczenia usług publicznych uznaje się za pomoc państwa. Ponadto w rozporządzeniu Komisji w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis przyznanej przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym (4), Komisja określi warunki, które muszą być spełnione, aby można było uznać, że niewielkie kwoty rekompensaty z tytułu wykonywania usług publicznych nie wywierają wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi lub nie zakłócają ani nie grożą zakłóceniem konkurencji. W tych okolicznościach rekompensata nie wchodzi w zakres art. 107 ust. 1 Traktatu, a w rezultacie nie podlega procedurze zgłoszenia określonej w art. 108 ust. 3 Traktatu. |
| --- | --- |

4.

W komunikacie w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (3) Komisja wyjaśniła warunki, zgodnie z którymi rekompensatę z tytułu świadczenia usług publicznych uznaje się za pomoc państwa. Ponadto w rozporządzeniu Komisji w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis przyznanej przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym (4), Komisja określi warunki, które muszą być spełnione, aby można było uznać, że niewielkie kwoty rekompensaty z tytułu wykonywania usług publicznych nie wywierają wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi lub nie zakłócają ani nie grożą zakłóceniem konkurencji. W tych okolicznościach rekompensata nie wchodzi w zakres art. 107 ust. 1 Traktatu, a w rezultacie nie podlega procedurze zgłoszenia określonej w art. 108 ust. 3 Traktatu.

| 5. | Artykuł 106 ust. 2 Traktatu stanowi podstawę prawną do oceny zgodności pomocy państwa przeznaczonej na UOIG. Artykuł ten stanowi, że przedsiębiorstwa zobowiązane do wykonywania UOIG lub mające charakter monopolu skarbowego podlegają postanowieniom Traktatu, zwłaszcza zasadom konkurencji. Jednak art. 106 ust. 2 Traktatu przewiduje wyjątek od zasad zawartych w Traktacie, o ile zastosowanie zasad konkurencji utrudniałoby w sensie prawnym lub faktycznym wykonywanie powierzonych zadań. Wyjątek ten ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy rozwój wymiany handlowej nie jest zakłócony w stopniu sprzecznym z interesem Unii. |
| --- | --- |

5.

Artykuł 106 ust. 2 Traktatu stanowi podstawę prawną do oceny zgodności pomocy państwa przeznaczonej na UOIG. Artykuł ten stanowi, że przedsiębiorstwa zobowiązane do wykonywania UOIG lub mające charakter monopolu skarbowego podlegają postanowieniom Traktatu, zwłaszcza zasadom konkurencji. Jednak art. 106 ust. 2 Traktatu przewiduje wyjątek od zasad zawartych w Traktacie, o ile zastosowanie zasad konkurencji utrudniałoby w sensie prawnym lub faktycznym wykonywanie powierzonych zadań. Wyjątek ten ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy rozwój wymiany handlowej nie jest zakłócony w stopniu sprzecznym z interesem Unii.

| 6. | Decyzja Komisji 2012/21/UE (5) w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (6), określa warunki, na jakich określone rodzaje rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych uznaje się za zgodne z rynkiem wewnętrznym zgodnie z art. 106 ust. 2 Traktatu oraz zwalnia z obowiązku uprzedniego zgłoszenia zgodnie z art. 108 ust. 3 Traktatu. |
| --- | --- |

6.

Decyzja Komisji 2012/21/UE (5) w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (6), określa warunki, na jakich określone rodzaje rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych uznaje się za zgodne z rynkiem wewnętrznym zgodnie z art. 106 ust. 2 Traktatu oraz zwalnia z obowiązku uprzedniego zgłoszenia zgodnie z art. 108 ust. 3 Traktatu.

| 7. | Zasady określone w niniejszym komunikacie mają zastosowanie do rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, wyłącznie o ile stanowi ona pomoc państwa nieobjętą decyzją 2012/21/UE. Rekompensata ta podlega obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia zgodnie z art. 108 ust. 3 Traktatu. Niniejsze zasady ramowe określają warunki, zgodnie z którymi taką pomoc państwa można uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 Traktatu. Zastępują one Wspólnotowe ramy dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (7). |
| --- | --- |

7.

Zasady określone w niniejszym komunikacie mają zastosowanie do rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, wyłącznie o ile stanowi ona pomoc państwa nieobjętą decyzją 2012/21/UE. Rekompensata ta podlega obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia zgodnie z art. 108 ust. 3 Traktatu. Niniejsze zasady ramowe określają warunki, zgodnie z którymi taką pomoc państwa można uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 Traktatu. Zastępują one Wspólnotowe ramy dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (7).

| 8. | Zasady określone w niniejszym komunikacie mają zastosowanie do rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych w dziedzinie transportu lotniczego i morskiego, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych przepisów szczegółowych zawartych w sektorowych przepisach unijnych. Nie mają one zastosowania do sektora transportu lądowego ani do sektora radiofonii i telewizji publicznej, który jest objęty komunikatem Komisji w sprawie stosowania zasad pomocy państwa wobec radiofonii i telewizji publicznej (8). |
| --- | --- |

8.

Zasady określone w niniejszym komunikacie mają zastosowanie do rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych w dziedzinie transportu lotniczego i morskiego, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych przepisów szczegółowych zawartych w sektorowych przepisach unijnych. Nie mają one zastosowania do sektora transportu lądowego ani do sektora radiofonii i telewizji publicznej, który jest objęty komunikatem Komisji w sprawie stosowania zasad pomocy państwa wobec radiofonii i telewizji publicznej (8).

| 9. | Pomoc dla usługodawców świadczących UOIG znajdujących się w trudnej sytuacji będzie oceniana na podstawie Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (9). |
| --- | --- |

9.

Pomoc dla usługodawców świadczących UOIG znajdujących się w trudnej sytuacji będzie oceniana na podstawie Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (9).

| 10. | Zasady określone w niniejszym komunikacie mają zastosowanie bez uszczerbku dla:






  a) | wymogów nałożonych prawem Unii w dziedzinie konkurencji (w szczególności art. 101 i 102 Traktatu); |
| --- | --- | --- |

10.

Zasady określone w niniejszym komunikacie mają zastosowanie bez uszczerbku dla:

a)

wymogów nałożonych prawem Unii w dziedzinie konkurencji (w szczególności art. 101 i 102 Traktatu);

| b) | wymogów nałożonych prawem Unii w dziedzinie zamówień publicznych; |
| --- | --- |

b)

wymogów nałożonych prawem Unii w dziedzinie zamówień publicznych;

| c) | przepisami dyrektywy Komisji 2006/111/WE z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw (10); |
| --- | --- |

c)

przepisami dyrektywy Komisji 2006/111/WE z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw (10);

| d) | dodatkowych wymogów wynikających z Traktatu lub sektorowych przepisów unijnych. |
| --- | --- |

d)

dodatkowych wymogów wynikających z Traktatu lub sektorowych przepisów unijnych.

2.   WARUNKI DOTYCZĄCE ZGODNOŚCI Z RYNKIEM WEWNĘTRZNYM REKOMPENSATY Z TYTUŁU ŚWIADCZENIA USŁUG PUBLICZNYCH STANOWIĄCEJ POMOC PAŃSTWA

2.1.   Przepisy ogólne

| 11. | Na obecnym etapie rozwoju rynku wewnętrznego pomoc państwa wykraczającą poza zakres decyzji 2012/21/UE można uznać za zgodną z art. 106 ust. 2 Traktatu, jeśli jest ona niezbędna do wykonywania danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym i nie wpływa na rozwój wymiany handlowej w stopniu sprzecznym z interesem Unii. W celu osiągnięcia tej równowagi muszą zostać spełnione warunki określone w sekcjach 2.2 do 2.10. |
| --- | --- |

11.

Na obecnym etapie rozwoju rynku wewnętrznego pomoc państwa wykraczającą poza zakres decyzji 2012/21/UE można uznać za zgodną z art. 106 ust. 2 Traktatu, jeśli jest ona niezbędna do wykonywania danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym i nie wpływa na rozwój wymiany handlowej w stopniu sprzecznym z interesem Unii. W celu osiągnięcia tej równowagi muszą zostać spełnione warunki określone w sekcjach 2.2 do 2.10.

2.2.   Usługa faktycznie świadczona w ogólnym interesie gospodarczym, o której mowa w art. 106 Traktatu

| 12. | Pomoc musi być przyznana na faktyczną i prawidłowo zdefiniowaną usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym, o której mowa w art. 106 ust. 2 Traktatu. |
| --- | --- |

12.

Pomoc musi być przyznana na faktyczną i prawidłowo zdefiniowaną usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym, o której mowa w art. 106 ust. 2 Traktatu.

| 13. | W komunikacie w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym Komisja przedstawiła wytyczne wyjaśniające wymogi dotyczące definicji usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. W szczególności państwa członkowskie nie mogą zobowiązań do świadczenia określonych usług publicznych wiązać z usługami, które są już świadczone lub mogą być skutecznie świadczone na warunkach takich jak cena, obiektywne cechy jakościowe, ciągłość i dostęp do danej usługi, zgodnych z interesem publicznym określonym przez państwo, przez przedsiębiorstwa działające na zwykłych warunkach rynkowych. Jeżeli chodzi o kwestię tego, czy jakaś usługa może być zapewniona w ramach rynku, ocena Komisji ogranicza się do sprawdzenia, czy definicja przyjęta przez państwo członkowskie nie jest obciążona oczywistym błędem, chyba że w przepisach prawa Unii przewidziano surowszą normę. |
| --- | --- |

13.

W komunikacie w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym Komisja przedstawiła wytyczne wyjaśniające wymogi dotyczące definicji usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. W szczególności państwa członkowskie nie mogą zobowiązań do świadczenia określonych usług publicznych wiązać z usługami, które są już świadczone lub mogą być skutecznie świadczone na warunkach takich jak cena, obiektywne cechy jakościowe, ciągłość i dostęp do danej usługi, zgodnych z interesem publicznym określonym przez państwo, przez przedsiębiorstwa działające na zwykłych warunkach rynkowych. Jeżeli chodzi o kwestię tego, czy jakaś usługa może być zapewniona w ramach rynku, ocena Komisji ogranicza się do sprawdzenia, czy definicja przyjęta przez państwo członkowskie nie jest obciążona oczywistym błędem, chyba że w przepisach prawa Unii przewidziano surowszą normę.

| 14. | Jeśli chodzi o zakres stosowania niniejszych zasad określonych w niniejszym komunikacie, państwa członkowskie powinny wykazać, że należycie rozważyły potrzeby w zakresie usług publicznych, przeprowadzając konsultacje społeczne lub wykorzystując inne stosowne instrumenty pozwalające uwzględnić interesy użytkowników i usługodawców. Nie ma to zastosowania, gdy jest oczywiste, że nowe konsultacje nie wniosą istotnej wartości dodanej do ostatnio przeprowadzonych konsultacji. |
| --- | --- |

14.

Jeśli chodzi o zakres stosowania niniejszych zasad określonych w niniejszym komunikacie, państwa członkowskie powinny wykazać, że należycie rozważyły potrzeby w zakresie usług publicznych, przeprowadzając konsultacje społeczne lub wykorzystując inne stosowne instrumenty pozwalające uwzględnić interesy użytkowników i usługodawców. Nie ma to zastosowania, gdy jest oczywiste, że nowe konsultacje nie wniosą istotnej wartości dodanej do ostatnio przeprowadzonych konsultacji.

2.3.   Potrzeba aktu powierzenia określającego zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych oraz metody obliczania rekompensaty

| 15. | Odpowiedzialność za wykonywanie UOIG musi być powierzona odnośnemu przedsiębiorstwu lub przedsiębiorstwom na mocy jednego lub większej liczby aktów, których formę mogą określić poszczególne państwa członkowskie. Pojęcie „państwo członkowskie” obejmuje władze centralne, regionalne i lokalne. |
| --- | --- |

15.

Odpowiedzialność za wykonywanie UOIG musi być powierzona odnośnemu przedsiębiorstwu lub przedsiębiorstwom na mocy jednego lub większej liczby aktów, których formę mogą określić poszczególne państwa członkowskie. Pojęcie „państwo członkowskie” obejmuje władze centralne, regionalne i lokalne.

| 16. | Akt lub akty musi (-szą) określać w szczególności:






  a) | treść i czas trwania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych; |
| --- | --- | --- |

16.

Akt lub akty musi (-szą) określać w szczególności:

a)

treść i czas trwania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych;

| b) | przedsiębiorstwo i w stosownych przypadkach odnośne terytorium; |
| --- | --- |

b)

przedsiębiorstwo i w stosownych przypadkach odnośne terytorium;

| c) | charakter wszelkich praw wyłącznych lub specjalnych przyznanych przedsiębiorstwu przez organ powierzający świadczenie usługi; |
| --- | --- |

c)

charakter wszelkich praw wyłącznych lub specjalnych przyznanych przedsiębiorstwu przez organ powierzający świadczenie usługi;

| d) | opis mechanizmu rekompensaty oraz parametrów służących do obliczania, monitorowania i przeglądu kwot rekompensaty, oraz |
| --- | --- |

d)

opis mechanizmu rekompensaty oraz parametrów służących do obliczania, monitorowania i przeglądu kwot rekompensaty, oraz

| e) | ustalenia dotyczące unikania i odzyskiwania nadwyżek rekompensat. |
| --- | --- |

e)

ustalenia dotyczące unikania i odzyskiwania nadwyżek rekompensat.

2.4.   Czas trwania okresu powierzenia

| 17. | Czas trwania okresu powierzenia powinien być uzasadniony obiektywnymi kryteriami, np. potrzebą zamortyzowania niepodlegających przekazaniu środków trwałych. Zasadniczo okres powierzenia nie powinien przekraczać okresu koniecznego do amortyzacji najbardziej istotnych aktywów niezbędnych do oferowania danej UOIG. |
| --- | --- |

17.

Czas trwania okresu powierzenia powinien być uzasadniony obiektywnymi kryteriami, np. potrzebą zamortyzowania niepodlegających przekazaniu środków trwałych. Zasadniczo okres powierzenia nie powinien przekraczać okresu koniecznego do amortyzacji najbardziej istotnych aktywów niezbędnych do oferowania danej UOIG.

2.5.   Zgodność z dyrektywą 2006/111/WE

| 18. | Pomoc zostanie uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 Traktatu, jedynie jeśli przedsiębiorstwo przestrzega, w stosownych przypadkach, przepisów dyrektywy Komisji 2006/111/WE (11). Pomoc niezgodna z tą dyrektywą jest uznawana za wywierającą wpływ na rozwój wymiany handlowej w stopniu sprzecznym z interesem Unii w rozumieniu art. 106 ust. 2 Traktatu. |
| --- | --- |

18.

Pomoc zostanie uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 Traktatu, jedynie jeśli przedsiębiorstwo przestrzega, w stosownych przypadkach, przepisów dyrektywy Komisji 2006/111/WE (11). Pomoc niezgodna z tą dyrektywą jest uznawana za wywierającą wpływ na rozwój wymiany handlowej w stopniu sprzecznym z interesem Unii w rozumieniu art. 106 ust. 2 Traktatu.

2.6.   Zgodność z przepisami Unii dotyczącymi zamówień publicznych

| 19. | Pomoc zostanie uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 Traktatu, jedynie jeśli właściwy organ przy powierzaniu świadczenia usługi odnośnemu przedsiębiorstwu przestrzegał lub zobowiązał się przestrzegać odpowiednich unijnych przepisów w dziedzinie zamówień publicznych. Dotyczy to wymogów przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji, wynikających bezpośrednio z Traktatu oraz – w stosownych przypadkach – z prawa wtórnego Unii. Pomoc niezgodna z tymi przepisami i wymogami jest uznawana za wywierającą wpływ na rozwój wymiany handlowej w stopniu sprzecznym z interesem Unii w rozumieniu art. 106 ust. 2 Traktatu. |
| --- | --- |

19.

Pomoc zostanie uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 Traktatu, jedynie jeśli właściwy organ przy powierzaniu świadczenia usługi odnośnemu przedsiębiorstwu przestrzegał lub zobowiązał się przestrzegać odpowiednich unijnych przepisów w dziedzinie zamówień publicznych. Dotyczy to wymogów przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji, wynikających bezpośrednio z Traktatu oraz – w stosownych przypadkach – z prawa wtórnego Unii. Pomoc niezgodna z tymi przepisami i wymogami jest uznawana za wywierającą wpływ na rozwój wymiany handlowej w stopniu sprzecznym z interesem Unii w rozumieniu art. 106 ust. 2 Traktatu.

2.7.   Brak dyskryminacji

| 20. | W przypadku gdy organ powierza wykonywanie takiej samej UOIG kilku przedsiębiorstwom, rekompensatę należy obliczać przy użyciu tej samej metody w stosunku do każdego przedsiębiorstwa. |
| --- | --- |

20.

W przypadku gdy organ powierza wykonywanie takiej samej UOIG kilku przedsiębiorstwom, rekompensatę należy obliczać przy użyciu tej samej metody w stosunku do każdego przedsiębiorstwa.

2.8.   Kwota rekompensaty

| 21. | Kwota rekompensaty nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów netto (12) wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych wraz z rozsądnym zyskiem. |
| --- | --- |

21.

Kwota rekompensaty nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów netto (12) wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych wraz z rozsądnym zyskiem.

| 22. | Kwotę rekompensaty można ustalić na podstawie oczekiwanych kosztów i przychodów, na podstawie rzeczywiście poniesionych kosztów i przychodów lub na podstawie kombinacji obu powyższych metod, w zależności od tego, jakie bodźce motywacyjne w zakresie wydajności dane państwo członkowskie chce zapewnić od samego początku, zgodnie z pkt 40 i 41. |
| --- | --- |

22.

Kwotę rekompensaty można ustalić na podstawie oczekiwanych kosztów i przychodów, na podstawie rzeczywiście poniesionych kosztów i przychodów lub na podstawie kombinacji obu powyższych metod, w zależności od tego, jakie bodźce motywacyjne w zakresie wydajności dane państwo członkowskie chce zapewnić od samego początku, zgodnie z pkt 40 i 41.

| 23. | Jeśli rekompensata jest oparta w całości lub w części na oczekiwanych kosztach i przychodach, muszą one być określone w akcie powierzenia. Mają one obowiązek opierać się na realistycznych i możliwych do zaobserwowania parametrach dotyczących otoczenia gospodarczego, w którym dostarczana jest odnośna UOIG. Mają one w stosownych przypadkach obowiązek opierać się na wiedzy fachowej sektorowych organów regulacyjnych lub innych podmiotów niezależnych od przedsiębiorstwa. Państwa członkowskie mają obowiązek wskazać źródła, na których oparte są te oczekiwania (13). Prognoza kosztów musi odzwierciedlać oczekiwania dotyczące wzrostu wydajności osiąganej przez usługodawcę oferującego daną UOIG w okresie powierzenia. |
| --- | --- |

23.

Jeśli rekompensata jest oparta w całości lub w części na oczekiwanych kosztach i przychodach, muszą one być określone w akcie powierzenia. Mają one obowiązek opierać się na realistycznych i możliwych do zaobserwowania parametrach dotyczących otoczenia gospodarczego, w którym dostarczana jest odnośna UOIG. Mają one w stosownych przypadkach obowiązek opierać się na wiedzy fachowej sektorowych organów regulacyjnych lub innych podmiotów niezależnych od przedsiębiorstwa. Państwa członkowskie mają obowiązek wskazać źródła, na których oparte są te oczekiwania (13). Prognoza kosztów musi odzwierciedlać oczekiwania dotyczące wzrostu wydajności osiąganej przez usługodawcę oferującego daną UOIG w okresie powierzenia.

Koszt netto niezbędny do wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych

| 24. | Koszt netto niezbędny lub oczekiwany jako niezbędny do wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych należy obliczać z zastosowaniem metody nieponiesionych kosztów netto, gdy jest to wymagane przepisami unijnymi lub krajowymi oraz w miarę możliwości w innych przypadkach. |
| --- | --- |

24.

Koszt netto niezbędny lub oczekiwany jako niezbędny do wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych należy obliczać z zastosowaniem metody nieponiesionych kosztów netto, gdy jest to wymagane przepisami unijnymi lub krajowymi oraz w miarę możliwości w innych przypadkach.

Metoda nieponiesionych kosztów netto

| 25. | Zgodnie z metodą nieponiesionych kosztów netto koszty netto niezbędne lub oczekiwane jako niezbędne do wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych są obliczane jako różnica między kosztami netto usługodawcy działającego w ramach zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych a kosztami netto lub zyskiem tego samego usługodawcy działającego bez tych zobowiązań. Należy zwrócić należytą uwagę na prawidłowe oszacowanie kosztów, których zgodnie z oczekiwaniami usługodawca uniknąłby i przychodów, których zgodnie z oczekiwaniami usługodawca nie otrzymałby w przypadku braku zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych. Obliczenie kosztów netto powinno obejmować ocenę korzyści czerpanych przez podmiot wykonujący daną UOIG, w tym, na ile to możliwe, korzyści niematerialnych. |
| --- | --- |

25.

Zgodnie z metodą nieponiesionych kosztów netto koszty netto niezbędne lub oczekiwane jako niezbędne do wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych są obliczane jako różnica między kosztami netto usługodawcy działającego w ramach zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych a kosztami netto lub zyskiem tego samego usługodawcy działającego bez tych zobowiązań. Należy zwrócić należytą uwagę na prawidłowe oszacowanie kosztów, których zgodnie z oczekiwaniami usługodawca uniknąłby i przychodów, których zgodnie z oczekiwaniami usługodawca nie otrzymałby w przypadku braku zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych. Obliczenie kosztów netto powinno obejmować ocenę korzyści czerpanych przez podmiot wykonujący daną UOIG, w tym, na ile to możliwe, korzyści niematerialnych.

| 26. | Załącznik IV do dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (14) oraz załącznik 1 do dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (15) zawierają bardziej szczegółowe wytyczne na temat stosowania metody nieponiesionych kosztów netto. |
| --- | --- |

26.

Załącznik IV do dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (14) oraz załącznik 1 do dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (15) zawierają bardziej szczegółowe wytyczne na temat stosowania metody nieponiesionych kosztów netto.

| 27. | Komisja uznaje metodę nieponiesionych kosztów netto za najdokładniejszą metodę ustalania kosztów wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, jednak mogą występować przypadki, kiedy zastosowanie tej metody nie jest wykonalne lub stosowne. W takich należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może zaakceptować alternatywne metody obliczania kosztu netto wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu usług publicznych, takie jak metoda oparta na podziale kosztów. |
| --- | --- |

27.

Komisja uznaje metodę nieponiesionych kosztów netto za najdokładniejszą metodę ustalania kosztów wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, jednak mogą występować przypadki, kiedy zastosowanie tej metody nie jest wykonalne lub stosowne. W takich należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może zaakceptować alternatywne metody obliczania kosztu netto wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu usług publicznych, takie jak metoda oparta na podziale kosztów.

Metoda oparta na podziale kosztów

| 28. | Zgodnie z metodą podziału kosztów koszty netto niezbędne do wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych można obliczyć jako różnicę między kosztami i przychodami dla wyznaczonego usługodawcy wywiązującego się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, wymienionymi i oszacowanymi w akcie powierzenia. |
| --- | --- |

28.

Zgodnie z metodą podziału kosztów koszty netto niezbędne do wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych można obliczyć jako różnicę między kosztami i przychodami dla wyznaczonego usługodawcy wywiązującego się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, wymienionymi i oszacowanymi w akcie powierzenia.

| 29. | Koszty, które należy uwzględnić, obejmują całość kosztów niezbędnych w celu wykonywania UOIG. |
| --- | --- |

29.

Koszty, które należy uwzględnić, obejmują całość kosztów niezbędnych w celu wykonywania UOIG.

| 30. | Jeśli działalność odnośnego przedsiębiorstwa ogranicza się do świadczenia UOIG, można uwzględnić wszystkie jego koszty. |
| --- | --- |

30.

Jeśli działalność odnośnego przedsiębiorstwa ogranicza się do świadczenia UOIG, można uwzględnić wszystkie jego koszty.

| 31. | Jeśli przedsiębiorstwo prowadzi również działalność wykraczającą poza zakres UOIG, uwzględniane koszty mogą obejmować wszystkie koszty bezpośrednie niezbędne do wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych oraz stosowny wkład na pokrycie części kosztów pośrednich wspólnych dla UOIG i dla pozostałej działalności. Koszty związane z wszelką działalnością wykraczającą poza zakres UOIG muszą obejmować wszystkie koszty bezpośrednie oraz stosowny wkład na pokrycie kosztów wspólnych. Przy określaniu stosownego wkładu na pokrycie kosztów wspólnych za punkt odniesienia można przyjąć ceny rynkowe za korzystanie z zasobów, o ile takie informacje są dostępne (16). W przypadku braku informacji o takich cenach rynkowych stosowny wkład na pokrycie kosztów wspólnych można określić poprzez odniesienie do poziomu rozsądnego zysku (17), jakiego można się spodziewać od przedsiębiorstwa z działalności wykraczającej poza zakres UOIG, lub też innymi metodami gdy okażą się bardziej odpowiednie. |
| --- | --- |

31.

Jeśli przedsiębiorstwo prowadzi również działalność wykraczającą poza zakres UOIG, uwzględniane koszty mogą obejmować wszystkie koszty bezpośrednie niezbędne do wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych oraz stosowny wkład na pokrycie części kosztów pośrednich wspólnych dla UOIG i dla pozostałej działalności. Koszty związane z wszelką działalnością wykraczającą poza zakres UOIG muszą obejmować wszystkie koszty bezpośrednie oraz stosowny wkład na pokrycie kosztów wspólnych. Przy określaniu stosownego wkładu na pokrycie kosztów wspólnych za punkt odniesienia można przyjąć ceny rynkowe za korzystanie z zasobów, o ile takie informacje są dostępne (16). W przypadku braku informacji o takich cenach rynkowych stosowny wkład na pokrycie kosztów wspólnych można określić poprzez odniesienie do poziomu rozsądnego zysku (17), jakiego można się spodziewać od przedsiębiorstwa z działalności wykraczającej poza zakres UOIG, lub też innymi metodami gdy okażą się bardziej odpowiednie.

Przychody

| 32. | Uwzględniane przychody muszą obejmować co najmniej wszystkie przychody osiągane z danej UOIG, wymienione w akcie powierzenia, a także nadmierne zyski wygenerowane z praw specjalnych lub wyłącznych, nawet jeśli są one powiązane z innymi rodzajami działalności, o których mowa w pkt 45, niezależnie od tego, czy te nadmierne zyski uznaje się za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu. |
| --- | --- |

32.

Uwzględniane przychody muszą obejmować co najmniej wszystkie przychody osiągane z danej UOIG, wymienione w akcie powierzenia, a także nadmierne zyski wygenerowane z praw specjalnych lub wyłącznych, nawet jeśli są one powiązane z innymi rodzajami działalności, o których mowa w pkt 45, niezależnie od tego, czy te nadmierne zyski uznaje się za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu.

Rozsądny zysk

| 33. | Rozsądny zysk należy rozumieć jako stopę zwrotu z kapitału (18), której zażądałoby typowe przedsiębiorstwo rozważające, czy podjąć się wykonywania danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym w całym okresie powierzenia, przy uwzględnieniu poziomu ryzyka. Poziom ryzyka zależy od odnośnego sektora, rodzaju usługi i charakterystyki mechanizmu rekompensaty. |
| --- | --- |

33.

Rozsądny zysk należy rozumieć jako stopę zwrotu z kapitału (18), której zażądałoby typowe przedsiębiorstwo rozważające, czy podjąć się wykonywania danej usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym w całym okresie powierzenia, przy uwzględnieniu poziomu ryzyka. Poziom ryzyka zależy od odnośnego sektora, rodzaju usługi i charakterystyki mechanizmu rekompensaty.

| 34. | W uzasadnionych przypadkach, aby ustalić, jaki powinien być rozsądny zysk, można zastosować inne wskaźniki poziomu zysku niż wskaźnik zwrotu z kapitału, takie jak: średnia stopa zwrotu z kapitału własnego (19) w okresie powierzenia, stopa zwrotu z zaangażowanego kapitału, stopa zwrotu z aktywów lub stopa zwrotu ze sprzedaży. |
| --- | --- |

34.

W uzasadnionych przypadkach, aby ustalić, jaki powinien być rozsądny zysk, można zastosować inne wskaźniki poziomu zysku niż wskaźnik zwrotu z kapitału, takie jak: średnia stopa zwrotu z kapitału własnego (19) w okresie powierzenia, stopa zwrotu z zaangażowanego kapitału, stopa zwrotu z aktywów lub stopa zwrotu ze sprzedaży.

| 35. | Niezależnie od wybranego wskaźnika, państwo członkowskie ma obowiązek dostarczyć Komisji dowody potwierdzające, że prognozowany zysk nie przekracza zysku, którego zażądałoby typowe przedsiębiorstwo rozważające, czy podjąć się wykonywania danej usługi, na przykład poprzez odniesienie do zysków osiąganych w przypadku podobnych rodzajów zamówień przyznanych w warunkach konkurencyjnych. |
| --- | --- |

35.

Niezależnie od wybranego wskaźnika, państwo członkowskie ma obowiązek dostarczyć Komisji dowody potwierdzające, że prognozowany zysk nie przekracza zysku, którego zażądałoby typowe przedsiębiorstwo rozważające, czy podjąć się wykonywania danej usługi, na przykład poprzez odniesienie do zysków osiąganych w przypadku podobnych rodzajów zamówień przyznanych w warunkach konkurencyjnych.

| 36. | Stopa zwrotu z kapitału, która nie przekracza odnośnej stopy swap (20) powiększonej o premię równą 100 punktów bazowych (21), jest uważana za rozsądną w każdym przypadku. Odnośna stopa swap jest stopą swap, której wymagalność i waluta odpowiadają okresowi powierzenia i walucie aktu powierzenia. |
| --- | --- |

36.

Stopa zwrotu z kapitału, która nie przekracza odnośnej stopy swap (20) powiększonej o premię równą 100 punktów bazowych (21), jest uważana za rozsądną w każdym przypadku. Odnośna stopa swap jest stopą swap, której wymagalność i waluta odpowiadają okresowi powierzenia i walucie aktu powierzenia.

| 37. | Jeśli wykonywanie danej UOIG jest związane z istotnym ryzykiem handlowym lub umownym, na przykład z powodu rekompensaty w formie stałej płatności ryczałtowej pokrywającej oczekiwane koszty netto i rozsądny zysk, a przedsiębiorstwo działa w otoczeniu konkurencyjnym, rozsądny zysk nie może przekraczać poziomu odpowiadającego stopie zwrotu z kapitału właściwej dla tego poziomu ryzyka. Stopa ta powinna być w stosownych przypadkach ustalona poprzez odniesienie do stopy zwrotu z kapitału osiąganej przy podobnych rodzajach zamówień na usługi publiczne udzielonych w warunkach konkurencyjnych (np. zamówień przyznanych w wyniku przetargu). Jeśli zastosowanie takiej metody nie jest możliwe, można również zastosować inne metody ustalania stopy zwrotu z kapitału, przedstawiając odpowiednie uzasadnienie (22). |
| --- | --- |

37.

Jeśli wykonywanie danej UOIG jest związane z istotnym ryzykiem handlowym lub umownym, na przykład z powodu rekompensaty w formie stałej płatności ryczałtowej pokrywającej oczekiwane koszty netto i rozsądny zysk, a przedsiębiorstwo działa w otoczeniu konkurencyjnym, rozsądny zysk nie może przekraczać poziomu odpowiadającego stopie zwrotu z kapitału właściwej dla tego poziomu ryzyka. Stopa ta powinna być w stosownych przypadkach ustalona poprzez odniesienie do stopy zwrotu z kapitału osiąganej przy podobnych rodzajach zamówień na usługi publiczne udzielonych w warunkach konkurencyjnych (np. zamówień przyznanych w wyniku przetargu). Jeśli zastosowanie takiej metody nie jest możliwe, można również zastosować inne metody ustalania stopy zwrotu z kapitału, przedstawiając odpowiednie uzasadnienie (22).

| 38. | Jeśli świadczenie UOIG nie jest związane z istotnym ryzykiem handlowym lub umownym, na przykład dlatego, że koszty netto poniesione przy okazji dostarczania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym zasadniczo rekompensuje się ex post w pełnej wysokości, rozsądny zysk nie może przekraczać poziomu odpowiadającego poziomowi określonemu w pkt 36. Taki mechanizm rekompensaty nie zapewnia podmiotowi świadczącemu usługę publiczną bodźców motywacyjnych w zakresie wydajności. Stąd jego zastosowanie jest ściśle ograniczone do przypadków, gdy państwa członkowskie są w stanie uzasadnić, że nie jest wykonalne lub stosowne uwzględnienie wydajności produkcji i zaprojektowanie zamówienia w sposób stwarzający bodźce do wzrostu wydajności. |
| --- | --- |

38.

Jeśli świadczenie UOIG nie jest związane z istotnym ryzykiem handlowym lub umownym, na przykład dlatego, że koszty netto poniesione przy okazji dostarczania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym zasadniczo rekompensuje się ex post w pełnej wysokości, rozsądny zysk nie może przekraczać poziomu odpowiadającego poziomowi określonemu w pkt 36. Taki mechanizm rekompensaty nie zapewnia podmiotowi świadczącemu usługę publiczną bodźców motywacyjnych w zakresie wydajności. Stąd jego zastosowanie jest ściśle ograniczone do przypadków, gdy państwa członkowskie są w stanie uzasadnić, że nie jest wykonalne lub stosowne uwzględnienie wydajności produkcji i zaprojektowanie zamówienia w sposób stwarzający bodźce do wzrostu wydajności.

Bodźce motywacyjne w zakresie wydajności

| 39. | Przy opracowywaniu metody obliczania rekompensaty państwa członkowskie muszą wprowadzić bodźce motywujące do wydajnego świadczenia wysokiej jakości UOIG, o ile nie są w stanie należycie uzasadnić, że nie jest to wykonalne lub stosowne. |
| --- | --- |

39.

Przy opracowywaniu metody obliczania rekompensaty państwa członkowskie muszą wprowadzić bodźce motywujące do wydajnego świadczenia wysokiej jakości UOIG, o ile nie są w stanie należycie uzasadnić, że nie jest to wykonalne lub stosowne.

| 40. | Bodźce motywacyjne w zakresie wydajności mogą mieć różną formę, tak aby były najlepiej dopasowane do specyfiki danego przypadku lub sektora. Na przykład państwa członkowskie mogą z góry zdefiniować stały poziom rekompensaty przewidującej i uwzględniającej wzrost wydajności, który zgodnie z oczekiwaniami przedsiębiorstwo powinno osiągnąć w okresie powierzenia. |
| --- | --- |

40.

Bodźce motywacyjne w zakresie wydajności mogą mieć różną formę, tak aby były najlepiej dopasowane do specyfiki danego przypadku lub sektora. Na przykład państwa członkowskie mogą z góry zdefiniować stały poziom rekompensaty przewidującej i uwzględniającej wzrost wydajności, który zgodnie z oczekiwaniami przedsiębiorstwo powinno osiągnąć w okresie powierzenia.

| 41. | Alternatywnie państwa członkowskie mogą zdefiniować w akcie powierzenia wartości docelowe wzrostu wydajności, tak aby poziom rekompensaty był uzależniony od tego, w jakim stopniu osiągnięto te wartości docelowe. Jeśli przedsiębiorstwo nie osiąga tych celów, rekompensata powinna zostać zmniejszona zgodnie z metodami obliczeń określonymi w akcie powierzenia. W odwrotnym przypadku, tzn. gdy przedsiębiorstwo przekracza cele, rekompensata powinna zostać zwiększona zgodnie z metodą określoną w akcie powierzenia. Wynagrodzenie za wzrost wydajności należy określić na poziomie umożliwiającym zrównoważony podział korzyści ze wzrostu wydajności między przedsiębiorstwem a państwem członkowskim lub użytkownikami. |
| --- | --- |

41.

Alternatywnie państwa członkowskie mogą zdefiniować w akcie powierzenia wartości docelowe wzrostu wydajności, tak aby poziom rekompensaty był uzależniony od tego, w jakim stopniu osiągnięto te wartości docelowe. Jeśli przedsiębiorstwo nie osiąga tych celów, rekompensata powinna zostać zmniejszona zgodnie z metodami obliczeń określonymi w akcie powierzenia. W odwrotnym przypadku, tzn. gdy przedsiębiorstwo przekracza cele, rekompensata powinna zostać zwiększona zgodnie z metodą określoną w akcie powierzenia. Wynagrodzenie za wzrost wydajności należy określić na poziomie umożliwiającym zrównoważony podział korzyści ze wzrostu wydajności między przedsiębiorstwem a państwem członkowskim lub użytkownikami.

| 42. | Wszelkie tego rodzaju mechanizmy stwarzające bodźce do wzrostu wydajności muszą być oparte na obiektywnych i wymiernych kryteriach określonych w akcie powierzenia i podlegających przejrzystej ocenie ex post przeprowadzanej przez podmiot niezależny od podmiotu wykonującego daną UOIG. |
| --- | --- |

42.

Wszelkie tego rodzaju mechanizmy stwarzające bodźce do wzrostu wydajności muszą być oparte na obiektywnych i wymiernych kryteriach określonych w akcie powierzenia i podlegających przejrzystej ocenie ex post przeprowadzanej przez podmiot niezależny od podmiotu wykonującego daną UOIG.

| 43. | Wzrost wydajności powinien zostać osiągnięty bez uszczerbku dla jakości świadczonej usługi i powinien spełniać standardy określone w przepisach unijnych. |
| --- | --- |

43.

Wzrost wydajności powinien zostać osiągnięty bez uszczerbku dla jakości świadczonej usługi i powinien spełniać standardy określone w przepisach unijnych.

Przepisy dotyczące przedsiębiorstw prowadzących również działalność wykraczającą poza zakres UOIG lub wykonujące kilka UOIG

| 44. | W przypadku gdy przedsiębiorstwo prowadzi zarówno działalność wchodzącą w zakres UOIG jak i działalność wykraczającą poza ten zakres, w wewnętrznych księgach rachunkowych przedsiębiorstwa należy wykazać osobno koszty i przychody związane z UOIG oraz koszty i przychody związane z innymi usługami zgodnie z zasadami określonymi w pkt 31. Jeżeli jednemu przedsiębiorstwu powierzono wykonywanie kilku UOIG, ponieważ różne są organy powierzające wykonywanie danej UOIG lub charakter danej UOIG, wewnętrzne księgi rachunkowe przedsiębiorstwa muszą umożliwiać sprawdzenie, czy nie wystąpiła nadwyżka rekompensaty na poziomie poszczególnych usług. |
| --- | --- |

44.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo prowadzi zarówno działalność wchodzącą w zakres UOIG jak i działalność wykraczającą poza ten zakres, w wewnętrznych księgach rachunkowych przedsiębiorstwa należy wykazać osobno koszty i przychody związane z UOIG oraz koszty i przychody związane z innymi usługami zgodnie z zasadami określonymi w pkt 31. Jeżeli jednemu przedsiębiorstwu powierzono wykonywanie kilku UOIG, ponieważ różne są organy powierzające wykonywanie danej UOIG lub charakter danej UOIG, wewnętrzne księgi rachunkowe przedsiębiorstwa muszą umożliwiać sprawdzenie, czy nie wystąpiła nadwyżka rekompensaty na poziomie poszczególnych usług.

| 45. | Jeśli dane przedsiębiorstwo posiada specjalne lub wyłączne prawa związane z inną działalnością niż UOIG, na którą przyznano pomoc, która to działalność przynosi zyski wyższe niż rozsądny zysk, lub jeśli państwo przyznało mu inne korzyści, należy to uwzględnić – niezależnie od klasyfikacji tych korzyści do celów art. 107 ust. 1 Traktatu – i doliczyć do przychodów przedsiębiorstwa. Rozsądny zysk z działalności, do której wykonywania przedsiębiorstwo posiada specjalne lub wyłączne prawa, należy szacować z wyprzedzeniem (ex ante) w świetle ryzyka ponoszonego przez dane przedsiębiorstwo lub braku takiego ryzyka. Szacunek ten musi uwzględniać bodźce motywujące do poprawy wydajności wprowadzone przez państwo członkowskie w odniesieniu do świadczenia danych usług. |
| --- | --- |

45.

Jeśli dane przedsiębiorstwo posiada specjalne lub wyłączne prawa związane z inną działalnością niż UOIG, na którą przyznano pomoc, która to działalność przynosi zyski wyższe niż rozsądny zysk, lub jeśli państwo przyznało mu inne korzyści, należy to uwzględnić – niezależnie od klasyfikacji tych korzyści do celów art. 107 ust. 1 Traktatu – i doliczyć do przychodów przedsiębiorstwa. Rozsądny zysk z działalności, do której wykonywania przedsiębiorstwo posiada specjalne lub wyłączne prawa, należy szacować z wyprzedzeniem (ex ante) w świetle ryzyka ponoszonego przez dane przedsiębiorstwo lub braku takiego ryzyka. Szacunek ten musi uwzględniać bodźce motywujące do poprawy wydajności wprowadzone przez państwo członkowskie w odniesieniu do świadczenia danych usług.

| 46. | Państwo członkowskie może postanowić, że zyski pochodzące z innych rodzajów działalności wykraczających poza zakres danej UOIG, w szczególności tych rodzajów działalności, które uzależnione są od infrastruktury niezbędnej do oferowania danej UOIG, muszą być przypisane w całości lub w części do finansowania danej UOIG. |
| --- | --- |

46.

Państwo członkowskie może postanowić, że zyski pochodzące z innych rodzajów działalności wykraczających poza zakres danej UOIG, w szczególności tych rodzajów działalności, które uzależnione są od infrastruktury niezbędnej do oferowania danej UOIG, muszą być przypisane w całości lub w części do finansowania danej UOIG.

Nadwyżka rekompensaty

| 47. | Nadwyżkę rekompensaty należy rozumieć jako rekompensatę otrzymywaną przez odnośne przedsiębiorstwo podczas całego okresu obowiązywania umowy, przekraczającą kwotę pomocy zdefiniowaną w pkt 21. Jak określono w pkt 39–42, nadwyżka wynikająca z wyższego niż oczekiwano wzrostu wydajności może zostać zatrzymana przez przedsiębiorstwo jako dodatkowy rozsądny zysk, jak określono w akcie powierzenia (23). |
| --- | --- |

47.

Nadwyżkę rekompensaty należy rozumieć jako rekompensatę otrzymywaną przez odnośne przedsiębiorstwo podczas całego okresu obowiązywania umowy, przekraczającą kwotę pomocy zdefiniowaną w pkt 21. Jak określono w pkt 39–42, nadwyżka wynikająca z wyższego niż oczekiwano wzrostu wydajności może zostać zatrzymana przez przedsiębiorstwo jako dodatkowy rozsądny zysk, jak określono w akcie powierzenia (23).

| 48. | Ponieważ nadwyżka rekompensaty nie jest niezbędna do wykonywania UOIG, stanowi ona pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym. |
| --- | --- |

48.

Ponieważ nadwyżka rekompensaty nie jest niezbędna do wykonywania UOIG, stanowi ona pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym.

| 49. | Państwa członkowskie mają obowiązek dopilnować, by rekompensata przyznana na wykonywanie UOIG była zgodna z wymogami określonymi w niniejszym komunikacie, a szczególnie by przedsiębiorstwa nie otrzymywały rekompensaty przekraczającej kwotę określoną zgodnie z wymogami w niniejszej sekcji. Mają one obowiązek przekazać stosowne dokumenty na żądanie Komisji. Są one zobowiązane przeprowadzać regularne kontrole lub zadbać o przeprowadzanie takich kontroli pod koniec okresu powierzenia, a w każdym razie co najmniej co trzy lata. W przypadku pomocy przyznanej w inny sposób niż w drodze procedury udzielania zamówień publicznych z ogłoszeniem (24), kontrole powinno się zasadniczo przeprowadzać co najmniej co dwa lata. |
| --- | --- |

49.

Państwa członkowskie mają obowiązek dopilnować, by rekompensata przyznana na wykonywanie UOIG była zgodna z wymogami określonymi w niniejszym komunikacie, a szczególnie by przedsiębiorstwa nie otrzymywały rekompensaty przekraczającej kwotę określoną zgodnie z wymogami w niniejszej sekcji. Mają one obowiązek przekazać stosowne dokumenty na żądanie Komisji. Są one zobowiązane przeprowadzać regularne kontrole lub zadbać o przeprowadzanie takich kontroli pod koniec okresu powierzenia, a w każdym razie co najmniej co trzy lata. W przypadku pomocy przyznanej w inny sposób niż w drodze procedury udzielania zamówień publicznych z ogłoszeniem (24), kontrole powinno się zasadniczo przeprowadzać co najmniej co dwa lata.

| 50. | Jeśli państwo członkowskie z góry określiło stały poziom rekompensaty, który w wystarczającym stopniu przewiduje i uwzględnia wzrost wydajności, jakiego – na podstawie prawidłowej alokacji kosztów i przychodów oraz uzasadnionych oczekiwań opisanych w niniejszej sekcji – można oczekiwać od podmiotu świadczącego usługi publiczne w okresie powierzenia, kontrolę pod kątem nadwyżki rekompensaty ogranicza się zasadniczo do sprawdzenia, czy poziom zysku, do którego usługodawca jest uprawniony zgodnie z aktem powierzenia, jest rzeczywiście rozsądny z perspektywy ex ante. |
| --- | --- |

50.

Jeśli państwo członkowskie z góry określiło stały poziom rekompensaty, który w wystarczającym stopniu przewiduje i uwzględnia wzrost wydajności, jakiego – na podstawie prawidłowej alokacji kosztów i przychodów oraz uzasadnionych oczekiwań opisanych w niniejszej sekcji – można oczekiwać od podmiotu świadczącego usługi publiczne w okresie powierzenia, kontrolę pod kątem nadwyżki rekompensaty ogranicza się zasadniczo do sprawdzenia, czy poziom zysku, do którego usługodawca jest uprawniony zgodnie z aktem powierzenia, jest rzeczywiście rozsądny z perspektywy ex ante.

2.9.   Dodatkowe wymogi, które mogą być niezbędne, aby nie nastąpił wpływ na rozwój wymiany handlowej w stopniu sprzecznym z interesem Unii

| 51. | Wymogi określone w pkt od 2.1 do 2.8 są zasadniczo wystarczające do zagwarantowania, by pomoc nie zakłócała konkurencji w sposób niezgodny z interesem Unii. |
| --- | --- |

51.

Wymogi określone w pkt od 2.1 do 2.8 są zasadniczo wystarczające do zagwarantowania, by pomoc nie zakłócała konkurencji w sposób niezgodny z interesem Unii.

| 52. | Można sobie jednak wyobrazić, że w pewnych wyjątkowych okolicznościach poważniejsze zakłócenia konkurencji na rynku wewnętrznym mogą pozostać kwestią nierozwiązaną, a pomoc mogłaby wywierać wpływ na wymianę handlową w stopniu sprzecznym z interesem Unii. |
| --- | --- |

52.

Można sobie jednak wyobrazić, że w pewnych wyjątkowych okolicznościach poważniejsze zakłócenia konkurencji na rynku wewnętrznym mogą pozostać kwestią nierozwiązaną, a pomoc mogłaby wywierać wpływ na wymianę handlową w stopniu sprzecznym z interesem Unii.

| 53. | W takim przypadku Komisja zbada, czy zakłócenia te można złagodzić poprzez ustanowienie warunków lub zażądanie przyjęcia zobowiązań przez państwa członkowskie. |
| --- | --- |

53.

W takim przypadku Komisja zbada, czy zakłócenia te można złagodzić poprzez ustanowienie warunków lub zażądanie przyjęcia zobowiązań przez państwa członkowskie.

| 54. | Przewiduje się, że poważniejsze zakłócenia konkurencji, które są sprzeczne z interesem Unii, wystąpią jedynie w wyjątkowych okolicznościach. Komisja ograniczy swoją uwagę do tych zakłóceń, gdy pomoc będzie wywierać znaczący niekorzystny wpływ na inne państwa członkowskie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, ponieważ np. będą pozbawiać przedsiębiorstwa w sektorach gospodarki o istotnym znaczeniu możliwości osiągnięcie skali działalności niezbędnej do uzyskania wydajności w prowadzonej działalności. |
| --- | --- |

54.

Przewiduje się, że poważniejsze zakłócenia konkurencji, które są sprzeczne z interesem Unii, wystąpią jedynie w wyjątkowych okolicznościach. Komisja ograniczy swoją uwagę do tych zakłóceń, gdy pomoc będzie wywierać znaczący niekorzystny wpływ na inne państwa członkowskie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, ponieważ np. będą pozbawiać przedsiębiorstwa w sektorach gospodarki o istotnym znaczeniu możliwości osiągnięcie skali działalności niezbędnej do uzyskania wydajności w prowadzonej działalności.

| 55. | Takie zakłócenia mogą wystąpić na przykład wówczas, gdy okresu powierzenia nie można uzasadnić obiektywnymi kryteriami (takimi jak np. konieczność amortyzacji aktywów trwałych niepodlegających przeniesieniu) lub gdy w akcie powierzenia łączy się grupę zadań (zazwyczaj ujętych w odrębnych aktach powierzenia bez żadnej utraty korzyści społecznych i żadnych dodatkowych kosztów pod względem wydajności i efektywności świadczenia usług). W takim przypadku Komisja zbadałaby, czy taką samą usługę publiczną można świadczyć w sposób, który powoduje mniejsze zakłócenia, np. na postawie aktu powierzenia o bardziej ograniczonym okresie obowiązywania lub zakresie lub odrębnych aktów powierzenia. |
| --- | --- |

55.

Takie zakłócenia mogą wystąpić na przykład wówczas, gdy okresu powierzenia nie można uzasadnić obiektywnymi kryteriami (takimi jak np. konieczność amortyzacji aktywów trwałych niepodlegających przeniesieniu) lub gdy w akcie powierzenia łączy się grupę zadań (zazwyczaj ujętych w odrębnych aktach powierzenia bez żadnej utraty korzyści społecznych i żadnych dodatkowych kosztów pod względem wydajności i efektywności świadczenia usług). W takim przypadku Komisja zbadałaby, czy taką samą usługę publiczną można świadczyć w sposób, który powoduje mniejsze zakłócenia, np. na postawie aktu powierzenia o bardziej ograniczonym okresie obowiązywania lub zakresie lub odrębnych aktów powierzenia.

| 56. | Inna sytuacja, w której konieczna może być bardziej szczegółowa ocena, występuje wówczas, gdy państwo członkowskie powierza podmiotowi świadczącemu usługę publiczną, bez zastosowania konkurencyjnej procedury wyboru, zadanie świadczenia UOIG na rynku, na którym nie obowiązują zastrzeżenia, w przypadku gdy bardzo podobne usługi są już świadczone lub gdy można się spodziewać, że będą one świadczone w niedalekiej przyszłości w razie braku UOIG. Te niekorzystne skutki dla rozwoju wymiany handlowej mogą przybrać większe rozmiary, gdy UOIG ma być oferowana po stawce poniżej kosztów jakiegokolwiek faktycznego lub potencjalnego usługodawcy, tak że powoduje zamknięcie dostępu do rynku. Komisja, przy pełnym poszanowaniu szerokiego marginesu swobody, jaka przysługuje państwom członkowskim przy definiowaniu UOIG, może w związku z tym zażądać zmian, np. w przydziale pomocy, jeżeli będzie mogła w sposób wiarygodny wykazać, że ta sama UOIG mogłaby być świadczona na równoważnych warunkach dla użytkowników, w sposób, który wywołałby mniejsze zakłócenia, i przy niższym koszcie dla państwa. |
| --- | --- |

56.

Inna sytuacja, w której konieczna może być bardziej szczegółowa ocena, występuje wówczas, gdy państwo członkowskie powierza podmiotowi świadczącemu usługę publiczną, bez zastosowania konkurencyjnej procedury wyboru, zadanie świadczenia UOIG na rynku, na którym nie obowiązują zastrzeżenia, w przypadku gdy bardzo podobne usługi są już świadczone lub gdy można się spodziewać, że będą one świadczone w niedalekiej przyszłości w razie braku UOIG. Te niekorzystne skutki dla rozwoju wymiany handlowej mogą przybrać większe rozmiary, gdy UOIG ma być oferowana po stawce poniżej kosztów jakiegokolwiek faktycznego lub potencjalnego usługodawcy, tak że powoduje zamknięcie dostępu do rynku. Komisja, przy pełnym poszanowaniu szerokiego marginesu swobody, jaka przysługuje państwom członkowskim przy definiowaniu UOIG, może w związku z tym zażądać zmian, np. w przydziale pomocy, jeżeli będzie mogła w sposób wiarygodny wykazać, że ta sama UOIG mogłaby być świadczona na równoważnych warunkach dla użytkowników, w sposób, który wywołałby mniejsze zakłócenia, i przy niższym koszcie dla państwa.

| 57. | Bardziej szczegółowa ocena jest także uzasadniona w przypadku, gdy powierzenie obowiązku świadczenia usługi wiąże się z przyznaniem specjalnych lub wyłącznych praw, które poważnie ograniczają konkurencję na rynku wewnętrznym w zakresie sprzecznym z interesem Unii. Wprawdzie podstawowym narzędziem do przeanalizowania takiego przypadku pozostaje art. 106 ust. 1 Traktatu, ale pomocy państwa nie można uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym, jeżeli wyłączne prawo przewiduje korzyści, których nie można prawidłowo ocenić, określić ilościowo lub przeanalizować zgodnie z metodami obliczania kosztów netto UOIG opisanymi w sekcji 2.8. |
| --- | --- |

57.

Bardziej szczegółowa ocena jest także uzasadniona w przypadku, gdy powierzenie obowiązku świadczenia usługi wiąże się z przyznaniem specjalnych lub wyłącznych praw, które poważnie ograniczają konkurencję na rynku wewnętrznym w zakresie sprzecznym z interesem Unii. Wprawdzie podstawowym narzędziem do przeanalizowania takiego przypadku pozostaje art. 106 ust. 1 Traktatu, ale pomocy państwa nie można uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym, jeżeli wyłączne prawo przewiduje korzyści, których nie można prawidłowo ocenić, określić ilościowo lub przeanalizować zgodnie z metodami obliczania kosztów netto UOIG opisanymi w sekcji 2.8.

| 58. | Komisja będzie także zwracać uwagę na sytuacje, w których pomoc umożliwia przedsiębiorstwu sfinansowanie utworzenia lub wykorzystania infrastruktury, która nie jest możliwa do powielenia i umożliwia mu zamknięcie dostępu do rynku, na którym świadczona jest UOIG, lub na powiązanych rynkach właściwych. Jeżeli ma to miejsce, właściwe może być postawienie wymogu, by konkurenci otrzymali uczciwy i niedyskryminacyjny dostęp do tej infrastruktury na odpowiednich warunkach. |
| --- | --- |

58.

Komisja będzie także zwracać uwagę na sytuacje, w których pomoc umożliwia przedsiębiorstwu sfinansowanie utworzenia lub wykorzystania infrastruktury, która nie jest możliwa do powielenia i umożliwia mu zamknięcie dostępu do rynku, na którym świadczona jest UOIG, lub na powiązanych rynkach właściwych. Jeżeli ma to miejsce, właściwe może być postawienie wymogu, by konkurenci otrzymali uczciwy i niedyskryminacyjny dostęp do tej infrastruktury na odpowiednich warunkach.

| 59. | Jeżeli wynikiem powierzenia wykonywania danej usługi są zakłócenia konkurencji utrudniające skuteczne wykonywanie lub egzekwowanie prawa Unii mającego zabezpieczać prawidłowe funkcjonowanie runku wewnętrznego, Komisja zbada, czy dana usługa publiczna mogłaby być świadczona w taki sposób, który wywoływałby mniejsze zakłócenia. np. poprzez wdrożenie w pełni sektorowych przepisów unijnych. |
| --- | --- |

59.

Jeżeli wynikiem powierzenia wykonywania danej usługi są zakłócenia konkurencji utrudniające skuteczne wykonywanie lub egzekwowanie prawa Unii mającego zabezpieczać prawidłowe funkcjonowanie runku wewnętrznego, Komisja zbada, czy dana usługa publiczna mogłaby być świadczona w taki sposób, który wywoływałby mniejsze zakłócenia. np. poprzez wdrożenie w pełni sektorowych przepisów unijnych.

2.10.   Przejrzystość

| 60. | W odniesieniu do każdej rekompensaty z tytułu UOIG wchodzącej w zakres niniejszego komunikatu odnośne państwo członkowskie musi opublikować w Internecie lub w inny właściwy sposób następujące informacje:






  a) | wyniki konsultacji społecznych lub wykorzystania innych stosownych instrumentów, o których mowa w pkt 14; |
| --- | --- | --- |

60.

W odniesieniu do każdej rekompensaty z tytułu UOIG wchodzącej w zakres niniejszego komunikatu odnośne państwo członkowskie musi opublikować w Internecie lub w inny właściwy sposób następujące informacje:

a)

wyniki konsultacji społecznych lub wykorzystania innych stosownych instrumentów, o których mowa w pkt 14;

| b) | treść i czas trwania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych; |
| --- | --- |

b)

treść i czas trwania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych;

| c) | przedsiębiorstwo i w stosownych przypadkach odnośne terytorium; |
| --- | --- |

c)

przedsiębiorstwo i w stosownych przypadkach odnośne terytorium;

| d) | kwoty pomocy przyznanej przedsiębiorstwu w ujęciu rocznym. |
| --- | --- |

d)

kwoty pomocy przyznanej przedsiębiorstwu w ujęciu rocznym.

2.11.   Pomoc, która spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1 decyzji 2012/21/UE

| 61. | Zasady określone w pkt 14, 19, 20, 24, 39, 51–59 i pkt 60 lit. a) nie mają zastosowania do pomocy spełniającej warunki określone w art. 2 ust. 1 decyzji 2012/21/UE. |
| --- | --- |

61.

Zasady określone w pkt 14, 19, 20, 24, 39, 51–59 i pkt 60 lit. a) nie mają zastosowania do pomocy spełniającej warunki określone w art. 2 ust. 1 decyzji 2012/21/UE.

3.   SPRAWOZDAWCZOŚĆ I OCENA

| 62. | Państwa członkowskie składają Komisji co dwa lata sprawozdanie na temat przestrzegania zapisów niniejszego komunikatu. Sprawozdania muszą dawać ogólny przegląd sytuacji w zakresie stosowania niniejszego komunikatu wobec różnych sektorów, w których działają podmioty wykonujące usługi, w tym zawierać:






  a) | opis stosowania zasad określonych w niniejszym komunikacie do usług wchodzących w zakres jego stosowania, w tym działań wykonywanych wewnętrznie; |
| --- | --- | --- |

62.

Państwa członkowskie składają Komisji co dwa lata sprawozdanie na temat przestrzegania zapisów niniejszego komunikatu. Sprawozdania muszą dawać ogólny przegląd sytuacji w zakresie stosowania niniejszego komunikatu wobec różnych sektorów, w których działają podmioty wykonujące usługi, w tym zawierać:

a)

opis stosowania zasad określonych w niniejszym komunikacie do usług wchodzących w zakres jego stosowania, w tym działań wykonywanych wewnętrznie;

| b) | łączną kwotę pomocy przyznanej przedsiębiorstwom objętym zakresem stosowania niniejszego komunikatu, wraz z rozbiciem na sektory gospodarki, w których działają beneficjenci; |
| --- | --- |

b)

łączną kwotę pomocy przyznanej przedsiębiorstwom objętym zakresem stosowania niniejszego komunikatu, wraz z rozbiciem na sektory gospodarki, w których działają beneficjenci;

| c) | wzmiankę o tym, czy w przypadku danego rodzaju usługi stosowanie zasad określonych w niniejszym komunikacie było źródłem trudności lub skarg osób trzecich; oraz |
| --- | --- |

c)

wzmiankę o tym, czy w przypadku danego rodzaju usługi stosowanie zasad określonych w niniejszym komunikacie było źródłem trudności lub skarg osób trzecich; oraz

| d) | wszelkie inne informacje dotyczące stosowania zasad określonych w niniejszym komunikacie, których wymaga Komisja i które zostaną określone w stosownym czasie przed terminem przedłożenia sprawozdania. |
| --- | --- |

d)

wszelkie inne informacje dotyczące stosowania zasad określonych w niniejszym komunikacie, których wymaga Komisja i które zostaną określone w stosownym czasie przed terminem przedłożenia sprawozdania.

Pierwsze sprawozdanie należy przedłożyć do dnia 30 czerwca 2014 r.

| 63. | Ponadto, zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (25) (obecnie art. 108 Traktatu) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (26), państwa członkowskie mają obowiązek przedkładać Komisji sprawozdania roczne na temat pomocy przyznanej w następstwie decyzji Komisji wydanych na podstawie niniejszego komunikatu. |
| --- | --- |

63.

Ponadto, zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (25) (obecnie art. 108 Traktatu) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (26), państwa członkowskie mają obowiązek przedkładać Komisji sprawozdania roczne na temat pomocy przyznanej w następstwie decyzji Komisji wydanych na podstawie niniejszego komunikatu.

| 64. | Sprawozdania będą publikowane na stronie internetowej Komisji. |
| --- | --- |

64.

Sprawozdania będą publikowane na stronie internetowej Komisji.

| 65. | Komisja zamierza dokonać przeglądu niniejszego komunikatu do dnia 31 stycznia 2017 r. |
| --- | --- |

65.

Komisja zamierza dokonać przeglądu niniejszego komunikatu do dnia 31 stycznia 2017 r.

4.   WARUNKI I OBOWIĄZKI ZWIĄZANE Z DECYZJAMI KOMISJI

| 66. | Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 Komisja może do pozytywnej decyzji załączyć warunki, na jakich dana pomoc może zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym, a także może ustanowić obowiązki umożliwiające monitorowanie zgodności z decyzją. W dziedzinie UOIG warunki i obowiązki mogą być konieczne w szczególności w celu dopilnowania, by pomoc przyznana odnośnym przedsiębiorstwom nie prowadziła do nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji i wymiany handlowej na rynku wewnętrznym. Temu celowi mogą służyć sprawozdania okresowe i inne zobowiązania, zależnie od konkretnej sytuacji danej usługi w ogólnym interesie gospodarczym. |
| --- | --- |

66.

Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 Komisja może do pozytywnej decyzji załączyć warunki, na jakich dana pomoc może zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym, a także może ustanowić obowiązki umożliwiające monitorowanie zgodności z decyzją. W dziedzinie UOIG warunki i obowiązki mogą być konieczne w szczególności w celu dopilnowania, by pomoc przyznana odnośnym przedsiębiorstwom nie prowadziła do nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji i wymiany handlowej na rynku wewnętrznym. Temu celowi mogą służyć sprawozdania okresowe i inne zobowiązania, zależnie od konkretnej sytuacji danej usługi w ogólnym interesie gospodarczym.

5.   STOSOWANIE

| 67. | Komisja będzie stosować przepisy niniejszego komunikatu od dnia 31 stycznia 2012 r. |
| --- | --- |

67.

Komisja będzie stosować przepisy niniejszego komunikatu od dnia 31 stycznia 2012 r.

| 68. | Komisja będzie stosować zasady określone w niniejszym komunikacie do wszystkich zgłoszonych jej projektów pomocy i będzie podejmować decyzje w sprawie tych projektów zgodnie z tym zasadami, nawet jeśli projekty te zostały zgłoszone przed dniem 31 stycznia 2012 r. |
| --- | --- |

68.

Komisja będzie stosować zasady określone w niniejszym komunikacie do wszystkich zgłoszonych jej projektów pomocy i będzie podejmować decyzje w sprawie tych projektów zgodnie z tym zasadami, nawet jeśli projekty te zostały zgłoszone przed dniem 31 stycznia 2012 r.

| 69. | Komisja będzie stosować zasady określone w niniejszym komunikacie do pomocy niezgodnej z prawem, w sprawie której podejmie decyzję po dniu 31 stycznia 2012 r., nawet jeśli odnośna pomoc została przyznana przed tą datą. Jeśli jednak pomoc została przyznana przed dniem 31 stycznia 2012 r., zasady określone w pkt 14, 19, 20, 24, 39 i 60 nie mają zastosowania. |
| --- | --- |

69.

Komisja będzie stosować zasady określone w niniejszym komunikacie do pomocy niezgodnej z prawem, w sprawie której podejmie decyzję po dniu 31 stycznia 2012 r., nawet jeśli odnośna pomoc została przyznana przed tą datą. Jeśli jednak pomoc została przyznana przed dniem 31 stycznia 2012 r., zasady określone w pkt 14, 19, 20, 24, 39 i 60 nie mają zastosowania.

6.   STOSOWNE ŚRODKI

| 70. | Jako stosowne środki do celów stosowania art. 108 ust. 1 Traktatu Komisja proponuje, aby państwa członkowskie publikowały wykaz istniejących programów pomocy, które dotyczą rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych i wymagają dostosowania, tak by były zgodne z niniejszym komunikatem, do dnia 31 stycznia 2013 r., oraz aby dostosowały one te programy do niniejszego komunikatu do dnia 31 stycznia 2014 r. |
| --- | --- |

70.

Jako stosowne środki do celów stosowania art. 108 ust. 1 Traktatu Komisja proponuje, aby państwa członkowskie publikowały wykaz istniejących programów pomocy, które dotyczą rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych i wymagają dostosowania, tak by były zgodne z niniejszym komunikatem, do dnia 31 stycznia 2013 r., oraz aby dostosowały one te programy do niniejszego komunikatu do dnia 31 stycznia 2014 r.

| 71. | Państwa członkowskie powinny potwierdzić Komisji do dnia 29 lutego 2012 r., że zgadzają się na zaproponowane stosowne środki. W przypadku braku odpowiedzi Komisja uzna, że dane państwo członkowskie nie wyraża zgody. |
| --- | --- |

71.

Państwa członkowskie powinny potwierdzić Komisji do dnia 29 lutego 2012 r., że zgadzają się na zaproponowane stosowne środki. W przypadku braku odpowiedzi Komisja uzna, że dane państwo członkowskie nie wyraża zgody.

---

(1)  Wyrok w sprawie C-280/00 Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH („Altmark”), [2003] Rec. I-7747 oraz sprawy połączone od C-34/01 do C-38/01 Enirisorse SpA przeciwko Ministerstwu Finansów, [2003] Rec. I-14243.

(2)  W swoim wyroku w sprawie Altmark Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych nie stanowi pomocy państwa, jeśli spełnione są równocześnie cztery warunki. Po pierwsze, przedsiębiorstwo będące beneficjentem musi wywiązywać się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, a zobowiązania te muszą być jasno zdefiniowane. Po drugie, parametry, na podstawie których obliczana jest rekompensata, muszą zostać określone z wyprzedzeniem w obiektywny i przejrzysty sposób. Po trzecie, rekompensata nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych w trakcie wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu odpowiednich wpływów i rozsądnego zysku. Wreszcie, w przypadku gdy wyboru przedsiębiorstwa mającego wywiązywać się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych nie dokonuje się zgodnie z procedurą udzielania zamówień publicznych, która pozwoliłaby na wybór oferenta świadczącego te usługi za cenę najkorzystniejszą dla danej społeczności, poziom rekompensaty należy określić na podstawie analizy kosztów, jakie poniosłoby typowe, dobrze zarządzane przedsiębiorstwo dysponujące odpowiednimi środkami.

(3)  Zob. s. 23 niniejszego Dziennika Urzędowego.

(4)  Zob. s. 4 niniejszego Dziennika Urzędowego.

(5)  Dz.U. L 7 z 11.1.2012, s. 3.

(6)  Dz.U. L 7 z 11.1.2012.

(7)  Dz.U. C 297 z 29.11.2005, s. 4.

(8)  Dz.U. C 257 z 27.10.2009, s. 1.

(9)  Dz.U. C 244 z 1.10.2004, s. 2.

(10)  Dz.U. L 318 z 17.11.2006, s. 17.

(11)  Dyrektywa Komisji 2006/111/WE w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw.

(12)  W tym kontekście koszty netto oznaczają koszty netto określone w pkt 25 lub koszty pomniejszone o dochody, jeśli nie można zastosować metody nieponiesionych kosztów netto.

(13)  Publiczne źródła informacji, wysokość kosztów poniesionych przez podmiot wykonujący daną UOIG w przeszłości, wysokość kosztów konkurentów, biznes plany, sprawozdania branżowe itp.

(14)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 51.

(15)  Dz.U. L 15 z 21.1.1998, s. 14.

(16)  W sprawach dotyczących Chronopost (sprawy połączone C-83/01 P, C-93/01 P i C-94/01 P Chronopost SA [2003] Rec. I-06993), Trybunał Sprawiedliwości odniósł się do „normalnych warunków rynkowych”: „W tych okolicznościach, w braku jakiejkolwiek możliwości porównania sytuacji La Poste z sytuacją prywatnej grupy przedsiębiorstw, które nie wykonują działalności w zmonopolizowanym sektorze, »normalne warunki rynkowe«, z konieczności hipotetyczne, należy oceniać w odniesieniu do dostępnych obiektywnych i możliwych do sprawdzenia elementów”.

(17)  Rozsądny zysk będzie szacowany z wyprzedzeniem (ex ante, na podstawie spodziewanych, a nie osiągniętych zysków), aby nie eliminować bodźców motywujących przedsiębiorstwo do poprawy wydajności przy prowadzeniu działalności wykraczającej poza zakres UOIG.

(18)  Stopę zwrotu z kapitału definiuje się w tym przypadku jako wewnętrzną stopę zwrotu (ang. IRR) osiąganą przez przedsiębiorstwo z zainwestowanego kapitału w całym okresie realizacji projektu, tj. stopę IRR z przepływów pieniężnych w ramach danego zamówienia.

(19)  W każdym roku wskaźnik księgowy, jakim jest stopa zwrotu z kapitału własnego, definiuje się jako stosunek zysku przed spłatą odsetek i opodatkowaniem (EBIT) do kapitału własnego w tymże roku. Średnią roczną stopę zwrotu należy obliczyć dla okresu powierzenia, stosując, jako czynnik dyskontujący, koszt kapitału przedsiębiorstwa lub stopę określoną w komunikacie Komisji w sprawie stopy referencyjnej, w zależności od tego, który z tych wskaźników jest bardziej odpowiedni.

(20)  Stopa swap jest stopą dla instrumentów o dłuższym terminie wymagalności odpowiadającą międzybankowej oferowanej stopie referencyjnej (stopie IBOR). Jest ona wykorzystywana na rynkach finansowych jako stopa odniesienia przy ustalaniu stopy finansowania.

(21)  Premia równa 100 punktów bazowych służy między innymi do zrekompensowania ryzyka utraty płynności związanego z faktem, że podmiot wykonujący określoną UOIG, który inwestuje kapitał w zamówienie dotyczące określonej UOIG, angażuje ten kapitał na okres powierzenia i nie będzie w stanie odsprzedać swojego udziału tak szybko i po tak niskim koszcie, jak w przypadku powszechnych i płynnych aktywów pozbawionych ryzyka.

(22)  Na przykład poprzez porównanie zwrotu ze średnim ważonym kosztem kapitału (WACC) przedsiębiorstwa w odniesieniu do danej działalności lub ze średnią stopą zwrotu z kapitału w danym sektorze w ostatnich latach, uwzględniając fakt, czy dane historyczne można wykorzystać do celów prognozowania.

(23)  Podobnie deficyt wynikający ze wzrostu wydajności niższego niż przewidywano powinien częściowo obciążać przedsiębiorstwo, jeśli postanowienie takie zawarto w akcie powierzenia.

(24)  Takiej jak pomoc przyznana w odniesieniu do zamówień wykonywanych wewnętrznie, koncesji udzielanych nie na zasadzie konkurencyjnej, procedur udzielania zamówień publicznych bez uprzedniego ogłoszenia.

(25)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, s. 1.

(26)  Dz.U. L 140 z 30.4.2004, s. 1.

---

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/23 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/23

---

KOMUNIKAT KOMISJI

Zatwierdzenie treści projektu rozporządzenia Komisji w sprawie pomocy de minimis przyznawanej na świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2012/C 8/04

W dniu 20 grudnia 2011 r. Komisja zatwierdziła treść projektu rozporządzenia Komisji w sprawie stosowania art. 107 i 108 TFUE do pomocy de minimis przyznawanej przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym. Projekt rozporządzenia Komisji stanowi załącznik do niniejszego komunikatu. Konsultacje publiczne w sprawie projektu rozporządzenia Komisji potrwają przez miesiąc od daty publikacji niniejszego komunikatu.

---

ZAŁĄCZNIK

PROJEKT – ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR .../...

z dnia 20 grudnia 2011 r.

w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis przyznawanej przedsiębiorstwom wykonującym usług świadczone w ogólnym interesie gospodarczym

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. dotyczące stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa (1), w szczególności jego art. 2 ust. 1,

po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia (2),

po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie (WE) nr 994/98 upoważnia Komisję do określenia w rozporządzeniu progu, poniżej którego uważa się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 107 ust. 1 Traktatu i dlatego nie podlegają procedurze zgłoszenia przewidzianej w art. 108 ust. 3 Traktatu. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 994/98 upoważnia Komisję do określenia w rozporządzeniu progu, poniżej którego uważa się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 107 ust. 1 Traktatu i dlatego nie podlegają procedurze zgłoszenia przewidzianej w art. 108 ust. 3 Traktatu.

| (2) | Na podstawie wspomnianego rozporządzenia Komisja przyjęła w szczególności rozporządzenie (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis
   (3), które określa ogólny pułap de minimis w wysokości 200 000 EUR na beneficjenta w okresie trzech lat podatkowych. |
| --- | --- |

(2)

Na podstawie wspomnianego rozporządzenia Komisja przyjęła w szczególności rozporządzenie (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis
   (3), które określa ogólny pułap de minimis w wysokości 200 000 EUR na beneficjenta w okresie trzech lat podatkowych.

| (3) | Z doświadczeń Komisji w stosowaniu zasad pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw wykonujących usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 106 ust. 2 Traktatu wynika, że pułap, poniżej którego korzyści przypadające w udziale takim przedsiębiorstwom można uznać za niemające wpływu na handel między państwami członkowskimi ani za zakłócające lub grożące zakłóceniem konkurencji, może różnić się w niektórych przypadkach od ogólnego pułapu de minimis określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1998/2006. Przynajmniej niektóre z tych korzyści mogą bowiem w istocie stanowić rekompensatę za dodatkowe koszty związane z wykonywaniem usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. Co więcej, wiele działań kwalifikujących się jako wykonywanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, ma ograniczony zasięg lokalny. Celowe jest zatem, by obok rozporządzenia (WE) nr 1998/2006 wprowadzić rozporządzenie zawierające szczególne zasady de minimis dla przedsiębiorstw wykonujących usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym. |
| --- | --- |

(3)

Z doświadczeń Komisji w stosowaniu zasad pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw wykonujących usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 106 ust. 2 Traktatu wynika, że pułap, poniżej którego korzyści przypadające w udziale takim przedsiębiorstwom można uznać za niemające wpływu na handel między państwami członkowskimi ani za zakłócające lub grożące zakłóceniem konkurencji, może różnić się w niektórych przypadkach od ogólnego pułapu de minimis określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1998/2006. Przynajmniej niektóre z tych korzyści mogą bowiem w istocie stanowić rekompensatę za dodatkowe koszty związane z wykonywaniem usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. Co więcej, wiele działań kwalifikujących się jako wykonywanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, ma ograniczony zasięg lokalny. Celowe jest zatem, by obok rozporządzenia (WE) nr 1998/2006 wprowadzić rozporządzenie zawierające szczególne zasady de minimis dla przedsiębiorstw wykonujących usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym.

| (4) | Z doświadczeń Komisji wynika, że pomoc przyznawana przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, nie wpływa na handel między państwami członkowskimi ani nie zakłóca bądź nie grozi zakłóceniem konkurencji, jeżeli łączna kwota pomocy przyznanej na wykonywanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, otrzymana przez przedsiębiorstwo będące beneficjentem, nie przekracza 500 000 EUR w dowolnym okresie trzech lat podatkowych. |
| --- | --- |

(4)

Z doświadczeń Komisji wynika, że pomoc przyznawana przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, nie wpływa na handel między państwami członkowskimi ani nie zakłóca bądź nie grozi zakłóceniem konkurencji, jeżeli łączna kwota pomocy przyznanej na wykonywanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, otrzymana przez przedsiębiorstwo będące beneficjentem, nie przekracza 500 000 EUR w dowolnym okresie trzech lat podatkowych.

| (5) | Ze względu na zasady, które stosuje się w sektorze produkcji podstawowej produktów rolnych, produktów rybołówstwa i akwakultury, a także biorąc pod uwagę, że w sektorach tych kwoty pomocy mniejsze od określonych w niniejszym rozporządzeniu mogłyby spełniać kryteria art. 107 ust. 1 Traktatu, niniejsze rozporządzenie nie powinno stosować się do tych sektorów. Pozostaje to bez uszczerbku dla środków przyznanych przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w sektorze rybołówstwa, wykonującym usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym niezwiązaną z produktami rybołówstwa, taką jak np. zbieranie śmieci na morzu. Biorąc pod uwagę niewielki rozmiar, jakim przeciętnie charakteryzują się przedsiębiorstwa działające w sektorze drogowego transportu towarowego i osobowego, a także nadwyżkę mocy przewozowych w tym sektorze i cele polityki transportowej w zakresie natężenia ruchu i transportu towarowego, z zakresu rozporządzenia należy wykluczyć pomoc na nabywanie pojazdów przeznaczonych do drogowego transportu towarowego przez przedsiębiorstwa wykonujące działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego. Nie zmienia to przychylnego podejścia Komisji do pomocy państwa na cele związane z czystszymi i bardziej przyjaznymi środowisku pojazdami, które to podejście znalazło wyraz w unijnych aktach prawnych innych niż niniejsze rozporządzenie. W kontekście decyzji Rady 2010/787/UE z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla (4) niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do sektora węglowego. |
| --- | --- |

(5)

Ze względu na zasady, które stosuje się w sektorze produkcji podstawowej produktów rolnych, produktów rybołówstwa i akwakultury, a także biorąc pod uwagę, że w sektorach tych kwoty pomocy mniejsze od określonych w niniejszym rozporządzeniu mogłyby spełniać kryteria art. 107 ust. 1 Traktatu, niniejsze rozporządzenie nie powinno stosować się do tych sektorów. Pozostaje to bez uszczerbku dla środków przyznanych przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w sektorze rybołówstwa, wykonującym usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym niezwiązaną z produktami rybołówstwa, taką jak np. zbieranie śmieci na morzu. Biorąc pod uwagę niewielki rozmiar, jakim przeciętnie charakteryzują się przedsiębiorstwa działające w sektorze drogowego transportu towarowego i osobowego, a także nadwyżkę mocy przewozowych w tym sektorze i cele polityki transportowej w zakresie natężenia ruchu i transportu towarowego, z zakresu rozporządzenia należy wykluczyć pomoc na nabywanie pojazdów przeznaczonych do drogowego transportu towarowego przez przedsiębiorstwa wykonujące działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego. Nie zmienia to przychylnego podejścia Komisji do pomocy państwa na cele związane z czystszymi i bardziej przyjaznymi środowisku pojazdami, które to podejście znalazło wyraz w unijnych aktach prawnych innych niż niniejsze rozporządzenie. W kontekście decyzji Rady 2010/787/UE z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla (4) niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do sektora węglowego.

| (6) | Biorąc pod uwagę podobieństwa między przetwarzaniem i wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych oraz produktów innych niż rolne, niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków. Za przetwarzanie lub wprowadzanie do obrotu nie można w tym względzie uznać czynności wykonywanych w gospodarstwach jako niezbędny element przygotowania produktu do pierwszej sprzedaży, takich jak zbiór, koszenie czy młócka zbóż czy pakowanie jaj, ani też pierwszej sprzedaży na rzecz podmiotów zajmujących się odsprzedażą lub przetwórstwem. |
| --- | --- |

(6)

Biorąc pod uwagę podobieństwa między przetwarzaniem i wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych oraz produktów innych niż rolne, niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków. Za przetwarzanie lub wprowadzanie do obrotu nie można w tym względzie uznać czynności wykonywanych w gospodarstwach jako niezbędny element przygotowania produktu do pierwszej sprzedaży, takich jak zbiór, koszenie czy młócka zbóż czy pakowanie jaj, ani też pierwszej sprzedaży na rzecz podmiotów zajmujących się odsprzedażą lub przetwórstwem.

| (7) | Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że z dniem przyjęcia przez Unię aktów prawnych w celu ustanowienia wspólnej organizacji rynku w danym sektorze rolnictwa państwa członkowskie mają obowiązek powstrzymania się od wszelkich działań mogących zaszkodzić tej organizacji lub wprowadzających od niej odstępstwa. Z tego względu niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do pomocy, której kwota ustalana jest na podstawie ceny lub ilości produktów nabytych lub wprowadzonych na rynek. Nie powinno też stosować się do wsparcia de minimis, które wiąże się z obowiązkiem dzielenia się środkami pomocy z producentami surowców. |
| --- | --- |

(7)

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że z dniem przyjęcia przez Unię aktów prawnych w celu ustanowienia wspólnej organizacji rynku w danym sektorze rolnictwa państwa członkowskie mają obowiązek powstrzymania się od wszelkich działań mogących zaszkodzić tej organizacji lub wprowadzających od niej odstępstwa. Z tego względu niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do pomocy, której kwota ustalana jest na podstawie ceny lub ilości produktów nabytych lub wprowadzonych na rynek. Nie powinno też stosować się do wsparcia de minimis, które wiąże się z obowiązkiem dzielenia się środkami pomocy z producentami surowców.

| (8) | Niniejszego rozporządzenia nie powinno stosować się do pomocy eksportowej de minimis ani pomocy de minimis faworyzującej produkty krajowe względem produktów przywożonych. |
| --- | --- |

(8)

Niniejszego rozporządzenia nie powinno stosować się do pomocy eksportowej de minimis ani pomocy de minimis faworyzującej produkty krajowe względem produktów przywożonych.

| (9) | Niniejszego rozporządzenia nie powinno stosować się do przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji w rozumieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (5). |
| --- | --- |

(9)

Niniejszego rozporządzenia nie powinno stosować się do przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji w rozumieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (5).

| (10) | Nie powinno być możliwe dzielenie środków pomocy państwa, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na kilka mniejszych części w celu sprowadzenia tych części do poziomu mieszczącego się w zakresie niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(10)

Nie powinno być możliwe dzielenie środków pomocy państwa, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na kilka mniejszych części w celu sprowadzenia tych części do poziomu mieszczącego się w zakresie niniejszego rozporządzenia.

| (11) | Zgodnie z zasadami regulującymi kwestie dotyczące pomocy objętej zakresem art. 107 ust. 1 Traktatu za datę przyznania pomocy de minimis należy uznać moment, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo przyjęcia takiej pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. |
| --- | --- |

(11)

Zgodnie z zasadami regulującymi kwestie dotyczące pomocy objętej zakresem art. 107 ust. 1 Traktatu za datę przyznania pomocy de minimis należy uznać moment, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo przyjęcia takiej pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym.

| (12) | Aby uniknąć przypadków obchodzenia maksymalnej intensywności pomocy określonej w różnych instrumentach unijnych, pomocy de minimis nie powinno łączyć się z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych w przypadku, gdyby taka kumulacja miała skutkować przekroczeniem poziomu intensywności pomocy, określonego w zależności od specyficznych uwarunkowań każdego przypadku rozporządzeniem o wyłączeniach grupowych lub decyzją przyjętą przez Komisję. |
| --- | --- |

(12)

Aby uniknąć przypadków obchodzenia maksymalnej intensywności pomocy określonej w różnych instrumentach unijnych, pomocy de minimis nie powinno łączyć się z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych w przypadku, gdyby taka kumulacja miała skutkować przekroczeniem poziomu intensywności pomocy, określonego w zależności od specyficznych uwarunkowań każdego przypadku rozporządzeniem o wyłączeniach grupowych lub decyzją przyjętą przez Komisję.

| (13) | Niniejsze rozporządzenie nie powinno stanowić ograniczenia dla stosowania rozporządzenia (WE) nr 1998/2006 do przedsiębiorstw wykonujących usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym. W odniesieniu do pomocy przyznanej z tytułu wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym państwa członkowskie powinny mieć możliwość oparcia się na niniejszym rozporządzeniu lub na rozporządzeniu (WE) nr 1998/2006. |
| --- | --- |

(13)

Niniejsze rozporządzenie nie powinno stanowić ograniczenia dla stosowania rozporządzenia (WE) nr 1998/2006 do przedsiębiorstw wykonujących usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym. W odniesieniu do pomocy przyznanej z tytułu wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym państwa członkowskie powinny mieć możliwość oparcia się na niniejszym rozporządzeniu lub na rozporządzeniu (WE) nr 1998/2006.

| (14) | Trybunał Sprawiedliwości w swoim wyroku w sprawie Altmark
   (6) określił kryteria umożliwiające stwierdzenie, kiedy rekompensata z tytułu wykonywania usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym nie stanowi pomocy państwa. W każdym razie jednak pomocy de minimis przyznanej na mocy niniejszego rozporządzenia nie wolno łączyć z żadną rekompensatą w odniesieniu do tej samej usługi, bez względu na to, czy zgodnie z wyrokiem w sprawie Altmark rekompensata ta stanowi pomoc państwa czy nie. W związku z tym środki pomocy wchodzą w zakres niniejszego rozporządzenia, wyłącznie jeżeli cała kwota rekompensaty, bez względu na to, czy stanowi ona pomoc państwa czy nie, nie przekracza progu określonego w niniejszym rozporządzeniu. |
| --- | --- |

(14)

Trybunał Sprawiedliwości w swoim wyroku w sprawie Altmark
   (6) określił kryteria umożliwiające stwierdzenie, kiedy rekompensata z tytułu wykonywania usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym nie stanowi pomocy państwa. W każdym razie jednak pomocy de minimis przyznanej na mocy niniejszego rozporządzenia nie wolno łączyć z żadną rekompensatą w odniesieniu do tej samej usługi, bez względu na to, czy zgodnie z wyrokiem w sprawie Altmark rekompensata ta stanowi pomoc państwa czy nie. W związku z tym środki pomocy wchodzą w zakres niniejszego rozporządzenia, wyłącznie jeżeli cała kwota rekompensaty, bez względu na to, czy stanowi ona pomoc państwa czy nie, nie przekracza progu określonego w niniejszym rozporządzeniu.

| (15) | Ze względu na przejrzystość oraz prawidłowe stosowanie niniejszego rozporządzenia należy w nim jasno określić próg także dla przypadków, w których pomoc państwa ma inną formę niż dotacja, taką jak np. pożyczka czy wniesienie kapitału. Mając na uwadze jednolitość, przejrzystość i łatwość stosowania reguł pomocy państwa, należy zapewnić możliwość stosowania tego progu niezależnie od szczególnych cech środka i bez konieczności dokonywania jakiegokolwiek obliczenia. W związku z tym przywilej wynikający z niniejszego rozporządzenia powinien stosować się do pomocy przyznanej w innej formie niż dotacja, wyłącznie jeżeli kwota wypłacona przedsiębiorstwu nie przekracza 500 000 EUR. W przypadku gdy pomoc ma formę gwarancji, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy gwarantowana część pożyczki bazowej nie przekracza 500 000 EUR. |
| --- | --- |

(15)

Ze względu na przejrzystość oraz prawidłowe stosowanie niniejszego rozporządzenia należy w nim jasno określić próg także dla przypadków, w których pomoc państwa ma inną formę niż dotacja, taką jak np. pożyczka czy wniesienie kapitału. Mając na uwadze jednolitość, przejrzystość i łatwość stosowania reguł pomocy państwa, należy zapewnić możliwość stosowania tego progu niezależnie od szczególnych cech środka i bez konieczności dokonywania jakiegokolwiek obliczenia. W związku z tym przywilej wynikający z niniejszego rozporządzenia powinien stosować się do pomocy przyznanej w innej formie niż dotacja, wyłącznie jeżeli kwota wypłacona przedsiębiorstwu nie przekracza 500 000 EUR. W przypadku gdy pomoc ma formę gwarancji, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy gwarantowana część pożyczki bazowej nie przekracza 500 000 EUR.

| (16) | Komisja ma obowiązek czuwać nad przestrzeganiem zasad przyznawania pomocy państwa, a w szczególności nad tym, aby zasady te były respektowane przy przyznawaniu pomocy de minimis. Zgodnie z zasadą współpracy ustanowioną w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej państwa członkowskie powinny ułatwiać wypełnianie tego zadania poprzez ustanowienie niezbędnego mechanizmu gwarantującego, że łączna kwota pomocy przyznawanej zgodnie z zasadą de minimis temu samemu przedsiębiorstwu z tytułu wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym nie przekroczy łącznego dopuszczalnego pułapu. W tym celu oraz w celu zapewnienia zgodności z przepisami dotyczącymi łączenia tego rodzaju pomocy z pomocą na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1998/2006, przyznając pomoc de minimis na podstawie niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie powinny informować zainteresowane przedsiębiorstwo o kwocie pomocy oraz o tym, że ma ona charakter de minimis, poprzez odesłanie do niniejszego rozporządzenia. Ponadto przed przyznaniem takiej pomocy zainteresowane państwo członkowskie powinno uzyskać od tego przedsiębiorstwa oświadczenie o wszelkiej innej pomocy de minimis objętej niniejszym rozporządzeniem lub rozporządzeniem (WE) nr 1998/2006, otrzymanej w danym roku podatkowym oraz w dwóch poprzednich latach podatkowych. Ewentualnie państwa członkowskie powinny mieć możliwość zapewnienia przestrzegania pułapu, stosując rejestr centralny. |
| --- | --- |

(16)

Komisja ma obowiązek czuwać nad przestrzeganiem zasad przyznawania pomocy państwa, a w szczególności nad tym, aby zasady te były respektowane przy przyznawaniu pomocy de minimis. Zgodnie z zasadą współpracy ustanowioną w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej państwa członkowskie powinny ułatwiać wypełnianie tego zadania poprzez ustanowienie niezbędnego mechanizmu gwarantującego, że łączna kwota pomocy przyznawanej zgodnie z zasadą de minimis temu samemu przedsiębiorstwu z tytułu wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym nie przekroczy łącznego dopuszczalnego pułapu. W tym celu oraz w celu zapewnienia zgodności z przepisami dotyczącymi łączenia tego rodzaju pomocy z pomocą na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1998/2006, przyznając pomoc de minimis na podstawie niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie powinny informować zainteresowane przedsiębiorstwo o kwocie pomocy oraz o tym, że ma ona charakter de minimis, poprzez odesłanie do niniejszego rozporządzenia. Ponadto przed przyznaniem takiej pomocy zainteresowane państwo członkowskie powinno uzyskać od tego przedsiębiorstwa oświadczenie o wszelkiej innej pomocy de minimis objętej niniejszym rozporządzeniem lub rozporządzeniem (WE) nr 1998/2006, otrzymanej w danym roku podatkowym oraz w dwóch poprzednich latach podatkowych. Ewentualnie państwa członkowskie powinny mieć możliwość zapewnienia przestrzegania pułapu, stosując rejestr centralny.

| (17) | Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla wymogów prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych lub dodatkowych wymogów wynikających z Traktatu lub sektorowych przepisów unijnych. |
| --- | --- |

(17)

Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla wymogów prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych lub dodatkowych wymogów wynikających z Traktatu lub sektorowych przepisów unijnych.

| (18) | Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do pomocy przyznanej przed jego wejściem w życie przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, |
| --- | --- |

(18)

Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do pomocy przyznanej przed jego wejściem w życie przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zakres

1.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom wykonującym usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 106 ust. 2 Traktatu.

2.   Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do:

| a) | pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom działającym w sektorach rybołówstwa i akwakultury, objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 104/2000 (7); |
| --- | --- |

a)

pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom działającym w sektorach rybołówstwa i akwakultury, objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 104/2000 (7);

| b) | pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom działającym w dziedzinie produkcji podstawowej produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu; |
| --- | --- |

b)

pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom działającym w dziedzinie produkcji podstawowej produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu;

| c) | pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom działającym w dziedzinie przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu w następujących przypadkach:






  (i) | kiedy kwota pomocy ustalana jest na podstawie ceny lub ilości takich produktów zakupionych od producentów surowców lub wprowadzonych na rynek przez przedsiębiorstwa objęte pomocą; |
| --- | --- | --- |

c)

pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom działającym w dziedzinie przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu w następujących przypadkach:

(i)

kiedy kwota pomocy ustalana jest na podstawie ceny lub ilości takich produktów zakupionych od producentów surowców lub wprowadzonych na rynek przez przedsiębiorstwa objęte pomocą;

| (ii) | kiedy przyznanie pomocy zależy od faktu jej przekazania w części lub w całości producentom surowców; |
| --- | --- |

(ii)

kiedy przyznanie pomocy zależy od faktu jej przekazania w części lub w całości producentom surowców;

| d) | pomocy przyznawanej na działalność związaną z wywozem do państw trzecich lub państw członkowskich, tzn. pomocy bezpośrednio związanej z ilością wywożonych produktów, tworzeniem i prowadzeniem sieci dystrybucyjnej lub innymi wydatkami bieżącymi związanymi z prowadzeniem działalności wywozowej; |
| --- | --- |

d)

pomocy przyznawanej na działalność związaną z wywozem do państw trzecich lub państw członkowskich, tzn. pomocy bezpośrednio związanej z ilością wywożonych produktów, tworzeniem i prowadzeniem sieci dystrybucyjnej lub innymi wydatkami bieżącymi związanymi z prowadzeniem działalności wywozowej;

| e) | pomocy uwarunkowanej pierwszeństwem korzystania z towarów krajowych w stosunku do towarów sprowadzanych z zagranicy; |
| --- | --- |

e)

pomocy uwarunkowanej pierwszeństwem korzystania z towarów krajowych w stosunku do towarów sprowadzanych z zagranicy;

| f) | pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom działającym w sektorze węglowym zgodnie z definicją zawartą w decyzji 2010/787/UE; |
| --- | --- |

f)

pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom działającym w sektorze węglowym zgodnie z definicją zawartą w decyzji 2010/787/UE;

| g) | pomocy na nabycie pojazdów przeznaczonych do transportu drogowego przyznawanej przedsiębiorstwom prowadzącym działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego; |
| --- | --- |

g)

pomocy na nabycie pojazdów przeznaczonych do transportu drogowego przyznawanej przedsiębiorstwom prowadzącym działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego;

| h) | pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji. |
| --- | --- |

h)

pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji.

3.   Dla potrzeb niniejszego rozporządzenia:

| a) | „produkty rolne” oznaczają produkty wymienione w załączniku I do Traktatu, z wyjątkiem produktów rybołówstwa; |
| --- | --- |

a)

„produkty rolne” oznaczają produkty wymienione w załączniku I do Traktatu, z wyjątkiem produktów rybołówstwa;

| b) | „przetwarzanie produktów rolnych” oznacza czynności wykonywane na produkcie rolnym, w wyniku których powstaje produkt będący również produktem rolnym, z wyjątkiem wykonywanych w gospodarstwach czynności niezbędnych do przygotowania produktów zwierzęcych lub roślinnych do pierwszej sprzedaży; |
| --- | --- |

b)

„przetwarzanie produktów rolnych” oznacza czynności wykonywane na produkcie rolnym, w wyniku których powstaje produkt będący również produktem rolnym, z wyjątkiem wykonywanych w gospodarstwach czynności niezbędnych do przygotowania produktów zwierzęcych lub roślinnych do pierwszej sprzedaży;

| c) | „wprowadzanie do obrotu produktów rolnych” oznacza posiadanie lub wystawianie produktu w celu sprzedaży, oferowanie go na sprzedaż, dostawę lub każdy inny sposób wprowadzania produktu na rynek, z wyjątkiem jego pierwszej sprzedaży przez producenta surowców na rzecz podmiotów zajmujących się odsprzedażą lub przetwórstwem i czynności przygotowujących produkt do pierwszej sprzedaży. Sprzedaż produktu przez producenta surowców konsumentowi końcowemu uznaje się za wprowadzanie do obrotu produktów rolnych, jeśli następuje w odpowiednio wydzielonym do tego celu miejscu. |
| --- | --- |

c)

„wprowadzanie do obrotu produktów rolnych” oznacza posiadanie lub wystawianie produktu w celu sprzedaży, oferowanie go na sprzedaż, dostawę lub każdy inny sposób wprowadzania produktu na rynek, z wyjątkiem jego pierwszej sprzedaży przez producenta surowców na rzecz podmiotów zajmujących się odsprzedażą lub przetwórstwem i czynności przygotowujących produkt do pierwszej sprzedaży. Sprzedaż produktu przez producenta surowców konsumentowi końcowemu uznaje się za wprowadzanie do obrotu produktów rolnych, jeśli następuje w odpowiednio wydzielonym do tego celu miejscu.

Artykuł 2

Pomoc de minimis

1.   Pomoc przyznana przedsiębiorstwom w związku z wykonywaniem usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym nie spełnia wszystkich kryteriów określonych w art. 107 ust. 1 Traktatu i dlatego jest zwolniona z wymogu zgłoszenia przewidzianego w art. 108 ust. 3 Traktatu, o ile spełnia warunki określone w niniejszym rozporządzeniu.

2.   Niniejsze rozporządzenie można stosować wobec środków pomocy tylko wówczas, gdy łączna kwota pomocy przyznanej przedsiębiorstwu wykonującemu usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym nie przekracza 500 000 EUR w dowolnym okresie trzech lat podatkowych.

3.   W przypadku gdy pomoc ma inną formę niż dotacja, taką jak pożyczka czy wniesienie kapitału, przywilej wynikający z niniejszego rozporządzenia może mieć do niej zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy kwota wypłacona przedsiębiorstwu nie przekracza pułapu określonego w ust. 2. W przypadku gdy pomoc ma formę gwarancji, gwarantowana część pożyczki bazowej nie może przekraczać tego pułapu.

4.   W przypadku gdy łączna kwota pomocy przyznanej przedsiębiorstwu wykonującemu usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym przekracza pułap określony w ust. 2, do takiej pomocy nie stosuje się przepisów niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części, która nie przekracza tego pułapu. W takim wypadku nie można zastosować przywileju wynikającego z niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do takiego środka pomocy.

5.   Pomocy de minimis nie można łączyć z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych w przypadku, gdyby taka kumulacja miała skutkować przekroczeniem poziomu intensywności pomocy, określonego pod kątem specyficznych uwarunkowań każdego przypadku rozporządzeniem o wyłączeniach grupowych lub decyzją przyjętą przez Komisję.

6.   Pomoc de minimis na podstawie niniejszego rozporządzenia można łączyć z pomocą de minimis na mocy rozporządzenia (WE) nr 1998/2006 do pułapu określonego w art. 2 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Pomocy de minimis na mocy niniejszego rozporządzenia nie można jednak łączyć z żadną rekompensatą w odniesieniu do tych samych usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, bez względu na to, czy stanowi ona pomoc państwa, czy nie.

Artykuł 3

Monitorowanie

1.   W przypadku gdy państwo członkowskie ma zamiar przyznać przedsiębiorstwu pomoc de minimis na podstawie niniejszego rozporządzenia, powiadamia pisemnie to przedsiębiorstwo o kwocie przyszłej pomocy wyrażonej jako ekwiwalent dotacji brutto, usłudze świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, w odniesieniu do której pomoc jest przyznawana, oraz o jej charakterze de minimis, podając wyraźne odniesienie do niniejszego rozporządzenia, a także podając tytuł niniejszego rozporządzenia oraz odniesienie do jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jeśli pomoc de minimis na podstawie niniejszego rozporządzenia przyznaje się różnym przedsiębiorstwom na podstawie programu pomocy, w ramach którego otrzymują one różne kwoty pomocy indywidualnej, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wypełnieniu tego obowiązku poprzez poinformowanie tych przedsiębiorstw o wysokości stałej kwoty odpowiadającej maksymalnej kwocie pomocy, która ma być przyznana w ramach tego programu. W takim przypadku stała kwota służy do ustalenia, czy nie przekroczono pułapu określonego w art. 2 ust. 2. Przed przyznaniem pomocy państwo członkowskie musi także uzyskać od przedsiębiorstwa wykonującego usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym, oświadczenie, w formie pisemnej lub elektronicznej, na temat wszelkiej innej pomocy de minimis przyznanej przedsiębiorstwu wykonującemu usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym na podstawie niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (WE) nr 1998/2006 w czasie dwóch poprzednich lat podatkowych oraz bieżącego roku podatkowego.

Państwo członkowskie przyznaje nową pomoc de minimis na podstawie niniejszego rozporządzenia dopiero po utwierdzeniu się, że nie podniesie ona łącznej kwoty pomocy de minimis przyznanej przedsiębiorstwu wykonującemu usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym na podstawie niniejszego rozporządzenia do poziomu przekraczającego próg określony w art. 2 ust. 2 oraz że reguły dotyczące łączenia pomocy zwarte w art. 2 ust. 6 są przestrzegane.

2.   W przypadku gdy państwo członkowskie ustanowiło centralny rejestr pomocy de minimis, zawierający pełne informacje o wszelkiej pomocy de minimis przyznanej przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym przez dowolne władze w tym państwie członkowskim, wymóg określony w ust. 1 nie ma zastosowania do tego państwa członkowskiego.

3.   Państwa członkowskie rejestrują i gromadzą wszystkie informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia. Dane takie zawierają wszelkie informacje konieczne do wykazania, że spełnione są warunki niniejszego rozporządzenia. Dane dotyczące indywidualnej pomocy de minimis przechowuje się przez 10 lat podatkowych od daty przyznania pomocy. Dane dotyczące programu pomocy de minimis przechowuje się przez 10 lat od daty przyznania ostatniej indywidualnej pomocy w ramach takiego programu. Na pisemny wniosek Komisji państwo członkowskie przekaże Komisji w ciągu 20 dni roboczych lub w ciągu dłuższego okresu, który zostanie ustalony we wniosku, wszelkie informacje, jakie uzna ona za niezbędne do oceny, czy spełnione zostały warunki niniejszego rozporządzenia, a w szczególności czy nie zostały przekroczone łączne kwoty pomocy de minimis na mocy niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (WE) nr 1998/2006 otrzymanej przez każde z przedsiębiorstw.

Artykuł 4

Przepisy przejściowe

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pomocy przyznanej z tytułu wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym przed jego wejściem w życie, jeżeli pomoc ta spełnia warunki określone w art. 1 i 2. Wszelka pomoc na wykonywanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, niespełniająca tych warunków podlega ocenie Komisji zgodnie z odpowiednimi decyzjami, ramami, wytycznymi, komunikatami i zawiadomieniami.

Wraz z upływem okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia wszelką pomoc de minimis, która spełnia określone w nim warunki, można w sposób prawomocny wdrażać przez kolejne sześć miesięcy.

Artykuł 5

Wejście w życie i okres obowiązywania

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2018 r.

Komisja zamierza dokonać przeglądu niniejszego rozporządzenia pięć lat po jego wejściu w życie.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2011 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 142 z 14.5.1998, s. 1.

1

(2)  Dz.U C 8 z 11.1.2012, s. 23.

2

(3)  Dz.U. L 379 z 28.12.2006, s. 5.

3

(4)  Dz.U. L 336 z 21.12.2010, s. 24.

4

(5)  Dz.U. C 244 z 1.10.2004, s. 2.

5

(6)  Sprawa C-280/00 Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH, przy udziale Oberbundesanwalt beim Bundesverwaltungsgericht [2003] Rec. I-7747.

6

Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg

Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH, przy udziale Oberbundesanwalt beim Bundesverwaltungsgericht

(7)  Dz.U. L 17 z 21.1.2000, s. 22.

7

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/28 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/28

---

Kursy walutowe euro (1)

10 stycznia 2012 r.

2012/C 8/05

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,2808 |
| JPY | Jen | 98,39 |
| DKK | Korona duńska | 7,4355 |
| GBP | Funt szterling | 0,82820 |
| SEK | Korona szwedzka | 8,8120 |
| CHF | Frank szwajcarski | 1,2136 |
| ISK | Korona islandzka | |
| NOK | Korona norweska | 7,6555 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 25,785 |
| HUF | Forint węgierski | 312,31 |
| LTL | Lit litewski | 3,4528 |
| LVL | Łat łotewski | 0,6981 |
| PLN | Złoty polski | 4,4626 |
| RON | Lej rumuński | 4,3620 |
| TRY | Lir turecki | 2,3921 |
| AUD | Dolar australijski | 1,2379 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,3021 |
| HKD | Dolar Hongkongu | 9,9471 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,6098 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,6506 |
| KRW | Won | 1 478,49 |
| ZAR | Rand | 10,3390 |
| CNY | Yuan renminbi | 8,0858 |
| HRK | Kuna chorwacka | 7,5325 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 11 722,29 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,0127 |
| PHP | Peso filipińskie | 56,335 |
| RUB | Rubel rosyjski | 40,3900 |
| THB | Bat tajlandzki | 40,512 |
| BRL | Real | 2,3030 |
| MXN | Peso meksykańskie | 17,3805 |
| INR | Rupia indyjska | 66,3390 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,2808

JPY

Jen

98,39

DKK

Korona duńska

7,4355

GBP

Funt szterling

0,82820

SEK

Korona szwedzka

8,8120

CHF

Frank szwajcarski

1,2136

ISK

Korona islandzka

NOK

Korona norweska

7,6555

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

25,785

HUF

Forint węgierski

312,31

LTL

Lit litewski

3,4528

LVL

Łat łotewski

0,6981

PLN

Złoty polski

4,4626

RON

Lej rumuński

4,3620

TRY

Lir turecki

2,3921

AUD

Dolar australijski

1,2379

CAD

Dolar kanadyjski

1,3021

HKD

Dolar Hongkongu

9,9471

NZD

Dolar nowozelandzki

1,6098

SGD

Dolar singapurski

1,6506

KRW

Won

1 478,49

ZAR

Rand

10,3390

CNY

Yuan renminbi

8,0858

HRK

Kuna chorwacka

7,5325

IDR

Rupia indonezyjska

11 722,29

MYR

Ringgit malezyjski

4,0127

PHP

Peso filipińskie

56,335

RUB

Rubel rosyjski

40,3900

THB

Bat tajlandzki

40,512

BRL

Real

2,3030

MXN

Peso meksykańskie

17,3805

INR

Rupia indyjska

66,3390

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.

---

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/29 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/29

---

Powiadomienie o wytycznych dobrej praktyki Unii Europejskiej

2012/C 8/06

Na podstawie wyników przeprowadzonej oceny Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt zgodził się na publikację tytułów i adresów internetowych następujących wytycznych dobrej praktyki Unii Europejskiej zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (1):

| | Tytuł: Wytyczne dobrej praktyki wytwarzania „produktów jajecznych w formie płynnej, stężonej, mrożonej lub suszonej” przeznaczonych na składniki żywności (produkty jajeczne niegotowe do spożycia)
  Autor: Europejskie Stowarzyszenie Przetwórców Jaj (EEPA)
  Adres internetowy: http://ec.europa.eu/food/food/biosafety/hygienelegislation/good_practice_en.htm |
| --- | --- |

Tytuł: Wytyczne dobrej praktyki wytwarzania „produktów jajecznych w formie płynnej, stężonej, mrożonej lub suszonej” przeznaczonych na składniki żywności (produkty jajeczne niegotowe do spożycia)

Autor: Europejskie Stowarzyszenie Przetwórców Jaj (EEPA)

Adres internetowy: http://ec.europa.eu/food/food/biosafety/hygienelegislation/good_practice_en.htm

| | Tytuł: Wspólnotowy przewodnik dobrych praktyk higienicznych w chowie kurcząt i kur niosek
  Autor: Komitet Rolniczych Organizacji Zawodowych i Generalna Konfederacja Spółdzielni Rolniczych przy Unii Europejskiej (COPA-COGECA), Europejska Unia Obrotu Hurtowego Jajami, Produktami z Jaj, Drobiem i Dziczyzną (EUWEP)
  Adres internetowy: http://ec.europa.eu/food/food/biosafety/salmonella/impl_reg_en.htm |
| --- | --- |

Tytuł: Wspólnotowy przewodnik dobrych praktyk higienicznych w chowie kurcząt i kur niosek

Autor: Komitet Rolniczych Organizacji Zawodowych i Generalna Konfederacja Spółdzielni Rolniczych przy Unii Europejskiej (COPA-COGECA), Europejska Unia Obrotu Hurtowego Jajami, Produktami z Jaj, Drobiem i Dziczyzną (EUWEP)

Adres internetowy: http://ec.europa.eu/food/food/biosafety/salmonella/impl_reg_en.htm

| | Tytuł: Wytyczne dobrej praktyki higienicznej w zakresie zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorobotwórczych mikroorganizmów oraz ich zwalczania ze szczególnym uwzględnieniem salmonelli u brojlerów (Gallus gallus) hodowanych na ubój w gospodarstwach oraz w trakcie ich chwytania, załadunku i transportu
  Autor: Komitet Rolniczych Organizacji Zawodowych i Generalna Konfederacja Spółdzielni Rolniczych przy Unii Europejskiej (COPA-COGECA), Stowarzyszenie Przetwórców Drobiu i Przedstawicieli Handlu Drobiem w UE (AVEC)
  Adres internetowy: http://ec.europa.eu/food/food/biosafety/salmonella/impl_reg_en.htm |
| --- | --- |

Tytuł: Wytyczne dobrej praktyki higienicznej w zakresie zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorobotwórczych mikroorganizmów oraz ich zwalczania ze szczególnym uwzględnieniem salmonelli u brojlerów (Gallus gallus) hodowanych na ubój w gospodarstwach oraz w trakcie ich chwytania, załadunku i transportu

Autor: Komitet Rolniczych Organizacji Zawodowych i Generalna Konfederacja Spółdzielni Rolniczych przy Unii Europejskiej (COPA-COGECA), Stowarzyszenie Przetwórców Drobiu i Przedstawicieli Handlu Drobiem w UE (AVEC)

Adres internetowy: http://ec.europa.eu/food/food/biosafety/salmonella/impl_reg_en.htm

| | Tytuł: Wspólnotowe wytyczne dobrej praktyki higieny i zastosowania zasad HACCP w produkcji naturalnych osłonek kiełbasianych
  Autor: Europejskie Stowarzyszenie Naturalnych Osłonek Kiełbasianych (ENSCA)
  Adres internetowy: http://ec.europa.eu/food/food/biosafety/hygienelegislation/good_practice_en.htm |
| --- | --- |

Tytuł: Wspólnotowe wytyczne dobrej praktyki higieny i zastosowania zasad HACCP w produkcji naturalnych osłonek kiełbasianych

Autor: Europejskie Stowarzyszenie Naturalnych Osłonek Kiełbasianych (ENSCA)

Adres internetowy: http://ec.europa.eu/food/food/biosafety/hygienelegislation/good_practice_en.htm

---

(1)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1.

---

INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/30 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/30

---

Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 736/2008 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw zajmujących się produkcją, przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu produktów rybołówstwa

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2012/C 8/07

Nr pomocy: SA.33146 (11/XF)

Państwo członkowskie: Francja

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc: FranceAgriMer, établissement national des produits de l'agriculture et de la mer.

Nazwa podmiotu otrzymującego pomoc ad hoc: Organizacje producentów

Podstawa prawna:

| — | Article 75 de la loi no 1312/2003 du 30 décembre 2003 de finances rectificatives pour 2003. |
| --- | --- |

—

Article 75 de la loi no 1312/2003 du 30 décembre 2003 de finances rectificatives pour 2003.

| — | Artykuł 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 736/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw zajmujących się produkcją, przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu produktów rybołówstwa |
| --- | --- |

—

Artykuł 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 736/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw zajmujących się produkcją, przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu produktów rybołówstwa

| — | Artykuł 37 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego |
| --- | --- |

—

Artykuł 37 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego

Kwota przyznanej pomocy ad hoc:

| — | 2 mln EUR w 2012 r. |
| --- | --- |

—

2 mln EUR w 2012 r.

| — | 1,3 mln EUR w 2013 r. |
| --- | --- |

—

1,3 mln EUR w 2013 r.

| — | 0,7 mln EUR w 2014 r. |
| --- | --- |

—

0,7 mln EUR w 2014 r.

Maksymalna intensywność pomocy: 60 %

Data wejścia w życie: 2012 r.

Czas trwania przyznanej pomocy indywidualnej (planowana data wypłaty ostatniej transzy): Ostateczna data złożenia wniosku o wypłacenie pozostałej części pomocy to dzień 31 grudnia 2015 r.

Cel pomocy: Wsparcie restrukturyzacji organizacji producentów

Stosowane artykuły: Artykuł 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 736/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw zajmujących się produkcją, przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu produktów rybołówstwa

Przedmiotowa działalność: Rybołówstwo i akwakultura

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

| FranceAgriMer, établissement national des produits de l’agriculture et de la mer |
| --- |
| 12 rue Henri Rol-Tanguy |
| TSA 20002 |
| 93555 Montreuil-sous-Bois Cedex |
| FRANCE |

FranceAgriMer, établissement national des produits de l’agriculture et de la mer

12 rue Henri Rol-Tanguy

TSA 20002

93555 Montreuil-sous-Bois Cedex

FRANCE

Adres strony internetowej, na której można znaleźć warunki, zgodnie z którymi przyznawana jest pomoc ad hoc niezależna od programów pomocy: http://agriculture.gouv.fr/europe-et-international

Uzasadnienie: Przedmiotowa pomoc ma na celu wsparcie restrukturyzacji organizacji producentów przy pomocy środków krajowych pochodzących z podatku odprowadzanego przez OFIMER (zastąpionego od dnia 1 kwietnia 2009 r. przez FranceAgrimer, który przejął całą działalność poprzedniej placówki).

Zastosowanie rozporządzenia w sprawie wyłączeń jest uzasadnione z dwóch powodów:

z jednej strony decyzja Komisji pomoc państwa N 544/03-Opłata parafiskalna odprowadzana przez OFIMER nie przewiduje tego rodzaju finansowania wśród działań strukturalnych służących wspólnemu interesowi, ponieważ udział w działaniach restrukturyzacyjnych nie był wówczas przewidziany w ramach Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa (IFOR). Zostało to umożliwione dopiero później w art. 37 lit. n) rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego,

z drugiej strony zastosowanie środka 3-1 (art. 37) rozporządzenia EFR (WE) nr 1198/2006 nie jest finansowo wykonalne z uwagi na wysoki poziom wykorzystania odpowiadających mu zasobów finansowych oraz poziom wykorzystania zasobów finansowych innych działań i osi Europejskiego Funduszu Rybackiego, ograniczający możliwości przesunięcia środków i zmiany planu finansowania.

---

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/31 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/31

---

Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów

2012/C 8/08

Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji informuje, że złożono wniosek o zezwolenie na poszukiwanie węglowodorów na obszarze oznaczonym jako segment H16 na mapie stanowiącej załącznik 3 do rozporządzenia o górnictwie (Dziennik Urzędowy Królestwa Niderlandów (Staatscourant) z 2002 r. nr 245).

Zgodnie z dyrektywą wymienioną w tytule oraz art. 15 Ustawy o górnictwie (Dziennik Ustaw (Staatsblad) z 2002 r. nr 542) Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji niniejszym zaprasza zainteresowane strony do składania konkurencyjnych wniosków o zezwolenie na poszukiwanie węglowodorów w segmencie H16 szelfu kontynentalnego należącego do Królestwa Niderlandów.

Organem upoważnionym do wydawania zezwoleń jest Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji. Kryteria, warunki i wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy, określa Ustawa o górnictwie (Dziennik Ustaw (Staatsblad) z 2002 r. nr 542).

Wnioski można składać przez 13 tygodni od daty opublikowania niniejszego zaproszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wnioski należy przesyłać na adres:

| De minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie |
| --- |
| ter attentie van de heer P. Jongerius, directie Energiemarkt |
| ALP/562 |
| Bezuidenhoutseweg 30 |
| Postbus 20101 |
| 2500 EC Den Haag |
| NEDERLAND |

De minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

ter attentie van de heer P. Jongerius, directie Energiemarkt

ALP/562

Bezuidenhoutseweg 30

Postbus 20101

2500 EC Den Haag

NEDERLAND

Wnioski, które wpłyną po upływie powyższego terminu, nie będą rozpatrywane.

Decyzja w sprawie wniosków zostanie podjęta w ciągu dwunastu miesięcy od upływu wspomnianego terminu.

Dodatkowych informacji udziela p. E. J. Hoppel pod nr telefonu: +31 703797762.

---

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/32 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/32

---

Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów

2012/C 8/09

Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji informuje, że złożono wniosek o zezwolenie na poszukiwanie węglowodorów na obszarze oznaczonym jako segment G18 na mapie stanowiącej załącznik 3 do rozporządzenia o górnictwie (Dziennik Urzędowy Królestwa Niderlandów (Staatscourant) z 2002 r. nr 245).

Zgodnie z dyrektywą wymienioną w tytule oraz art. 15 Ustawy o górnictwie (Dziennik Ustaw (Staatsblad) z 2002 r. nr 542) Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji niniejszym zaprasza zainteresowane strony do składania konkurencyjnych wniosków o zezwolenie na poszukiwanie węglowodorów w segmencie G18 szelfu kontynentalnego należącego do Królestwa Niderlandów.

Organem upoważnionym do wydawania zezwoleń jest Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji. Kryteria, warunki i wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy, określa Ustawa o górnictwie (Dziennik Ustaw (Staatsblad) z 2002 r. nr 542).

Wnioski można składać przez 13 tygodni od daty opublikowania niniejszego zaproszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wnioski należy przesyłać na adres:

| De minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie |
| --- |
| ter attentie van de heer P. Jongerius, directie Energiemarkt |
| ALP/562 |
| Bezuidenhoutseweg 30 |
| Postbus 20101 |
| 2500 EC Den Haag |
| NEDERLAND |

De minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

ter attentie van de heer P. Jongerius, directie Energiemarkt

ALP/562

Bezuidenhoutseweg 30

Postbus 20101

2500 EC Den Haag

NEDERLAND

Wnioski, które wpłyną po upływie powyższego terminu, nie będą rozpatrywane.

Decyzja w sprawie wniosków zostanie podjęta w ciągu dwunastu miesięcy od upływu wspomnianego terminu.

Dodatkowych informacji udziela p. E. J. Hoppel pod nr telefonu: +31 703797762.

---

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/33 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/33

---

Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów

2012/C 8/10

Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji informuje, że złożono wniosek o zezwolenie na poszukiwanie węglowodorów na obszarze oznaczonym jako segment M3 na mapie stanowiącej załącznik 3 do rozporządzenia o górnictwie (Dziennik Urzędowy Królestwa Niderlandów (Staatscourant) z 2002 r. nr 245).

Zgodnie z dyrektywą wymienioną w tytule oraz art. 15 Ustawy o górnictwie (Dziennik Ustaw (Staatsblad) z 2002 r. nr 542) Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji niniejszym zaprasza zainteresowane strony do składania konkurencyjnych wniosków o zezwolenie na poszukiwanie węglowodorów w segmencie M3 szelfu kontynentalnego należącego do Królestwa Niderlandów.

Organem upoważnionym do wydawania zezwoleń jest Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji. Kryteria, warunki i wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy, określa Ustawa o górnictwie (Dziennik Ustaw (Staatsblad) z 2002 r. nr 542).

Wnioski można składać przez 13 tygodni od daty opublikowania niniejszego zaproszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wnioski należy przesyłać na adres:

| De minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie |
| --- |
| ter attentie van de heer P. Jongerius, directie Energiemarkt |
| ALP/562 |
| Bezuidenhoutseweg 30 |
| Postbus 20101 |
| 2500 EC Den Haag |
| NEDERLAND |

De minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

ter attentie van de heer P. Jongerius, directie Energiemarkt

ALP/562

Bezuidenhoutseweg 30

Postbus 20101

2500 EC Den Haag

NEDERLAND

Wnioski, które wpłyną po upływie powyższego terminu, nie będą rozpatrywane.

Decyzja w sprawie wniosków zostanie podjęta w ciągu dwunastu miesięcy od upływu wspomnianego terminu.

Dodatkowych informacji udziela p. E. J. Hoppel pod nr telefonu: +31 703797762.

---

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/34 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/34

---

Komunikat Ministra Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji Królestwa Niderlandów wydany na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów

2012/C 8/11

Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji informuje, że złożono wniosek o zezwolenie na poszukiwanie węglowodorów na obszarze oznaczonym jako segment N1 na mapie stanowiącej załącznik 3 do rozporządzenia o górnictwie (Dziennik Urzędowy Królestwa Niderlandów (Staatscourant) z 2002 r. nr 245).

Zgodnie z dyrektywą wymienioną w tytule oraz art. 15 Ustawy o górnictwie (Dziennik Ustaw (Staatsblad) z 2002 r. nr 542) Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji niniejszym zaprasza zainteresowane strony do składania konkurencyjnych wniosków o zezwolenie na poszukiwanie węglowodorów w segmencie N1 szelfu kontynentalnego należącego do Królestwa Niderlandów.

Organem upoważnionym do wydawania zezwoleń jest Minister Gospodarki, Rolnictwa i Innowacji. Kryteria, warunki i wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy, określa Ustawa o górnictwie (Dziennik Ustaw (Staatsblad) z 2002 r. nr 542).

Wnioski można składać przez 13 tygodni od daty opublikowania niniejszego zaproszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wnioski należy przesyłać na adres:

| De minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie |
| --- |
| ter attentie van de heer P. Jongerius, directie Energiemarkt |
| ALP/562 |
| Bezuidenhoutseweg 30 |
| Postbus 20101 |
| 2500 EC Den Haag |
| NEDERLAND |

De minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

ter attentie van de heer P. Jongerius, directie Energiemarkt

ALP/562

Bezuidenhoutseweg 30

Postbus 20101

2500 EC Den Haag

NEDERLAND

Wnioski, które wpłyną po upływie powyższego terminu, nie będą rozpatrywane.

Decyzja w sprawie wniosków zostanie podjęta w ciągu dwunastu miesięcy od upływu wspomnianego terminu.

Dodatkowych informacji udziela p. E. J. Hoppel pod nr telefonu: +31 703797762.

---

| 11.1.2012 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 8/35 |
| --- | --- | --- | --- |

11.1.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 8/35

---

Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 736/2008 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rybołówstwa

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2012/C 8/12

Nr pomocy: SA.33387 (11/XF)

Państwo członkowskie: Hiszpania

Region/organ przyznający pomoc: Comunitat Valenciana (wspólnota autonomiczna Walencji)

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc ad hoc: Ayudas a explotaciones de piscicultura

Podstawa prawna: Resolución de 4 de mayo de 2011, de la Consellera de Agricultura, Pesca y Alimentación, por la que se adjudican a AGROALIMED determinadas tareas en explotaciones de piscicultura

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy ad hoc przyznanej podmiotowi: 20 000 EUR

Maksymalna intensywność pomocy: 100 %

Data wejścia w życie: Od momentu publikacji

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej (nie później niż do dnia 30 czerwca 2014 r.); należy określić: Ostatni kwartał roku budżetowego

Cel pomocy: Wprowadzanie środków sanitarnych w odniesieniu do gatunków akwakultury hodowanych w gospodarstwach rybackich we wspólnocie autonomicznej Walencji

Należy określić, który z art. 8–24 ma zastosowanie: Artykuł 14. Pomoc przeznaczona na środki na rzecz zdrowia zwierząt

Przedmiotowa działalność: Gospodarstwa rybackie

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

| Conselleria de Agricultura Pesca y Alimentación |
| --- |
| C/ Amadeo de Saboya, 2 |
| 46410 Valencia |
| ESPAÑA |

Conselleria de Agricultura Pesca y Alimentación

C/ Amadeo de Saboya, 2

46410 Valencia

ESPAÑA

Adres strony internetowej: http://www.agricultura.gva.es/web/c/document_library/get_file?uuid=d9ffb5e3-e479-44fb-894e-8b6b3a2b234d&groupId=16

Uzasadnienie: Cechy charakterystyczne gospodarstw zajmujących się hodowlą gatunków akwakultury powodują, że należy wprowadzić szereg środków zapobiegawczych w zakresie zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego. Działania otrzymujące dotację należą do środków przewidzianych w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 736/2008 „Pomoc przeznaczona na środki na rzecz zdrowia zwierząt” i są przeznaczone na wykonanie rocznego planu dotyczącego zdrowia zwierząt na 2011 r.

---