# Dziennik Urzędowy C 57/2007

| | ISSN 1725-5228 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 57 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5010 marca 2007 |

ISSN 1725-5228

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 57

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5010 marca 2007

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | III   Akty przygotowawcze |
| | Komitet Regionów |
| | 67. sesja plenarna w dniach 6 i 7 grudnia 2006 r. |
| 2007/C 057/01 | Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego — W kierunku zrównoważonego europejskiego sektora wina | 1 |
| 2007/C 057/02 | Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji: Zatrzymanie procesu utraty różnorodności biologicznej do roku 2010 i w przyszłości | 7 |
| 2007/C 057/03 | Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: Sprawozdanie w sprawie wdrożenia krajowych środków w zakresie współistnienia upraw genetycznie modyfikowanych oraz upraw tradycyjnych i ekologicznych | 11 |
| 2007/C 057/04 | Opinia Komitetu Regionów w sprawie Roli gmin wiejskich w rozwoju regionów europejskich | 18 |
| 2007/C 057/05 | Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatów Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego: | 25 |
| 2007/C 057/06 | Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji Strategia na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia a reforma europejskiej polityki spójności — Czwarte sprawozdanie okresowe na temat spójności | 27 |
| 2007/C 057/07 | Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji Europejskiej do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów: Plan działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2006-2010 | 29 |
| 2007/C 057/08 | Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego: Usługi socjalne użyteczności publicznej w Unii Europejskiej | 34 |
| 2007/C 057/09 | Rezolucja Komitetu Regionów w sprawie programu prac legislacyjnych i programu prac Komisji Europejskiej oraz priorytetów Komitetu Regionów na rok 2007 | 39 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

III   Akty przygotowawcze

Komitet Regionów

67. sesja plenarna w dniach 6 i 7 grudnia 2006 r.

2007/C 057/01

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego — W kierunku zrównoważonego europejskiego sektora wina

1

2007/C 057/02

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji: Zatrzymanie procesu utraty różnorodności biologicznej do roku 2010 i w przyszłości

7

2007/C 057/03

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: Sprawozdanie w sprawie wdrożenia krajowych środków w zakresie współistnienia upraw genetycznie modyfikowanych oraz upraw tradycyjnych i ekologicznych

11

2007/C 057/04

Opinia Komitetu Regionów w sprawie Roli gmin wiejskich w rozwoju regionów europejskich

18

2007/C 057/05

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatów Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego:

25

2007/C 057/06

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji Strategia na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia a reforma europejskiej polityki spójności — Czwarte sprawozdanie okresowe na temat spójności

27

2007/C 057/07

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji Europejskiej do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów: Plan działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2006-2010

29

2007/C 057/08

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego: Usługi socjalne użyteczności publicznej w Unii Europejskiej

34

2007/C 057/09

Rezolucja Komitetu Regionów w sprawie programu prac legislacyjnych i programu prac Komisji Europejskiej oraz priorytetów Komitetu Regionów na rok 2007

39

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

III Akty przygotowawcze

Komitet Regionów

67. sesja plenarna w dniach 6 i 7 grudnia 2006 r.

| 10.3.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 57/1 |
| --- | --- | --- | --- |

10.3.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 57/1

---

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego — W kierunku zrównoważonego europejskiego sektora wina

(2007/C 57/01)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „W kierunku zrównoważonego europejskiego sektora wina” (COM(2006) 319 końcowy),

uwzględniając dokument roboczy służb Komisji — syntezę oceny wpływu dołączoną do komunikatu Komisji: „W kierunku zrównoważonego europejskiego sektora wina” (SEC(2006) 780 końcowy),

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 22 czerwca 2006 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie, zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Prezydium z dnia 25 kwietnia 2006 r. o powierzeniu Komisji Rozwoju Zrównoważonego opracowania opinii w tej sprawie,

uwzględniając rozporządzenie (WE) 1493/2006 z dnia 17 maja 1999 r. dotyczące wspólnej organizacji rynku wina,

uwzględniając sfinansowaną przez Komisję Europejską ocenę ex post wspólnej organizacji rynku wina,

uwzględniając wnioski końcowe seminarium na temat Wyzwań i szans dla win europejskich (Bruksela, 16 lutego 2006 r.),

uwzględniając konkluzje publicznego wysłuchania zorganizowanego przez Komisję ds. Rolnictwa i Rozwoju Wsi Parlamentu Europejskiego na temat: W kierunku zrównoważonego przemysłu wina (Bruksela, 12 czerwca 2006 r.),

uwzględniając konkluzje V Światowego Forum Wina (La Rioja, 28, 29 i 30 marca 2006 r.),

uwzględniając konkluzje XXIX Kongresu Międzynarodowego Biura ds. Winorośli i Wina (OIV) oraz IV Zgromadzenia Ogólnego OIV (La Rioja, 26-30 czerwca 2006 r.),

uwzględniając konkluzje z posiedzenia Międzynarodowej Rady Zgromadzenia Europejskich Regionów Winiarskich (Brno, 20 lipca 2006 r.),

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 257/2006 rev. 1), przyjęty przez Komisję Rozwoju Zrównoważonego w dniu 6 października 2006 r. (sprawozdawca: Pedro SANZ ALONSO, przewodniczący wspólnoty autonomicznej La Rioja, ES-PPE),

przyjął na 67. sesji plenarnej w dniach 6-7 grudnia 2006 r. (posiedzenie z 6 grudnia) następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

KOMITET REGIONÓW

1.1   Uwagi ogólne

| 1.1.1 | Uważa, że wnioski Komisji nie zawierają wyraźnego odniesienia do różnic regionalnych i lokalnych. |
| --- | --- |

1.1.1

Uważa, że wnioski Komisji nie zawierają wyraźnego odniesienia do różnic regionalnych i lokalnych.

| 1.1.2 | Podziela decyzję Komisji o przeprowadzeniu reformy sektora wina, mając na uwadze spadek konsumpcji, nierówności strukturalne produkcji i marketingu oraz coraz większą konkurencję na rynkach światowych. |
| --- | --- |

1.1.2

Podziela decyzję Komisji o przeprowadzeniu reformy sektora wina, mając na uwadze spadek konsumpcji, nierówności strukturalne produkcji i marketingu oraz coraz większą konkurencję na rynkach światowych.

| 1.1.3 | Z żalem zauważa, iż wniosek Komisji pomija rolę uprawy wina w zachowaniu rolnictwa i krajobrazu, obszarów wiejskich i planowania przestrzennego, a koncentruje się głównie na zagadnieniach gospodarczych, nie wykazując zrozumienia dla sektora rolnego, a w szczególności dla sektora wina. |
| --- | --- |

1.1.3

Z żalem zauważa, iż wniosek Komisji pomija rolę uprawy wina w zachowaniu rolnictwa i krajobrazu, obszarów wiejskich i planowania przestrzennego, a koncentruje się głównie na zagadnieniach gospodarczych, nie wykazując zrozumienia dla sektora rolnego, a w szczególności dla sektora wina.

| 1.1.4 | Zgadza się z propozycją utrzymania specjalnej wspólnej organizacji rynku dla sektora wina. |
| --- | --- |

1.1.4

Zgadza się z propozycją utrzymania specjalnej wspólnej organizacji rynku dla sektora wina.

| 1.1.5 | Podkreśla brak wymiaru społecznego i społeczno-gospodarczego wniosku Komisji. |
| --- | --- |

1.1.5

Podkreśla brak wymiaru społecznego i społeczno-gospodarczego wniosku Komisji.

| 1.1.6 | Podziela opinię Komisji, iż państwa członkowskie powinny dysponować jak największą swobodą w celu krzewienia rozwiązań, które sprostają konkretnym potrzebom terytorialnym. |
| --- | --- |

1.1.6

Podziela opinię Komisji, iż państwa członkowskie powinny dysponować jak największą swobodą w celu krzewienia rozwiązań, które sprostają konkretnym potrzebom terytorialnym.

| 1.1.7 | Dlatego też popiera wniosek Komisji zmierzający do wspierania zasady pomocniczości na większą skalę w państwach członkowskich oraz w ich regionach. |
| --- | --- |

1.1.7

Dlatego też popiera wniosek Komisji zmierzający do wspierania zasady pomocniczości na większą skalę w państwach członkowskich oraz w ich regionach.

| 1.1.8 | Podkreśla jednakże potrzebę ustanowienia kryteriów horyzontalnych polityki wspólnotowej, które określiłyby ogólny wymiar europejskiego sektora wina. |
| --- | --- |

1.1.8

Podkreśla jednakże potrzebę ustanowienia kryteriów horyzontalnych polityki wspólnotowej, które określiłyby ogólny wymiar europejskiego sektora wina.

| 1.1.9 | Z niezadowoleniem przyjmuje poszukiwanie przez Komisję równowagi za pomocą wykarczowania winorośli na ogólnej powierzchni 400 000 hektarów. W tym kontekście stwierdzenia Komisji dotyczące znaczenia europejskiego sektora wina, jakości win europejskich oraz jego roli jako sektora gospodarczego stoją w sprzeczności z podejściem zmierzającym do zmniejszenia produkcji za pomocą karczowania winorośli, pomijając bardziej konstruktywne propozycje, jak np. zdobycie nowych rynków czy konkurowanie z winami „nowego świata”. |
| --- | --- |

1.1.9

Z niezadowoleniem przyjmuje poszukiwanie przez Komisję równowagi za pomocą wykarczowania winorośli na ogólnej powierzchni 400 000 hektarów. W tym kontekście stwierdzenia Komisji dotyczące znaczenia europejskiego sektora wina, jakości win europejskich oraz jego roli jako sektora gospodarczego stoją w sprzeczności z podejściem zmierzającym do zmniejszenia produkcji za pomocą karczowania winorośli, pomijając bardziej konstruktywne propozycje, jak np. zdobycie nowych rynków czy konkurowanie z winami „nowego świata”.

| 1.1.10 | Zwraca uwagę na konieczność zintensyfikowania komunikacji z obywatelami oraz lepszej informacji w celu zwiększenia umiarkowanej konsumpcji wina. |
| --- | --- |

1.1.10

Zwraca uwagę na konieczność zintensyfikowania komunikacji z obywatelami oraz lepszej informacji w celu zwiększenia umiarkowanej konsumpcji wina.

| 1.1.11 | Podkreśla, że w ramach komunikacji i wspierania sektora wina należy podjąć zagadnienia potencjalnego pozytywnego wpływu umiarkowanej konsumpcji wina na zdrowie, wkładu uprawy winorośli w planowanie przestrzenne, jak również pozytywnego oddziaływania produkcji wina na środowisko naturalne. |
| --- | --- |

1.1.11

Podkreśla, że w ramach komunikacji i wspierania sektora wina należy podjąć zagadnienia potencjalnego pozytywnego wpływu umiarkowanej konsumpcji wina na zdrowie, wkładu uprawy winorośli w planowanie przestrzenne, jak również pozytywnego oddziaływania produkcji wina na środowisko naturalne.

| 1.1.12 | Podkreśla konieczność uniknięcia gwałtownych zmian w społeczno-gospodarczym systemie uprawy winorośli w momencie wprowadzania nowej reformy wspólnej organizacji rynku wina. |
| --- | --- |

1.1.12

Podkreśla konieczność uniknięcia gwałtownych zmian w społeczno-gospodarczym systemie uprawy winorośli w momencie wprowadzania nowej reformy wspólnej organizacji rynku wina.

1.2   Trudności wspólnej organizacji rynku w obecnym stanie

| 1.2.1 | Wskazuje, iż dotychczasowa wspólna organizacja rynku nie dała wystarczającej odpowiedzi na zagadnienia planowania, strukturyzacji, rozwoju i konkurencyjności europejskiego sektora wina w ramach globalnej gospodarki odnośnie do takich aspektów jak: mechanizmy rynkowe, regulacja potencjału produkcyjnego, praktyki enologiczne, oznaczenia geograficzne, etykietowanie, zdrowie i komunikacja. |
| --- | --- |

1.2.1

Wskazuje, iż dotychczasowa wspólna organizacja rynku nie dała wystarczającej odpowiedzi na zagadnienia planowania, strukturyzacji, rozwoju i konkurencyjności europejskiego sektora wina w ramach globalnej gospodarki odnośnie do takich aspektów jak: mechanizmy rynkowe, regulacja potencjału produkcyjnego, praktyki enologiczne, oznaczenia geograficzne, etykietowanie, zdrowie i komunikacja.

| 1.2.2 | Podziela przedłożone przez Komisję dane dotyczące zmniejszenia konsumpcji wina w Europie, obecnego wzrostu nadwyżki strukturalnej w produkcji oraz znacznego zwiększenia przywozu wina w porównaniu z wywozem. |
| --- | --- |

1.2.2

Podziela przedłożone przez Komisję dane dotyczące zmniejszenia konsumpcji wina w Europie, obecnego wzrostu nadwyżki strukturalnej w produkcji oraz znacznego zwiększenia przywozu wina w porównaniu z wywozem.

| 1.2.3 | Podziela potrzebę większej konkurencyjności ze strony producentów wspólnotowych na zglobalizowanym rynku. |
| --- | --- |

1.2.3

Podziela potrzebę większej konkurencyjności ze strony producentów wspólnotowych na zglobalizowanym rynku.

| 1.2.4 | Zgadza się ze zdaniem Komisji, iż niezbędna jest regulacja potencjału produkcyjnego w obliczu wzrostu produkcji w niektórych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

1.2.4

Zgadza się ze zdaniem Komisji, iż niezbędna jest regulacja potencjału produkcyjnego w obliczu wzrostu produkcji w niektórych państwach członkowskich.

| 1.2.5 | Wyraża zaniepokojenie tym, że w niektórych wypadkach restrukturyzacja i przekształcenia przekreśliły cel poszukiwania jakości na rzecz wzrostu produkcji. |
| --- | --- |

1.2.5

Wyraża zaniepokojenie tym, że w niektórych wypadkach restrukturyzacja i przekształcenia przekreśliły cel poszukiwania jakości na rzecz wzrostu produkcji.

| 1.2.6 | Stwierdza istnienie w niektórych państwach członkowskich winnic o nieuregulowanej sytuacji, co pogłębia zachwiania na linii podaż-popyt, powodując poważne nierówności między producentami. |
| --- | --- |

1.2.6

Stwierdza istnienie w niektórych państwach członkowskich winnic o nieuregulowanej sytuacji, co pogłębia zachwiania na linii podaż-popyt, powodując poważne nierówności między producentami.

| 1.2.7 | Podziela zdanie Komisji, iż środki wsparcia rynku polegające na destylacji podejmowanej w sytuacjach kryzysowych okazały się nieskuteczne jeśli chodzi o zagwarantowanie dochodu plantatorom winorośli. |
| --- | --- |

1.2.7

Podziela zdanie Komisji, iż środki wsparcia rynku polegające na destylacji podejmowanej w sytuacjach kryzysowych okazały się nieskuteczne jeśli chodzi o zagwarantowanie dochodu plantatorom winorośli.

| 1.2.8 | Wyraża zaniepokojenie przekształceniem takich środków jak destylacja w sytuacjach kryzysowych, która powinna być rozwiązaniem tymczasowym, w środki strukturalne, przez co stają się one jednym z głównych celów ram finansowych i zmniejszają środki przeznaczone na poprawę jakości oraz wspieranie marketingu i konsumpcji. Uważa za właściwe rozważenie destylacji wina do postaci alkoholu spożywczego wraz z destylacją produktów ubocznych. Podkreśla, że destylacja produktów ubocznych musi osiągać co najmniej 15 % objętości alkoholu w stosunku do surowców. |
| --- | --- |

1.2.8

Wyraża zaniepokojenie przekształceniem takich środków jak destylacja w sytuacjach kryzysowych, która powinna być rozwiązaniem tymczasowym, w środki strukturalne, przez co stają się one jednym z głównych celów ram finansowych i zmniejszają środki przeznaczone na poprawę jakości oraz wspieranie marketingu i konsumpcji. Uważa za właściwe rozważenie destylacji wina do postaci alkoholu spożywczego wraz z destylacją produktów ubocznych. Podkreśla, że destylacja produktów ubocznych musi osiągać co najmniej 15 % objętości alkoholu w stosunku do surowców.

| 1.2.9 | Uważa za pozytywne utrzymanie prywatnego składowania jako skutecznego instrumentu regulacji rynku oraz proponuje jego uelastycznienie w celu ułatwienia dostępu do tego środka. |
| --- | --- |

1.2.9

Uważa za pozytywne utrzymanie prywatnego składowania jako skutecznego instrumentu regulacji rynku oraz proponuje jego uelastycznienie w celu ułatwienia dostępu do tego środka.

| 1.2.10 | Z zadowoleniem przyjmuje sformułowanie potrzeby zebrania przez Międzynarodowe Biuro ds. Winorośli i Wina (OIV) całości praktyk enologicznych oraz domaga się, aby praktyki te ustanawiane były na podstawie badań naukowych i technicznych, co zagwarantuje bezpieczeństwo żywności. |
| --- | --- |

1.2.10

Z zadowoleniem przyjmuje sformułowanie potrzeby zebrania przez Międzynarodowe Biuro ds. Winorośli i Wina (OIV) całości praktyk enologicznych oraz domaga się, aby praktyki te ustanawiane były na podstawie badań naukowych i technicznych, co zagwarantuje bezpieczeństwo żywności.

| 1.2.11 | Ostrzega, że praktyki te w żadnym wypadku nie mogą dezorientować konsumenta, np. zniekształcać istniejących obecnie praktyk, które utożsamia on z jakością, czy też negatywnie oddziaływać na te regiony europejskie, które produkują wina według tradycyjnych praktyk enologicznych, opartych na końcowej jakości produktu, lub też — jak określa to art. 4 wcięcie 3 dokumentu Komisji pt. „Cele nowej polityki UE dotyczącej wina” — zaburzać „systemu [...], który pozwala zachować najlepsze tradycje w produkcji wina UE”. |
| --- | --- |

1.2.11

Ostrzega, że praktyki te w żadnym wypadku nie mogą dezorientować konsumenta, np. zniekształcać istniejących obecnie praktyk, które utożsamia on z jakością, czy też negatywnie oddziaływać na te regiony europejskie, które produkują wina według tradycyjnych praktyk enologicznych, opartych na końcowej jakości produktu, lub też — jak określa to art. 4 wcięcie 3 dokumentu Komisji pt. „Cele nowej polityki UE dotyczącej wina” — zaburzać „systemu [...], który pozwala zachować najlepsze tradycje w produkcji wina UE”.

| 1.2.12 | Stwierdza, że nadmiernie skomplikowane przepisy w sprawie definicji, praktyk enologicznych i klasyfikacji win dezorientują konsumenta; proponuje więc ich uproszczenie. |
| --- | --- |

1.2.12

Stwierdza, że nadmiernie skomplikowane przepisy w sprawie definicji, praktyk enologicznych i klasyfikacji win dezorientują konsumenta; proponuje więc ich uproszczenie.

| 1.2.13 | Przyznaje, że uproszczenie etykietowania może mieć pozytywne skutki dla win gorszej jakości, które nie posiadają cech wyróżniających, zapewniających im konkurencyjność na rynku; terminy zarezerwowane do tej pory dla „wina gatunkowego” produkowanego w określonych regionach (psr) nie mogą jednakże obciążać popularnych win, produkowanych według tradycyjnego europejskiego modelu jakości. |
| --- | --- |

1.2.13

Przyznaje, że uproszczenie etykietowania może mieć pozytywne skutki dla win gorszej jakości, które nie posiadają cech wyróżniających, zapewniających im konkurencyjność na rynku; terminy zarezerwowane do tej pory dla „wina gatunkowego” produkowanego w określonych regionach (psr) nie mogą jednakże obciążać popularnych win, produkowanych według tradycyjnego europejskiego modelu jakości.

| 1.2.14 | Z zadowoleniem przyjmuje wyrazy zaniepokojenia wzrostem spożycia alkoholu wśród ludzi młodych i mimo że spożycie wina wśród młodzieży z całą pewnością znacznie spadło w ostatnich latach, podkreśla, że ewentualne akcje uświadamiające na temat potencjalnie pozytywnego wpływu wina na zdrowie muszą zostać uzupełnione o informacje, że młodzież szczególnie łatwo przejmuje zachowania dorosłych odnośnie do alkoholu; ponadto muszą być podawane informacje na temat ilości alkoholu dopuszczalnych dla młodzieży. |
| --- | --- |

1.2.14

Z zadowoleniem przyjmuje wyrazy zaniepokojenia wzrostem spożycia alkoholu wśród ludzi młodych i mimo że spożycie wina wśród młodzieży z całą pewnością znacznie spadło w ostatnich latach, podkreśla, że ewentualne akcje uświadamiające na temat potencjalnie pozytywnego wpływu wina na zdrowie muszą zostać uzupełnione o informacje, że młodzież szczególnie łatwo przejmuje zachowania dorosłych odnośnie do alkoholu; ponadto muszą być podawane informacje na temat ilości alkoholu dopuszczalnych dla młodzieży.

1.3   Cele europejskiego sektora wina

| 1.3.1 | Popiera utrzymanie konkurencyjnego i zrównoważonego europejskiego sektora wina. |
| --- | --- |

1.3.1

Popiera utrzymanie konkurencyjnego i zrównoważonego europejskiego sektora wina.

| 1.3.2 | Popiera ustanowienie w dziedzinie wina systemu opartego na jasnych, prostych i skutecznych przepisach, które pozwolą na przywrócenie równowagi między podażą a popytem. |
| --- | --- |

1.3.2

Popiera ustanowienie w dziedzinie wina systemu opartego na jasnych, prostych i skutecznych przepisach, które pozwolą na przywrócenie równowagi między podażą a popytem.

| 1.3.3 | Gratuluje Komisji idei ustanowienia systemu, który pozwala zachować najlepsze tradycje w produkcji wina UE, wzmacnia tkankę społeczną na obszarach wiejskich i gwarantuje poszanowanie środowiska naturalnego, mimo iż niektóre propozycje zawarte w dokumencie stoją w sprzeczności z dobrymi intencjami, w tym szczególnie karczowanie winorośli na obszarach o niższej wydajności. |
| --- | --- |

1.3.3

Gratuluje Komisji idei ustanowienia systemu, który pozwala zachować najlepsze tradycje w produkcji wina UE, wzmacnia tkankę społeczną na obszarach wiejskich i gwarantuje poszanowanie środowiska naturalnego, mimo iż niektóre propozycje zawarte w dokumencie stoją w sprzeczności z dobrymi intencjami, w tym szczególnie karczowanie winorośli na obszarach o niższej wydajności.

| 1.3.4 | Jest zwolennikiem przeprowadzenia reformy wspólnej organizacji rynku opartej na dwóch filarach: jakości i komunikacji, w celu pozyskania znaczącego udziału w rynku dla wina europejskiego. |
| --- | --- |

1.3.4

Jest zwolennikiem przeprowadzenia reformy wspólnej organizacji rynku opartej na dwóch filarach: jakości i komunikacji, w celu pozyskania znaczącego udziału w rynku dla wina europejskiego.

1.4   Opcje odrzucone przez Komisję

| 1.4.1 | Podziela odrzucenie przez Komisję następujących opcji: status quo, reforma wspólnej organizacji rynku na wzór reformy WPR oraz deregulacja rynku wina. |
| --- | --- |

1.4.1

Podziela odrzucenie przez Komisję następujących opcji: status quo, reforma wspólnej organizacji rynku na wzór reformy WPR oraz deregulacja rynku wina.

1.5   Gruntowna reforma wspólnej organizacji rynku wina

| 1.5.1 | Podziela konieczność takiego dostosowania ram prawnych oraz struktury produkcji, aby mógł powstać zrównoważony i konkurencyjny europejski sektor wina, mający przed sobą długofalowe perspektywy. |
| --- | --- |

1.5.1

Podziela konieczność takiego dostosowania ram prawnych oraz struktury produkcji, aby mógł powstać zrównoważony i konkurencyjny europejski sektor wina, mający przed sobą długofalowe perspektywy.

| 1.5.2 | Z zadowoleniem przyjmuje niewłączenie oznaczeń geograficznych do środków liberalizacji systemu praw do sadzenia zaproponowanego w wariancie A i zakłada, że będzie ono miało charakter ostateczny zarówno dla tych oznaczeń, jak i dla pozostałej części sektora, gdyż liberalizacja odbiłaby się bardzo niekorzystnie na europejskim modelu produkcji. |
| --- | --- |

1.5.2

Z zadowoleniem przyjmuje niewłączenie oznaczeń geograficznych do środków liberalizacji systemu praw do sadzenia zaproponowanego w wariancie A i zakłada, że będzie ono miało charakter ostateczny zarówno dla tych oznaczeń, jak i dla pozostałej części sektora, gdyż liberalizacja odbiłaby się bardzo niekorzystnie na europejskim modelu produkcji.

| 1.5.3 | Nie zgadza się z podejściem, według którego równowaga na linii podaż-popyt ma zostać przywrócona za pomocą motywacyjnego systemu karczowania plantacji i późniejszej liberalizacji prawa do sadzenia. |
| --- | --- |

1.5.3

Nie zgadza się z podejściem, według którego równowaga na linii podaż-popyt ma zostać przywrócona za pomocą motywacyjnego systemu karczowania plantacji i późniejszej liberalizacji prawa do sadzenia.

| 1.5.4 | Podchodzi krytycznie do wspomnianego planu, który nazwać by można mało ambitnym, mając na uwadze, iż rozwiązuje on problem nierównowagi na rynku poprzez wspieranie karczowania winorośli, nie przewidując przy tym jakiejkolwiek możliwości rozszerzenia zakresu marketingu. |
| --- | --- |

1.5.4

Podchodzi krytycznie do wspomnianego planu, który nazwać by można mało ambitnym, mając na uwadze, iż rozwiązuje on problem nierównowagi na rynku poprzez wspieranie karczowania winorośli, nie przewidując przy tym jakiejkolwiek możliwości rozszerzenia zakresu marketingu.

| 1.5.5 | Nie podziela poglądu, że liberalizacja praw do sadzenia przyczyni się w sposób bezpośredni — za pomocą redukcji kosztów produkcji — do wzrostu konkurencyjności sektora wina, ponieważ nie bierze się pod uwagę faktu, iż to właśnie koszt praw do sadzenia jest bezpośrednio związany z powodzeniem rynkowym produktów pochodzących z tych stref i tym samym stanowi instrument równowagi podaży i popytu we wspomnianych strefach. |
| --- | --- |

1.5.5

Nie podziela poglądu, że liberalizacja praw do sadzenia przyczyni się w sposób bezpośredni — za pomocą redukcji kosztów produkcji — do wzrostu konkurencyjności sektora wina, ponieważ nie bierze się pod uwagę faktu, iż to właśnie koszt praw do sadzenia jest bezpośrednio związany z powodzeniem rynkowym produktów pochodzących z tych stref i tym samym stanowi instrument równowagi podaży i popytu we wspomnianych strefach.

| 1.5.6 | Uważa za niesłuszne proponowanie jako modelu dla reformy wspólnej organizacji rynku wina systemu stosowanego w wypadku reformy sektora cukru, gdyż oznaczałoby to zniknięcie dużej części producentów w celu zagwarantowania ciągłości uprawy, a także sprzyjałoby importowi win spoza UE. |
| --- | --- |

1.5.6

Uważa za niesłuszne proponowanie jako modelu dla reformy wspólnej organizacji rynku wina systemu stosowanego w wypadku reformy sektora cukru, gdyż oznaczałoby to zniknięcie dużej części producentów w celu zagwarantowania ciągłości uprawy, a także sprzyjałoby importowi win spoza UE.

| 1.5.7 | Odrzuca możliwość osiągnięcia jednego z celów wspólnej organizacji rynku, a zwłaszcza rynku wina, za pomocą wykarczowania 400 000 hektarów plantacji, tym bardziej że pochłonęłoby to prawie 40 % wszystkich środków przeznaczonych na tę reformę, a wpływ na ograniczenie produkcji byłby z całą pewnością znacznie mniejszy niż pierwotnie przewidywano. |
| --- | --- |

1.5.7

Odrzuca możliwość osiągnięcia jednego z celów wspólnej organizacji rynku, a zwłaszcza rynku wina, za pomocą wykarczowania 400 000 hektarów plantacji, tym bardziej że pochłonęłoby to prawie 40 % wszystkich środków przeznaczonych na tę reformę, a wpływ na ograniczenie produkcji byłby z całą pewnością znacznie mniejszy niż pierwotnie przewidywano.

| 1.5.8 | Nie zgadza się ze zniesieniem „od pierwszego dnia obowiązywania reformy” narzędzi zarządzania rynkiem. Nie są one wprawdzie doskonałe i mogłyby zostać ulepszone zarówno pod względem formy, jak i zastosowania, jednak ich zniesienie bez okresu przejściowego, podczas którego można by wykorzystać ich mocne strony, nie wydaje się właściwe. We wspomnianym okresie przejściowym powinno się stopniowo ograniczać środki wyasygnowane na narzędzia zarządzania rynkiem, zwiększając jednocześnie środki przeznaczone na poprawę jakości, promocję oraz marketing. |
| --- | --- |

1.5.8

Nie zgadza się ze zniesieniem „od pierwszego dnia obowiązywania reformy” narzędzi zarządzania rynkiem. Nie są one wprawdzie doskonałe i mogłyby zostać ulepszone zarówno pod względem formy, jak i zastosowania, jednak ich zniesienie bez okresu przejściowego, podczas którego można by wykorzystać ich mocne strony, nie wydaje się właściwe. We wspomnianym okresie przejściowym powinno się stopniowo ograniczać środki wyasygnowane na narzędzia zarządzania rynkiem, zwiększając jednocześnie środki przeznaczone na poprawę jakości, promocję oraz marketing.

| 1.5.9 | Popiera zamysł utworzenie instrumentu zwanego „krajową kopertą”, o ile nie doprowadzi ono do renacjonalizacji WPR, domaga się sporządzenia szerokiego i konkretnego wykazu środków, jakie UE zezwoli finansować za pomocą owej koperty oraz postuluje przestrzeganie zasady pomocniczości na poziomie regionów w zarządzaniu tymi funduszami. |
| --- | --- |

1.5.9

Popiera zamysł utworzenie instrumentu zwanego „krajową kopertą”, o ile nie doprowadzi ono do renacjonalizacji WPR, domaga się sporządzenia szerokiego i konkretnego wykazu środków, jakie UE zezwoli finansować za pomocą owej koperty oraz postuluje przestrzeganie zasady pomocniczości na poziomie regionów w zarządzaniu tymi funduszami.

| 1.5.10 | Z zadowoleniem przyjmuje propozycję zastosowania pewnych środków zarządzania kryzysowego przez państwa członkowskie. |
| --- | --- |

1.5.10

Z zadowoleniem przyjmuje propozycję zastosowania pewnych środków zarządzania kryzysowego przez państwa członkowskie.

| 1.5.11 | Z zadowoleniem przyjmuje podporządkowanie wspomnianych środków pewnym wspólnotowym przepisom w celu uniknięcia ewentualnej ukrytej pomocy za pośrednictwem np. środków wsparcia rynku, co mogłoby prowadzić do naruszenia konkurencji między producentami z państw członkowskich. |
| --- | --- |

1.5.11

Z zadowoleniem przyjmuje podporządkowanie wspomnianych środków pewnym wspólnotowym przepisom w celu uniknięcia ewentualnej ukrytej pomocy za pośrednictwem np. środków wsparcia rynku, co mogłoby prowadzić do naruszenia konkurencji między producentami z państw członkowskich.

| 1.5.12 | Odrzuca podejście Komisji proponowane w ramach rozwoju obszarów wiejskich, polegające na zachęcaniu producentów, za pomocą konkretnych kroków gospodarczych, do wycofywania się z działalności rolniczej, zamiast jej kontynuowania jako kluczowego elementu rozwoju obszarów wiejskich. Odsyła do odpowiedniej opinii Komitetu i jego oświadczenia. |
| --- | --- |

1.5.12

Odrzuca podejście Komisji proponowane w ramach rozwoju obszarów wiejskich, polegające na zachęcaniu producentów, za pomocą konkretnych kroków gospodarczych, do wycofywania się z działalności rolniczej, zamiast jej kontynuowania jako kluczowego elementu rozwoju obszarów wiejskich. Odsyła do odpowiedniej opinii Komitetu i jego oświadczenia.

| 1.5.13 | Nie aprobuje braku wyraźnego odniesienia do uprawy winorośli na stokach o dużym nachyleniu, związanej z wyższymi kosztami, która przyczynia się do zachowania środowiska naturalnego, kształtowania krajobrazu, rozwijania agroturystyki oraz zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich |
| --- | --- |

1.5.13

Nie aprobuje braku wyraźnego odniesienia do uprawy winorośli na stokach o dużym nachyleniu, związanej z wyższymi kosztami, która przyczynia się do zachowania środowiska naturalnego, kształtowania krajobrazu, rozwijania agroturystyki oraz zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich

| 1.5.14 | Jest przeciwny przeniesieniu funduszy z pierwszego do drugiego filaru w celu finansowania europejskiego sektora wina i opowiada się za utrzymaniem ram finansowych wspólnej organizacji rynku. |
| --- | --- |

1.5.14

Jest przeciwny przeniesieniu funduszy z pierwszego do drugiego filaru w celu finansowania europejskiego sektora wina i opowiada się za utrzymaniem ram finansowych wspólnej organizacji rynku.

| 1.5.15 | Uważa za pozytywne położenie w komunikacie Komisji nacisku na uproszczenie przepisów, jak również na zapewnienie ich jasności, przejrzystości oraz skuteczności. |
| --- | --- |

1.5.15

Uważa za pozytywne położenie w komunikacie Komisji nacisku na uproszczenie przepisów, jak również na zapewnienie ich jasności, przejrzystości oraz skuteczności.

| 1.5.16 | Nie popiera jednakże nadania priorytetu gruntownej rewizji ram prawnych odnoszących się do jakości w celu wzmocnienia zgodności polityki wspólnotowej w dziedzinie jakości z normami międzynarodowymi. Dostosowanie takie jest wprawdzie konieczne, ale nie może być celem samym w sobie, jeśli chodzi o zapewnienie jakości. |
| --- | --- |

1.5.16

Nie popiera jednakże nadania priorytetu gruntownej rewizji ram prawnych odnoszących się do jakości w celu wzmocnienia zgodności polityki wspólnotowej w dziedzinie jakości z normami międzynarodowymi. Dostosowanie takie jest wprawdzie konieczne, ale nie może być celem samym w sobie, jeśli chodzi o zapewnienie jakości.

| 1.5.17 | Popiera przeniesienie na arenę międzynarodową europejskiej koncepcji win gatunkowych opartej na pochodzeniu geograficznym (psr — wina gatunkowe produkowane w określonych regionach). Koncepcję tę należy wzmacniać, potwierdzać, promować i podkreślać jej wartość. |
| --- | --- |

1.5.17

Popiera przeniesienie na arenę międzynarodową europejskiej koncepcji win gatunkowych opartej na pochodzeniu geograficznym (psr — wina gatunkowe produkowane w określonych regionach). Koncepcję tę należy wzmacniać, potwierdzać, promować i podkreślać jej wartość.

| 1.5.18 | Ocenia pozytywnie propozycję wzmocnienia roli organizacji międzybranżowych, tak aby mogły one kontrolować i gwarantować jakość win wytwarzanych na ich terytorium. W tym kontekście warto by zebrać, poznać i zastosować najskuteczniejsze praktyki w tej dziedzinie. |
| --- | --- |

1.5.18

Ocenia pozytywnie propozycję wzmocnienia roli organizacji międzybranżowych, tak aby mogły one kontrolować i gwarantować jakość win wytwarzanych na ich terytorium. W tym kontekście warto by zebrać, poznać i zastosować najskuteczniejsze praktyki w tej dziedzinie.

| 1.5.19 | Popiera wzmocnienie systemów oraz instrumentów kontroli, które powinny zapewnić niezbędne gwarancje konsumentom. |
| --- | --- |

1.5.19

Popiera wzmocnienie systemów oraz instrumentów kontroli, które powinny zapewnić niezbędne gwarancje konsumentom.

| 1.5.20 | Wyraża zaniepokojenie rewizją kompetencji, zwłaszcza przeniesienie kompetencji Rady do zakresu kompetencji Komisji Europejskiej, czego nie uznaje za konieczne. |
| --- | --- |

1.5.20

Wyraża zaniepokojenie rewizją kompetencji, zwłaszcza przeniesienie kompetencji Rady do zakresu kompetencji Komisji Europejskiej, czego nie uznaje za konieczne.

| 1.5.21 | Zgadza się, że zarówno uznanie praktyk OIV, jak i kontrola, której muszą podlegać, powinny opierać się w każdym przypadku na raportach naukowych oraz rezultatach projektów badawczych opracowywanych w UE. |
| --- | --- |

1.5.21

Zgadza się, że zarówno uznanie praktyk OIV, jak i kontrola, której muszą podlegać, powinny opierać się w każdym przypadku na raportach naukowych oraz rezultatach projektów badawczych opracowywanych w UE.

| 1.5.22 | Apeluje o zachowanie dopuszczalnego limitu w wysokości 2 % objętościowych w odniesieniu do zwiększenia stężenia alkoholu, poprzez wyłączne zastosowanie moszczu gronowego we wzbogacaniu. |
| --- | --- |

1.5.22

Apeluje o zachowanie dopuszczalnego limitu w wysokości 2 % objętościowych w odniesieniu do zwiększenia stężenia alkoholu, poprzez wyłączne zastosowanie moszczu gronowego we wzbogacaniu.

| 1.5.23 | Jest przeciwny automatycznemu zatwierdzeniu do stosowania w UE praktyk enologicznych OIV, nawet wówczas, gdy wino eksportowane jest do regionów, w których praktyki te zostały zatwierdzone. Praktyki te muszą zostać poddane procesowi, o którym mowa wyżej. |
| --- | --- |

1.5.23

Jest przeciwny automatycznemu zatwierdzeniu do stosowania w UE praktyk enologicznych OIV, nawet wówczas, gdy wino eksportowane jest do regionów, w których praktyki te zostały zatwierdzone. Praktyki te muszą zostać poddane procesowi, o którym mowa wyżej.

| 1.5.24 | Z zadowoleniem przyjmuje zagwarantowanie minimalnych pożądanych standardów ochrony środowiska naturalnego przy uprawie winorośli i wytwarzaniu wina. Należy przy tym wspomnieć o istnieniu pewnych doświadczeń w tej dziedzinie, finansowanych za pośrednictwem inicjatywy LIFE, które mogą wnieść niezwykle cenne informacje w tym kontekście. |
| --- | --- |

1.5.24

Z zadowoleniem przyjmuje zagwarantowanie minimalnych pożądanych standardów ochrony środowiska naturalnego przy uprawie winorośli i wytwarzaniu wina. Należy przy tym wspomnieć o istnieniu pewnych doświadczeń w tej dziedzinie, finansowanych za pośrednictwem inicjatywy LIFE, które mogą wnieść niezwykle cenne informacje w tym kontekście.

| 1.5.25 | Z zadowoleniem przyjmuje propozycję uproszczenia przepisów dotyczących etykietowania poprzez ustanowienie jednolitych ram prawnych mających zastosowanie do wszystkich zróżnicowanych kategorii wina, przypomina jednakże o obowiązku zapobiegania dezorientacji konsumenta; stąd też etykiety powinny być nie tylko uproszczone i jasne, lecz również muszą służyć interesom konsumenta. |
| --- | --- |

1.5.25

Z zadowoleniem przyjmuje propozycję uproszczenia przepisów dotyczących etykietowania poprzez ustanowienie jednolitych ram prawnych mających zastosowanie do wszystkich zróżnicowanych kategorii wina, przypomina jednakże o obowiązku zapobiegania dezorientacji konsumenta; stąd też etykiety powinny być nie tylko uproszczone i jasne, lecz również muszą służyć interesom konsumenta.

| 1.5.26 | Ostrzega o niebezpieczeństwie, które może wywołać zanik różnic pomiędzy zasadami etykietowania win z oznaczeniem geograficznym a zasadami dotyczącymi win nieposiadających tego oznaczenia, tym bardziej że w przypadku tych drugich planuje się ułatwić podawanie rocznika zbioru i gatunku winorośli. |
| --- | --- |

1.5.26

Ostrzega o niebezpieczeństwie, które może wywołać zanik różnic pomiędzy zasadami etykietowania win z oznaczeniem geograficznym a zasadami dotyczącymi win nieposiadających tego oznaczenia, tym bardziej że w przypadku tych drugich planuje się ułatwić podawanie rocznika zbioru i gatunku winorośli.

| 1.5.27 | Jest zatem przeciwny podawaniu odmiany winorośli i rocznika wina w wypadku win nieposiadających oznaczenia geograficznego. |
| --- | --- |

1.5.27

Jest zatem przeciwny podawaniu odmiany winorośli i rocznika wina w wypadku win nieposiadających oznaczenia geograficznego.

| 1.5.28 | Przyjmuje z zadowoleniem propozycję zachowania i ulepszenia systemu tradycyjnych wzmianek o cechach produktu. |
| --- | --- |

1.5.28

Przyjmuje z zadowoleniem propozycję zachowania i ulepszenia systemu tradycyjnych wzmianek o cechach produktu.

| 1.5.29 | Przyjmuje z zadowoleniem propozycję dostosowania polityki w zakresie znaków towarowych oraz zmianę zasad dotyczących stosowania w sektorze wina opisów w różnych językach. |
| --- | --- |

1.5.29

Przyjmuje z zadowoleniem propozycję dostosowania polityki w zakresie znaków towarowych oraz zmianę zasad dotyczących stosowania w sektorze wina opisów w różnych językach.

| 1.5.30 | Potwierdza, że polityka jakości, marketingu i promocji powinna być jednym z najważniejszych celów funduszy pochodzących z ram finansowych wspólnej organizacji rynku wina. |
| --- | --- |

1.5.30

Potwierdza, że polityka jakości, marketingu i promocji powinna być jednym z najważniejszych celów funduszy pochodzących z ram finansowych wspólnej organizacji rynku wina.

| 1.5.31 | Popiera zapewnienie maksymalnych gwarancji w zakresie informacji i ochrony konsumentów, jeśli chodzi o aspekt zdrowotny. Mogłoby to mieć pozytywny wpływ na konsumpcję z uwagi na zdrowotne właściwości umiarkowanego spożycia wina w przypadku pewnych grup osób oraz ze względu na negatywne skutki w odniesieniu do innych grup i w wypadku nadmiernego spożycia. |
| --- | --- |

1.5.31

Popiera zapewnienie maksymalnych gwarancji w zakresie informacji i ochrony konsumentów, jeśli chodzi o aspekt zdrowotny. Mogłoby to mieć pozytywny wpływ na konsumpcję z uwagi na zdrowotne właściwości umiarkowanego spożycia wina w przypadku pewnych grup osób oraz ze względu na negatywne skutki w odniesieniu do innych grup i w wypadku nadmiernego spożycia.

| 1.5.32 | Z zadowoleniem przyjmuje dążenie do zapewnienia konsumentom pełnej i rzetelnej informacji o pochodzeniu produktu, za pomocą właściwych zasad etykietowania oraz identyfikowalności. |
| --- | --- |

1.5.32

Z zadowoleniem przyjmuje dążenie do zapewnienia konsumentom pełnej i rzetelnej informacji o pochodzeniu produktu, za pomocą właściwych zasad etykietowania oraz identyfikowalności.

| 1.5.33 | Uznaje za pozytywne informowanie konsumentów o aspektach ekologicznych stosowanych metod produkcji i wytwarzania. |
| --- | --- |

1.5.33

Uznaje za pozytywne informowanie konsumentów o aspektach ekologicznych stosowanych metod produkcji i wytwarzania.

| 1.5.34 | Z zadowoleniem przyjmuje postanowienie Komisji wdrożenia odpowiedzialnej polityki w zakresie promowania oraz informowania. Jednakże nie powinna się ona ograniczać do projektów promocyjnych poza UE. |
| --- | --- |

1.5.34

Z zadowoleniem przyjmuje postanowienie Komisji wdrożenia odpowiedzialnej polityki w zakresie promowania oraz informowania. Jednakże nie powinna się ona ograniczać do projektów promocyjnych poza UE.

| 1.5.35 | Uważa za niezwykle pozytywne przeprowadzenie na terytorium UE kampanii informacyjnych na temat umiarkowanego i odpowiedzialnego spożycia wina, które kładłyby nacisk na umiarkowaną konsumpcję wina, oddzielając w sposób logiczny takie zwyczaje od negatywnych skutków wywoływanych przez nadmierne spożycie alkoholu. |
| --- | --- |

1.5.35

Uważa za niezwykle pozytywne przeprowadzenie na terytorium UE kampanii informacyjnych na temat umiarkowanego i odpowiedzialnego spożycia wina, które kładłyby nacisk na umiarkowaną konsumpcję wina, oddzielając w sposób logiczny takie zwyczaje od negatywnych skutków wywoływanych przez nadmierne spożycie alkoholu.

| 1.5.36 | Wzywa Komisję, by przeznaczyła w ramach polityk dotyczących zdrowia i młodzieży odpowiednie fundusze na informowanie o odpowiedzialnym i umiarkowanym spożyciu wina, również na szczeblu lokalnym, przy udziale jednostek lokalnych i regionalnych, szkół, uniwersytetów i stowarzyszeń |
| --- | --- |

1.5.36

Wzywa Komisję, by przeznaczyła w ramach polityk dotyczących zdrowia i młodzieży odpowiednie fundusze na informowanie o odpowiedzialnym i umiarkowanym spożyciu wina, również na szczeblu lokalnym, przy udziale jednostek lokalnych i regionalnych, szkół, uniwersytetów i stowarzyszeń

| 1.5.37 | Zgadza się, że należy uwzględnić minimalne wymagania w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego dla sektora wina, związane z erozją i zatruciem gleby, stosowaniem środków ochrony roślin oraz gospodarowaniem odpadami. |
| --- | --- |

1.5.37

Zgadza się, że należy uwzględnić minimalne wymagania w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego dla sektora wina, związane z erozją i zatruciem gleby, stosowaniem środków ochrony roślin oraz gospodarowaniem odpadami.

| 1.5.38 | Zaleca, aby podczas negocjacji w ramach WTO Unia Europejska nie używała ustępstw w odniesieniu do europejskiego sektora wina jako karty przetargowej dla osiągnięcia zysków w pozostałych sektorach rolnych. |
| --- | --- |

1.5.38

Zaleca, aby podczas negocjacji w ramach WTO Unia Europejska nie używała ustępstw w odniesieniu do europejskiego sektora wina jako karty przetargowej dla osiągnięcia zysków w pozostałych sektorach rolnych.

| 1.5.39 | Z zadowoleniem przyjmuje deklarację Komisji o zapewnieniu przestrzegania prawodawstwa w odniesieniu do nielegalnych i niedozwolonych winnic, a w przypadkach jego naruszenia, podjęcia właściwych kroków w ramach procedur kontroli rachunkowości oraz postępowań w związku z naruszeniem przepisów. |
| --- | --- |

1.5.39

Z zadowoleniem przyjmuje deklarację Komisji o zapewnieniu przestrzegania prawodawstwa w odniesieniu do nielegalnych i niedozwolonych winnic, a w przypadkach jego naruszenia, podjęcia właściwych kroków w ramach procedur kontroli rachunkowości oraz postępowań w związku z naruszeniem przepisów.

| 1.5.40 | Odrzuca podejście uznające obecne ramy finansowe za górny pułap dla wdrażania wniosków legislacyjnych dotyczących przyszłej wspólnej organizacji rynku, mając na uwadze ambitne plany Komisji w kwestii konkurencyjności europejskiego sektora wina. |
| --- | --- |

1.5.40

Odrzuca podejście uznające obecne ramy finansowe za górny pułap dla wdrażania wniosków legislacyjnych dotyczących przyszłej wspólnej organizacji rynku, mając na uwadze ambitne plany Komisji w kwestii konkurencyjności europejskiego sektora wina.

| 1.5.41 | Podziela troskę Komisji o właściwe wykorzystanie zasobów finansowych i dobre zarządzanie, przypomina jednakże, iż ramy finansowe powinny zostać dopasowane do nowych wymagań, które wyłonią się z reformy wspólnej organizacji rynku. |
| --- | --- |

1.5.41

Podziela troskę Komisji o właściwe wykorzystanie zasobów finansowych i dobre zarządzanie, przypomina jednakże, iż ramy finansowe powinny zostać dopasowane do nowych wymagań, które wyłonią się z reformy wspólnej organizacji rynku.

| 1.5.42 | Przyjmuje z zadowoleniem planowane przez Komisję poczynienie oszczędności za pomocą wspomnianej reformy, której wprowadzenie w życie ma przyczynić się do „uproszczenia i ustanowienia lepszych uregulowań, z pozytywnym skutkiem dla ograniczenia kosztów zarządzania i statystycznego monitorowania, łatwiejszego wdrażania i kontroli, a w rezultacie ograniczenia ryzyka sprzeniewierzenia i niewłaściwego wykorzystania funduszy publicznych. Ponadto przyczyni się ono do zwiększenia efektywności zarządzania dzięki większemu poziomowi pomocniczości, z którego będą mogły skorzystać państwa członkowskie przy ustalaniu rodzajów środków niezbędnych im do reagowania w określonej sytuacji”. Zaleca jednak większą kontrolę w przypadku etykietowania win nieposiadających oznaczenia geograficznego, jak również przeniesienie pewnych środków kontroli, które do tej pory spoczywały w rękach Komisji, na państwa członkowskie, zgodnie z zasadą pomocniczości, tak aby ostateczny wynik był przewidywalny i niezmienny. |
| --- | --- |

1.5.42

Przyjmuje z zadowoleniem planowane przez Komisję poczynienie oszczędności za pomocą wspomnianej reformy, której wprowadzenie w życie ma przyczynić się do „uproszczenia i ustanowienia lepszych uregulowań, z pozytywnym skutkiem dla ograniczenia kosztów zarządzania i statystycznego monitorowania, łatwiejszego wdrażania i kontroli, a w rezultacie ograniczenia ryzyka sprzeniewierzenia i niewłaściwego wykorzystania funduszy publicznych. Ponadto przyczyni się ono do zwiększenia efektywności zarządzania dzięki większemu poziomowi pomocniczości, z którego będą mogły skorzystać państwa członkowskie przy ustalaniu rodzajów środków niezbędnych im do reagowania w określonej sytuacji”. Zaleca jednak większą kontrolę w przypadku etykietowania win nieposiadających oznaczenia geograficznego, jak również przeniesienie pewnych środków kontroli, które do tej pory spoczywały w rękach Komisji, na państwa członkowskie, zgodnie z zasadą pomocniczości, tak aby ostateczny wynik był przewidywalny i niezmienny.

| 1.5.43 | Jest jednak przeciwny zniesieniu zakazu produkcji wina z importowanego moszczu, ze względu na niebezpieczeństwo fałszowania wina, zakłócenia rynku oraz wzrostu nadwyżek produkcji. Mogłoby to również spowodować wynaturzenie jakości, jak i problem pochodzenia i identyfikacji produktu przez konsumenta. |
| --- | --- |

1.5.43

Jest jednak przeciwny zniesieniu zakazu produkcji wina z importowanego moszczu, ze względu na niebezpieczeństwo fałszowania wina, zakłócenia rynku oraz wzrostu nadwyżek produkcji. Mogłoby to również spowodować wynaturzenie jakości, jak i problem pochodzenia i identyfikacji produktu przez konsumenta.

| 1.5.44 | Popiera postulat, by w przyszłości nowe uprawy zakładać tylko według praw do sadzenia, dzięki czemu można zapobiec negatywnemu wpływowi potencjału produkcyjnego unijnego sektora wina na rynek. |
| --- | --- |

1.5.44

Popiera postulat, by w przyszłości nowe uprawy zakładać tylko według praw do sadzenia, dzięki czemu można zapobiec negatywnemu wpływowi potencjału produkcyjnego unijnego sektora wina na rynek.

| 1.5.45 | Uważa za niezbędne, by przy uznawaniu praktyk enologicznych OIV zwracano uwagę na ochronę ugruntowanych europejskich tradycji enologicznych. |
| --- | --- |

1.5.45

Uważa za niezbędne, by przy uznawaniu praktyk enologicznych OIV zwracano uwagę na ochronę ugruntowanych europejskich tradycji enologicznych.

| 1.5.46 | Nie uważa za konieczne zniesienia minimalnego naturalnego stężenia alkoholu w winie. |
| --- | --- |

1.5.46

Nie uważa za konieczne zniesienia minimalnego naturalnego stężenia alkoholu w winie.

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Ogólna wizja nowej wspólnej organizacji rynku wina

| 2.1 | Proponuje europejski model rynku wina, który pozwoli dążyć do zapewnienia trwałości sektorowi wina poprzez dostęp do rynków, konsolidując i zwiększając jednocześnie obecność na rynkach światowych za pośrednictwem trzech filarów: jakości, konkurencyjności i mechanizmów rynkowych. |
| --- | --- |

2.1

Proponuje europejski model rynku wina, który pozwoli dążyć do zapewnienia trwałości sektorowi wina poprzez dostęp do rynków, konsolidując i zwiększając jednocześnie obecność na rynkach światowych za pośrednictwem trzech filarów: jakości, konkurencyjności i mechanizmów rynkowych.

| 2.2 | Broni modelu umiarkowanego spożycia wina, nadając priorytet komunikacji oraz informowaniu o zdrowotnych właściwościach wina, jego znaczeniu kulturowym oraz krzewieniu europejskiego modelu produkcji środków żywności, związanego z jakością, tradycją, terenem upraw oraz tradycyjnymi praktykami kulturowymi. |
| --- | --- |

2.2

Broni modelu umiarkowanego spożycia wina, nadając priorytet komunikacji oraz informowaniu o zdrowotnych właściwościach wina, jego znaczeniu kulturowym oraz krzewieniu europejskiego modelu produkcji środków żywności, związanego z jakością, tradycją, terenem upraw oraz tradycyjnymi praktykami kulturowymi.

| 2.3 | Domaga się harmonizacji i doprowadzenia do spójności wszystkich kierunków polityki wspólnotowej, które związane są z sektorem wina: polityki rolnej, zdrowia, podatkowej, budżetowej oraz handlowej. |
| --- | --- |

2.3

Domaga się harmonizacji i doprowadzenia do spójności wszystkich kierunków polityki wspólnotowej, które związane są z sektorem wina: polityki rolnej, zdrowia, podatkowej, budżetowej oraz handlowej.

| 2.4 | Uważa, że w celu urzeczywistnienia tychże zasad przepisy reformy wspólnej organizacji rynku wina oraz ich ramy finansowe muszą bazować w pierwszym rzędzie zarówno na jakości, jak i na ulepszeniu marketingu oraz komunikacji i promocji, a także na zachowaniu tradycyjnych europejskich plantacji winorośli, utrzymaniu rolnictwa w środowisku wiejskim, na planowaniu przestrzennym i niezastępowalnej roli, jaką uprawa winorośli odgrywa w ochronie środowiska naturalnego na niektórych obszarach. |
| --- | --- |

2.4

Uważa, że w celu urzeczywistnienia tychże zasad przepisy reformy wspólnej organizacji rynku wina oraz ich ramy finansowe muszą bazować w pierwszym rzędzie zarówno na jakości, jak i na ulepszeniu marketingu oraz komunikacji i promocji, a także na zachowaniu tradycyjnych europejskich plantacji winorośli, utrzymaniu rolnictwa w środowisku wiejskim, na planowaniu przestrzennym i niezastępowalnej roli, jaką uprawa winorośli odgrywa w ochronie środowiska naturalnego na niektórych obszarach.

| 2.5 | Zwraca uwagę, iż środki finansowe muszą zostać dostosowane do tych zasad w sposób priorytetowy, wyraźny i horyzontalny (polityka na szczeblu wspólnotowym). |
| --- | --- |

2.5

Zwraca uwagę, iż środki finansowe muszą zostać dostosowane do tych zasad w sposób priorytetowy, wyraźny i horyzontalny (polityka na szczeblu wspólnotowym).

Zalecenia szczegółowe

| 2.6 | Uważa za niezbędną reformę sektora wina poprzez specyficzną dla niego wspólną organizację rynku, mając na uwadze spadek konsumpcji w Europie, nierówności strukturalne produkcji i marketingu na obszarze europejskim oraz względną utratę pozycji europejskiej na rynkach światowych odnotowaną w ostatnich latach. |
| --- | --- |

2.6

Uważa za niezbędną reformę sektora wina poprzez specyficzną dla niego wspólną organizację rynku, mając na uwadze spadek konsumpcji w Europie, nierówności strukturalne produkcji i marketingu na obszarze europejskim oraz względną utratę pozycji europejskiej na rynkach światowych odnotowaną w ostatnich latach.

| 2.7 | Podkreśla, że w żadnym wypadku nie można stracić z oczu roli uprawy wina w zachowaniu rolnictwa, obszarów wiejskich, krajobrazu, kultury i planowania przestrzennego. Nie należy także zapominać o funkcji rolników w Europie. Z tego też powodu, a także mając na uwadze ogólnie słabą kondycję europejskiego rolnictwa, propozycje reformy nie mogą koncentrować się nadmiernie na zagadnieniach gospodarczych. Dlatego też należy zachować wymiar społeczny i społeczno-gospodarczy w ramach wniosku Komisji. Z tego punktu widzenia czysto ekonomiczna i liberalna propozycja masowego karczowania winnic oraz liberalizacji od 2013 r. stoi w wyraźnej sprzeczności z zasadą zachowania rolnictwa i planowania przestrzennego, gdyż prowadzi do porzucenia działalności. |
| --- | --- |

2.7

Podkreśla, że w żadnym wypadku nie można stracić z oczu roli uprawy wina w zachowaniu rolnictwa, obszarów wiejskich, krajobrazu, kultury i planowania przestrzennego. Nie należy także zapominać o funkcji rolników w Europie. Z tego też powodu, a także mając na uwadze ogólnie słabą kondycję europejskiego rolnictwa, propozycje reformy nie mogą koncentrować się nadmiernie na zagadnieniach gospodarczych. Dlatego też należy zachować wymiar społeczny i społeczno-gospodarczy w ramach wniosku Komisji. Z tego punktu widzenia czysto ekonomiczna i liberalna propozycja masowego karczowania winnic oraz liberalizacji od 2013 r. stoi w wyraźnej sprzeczności z zasadą zachowania rolnictwa i planowania przestrzennego, gdyż prowadzi do porzucenia działalności.

| 2.8 | Zwraca się do Komisji Europejskiej o zapewnienie lepszego wsparcia zachęcającego do poprawy jakości wina produkowanego na trudnych obszarach górskich i w regionach najmniej uprzywilejowanych — poprzez finansowanie za pomocą krajowych środków. |
| --- | --- |

2.8

Zwraca się do Komisji Europejskiej o zapewnienie lepszego wsparcia zachęcającego do poprawy jakości wina produkowanego na trudnych obszarach górskich i w regionach najmniej uprzywilejowanych — poprzez finansowanie za pomocą krajowych środków.

| 2.9 | Pamiętając o potrzebie natychmiastowego przedsięwzięcia środków, które rozwiązałyby problemy europejskiego sektora wina, proponuje, aby wszelkie propozycje uwzględnione w dokumencie końcowym reformy zostały wprowadzone w życie od pierwszego dnia — jedne z nich w porządku wzrastającym (promocja i marketing), inne w porządku malejącym (środki rynkowe) — w ramach dotychczasowych uzgodnień finansowych lub, jeśli będzie to niezbędne, po zwiększeniu nakładów budżetowych. |
| --- | --- |

2.9

Pamiętając o potrzebie natychmiastowego przedsięwzięcia środków, które rozwiązałyby problemy europejskiego sektora wina, proponuje, aby wszelkie propozycje uwzględnione w dokumencie końcowym reformy zostały wprowadzone w życie od pierwszego dnia — jedne z nich w porządku wzrastającym (promocja i marketing), inne w porządku malejącym (środki rynkowe) — w ramach dotychczasowych uzgodnień finansowych lub, jeśli będzie to niezbędne, po zwiększeniu nakładów budżetowych.

| 2.10 | Wskazuje na konieczność sformułowania propozycji, której celem byłoby zwiększenie obecności europejskiej produkcji wina na rynkach światowych w perspektywie średnio- i długoterminowej. |
| --- | --- |

2.10

Wskazuje na konieczność sformułowania propozycji, której celem byłoby zwiększenie obecności europejskiej produkcji wina na rynkach światowych w perspektywie średnio- i długoterminowej.

| 2.11 | Proponuje zachowanie ogólnego wymiaru dotychczasowych ram finansowych. |
| --- | --- |

2.11

Proponuje zachowanie ogólnego wymiaru dotychczasowych ram finansowych.

| 2.12 | Zaleca wspólne, skoordynowane i zharmonizowane działanie w tych kierunkach polityki wspólnotowej, które dotyczą sektora wina: polityki rolnej, podatkowej, handlowej, zdrowia oraz budżetowej. |
| --- | --- |

2.12

Zaleca wspólne, skoordynowane i zharmonizowane działanie w tych kierunkach polityki wspólnotowej, które dotyczą sektora wina: polityki rolnej, podatkowej, handlowej, zdrowia oraz budżetowej.

| 2.13 | Ostrzega, że praktyki enologiczne w żadnym wypadku nie mogą dezorientować konsumenta, czyli zniekształcać istniejących obecnie praktyk, które utożsamia on z jakością, czy też negatywnie oddziaływać na te regiony europejskie, które produkują wina według tradycyjnych praktyk enologicznych, opartych na końcowej jakości produktu i gwarantujących zachowanie sprawdzonych tradycji produkcji wina w UE. |
| --- | --- |

2.13

Ostrzega, że praktyki enologiczne w żadnym wypadku nie mogą dezorientować konsumenta, czyli zniekształcać istniejących obecnie praktyk, które utożsamia on z jakością, czy też negatywnie oddziaływać na te regiony europejskie, które produkują wina według tradycyjnych praktyk enologicznych, opartych na końcowej jakości produktu i gwarantujących zachowanie sprawdzonych tradycji produkcji wina w UE.

| 2.14 | Zgadza się na utworzenie instrumentu zwanego „krajową kopertą”, o ile nie doprowadzi ono do renacjonalizacji WPR, domaga się sporządzenia szerokiego i konkretnego wykazu środków, jakie UE zezwoli finansować za pomocą owej koperty oraz postuluje zachowanie zasady pomocniczości na poziomie regionów w zarządzaniu tymi funduszami. |
| --- | --- |

2.14

Zgadza się na utworzenie instrumentu zwanego „krajową kopertą”, o ile nie doprowadzi ono do renacjonalizacji WPR, domaga się sporządzenia szerokiego i konkretnego wykazu środków, jakie UE zezwoli finansować za pomocą owej koperty oraz postuluje zachowanie zasady pomocniczości na poziomie regionów w zarządzaniu tymi funduszami.

| 2.15 | Proponuje Komisji Europejskiej, by w interesie uznania na szczeblu międzynarodowym koncepcji oznaczenia geograficznego zintensyfikowała jej obronę oraz wspierała rozróżnienie pomiędzy winami w ramach Porozumienia w sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej (TRIPS). |
| --- | --- |

2.15

Proponuje Komisji Europejskiej, by w interesie uznania na szczeblu międzynarodowym koncepcji oznaczenia geograficznego zintensyfikowała jej obronę oraz wspierała rozróżnienie pomiędzy winami w ramach Porozumienia w sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej (TRIPS).

| 2.16 | Proponuje, aby przepisy dotyczące etykietowania miały na celu jasne i zwięzłe informowanie konsumenta, dając priorytet elementom rozróżniającym, ale nie zaniedbywały takich kwestii jak niezbędne gwarancje wiarygodności wytwarzania win wyższej jakości (w porównaniu z pozostałymi winami), którym towarzyszyć powinny odpowiednie systemy kontroli. Krótko mówiąc, przejrzystość etykietowania musi dążyć do informowania konsumenta o produkcie i wyraźnie rozróżniać, za pomocą stosowanych terminów, poszczególne praktyki. |
| --- | --- |

2.16

Proponuje, aby przepisy dotyczące etykietowania miały na celu jasne i zwięzłe informowanie konsumenta, dając priorytet elementom rozróżniającym, ale nie zaniedbywały takich kwestii jak niezbędne gwarancje wiarygodności wytwarzania win wyższej jakości (w porównaniu z pozostałymi winami), którym towarzyszyć powinny odpowiednie systemy kontroli. Krótko mówiąc, przejrzystość etykietowania musi dążyć do informowania konsumenta o produkcie i wyraźnie rozróżniać, za pomocą stosowanych terminów, poszczególne praktyki.

| 2.17 | Sugeruje zachowanie programów restrukturyzacji i przekształcenia winnic w ramach finansowania krajowego i proponuje uwzględnić te modele uprawy winorośli, które są najskuteczniejsze pod względem kontroli i wypełniania celów tychże programów. |
| --- | --- |

2.17

Sugeruje zachowanie programów restrukturyzacji i przekształcenia winnic w ramach finansowania krajowego i proponuje uwzględnić te modele uprawy winorośli, które są najskuteczniejsze pod względem kontroli i wypełniania celów tychże programów.

| 2.18 | Nalega na przeniesienie na arenę międzynarodową europejskiej koncepcji win gatunkowych opartej na pochodzeniu geograficznym (psr — wina gatunkowe produkowane w określonych regionach). Koncepcję tę należy wzmacniać, potwierdzać, promować i podkreślać jej wartość. |
| --- | --- |

2.18

Nalega na przeniesienie na arenę międzynarodową europejskiej koncepcji win gatunkowych opartej na pochodzeniu geograficznym (psr — wina gatunkowe produkowane w określonych regionach). Koncepcję tę należy wzmacniać, potwierdzać, promować i podkreślać jej wartość.

| 2.19 | Sądzi, że praktyki enologiczne OIV nie mogą zostać automatycznie zatwierdzone do stosowania w UE bez przeprowadzenia koniecznych badań i eksperymentów o podłożu naukowym. |
| --- | --- |

2.19

Sądzi, że praktyki enologiczne OIV nie mogą zostać automatycznie zatwierdzone do stosowania w UE bez przeprowadzenia koniecznych badań i eksperymentów o podłożu naukowym.

| 2.20 | Stwierdza, że polityka jakości, marketingu i promocji powinna być jednym z najważniejszych celów funduszy pochodzących z ram finansowych wspólnej organizacji rynku wina. |
| --- | --- |

2.20

Stwierdza, że polityka jakości, marketingu i promocji powinna być jednym z najważniejszych celów funduszy pochodzących z ram finansowych wspólnej organizacji rynku wina.

| 2.21 | Z naciskiem sugeruje opracowanie polityki promocji obejmującej nie tylko kampanie informacyjne dotyczące umiarkowanego i odpowiedzialnego spożycia wina, lecz również europejski model produkcji środków żywności wysokiej jakości, jego cechy charakterystyczne, związek z ziemią uprawną, kulturą, historią oraz tradycją mieszkańców. W tym celu liczy na system wsparcia finansowego ze strony samej wspólnej organizacji rynku, oprócz pozostałych instrumentów wsparcia dla sektora rolno-spożywczego, którymi dysponuje lub które wdroży w przyszłości Unia Europejska. |
| --- | --- |

2.21

Z naciskiem sugeruje opracowanie polityki promocji obejmującej nie tylko kampanie informacyjne dotyczące umiarkowanego i odpowiedzialnego spożycia wina, lecz również europejski model produkcji środków żywności wysokiej jakości, jego cechy charakterystyczne, związek z ziemią uprawną, kulturą, historią oraz tradycją mieszkańców. W tym celu liczy na system wsparcia finansowego ze strony samej wspólnej organizacji rynku, oprócz pozostałych instrumentów wsparcia dla sektora rolno-spożywczego, którymi dysponuje lub które wdroży w przyszłości Unia Europejska.

| 2.22 | Uważa za niezwykle pozytywne przeprowadzenie na terytorium UE kampanii informacyjnych na temat umiarkowanego i odpowiedzialnego spożycia wina i oczekuje podjęcia inicjatyw w tej dziedzinie, również na szczeblu lokalnym, z udziałem władz lokalnych, szkół, uniwersytetów i stowarzyszeń. |
| --- | --- |

2.22

Uważa za niezwykle pozytywne przeprowadzenie na terytorium UE kampanii informacyjnych na temat umiarkowanego i odpowiedzialnego spożycia wina i oczekuje podjęcia inicjatyw w tej dziedzinie, również na szczeblu lokalnym, z udziałem władz lokalnych, szkół, uniwersytetów i stowarzyszeń.

Bruksela, 6 grudnia 2006 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Michel DELEBARRE

---

| 10.3.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 57/7 |
| --- | --- | --- | --- |

10.3.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 57/7

---

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji: „Zatrzymanie procesu utraty różnorodności biologicznej do roku 2010 i w przyszłości”

(2007/C 57/02)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając komunikat Komisji „Zatrzymanie procesu utraty różnorodności biologicznej do roku 2010 i w przyszłości — Utrzymanie usług ekosystemowych na rzecz dobrobytu człowieka” oraz jego załączniki, w szczególności plan działań COM(2006) 216 wersja ostateczna;

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z 2 grudnia 2005 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie, zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję swojego Prezydium z 25 kwietnia 2006 r. o powierzeniu Komisji Rozwoju Zrównoważonego przygotowania opinii Komitetu w tej sprawie;

uwzględniając dyrektywę 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, jak również dyrektywę Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa;

uwzględniając swoją opinię z 12 lutego 2003 r. w sprawie komunikatu Komisji: „W kierunku tematycznej strategii ochrony gleby” — CdR 190/2002 fin (1);

uwzględniając swoją opinię z dnia 17 listopada 2005 r. w sprawie wkładu samorządów lokalnych i regionalnych w walkę ze zmianami klimatycznymi — CdR 215/2005 fin;

uwzględniając swoją opinię z dnia 26 kwietnia 2006 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa w sprawie Strategii Morskiej) [COM(2005) 505 końcowy — 2005/0211 (COD)] oraz komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego: „Strategia tematyczna dotycząca ochrony i zachowania środowiska morskiego” (COM(2005) 504 końcowy) — CdR 46/2006 fin;

uwzględniając projekt opinii (CdR 159/2006 rev. 1) przyjęty dnia 6 października 2006 r. przez Komisję Rozwoju Zrównoważonego (sprawozdawca: Wim VAN GELDER, Komisarz Królowej w prowincji Zelandia, NL/EPP);

na 67. sesji plenarnej w dniach 6 — 7 grudnia 2006 r. (posiedzenie z dnia 6 grudnia) przyjął jednomyślnie następującą opinię:

Stanowisko i zalecenia Komitetu Regionów

Komitet Regionów

1.   Uwagi ogólne

| 1.1 | Z zadowoleniem przyjmuje omawiany komunikat oraz proponowany plan działań. Dokumenty te w sposób dokładny opisują aktualną sytuację oraz proponują środki, dzięki którym będzie można osiągnąć założone cele do 2010 r. Analiza Komisji jest słuszna, niemniej Komitet Regionów wyraża żal z powodu opóźnienia w publikacji. |
| --- | --- |

1.1

Z zadowoleniem przyjmuje omawiany komunikat oraz proponowany plan działań. Dokumenty te w sposób dokładny opisują aktualną sytuację oraz proponują środki, dzięki którym będzie można osiągnąć założone cele do 2010 r. Analiza Komisji jest słuszna, niemniej Komitet Regionów wyraża żal z powodu opóźnienia w publikacji.

| 1.2 | Jest zdania, że różnorodność biologiczna w dużym stopniu określa tożsamość danego regionu. Podkreśla, iż stanowi ona ważną bazę dla poprawy jakości życia i zdrowia oraz rozwoju rekreacji i turystyki, jak również produkcji regionalnych wyrobów oraz świadczenia typowych dla danego obszaru usług. |
| --- | --- |

1.2

Jest zdania, że różnorodność biologiczna w dużym stopniu określa tożsamość danego regionu. Podkreśla, iż stanowi ona ważną bazę dla poprawy jakości życia i zdrowia oraz rozwoju rekreacji i turystyki, jak również produkcji regionalnych wyrobów oraz świadczenia typowych dla danego obszaru usług.

| 1.3 | Zaznacza, że wraz z przystąpieniem do Unii Europejskiej 10 nowych państw wzrosła liczba gatunków i ekosystemów o znacznych walorach. |
| --- | --- |

1.3

Zaznacza, że wraz z przystąpieniem do Unii Europejskiej 10 nowych państw wzrosła liczba gatunków i ekosystemów o znacznych walorach.

| 1.4 | Wyraża zadowolenie z konkluzji Rady Europejskiej z posiedzenia w dn. 23 — 24 marca 2006 r., w których wzywa się do włączenia wyznaczonych do 2010 r. celów do wszelkich obszarów polityki objętych agendą lizbońską. Realizowane w wielu regionach plany rozwoju obszarów wiejskich są dowodem na to, że można zmniejszyć napięcie między interesami gospodarczymi a różnorodnością biologiczną. |
| --- | --- |

1.4

Wyraża zadowolenie z konkluzji Rady Europejskiej z posiedzenia w dn. 23 — 24 marca 2006 r., w których wzywa się do włączenia wyznaczonych do 2010 r. celów do wszelkich obszarów polityki objętych agendą lizbońską. Realizowane w wielu regionach plany rozwoju obszarów wiejskich są dowodem na to, że można zmniejszyć napięcie między interesami gospodarczymi a różnorodnością biologiczną.

| 1.5 | Zaznacza, że w odróżnieniu od powszechnie uznawanej wartości samej istoty różnorodności biologicznej, jej wartość ekonomiczna nie jest należycie doceniana. W dłuższej perspektywie różnorodność biologiczna jest warunkiem sine qua non dla zapewnienia zdrowia, wysokiego poziomu życia i zatrudnienia. |
| --- | --- |

1.5

Zaznacza, że w odróżnieniu od powszechnie uznawanej wartości samej istoty różnorodności biologicznej, jej wartość ekonomiczna nie jest należycie doceniana. W dłuższej perspektywie różnorodność biologiczna jest warunkiem sine qua non dla zapewnienia zdrowia, wysokiego poziomu życia i zatrudnienia.

| 1.6 | Domaga się tworzenia nowoczesnych form współpracy pomiędzy wszystkimi zainteresowanymi stronami, by rosła świadomość znaczenia różnorodności biologicznej wśród obywateli (a zwłaszcza dzieci), władz i przedsiębiorstw, tak aby podejmować wspólne działania na rzecz zachowania różnorodności biologicznej i równowagi ekosystemów. |
| --- | --- |

1.6

Domaga się tworzenia nowoczesnych form współpracy pomiędzy wszystkimi zainteresowanymi stronami, by rosła świadomość znaczenia różnorodności biologicznej wśród obywateli (a zwłaszcza dzieci), władz i przedsiębiorstw, tak aby podejmować wspólne działania na rzecz zachowania różnorodności biologicznej i równowagi ekosystemów.

| 1.7 | Wyraża ubolewanie, że pomimo deklaracji państw członkowskich cele zaplanowane do 2010 r. są wciąż odległe, oraz nalega, by kwestia różnorodności biologicznej stała się jednym z priorytetów działań politycznych na wszystkich szczeblach sprawowania rządów. |
| --- | --- |

1.7

Wyraża ubolewanie, że pomimo deklaracji państw członkowskich cele zaplanowane do 2010 r. są wciąż odległe, oraz nalega, by kwestia różnorodności biologicznej stała się jednym z priorytetów działań politycznych na wszystkich szczeblach sprawowania rządów.

| 1.8 | Wyraża zadowolenie z faktu, że liczne przykłady ze szczebla lokalnego i regionalnego dowodzą, iż można zatrzymać proces utraty różnorodności biologicznej i odtworzyć naturalne siedliska (patrz — CdR 159/2006 załącznik). |
| --- | --- |

1.8

Wyraża zadowolenie z faktu, że liczne przykłady ze szczebla lokalnego i regionalnego dowodzą, iż można zatrzymać proces utraty różnorodności biologicznej i odtworzyć naturalne siedliska (patrz — CdR 159/2006 załącznik).

2.   Różnorodność biologiczna w Unii Europejskiej

| 2.1 | Wyraża ubolewanie z powodu wyasygnowania w ramach perspektyw finansowych niewystarczających środków unijnych na finansowanie celów założonych do 2010 r., w szczególności na inicjatywę Natura 2000 oraz rozwój obszarów wiejskich. Nawołuje zatem, by państwa członkowskie przeznaczały na rzecz regionów i gmin fundusze na ochronę i przywracanie na ich obszarach różnorodności biologicznej, w szczególności na utrzymanie obszarów objętych siecią Natura 2000; nalega przy tym, by zwiększono środki z funduszy strukturalnych i spójności na projekty mające pozytywne oddziaływanie na różnorodność biologiczną. |
| --- | --- |

2.1

Wyraża ubolewanie z powodu wyasygnowania w ramach perspektyw finansowych niewystarczających środków unijnych na finansowanie celów założonych do 2010 r., w szczególności na inicjatywę Natura 2000 oraz rozwój obszarów wiejskich. Nawołuje zatem, by państwa członkowskie przeznaczały na rzecz regionów i gmin fundusze na ochronę i przywracanie na ich obszarach różnorodności biologicznej, w szczególności na utrzymanie obszarów objętych siecią Natura 2000; nalega przy tym, by zwiększono środki z funduszy strukturalnych i spójności na projekty mające pozytywne oddziaływanie na różnorodność biologiczną.

| 2.2 | Zwraca uwagę na fakt, że dla zagwarantowania optymalnego wdrożenia projektu sieci ekologicznej Natura 2000 oraz jej utrzymania ważne jest, aby regiony wypracowały właściwą równowagę między odgórnym podejściem a konieczną do tworzenia tej sieci elastycznością. Należy przyjąć jednolite kryteria zarządzania dla wszystkich obszarów zintegrowanych w sieci. |
| --- | --- |

2.2

Zwraca uwagę na fakt, że dla zagwarantowania optymalnego wdrożenia projektu sieci ekologicznej Natura 2000 oraz jej utrzymania ważne jest, aby regiony wypracowały właściwą równowagę między odgórnym podejściem a konieczną do tworzenia tej sieci elastycznością. Należy przyjąć jednolite kryteria zarządzania dla wszystkich obszarów zintegrowanych w sieci.

| 2.3 | Podkreśla, że istotne dla zapewnienia trwałej równowagi ekosystemów jest zbudowanie jeszcze gęstszej sieci — obejmującej również środowisko morskie — oraz wyraża zadowolenie z faktu, że akcentuje się potrzebę tak gęstego systemu w świetle skutków zmian klimatycznych dla siedlisk oraz gatunków roślin i zwierząt; sugeruje również, aby wdrożyć środki na rzecz zachowania stref buforowych i korytarzy ekologicznych, które zagwarantowałyby trwałość obszarów zintegrowanych w sieci. |
| --- | --- |

2.3

Podkreśla, że istotne dla zapewnienia trwałej równowagi ekosystemów jest zbudowanie jeszcze gęstszej sieci — obejmującej również środowisko morskie — oraz wyraża zadowolenie z faktu, że akcentuje się potrzebę tak gęstego systemu w świetle skutków zmian klimatycznych dla siedlisk oraz gatunków roślin i zwierząt; sugeruje również, aby wdrożyć środki na rzecz zachowania stref buforowych i korytarzy ekologicznych, które zagwarantowałyby trwałość obszarów zintegrowanych w sieci.

| 2.4 | Zauważa, że działania polityczne UE i prawodawstwo wspólnotowe zapewniają w znacznym stopniu ochronę różnorodności biologicznej, niemniej w wielu państwach członkowskich stwierdza się braki w ich wdrażaniu, stosowaniu i kontroli, ponadto przy tworzeniu nowych obszarów ochrony różnorodności biologicznej nie poświęca się wystarczającej uwagi wymogom dotyczącym zapewnienia harmonijnego rozwoju. |
| --- | --- |

2.4

Zauważa, że działania polityczne UE i prawodawstwo wspólnotowe zapewniają w znacznym stopniu ochronę różnorodności biologicznej, niemniej w wielu państwach członkowskich stwierdza się braki w ich wdrażaniu, stosowaniu i kontroli, ponadto przy tworzeniu nowych obszarów ochrony różnorodności biologicznej nie poświęca się wystarczającej uwagi wymogom dotyczącym zapewnienia harmonijnego rozwoju.

| 2.5 | Zaleca skoordynowanie planów na rzecz różnorodności biologicznej na szczeblu europejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym. |
| --- | --- |

2.5

Zaleca skoordynowanie planów na rzecz różnorodności biologicznej na szczeblu europejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym.

| 2.6 | Podkreśla, że zważywszy iż wiele środków przewidzianych w programie działań dla państw członkowskich nie może zostać skutecznie wdrożonych bez współpracy i udziału samorządów terytorialnych, należy aktywnie włączyć przedstawicieli szczebla lokalnego i regionalnego w nowe działania w zakresie różnorodności biologicznej i wyposażyć ich w konieczne środki. |
| --- | --- |

2.6

Podkreśla, że zważywszy iż wiele środków przewidzianych w programie działań dla państw członkowskich nie może zostać skutecznie wdrożonych bez współpracy i udziału samorządów terytorialnych, należy aktywnie włączyć przedstawicieli szczebla lokalnego i regionalnego w nowe działania w zakresie różnorodności biologicznej i wyposażyć ich w konieczne środki.

| 2.7 | Jest świadom znaczącego wpływu rolnictwa na różnorodność biologiczną w UE. W zależności od sposobu gospodarowania ziemią, rolnictwo może bardzo pozytywnie wpłynąć na różnorodność biologiczną i zapewnić schronienie dla wielu różnych gatunków roślin i zwierząt, lub też może przynieść ogromną szkodę różnorodności biologicznej poprzez niszczenie siedlisk i zanieczyszczanie środowiska naturalnego. Komitet zaznacza, że nadal spora część budżetu UE przeznaczana jest na rolnictwo, co oznacza, iż Unia Europejska dysponuje ważnym instrumentem oddziaływania na sposoby użytkowania ziemi przez rolnictwo, oraz wnosi, by w trakcie przeglądu w 2008 r. perspektyw finansowych na lata 2007 — 2013 znaczną kwotę środków wyasygnować na zrównoważony rozwój rolnictwa i zachowanie krajobrazu. |
| --- | --- |

2.7

Jest świadom znaczącego wpływu rolnictwa na różnorodność biologiczną w UE. W zależności od sposobu gospodarowania ziemią, rolnictwo może bardzo pozytywnie wpłynąć na różnorodność biologiczną i zapewnić schronienie dla wielu różnych gatunków roślin i zwierząt, lub też może przynieść ogromną szkodę różnorodności biologicznej poprzez niszczenie siedlisk i zanieczyszczanie środowiska naturalnego. Komitet zaznacza, że nadal spora część budżetu UE przeznaczana jest na rolnictwo, co oznacza, iż Unia Europejska dysponuje ważnym instrumentem oddziaływania na sposoby użytkowania ziemi przez rolnictwo, oraz wnosi, by w trakcie przeglądu w 2008 r. perspektyw finansowych na lata 2007 — 2013 znaczną kwotę środków wyasygnować na zrównoważony rozwój rolnictwa i zachowanie krajobrazu.

| 2.8 | Wzywa Komisję i państwa członkowskie do przeprowadzenia oceny skutków obecnie udzielanych dotacji dla różnorodności biologicznej, wycofania zachęt mających negatywny wpływ na różnorodność biologiczną i usługi ekosystemowe, oraz mobilizowania do szerszego wykorzystania instrumentów ekonomicznych celem ochrony różnorodności biologicznej. |
| --- | --- |

2.8

Wzywa Komisję i państwa członkowskie do przeprowadzenia oceny skutków obecnie udzielanych dotacji dla różnorodności biologicznej, wycofania zachęt mających negatywny wpływ na różnorodność biologiczną i usługi ekosystemowe, oraz mobilizowania do szerszego wykorzystania instrumentów ekonomicznych celem ochrony różnorodności biologicznej.

| 2.9 | Uważa za pożądane, by uwzględnienie kwestii różnorodności biologicznej wychodziło poza zakres działań na rzecz ochrony środowiska naturalnego. Problematyka ta powinna znaleźć się także w innych obszarach polityki na szczeblu europejskim i krajowym, w szczególności w polityce transportowej, energetycznej, przemysłowej, rolnej, rybackiej, regionalnej, turystycznej i badań naukowych. |
| --- | --- |

2.9

Uważa za pożądane, by uwzględnienie kwestii różnorodności biologicznej wychodziło poza zakres działań na rzecz ochrony środowiska naturalnego. Problematyka ta powinna znaleźć się także w innych obszarach polityki na szczeblu europejskim i krajowym, w szczególności w polityce transportowej, energetycznej, przemysłowej, rolnej, rybackiej, regionalnej, turystycznej i badań naukowych.

| 2.10 | Jest w pełni świadom znaczenia mórz i morskich wód przybrzeżnych, gdyż to właśnie w nich znajduje się prawie połowa wszystkich organizmów żywych reprezentujących różnorodność biologiczną Europy oraz wzywa władze publiczne i zainteresowane podmioty o zwracanie większej uwagi na działania na rzecz różnorodności biologicznej w środowisku morskim. Komitet podkreśla tutaj znaczenie przyspieszenia wdrażania dyrektywy w sprawie siedlisk w środowisku morskim, zahamowania nadmiernych połowów na wodach europejskich i pozaeuropejskich oraz pełnego uwzględnienia problematyki różnorodności biologicznej w przyszłej europejskiej polityce morskiej. |
| --- | --- |

2.10

Jest w pełni świadom znaczenia mórz i morskich wód przybrzeżnych, gdyż to właśnie w nich znajduje się prawie połowa wszystkich organizmów żywych reprezentujących różnorodność biologiczną Europy oraz wzywa władze publiczne i zainteresowane podmioty o zwracanie większej uwagi na działania na rzecz różnorodności biologicznej w środowisku morskim. Komitet podkreśla tutaj znaczenie przyspieszenia wdrażania dyrektywy w sprawie siedlisk w środowisku morskim, zahamowania nadmiernych połowów na wodach europejskich i pozaeuropejskich oraz pełnego uwzględnienia problematyki różnorodności biologicznej w przyszłej europejskiej polityce morskiej.

| 2.11 | Zauważa ograniczoną możliwość podejmowania na szczeblu europejskim działań politycznych dotyczących zagospodarowania przestrzennego; ten obszar polityki — posiadający tak istotne znaczenie dla utrzymania i odtworzenia różnorodności biologicznej — podlega kompetencjom państw członkowskich. Nalega, by władze na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym szeroko uwzględniały aspekty związane z różnorodnością biologiczną w decyzjach dotyczących zagospodarowania przestrzennego, w szczególności poprzez strategiczną ocenę wpływu na środowisko. |
| --- | --- |

2.11

Zauważa ograniczoną możliwość podejmowania na szczeblu europejskim działań politycznych dotyczących zagospodarowania przestrzennego; ten obszar polityki — posiadający tak istotne znaczenie dla utrzymania i odtworzenia różnorodności biologicznej — podlega kompetencjom państw członkowskich. Nalega, by władze na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym szeroko uwzględniały aspekty związane z różnorodnością biologiczną w decyzjach dotyczących zagospodarowania przestrzennego, w szczególności poprzez strategiczną ocenę wpływu na środowisko.

| 2.12 | Wyraża przekonanie, że przy opracowywaniu i realizacji działań mających na celu zahamowanie rozprzestrzeniania się inwazyjnych gatunków obcych roślin i zwierząt można by lepiej wykorzystać i stosować istniejące przepisy, oraz wzywa do szerszego zaangażowania w tym zakresie szczebla regionalnego. |
| --- | --- |

2.12

Wyraża przekonanie, że przy opracowywaniu i realizacji działań mających na celu zahamowanie rozprzestrzeniania się inwazyjnych gatunków obcych roślin i zwierząt można by lepiej wykorzystać i stosować istniejące przepisy, oraz wzywa do szerszego zaangażowania w tym zakresie szczebla regionalnego.

| 2.13 | Wyraża zadowolenie z planowanego opracowania globalnej europejskiej strategii wobec inwazyjnych gatunków obcych roślin i zwierząt, w tym uruchomienia systemu wczesnego ostrzegania; zwraca jednakże uwagę, że zważywszy na ograniczone zasoby ludzkie i finansowe, nie można tworzyć nowych obciążeń administracyjnych. |
| --- | --- |

2.13

Wyraża zadowolenie z planowanego opracowania globalnej europejskiej strategii wobec inwazyjnych gatunków obcych roślin i zwierząt, w tym uruchomienia systemu wczesnego ostrzegania; zwraca jednakże uwagę, że zważywszy na ograniczone zasoby ludzkie i finansowe, nie można tworzyć nowych obciążeń administracyjnych.

| 2.14 | Zaleca opracowanie przepisów ogólnych i przygotowanie spisu gatunków obcych w odniesieniu do importu i posiadania takich gatunków oraz handlu nimi, umożliwiając tym samym podjęcie skoordynowanych i wspólnych działań na szczeblu europejskim; zwraca również uwagę na konieczność dokonania przeglądu prawodawstwa wspólnotowego w zakresie oceny wpływu na środowisko naturalne, z uwzględnieniem projektów, które przewidują wprowadzenie lub wykorzystanie potencjalnie inwazyjnych gatunków obcych. |
| --- | --- |

2.14

Zaleca opracowanie przepisów ogólnych i przygotowanie spisu gatunków obcych w odniesieniu do importu i posiadania takich gatunków oraz handlu nimi, umożliwiając tym samym podjęcie skoordynowanych i wspólnych działań na szczeblu europejskim; zwraca również uwagę na konieczność dokonania przeglądu prawodawstwa wspólnotowego w zakresie oceny wpływu na środowisko naturalne, z uwzględnieniem projektów, które przewidują wprowadzenie lub wykorzystanie potencjalnie inwazyjnych gatunków obcych.

| 2.15 | Przypomina, że zachowanie różnorodności biologicznej, a w szczególności gatunków flory i fauny, nie powinno wykluczać ich wykorzystania i eksploatacji, pod warunkiem, że będzie to odpowiednio uregulowane i kontrolowane. |
| --- | --- |

2.15

Przypomina, że zachowanie różnorodności biologicznej, a w szczególności gatunków flory i fauny, nie powinno wykluczać ich wykorzystania i eksploatacji, pod warunkiem, że będzie to odpowiednio uregulowane i kontrolowane.

| 2.16 | Zaleca ścisłe stosowanie zasady ostrożności przy dopuszczaniu i wprowadzaniu organizmów zmodyfikowanych genetycznie. |
| --- | --- |

2.16

Zaleca ścisłe stosowanie zasady ostrożności przy dopuszczaniu i wprowadzaniu organizmów zmodyfikowanych genetycznie.

3.   Unia Europejska a różnorodność biologiczna na świecie

| 3.1 | Podkreśla, że decyzje podjęte w marcu 2006 r. na zorganizowanej w Kurytybie (Brazylia) VIII Konferencji Stron Konwencji o różnorodności biologicznej stanowią poważne osiągnięcie. Wiedząc, że dziewiąta edycja tej konferencji odbędzie się w na początku 2008 r. w Bonn pod niemieckim przewodnictwem, wnosi, by Unia Europejska oraz państwa europejskie wykorzystały tę okazję do przedstawienia oceny komunikatu Komisji w sprawie różnorodności biologicznej i zorganizowania spotkania, w którym aktywniej mogłyby uczestniczyć samorządy terytorialne, między innymi za pośrednictwem odpowiednich stowarzyszeń krajowych. |
| --- | --- |

3.1

Podkreśla, że decyzje podjęte w marcu 2006 r. na zorganizowanej w Kurytybie (Brazylia) VIII Konferencji Stron Konwencji o różnorodności biologicznej stanowią poważne osiągnięcie. Wiedząc, że dziewiąta edycja tej konferencji odbędzie się w na początku 2008 r. w Bonn pod niemieckim przewodnictwem, wnosi, by Unia Europejska oraz państwa europejskie wykorzystały tę okazję do przedstawienia oceny komunikatu Komisji w sprawie różnorodności biologicznej i zorganizowania spotkania, w którym aktywniej mogłyby uczestniczyć samorządy terytorialne, między innymi za pośrednictwem odpowiednich stowarzyszeń krajowych.

| 3.2 | Wyraża zadowolenie z dobrych praktyk, polegających na przekazywaniu — w ramach polityki na rzecz rozwoju — przez niektóre regiony innym regionom partnerskim doświadczeń związanych z problematyką różnorodności biologicznej, oraz na wspieraniu przez nie działań regionów partnerskich propagujących różnorodność biologiczną (patrz: załącznik). |
| --- | --- |

3.2

Wyraża zadowolenie z dobrych praktyk, polegających na przekazywaniu — w ramach polityki na rzecz rozwoju — przez niektóre regiony innym regionom partnerskim doświadczeń związanych z problematyką różnorodności biologicznej, oraz na wspieraniu przez nie działań regionów partnerskich propagujących różnorodność biologiczną (patrz: załącznik).

| 3.3 | Zauważa, że Unia Europejska ponosi odpowiedzialność za zachowanie różnorodności biologicznej również na świecie. Komitet jest tego świadom i zaleca uwzględnienie tej odpowiedzialności w polityce handlowej i polityce rozwoju. |
| --- | --- |

3.3

Zauważa, że Unia Europejska ponosi odpowiedzialność za zachowanie różnorodności biologicznej również na świecie. Komitet jest tego świadom i zaleca uwzględnienie tej odpowiedzialności w polityce handlowej i polityce rozwoju.

4.   Różnorodność biologiczna a zmiany klimatyczne

| 4.1 | Uświadamia sobie fakt, że powodzenie działań na rzecz różnorodności biologicznej zależeć będzie od podjęcia ambitnych środków politycznych w skali światowej mających na celu powstrzymanie zmian klimatycznych. Sądzi, że istotne jest, by państwa członkowskie, które jeszcze nie wypełniają swoich zobowiązań w ramach protokołu z Kioto nadrobiły to opóźnienie. Uważa ponadto za pożądane osiągnięcie ambitnego ogólnoświatowego porozumienia w sprawie zwalczania zmian klimatycznych, którego stronami byłyby wszystkie państwa zajmujące wiodące miejsce w produkcji oraz wszystkie liczące się sektory produkcyjne. |
| --- | --- |

4.1

Uświadamia sobie fakt, że powodzenie działań na rzecz różnorodności biologicznej zależeć będzie od podjęcia ambitnych środków politycznych w skali światowej mających na celu powstrzymanie zmian klimatycznych. Sądzi, że istotne jest, by państwa członkowskie, które jeszcze nie wypełniają swoich zobowiązań w ramach protokołu z Kioto nadrobiły to opóźnienie. Uważa ponadto za pożądane osiągnięcie ambitnego ogólnoświatowego porozumienia w sprawie zwalczania zmian klimatycznych, którego stronami byłyby wszystkie państwa zajmujące wiodące miejsce w produkcji oraz wszystkie liczące się sektory produkcyjne.

| 4.2 | Zaleca przeprowadzenie regionalnego badania nad skutkami zmian klimatycznych. |
| --- | --- |

4.2

Zaleca przeprowadzenie regionalnego badania nad skutkami zmian klimatycznych.

| 4.3 | Dodaje, że choć podejmowanie działań na rzecz biopaliw może mieć duże znaczenie w dążeniu do zahamowania zmian klimatycznych, walka ze zmianami klimatycznymi będzie skuteczna, o ile będą im towarzyszyć środki mające na celu poważne ograniczenie ogólnego zużycia paliw, o ile będą stosowane wyłącznie surowce, technologie i rośliny, które nie wywołują negatywnych skutków dla różnorodności biologicznej w skali krajowej i światowej, oraz pod warunkiem, że nie spowoduje to zwiększenia gruntów rolnych w ekosystemach o dużej wartości biologicznej. |
| --- | --- |

4.3

Dodaje, że choć podejmowanie działań na rzecz biopaliw może mieć duże znaczenie w dążeniu do zahamowania zmian klimatycznych, walka ze zmianami klimatycznymi będzie skuteczna, o ile będą im towarzyszyć środki mające na celu poważne ograniczenie ogólnego zużycia paliw, o ile będą stosowane wyłącznie surowce, technologie i rośliny, które nie wywołują negatywnych skutków dla różnorodności biologicznej w skali krajowej i światowej, oraz pod warunkiem, że nie spowoduje to zwiększenia gruntów rolnych w ekosystemach o dużej wartości biologicznej.

5.   Podstawy wiedzy

| 5.1 | Podkreśla podstawowe znaczenie dostępu do wiedzy na temat utrzymania i zrównoważonego wykorzystywania różnorodności biologicznej w Europie i na świecie oraz pogłębiania tej wiedzy. Obejmuje to również wymianę najlepszych rozwiązań między państwami członkowskimi a regionami (patrz: załącznik); dlatego też na wielorakich szczeblach należy wzmocnić interoperacyjność danych dotyczących różnorodności biologicznej, mając zwłaszcza na uwadze dane na szczeblu lokalnym i regionalnym i wykorzystując narzędzia GIS (Geograficzny System Informacyjny) oraz infrastrukturę danych przestrzennych (SDI). |
| --- | --- |

5.1

Podkreśla podstawowe znaczenie dostępu do wiedzy na temat utrzymania i zrównoważonego wykorzystywania różnorodności biologicznej w Europie i na świecie oraz pogłębiania tej wiedzy. Obejmuje to również wymianę najlepszych rozwiązań między państwami członkowskimi a regionami (patrz: załącznik); dlatego też na wielorakich szczeblach należy wzmocnić interoperacyjność danych dotyczących różnorodności biologicznej, mając zwłaszcza na uwadze dane na szczeblu lokalnym i regionalnym i wykorzystując narzędzia GIS (Geograficzny System Informacyjny) oraz infrastrukturę danych przestrzennych (SDI).

| 5.2 | Akcentuje fakt, że wiedza — zwłaszcza w odniesieniu do środowiska morskiego — na temat różnorodności biologicznej jest niewystarczająca i zaleca jej gromadzenie. |
| --- | --- |

5.2

Akcentuje fakt, że wiedza — zwłaszcza w odniesieniu do środowiska morskiego — na temat różnorodności biologicznej jest niewystarczająca i zaleca jej gromadzenie.

| 5.3 | Dodaje, że obok wspomnianej przez Komisję wiedzy naukowej w tym zakresie — należy bardziej brać pod uwagę wiedzę samych mieszkańców danego obszaru. Zaleca zatem, by wiedzę wolontariuszy połączyć z wiedzą naukową. Komitet nalega, by w taką inicjatywę włączyć również dzieci. |
| --- | --- |

5.3

Dodaje, że obok wspomnianej przez Komisję wiedzy naukowej w tym zakresie — należy bardziej brać pod uwagę wiedzę samych mieszkańców danego obszaru. Zaleca zatem, by wiedzę wolontariuszy połączyć z wiedzą naukową. Komitet nalega, by w taką inicjatywę włączyć również dzieci.

| 5.4 | Zaleca określenie strategii komunikacji celem wzmocnienia na wszystkich szczeblach i we wszystkich obszarach świadomości i poczucia odpowiedzialności, które powinien posiadać każdy obywatel w zakresie ochrony i zachowania różnorodności biologicznej, a także w celu wymiany informacji pomiędzy społecznością naukową a administracją. |
| --- | --- |

5.4

Zaleca określenie strategii komunikacji celem wzmocnienia na wszystkich szczeblach i we wszystkich obszarach świadomości i poczucia odpowiedzialności, które powinien posiadać każdy obywatel w zakresie ochrony i zachowania różnorodności biologicznej, a także w celu wymiany informacji pomiędzy społecznością naukową a administracją.

6.   Cztery najważniejsze środki wsparcia

Zagwarantowanie odpowiedniego finansowania

| 6.1 | Stwierdza, że w ramach inicjatywy LIFE+ i budżetu na badania naukowe prawdopodobnie udostępnionych zostanie zbyt mało funduszy na różnorodność biologiczną. Ponadto istnieje ryzyko, że państwa członkowskie nie będą w należytym stopniu uwzględniać znaczenia różnorodności biologicznej przy wykorzystywaniu obecnych funduszy strukturalnych. |
| --- | --- |

6.1

Stwierdza, że w ramach inicjatywy LIFE+ i budżetu na badania naukowe prawdopodobnie udostępnionych zostanie zbyt mało funduszy na różnorodność biologiczną. Ponadto istnieje ryzyko, że państwa członkowskie nie będą w należytym stopniu uwzględniać znaczenia różnorodności biologicznej przy wykorzystywaniu obecnych funduszy strukturalnych.

| 6.2 | Dostrzega rozdźwięk między poważnymi ambicjami omawianego komunikatu a środkami dostępnymi na realizację jego celów. |
| --- | --- |

6.2

Dostrzega rozdźwięk między poważnymi ambicjami omawianego komunikatu a środkami dostępnymi na realizację jego celów.

Wzmocnienie procesu decyzyjnego na szczeblu Unii Europejskiej

| 6.3 | Popiera przedstawione propozycje mające na celu wzmocnienie aspektu różnorodności biologicznej w procesie decyzyjnym w Europie i zaleca włączenie różnorodności biologicznej do innych obszarów polityki, oczekując konkretnego zaangażowania. Komitet popiera zamiar opracowania planu działania, w którym zakłada się uczestnictwo w tym procesie nie tylko państw członkowskich, ale i regionów. |
| --- | --- |

6.3

Popiera przedstawione propozycje mające na celu wzmocnienie aspektu różnorodności biologicznej w procesie decyzyjnym w Europie i zaleca włączenie różnorodności biologicznej do innych obszarów polityki, oczekując konkretnego zaangażowania. Komitet popiera zamiar opracowania planu działania, w którym zakłada się uczestnictwo w tym procesie nie tylko państw członkowskich, ale i regionów.

Tworzenie partnerstw

| 6.4 | Ufa, że rozwijać się będą na coraz większą skalę sieci współpracy na obszarze Unii Europejskiej. Regiony są znakomicie przygotowane do pomocy przy powstawaniu takich struktur. Zwraca uwagę na pomyślną współpracę w ramach programów unijnych oraz na uzyskane rezultaty (patrz: załącznik). |
| --- | --- |

6.4

Ufa, że rozwijać się będą na coraz większą skalę sieci współpracy na obszarze Unii Europejskiej. Regiony są znakomicie przygotowane do pomocy przy powstawaniu takich struktur. Zwraca uwagę na pomyślną współpracę w ramach programów unijnych oraz na uzyskane rezultaty (patrz: załącznik).

| 6.5 | Podkreśla potrzebę zaangażowania właścicieli prywatnych terenów na rzecz zapewnienia zachowania różnorodności biologicznej poprzez takie instrumenty, jak umowy o współpracy. |
| --- | --- |

6.5

Podkreśla potrzebę zaangażowania właścicieli prywatnych terenów na rzecz zapewnienia zachowania różnorodności biologicznej poprzez takie instrumenty, jak umowy o współpracy.

Pogłębianie świadomości i udziału społeczeństwa

| 6.6 | Podkreśla znaczenie większego zaangażowania obywateli. Jeżeli obywatel nie dostrzega roli, jaką odgrywa różnorodność biologiczna i usługi ekosystemowe, projekty mają mniejszą szansę pomyślnej realizacji. Ponadto zaleca udostępnienie większych środków unijnych i krajowych na inicjatywy społeczne. |
| --- | --- |

6.6

Podkreśla znaczenie większego zaangażowania obywateli. Jeżeli obywatel nie dostrzega roli, jaką odgrywa różnorodność biologiczna i usługi ekosystemowe, projekty mają mniejszą szansę pomyślnej realizacji. Ponadto zaleca udostępnienie większych środków unijnych i krajowych na inicjatywy społeczne.

| 6.7 | Zaleca opracowanie, w ścisłym związku z inicjatywą
  Countdown 2010
  i
  Beautiful Europe
  strategii komunikacyjnej dla państw członkowskich, organizacji pozarządowych i samorządów terytorialnych, aby propagować cele wytyczone do 2010 r. |
| --- | --- |

6.7

Zaleca opracowanie, w ścisłym związku z inicjatywą
  Countdown 2010
  i
  Beautiful Europe
  strategii komunikacyjnej dla państw członkowskich, organizacji pozarządowych i samorządów terytorialnych, aby propagować cele wytyczone do 2010 r.

7.   Monitorowanie, ocena i przegląd

| 7.1 | Popiera współpracę między państwami członkowskimi a sektorem prywatnym oraz podkreśla, że w monitorowaniu różnorodności biologicznej powinni aktywnie uczestniczyć wszyscy europejscy obywatele i wolontariusze. |
| --- | --- |

7.1

Popiera współpracę między państwami członkowskimi a sektorem prywatnym oraz podkreśla, że w monitorowaniu różnorodności biologicznej powinni aktywnie uczestniczyć wszyscy europejscy obywatele i wolontariusze.

| 7.2 | Nawołuje, by państwa członkowskie były zachęcane do prezentowania wyników prowadzonych działań w sposób zrozumiały i interesujący dla obywateli, oraz umożliwiający właściwe uwzględnienie roli regionów. |
| --- | --- |

7.2

Nawołuje, by państwa członkowskie były zachęcane do prezentowania wyników prowadzonych działań w sposób zrozumiały i interesujący dla obywateli, oraz umożliwiający właściwe uwzględnienie roli regionów.

| 7.3 | Zaznacza, że monitorowanie na szczeblu regionalnym musi stanowić podstawę do monitorowania i oceny na szczeblu krajowym i światowym. W tym celu należy stworzyć sprawne systemy monitorowania, oparte na wskaźnikach i sprawozdaniach okresowych. |
| --- | --- |

7.3

Zaznacza, że monitorowanie na szczeblu regionalnym musi stanowić podstawę do monitorowania i oceny na szczeblu krajowym i światowym. W tym celu należy stworzyć sprawne systemy monitorowania, oparte na wskaźnikach i sprawozdaniach okresowych.

8.   Podejście

| 8.1 | Wyraża zadowolenie z propozycji opracowania w UE szerokiego podejścia do kwestii przyszłości europejskiej różnorodności biologicznej i podkreśla ogromne znaczenie włączenia w tę inicjatywę szczebla regionalnego. |
| --- | --- |

8.1

Wyraża zadowolenie z propozycji opracowania w UE szerokiego podejścia do kwestii przyszłości europejskiej różnorodności biologicznej i podkreśla ogromne znaczenie włączenia w tę inicjatywę szczebla regionalnego.

| 8.2 | Domaga się opracowania nowatorskiego podejścia wobec różnorodności biologicznej obejmującego okres po 2010 r. i kładącego nacisk na korzyści, jakie dają usługi ekosystemowe związane ze środowiskiem (krajobrazem). |
| --- | --- |

8.2

Domaga się opracowania nowatorskiego podejścia wobec różnorodności biologicznej obejmującego okres po 2010 r. i kładącego nacisk na korzyści, jakie dają usługi ekosystemowe związane ze środowiskiem (krajobrazem).

Bruksela, 6 grudnia 2006 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Michel DELEBARRE

---

(1)  DzU. C 128 z 29.5.2003, s. 43.

1

---

| 10.3.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 57/11 |
| --- | --- | --- | --- |

10.3.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 57/11

---

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: Sprawozdanie w sprawie wdrożenia krajowych środków w zakresie współistnienia upraw genetycznie modyfikowanych oraz upraw tradycyjnych i ekologicznych

(2007/C 57/03)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: Sprawozdanie w sprawie wdrożenia krajowych środków w zakresie współistnienia upraw genetycznie modyfikowanych oraz upraw tradycyjnych i ekologicznych [COM(2006) 104 wersja ostateczna];

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 2 grudnia 2005 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję swego Prezydium z dnia 25 kwietnia 2006 r. o powierzeniu Komisji Rozwoju Zrównoważonego przygotowania opinii w tej sprawie;

uwzględniając rozporządzenie (WE) 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (1);

uwzględniając rozporządzenie (WE) 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (2);

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG (3);

uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego w sprawie współistnienia upraw genetycznie modyfikowanych oraz upraw tradycyjnych i ekologicznych [2003/2098 (INI)];

uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej 2003/556/WE z dnia 23 lipca 2003 r. w sprawie wytycznych w zakresie opracowywania strategii krajowych i najlepszych rozwiązań gwarantujących współistnienie upraw genetycznie modyfikowanych oraz upraw tradycyjnych i ekologicznych;

uwzględniając opinię z inicjatywy własnej Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego przyjętą dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie koegzystencji upraw zmodyfikowanych genetycznie z uprawami tradycyjnymi i ekologicznymi (4);

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 149/2006 rev. 2) przyjęty dnia 6 października 2006 r. przez Komisję Rozwoju Zrównoważonego [sprawozdawca: Pietro MARRAZZO, przewodniczący regionu Lacjum (IT/PSE)];

1.   a także mając na uwadze, co następuje:

| 1.1 | Komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: Sprawozdanie w sprawie wdrożenia krajowych środków w zakresie współistnienia upraw genetycznie modyfikowanych oraz upraw tradycyjnych i ekologicznych [COM(2006) 104 wersja ostateczna], dalej zwany „Sprawozdaniem”, podtrzymuje rozdzielenie aspektów środowiskowych i zdrowotnych od aspektów ekonomicznych systemu współistnienia upraw genetycznie zmodyfikowanych, tradycyjnych i ekologicznych. |
| --- | --- |

1.1

Komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: Sprawozdanie w sprawie wdrożenia krajowych środków w zakresie współistnienia upraw genetycznie modyfikowanych oraz upraw tradycyjnych i ekologicznych [COM(2006) 104 wersja ostateczna], dalej zwany „Sprawozdaniem”, podtrzymuje rozdzielenie aspektów środowiskowych i zdrowotnych od aspektów ekonomicznych systemu współistnienia upraw genetycznie zmodyfikowanych, tradycyjnych i ekologicznych.

| 1.2 | Ocena braku zagrożeń dla zdrowia ludzkiego i środowiska jest wyłącznie fazą procedury niezbędnej do uzyskania zatwierdzenia produktu GMO zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE. Ta sama procedura przewiduje specjalne środki w zakresie współistnienia upraw i nakłada obowiązek ich wdrożenia. |
| --- | --- |

1.2

Ocena braku zagrożeń dla zdrowia ludzkiego i środowiska jest wyłącznie fazą procedury niezbędnej do uzyskania zatwierdzenia produktu GMO zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE. Ta sama procedura przewiduje specjalne środki w zakresie współistnienia upraw i nakłada obowiązek ich wdrożenia.

| 1.3 | Niniejsza opinia ma na celu poszerzenie dyskusji na temat współistnienia upraw, do tej pory skoncentrowanej wyłącznie na aspektach ekonomicznych, o podejście oparte na zasadzie ostrożności. Tradycyjne i ekologiczne uprawy stanowią również część środowiska i należy je chronić zgodnie z zasadą ostrożności. Ponieważ w 2004 r. wygasło moratorium na import żywności zmodyfikowanej genetycznie, czeka nas wzrost liczby zatwierdzeń produktów GMO na obszarze Unii Europejskiej, a zatem należy zapobiec nieodwracalnym tego skutkom i działaniom o charakterze spekulacyjnym. |
| --- | --- |

1.3

Niniejsza opinia ma na celu poszerzenie dyskusji na temat współistnienia upraw, do tej pory skoncentrowanej wyłącznie na aspektach ekonomicznych, o podejście oparte na zasadzie ostrożności. Tradycyjne i ekologiczne uprawy stanowią również część środowiska i należy je chronić zgodnie z zasadą ostrożności. Ponieważ w 2004 r. wygasło moratorium na import żywności zmodyfikowanej genetycznie, czeka nas wzrost liczby zatwierdzeń produktów GMO na obszarze Unii Europejskiej, a zatem należy zapobiec nieodwracalnym tego skutkom i działaniom o charakterze spekulacyjnym.

| 1.4 | Poprawnie stosowana metoda współistnienia upraw wymaga harmonizacji aspektów zdrowotnych i środowiskowych z aspektami ekonomicznymi. Realizacja w praktyce „współ-istnienia” różnych systemów upraw, gwarantująca swobodę stosowania różnych rodzajów upraw, a mianowicie tradycyjnych, ekologicznych czy też korzystających z GMO, wymaga odpowiedniej ochrony każdego z systemów. Każdy typ upraw: tradycyjny, ekologiczny i GMO, powinien mieć taką samą ontologiczną wartość, niezależnie od wartości ekonomicznej, w przeciwnym wypadku zostałoby zanegowane samo pojęcie „współistnienia”. |
| --- | --- |

1.4

Poprawnie stosowana metoda współistnienia upraw wymaga harmonizacji aspektów zdrowotnych i środowiskowych z aspektami ekonomicznymi. Realizacja w praktyce „współ-istnienia” różnych systemów upraw, gwarantująca swobodę stosowania różnych rodzajów upraw, a mianowicie tradycyjnych, ekologicznych czy też korzystających z GMO, wymaga odpowiedniej ochrony każdego z systemów. Każdy typ upraw: tradycyjny, ekologiczny i GMO, powinien mieć taką samą ontologiczną wartość, niezależnie od wartości ekonomicznej, w przeciwnym wypadku zostałoby zanegowane samo pojęcie „współistnienia”.

| 1.5 | Na konferencji w Wiedniu w dniach 4-6 kwietnia 2006 r. Unia Europejska wolała nie zajmować zdecydowanego stanowiska w zakresie współistnienia upraw i pozostawić rolnikom swobodę wyboru pomiędzy metodą tradycyjną, ekologiczną a metodą stosującą organizmy zmodyfikowane genetycznie. Uzasadnienie opiera się na dwóch argumentach, a mianowicie: zróżnicowaniu terytorialnym poszczególnych państw członkowskich oraz niejednoznaczności wyników dotychczasowych skromnych doświadczeń w tym zakresie. |
| --- | --- |

1.5

Na konferencji w Wiedniu w dniach 4-6 kwietnia 2006 r. Unia Europejska wolała nie zajmować zdecydowanego stanowiska w zakresie współistnienia upraw i pozostawić rolnikom swobodę wyboru pomiędzy metodą tradycyjną, ekologiczną a metodą stosującą organizmy zmodyfikowane genetycznie. Uzasadnienie opiera się na dwóch argumentach, a mianowicie: zróżnicowaniu terytorialnym poszczególnych państw członkowskich oraz niejednoznaczności wyników dotychczasowych skromnych doświadczeń w tym zakresie.

| 1.6 | Zatem pozostawiono rynkowi zadanie wypracowania swojej własnej dynamiki, również w oparciu o preferencje konsumentów, którzy mogą swobodnie zdecydować się lub też nie na kupno produktów GMO. |
| --- | --- |

1.6

Zatem pozostawiono rynkowi zadanie wypracowania swojej własnej dynamiki, również w oparciu o preferencje konsumentów, którzy mogą swobodnie zdecydować się lub też nie na kupno produktów GMO.

| 1.7 | Właściwe organy krajowe uczestniczyły w spotkaniu technicznym 19 czerwca 2006 r. oraz w posiedzeniu organów krajowych w rozumieniu dyrektywy 2001/18/WE w dniu 3 lipca 2006 r. Następne spotkanie zostało wyznaczone na styczeń 2007 r., aby kontynuować rozmowy na temat: ziemniaków, kukurydzy BT11 i kukurydzy 1570. |
| --- | --- |

1.7

Właściwe organy krajowe uczestniczyły w spotkaniu technicznym 19 czerwca 2006 r. oraz w posiedzeniu organów krajowych w rozumieniu dyrektywy 2001/18/WE w dniu 3 lipca 2006 r. Następne spotkanie zostało wyznaczone na styczeń 2007 r., aby kontynuować rozmowy na temat: ziemniaków, kukurydzy BT11 i kukurydzy 1570.

| 1.8 | Tendencje wyrażone na tych spotkaniach jednoznacznie wskazują na chęć włączenia do dyskusji kwestii związanych z ochroną zdrowia i środowiska: siedem państw członkowskich na osiem opowiedziało się za kluczową rolą zasady ostrożności; odnośnie kukurydzy BT11 osiem państw na dziewięć przedstawiło uwagi, które nie zostały uwzględnione przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA); odnośnie kukurydzy 1570 osiem państw na dziewięć skarżyło się na niewystarczające dane naukowe na temat skutków dla środowiska; odnośnie planów monitorowania krytyczne uwagi przedstawione przez siedem na dziewięć państw członkowskich nie zostały uwzględnione przez EFSA. |
| --- | --- |

1.8

Tendencje wyrażone na tych spotkaniach jednoznacznie wskazują na chęć włączenia do dyskusji kwestii związanych z ochroną zdrowia i środowiska: siedem państw członkowskich na osiem opowiedziało się za kluczową rolą zasady ostrożności; odnośnie kukurydzy BT11 osiem państw na dziewięć przedstawiło uwagi, które nie zostały uwzględnione przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA); odnośnie kukurydzy 1570 osiem państw na dziewięć skarżyło się na niewystarczające dane naukowe na temat skutków dla środowiska; odnośnie planów monitorowania krytyczne uwagi przedstawione przez siedem na dziewięć państw członkowskich nie zostały uwzględnione przez EFSA.

| 1.9 | Jak wiadomo, kierunek przyjęty przez samo ustawodawstwo europejskie nakłada obowiązek ciągłego śledzenia potencjalnych zagrożeń dla zdrowia ludzi i środowiska, a zatem wydaje się niekonsekwentne podejście skoncentrowane wyłącznie na aspektach ekonomicznych współistnienia upraw. |
| --- | --- |

1.9

Jak wiadomo, kierunek przyjęty przez samo ustawodawstwo europejskie nakłada obowiązek ciągłego śledzenia potencjalnych zagrożeń dla zdrowia ludzi i środowiska, a zatem wydaje się niekonsekwentne podejście skoncentrowane wyłącznie na aspektach ekonomicznych współistnienia upraw.

| 1.10 | Zasada ostrożności, w kształcie zdefiniowanym w art. 7 rozporządzenia (WE) 178/2002, stanowi metodę analizy operacyjnej ryzyka, do której zastosowania można się odwołać w wypadku potencjalnego niebezpieczeństwa w sytuacji, gdy niepewność naukowa nie pozwala na dokonanie całościowej oceny bezpieczeństwa a priori (Europejski Trybunał Sprawiedliwości, orzeczenie z dnia 9 września 2003 r., sprawa C-236/01). |
| --- | --- |

1.10

Zasada ostrożności, w kształcie zdefiniowanym w art. 7 rozporządzenia (WE) 178/2002, stanowi metodę analizy operacyjnej ryzyka, do której zastosowania można się odwołać w wypadku potencjalnego niebezpieczeństwa w sytuacji, gdy niepewność naukowa nie pozwala na dokonanie całościowej oceny bezpieczeństwa a priori (Europejski Trybunał Sprawiedliwości, orzeczenie z dnia 9 września 2003 r., sprawa C-236/01).

| 1.11 | Pierwotne sformułowanie zasady ostrożności czerpało z zasady zrównoważonego rozwoju. |
| --- | --- |

1.11

Pierwotne sformułowanie zasady ostrożności czerpało z zasady zrównoważonego rozwoju.

| 1.12 | Zasadę rozwoju zrównoważonego można zdefiniować jako związek między dynamiką działalności ludzkiej a globalnym kontekstem biofizycznym: związkiem tym należy kierować w sposób umożliwiający z jednej strony rozwój jednostek, a z drugiej — ochronę globalnej równowagi biofizycznej, z jednoczesnym odpowiednim ich zrównoważeniem. |
| --- | --- |

1.12

Zasadę rozwoju zrównoważonego można zdefiniować jako związek między dynamiką działalności ludzkiej a globalnym kontekstem biofizycznym: związkiem tym należy kierować w sposób umożliwiający z jednej strony rozwój jednostek, a z drugiej — ochronę globalnej równowagi biofizycznej, z jednoczesnym odpowiednim ich zrównoważeniem.

| 1.13 | Zdaniem Komitetu warto przywołać w skrócie definicje zasady ostrożności i zasady rozwoju zrównoważonego, ponieważ uznaje się w istocie, że wiążą się one nierozerwalnie z właściwie stosowaną metodą współistnienia systemów rolnych. |
| --- | --- |

1.13

Zdaniem Komitetu warto przywołać w skrócie definicje zasady ostrożności i zasady rozwoju zrównoważonego, ponieważ uznaje się w istocie, że wiążą się one nierozerwalnie z właściwie stosowaną metodą współistnienia systemów rolnych.

| 1.14 | Rozporządzenie w sprawie niepowtarzalnych identyfikatorów (5), decyzja w sprawie rejestrów (6) oraz rozporządzenie wprowadzające w życie rozporządzenie (WE) 1829/2003 otwierają drogę do prawidłowego, empirycznego zastosowania kryterium współistnienia systemów rolnych, a jednocześnie zapewnienia przejrzystości i możliwości odtworzenia historii produktu. |
| --- | --- |

1.14

Rozporządzenie w sprawie niepowtarzalnych identyfikatorów (5), decyzja w sprawie rejestrów (6) oraz rozporządzenie wprowadzające w życie rozporządzenie (WE) 1829/2003 otwierają drogę do prawidłowego, empirycznego zastosowania kryterium współistnienia systemów rolnych, a jednocześnie zapewnienia przejrzystości i możliwości odtworzenia historii produktu.

| 1.15 | Uzupełnieniem i syntezą prawodawstwa w tym zakresie jest zobowiązanie do etykietowania i identyfikowalności produktów i pasz zawierających GMO w ilości przekraczającej próg tolerancji w przypadku technicznie nieuniknionego, niezamierzonego zmieszania się upraw. |
| --- | --- |

1.15

Uzupełnieniem i syntezą prawodawstwa w tym zakresie jest zobowiązanie do etykietowania i identyfikowalności produktów i pasz zawierających GMO w ilości przekraczającej próg tolerancji w przypadku technicznie nieuniknionego, niezamierzonego zmieszania się upraw.

| 1.16 | Przyjmuje się zatem ostrożne podejście obejmujące staranną ocenę i kontrolę zagrożeń przed podjęciem działań w zakresie badań naukowych, produkcji i wprowadzania do obrotu produktów powstałych z wykorzystaniem GMO. |
| --- | --- |

1.16

Przyjmuje się zatem ostrożne podejście obejmujące staranną ocenę i kontrolę zagrożeń przed podjęciem działań w zakresie badań naukowych, produkcji i wprowadzania do obrotu produktów powstałych z wykorzystaniem GMO.

| 1.17 | Ewentualne zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska nigdy nie są pomijane, a każdy akt prawodawczy Wspólnoty zawiera w preambule wyraźne do nich nawiązanie. |
| --- | --- |

1.17

Ewentualne zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska nigdy nie są pomijane, a każdy akt prawodawczy Wspólnoty zawiera w preambule wyraźne do nich nawiązanie.

| 1.18 | By na obszarze UE umożliwić wprowadzanie do obrotu nowych produktów genetycznie zmodyfikowanych, należy mieć na uwadze i uwzględnić ryzyko przypadkowego zanieczyszczenia genetycznego w rolnictwie oraz skutki ekonomiczne mieszania się upraw GMO z nie GMO. |
| --- | --- |

1.18

By na obszarze UE umożliwić wprowadzanie do obrotu nowych produktów genetycznie zmodyfikowanych, należy mieć na uwadze i uwzględnić ryzyko przypadkowego zanieczyszczenia genetycznego w rolnictwie oraz skutki ekonomiczne mieszania się upraw GMO z nie GMO.

| 1.19 | Dotychczas Unia Europejska umożliwiła i narzuciła wszystkim państwom członkowskim wprowadzenie nieznacznej liczby odmian GMO. |
| --- | --- |

1.19

Dotychczas Unia Europejska umożliwiła i narzuciła wszystkim państwom członkowskim wprowadzenie nieznacznej liczby odmian GMO.

| 1.20 | Uprawniło to w rzeczywistości do stopniowego wprowadzenia w Europie upraw modyfikowanych genetycznie i wywołało ostrą krytykę z powodu ich niezgodności z innymi uprawami oraz z powodu niestwierdzenia ich nieszkodliwości dla środowiska — rozumianego jako zróżnicowane dziedzictwo genetyczne — i dla zdrowia ludzkiego. |
| --- | --- |

1.20

Uprawniło to w rzeczywistości do stopniowego wprowadzenia w Europie upraw modyfikowanych genetycznie i wywołało ostrą krytykę z powodu ich niezgodności z innymi uprawami oraz z powodu niestwierdzenia ich nieszkodliwości dla środowiska — rozumianego jako zróżnicowane dziedzictwo genetyczne — i dla zdrowia ludzkiego.

| 1.21 | W prawodawstwie Wspólnoty widoczna jest obawa przez przypadkowym zanieczyszczeniem: przypadkowe wprowadzenie GMO do upraw ekologicznych lub tradycyjnych zostało uznane za „technicznie nieuniknione”, a zatem stwierdzono niemożliwość osiągnięcia „tolerancji zero”. |
| --- | --- |

1.21

W prawodawstwie Wspólnoty widoczna jest obawa przez przypadkowym zanieczyszczeniem: przypadkowe wprowadzenie GMO do upraw ekologicznych lub tradycyjnych zostało uznane za „technicznie nieuniknione”, a zatem stwierdzono niemożliwość osiągnięcia „tolerancji zero”.

| 1.22 | Przypadkowe zanieczyszczenie skutkuje dla rolników prowadzących uprawy tradycyjne i ekologiczne kosztami podjęcia środków mogących zapobiec zanieczyszczeniu, a także stanowi zaprzeczenie idei uprawy ekologicznej, która wiąże się nieodłącznie z czystością metod uprawnych i ich rezultatów. |
| --- | --- |

1.22

Przypadkowe zanieczyszczenie skutkuje dla rolników prowadzących uprawy tradycyjne i ekologiczne kosztami podjęcia środków mogących zapobiec zanieczyszczeniu, a także stanowi zaprzeczenie idei uprawy ekologicznej, która wiąże się nieodłącznie z czystością metod uprawnych i ich rezultatów.

| 1.23 | Należy chronić zasadę swobodnej inicjatywy gospodarczej każdego przedsiębiorcy rolnego, która przekłada się nie tylko na swobodę wyboru najbardziej odpowiedniego z ekonomicznego punktu widzenia systemu produkcyjnego, ale również na potrzebę segregacji wybranych upraw w celu uniknięcia wzajemnego zanieczyszczenia. |
| --- | --- |

1.23

Należy chronić zasadę swobodnej inicjatywy gospodarczej każdego przedsiębiorcy rolnego, która przekłada się nie tylko na swobodę wyboru najbardziej odpowiedniego z ekonomicznego punktu widzenia systemu produkcyjnego, ale również na potrzebę segregacji wybranych upraw w celu uniknięcia wzajemnego zanieczyszczenia.

| 1.24 | Z drugiej strony należy chronić swobodę wyboru produktów ze strony konsumenta, zachowując ich czystość zarówno na etapie wprowadzania do obrotu, jak i na etapie poprzedzającym, czyli w fazie uprawy, poprzez identyfikowalność produktów i zapobieganie zanieczyszczaniu pomiędzy poszczególnymi systemami produkcji rolnej. |
| --- | --- |

1.24

Z drugiej strony należy chronić swobodę wyboru produktów ze strony konsumenta, zachowując ich czystość zarówno na etapie wprowadzania do obrotu, jak i na etapie poprzedzającym, czyli w fazie uprawy, poprzez identyfikowalność produktów i zapobieganie zanieczyszczaniu pomiędzy poszczególnymi systemami produkcji rolnej.

| 1.25 | W Unii Europejskiej można uprawiać lub wprowadzać do obrotu jedynie zatwierdzone organizmy zmodyfikowane genetycznie, a aspekty zdrowotne i środowiskowe zostały uregulowane dyrektywą 2001/18/WE w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz rozporządzeniem (WE) 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy. |
| --- | --- |

1.25

W Unii Europejskiej można uprawiać lub wprowadzać do obrotu jedynie zatwierdzone organizmy zmodyfikowane genetycznie, a aspekty zdrowotne i środowiskowe zostały uregulowane dyrektywą 2001/18/WE w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz rozporządzeniem (WE) 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.

| 1.26 | Art. 26a dyrektywy 2001/18/WE, wprowadzony rozporządzeniem zmieniającym (WE) 1829/2003, stanowi, że państwa członkowskie mogą przyjąć stosowne przepisy krajowe w zakresie współistnienia upraw w celu uniknięcia niezamierzonego wystąpienia GMO w innych produktach, lecz nie narzuca takiego obowiązku. |
| --- | --- |

1.26

Art. 26a dyrektywy 2001/18/WE, wprowadzony rozporządzeniem zmieniającym (WE) 1829/2003, stanowi, że państwa członkowskie mogą przyjąć stosowne przepisy krajowe w zakresie współistnienia upraw w celu uniknięcia niezamierzonego wystąpienia GMO w innych produktach, lecz nie narzuca takiego obowiązku.

| 1.27 | W rozumieniu art. 22 dyrektywy 2001/18/WE państwa członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać ani utrudniać wprowadzenia do obrotu zatwierdzonych organizmów GMO. |
| --- | --- |

1.27

W rozumieniu art. 22 dyrektywy 2001/18/WE państwa członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać ani utrudniać wprowadzenia do obrotu zatwierdzonych organizmów GMO.

| 1.28 | W zaleceniu Komisji 2003/556/WE z dnia 23 lipca 2003 r. zaproponowano niezwykle istotne wytyczne. W preambule zaleceń Komisja:






  a) | precyzuje, że „procedura udzielenia ostatecznego zezwolenia przewidziana w dyrektywie 2001/18/WE obejmuje określone środki w zakresie współistnienia upraw zmierzające do ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, których wdrożenie jest obowiązkowe”, |
| --- | --- | --- |

1.28

W zaleceniu Komisji 2003/556/WE z dnia 23 lipca 2003 r. zaproponowano niezwykle istotne wytyczne. W preambule zaleceń Komisja:

a)

precyzuje, że „procedura udzielenia ostatecznego zezwolenia przewidziana w dyrektywie 2001/18/WE obejmuje określone środki w zakresie współistnienia upraw zmierzające do ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, których wdrożenie jest obowiązkowe”,

| b) | ubolewa z powodu zagrożeń związanych z nieprawidłowym stosowaniem metody współistnienia upraw, potencjalnych strat ekonomicznych i skutków mieszania się upraw zmodyfikowanych genetycznie z niezmodyfikowanymi, a także wskazuje na celowość wprowadzania najbardziej odpowiednich środków w zakresie zarządzania w celu minimalizacji ryzyka mieszania się upraw, |
| --- | --- |

b)

ubolewa z powodu zagrożeń związanych z nieprawidłowym stosowaniem metody współistnienia upraw, potencjalnych strat ekonomicznych i skutków mieszania się upraw zmodyfikowanych genetycznie z niezmodyfikowanymi, a także wskazuje na celowość wprowadzania najbardziej odpowiednich środków w zakresie zarządzania w celu minimalizacji ryzyka mieszania się upraw,

| c) | zaleca, by każde państwo członkowskie przyjęło „strategie krajowe i najlepsze rozwiązania” zgodnie ze specyfiką agronomiczną danych obszarów. |
| --- | --- |

c)

zaleca, by każde państwo członkowskie przyjęło „strategie krajowe i najlepsze rozwiązania” zgodnie ze specyfiką agronomiczną danych obszarów.

| 1.29 | A zatem zostaje wykluczona, jako niewykonalna w praktyce, opcja „tolerancji zero”, jednak współistnienie należy realizować w oparciu o zasadę ostrożności, stosując „najlepsze rozwiązania” w celu uniknięcia „nieodwracalnych skutków”. |
| --- | --- |

1.29

A zatem zostaje wykluczona, jako niewykonalna w praktyce, opcja „tolerancji zero”, jednak współistnienie należy realizować w oparciu o zasadę ostrożności, stosując „najlepsze rozwiązania” w celu uniknięcia „nieodwracalnych skutków”.

przyjął na 67. sesji plenarnej w dniach 6-7 grudnia 2006 r. (posiedzenie z dnia 6 grudnia) następującą opinię:

2.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

2.1   Zagadnienia wstępne

Podkreśla następujące kwestie warunkujące poprawne stosowanie metody współistnienia upraw rolnych i ochrony bioróżnorodności w rolnictwie.

2.1.1   Niewystarczające kontrole:

| a) | uznaje za niewystarczający obecny system kontroli i odwołuje się do wyników ogólnej dyskusji w Radzie dnia 9 marca 2006 roku, kiedy to większość państw członkowskich wnioskowało o usprawnienie systemu oceny naukowej prowadzonej przez EFSA przy procedurze zatwierdzeń GMO, skarżąc się na niewielką liczbę interwencji ze strony EFSA i na fakt, że przy podejmowaniu decyzji EFSA często nie uwzględnia ocen naukowych przeprowadzonych przez państwa członkowskie. |
| --- | --- |

a)

uznaje za niewystarczający obecny system kontroli i odwołuje się do wyników ogólnej dyskusji w Radzie dnia 9 marca 2006 roku, kiedy to większość państw członkowskich wnioskowało o usprawnienie systemu oceny naukowej prowadzonej przez EFSA przy procedurze zatwierdzeń GMO, skarżąc się na niewielką liczbę interwencji ze strony EFSA i na fakt, że przy podejmowaniu decyzji EFSA często nie uwzględnia ocen naukowych przeprowadzonych przez państwa członkowskie.

2.1.2   Niewystarczająca procedura oceny ryzyka:

| a) | podkreśla, że ocenę ryzyka przewidzianą w dyrektywie 2001/18/WE przeprowadza sam podmiot zainteresowany wprowadzeniem produktu GMO do obrotu, zwracając się do kompetentnych organów państw członkowskich oraz do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) jedynie o dokonanie oceny poprawności przedstawionych danych; |
| --- | --- |

a)

podkreśla, że ocenę ryzyka przewidzianą w dyrektywie 2001/18/WE przeprowadza sam podmiot zainteresowany wprowadzeniem produktu GMO do obrotu, zwracając się do kompetentnych organów państw członkowskich oraz do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) jedynie o dokonanie oceny poprawności przedstawionych danych;

| b) | zaleca uproszczenie i bardziej rygorystyczne stosowanie procedury zmieniającej lub unieważniającej zezwolenie na GMO w wypadku pojawienia się zagrożeń, w celu zapobieżenia zamierzonemu uwalnianiu GMO w handlu lub w ramach kontrolowanego zastosowania przez okres oczekiwania na unieważnienie bądź zmianę zezwolenia; |
| --- | --- |

b)

zaleca uproszczenie i bardziej rygorystyczne stosowanie procedury zmieniającej lub unieważniającej zezwolenie na GMO w wypadku pojawienia się zagrożeń, w celu zapobieżenia zamierzonemu uwalnianiu GMO w handlu lub w ramach kontrolowanego zastosowania przez okres oczekiwania na unieważnienie bądź zmianę zezwolenia;

| c) | zaleca zmianę systemu monitorowania w fazie wprowadzenia do obrotu i sprzedaży produktu obejmującego podwójną procedurę kontroli oraz ograniczenie kosztów w przypadkach, gdy stosowana jest „uproszczona” procedura w rozumieniu dyrektywy 2001/18/WE. |
| --- | --- |

c)

zaleca zmianę systemu monitorowania w fazie wprowadzenia do obrotu i sprzedaży produktu obejmującego podwójną procedurę kontroli oraz ograniczenie kosztów w przypadkach, gdy stosowana jest „uproszczona” procedura w rozumieniu dyrektywy 2001/18/WE.

2.1.3   Niewystarczające uregulowania dotyczące nasion:

| a) | uważa, że kluczową kwestią w dyskusji jest ustalenie progu dla nasion oraz że metoda współistnienia upraw nie może dobrze funkcjonować, jeżeli nie stosuje się odpowiednio czystych nasion; |
| --- | --- |

a)

uważa, że kluczową kwestią w dyskusji jest ustalenie progu dla nasion oraz że metoda współistnienia upraw nie może dobrze funkcjonować, jeżeli nie stosuje się odpowiednio czystych nasion;

| b) | jednocześnie uznaje współistnienie upraw za metodę pozwalającą na zachowanie wszystkich form upraw rolnych, której wartość zostałaby zniweczona już na samym początku, gdyby dopuszczono stosowanie w uprawach zanieczyszczonych nasion. |
| --- | --- |

b)

jednocześnie uznaje współistnienie upraw za metodę pozwalającą na zachowanie wszystkich form upraw rolnych, której wartość zostałaby zniweczona już na samym początku, gdyby dopuszczono stosowanie w uprawach zanieczyszczonych nasion.

2.1.4   Niewystarczający poziom ochrony przy progu 0,9 dla upraw tradycyjnych i ekologicznych:

| a) | uważa, że próg procentowy zanieczyszczenia na poziomie 0,9 podważa czystość metody ekologicznej; |
| --- | --- |

a)

uważa, że próg procentowy zanieczyszczenia na poziomie 0,9 podważa czystość metody ekologicznej;

| b) | uważa, wychodząc z powyższego założenia, że jeżeli tolerancja zero jest w praktyce niemożliwa, to próg procentowy dla upraw ekologicznych powinien zbliżać się do zera, ograniczając występowanie GMO do poziomu nieuniknionego technicznie poprzez przyjęcie odpowiednich środków zapobiegających przypadkowemu mieszaniu się upraw; |
| --- | --- |

b)

uważa, wychodząc z powyższego założenia, że jeżeli tolerancja zero jest w praktyce niemożliwa, to próg procentowy dla upraw ekologicznych powinien zbliżać się do zera, ograniczając występowanie GMO do poziomu nieuniknionego technicznie poprzez przyjęcie odpowiednich środków zapobiegających przypadkowemu mieszaniu się upraw;

| c) | uznaje próg na poziomie 0,9 za zbyt wysoki dla rolnictwa tradycyjnego, jako że może on w przypadku wielokrotnego i wieloletniego skażenia szybko prowadzić do wysokiego stopnia zanieczyszczenia środowiska i łańcucha produkcji żywności. |
| --- | --- |

c)

uznaje próg na poziomie 0,9 za zbyt wysoki dla rolnictwa tradycyjnego, jako że może on w przypadku wielokrotnego i wieloletniego skażenia szybko prowadzić do wysokiego stopnia zanieczyszczenia środowiska i łańcucha produkcji żywności.

2.1.5   Niewystarczająca klauzula ochronna jako jedyna metoda przeciwdziałania w razie wystąpienia zagrożeń dla zdrowia i środowiska:

| a) | przypomina, że prawodawstwo europejskie przewiduje ponadto w art. 23 dyrektywy 2001/18/WE klauzulę ochronną, jako metodę zapobiegającą bezpośredniemu zastosowaniu zasady ostrożności, opartą na motywach nr 4, 5, 6, 8, 16, 19, 20, 22, 56 preambuły tejże dyrektywy; |
| --- | --- |

a)

przypomina, że prawodawstwo europejskie przewiduje ponadto w art. 23 dyrektywy 2001/18/WE klauzulę ochronną, jako metodę zapobiegającą bezpośredniemu zastosowaniu zasady ostrożności, opartą na motywach nr 4, 5, 6, 8, 16, 19, 20, 22, 56 preambuły tejże dyrektywy;

| b) | ubolewa nad zbyt skomplikowaną procedurą i życzy sobie, by możliwość odwołania się do klauzuli ochronnej, obecnie przyznanej wyłącznie państwom członkowskim, została rozszerzona również na organy terytorialne lub regiony poprzez zdecentralizowanie lub delegowanie zadań na podstawie przepisów krajowych; |
| --- | --- |

b)

ubolewa nad zbyt skomplikowaną procedurą i życzy sobie, by możliwość odwołania się do klauzuli ochronnej, obecnie przyznanej wyłącznie państwom członkowskim, została rozszerzona również na organy terytorialne lub regiony poprzez zdecentralizowanie lub delegowanie zadań na podstawie przepisów krajowych;

| c) | wskazuje, że art. 95 ust. 5 traktatu o WE zasadniczo umożliwiłby dalsze działania ochronne i ubolewa nad restrykcyjną praktyką podejmowania decyzji przez Komisję wobec działań państw członkowskich powołujących się na ten przepis. |
| --- | --- |

c)

wskazuje, że art. 95 ust. 5 traktatu o WE zasadniczo umożliwiłby dalsze działania ochronne i ubolewa nad restrykcyjną praktyką podejmowania decyzji przez Komisję wobec działań państw członkowskich powołujących się na ten przepis.

2.2   Uwagi ogólne na temat komunikatu Komisji

| 2.2.1 | Podkreśla znaczenie ścisłej współpracy między państwami członkowskimi i wymiany wyników badań w dziedzinie współistnienia upraw. |
| --- | --- |

2.2.1

Podkreśla znaczenie ścisłej współpracy między państwami członkowskimi i wymiany wyników badań w dziedzinie współistnienia upraw.

| 2.2.2 | Uważa za konieczne, by środki w zakresie współistnienia upraw pozwalały na zachowanie różnorodności typów i metod produkcji rolnej, a zatem także — swobody wyboru ze strony rolników i konsumentów. |
| --- | --- |

2.2.2

Uważa za konieczne, by środki w zakresie współistnienia upraw pozwalały na zachowanie różnorodności typów i metod produkcji rolnej, a zatem także — swobody wyboru ze strony rolników i konsumentów.

| 2.2.3 | Podkreśla potrzebę udostępnienia zainteresowanym stronom i obywatelom pełnych i obiektywnych informacji na temat GMO i współistnienia upraw. |
| --- | --- |

2.2.3

Podkreśla potrzebę udostępnienia zainteresowanym stronom i obywatelom pełnych i obiektywnych informacji na temat GMO i współistnienia upraw.

| 2.2.4 | Podkreśla fakt, że w UE doświadczenia w zakresie upraw genetycznie zmodyfikowanych są bardzo ograniczone. |
| --- | --- |

2.2.4

Podkreśla fakt, że w UE doświadczenia w zakresie upraw genetycznie zmodyfikowanych są bardzo ograniczone.

| 2.2.5 | Popiera zamiar Komisji, by uzyskać więcej informacji na temat krajowych systemów w zakresie odpowiedzialności i ich wpływu na przepisy w zakresie współistnienia upraw. |
| --- | --- |

2.2.5

Popiera zamiar Komisji, by uzyskać więcej informacji na temat krajowych systemów w zakresie odpowiedzialności i ich wpływu na przepisy w zakresie współistnienia upraw.

| 2.2.6 | Akcentuje fakt, że w czterech państwach członkowskich stanowienie prawa w zakresie współistnienia upraw leży również w kompetencji regionów, natomiast w innych przypadkach władze regionalne i/lub lokalne są odpowiedzialne za wdrażanie środków w tym zakresie. |
| --- | --- |

2.2.6

Akcentuje fakt, że w czterech państwach członkowskich stanowienie prawa w zakresie współistnienia upraw leży również w kompetencji regionów, natomiast w innych przypadkach władze regionalne i/lub lokalne są odpowiedzialne za wdrażanie środków w tym zakresie.

| 2.2.7 | Przypomina i popiera punkt widzenia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, który w swej opinii dotyczącej współistnienia upraw wskazał potrzebę uregulowania na szczeblu krajowym i lokalnym środków w zakresie ochrony rezerwatów przyrody zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz fauny i flory, dyrektywą 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa oraz w zakresie ochrony innych ekologicznie wrażliwych obszarów. |
| --- | --- |

2.2.7

Przypomina i popiera punkt widzenia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, który w swej opinii dotyczącej współistnienia upraw wskazał potrzebę uregulowania na szczeblu krajowym i lokalnym środków w zakresie ochrony rezerwatów przyrody zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz fauny i flory, dyrektywą 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa oraz w zakresie ochrony innych ekologicznie wrażliwych obszarów.

| 2.2.8 | Podkreśla, że badania publiczne przeprowadzone w częściach Lacjum zaangażowanych w eksperymenty GMO dowiodły możliwości pozostawiania śladów materiału GMO na tym terenie, szczególnie w określonych warunkach glebowo-klimatycznych, a także możliwości jego przenoszenia się z gleby do zasobów wodnych. |
| --- | --- |

2.2.8

Podkreśla, że badania publiczne przeprowadzone w częściach Lacjum zaangażowanych w eksperymenty GMO dowiodły możliwości pozostawiania śladów materiału GMO na tym terenie, szczególnie w określonych warunkach glebowo-klimatycznych, a także możliwości jego przenoszenia się z gleby do zasobów wodnych.

| 2.2.9 | Uważa, że prawdziwie dogłębna i niezależna ocena zagrożeń związanych z uprawą określonego GMO może zostać przeprowadzona jedynie na szczeblu lokalnym za pomocą konkretnych badań. |
| --- | --- |

2.2.9

Uważa, że prawdziwie dogłębna i niezależna ocena zagrożeń związanych z uprawą określonego GMO może zostać przeprowadzona jedynie na szczeblu lokalnym za pomocą konkretnych badań.

| 2.2.10 | Podkreśla, że wiele władz lokalnych i regionalnych opowiedziało się przeciwko uprawom GMO na swoim obszarze, deklarując, że są „strefami wolnymi od GMO” (zone GMO-free), i że zostały utworzone skupiające je sieci, jak na przykład sieć czterdziestu samorządów lokalnych i regionalnych wolnych od GMO. Poszczególne władze regionalne próbowały również prawnie uregulować swój status jako stref wolnych od GMO. Dopuszczalność takich działań stanowi obecnie przedmiot sporu prawnego pomiędzy Komisją a Górną Austrią, rozpatrywanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. |
| --- | --- |

2.2.10

Podkreśla, że wiele władz lokalnych i regionalnych opowiedziało się przeciwko uprawom GMO na swoim obszarze, deklarując, że są „strefami wolnymi od GMO” (zone GMO-free), i że zostały utworzone skupiające je sieci, jak na przykład sieć czterdziestu samorządów lokalnych i regionalnych wolnych od GMO. Poszczególne władze regionalne próbowały również prawnie uregulować swój status jako stref wolnych od GMO. Dopuszczalność takich działań stanowi obecnie przedmiot sporu prawnego pomiędzy Komisją a Górną Austrią, rozpatrywanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości.

2.3   Oparcie się na sprawdzonych już metodach i praktykach w dziedzinie segregacji upraw

| 2.3.1 | Odnotowuje, że w swym komunikacie Komisja podkreśla „ograniczone doświadczenia praktyczne w zakresie upraw zmodyfikowanych genetycznie”. |
| --- | --- |

2.3.1

Odnotowuje, że w swym komunikacie Komisja podkreśla „ograniczone doświadczenia praktyczne w zakresie upraw zmodyfikowanych genetycznie”.

| 2.3.2 | W związku z tym podkreśla, że nie ma całkowicie sprawdzonych metod i praktyk segregacji upraw, które można by zastosować w celu zapewnienia współistnienia upraw w sposób wolny od ryzyka. |
| --- | --- |

2.3.2

W związku z tym podkreśla, że nie ma całkowicie sprawdzonych metod i praktyk segregacji upraw, które można by zastosować w celu zapewnienia współistnienia upraw w sposób wolny od ryzyka.

2.4   Proporcjonalność

| 2.4.1 | Podkreśla, że zalecenie 2003/556/WE Komisji wprowadza parametr „proporcjonalności”, rozumiany jako zasada, zgodnie z którą środki odnoszące się do współistnienia upraw powinny odpowiadać kryteriom wydajności, efektywności pod względem kosztów i proporcjonalności. |
| --- | --- |

2.4.1

Podkreśla, że zalecenie 2003/556/WE Komisji wprowadza parametr „proporcjonalności”, rozumiany jako zasada, zgodnie z którą środki odnoszące się do współistnienia upraw powinny odpowiadać kryteriom wydajności, efektywności pod względem kosztów i proporcjonalności.

| 2.4.2 | Niemniej jednak odnotowuje, że progi „technicznie nieuniknionego” zanieczyszczenia nałożone przez to rozporządzenie stosują się jedynie do ustalenia wartości granicznej, po której przekroczeniu powstaje obowiązek etykietowania, a nie do wyznaczenia limitu w zakresie współistnienia upraw. |
| --- | --- |

2.4.2

Niemniej jednak odnotowuje, że progi „technicznie nieuniknionego” zanieczyszczenia nałożone przez to rozporządzenie stosują się jedynie do ustalenia wartości granicznej, po której przekroczeniu powstaje obowiązek etykietowania, a nie do wyznaczenia limitu w zakresie współistnienia upraw.

2.5   Wybór właściwej skali

| 2.5.1 | Co się tyczy szczebla zastosowania współistnienia upraw, odnotowuje, że zgodnie ze sprawozdaniem podejście państw członkowskich w tym zakresie w przeważającej części nie dotyczyło zastosowania środków na skalę regionalną, lecz odnosiło się do bardzo małej skali, w tym najwyżej do uregulowania kwestii sąsiadujących ze sobą gospodarstw. |
| --- | --- |

2.5.1

Co się tyczy szczebla zastosowania współistnienia upraw, odnotowuje, że zgodnie ze sprawozdaniem podejście państw członkowskich w tym zakresie w przeważającej części nie dotyczyło zastosowania środków na skalę regionalną, lecz odnosiło się do bardzo małej skali, w tym najwyżej do uregulowania kwestii sąsiadujących ze sobą gospodarstw.

| 2.5.2 | Uważa zatem, że rozpatrywanie możliwości współistnienia upraw zgodnie ze środkami, które w niewielkim stopniu stosowano na szeroką skalę i przez dłuższy czas, jest jeszcze bardzo odległą perspektywą. |
| --- | --- |

2.5.2

Uważa zatem, że rozpatrywanie możliwości współistnienia upraw zgodnie ze środkami, które w niewielkim stopniu stosowano na szeroką skalę i przez dłuższy czas, jest jeszcze bardzo odległą perspektywą.

| 2.5.3 | Podkreśla, że na tle obecnych badań naukowych jak i istniejących ram prawnych, „odpowiednim szczeblem” dla realizacji współistnienia upraw nie jest poziom poszczególnych zakładów rolnych, lecz region bądź samorząd lokalny. |
| --- | --- |

2.5.3

Podkreśla, że na tle obecnych badań naukowych jak i istniejących ram prawnych, „odpowiednim szczeblem” dla realizacji współistnienia upraw nie jest poziom poszczególnych zakładów rolnych, lecz region bądź samorząd lokalny.

2.6   Przepisy w zakresie odpowiedzialności

| 2.6.1 | Przyjmuje do wiadomości stwierdzenie Komisji, że w wielu państwach członkowskich istnieje tendencja, by straty ekonomiczne powstałe w wyniku przypadkowego zanieczyszczenia GMO obejmować przepisami dotyczącymi odpowiedzialności cywilnej. |
| --- | --- |

2.6.1

Przyjmuje do wiadomości stwierdzenie Komisji, że w wielu państwach członkowskich istnieje tendencja, by straty ekonomiczne powstałe w wyniku przypadkowego zanieczyszczenia GMO obejmować przepisami dotyczącymi odpowiedzialności cywilnej.

| 2.6.2 | Niemniej jednak podkreśla, że nie jest to jedyne podejście, które należałoby obowiązkowo przyjąć, wziąwszy pod uwagę pewną swobodę wyboru przyznaną w tym względzie przez zalecenie każdemu państwu członkowskiemu i że możliwe jest zatem zastosowanie również odpowiedzialności karnej lub administracyjnej. |
| --- | --- |

2.6.2

Niemniej jednak podkreśla, że nie jest to jedyne podejście, które należałoby obowiązkowo przyjąć, wziąwszy pod uwagę pewną swobodę wyboru przyznaną w tym względzie przez zalecenie każdemu państwu członkowskiemu i że możliwe jest zatem zastosowanie również odpowiedzialności karnej lub administracyjnej.

| 2.6.3 | Przypomina ponadto, że dyrektywa 2001/18/WE stanowi, że jej postanowienia są bez uszczerbku dla ustawodawstwa krajowego państw członkowskich w zakresie odpowiedzialności środowiskowej. |
| --- | --- |

2.6.3

Przypomina ponadto, że dyrektywa 2001/18/WE stanowi, że jej postanowienia są bez uszczerbku dla ustawodawstwa krajowego państw członkowskich w zakresie odpowiedzialności środowiskowej.

2.7   Monitorowanie i ocena

| 2.7.1 | Opowiadając się za potrzebą poddania środków w zakresie zarządzania i instrumentów przyjętych w zakresie współistnienia upraw stałemu monitoringowi i ocenie, podkreśla, że zalecenie Komisji nałożyło w istocie na państwa członkowskie zobowiązanie do ustanowienia odpowiednich systemów kontroli i inspekcji. |
| --- | --- |

2.7.1

Opowiadając się za potrzebą poddania środków w zakresie zarządzania i instrumentów przyjętych w zakresie współistnienia upraw stałemu monitoringowi i ocenie, podkreśla, że zalecenie Komisji nałożyło w istocie na państwa członkowskie zobowiązanie do ustanowienia odpowiednich systemów kontroli i inspekcji.

| 2.7.2 | Przyjmuje do wiadomości, że — jak podkreśla Komisja — wziąwszy pod uwagę niewielką skalę upraw GMO, wiele państw członkowskich nie opracowało jeszcze programów monitorowania i oceny. |
| --- | --- |

2.7.2

Przyjmuje do wiadomości, że — jak podkreśla Komisja — wziąwszy pod uwagę niewielką skalę upraw GMO, wiele państw członkowskich nie opracowało jeszcze programów monitorowania i oceny.

| 2.7.3 | Z pewnym zaniepokojeniem zwraca uwagę, że w tych państwach członkowskich, gdzie wartość rynkowa pasz zmodyfikowanych genetycznie różni się od wartości pasz niezmodyfikowanych i/lub gdzie typowo lokalny charakter bądź chronione pochodzenie produktów są powodem do chluby narodowej i tworzą wartość dodaną, identyfikacja rynków jako GMO lub nie GMO prowadziłaby do mniejszego zainteresowania ze strony konsumentów, a zatem do spadku ceny rynkowej i ewentualnych szkód ekonomicznych. |
| --- | --- |

2.7.3

Z pewnym zaniepokojeniem zwraca uwagę, że w tych państwach członkowskich, gdzie wartość rynkowa pasz zmodyfikowanych genetycznie różni się od wartości pasz niezmodyfikowanych i/lub gdzie typowo lokalny charakter bądź chronione pochodzenie produktów są powodem do chluby narodowej i tworzą wartość dodaną, identyfikacja rynków jako GMO lub nie GMO prowadziłaby do mniejszego zainteresowania ze strony konsumentów, a zatem do spadku ceny rynkowej i ewentualnych szkód ekonomicznych.

2.8   Uprawa ekologiczna

| 2.8.1 | Stwierdza, że progi przypadkowego występowania materiału GMO ustalone przez prawodawstwo wspólnotowe dotyczące produktów zawierających GMO stosują się zarówno do tradycyjnych, jak i ekologicznych produktów rolnych i nie popiera tego rozwiązania. |
| --- | --- |

2.8.1

Stwierdza, że progi przypadkowego występowania materiału GMO ustalone przez prawodawstwo wspólnotowe dotyczące produktów zawierających GMO stosują się zarówno do tradycyjnych, jak i ekologicznych produktów rolnych i nie popiera tego rozwiązania.

| 2.8.2 | Podkreśla, że rozporządzenie dotyczące hodowli ekologicznej domyślnie zakłada zakaz stosowania GMO w tej dziedzinie i że z tego powodu w procesie produkcyjnym nie można używać materiału, w tym nasion, których etykieta wskazuje na występowanie GMO. |
| --- | --- |

2.8.2

Podkreśla, że rozporządzenie dotyczące hodowli ekologicznej domyślnie zakłada zakaz stosowania GMO w tej dziedzinie i że z tego powodu w procesie produkcyjnym nie można używać materiału, w tym nasion, których etykieta wskazuje na występowanie GMO.

| 2.8.3 | Dodaje, że Komisja nie wspomina w ogóle hodowli ekologicznej. |
| --- | --- |

2.8.3

Dodaje, że Komisja nie wspomina w ogóle hodowli ekologicznej.

| 2.8.4 | Zdecydowanie zwraca uwagę na potrzebę zastosowania w wypadku upraw ekologicznych progu bliższego zasadzie „zero tolerancji”. |
| --- | --- |

2.8.4

Zdecydowanie zwraca uwagę na potrzebę zastosowania w wypadku upraw ekologicznych progu bliższego zasadzie „zero tolerancji”.

2.9   Standardy czystości nasion

| 2.9.1 | Zwraca uwagę, że nasiona są środkiem rozpowszechnienia — zamierzonym bądź nie — innowacji biotechnologicznych wśród upraw i w środowisku, stanowią zatem podstawową zmienną współistnienia upraw. |
| --- | --- |

2.9.1

Zwraca uwagę, że nasiona są środkiem rozpowszechnienia — zamierzonym bądź nie — innowacji biotechnologicznych wśród upraw i w środowisku, stanowią zatem podstawową zmienną współistnienia upraw.

| 2.9.2 | Przypomina stanowisko przyjęte przez Parlament Europejski w rezolucji 2003/2098(INI), zgodnie z którym informacje dotyczące występowania GMO w nasionach stanowią warunek prawidłowego wdrażania dyrektywy 2001/18/WE, szczególnie w kwestii monitorowania negatywnych skutków GMO dla zdrowia ludzkiego i środowiska, a także odtworzenia historii produktu i stosowania środków awaryjnych. |
| --- | --- |

2.9.2

Przypomina stanowisko przyjęte przez Parlament Europejski w rezolucji 2003/2098(INI), zgodnie z którym informacje dotyczące występowania GMO w nasionach stanowią warunek prawidłowego wdrażania dyrektywy 2001/18/WE, szczególnie w kwestii monitorowania negatywnych skutków GMO dla zdrowia ludzkiego i środowiska, a także odtworzenia historii produktu i stosowania środków awaryjnych.

2.10   Wybór środków

| 2.10.1 | Utrzymuje, że konieczne jest określenie najbardziej odpowiednich środków umożliwiających współistnienie upraw o minimalnym bądź — w każdym razie — jak najniższym poziomie ryzyka. |
| --- | --- |

2.10.1

Utrzymuje, że konieczne jest określenie najbardziej odpowiednich środków umożliwiających współistnienie upraw o minimalnym bądź — w każdym razie — jak najniższym poziomie ryzyka.

| 2.10.2 | Podkreśla, że najlepsze rozwiązania można zdefiniować jako te metody segregacji upraw, które pozwalają na poszanowanie współistnienia upraw pod względem ontologicznym. |
| --- | --- |

2.10.2

Podkreśla, że najlepsze rozwiązania można zdefiniować jako te metody segregacji upraw, które pozwalają na poszanowanie współistnienia upraw pod względem ontologicznym.

| 2.10.3 | Zgadza się ze stwierdzeniem, że ze względu na to, iż dostępna wiedza naukowa i praktyczne doświadczenie w zakresie identyfikacji i stosowania najlepszych rozwiązań, jak też środków, są ograniczone, a zatem środki te powinny być ściśle określone i restrykcyjne. |
| --- | --- |

2.10.3

Zgadza się ze stwierdzeniem, że ze względu na to, iż dostępna wiedza naukowa i praktyczne doświadczenie w zakresie identyfikacji i stosowania najlepszych rozwiązań, jak też środków, są ograniczone, a zatem środki te powinny być ściśle określone i restrykcyjne.

| 2.10.4 | Podkreśla, że dokładne wskazanie przez Komisję środków, które należy przyjąć w celu przestrzegania zasady ostrożności we wprowadzaniu współistnienia upraw, pozwala sądzić, że ten poziom szczegółowości może stanowić przeszkodę w zastosowaniu współistnienia upraw lub uczyni je tak trudnym czy kosztownym, że stanie się ono nieekonomiczne. |
| --- | --- |

2.10.4

Podkreśla, że dokładne wskazanie przez Komisję środków, które należy przyjąć w celu przestrzegania zasady ostrożności we wprowadzaniu współistnienia upraw, pozwala sądzić, że ten poziom szczegółowości może stanowić przeszkodę w zastosowaniu współistnienia upraw lub uczyni je tak trudnym czy kosztownym, że stanie się ono nieekonomiczne.

| 2.10.5 | Przypomina, że Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny w swej opinii, która była tu już cytowana, zalecił, by uprawa GMO była zabroniona w sytuacji, gdy uniemożliwia ona lub nadmiernie utrudnia tradycyjną hodowlę roślin należących do tych samych bądź pokrewnych upraw. |
| --- | --- |

2.10.5

Przypomina, że Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny w swej opinii, która była tu już cytowana, zalecił, by uprawa GMO była zabroniona w sytuacji, gdy uniemożliwia ona lub nadmiernie utrudnia tradycyjną hodowlę roślin należących do tych samych bądź pokrewnych upraw.

| 2.10.6 | Podziela stanowisko przyjęte w rezolucji 2003/2098 (INI) Parlamentu Europejskiego, zgodnie z którym dobrowolna bądź ograniczona do skali regionalnej rezygnacja z upraw GMO może stanowić najbardziej skuteczny i opłacalny środek gwarantujący współistnienie upraw. |
| --- | --- |

2.10.6

Podziela stanowisko przyjęte w rezolucji 2003/2098 (INI) Parlamentu Europejskiego, zgodnie z którym dobrowolna bądź ograniczona do skali regionalnej rezygnacja z upraw GMO może stanowić najbardziej skuteczny i opłacalny środek gwarantujący współistnienie upraw.

| 2.10.7 | Uważa, że podejście Komisji jest zawężone w porównaniu z zaleceniem 2003/556/WE, zwłaszcza że od 2003 r. do dzisiaj badania naukowe przyniosły niewiele nowych rezultatów, a liczba przypadków zastosowania współistnienia upraw jest marginalna; uważa zatem, że należy poczekać na wyniki, które byłyby bardziej znaczące w perspektywie średnio- i długoterminowej, skoro w wielu państwach członkowskich doświadczenia badawcze w tym zakresie są wstrzymane. |
| --- | --- |

2.10.7

Uważa, że podejście Komisji jest zawężone w porównaniu z zaleceniem 2003/556/WE, zwłaszcza że od 2003 r. do dzisiaj badania naukowe przyniosły niewiele nowych rezultatów, a liczba przypadków zastosowania współistnienia upraw jest marginalna; uważa zatem, że należy poczekać na wyniki, które byłyby bardziej znaczące w perspektywie średnio- i długoterminowej, skoro w wielu państwach członkowskich doświadczenia badawcze w tym zakresie są wstrzymane.

| 2.10.8 | W związku z tym popiera potrzebę wyodrębnienia przez Komisję specjalnych środków na finansowanie badań, aby umożliwić ocenę oddziaływań społeczno-gospodarczych GMO na szczeblu lokalnym i regionalnym. |
| --- | --- |

2.10.8

W związku z tym popiera potrzebę wyodrębnienia przez Komisję specjalnych środków na finansowanie badań, aby umożliwić ocenę oddziaływań społeczno-gospodarczych GMO na szczeblu lokalnym i regionalnym.

| 2.10.9 | Podkreśla, że władze lokalne i regionalne — jako jednolite obszary administracyjne — są najbardziej odpowiednim szczeblem do ocenienia wpływu wprowadzenia upraw GMO na każdym terytorium, a także do opracowania środków w zakresie współistnienia upraw, które byłyby zgodne z zasadą zrównoważonego rozwoju, jak i do uwzględnienia interesów lokalnych oraz zarządzania możliwymi rozwiązaniami. |
| --- | --- |

2.10.9

Podkreśla, że władze lokalne i regionalne — jako jednolite obszary administracyjne — są najbardziej odpowiednim szczeblem do ocenienia wpływu wprowadzenia upraw GMO na każdym terytorium, a także do opracowania środków w zakresie współistnienia upraw, które byłyby zgodne z zasadą zrównoważonego rozwoju, jak i do uwzględnienia interesów lokalnych oraz zarządzania możliwymi rozwiązaniami.

2.11   Zarządzanie ryzykiem

| 2.11.1 | Przyjmuje do wiadomości fakt, że stosowanie zatwierdzonych produktów zmodyfikowanych genetycznie może być zabronione wprawdzie tylko na podstawie art. 23 dyrektywy 2001/18/WE lub art. 95 ust. 4 lub 5 TWE, ale stosowanie to powinno być zgodne z zasadą ostrożności, która powinna przyświecać bezpiecznemu wdrażaniu systemu współistnienia upraw. |
| --- | --- |

2.11.1

Przyjmuje do wiadomości fakt, że stosowanie zatwierdzonych produktów zmodyfikowanych genetycznie może być zabronione wprawdzie tylko na podstawie art. 23 dyrektywy 2001/18/WE lub art. 95 ust. 4 lub 5 TWE, ale stosowanie to powinno być zgodne z zasadą ostrożności, która powinna przyświecać bezpiecznemu wdrażaniu systemu współistnienia upraw.

| 2.11.2 | Wskazuje na fakt, że w wypadku wykrycia zagrożenia dla środowiska bądź zdrowia, po udzieleniu zezwolenia można wszcząć procedurę unieważniającą to zezwolenie i zmieniającą warunki jego wydania oraz podkreśla, że z uwagi na stałe postępy w dziedzinie badań naukowych wydaje się możliwe, że w przyszłości wykryte zostaną profile ryzyka obecnie jeszcze niedowiedzione naukowo. |
| --- | --- |

2.11.2

Wskazuje na fakt, że w wypadku wykrycia zagrożenia dla środowiska bądź zdrowia, po udzieleniu zezwolenia można wszcząć procedurę unieważniającą to zezwolenie i zmieniającą warunki jego wydania oraz podkreśla, że z uwagi na stałe postępy w dziedzinie badań naukowych wydaje się możliwe, że w przyszłości wykryte zostaną profile ryzyka obecnie jeszcze niedowiedzione naukowo.

| 2.11.3 | Uważa, że procedura zmiany bądź unieważnienia zezwolenia w wypadku wystąpienia zagrożeń jest zbyt długa i skomplikowana i że obowiązujący system nadzoru nie spełnia swojego zadania; zwraca uwagę na zagrożenia dla handlu i kontrolowanego zastosowania związane z zamierzonym, ciągłym uwalnianiem GMO w oczekiwaniu na unieważnienie bądź zmianę zezwolenia. |
| --- | --- |

2.11.3

Uważa, że procedura zmiany bądź unieważnienia zezwolenia w wypadku wystąpienia zagrożeń jest zbyt długa i skomplikowana i że obowiązujący system nadzoru nie spełnia swojego zadania; zwraca uwagę na zagrożenia dla handlu i kontrolowanego zastosowania związane z zamierzonym, ciągłym uwalnianiem GMO w oczekiwaniu na unieważnienie bądź zmianę zezwolenia.

| 2.11.4 | Wskazuje na widoczne w niektórych krajach, stosujących od kilku lat uprawy zmodyfikowane genetycznie, tendencje do zmiany stanowiska w celu odbudowania równowagi w pewnych obszarach i uprawach również ze względu na obecność szkodników, które wykształciły odporność na modyfikacje genetyczne. |
| --- | --- |

2.11.4

Wskazuje na widoczne w niektórych krajach, stosujących od kilku lat uprawy zmodyfikowane genetycznie, tendencje do zmiany stanowiska w celu odbudowania równowagi w pewnych obszarach i uprawach również ze względu na obecność szkodników, które wykształciły odporność na modyfikacje genetyczne.

3.   Zalecenia Komitetu Regionów

| 3.1 | Wzywa przede wszystkim do przedsięwzięcia środków zaradczych odnośnie do kwestii wstępnych poruszonych w punkcie 2.1. Nowe procedury w zakresie kontroli i oceny zagrożeń dla zdrowia i środowiska, czystość nasion, oddelegowanie stosowania klauzuli ochronnej, możliwość wprowadzenia w życie „najlepszych rozwiązań” na podstawie wyników badań naukowych średnio- i długoterminowych oraz zmiana ustalonych progów procentowych tolerancji stanowią pierwszy krok na drodze ku poprawnemu stosowaniu współistnienia upraw; do momentu wejścia w życie tych środków zaradczych nadal obowiązują obecne zakazy określonych produktów GMO, wydane przez państwa członkowskie zgodnie z zasadą ostrożności. |
| --- | --- |

3.1

Wzywa przede wszystkim do przedsięwzięcia środków zaradczych odnośnie do kwestii wstępnych poruszonych w punkcie 2.1. Nowe procedury w zakresie kontroli i oceny zagrożeń dla zdrowia i środowiska, czystość nasion, oddelegowanie stosowania klauzuli ochronnej, możliwość wprowadzenia w życie „najlepszych rozwiązań” na podstawie wyników badań naukowych średnio- i długoterminowych oraz zmiana ustalonych progów procentowych tolerancji stanowią pierwszy krok na drodze ku poprawnemu stosowaniu współistnienia upraw; do momentu wejścia w życie tych środków zaradczych nadal obowiązują obecne zakazy określonych produktów GMO, wydane przez państwa członkowskie zgodnie z zasadą ostrożności.

| 3.2 | Popiera potrzebę uregulowania środków ochrony rezerwatów i innych obszarów ekologicznie wrażliwych na szczeblu krajowym i lokalnym, wyrażoną już przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny w opinii w sprawie koegzystencji upraw (CESE 1656/2004). |
| --- | --- |

3.2

Popiera potrzebę uregulowania środków ochrony rezerwatów i innych obszarów ekologicznie wrażliwych na szczeblu krajowym i lokalnym, wyrażoną już przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny w opinii w sprawie koegzystencji upraw (CESE 1656/2004).

| 3.3 | Uważa za konieczną bardziej ścisłą współpracę między EFSA a władzami krajowymi kompetentnymi w dziedzinie współistnienia upraw i zachęca Komisję do kontynuacji działań w tym kierunku. |
| --- | --- |

3.3

Uważa za konieczną bardziej ścisłą współpracę między EFSA a władzami krajowymi kompetentnymi w dziedzinie współistnienia upraw i zachęca Komisję do kontynuacji działań w tym kierunku.

| 3.4 | Popiera potrzebę aktywnego udziału władz regionalnych i lokalnych w procesie konsultacji w dziedzinie współistnienia upraw i wzywa Komisję do bardziej systematycznego i pełniejszego uwzględnienia wymiaru regionalnego i lokalnego w raporcie na temat współistnienia upraw, który Komisja przedstawi w 2008 r. |
| --- | --- |

3.4

Popiera potrzebę aktywnego udziału władz regionalnych i lokalnych w procesie konsultacji w dziedzinie współistnienia upraw i wzywa Komisję do bardziej systematycznego i pełniejszego uwzględnienia wymiaru regionalnego i lokalnego w raporcie na temat współistnienia upraw, który Komisja przedstawi w 2008 r.

| 3.5 | Wnosi o włączenie Komitetu w proces opracowania norm wspólnotowych mających rozwiązać kwestie wstępne niezbędne do wprowadzenia w życie metody współistnienia upraw, tak aby wypracować niezależne, ale jednocześnie zharmonizowane stanowiska, uniemożliwiające powstanie wyraźnych różnic, które mogłyby spowodować nietypowe przepływy kapitału na inwestycje w te miejsca, gdzie przepisy są bardziej liberalne. |
| --- | --- |

3.5

Wnosi o włączenie Komitetu w proces opracowania norm wspólnotowych mających rozwiązać kwestie wstępne niezbędne do wprowadzenia w życie metody współistnienia upraw, tak aby wypracować niezależne, ale jednocześnie zharmonizowane stanowiska, uniemożliwiające powstanie wyraźnych różnic, które mogłyby spowodować nietypowe przepływy kapitału na inwestycje w te miejsca, gdzie przepisy są bardziej liberalne.

| 3.6 | Zachęca państwa członkowskie do opracowania odpowiednich programów monitorowania oraz oceny środków zarządzania i planowanych instrumentów. |
| --- | --- |

3.6

Zachęca państwa członkowskie do opracowania odpowiednich programów monitorowania oraz oceny środków zarządzania i planowanych instrumentów.

| 3.7 | Wzywa do przeprowadzenia konkretnych badań na danym obszarze przed wprowadzeniem GMO oraz zachęca Komisję i państwa członkowskie do zdefiniowania programów i zasobów w celu udzielenia jak największego wsparcia technicznego i finansowego dla badań naukowych, m.in. na szczeblu regionalnym i lokalnym. |
| --- | --- |

3.7

Wzywa do przeprowadzenia konkretnych badań na danym obszarze przed wprowadzeniem GMO oraz zachęca Komisję i państwa członkowskie do zdefiniowania programów i zasobów w celu udzielenia jak największego wsparcia technicznego i finansowego dla badań naukowych, m.in. na szczeblu regionalnym i lokalnym.

| 3.8 | Podkreśla potrzebę wyraźnego odniesienia do zasady ostrożności w przepisach krajowych i regionalnych dotyczących współistnienia upraw. |
| --- | --- |

3.8

Podkreśla potrzebę wyraźnego odniesienia do zasady ostrożności w przepisach krajowych i regionalnych dotyczących współistnienia upraw.

| 3.9 | Wzywa Komisję do odpowiedniego uwzględnienia w swych wnioskach legislacyjnych:






  a) | konieczności zharmonizowania wytycznych krajowych i lokalnych dotyczących minimalnej odległości pomiędzy różnym typami upraw, z zachowaniem zasady pomocniczości; |
| --- | --- | --- |

3.9

Wzywa Komisję do odpowiedniego uwzględnienia w swych wnioskach legislacyjnych:

a)

konieczności zharmonizowania wytycznych krajowych i lokalnych dotyczących minimalnej odległości pomiędzy różnym typami upraw, z zachowaniem zasady pomocniczości;

| b) | przepisów wspólnotowych dotyczących rejonów przygranicznych i importu transgranicznego zgodnie z postanowieniami Protokołu z Kartageny; |
| --- | --- |

b)

przepisów wspólnotowych dotyczących rejonów przygranicznych i importu transgranicznego zgodnie z postanowieniami Protokołu z Kartageny;

| c) | ustalenia dla rolnictwa tradycyjnego na szczeblu wspólnotowym jednolitych progów poniżej 0,9 %, możliwie najbliższych poziomowi tolerancji zero — dla nasion i rolnictwa ekologicznego próg powinien wynosić 0; |
| --- | --- |

c)

ustalenia dla rolnictwa tradycyjnego na szczeblu wspólnotowym jednolitych progów poniżej 0,9 %, możliwie najbliższych poziomowi tolerancji zero — dla nasion i rolnictwa ekologicznego próg powinien wynosić 0;

| d) | faktu, że opracowanie dobrych rozwiązań oraz ocena danych naukowych i ekonomicznych dotyczących środków segregacji oraz upraw i nasion może stanowić niemożliwą do pokonania przeszkodę nie o charakterze ideologicznym, ale empirycznym, stojącą na drodze do zastosowania współistnienia odmiennych systemów rolnych — w pewnych warunkach współistnienie upraw jest w istocie niemożliwe lub nieekonomiczne; |
| --- | --- |

d)

faktu, że opracowanie dobrych rozwiązań oraz ocena danych naukowych i ekonomicznych dotyczących środków segregacji oraz upraw i nasion może stanowić niemożliwą do pokonania przeszkodę nie o charakterze ideologicznym, ale empirycznym, stojącą na drodze do zastosowania współistnienia odmiennych systemów rolnych — w pewnych warunkach współistnienie upraw jest w istocie niemożliwe lub nieekonomiczne;

| e) | faktu, że istnieją jednorodne organy administracyjne, które mają autonomiczną władzę ustawodawczą w zakresie wydawania wiążących przepisów na swym obszarze i których autonomia ustawodawcza jest uznawana albo przez prawo krajowe, albo przez postanowienia konstytucyjne, i że zgodnie z zasadą pomocniczości należy uznać ich prawo do stwierdzenia niemożności zastosowania środków ostrożności i najlepszych praktyk oraz umożliwić im wprowadzenie statusu dla obszarów upraw bez GMO. |
| --- | --- |

e)

faktu, że istnieją jednorodne organy administracyjne, które mają autonomiczną władzę ustawodawczą w zakresie wydawania wiążących przepisów na swym obszarze i których autonomia ustawodawcza jest uznawana albo przez prawo krajowe, albo przez postanowienia konstytucyjne, i że zgodnie z zasadą pomocniczości należy uznać ich prawo do stwierdzenia niemożności zastosowania środków ostrożności i najlepszych praktyk oraz umożliwić im wprowadzenie statusu dla obszarów upraw bez GMO.

| 3.10 | Wzywa państwa członkowskie i regiony do zapewnienia współpracy transgranicznej z obszarami sąsiadującymi w celu zagwarantowania skutecznego funkcjonowania środków dotyczących koegzystencji w obszarach przygranicznych. |
| --- | --- |

3.10

Wzywa państwa członkowskie i regiony do zapewnienia współpracy transgranicznej z obszarami sąsiadującymi w celu zagwarantowania skutecznego funkcjonowania środków dotyczących koegzystencji w obszarach przygranicznych.

| 3.11 | W tym kontekście zaleca Komisji utworzenie strony internetowej zawierającej odnośniki do istniejących krajowych rejestrów lokalizacji w Europie. |
| --- | --- |

3.11

W tym kontekście zaleca Komisji utworzenie strony internetowej zawierającej odnośniki do istniejących krajowych rejestrów lokalizacji w Europie.

Bruksela, 6 grudnia 2006 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Michel DELEBARRE

---

(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003.

1

(2)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002.

2

(3)  Dz.U. L 106 z 17.4.2001.

3

(4)  EKES 1656/2004.

4

(5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiające system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie, Dz.U. L 10 z 16.1.2004.

5

(6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2001/18 z 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG, Dz.U. L 106 z 7.4.2001.

6

---

| 10.3.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 57/18 |
| --- | --- | --- | --- |

10.3.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 57/18

---

Opinia Komitetu Regionów w sprawie „Roli gmin wiejskich w rozwoju regionów europejskich”

(2007/C 57/04)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając decyzję swego Prezydium z 25 kwietnia 2006 r. o powierzeniu Komisji ds. Rozwoju Zrównoważonego (DEVE) przygotowania opinii z inicjatywy własnej w sprawie „Roli gmin wiejskich w rozwoju regionów europejskich” zgodnie z art. 265 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając program prac Komisji Rozwoju Zrównoważonego na 2006 r. (1), w którym podkreśla się rolę gmin wiejskich utrzymujących stan równowagi regionalnej poprzez dywersyfikację działalności gospodarczej i świadczenie usług dla obywateli, oraz w którym apeluje się o zwrócenie szczególnej uwagi na relacje między miastem a wsią;

uwzględniając Europejską konwencję krajobrazową Rady Europy (2);

uwzględniając sprawozdanie Parlamentu Europejskiego w sprawie wielofunkcyjności rolnictwa i reformy WPR z dn. 22 maja 2003 r. (3);

uwzględniając konkluzje z konferencji w Salzburgu z listopada 2003 r.;

uwzględniając swoją opinię z 23 lutego 2005 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW);

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (4);

uwzględniając decyzję Rady z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie strategicznych wytycznych Wspólnoty dla rozwoju obszarów wiejskich (okres programowania 2007 — 2013) (2006/144/WE);

uwzględniając komunikat Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów: „Niwelowanie różnic w dostępie do łączy szerokopasmowych” (5);

uwzględniając opinię z inicjatywy własnej Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 15 marca 2006 r. w sprawie: „Turystyka i kultura: dwie siły służące wzrostowi”, CESE 400/2006;

uwzględniając deklarację końcową przyjętą na zakończenie seminarium komisji DEVE w Alexandroupolis dn. 26 czerwca 2006 r. na temat: „Rozwój obszarów wiejskich a strategia lizbońska” (6);

uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie strategicznych wytycznych Wspólnoty w dziedzinie spójności (7);

uwzględniając projekt opinii z inicjatywy własnej (CdR 259/2006) przyjęty dnia 6 października 2006 r. przez Komisję Rozwoju Zrównoważonego [sprawozdawca: Savino Antonio SANTARELLA, burmistrz gminy Candela (IT/UEN-AE)];

a także mając na uwadze, co następuje:

| A. | Na dużej części obszarów państw członkowskich Unii Europejskiej przeważają gminy wiejskie. Liczba gmin wiejskich zwiększyła się w wyniku ostatniego rozszerzenia i wzrośnie jeszcze bardziej wraz z przyszłym rozszerzeniem UE o Bułgarię i Rumunię. Z tego względu obszary polityki ukierunkowane na rozwój obszarów wiejskich zasługują na coraz większą uwagę nie tylko na szczeblu krajowym, ale również wspólnotowym; |
| --- | --- |

A.

Na dużej części obszarów państw członkowskich Unii Europejskiej przeważają gminy wiejskie. Liczba gmin wiejskich zwiększyła się w wyniku ostatniego rozszerzenia i wzrośnie jeszcze bardziej wraz z przyszłym rozszerzeniem UE o Bułgarię i Rumunię. Z tego względu obszary polityki ukierunkowane na rozwój obszarów wiejskich zasługują na coraz większą uwagę nie tylko na szczeblu krajowym, ale również wspólnotowym;

| B. | Instytucje europejskie bardzo poważnie podchodzą do kwestii zbliżenia kierunków polityki wspólnotowej do rzeczywistych interesów obywateli. W tym kontekście byłoby stosowne, aby UE brała w większym stopniu pod uwagę interesy wielu gmin lokalnych, które się na nią składają, w tym również gmin o mniejszym zaludnieniu i mniejszym znaczeniu gospodarczym; |
| --- | --- |

B.

Instytucje europejskie bardzo poważnie podchodzą do kwestii zbliżenia kierunków polityki wspólnotowej do rzeczywistych interesów obywateli. W tym kontekście byłoby stosowne, aby UE brała w większym stopniu pod uwagę interesy wielu gmin lokalnych, które się na nią składają, w tym również gmin o mniejszym zaludnieniu i mniejszym znaczeniu gospodarczym;

| C. | Na obecnym etapie gospodarczym, który charakteryzuje się silną konkurencją między systemami produkcji i regionami, gminy wiejskie i zamieszkująca je ludność należą do najbardziej bezbronnych podmiotów i mogą nie nadążyć za wyzwaniami konkurencyjności; |
| --- | --- |

C.

Na obecnym etapie gospodarczym, który charakteryzuje się silną konkurencją między systemami produkcji i regionami, gminy wiejskie i zamieszkująca je ludność należą do najbardziej bezbronnych podmiotów i mogą nie nadążyć za wyzwaniami konkurencyjności;

| D. | Gminy wiejskie pełnią ważną funkcję w zakresie ochrony regionu, przeciwdziałając zjawisku opuszczania obszarów wiejskich i regionów znajdujących się w niekorzystnym położeniu geograficznym oraz zmniejszając ryzyko naruszenia równowagi hydrogeologicznej; |
| --- | --- |

D.

Gminy wiejskie pełnią ważną funkcję w zakresie ochrony regionu, przeciwdziałając zjawisku opuszczania obszarów wiejskich i regionów znajdujących się w niekorzystnym położeniu geograficznym oraz zmniejszając ryzyko naruszenia równowagi hydrogeologicznej;

| E. | Gminy wiejskie mogą odgrywać zasadniczą rolę w optymalnym wykorzystaniu zasobów regionalnych, chroniąc i promując całokształt wartości kulturowych, tradycji i specyfiki lokalnej oraz realizując inicjatywy produkcyjne i gospodarcze mogące uwydatnić cechy lokalne i zarazem sprzyjać wzrostowi gospodarczemu oraz zatrudnieniu; |
| --- | --- |

E.

Gminy wiejskie mogą odgrywać zasadniczą rolę w optymalnym wykorzystaniu zasobów regionalnych, chroniąc i promując całokształt wartości kulturowych, tradycji i specyfiki lokalnej oraz realizując inicjatywy produkcyjne i gospodarcze mogące uwydatnić cechy lokalne i zarazem sprzyjać wzrostowi gospodarczemu oraz zatrudnieniu;

| F. | By sprostać problemom związanym ze skromnymi środkami, jakimi dysponują struktury administracyjne na obszarach o niższym zaludnieniu, gminy wiejskie wprowadziły formy organizacji, zarządzania, partnerstwa i współpracy między gminami, które zasługują na wsparcie oraz rozpowszechnienie również przy pomocy odpowiednich instrumentów prawnych i finansowych; |
| --- | --- |

F.

By sprostać problemom związanym ze skromnymi środkami, jakimi dysponują struktury administracyjne na obszarach o niższym zaludnieniu, gminy wiejskie wprowadziły formy organizacji, zarządzania, partnerstwa i współpracy między gminami, które zasługują na wsparcie oraz rozpowszechnienie również przy pomocy odpowiednich instrumentów prawnych i finansowych;

| G. | Potwierdzenie koncepcji „społeczności zdolnych do zrównoważonego rozwoju” (8) (ang. „sustainable communities”) jest obecnie głównym przedmiotem ponownej refleksji na temat celów strategicznych zrównoważonego i trwałego wzrostu społeczno-gospodarczego regionów na obszarach wiejskich. Koncepcja ta może zostać w pełni urzeczywistniona przede wszystkim na tych właśnie obszarach; |
| --- | --- |

G.

Potwierdzenie koncepcji „społeczności zdolnych do zrównoważonego rozwoju” (8) (ang. „sustainable communities”) jest obecnie głównym przedmiotem ponownej refleksji na temat celów strategicznych zrównoważonego i trwałego wzrostu społeczno-gospodarczego regionów na obszarach wiejskich. Koncepcja ta może zostać w pełni urzeczywistniona przede wszystkim na tych właśnie obszarach;

jednomyślnie przyjął na 67. sesji plenarnej w dniach 6-7 grudnia 2006 r. (posiedzenie z dnia 6 grudnia) następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

KOMITET REGIONÓW

1.1   Uwagi ogólne

| 1.1.1 | Odnotowuje trudności nieodłącznie związane ze zdefiniowaniem obszaru wiejskiego i gminy wiejskiej oraz podkreśla, że w każdym państwie członkowskim używa się innych definicji, które często łączy jedynie to, że ukazują one kontrast między obszarem wiejskim a miejskim, za obiektywne kryterium uznając określoną gęstość zaludnienia bądź też konkretny odsetek działalności gospodarczej związanej z rolnictwem na danym obszarze. |
| --- | --- |

1.1.1

Odnotowuje trudności nieodłącznie związane ze zdefiniowaniem obszaru wiejskiego i gminy wiejskiej oraz podkreśla, że w każdym państwie członkowskim używa się innych definicji, które często łączy jedynie to, że ukazują one kontrast między obszarem wiejskim a miejskim, za obiektywne kryterium uznając określoną gęstość zaludnienia bądź też konkretny odsetek działalności gospodarczej związanej z rolnictwem na danym obszarze.

| 1.1.2 | Przypomina definicję strefy wiejskiej zawartą już w swej poprzedniej opinii (9), w której zacytowano z kolei Europejską kartę stref wiejskich: „Termin strefa wiejska oznacza część strefy przybrzeżnej lub leżącej w głębi lądu, w tym wsie i miasteczka, którą wykorzystuje się w większości w: rolnictwie, leśnictwie, akwakulturze i rybołówstwie”; „części obszaru wiejskiego o charakterze związanym bądź niezwiązanym z rolnictwem posiadają tożsamość różniącą się od obszaru miejskiego, który cechuje się dużym zagęszczeniem ludności oraz występowaniem struktur wertykalnych i horyzontalnych”. |
| --- | --- |

1.1.2

Przypomina definicję strefy wiejskiej zawartą już w swej poprzedniej opinii (9), w której zacytowano z kolei Europejską kartę stref wiejskich: „Termin strefa wiejska oznacza część strefy przybrzeżnej lub leżącej w głębi lądu, w tym wsie i miasteczka, którą wykorzystuje się w większości w: rolnictwie, leśnictwie, akwakulturze i rybołówstwie”; „części obszaru wiejskiego o charakterze związanym bądź niezwiązanym z rolnictwem posiadają tożsamość różniącą się od obszaru miejskiego, który cechuje się dużym zagęszczeniem ludności oraz występowaniem struktur wertykalnych i horyzontalnych”.

| 1.1.3 | Przyjmuje do wiadomości fakt, że Unia Europejska stosuje kryterium ustalone przez OECD w celu zdefiniowania gmin wiejskich: są to gminy o gęstości zaludnienia nieprzekraczającej 150 mieszkańców na km2. Niemniej definicja ta nie obejmuje obszarów okołomiejskich, gdzie gęstość zaludnienia jest większa. |
| --- | --- |

1.1.3

Przyjmuje do wiadomości fakt, że Unia Europejska stosuje kryterium ustalone przez OECD w celu zdefiniowania gmin wiejskich: są to gminy o gęstości zaludnienia nieprzekraczającej 150 mieszkańców na km2. Niemniej definicja ta nie obejmuje obszarów okołomiejskich, gdzie gęstość zaludnienia jest większa.

| 1.1.4 | Zwraca uwagę, że celem niniejszej opinii jest uwzględnienie gmin wiejskich w jak najszerszym tego słowa znaczeniu, włączając do nich również obszary okołomiejskie, których gospodarka ma w przeważającej mierze charakter rolniczy. |
| --- | --- |

1.1.4

Zwraca uwagę, że celem niniejszej opinii jest uwzględnienie gmin wiejskich w jak najszerszym tego słowa znaczeniu, włączając do nich również obszary okołomiejskie, których gospodarka ma w przeważającej mierze charakter rolniczy.

| 1.1.5 | Podkreśla, że według Komisji Europejskiej strefy wiejskie zajmują ok. 90 % terytorium UE i zamieszkuje je 25 % ludności Europy. Ponadto udział zatrudnienia w sektorze rolnym w nowych państwach członkowskich trzykrotnie przewyższa udział zatrudnienia w tym sektorze w 15 starych państwach członkowskich i jest jeszcze wyższy w krajach kandydujących. |
| --- | --- |

1.1.5

Podkreśla, że według Komisji Europejskiej strefy wiejskie zajmują ok. 90 % terytorium UE i zamieszkuje je 25 % ludności Europy. Ponadto udział zatrudnienia w sektorze rolnym w nowych państwach członkowskich trzykrotnie przewyższa udział zatrudnienia w tym sektorze w 15 starych państwach członkowskich i jest jeszcze wyższy w krajach kandydujących.

| 1.1.6 | Podkreśla niemniej, że na tych obszarach dochód per capita jest mniej więcej o jedną trzecią niższy od średniej europejskiej, a usługi są mniej rozwinięte i akcentuje w związku z tym, że wiele gmin wiejskich charakteryzuje się wysokim poziomem bezrobocia strukturalnego, niskim poziomem dochodów per capita, nasilonym zjawiskiem wyludnienia oraz niskim poziomem rozwoju w sektorach handlu, przemysłu i turystyki. |
| --- | --- |

1.1.6

Podkreśla niemniej, że na tych obszarach dochód per capita jest mniej więcej o jedną trzecią niższy od średniej europejskiej, a usługi są mniej rozwinięte i akcentuje w związku z tym, że wiele gmin wiejskich charakteryzuje się wysokim poziomem bezrobocia strukturalnego, niskim poziomem dochodów per capita, nasilonym zjawiskiem wyludnienia oraz niskim poziomem rozwoju w sektorach handlu, przemysłu i turystyki.

| 1.1.7 | Uważa, że chociaż PKB wskazuje na słabość gmin wiejskich, należy uznać mocną stronę ich gospodarek, którą są: ochrona jakości życia, zdolność przyciągania inwestycji i turystów oraz inicjatywy na rzecz ochrony środowiska. |
| --- | --- |

1.1.7

Uważa, że chociaż PKB wskazuje na słabość gmin wiejskich, należy uznać mocną stronę ich gospodarek, którą są: ochrona jakości życia, zdolność przyciągania inwestycji i turystów oraz inicjatywy na rzecz ochrony środowiska.

| 1.1.8 | Podkreśla, że regiony wiejskie UE są pod dużą presją, by dokonać zmian: globalizacja i wynikający z niej rozwój porozumień w ramach WTO doprowadzą w rzeczywistości do poważnego i stopniowego zmniejszenia dotacji dla sektora rolnego, czyniąc obecną formę WPR nieadekwatną. |
| --- | --- |

1.1.8

Podkreśla, że regiony wiejskie UE są pod dużą presją, by dokonać zmian: globalizacja i wynikający z niej rozwój porozumień w ramach WTO doprowadzą w rzeczywistości do poważnego i stopniowego zmniejszenia dotacji dla sektora rolnego, czyniąc obecną formę WPR nieadekwatną.

| 1.1.9 | Ponadto wyraża obawę, że w kontekście konkurencji międzynarodowej inwestorzy będą raczej przeznaczać swe środki na obszary, po których można się spodziewać większego zysku ekonomicznego; oznacza to, że preferować będą przede wszystkim obszary o dużej gęstości zaludnienia oraz strefy miejskie na niekorzyść obszarów wiejskich. |
| --- | --- |

1.1.9

Ponadto wyraża obawę, że w kontekście konkurencji międzynarodowej inwestorzy będą raczej przeznaczać swe środki na obszary, po których można się spodziewać większego zysku ekonomicznego; oznacza to, że preferować będą przede wszystkim obszary o dużej gęstości zaludnienia oraz strefy miejskie na niekorzyść obszarów wiejskich.

2.   Wyzwania stojące przed gminami wiejskimi

KOMITET REGIONÓW

2.1   Dobro publiczne

| 2.1.1 | Uważa, że inwestowanie w rozwój obszarów wiejskich nie oznacza jedynie natychmiastowego osiągnięcia zysków ekonomicznych, lecz osiągnięcie korzyści związanych z dobrem publicznym, których nie można oszacować pod względem ekonomicznym, a które polegają na waloryzacji dziedzictwa historycznego i kulturowego, na zachowaniu krajobrazu i różnorodności biologicznej oraz na dobrostanie fauny i flory. |
| --- | --- |

2.1.1

Uważa, że inwestowanie w rozwój obszarów wiejskich nie oznacza jedynie natychmiastowego osiągnięcia zysków ekonomicznych, lecz osiągnięcie korzyści związanych z dobrem publicznym, których nie można oszacować pod względem ekonomicznym, a które polegają na waloryzacji dziedzictwa historycznego i kulturowego, na zachowaniu krajobrazu i różnorodności biologicznej oraz na dobrostanie fauny i flory.

| 2.1.2 | Uważa, że z tej perspektywy zachowanie struktury społecznej ośrodków wiejskich jest niezbędne, by nie zmarnować dziedzictwa kulturowego, wykorzystać jego wartość i przekazać je nowym pokoleniom. |
| --- | --- |

2.1.2

Uważa, że z tej perspektywy zachowanie struktury społecznej ośrodków wiejskich jest niezbędne, by nie zmarnować dziedzictwa kulturowego, wykorzystać jego wartość i przekazać je nowym pokoleniom.

2.2   Zatrudnienie

| 2.2.1 | Podkreśla, że wspieranie odpowiedniego dla obszarów wiejskich rodzaju przedsiębiorczości, który nie prowadzi w dłuższej perspektywie do urbanizacji obszarów okołomiejskich, ma duże znaczenie dla zapobiegania wyludnieniu i dla wspomożenia rozwoju wsi. |
| --- | --- |

2.2.1

Podkreśla, że wspieranie odpowiedniego dla obszarów wiejskich rodzaju przedsiębiorczości, który nie prowadzi w dłuższej perspektywie do urbanizacji obszarów okołomiejskich, ma duże znaczenie dla zapobiegania wyludnieniu i dla wspomożenia rozwoju wsi.

| 2.2.2 | Podkreśla, że przeciwdziałanie starzeniu się siły roboczej w rolnictwie za pomocą tworzenia w regionie nowych możliwości i nowych miejsc pracy dla ludzi młodych, co jednocześnie zapobiegałoby wyludnieniu, wymaga wsparcia dla lokalnie dostępnego kształcenia, doszkalania i specjalizacji zawodowej, a także dla dywersyfikacji działalności z wykorzystaniem lokalnego potencjału. |
| --- | --- |

2.2.2

Podkreśla, że przeciwdziałanie starzeniu się siły roboczej w rolnictwie za pomocą tworzenia w regionie nowych możliwości i nowych miejsc pracy dla ludzi młodych, co jednocześnie zapobiegałoby wyludnieniu, wymaga wsparcia dla lokalnie dostępnego kształcenia, doszkalania i specjalizacji zawodowej, a także dla dywersyfikacji działalności z wykorzystaniem lokalnego potencjału.

2.3   Konkurencyjność

| 2.3.1 | Uważa, że podniesienie konkurencyjności obszarów rolnych oznacza inwestowanie w modernizację i promowanie jakości, a także ochronę środowiska oraz dziedzictwa kulturowego i architektonicznego, w sposób uzupełniający do rozwoju obszarów miejskich. |
| --- | --- |

2.3.1

Uważa, że podniesienie konkurencyjności obszarów rolnych oznacza inwestowanie w modernizację i promowanie jakości, a także ochronę środowiska oraz dziedzictwa kulturowego i architektonicznego, w sposób uzupełniający do rozwoju obszarów miejskich.

| 2.3.2 | Kładzie nacisk na fakt, że rozwój gospodarczy obszarów wiejskich wymaga inwestycji w badania naukowe i rozwój w celu zastosowania nowych technologii i nowych procesów, przy jednoczesnym tworzeniu sieci wymiany pozytywnych doświadczeń. |
| --- | --- |

2.3.2

Kładzie nacisk na fakt, że rozwój gospodarczy obszarów wiejskich wymaga inwestycji w badania naukowe i rozwój w celu zastosowania nowych technologii i nowych procesów, przy jednoczesnym tworzeniu sieci wymiany pozytywnych doświadczeń.

| 2.3.3 | Uważa, że by w strefach wiejskich również przyczynić się do osiągnięcia celów strategii lizbońskiej, należy promować nowatorstwo małych i średnich przedsiębiorstw, inwestując w wyposażenie, urządzenia oraz kształcenie i tym samym modernizując cały łańcuch produkcyjny oraz uzyskując efekty mnożnikowe. |
| --- | --- |

2.3.3

Uważa, że by w strefach wiejskich również przyczynić się do osiągnięcia celów strategii lizbońskiej, należy promować nowatorstwo małych i średnich przedsiębiorstw, inwestując w wyposażenie, urządzenia oraz kształcenie i tym samym modernizując cały łańcuch produkcyjny oraz uzyskując efekty mnożnikowe.

| 2.3.4 | Ponadto uważa za korzystne podążanie drogą wytyczoną przez podejście przyjęte w ramach programu LEADER, który umożliwił współpracę między sektorami publicznymi i prywatnymi, służącą rozwojowi lokalnemu obszarów wiejskich. |
| --- | --- |

2.3.4

Ponadto uważa za korzystne podążanie drogą wytyczoną przez podejście przyjęte w ramach programu LEADER, który umożliwił współpracę między sektorami publicznymi i prywatnymi, służącą rozwojowi lokalnemu obszarów wiejskich.

| 2.3.5 | Uznaje za konieczne, by gminy wiejskie wspierały lokalną przedsiębiorczość, która pomaga w rozwoju obszarów wiejskich, lecz w dłuższej perspektywie nie prowadzi do urbanizacji. |
| --- | --- |

2.3.5

Uznaje za konieczne, by gminy wiejskie wspierały lokalną przedsiębiorczość, która pomaga w rozwoju obszarów wiejskich, lecz w dłuższej perspektywie nie prowadzi do urbanizacji.

2.4   Zróżnicowanie rolnictwa

| 2.4.1 | Podkreśla, że korzystne jest rozwijanie bardzo zróżnicowanej gospodarki lokalnej. |
| --- | --- |

2.4.1

Podkreśla, że korzystne jest rozwijanie bardzo zróżnicowanej gospodarki lokalnej.

| 2.4.2 | Uważa, że w związku z tym należy zachęcać rolników do przyjęcia systemów zarządzania, które pozwalałyby im lepiej sprostać tendencjom rynkowym i że należy wspierać ducha przedsiębiorczości oraz zwiększyć dynamizm przedsiębiorstw rolnych i przedsiębiorstw z nimi związanych, opracowując nowe strategie handlowe, przy jednoczesnym promowaniu tworzenia sieci wymiany sprawdzonych wzorców postępowania oraz wspieraniu działań w zakresie pomocy zawodowej i benchmarkingu. |
| --- | --- |

2.4.2

Uważa, że w związku z tym należy zachęcać rolników do przyjęcia systemów zarządzania, które pozwalałyby im lepiej sprostać tendencjom rynkowym i że należy wspierać ducha przedsiębiorczości oraz zwiększyć dynamizm przedsiębiorstw rolnych i przedsiębiorstw z nimi związanych, opracowując nowe strategie handlowe, przy jednoczesnym promowaniu tworzenia sieci wymiany sprawdzonych wzorców postępowania oraz wspieraniu działań w zakresie pomocy zawodowej i benchmarkingu.

| 2.4.3 | Uważa że, kapitalne znaczenie ma ułatwianie dostępu do kredytowania dla przedsiębiorstw rolnych, również poprzez specjalne fundusze odnawialne. |
| --- | --- |

2.4.3

Uważa że, kapitalne znaczenie ma ułatwianie dostępu do kredytowania dla przedsiębiorstw rolnych, również poprzez specjalne fundusze odnawialne.

2.5   Jakość żywności

| 2.5.1 | Ocenia jakość żywności jako istotny czynnik tworzenia miejsc pracy, zważywszy na duży potencjał wzrostu w zakresie wysokiej jakości produktów rolnych i przetworzonych produktów rolnych. |
| --- | --- |

2.5.1

Ocenia jakość żywności jako istotny czynnik tworzenia miejsc pracy, zważywszy na duży potencjał wzrostu w zakresie wysokiej jakości produktów rolnych i przetworzonych produktów rolnych.

| 2.5.2 | Uważa, że by sektor rolno-spożywczy wykorzystał możliwości rozwoju stworzone przez nowe technologie, należy ulepszyć informacje na temat jakości produktów oraz inwestować w znaki towarowe wysokiej jakości, w ekologiczne rolnictwo i w metody produkcji szanujące środowisko naturalne oraz dobrostan zwierząt. |
| --- | --- |

2.5.2

Uważa, że by sektor rolno-spożywczy wykorzystał możliwości rozwoju stworzone przez nowe technologie, należy ulepszyć informacje na temat jakości produktów oraz inwestować w znaki towarowe wysokiej jakości, w ekologiczne rolnictwo i w metody produkcji szanujące środowisko naturalne oraz dobrostan zwierząt.

| 2.5.3 | Uznaje, że rolnictwo ekologiczne jest jednym z najbardziej dynamicznych sektorów rolnictwa na obszarze Wspólnoty i że coraz więcej przedsiębiorstw rolnych przyjmuje plany przekształcenia gruntów rolnych pod uprawę ekologiczną i że w związku z tym należy wspomagać tę formę rolnictwa. |
| --- | --- |

2.5.3

Uznaje, że rolnictwo ekologiczne jest jednym z najbardziej dynamicznych sektorów rolnictwa na obszarze Wspólnoty i że coraz więcej przedsiębiorstw rolnych przyjmuje plany przekształcenia gruntów rolnych pod uprawę ekologiczną i że w związku z tym należy wspomagać tę formę rolnictwa.

| 2.5.4 | Jest zdania, że należy chronić i promować tradycyjne uprawy oraz rozwijać źródła dochodu, w pełni wykorzystując specyfikę lokalną w celu produkcji i wprowadzania na rynek produktów wysokiej jakości. |
| --- | --- |

2.5.4

Jest zdania, że należy chronić i promować tradycyjne uprawy oraz rozwijać źródła dochodu, w pełni wykorzystując specyfikę lokalną w celu produkcji i wprowadzania na rynek produktów wysokiej jakości.

| 2.5.5 | Podkreśla, że gminy wiejskie mogą odgrywać istotną rolę w promowaniu typowych produktów poprzez organizowanie inicjatyw i imprez poświęconych jakości produktów i ich rozpowszechnianie na rynkach, począwszy od rynków lokalnych i regionalnych. |
| --- | --- |

2.5.5

Podkreśla, że gminy wiejskie mogą odgrywać istotną rolę w promowaniu typowych produktów poprzez organizowanie inicjatyw i imprez poświęconych jakości produktów i ich rozpowszechnianie na rynkach, począwszy od rynków lokalnych i regionalnych.

2.6   Technologie informacyjne i komunikacyjne

| 2.6.1 | Uważa, że nowe technologie powinny być instrumentem rozwoju dla obszarów wiejskich. |
| --- | --- |

2.6.1

Uważa, że nowe technologie powinny być instrumentem rozwoju dla obszarów wiejskich.

| 2.6.2 | Podkreśla, że w społecznościach wiejskich technologie te są w rzeczywistości jeszcze słabo wykorzystywane, zarówno przez administrację publiczną, jak i podmioty gospodarcze. |
| --- | --- |

2.6.2

Podkreśla, że w społecznościach wiejskich technologie te są w rzeczywistości jeszcze słabo wykorzystywane, zarówno przez administrację publiczną, jak i podmioty gospodarcze.

| 2.6.3 | Odnotowuje, że podmioty prywatne, zniechęcone małym zaludnieniem, z powodu którego inwestycje mogłyby być mało opłacalne w krótko- i średnioterminowej perspektywie, nie są skłonne do inwestowania w zaawansowane technologie na obszarach wiejskich. |
| --- | --- |

2.6.3

Odnotowuje, że podmioty prywatne, zniechęcone małym zaludnieniem, z powodu którego inwestycje mogłyby być mało opłacalne w krótko- i średnioterminowej perspektywie, nie są skłonne do inwestowania w zaawansowane technologie na obszarach wiejskich.

| 2.6.4 | Z powyższych względów za konieczne uważa opracowanie kierunków polityki ramowej Wspólnoty oraz polityki krajowej i regionalnej, które wspierałyby rozpowszechnianie nowoczesnych systemów komunikacji i technologii mogących zbliżyć bardziej peryferyjne regiony do pozostałej części systemu gospodarczego. |
| --- | --- |

2.6.4

Z powyższych względów za konieczne uważa opracowanie kierunków polityki ramowej Wspólnoty oraz polityki krajowej i regionalnej, które wspierałyby rozpowszechnianie nowoczesnych systemów komunikacji i technologii mogących zbliżyć bardziej peryferyjne regiony do pozostałej części systemu gospodarczego.

| 2.6.5 | W związku z tym za niezbędne uważa inwestycje umożliwiające poszerzenie zasięgu sieci szerokopasmowych, udostępnienie ludności wiejskiej wyposażenia i oprzyrządowania informatycznego oraz szkolenie potrzebne dla jak najlepszego ich wykorzystania oraz jest zdania, że technologie informacyjne będą mogły ułatwić marketing regionalny, rozwój nowej przedsiębiorczości i sprzedaży produktu „wiejskiego” na odległość. |
| --- | --- |

2.6.5

W związku z tym za niezbędne uważa inwestycje umożliwiające poszerzenie zasięgu sieci szerokopasmowych, udostępnienie ludności wiejskiej wyposażenia i oprzyrządowania informatycznego oraz szkolenie potrzebne dla jak najlepszego ich wykorzystania oraz jest zdania, że technologie informacyjne będą mogły ułatwić marketing regionalny, rozwój nowej przedsiębiorczości i sprzedaży produktu „wiejskiego” na odległość.

2.7   Energie odnawialne

| 2.7.1 | Ma świadomość, że zachowanie zasobów naturalnych, jak również ich właściwa eksploatacja oraz ponowne wykorzystanie, mogą stworzyć możliwości rozwoju dla obszarów wiejskich. |
| --- | --- |

2.7.1

Ma świadomość, że zachowanie zasobów naturalnych, jak również ich właściwa eksploatacja oraz ponowne wykorzystanie, mogą stworzyć możliwości rozwoju dla obszarów wiejskich.

| 2.7.2 | Uważa w związku z tym, że woda, wiatr i biomasa to strategiczne zasoby i że uruchomienie systemów zaopatrzenia w energię stanowiących alternatywę dla paliw kopalnych może być szansą dla wielu administracji publicznych odpowiedzialnych bezpośrednio lub w ramach partnerstwa za zarządzanie zasobami energetycznymi i ich dystrybucję. |
| --- | --- |

2.7.2

Uważa w związku z tym, że woda, wiatr i biomasa to strategiczne zasoby i że uruchomienie systemów zaopatrzenia w energię stanowiących alternatywę dla paliw kopalnych może być szansą dla wielu administracji publicznych odpowiedzialnych bezpośrednio lub w ramach partnerstwa za zarządzanie zasobami energetycznymi i ich dystrybucję.

| 2.7.3 | Zwraca uwagę, że dzięki wykorzystaniu lokalnych zasobów energii społeczności lokalne stałyby się bardziej samowystarczalne i zwiększyłoby się ich bezpieczeństwo w zakresie dostaw energii. |
| --- | --- |

2.7.3

Zwraca uwagę, że dzięki wykorzystaniu lokalnych zasobów energii społeczności lokalne stałyby się bardziej samowystarczalne i zwiększyłoby się ich bezpieczeństwo w zakresie dostaw energii.

| 2.7.4 | Podkreśla całkowitą konieczność podjęcia tych zagadnień na obszarach wiejskich, gdyż mogą one stworzyć nowatorskie formy rozwoju pod względem ochrony środowiska, wykorzystania i utylizacji odpadów rolnych oraz tworzenia nowych miejsc pracy. |
| --- | --- |

2.7.4

Podkreśla całkowitą konieczność podjęcia tych zagadnień na obszarach wiejskich, gdyż mogą one stworzyć nowatorskie formy rozwoju pod względem ochrony środowiska, wykorzystania i utylizacji odpadów rolnych oraz tworzenia nowych miejsc pracy.

| 2.7.5 | Zwraca uwagę na fakt, że ostatnie badania pokazują, iż — oprócz już tradycyjnych paliw alternatywnych, które pochodzą z bezpośredniej uprawy takich produktów, jak rzepak lub kukurydza — dochodowa może być również produkcja paliw z odpadów rolnych i leśnych, a także innych upraw energetycznych oraz podkreśla, że sektor ten może przynieść maksymalne korzyści pod względem wpływu ekonomicznego i społecznego wtedy, gdy działania w zakresie zbiórki, przetwarzania i wykorzystania są prowadzone na szczeblu lokalnym. |
| --- | --- |

2.7.5

Zwraca uwagę na fakt, że ostatnie badania pokazują, iż — oprócz już tradycyjnych paliw alternatywnych, które pochodzą z bezpośredniej uprawy takich produktów, jak rzepak lub kukurydza — dochodowa może być również produkcja paliw z odpadów rolnych i leśnych, a także innych upraw energetycznych oraz podkreśla, że sektor ten może przynieść maksymalne korzyści pod względem wpływu ekonomicznego i społecznego wtedy, gdy działania w zakresie zbiórki, przetwarzania i wykorzystania są prowadzone na szczeblu lokalnym.

2.8   Ochrona krajobrazu i terenów wiejskich

| 2.8.1 | Odwołuje się do Europejskiej konwencji krajobrazowej, by wykazać, że krajobraz wiejski stanowi podstawowy element dziedzictwa Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2.8.1

Odwołuje się do Europejskiej konwencji krajobrazowej, by wykazać, że krajobraz wiejski stanowi podstawowy element dziedzictwa Unii Europejskiej.

| 2.8.2 | Przypomina, że „Celami [niniejszej] konwencji są: promowanie ochrony, gospodarki i planowania krajobrazu, a także organizowanie współpracy europejskiej w zakresie zagadnień dotyczących krajobrazu”, tak by osiągnąć „trwały i zrównoważony rozwój oparty na zrównoważonych i harmonijnych relacjach pomiędzy potrzebami społecznymi, działalnością gospodarczą i środowiskiem”. |
| --- | --- |

2.8.2

Przypomina, że „Celami [niniejszej] konwencji są: promowanie ochrony, gospodarki i planowania krajobrazu, a także organizowanie współpracy europejskiej w zakresie zagadnień dotyczących krajobrazu”, tak by osiągnąć „trwały i zrównoważony rozwój oparty na zrównoważonych i harmonijnych relacjach pomiędzy potrzebami społecznymi, działalnością gospodarczą i środowiskiem”.

| 2.8.3 | Podkreśla, że krajobraz nie jest jedynie częścią kultur lokalnych, lecz stanowi także istotny środek ekonomiczny, przyczyniając się do tworzenia miejsc pracy dzięki temu, że atrakcje przyrodnicze i kulturalne promować można poprzez działania rozwijające turystykę zrównoważoną. |
| --- | --- |

2.8.3

Podkreśla, że krajobraz nie jest jedynie częścią kultur lokalnych, lecz stanowi także istotny środek ekonomiczny, przyczyniając się do tworzenia miejsc pracy dzięki temu, że atrakcje przyrodnicze i kulturalne promować można poprzez działania rozwijające turystykę zrównoważoną.

| 2.8.4 | Potwierdza ponownie funkcję społeczności lokalnych w zakresie ochrony terenów wiejskich i zapobiegania zagrożeniom związanym z naruszeniem równowagi hydrogeologicznej i podkreśla potrzebę rozpowszechniania kultury gospodarki terytorialnej, która wiązałaby się z proaktywnością i świadomością zagrożeń. |
| --- | --- |

2.8.4

Potwierdza ponownie funkcję społeczności lokalnych w zakresie ochrony terenów wiejskich i zapobiegania zagrożeniom związanym z naruszeniem równowagi hydrogeologicznej i podkreśla potrzebę rozpowszechniania kultury gospodarki terytorialnej, która wiązałaby się z proaktywnością i świadomością zagrożeń.

| 2.8.5 | Uważa, że — wziąwszy pod uwagę coraz większe znaczenie inicjatyw związanych z wykorzystaniem krajobrazu i regionu, ukierunkowanych na wspieranie całego sektora turystyki wiejskiej i agroturystyki, jak podkreślił to Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny w swej opinii w sprawie: „Turystyka i kultura: dwie siły służące wzrostowi” — gminy mogą rozwinąć regionalne kampanie marketingowe, promując zrównoważony rodzaj turystyki jako środek mogący rozwinąć gospodarkę regionalną przy poszanowaniu środowiska naturalnego. |
| --- | --- |

2.8.5

Uważa, że — wziąwszy pod uwagę coraz większe znaczenie inicjatyw związanych z wykorzystaniem krajobrazu i regionu, ukierunkowanych na wspieranie całego sektora turystyki wiejskiej i agroturystyki, jak podkreślił to Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny w swej opinii w sprawie: „Turystyka i kultura: dwie siły służące wzrostowi” — gminy mogą rozwinąć regionalne kampanie marketingowe, promując zrównoważony rodzaj turystyki jako środek mogący rozwinąć gospodarkę regionalną przy poszanowaniu środowiska naturalnego.

| 2.8.6 | Uważa, że stosowne jest promowanie za pomocą zachęt odnawiania opuszczonych budynków. Zjawisko opuszczania obszarów wiejskich wywołało w ostatnich dziesięcioleciach wyludnienie całych, mniejszych ośrodków, którym potrzebne są formy intensywnej odnowy majątku mieszkalnego i budynków historycznych w celu ponownego zaludnienia i rewitalizacji. |
| --- | --- |

2.8.6

Uważa, że stosowne jest promowanie za pomocą zachęt odnawiania opuszczonych budynków. Zjawisko opuszczania obszarów wiejskich wywołało w ostatnich dziesięcioleciach wyludnienie całych, mniejszych ośrodków, którym potrzebne są formy intensywnej odnowy majątku mieszkalnego i budynków historycznych w celu ponownego zaludnienia i rewitalizacji.

2.9   Usługi użyteczności publicznej na szczeblu lokalnym

| 2.9.1 | Przyjmuje do wiadomości fakt, że w niektórych rejonach Europy ze względu na zmniejszenie się liczby ludności trudne staje się utrzymanie wystarczającej oferty usługowej na szczeblu gmin wiejskich. W szczególności infrastruktura sieci wodociągowej, ale również infrastruktura w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów oraz transportu publicznego są ukierunkowane na odpowiednio dużą liczbę użytkowników. W wypadku wyludnienia może zmniejszyć się zapotrzebowanie, a koszty dla użytkowników wzrosnąć. Aby ochronić obszary wiejskie jako przestrzeń życia i pracy, należy dążyć do stosowania praktycznych rozwiązań zgodnie z zasadą pomocniczości. |
| --- | --- |

2.9.1

Przyjmuje do wiadomości fakt, że w niektórych rejonach Europy ze względu na zmniejszenie się liczby ludności trudne staje się utrzymanie wystarczającej oferty usługowej na szczeblu gmin wiejskich. W szczególności infrastruktura sieci wodociągowej, ale również infrastruktura w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów oraz transportu publicznego są ukierunkowane na odpowiednio dużą liczbę użytkowników. W wypadku wyludnienia może zmniejszyć się zapotrzebowanie, a koszty dla użytkowników wzrosnąć. Aby ochronić obszary wiejskie jako przestrzeń życia i pracy, należy dążyć do stosowania praktycznych rozwiązań zgodnie z zasadą pomocniczości.

| 2.9.2 | Podkreśla, że tworzenie partnerstw publiczno-prywatnych między władzami terytorialnymi a podmiotami gospodarczymi może być dobrym sposobem rozwinięcia infrastruktur oraz podłączenia do sieci energetycznych i informatycznych, co podniesie jakość życia społeczności wiejskich. |
| --- | --- |

2.9.2

Podkreśla, że tworzenie partnerstw publiczno-prywatnych między władzami terytorialnymi a podmiotami gospodarczymi może być dobrym sposobem rozwinięcia infrastruktur oraz podłączenia do sieci energetycznych i informatycznych, co podniesie jakość życia społeczności wiejskich.

| 2.9.3 | Jest zdania, że dostępność odpowiednich usług publicznych, socjalnych i lokalnych może skłonić nowe rodziny do przeniesienia się na wieś, chociaż pracują one w mieście, odwracając w ten sposób trend do opuszczania regionów, któremu towarzyszyło stopniowe ograniczenie takich podstawowych usług, jak szkoły, urzędy pocztowe i gabinety medyczne. |
| --- | --- |

2.9.3

Jest zdania, że dostępność odpowiednich usług publicznych, socjalnych i lokalnych może skłonić nowe rodziny do przeniesienia się na wieś, chociaż pracują one w mieście, odwracając w ten sposób trend do opuszczania regionów, któremu towarzyszyło stopniowe ograniczenie takich podstawowych usług, jak szkoły, urzędy pocztowe i gabinety medyczne.

| 2.9.4 | Zwraca uwagę na fundamentalną rolę kształcenia i podkreśla, że obecność wysokiej jakości kapitału ludzkiego, który stanowi niedoceniony potencjał regionów wiejskich, jest koniecznym warunkiem wstępnym rozwoju. Z tegoż względu uważa za konieczne zachowanie w tych regionach struktur oświatowych w zakresie szkolnictwa średniego i ułatwienie dostępu do oddalonych szkół. |
| --- | --- |

2.9.4

Zwraca uwagę na fundamentalną rolę kształcenia i podkreśla, że obecność wysokiej jakości kapitału ludzkiego, który stanowi niedoceniony potencjał regionów wiejskich, jest koniecznym warunkiem wstępnym rozwoju. Z tegoż względu uważa za konieczne zachowanie w tych regionach struktur oświatowych w zakresie szkolnictwa średniego i ułatwienie dostępu do oddalonych szkół.

| 2.9.5 | Uważa, że fundamentalne znaczenie ma wniesienie wkładu w rozwój usług przeznaczonych dla małych dzieci: brak struktur opieki nad dziećmi na obszarach wiejskich może powstrzymywać kobiety od wejścia na rynek pracy i być powodem słabego rozwoju rynku pracy na tych obszarach. |
| --- | --- |

2.9.5

Uważa, że fundamentalne znaczenie ma wniesienie wkładu w rozwój usług przeznaczonych dla małych dzieci: brak struktur opieki nad dziećmi na obszarach wiejskich może powstrzymywać kobiety od wejścia na rynek pracy i być powodem słabego rozwoju rynku pracy na tych obszarach.

| 2.9.6 | Jest zdania, że lokalny transport publiczny ma strategiczne znaczenie: osiedla wiejskie wyposażone w dobrze działający transport publiczny łączący je z sąsiednimi obszarami miejskimi mogą przeciwdziałać opuszczaniu wsi, a nawet pobudzić przeciwny trend. |
| --- | --- |

2.9.6

Jest zdania, że lokalny transport publiczny ma strategiczne znaczenie: osiedla wiejskie wyposażone w dobrze działający transport publiczny łączący je z sąsiednimi obszarami miejskimi mogą przeciwdziałać opuszczaniu wsi, a nawet pobudzić przeciwny trend.

| 2.9.7 | Uważa, że usługi dla osób starszych mają decydujące znaczenie dla zachęcenia emerytów do przeniesienia się na wieś, gdzie mogą znaleźć lepsze warunki życia i cieszyć się lepszym zdrowiem, przynosząc wzrost dochodów strefom wiejskim i jest zdania, że należy wspierać pobyt ludzi starszych w społecznościach wiejskich poprzez rozwój takich infrastruktur, jak: ośrodki zdrowia, miejsca spotkań i rozrywki oraz usługi opieki. |
| --- | --- |

2.9.7

Uważa, że usługi dla osób starszych mają decydujące znaczenie dla zachęcenia emerytów do przeniesienia się na wieś, gdzie mogą znaleźć lepsze warunki życia i cieszyć się lepszym zdrowiem, przynosząc wzrost dochodów strefom wiejskim i jest zdania, że należy wspierać pobyt ludzi starszych w społecznościach wiejskich poprzez rozwój takich infrastruktur, jak: ośrodki zdrowia, miejsca spotkań i rozrywki oraz usługi opieki.

| 2.9.8 | Uważa za niezbędne podjęcie wszelkich niezbędnych środków na rzecz rozwoju kultury i dostępu do niej na szczeblu gmin wiejskich. |
| --- | --- |

2.9.8

Uważa za niezbędne podjęcie wszelkich niezbędnych środków na rzecz rozwoju kultury i dostępu do niej na szczeblu gmin wiejskich.

2.10   Nowy rodzaj zarządzania na obszarach wiejskich

| 2.10.1 | Uważa, że pożyteczna byłaby refleksja na temat ewolucji samorządu lokalnego na obszarach wiejskich. |
| --- | --- |

2.10.1

Uważa, że pożyteczna byłaby refleksja na temat ewolucji samorządu lokalnego na obszarach wiejskich.

| 2.10.2 | Podkreśla, że w ostatnich dziesięcioleciach w wielu państwach członkowskich formy organizacyjne władz lokalnych uległy zmianom mającym na celu wzmocnienie i zwiększenie zdolności zarządzania administracji lokalnej dysponującej skromnymi strukturami i zasobami ludzkimi, szczególnie poprzez różne formy stowarzyszeń pomiędzy gminami; uważa, że zjawisko to, będące na płaszczyźnie instytucjonalnej głównie konsekwencją decentralizacji administracyjnej, zasługuje na dogłębne i stałe monitorowanie we współpracy z krajowymi stowarzyszeniami władz lokalnych. |
| --- | --- |

2.10.2

Podkreśla, że w ostatnich dziesięcioleciach w wielu państwach członkowskich formy organizacyjne władz lokalnych uległy zmianom mającym na celu wzmocnienie i zwiększenie zdolności zarządzania administracji lokalnej dysponującej skromnymi strukturami i zasobami ludzkimi, szczególnie poprzez różne formy stowarzyszeń pomiędzy gminami; uważa, że zjawisko to, będące na płaszczyźnie instytucjonalnej głównie konsekwencją decentralizacji administracyjnej, zasługuje na dogłębne i stałe monitorowanie we współpracy z krajowymi stowarzyszeniami władz lokalnych.

| 2.10.3 | Przypomina, że zjawisko to prowadziło do opracowania coraz to większej liczby rozwiązań zarówno w zakresie administracji, jak i zarządzania, polegających na tworzeniu zrzeszeń i współpracy między gminami. Przykładem takich rozwiązań mogą być stowarzyszenia gmin, związki, konsorcja i inne rodzaje działalności opartej na sieciach tematycznych. |
| --- | --- |

2.10.3

Przypomina, że zjawisko to prowadziło do opracowania coraz to większej liczby rozwiązań zarówno w zakresie administracji, jak i zarządzania, polegających na tworzeniu zrzeszeń i współpracy między gminami. Przykładem takich rozwiązań mogą być stowarzyszenia gmin, związki, konsorcja i inne rodzaje działalności opartej na sieciach tematycznych.

| 2.10.4 | Podkreśla, że przyjęcie tego rodzaju rozwiązań może w niektórych wypadkach zagwarantować podstawowe usługi wysokiej jakości: nowe podmioty stowarzyszeniowe stwarzają w istocie warunki do optymalizacji zasobów i usług zarządzanych wcześniej przez pojedyncze organizacje i przy skromnym budżecie. |
| --- | --- |

2.10.4

Podkreśla, że przyjęcie tego rodzaju rozwiązań może w niektórych wypadkach zagwarantować podstawowe usługi wysokiej jakości: nowe podmioty stowarzyszeniowe stwarzają w istocie warunki do optymalizacji zasobów i usług zarządzanych wcześniej przez pojedyncze organizacje i przy skromnym budżecie.

| 2.10.5 | Akcentuje, że w prawie wszystkich państwach członkowskich istnieją już nowe formy stowarzyszeń publicznych lub tworzonych w partnerstwie ze strukturami prywatnymi, których celem jest wspólne zarządzanie usługami użyteczności publicznej w zakresie dostarczania energii i wody, transportu, odpadów, edukacji, zarządzania strukturami socjalnymi i opieką zdrowotną, ochrony środowiska lub zarządzania infrastrukturą sportową i kontrolą na terytorium gmin. |
| --- | --- |

2.10.5

Akcentuje, że w prawie wszystkich państwach członkowskich istnieją już nowe formy stowarzyszeń publicznych lub tworzonych w partnerstwie ze strukturami prywatnymi, których celem jest wspólne zarządzanie usługami użyteczności publicznej w zakresie dostarczania energii i wody, transportu, odpadów, edukacji, zarządzania strukturami socjalnymi i opieką zdrowotną, ochrony środowiska lub zarządzania infrastrukturą sportową i kontrolą na terytorium gmin.

| 2.10.6 | Odnotowuje również tworzenie organizacji opartych na wzajemnym udostępnianiu środków, solidarności i partnerstwie między gminami wpisujących się w dynamikę terytorialną i podkreśla ponadto, że należy bardziej zachęcać do takich form współpracy między gminami, również poprzez programy wspólnotowe i inicjatywy benchmarkingowe. |
| --- | --- |

2.10.6

Odnotowuje również tworzenie organizacji opartych na wzajemnym udostępnianiu środków, solidarności i partnerstwie między gminami wpisujących się w dynamikę terytorialną i podkreśla ponadto, że należy bardziej zachęcać do takich form współpracy między gminami, również poprzez programy wspólnotowe i inicjatywy benchmarkingowe.

3.   Zalecenia Komitetu Regionów

| 3.1 | Uważa, że ustanowienie Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) ma bardzo pozytywne znaczenie dla przyszłego rozwoju obszarów wiejskich, a w szczególności gmin wiejskich, nawet jeśli przyznane środki finansowania były znacznie niższe od oczekiwanych, a Komitet nie uważa, że jest on ostatecznym rozwiązaniem w zakresie opracowywania polityki rozwoju obszarów wiejskich Unii Europejskiej. Wzywa Komisję Europejską — by w celu osiągnięcia konkretnych i trwałych rezultatów — połączyła strategię rozwoju obszarów wiejskich i EFRROW z inwestycjami w badania naukowe, kulturę i środowisko na obszarach wiejskich, które są już wspierane przez inne fundusze strukturalne i przez inne kierunki polityki wspólnotowej; apeluje o to, by położyć większy nacisk na Europejski Fundusz Społeczny (EFS), edukację i zatrudnienie. |
| --- | --- |

3.1

Uważa, że ustanowienie Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) ma bardzo pozytywne znaczenie dla przyszłego rozwoju obszarów wiejskich, a w szczególności gmin wiejskich, nawet jeśli przyznane środki finansowania były znacznie niższe od oczekiwanych, a Komitet nie uważa, że jest on ostatecznym rozwiązaniem w zakresie opracowywania polityki rozwoju obszarów wiejskich Unii Europejskiej. Wzywa Komisję Europejską — by w celu osiągnięcia konkretnych i trwałych rezultatów — połączyła strategię rozwoju obszarów wiejskich i EFRROW z inwestycjami w badania naukowe, kulturę i środowisko na obszarach wiejskich, które są już wspierane przez inne fundusze strukturalne i przez inne kierunki polityki wspólnotowej; apeluje o to, by położyć większy nacisk na Europejski Fundusz Społeczny (EFS), edukację i zatrudnienie.

| 3.2 | Zaleca, by działania podejmowane w ramach polityki spójności stanowiły uzupełnienie działań wspieranych przez EFRROW, w szczególności w odniesieniu do trzeciej osi, związanej z jakością życia i dywersyfikacją gospodarczą oraz z osią Leader. W istocie Komisja Europejska przewidziała, że państwa członkowskie i regiony mają dbać o spójność między działaniami podejmowanymi w ramach funduszy strukturalnych i działaniami w ramach trzech osi EFRROW. Wszystkie fundusze wspólnotowe, krajowe i regionalne powinny zaoferować gminom wiejskim, które mają niewielkie zasoby i ograniczoną liczbę urzędników, instrumenty finansowe i działania mogące przyczynić się do ich utrzymania i przyszłego rozwoju. |
| --- | --- |

3.2

Zaleca, by działania podejmowane w ramach polityki spójności stanowiły uzupełnienie działań wspieranych przez EFRROW, w szczególności w odniesieniu do trzeciej osi, związanej z jakością życia i dywersyfikacją gospodarczą oraz z osią Leader. W istocie Komisja Europejska przewidziała, że państwa członkowskie i regiony mają dbać o spójność między działaniami podejmowanymi w ramach funduszy strukturalnych i działaniami w ramach trzech osi EFRROW. Wszystkie fundusze wspólnotowe, krajowe i regionalne powinny zaoferować gminom wiejskim, które mają niewielkie zasoby i ograniczoną liczbę urzędników, instrumenty finansowe i działania mogące przyczynić się do ich utrzymania i przyszłego rozwoju.

| 3.3 | Życzy sobie, by dwie dyrekcje generalne Komisji Europejskiej, odpowiedzialne za politykę regionalną i rolną, ściślej ze sobą współpracowały w celu osiągnięcia jak najlepszego rezultatu działań finansowych Unii w zakresie rozwoju ośrodków i obszarów wiejskich. Jak już wspomniano, sam EFRROW nie może zaoferować rozwiązania wszystkich problemów obszarów wiejskich i z tego względu należy zaplanować wykorzystanie większej liczby funduszy. |
| --- | --- |

3.3

Życzy sobie, by dwie dyrekcje generalne Komisji Europejskiej, odpowiedzialne za politykę regionalną i rolną, ściślej ze sobą współpracowały w celu osiągnięcia jak najlepszego rezultatu działań finansowych Unii w zakresie rozwoju ośrodków i obszarów wiejskich. Jak już wspomniano, sam EFRROW nie może zaoferować rozwiązania wszystkich problemów obszarów wiejskich i z tego względu należy zaplanować wykorzystanie większej liczby funduszy.

| 3.4 | Życzy sobie, by przeprowadzono dalsze uproszczenie wszystkich środków finansowania obszarów wiejskich. |
| --- | --- |

3.4

Życzy sobie, by przeprowadzono dalsze uproszczenie wszystkich środków finansowania obszarów wiejskich.

| 3.5 | Wzywa Komisję do uznania stowarzyszeń reprezentujących gminy za partnerów zdolnych do współdziałania w wyznaczaniu nowych priorytetów, promowania znajomości programów EFRROW i funduszy strukturalnych oraz wspierania ich praktycznej realizacji także na obszarach wiejskich, w tym peryferyjnych i o niskiej gęstości zaludnienia. |
| --- | --- |

3.5

Wzywa Komisję do uznania stowarzyszeń reprezentujących gminy za partnerów zdolnych do współdziałania w wyznaczaniu nowych priorytetów, promowania znajomości programów EFRROW i funduszy strukturalnych oraz wspierania ich praktycznej realizacji także na obszarach wiejskich, w tym peryferyjnych i o niskiej gęstości zaludnienia.

| 3.6 | Życzy sobie, by niniejsza opinia przyczyniła się do opracowania strategii mającej na celu uczynienie z gmin wiejskich Europy nowoczesnych „społeczności zdolnych do zrównoważonego rozwoju”. Gminy te zyskałyby w ten sposób w kontekście europejskim zasłużoną widoczność, uznanie dla swej roli i wsparcie dla swego rozwoju. Takie podejście pozwoliłoby nie tylko wzmocnić główne instrumenty ochrony środowiska w regionach i stworzyć na obszarach wiejskich dobrobyt poprzez zwiększenie zatrudnienia i możliwości w dziedzinie przedsiębiorczości, ale również ugruntować wszystkie ich wartości kulturowe, tradycje i specyfikę lokalną, a także zachować wyższy poziom jakości życia z punktu widzenia zdrowia. |
| --- | --- |

3.6

Życzy sobie, by niniejsza opinia przyczyniła się do opracowania strategii mającej na celu uczynienie z gmin wiejskich Europy nowoczesnych „społeczności zdolnych do zrównoważonego rozwoju”. Gminy te zyskałyby w ten sposób w kontekście europejskim zasłużoną widoczność, uznanie dla swej roli i wsparcie dla swego rozwoju. Takie podejście pozwoliłoby nie tylko wzmocnić główne instrumenty ochrony środowiska w regionach i stworzyć na obszarach wiejskich dobrobyt poprzez zwiększenie zatrudnienia i możliwości w dziedzinie przedsiębiorczości, ale również ugruntować wszystkie ich wartości kulturowe, tradycje i specyfikę lokalną, a także zachować wyższy poziom jakości życia z punktu widzenia zdrowia.

| 3.7 | Przypomina, że Unia Europejska, której działania opierają się na zasadzie spójności terytorialnej i społecznej, nie może zignorować wyzwań, z którymi muszą się zmierzyć małe społeczności w celu zapewnienia swym obywatelom poziomu dochodów umożliwiającego zatrzymanie ich oraz przyszłych pokoleń w danym regionie oraz zapewnienia im odpowiednich usług. |
| --- | --- |

3.7

Przypomina, że Unia Europejska, której działania opierają się na zasadzie spójności terytorialnej i społecznej, nie może zignorować wyzwań, z którymi muszą się zmierzyć małe społeczności w celu zapewnienia swym obywatelom poziomu dochodów umożliwiającego zatrzymanie ich oraz przyszłych pokoleń w danym regionie oraz zapewnienia im odpowiednich usług.

| 3.8 | Zwraca uwagę, że poziom dobrobytu różni się znacznie także pomiędzy gminami wiejskimi i uważa za konieczne, by fundusze przyniosły maksymalną wartość dodaną w celu poprawy warunków życia mieszkańców obszarów wiejskich. |
| --- | --- |

3.8

Zwraca uwagę, że poziom dobrobytu różni się znacznie także pomiędzy gminami wiejskimi i uważa za konieczne, by fundusze przyniosły maksymalną wartość dodaną w celu poprawy warunków życia mieszkańców obszarów wiejskich.

| 3.9 | Życzy sobie, by w celu bardziej zdecentralizowanej realizacji strategii lizbońskiej w większym stopniu uwzględniać potrzeby obszarów wiejskich, mając na względzie większą równowagę polityki między obszarami miejskimi i wiejskimi przy opracowywaniu dla nich przyszłych programów (10). |
| --- | --- |

3.9

Życzy sobie, by w celu bardziej zdecentralizowanej realizacji strategii lizbońskiej w większym stopniu uwzględniać potrzeby obszarów wiejskich, mając na względzie większą równowagę polityki między obszarami miejskimi i wiejskimi przy opracowywaniu dla nich przyszłych programów (10).

| 3.10 | Zauważa, iż strefy podmiejskie w Europie wywołują nadmierny nacisk na obszary wiejskie; twierdzi, że pożądana jest równowaga między zrównoważonym rolnictwem a gospodarczą dynamiką miast. |
| --- | --- |

3.10

Zauważa, iż strefy podmiejskie w Europie wywołują nadmierny nacisk na obszary wiejskie; twierdzi, że pożądana jest równowaga między zrównoważonym rolnictwem a gospodarczą dynamiką miast.

| 3.11 | Opowiada się za instrumentami oraz formami dialogu i współpracy między małymi gminami i głównymi miastami, służącymi znalezieniu wspólnych rozwiązań, które regulowałyby kontakty między obszarami, wzmacniając jednocześnie struktury małych ośrodków miejskich odgrywających rolę organizacyjną wobec środowiska wiejskiego. |
| --- | --- |

3.11

Opowiada się za instrumentami oraz formami dialogu i współpracy między małymi gminami i głównymi miastami, służącymi znalezieniu wspólnych rozwiązań, które regulowałyby kontakty między obszarami, wzmacniając jednocześnie struktury małych ośrodków miejskich odgrywających rolę organizacyjną wobec środowiska wiejskiego.

| 3.12 | Ponadto uważa za potrzebne usprawnienie połączeń między ośrodkami miejskimi a otaczającymi je obszarami, tak by ułatwić rozładowanie ruchu w dużych ośrodkach i umożliwić również podjęcie decyzji o zamieszkaniu poza ośrodkami miejskimi oraz ułatwić dystrybucję produktów pochodzących z obszarów wiejskich. |
| --- | --- |

3.12

Ponadto uważa za potrzebne usprawnienie połączeń między ośrodkami miejskimi a otaczającymi je obszarami, tak by ułatwić rozładowanie ruchu w dużych ośrodkach i umożliwić również podjęcie decyzji o zamieszkaniu poza ośrodkami miejskimi oraz ułatwić dystrybucję produktów pochodzących z obszarów wiejskich.

| 3.13 | Podkreśla potrzebę szerokiego dialogu między głównymi podmiotami obszarów wiejskich w trakcie opracowywania, realizacji, kontroli i oceny programów oraz uznaje za konieczne, by rola władz lokalnych w zakresie wpływania na politykę strukturalną uległa wzmocnieniu, jako że zajmują one uprzywilejowaną pozycję umożliwiającą im zidentyfikowanie i dokonanie oceny problemów oraz oczekiwań swego regionu. |
| --- | --- |

3.13

Podkreśla potrzebę szerokiego dialogu między głównymi podmiotami obszarów wiejskich w trakcie opracowywania, realizacji, kontroli i oceny programów oraz uznaje za konieczne, by rola władz lokalnych w zakresie wpływania na politykę strukturalną uległa wzmocnieniu, jako że zajmują one uprzywilejowaną pozycję umożliwiającą im zidentyfikowanie i dokonanie oceny problemów oraz oczekiwań swego regionu.

| 3.14 | Uważa, że gminy wiejskie powinny aktywnie uczestniczyć w partnerstwie zorganizowanym na szczeblu lokalnym zarówno przez państwa członkowskie, jak i przez regiony w celu opracowania krajowych planów strategicznych i krajowych programów rozwoju obszarów wiejskich. Uważa zatem, że konieczne jest podejście „oddolne”, które umożliwia wszystkim zaangażowanym podmiotom wywarcie silnego wpływu na ich opracowanie. |
| --- | --- |

3.14

Uważa, że gminy wiejskie powinny aktywnie uczestniczyć w partnerstwie zorganizowanym na szczeblu lokalnym zarówno przez państwa członkowskie, jak i przez regiony w celu opracowania krajowych planów strategicznych i krajowych programów rozwoju obszarów wiejskich. Uważa zatem, że konieczne jest podejście „oddolne”, które umożliwia wszystkim zaangażowanym podmiotom wywarcie silnego wpływu na ich opracowanie.

| 3.15 | Życzy sobie, by w coraz większym stopniu podążać w kierunku wymiany i tworzenia partnerstwa typu „miasta bliźniacze” między obszarami wiejskimi krajów europejskich; inicjatywy takie będą istotną okazją do zdobycia nowej wiedzy, wymiany najlepszych wzorców i doświadczeń oraz zwiększenia integracji kulturowej. Koniecznie należy wspierać turystykę kulturalną na obszarach wiejskich poprzez wzmacnianie kompetencji ludności lokalnej w zakresie rozwoju turystyki oraz rozpowszechnienie informacji o wyjątkowych atrakcjach turystycznych w całej UE. |
| --- | --- |

3.15

Życzy sobie, by w coraz większym stopniu podążać w kierunku wymiany i tworzenia partnerstwa typu „miasta bliźniacze” między obszarami wiejskimi krajów europejskich; inicjatywy takie będą istotną okazją do zdobycia nowej wiedzy, wymiany najlepszych wzorców i doświadczeń oraz zwiększenia integracji kulturowej. Koniecznie należy wspierać turystykę kulturalną na obszarach wiejskich poprzez wzmacnianie kompetencji ludności lokalnej w zakresie rozwoju turystyki oraz rozpowszechnienie informacji o wyjątkowych atrakcjach turystycznych w całej UE.

| 3.16 | Podkreśla, że wiele programów wspólnotowych w zakresie współpracy było dotychczas ukierunkowanych przede wszystkim na obszary miejskie i życzy sobie, by regiony oraz władze lokalne wspierały tworzenie większej liczby partnerstw wiejskich, tak by więcej nowatorskich doświadczeń w zakresie współpracy dotyczyło również regionów wiejskich. |
| --- | --- |

3.16

Podkreśla, że wiele programów wspólnotowych w zakresie współpracy było dotychczas ukierunkowanych przede wszystkim na obszary miejskie i życzy sobie, by regiony oraz władze lokalne wspierały tworzenie większej liczby partnerstw wiejskich, tak by więcej nowatorskich doświadczeń w zakresie współpracy dotyczyło również regionów wiejskich.

| 3.17 | Zaleca, by gminy wiejskie były najlepszym miejscem wypróbowywania innowacyjnych kierunków polityki w dziedzinie energetyki, skoncentrowanych na odnawialnych źródłach energii i życzy sobie, by gminy wiejskie otrzymywały dofinansowanie i środki pozwalające im zainwestować w energię odnawialną, zwłaszcza w kolektory słoneczne, biomasę i energię wiatru, w celu osiągnięcia samowystarczalności energetycznej, a nawet w celu zwiększenia dochodów ludności zamieszkującej tereny wiejskie. |
| --- | --- |

3.17

Zaleca, by gminy wiejskie były najlepszym miejscem wypróbowywania innowacyjnych kierunków polityki w dziedzinie energetyki, skoncentrowanych na odnawialnych źródłach energii i życzy sobie, by gminy wiejskie otrzymywały dofinansowanie i środki pozwalające im zainwestować w energię odnawialną, zwłaszcza w kolektory słoneczne, biomasę i energię wiatru, w celu osiągnięcia samowystarczalności energetycznej, a nawet w celu zwiększenia dochodów ludności zamieszkującej tereny wiejskie.

| 3.18 | Wyraża życzenie, by Komisja uruchomiła program mający na celu wymianę nowatorskich wzorcowych rozwiązań w dziedzinie gospodarczej pomiędzy gminami wiejskimi w UE. |
| --- | --- |

3.18

Wyraża życzenie, by Komisja uruchomiła program mający na celu wymianę nowatorskich wzorcowych rozwiązań w dziedzinie gospodarczej pomiędzy gminami wiejskimi w UE.

| 3.19 | Apeluje, by kierunki polityki wspólnotowej nie narzucały rzemieślnikom i małym przedsiębiorcom niemożliwych do spełnienia norm dla typowych produktów lokalnych. |
| --- | --- |

3.19

Apeluje, by kierunki polityki wspólnotowej nie narzucały rzemieślnikom i małym przedsiębiorcom niemożliwych do spełnienia norm dla typowych produktów lokalnych.

| 3.20 | Wzywa Unię Europejską do wspierania tworzenia i rozwoju mikroprzedsiębiorstw, które wykorzystywałyby optymalnie tradycyjną produkcję, oraz do propagowania w przedsiębiorstwach równouprawnienia i integracji ludzi młodych. |
| --- | --- |

3.20

Wzywa Unię Europejską do wspierania tworzenia i rozwoju mikroprzedsiębiorstw, które wykorzystywałyby optymalnie tradycyjną produkcję, oraz do propagowania w przedsiębiorstwach równouprawnienia i integracji ludzi młodych.

| 3.21 | Uważa, że 2008 r. będzie miał kluczowe znaczenie ze względu na decyzje, które zostaną podjęte w sprawie przyszłości WPR, szczególnie te, które dotyczą przeniesienia środków z pierwszego do drugiego filaru; wzywa zatem Komisję, Radę i Parlament Europejski do uwzględnienia potrzeb stref wiejskich przy opracowywaniu swych przyszłych propozycji. |
| --- | --- |

3.21

Uważa, że 2008 r. będzie miał kluczowe znaczenie ze względu na decyzje, które zostaną podjęte w sprawie przyszłości WPR, szczególnie te, które dotyczą przeniesienia środków z pierwszego do drugiego filaru; wzywa zatem Komisję, Radę i Parlament Europejski do uwzględnienia potrzeb stref wiejskich przy opracowywaniu swych przyszłych propozycji.

| 3.22 | Apeluje do Komisji o wsparcie stref wiejskich — poprzez opracowanie odpowiednich kierunków polityki — w ich wysiłkach na rzecz połączenia wzrostu i zrównoważonego rozwoju oraz rozwinięcia potencjału pozwalającego im stworzyć swój niezależny system rozwoju, tak by nie pozostawały one wciąż w tyle za obszarami miejskimi. |
| --- | --- |

3.22

Apeluje do Komisji o wsparcie stref wiejskich — poprzez opracowanie odpowiednich kierunków polityki — w ich wysiłkach na rzecz połączenia wzrostu i zrównoważonego rozwoju oraz rozwinięcia potencjału pozwalającego im stworzyć swój niezależny system rozwoju, tak by nie pozostawały one wciąż w tyle za obszarami miejskimi.

| 3.23 | Postuluje, by przyszłość obszarów wiejskich została w pełni uwzględniona w obecnej fazie opracowania agendy terytorialnej dla UE, szczególnie poprzez praktyczną refleksję nad partnerstwem środowisko wiejskie — środowisko miejskie uwzględniającą równoważącą rolę małych miast. |
| --- | --- |

3.23

Postuluje, by przyszłość obszarów wiejskich została w pełni uwzględniona w obecnej fazie opracowania agendy terytorialnej dla UE, szczególnie poprzez praktyczną refleksję nad partnerstwem środowisko wiejskie — środowisko miejskie uwzględniającą równoważącą rolę małych miast.

Bruksela, 6 grudnia 2006 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Michel DELEBARRE

---

(1)  CdR 54/2006.

1

(2)  Florencja, 20.10.2000 r., CETS nr 176.

2

(3)  PE 322.192 A5-0189/2003.

3

(4)  CdR 255/2004.

4

(5)  COM (2006) 129 wersja ostateczna.

5

(6)  CdR 209/2006.

6

(7)  COM (2006) 386 wersja ostateczna.

7

(8)  Porozumienie bristolskie w sprawie społeczności zdolnych do zrównoważonego rozwoju, Bristol 12.12.2005 r.

8

(9)  CdR 389/96 fin.

9

(10)  CdR 11/2006, s. 4.

10

---

| 10.3.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 57/25 |
| --- | --- | --- | --- |

10.3.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 57/25

---

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatów Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego:

| | „Realizacja programu haskiego: przyszłe działania” |
| --- | --- |

„Realizacja programu haskiego: przyszłe działania”

| | „Ocena prowadzonej przez UE polityki w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości” |
| --- | --- |

„Ocena prowadzonej przez UE polityki w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”

| | „Sprawozdanie z realizacji programu haskiego w roku 2005” |
| --- | --- |

„Sprawozdanie z realizacji programu haskiego w roku 2005”

(2007/C 57/05)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z 28 czerwca 2006 r.„Realizacja programu haskiego: przyszłe działania” (COM(2006) 331),

uwzględniając komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z 28 czerwca 2006 r.„Ocena prowadzonej przez UE polityki w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości” (COM(2006) 332),

uwzględniając komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z 28 czerwca 2006 r.„Sprawozdanie z realizacji programu haskiego w roku 2005” (COM(2006) 333),

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 28 czerwca 2006 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Prezydium Komitetu z dnia 25 kwietnia 2006 r. powierzającą sporządzenie opinii w tej sprawie Komisji ds. Konstytucyjnych, Sprawowania Rządów w Europie oraz Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości,

uwzględniając komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „Program haski: dziesięć priorytetów na najbliższe pięć lat — Partnerstwo na rzecz odnowy europejskiej w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”, COM(2005) 184 końcowy,

uwzględniając swoją opinię z 16 lutego 2006 r. w sprawie odnośnego pakietu środków w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (CdR 122/2005) (1);

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 234/2006) przyjęty w dniu 17 października 2006 r. przez Komisję ds. Konstytucyjnych i Sprawowania Rządów w Europie oraz Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (sprawozdawca: Ivo OPSTELTEN, burmistrz Rotterdamu),

a także mając na uwadze, co następuje:

| 1) | opinia obywateli europejskich o wartości dodanej, jaką przynosi im Unia Europejska, będzie w sposób decydujący zależała od powodzenia polityki europejskiej w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w najbliższych latach, |
| --- | --- |

1)

opinia obywateli europejskich o wartości dodanej, jaką przynosi im Unia Europejska, będzie w sposób decydujący zależała od powodzenia polityki europejskiej w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w najbliższych latach,

| 2) | na samorządach lokalnych i regionalnych spoczywają obowiązki w zakresie porządku i bezpieczeństwa, a więc skuteczność i efektywność polityki Unii Europejskiej zależy również w dużym stopniu od stopnia zaangażowania tych samorządów, |
| --- | --- |

2)

na samorządach lokalnych i regionalnych spoczywają obowiązki w zakresie porządku i bezpieczeństwa, a więc skuteczność i efektywność polityki Unii Europejskiej zależy również w dużym stopniu od stopnia zaangażowania tych samorządów,

| 3) | polityka w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości jest już lepiej zarysowana i że ta okoliczność jest okazją do poprawy kontaktów z samorządami terytorialnymi, |
| --- | --- |

3)

polityka w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości jest już lepiej zarysowana i że ta okoliczność jest okazją do poprawy kontaktów z samorządami terytorialnymi,

na 67. sesji plenarnej w dniach 6-7 grudnia 2006 r. (posiedzenie z dnia 6 grudnia) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

| 1.1 | Ocenia, że rola samorządów terytorialnych w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości jest bardzo istotna, i przypomina, że w swojej poprzedniej opinii (CdR 122/2005) sformułował konkretne zalecenia dotyczące zwiększenia skuteczności i wydajności tej strategii politycznej Unii Europejskiej, doceniając istotną rolę doświadczeń na szczeblu lokalnym i regionalnym w opracowywaniu tej strategii, jej wdrażaniu i ocenie. |
| --- | --- |

1.1

Ocenia, że rola samorządów terytorialnych w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości jest bardzo istotna, i przypomina, że w swojej poprzedniej opinii (CdR 122/2005) sformułował konkretne zalecenia dotyczące zwiększenia skuteczności i wydajności tej strategii politycznej Unii Europejskiej, doceniając istotną rolę doświadczeń na szczeblu lokalnym i regionalnym w opracowywaniu tej strategii, jej wdrażaniu i ocenie.

| 1.2 | Docenia zaangażowanie Komisji w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; komunikaty będące przedmiotem niniejszej opinii są dowodem ambicji i determinacji w osiąganiu tych celów. W tym kontekście Komitet wyraża swoje zaniepokojenie w związku z istotnymi rozbieżnościami we wdrażaniu środków programu haskiego w państwach członkowskich UE. |
| --- | --- |

1.2

Docenia zaangażowanie Komisji w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; komunikaty będące przedmiotem niniejszej opinii są dowodem ambicji i determinacji w osiąganiu tych celów. W tym kontekście Komitet wyraża swoje zaniepokojenie w związku z istotnymi rozbieżnościami we wdrażaniu środków programu haskiego w państwach członkowskich UE.

| 1.3 | Rozumie, biorąc pod uwagę złożoną naturę tej dziedziny polityki i krótkie terminy opracowania komunikatów, że nie jest łatwo zagwarantować bardziej bezpośrednie uczestnictwo samorządów terytorialnych; jednakże wyraża ubolewanie, że w omawianych komunikatach nie wspomina się o zamiarze Komisji, aby w krótkim czasie rozwinąć metodę pracy uwzględniającą zalecenia Komitetu Regionów. |
| --- | --- |

1.3

Rozumie, biorąc pod uwagę złożoną naturę tej dziedziny polityki i krótkie terminy opracowania komunikatów, że nie jest łatwo zagwarantować bardziej bezpośrednie uczestnictwo samorządów terytorialnych; jednakże wyraża ubolewanie, że w omawianych komunikatach nie wspomina się o zamiarze Komisji, aby w krótkim czasie rozwinąć metodę pracy uwzględniającą zalecenia Komitetu Regionów.

| 1.4 | Uważa, że taka metoda pracy może zostać i zostanie opracowana, m.in. na podstawie dyskusji zapowiedzianej przez Komisję we wnioskach w komunikacie COM (2006) 331. |
| --- | --- |

1.4

Uważa, że taka metoda pracy może zostać i zostanie opracowana, m.in. na podstawie dyskusji zapowiedzianej przez Komisję we wnioskach w komunikacie COM (2006) 331.

| 1.5 | Zatwierdza wybór dziedzin politycznych, które wymagają szczególnej uwagi w okresie funkcjonowania programu haskiego. Docenia zaangażowanie Komisji na rzecz maksymalnego usprawnienia i przyspieszenia procesu decyzyjnego z wykorzystaniem mechanizmów prawnych przewidzianych w istniejących traktatach europejskich. |
| --- | --- |

1.5

Zatwierdza wybór dziedzin politycznych, które wymagają szczególnej uwagi w okresie funkcjonowania programu haskiego. Docenia zaangażowanie Komisji na rzecz maksymalnego usprawnienia i przyspieszenia procesu decyzyjnego z wykorzystaniem mechanizmów prawnych przewidzianych w istniejących traktatach europejskich.

| 1.6 | Żałuje, że brakuje obecnie wystarczającej podstawy, która pozwoliłaby w krótkim terminie faktycznie przyjąć lepsze podejście. |
| --- | --- |

1.6

Żałuje, że brakuje obecnie wystarczającej podstawy, która pozwoliłaby w krótkim terminie faktycznie przyjąć lepsze podejście.

| 1.7 | Potwierdza potrzebę usprawnienia mechanizmów nadzoru i oceny i zauważa, że propozycje wysunięte przez Komisję są zgodne z jego zaleceniami, co jest krokiem we właściwym kierunku, czyli w stronę przyjęcia podejścia bardziej usystematyzowanego, ustrukturyzowanego i zintegrowanego, co poprawi przejrzystość polityki, jej czytelność i wykonalność. W oparciu o wiedzę i doświadczenie władz krajowych, regionalnych i lokalnych można by opracować właściwy i spójny zestaw wskaźników, które dostarczałyby cennych informacji i pozwoliłyby uniknąć niepotrzebnego dublowania. |
| --- | --- |

1.7

Potwierdza potrzebę usprawnienia mechanizmów nadzoru i oceny i zauważa, że propozycje wysunięte przez Komisję są zgodne z jego zaleceniami, co jest krokiem we właściwym kierunku, czyli w stronę przyjęcia podejścia bardziej usystematyzowanego, ustrukturyzowanego i zintegrowanego, co poprawi przejrzystość polityki, jej czytelność i wykonalność. W oparciu o wiedzę i doświadczenie władz krajowych, regionalnych i lokalnych można by opracować właściwy i spójny zestaw wskaźników, które dostarczałyby cennych informacji i pozwoliłyby uniknąć niepotrzebnego dublowania.

| 1.8 | Chciałby zaangażować się na rzecz ściślejszego włączenia samorządów lokalnych i regionalnych w organizowanie i wdrażanie procesu oceny. Jednocześnie popiera propozycję wyznaczenia punktów kontaktowych także w instytucjach UE do prowadzenia dialogu z Komisją w celu poprawy jakości i skuteczności sprawozdań oceniających. |
| --- | --- |

1.8

Chciałby zaangażować się na rzecz ściślejszego włączenia samorządów lokalnych i regionalnych w organizowanie i wdrażanie procesu oceny. Jednocześnie popiera propozycję wyznaczenia punktów kontaktowych także w instytucjach UE do prowadzenia dialogu z Komisją w celu poprawy jakości i skuteczności sprawozdań oceniających.

| 1.9 | Podkreśla wagę pogłębionej oceny strategicznej strategii politycznych w wybranych dziedzinach i wyraża nadzieję, że w ten sposób będzie można poświęcić więcej uwagi konsekwencjom ich wdrażania na szczeblu regionalnym i lokalnym. |
| --- | --- |

1.9

Podkreśla wagę pogłębionej oceny strategicznej strategii politycznych w wybranych dziedzinach i wyraża nadzieję, że w ten sposób będzie można poświęcić więcej uwagi konsekwencjom ich wdrażania na szczeblu regionalnym i lokalnym.

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Komitet Regionów

| 2.1 | Opowiada się za jaśniejszymi uzgodnieniami dotyczącymi współpracy między instytucjami europejskimi a władzami lokalnymi i regionalnymi w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. |
| --- | --- |

2.1

Opowiada się za jaśniejszymi uzgodnieniami dotyczącymi współpracy między instytucjami europejskimi a władzami lokalnymi i regionalnymi w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

| 2.2 | Wzywa do tego, aby w krótkim czasie przedstawić sposób, w jaki jego poprzednie zalecenia zostały uwzględnione w sporządzaniu komunikatów będących przedmiotem niniejszej opinii. |
| --- | --- |

2.2

Wzywa do tego, aby w krótkim czasie przedstawić sposób, w jaki jego poprzednie zalecenia zostały uwzględnione w sporządzaniu komunikatów będących przedmiotem niniejszej opinii.

| 2.3 | Zaleca Komisji Europejskiej, Radzie i Parlamentowi Europejskiemu pilne poszukanie konkretnych rozwiązań dla niedociągnięć stwierdzonych przy transpozycji instrumentów wymienionych w Tytule VI Traktatu o Unii Europejskiej na szczeblu krajowym, do zrealizowania i zastosowania w krótkiej perspektywie. |
| --- | --- |

2.3

Zaleca Komisji Europejskiej, Radzie i Parlamentowi Europejskiemu pilne poszukanie konkretnych rozwiązań dla niedociągnięć stwierdzonych przy transpozycji instrumentów wymienionych w Tytule VI Traktatu o Unii Europejskiej na szczeblu krajowym, do zrealizowania i zastosowania w krótkiej perspektywie.

| 2.4 | Zgodnie ze swoją poprzednią opinią wzywa do bardziej bezpośredniego zaangażowania samorządów terytorialnych w tworzenie rocznego zestawienia wyników, np. w drodze konsultacji z ekipami ekspertów. Należałoby interesować się nie tylko postępami we wdrażaniu na papierze, lecz raczej skoncentrować się na konsekwencjach w praktyce, co łączy się ściśle z rozwijaniem mechanizmów monitorujących i oceniających. |
| --- | --- |

2.4

Zgodnie ze swoją poprzednią opinią wzywa do bardziej bezpośredniego zaangażowania samorządów terytorialnych w tworzenie rocznego zestawienia wyników, np. w drodze konsultacji z ekipami ekspertów. Należałoby interesować się nie tylko postępami we wdrażaniu na papierze, lecz raczej skoncentrować się na konsekwencjach w praktyce, co łączy się ściśle z rozwijaniem mechanizmów monitorujących i oceniających.

| 2.5 | Stwierdza, że odnotowuje się niewielkie postępy w zakresie zwalczania imigracji nieuregulowanej. Wzywa zatem UE do zdecydowanego zaangażowania się w opracowanie wspólnotowej polityki imigracyjnej, która obejmowałaby wielorakie aspekty związane z imigrantami znajdującymi się w sytuacji nieuregulowanej. |
| --- | --- |

2.5

Stwierdza, że odnotowuje się niewielkie postępy w zakresie zwalczania imigracji nieuregulowanej. Wzywa zatem UE do zdecydowanego zaangażowania się w opracowanie wspólnotowej polityki imigracyjnej, która obejmowałaby wielorakie aspekty związane z imigrantami znajdującymi się w sytuacji nieuregulowanej.

| 2.6 | Wzywa do jak najszybszego rozwinięcia wspólnych podstaw pozwalających na utworzenie spójnych europejskich ram integracji, przyjęcia na użytek samorządów lokalnych zestawu instrumentów do wykorzystania w praktyce, tak aby proces integracji na szczeblu lokalnym i regionalnym rozwinął się i nabrał profesjonalizmu. |
| --- | --- |

2.6

Wzywa do jak najszybszego rozwinięcia wspólnych podstaw pozwalających na utworzenie spójnych europejskich ram integracji, przyjęcia na użytek samorządów lokalnych zestawu instrumentów do wykorzystania w praktyce, tak aby proces integracji na szczeblu lokalnym i regionalnym rozwinął się i nabrał profesjonalizmu.

| 2.7 | Zgodnie ze swoją poprzednią opinią zaleca dopilnować, aby proces integracji był włączony w sposób przejrzysty w różne strategie polityki publicznej na szczeblu lokalnym. |
| --- | --- |

2.7

Zgodnie ze swoją poprzednią opinią zaleca dopilnować, aby proces integracji był włączony w sposób przejrzysty w różne strategie polityki publicznej na szczeblu lokalnym.

| 2.8 | Nalega, aby włączyć samorządy terytorialne w opracowanie wniosku legislacyjnego dotyczącego tworzenia sieci wczesnego ostrzegania związanej z infrastrukturą o znaczeniu strategicznym. |
| --- | --- |

2.8

Nalega, aby włączyć samorządy terytorialne w opracowanie wniosku legislacyjnego dotyczącego tworzenia sieci wczesnego ostrzegania związanej z infrastrukturą o znaczeniu strategicznym.

| 2.9 | Zaleca, aby Komisja uwzględniła również możliwość bezpośredniego udziału samorządów terytorialnych, organizacji pozarządowych i przedsiębiorstw w debacie dotyczącej poprawy skuteczności polityki wspólnotowej w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, co pozwoliłoby (lepiej) odpowiedzieć na oczekiwania obywateli związane z tą polityką. |
| --- | --- |

2.9

Zaleca, aby Komisja uwzględniła również możliwość bezpośredniego udziału samorządów terytorialnych, organizacji pozarządowych i przedsiębiorstw w debacie dotyczącej poprawy skuteczności polityki wspólnotowej w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, co pozwoliłoby (lepiej) odpowiedzieć na oczekiwania obywateli związane z tą polityką.

| 2.10 | Zaleca, aby Komisja zwracała uwagę na to, by wdrażanie mechanizmów monitorujących i oceniających nie pociągało za sobą zwiększenia biurokracji oraz by koncentrowało się na praktyce. |
| --- | --- |

2.10

Zaleca, aby Komisja zwracała uwagę na to, by wdrażanie mechanizmów monitorujących i oceniających nie pociągało za sobą zwiększenia biurokracji oraz by koncentrowało się na praktyce.

| 2.11 | Wzywa do tego, aby wiedza i doświadczenie samorządów terytorialnych odgrywały istotną rolę w trakcie wdrażania strategii informowania zainteresowanych podmiotów. |
| --- | --- |

2.11

Wzywa do tego, aby wiedza i doświadczenie samorządów terytorialnych odgrywały istotną rolę w trakcie wdrażania strategii informowania zainteresowanych podmiotów.

| 2.12 | Wzywa Komisję do uwzględnienia wcześniejszych zaleceń KR-u, również w trakcie realizacji środków dotyczących krajowych mechanizmów sprawozdawczych. Ogólnie rzecz biorąc, sprawozdania te powinny uwzględniać wyraźnie zakres zaangażowania samorządów lokalnych i regionalnych w realizację założeń politycznych, gdyż sama wzmianka o istnieniu mniej więcej systematycznego dialogu nie jest wystarczająca. |
| --- | --- |

2.12

Wzywa Komisję do uwzględnienia wcześniejszych zaleceń KR-u, również w trakcie realizacji środków dotyczących krajowych mechanizmów sprawozdawczych. Ogólnie rzecz biorąc, sprawozdania te powinny uwzględniać wyraźnie zakres zaangażowania samorządów lokalnych i regionalnych w realizację założeń politycznych, gdyż sama wzmianka o istnieniu mniej więcej systematycznego dialogu nie jest wystarczająca.

Bruksela, 6 grudnia 2006 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Michel DELEBARRE

---

(1)  DzU C 192 z 16.8.2006 r.

1

---

| 10.3.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 57/27 |
| --- | --- | --- | --- |

10.3.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 57/27

---

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji „Strategia na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia a reforma europejskiej polityki spójności — Czwarte sprawozdanie okresowe na temat spójności”

(2007/C 57/06)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając komunikat Komisji Europejskiej „Strategia na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia a reforma europejskiej polityki spójności — Czwarte sprawozdanie okresowe na temat spójności” COM(2006) 281 końcowy, SEC(2006)726;

uwzględniając decyzję Komisji z dnia 17 maja 2005 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu na ten temat zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję swojego Przewodniczącego z dnia 23 czerwca 2006 r. o powierzeniu Komisji Polityki Spójności Terytorialnej prac nad przygotowaniem opinii w tej sprawie;

uwzględniając swoją opinię w sprawie Trzeciego raportu o spójności gospodarczej i społecznej (CdR 120/2004 fin);

uwzględniając wnioski z nieformalnego posiedzenia Rady Ministrów w Bristolu (6 — 7 grudnia 2005 r.) w sprawie społeczności zdolnych do zrównoważonego rozwoju;

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego „Budowanie naszej wspólnej przyszłości: Wyzwania dla polityki i środki budżetowe rozszerzonej Unii na lata 2007 — 2013” COM(2004) 101 końcowy (CdR 162/2004 fin) (1);

uwzględniając swoją opinię w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady ustanawiającego ogólne zasady dla Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności COM(2004) 492 końcowy — 2004/0163 (AVC) (CdR 232/2004 fin) (2);

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji „Polityka spójności wspierająca wzrost gospodarczy i zatrudnienie. Strategiczne wytyczne Wspólnoty na lata 2007 — 2013” COM(2005) 299 końcowy, (CdR 140/2005 fin);

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji „Trzecie sprawozdanie okresowe na temat spójności: W kierunku partnerstwa na rzecz wzrostu, zatrudnienia i spójności” COM(2005) 192 wersja ostateczna (CdR 141/2005 fin);

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 249/2006) przyjęty 19 października 2006 r. przez Komisję Polityki Spójności Terytorialnej (sprawozdawca: William John WILLIAMS (UEN-EA/UK), radny hrabstwa Isle of Anglesey);

a także mając na uwadze, że celem polityki regionalnej jest zmniejszenie regionalnych rozbieżności, jak stanowi art. 158 Traktatu;

przyjął na 67. sesji plenarnej w dniach 6 — 7 grudnia 2006 r. (posiedzenie z 6 grudnia) następującą opinię:

1.   Nierówności gospodarcze i społeczne w rozszerzonej Unii Europejskiej

Komitet Regionów

| 1.1 | Stwierdza, że chociaż w 2005 r. odnotowano wolniejsze tempo wzrostu krajów UE, obecność programów konwergencji wpłynęła korzystnie na poszczególne regiony w kategoriach efektu dźwigni i dodatkowości. |
| --- | --- |

1.1

Stwierdza, że chociaż w 2005 r. odnotowano wolniejsze tempo wzrostu krajów UE, obecność programów konwergencji wpłynęła korzystnie na poszczególne regiony w kategoriach efektu dźwigni i dodatkowości.

| 1.2 | Z zadowoleniem przyjmuje zatem zawarty w komunikacie wniosek, iż obecny poziom dysproporcji w UE wyraźnie wskazuje na potrzebę ogólnoeuropejskiej polityki na rzecz pobudzania wzrostu i zmniejszenia dysproporcji w ramach Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

1.2

Z zadowoleniem przyjmuje zatem zawarty w komunikacie wniosek, iż obecny poziom dysproporcji w UE wyraźnie wskazuje na potrzebę ogólnoeuropejskiej polityki na rzecz pobudzania wzrostu i zmniejszenia dysproporcji w ramach Unii Europejskiej.

| 1.3 | Podkreśla, że polityka spójności odgrywa kluczową rolę we wszystkich regionach UE, zważywszy na znaczenie, jakie ma wieloletnie programowanie funduszy strukturalnych dla utrzymania planowanego poziomu inwestycji publicznych w okresach spadku koniunktury gospodarczej w państwach członkowskich. Ponadto finansowanie przez UE zapewnia stabilność procesu planowania, daje zewnętrzny impuls i efekt dźwigni, co jest niezbędne dla zrównoważonego rozwoju regionalnego. |
| --- | --- |

1.3

Podkreśla, że polityka spójności odgrywa kluczową rolę we wszystkich regionach UE, zważywszy na znaczenie, jakie ma wieloletnie programowanie funduszy strukturalnych dla utrzymania planowanego poziomu inwestycji publicznych w okresach spadku koniunktury gospodarczej w państwach członkowskich. Ponadto finansowanie przez UE zapewnia stabilność procesu planowania, daje zewnętrzny impuls i efekt dźwigni, co jest niezbędne dla zrównoważonego rozwoju regionalnego.

| 1.4 | Z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż ostateczne uregulowania prawne zezwalają na dofinansowywanie ze źródeł prywatnych wydatków dokonywanych w ramach funduszy strukturalnych, w celu uniknięcia zwiększonego nacisku na budżety gmin i regionów. |
| --- | --- |

1.4

Z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż ostateczne uregulowania prawne zezwalają na dofinansowywanie ze źródeł prywatnych wydatków dokonywanych w ramach funduszy strukturalnych, w celu uniknięcia zwiększonego nacisku na budżety gmin i regionów.

2.   Najnowsze wydarzenia w polityce spójności UE

Komitet Regionów

| 2.1 | Z zadowoleniem przyjmuje osiągnięcia Komisji Europejskiej w zakresie wykonania budżetu w 2005 r. |
| --- | --- |

2.1

Z zadowoleniem przyjmuje osiągnięcia Komisji Europejskiej w zakresie wykonania budżetu w 2005 r.

| 2.2 | Popiera bardziej strategiczne podejście przyjęte przez Komisję Europejską za pośrednictwem strategicznych wytycznych Wspólnoty. |
| --- | --- |

2.2

Popiera bardziej strategiczne podejście przyjęte przez Komisję Europejską za pośrednictwem strategicznych wytycznych Wspólnoty.

| 2.3 | Podkreśla, że krajowym strategicznym ramom odniesienia i opracowywaniu programów operacyjnych powinno przyświecać partnerskie podejście określone w rozporządzeniu ogólnym w sprawie funduszy strukturalnych. Zasada partnerstwa ma zasadnicze znaczenie dla skuteczności i powodzenia polityki spójności. |
| --- | --- |

2.3

Podkreśla, że krajowym strategicznym ramom odniesienia i opracowywaniu programów operacyjnych powinno przyświecać partnerskie podejście określone w rozporządzeniu ogólnym w sprawie funduszy strukturalnych. Zasada partnerstwa ma zasadnicze znaczenie dla skuteczności i powodzenia polityki spójności.

| 2.4 | Ponownie podkreśla znaczenie zaangażowania szczebla regionalnego i lokalnego w tworzenie krajowych strategicznych ram odniesienia i programów operacyjnych. Procesowi temu przyświecać powinny dobre zasady wieloszczeblowego zarządzania polityką spójności, w którym biorą udział władze lokalne i regionalne oraz podmioty społeczno-gospodarcze. |
| --- | --- |

2.4

Ponownie podkreśla znaczenie zaangażowania szczebla regionalnego i lokalnego w tworzenie krajowych strategicznych ram odniesienia i programów operacyjnych. Procesowi temu przyświecać powinny dobre zasady wieloszczeblowego zarządzania polityką spójności, w którym biorą udział władze lokalne i regionalne oraz podmioty społeczno-gospodarcze.

| 2.5 | Uważa, iż w celu zmniejszenia istotnych różnic w stopach wzrostu pomiędzy poszczególnymi regionami, w raporcie powinno się znaleźć szersze odniesienie do nowego celu „Współpracy terytorialnej”, ponieważ wymiana dobrych wzorców pomiędzy regionami osiągającymi pozytywne wyniki a regionami charakteryzującymi się niższą stopą wzrostu wnosi wartość dodaną do całej polityki spójności UE. |
| --- | --- |

2.5

Uważa, iż w celu zmniejszenia istotnych różnic w stopach wzrostu pomiędzy poszczególnymi regionami, w raporcie powinno się znaleźć szersze odniesienie do nowego celu „Współpracy terytorialnej”, ponieważ wymiana dobrych wzorców pomiędzy regionami osiągającymi pozytywne wyniki a regionami charakteryzującymi się niższą stopą wzrostu wnosi wartość dodaną do całej polityki spójności UE.

| 2.6 | Pozostaje zaniepokojony faktem, że cel przewidujący utworzenie do 2010 r. 24 milionów nowych miejsc pracy, aby uzyskać przewidzianą w strategii lizbońskiej stopę zatrudnienia na poziomie 70 % będzie niemożliwy do zrealizowania, o ile państwa członkowskie nie podejmą znaczących wysiłków na rzecz osiągnięcia wzrostu mającego pozytywne następstwa dla zatrudnienia. |
| --- | --- |

2.6

Pozostaje zaniepokojony faktem, że cel przewidujący utworzenie do 2010 r. 24 milionów nowych miejsc pracy, aby uzyskać przewidzianą w strategii lizbońskiej stopę zatrudnienia na poziomie 70 % będzie niemożliwy do zrealizowania, o ile państwa członkowskie nie podejmą znaczących wysiłków na rzecz osiągnięcia wzrostu mającego pozytywne następstwa dla zatrudnienia.

| 2.7 | Uznaje potrzebę zapewnienia przez politykę spójności przyspieszenia wzrostu gospodarczego i zwiększenia zatrudnienia poprzez proces przyznawania środków. Komitet Regionów z zadowoleniem przyjmuje ostateczną wersję listy zbiorczej, która pozwoli na realizację szerokiego zakresu podstawowych działań, zwłaszcza w dziedzinie transportu, telekomunikacji oraz integracji społecznej, będących przedmiotem zainteresowania władz lokalnych i regionalnych, których podstawową troską jest zmniejszenie dysproporcji regionalnych. |
| --- | --- |

2.7

Uznaje potrzebę zapewnienia przez politykę spójności przyspieszenia wzrostu gospodarczego i zwiększenia zatrudnienia poprzez proces przyznawania środków. Komitet Regionów z zadowoleniem przyjmuje ostateczną wersję listy zbiorczej, która pozwoli na realizację szerokiego zakresu podstawowych działań, zwłaszcza w dziedzinie transportu, telekomunikacji oraz integracji społecznej, będących przedmiotem zainteresowania władz lokalnych i regionalnych, których podstawową troską jest zmniejszenie dysproporcji regionalnych.

| 2.8 | Zwraca uwagę, że procedura przydziału środków spowoduje istotne zmiany dla wszystkich regionów UE 15, gdzie jest ona obowiązkowa. Proces przydziału środków musi zatem uwzględniać specyficzne potrzeby i sytuacje pojawiające się w regionach UE. |
| --- | --- |

2.8

Zwraca uwagę, że procedura przydziału środków spowoduje istotne zmiany dla wszystkich regionów UE 15, gdzie jest ona obowiązkowa. Proces przydziału środków musi zatem uwzględniać specyficzne potrzeby i sytuacje pojawiające się w regionach UE.

| 2.9 | Uważa, że strategie na rzecz wzrostu i zatrudnienia, wspierane w ramach funduszy strukturalnych powinny być tworzone przy większym udziale władz lokalnych i regionalnych. Pomyślne opracowanie krajowych programów reform i nowej generacji programów polityki spójności na lata 2007 — 2013 zależy w dużej mierze od jakości koordynacji pomiędzy państwami członkowskimi i władzami na szczeblu lokalnym i regionalnym. |
| --- | --- |

2.9

Uważa, że strategie na rzecz wzrostu i zatrudnienia, wspierane w ramach funduszy strukturalnych powinny być tworzone przy większym udziale władz lokalnych i regionalnych. Pomyślne opracowanie krajowych programów reform i nowej generacji programów polityki spójności na lata 2007 — 2013 zależy w dużej mierze od jakości koordynacji pomiędzy państwami członkowskimi i władzami na szczeblu lokalnym i regionalnym.

| 2.10 | Podkreśla, że podejście przyjęte w rocznym sprawozdaniu Komisji z postępów w realizacji strategii lizbońskiej przewiduje ustanowienie silniejszych i bardziej systematycznych mechanizmów koordynacji pomiędzy organami odpowiedzialnymi za krajowe programy reform a organami przygotowującymi programy polityki spójności na lata 2007 — 2013. |
| --- | --- |

2.10

Podkreśla, że podejście przyjęte w rocznym sprawozdaniu Komisji z postępów w realizacji strategii lizbońskiej przewiduje ustanowienie silniejszych i bardziej systematycznych mechanizmów koordynacji pomiędzy organami odpowiedzialnymi za krajowe programy reform a organami przygotowującymi programy polityki spójności na lata 2007 — 2013.

| 2.11 | Podkreśla, że władze lokalne i regionalne mogą wnieść znaczący wkład do procesu lizbońskiego poprzez swoje programy w dziedzinie edukacji i wiedzy, wziąwszy pod uwagę znaczenie, jakie dla rozwoju gospodarczego ma podniesienie poziomu kwalifikacji. |
| --- | --- |

2.11

Podkreśla, że władze lokalne i regionalne mogą wnieść znaczący wkład do procesu lizbońskiego poprzez swoje programy w dziedzinie edukacji i wiedzy, wziąwszy pod uwagę znaczenie, jakie dla rozwoju gospodarczego ma podniesienie poziomu kwalifikacji.

| 2.12 | Jest świadomy korzyści, jakie w kategoriach efektu dźwigni i efektywności może przynieść połączenie regionalnego finansowania przez Wspólnotę z finansowaniem ze środków krajowych, niemniej wzywa Komisję Europejską, aby pomimo nowej definicji zasady dodatkowości zachowała czujność w celu zapewnienia dotychczasowej dobrej rozpoznawalności funduszy strukturalnych na szczeblu lokalnym i regionalnym. |
| --- | --- |

2.12

Jest świadomy korzyści, jakie w kategoriach efektu dźwigni i efektywności może przynieść połączenie regionalnego finansowania przez Wspólnotę z finansowaniem ze środków krajowych, niemniej wzywa Komisję Europejską, aby pomimo nowej definicji zasady dodatkowości zachowała czujność w celu zapewnienia dotychczasowej dobrej rozpoznawalności funduszy strukturalnych na szczeblu lokalnym i regionalnym.

| 2.13 | Z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę podjętą przez Komisję Europejską wspólnie z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym na rzecz innowacyjności i zrównoważenia w polityce regionalnej, a zwłaszcza bardziej innowacyjne formy inżynierii finansowej w regionach, takie jak JESSICA (Wspólne europejskie wsparcie na rzecz trwałych inwestycji w obszarach miejskich), czy też JEREMIE (Wspólne europejskie zasoby dla mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw). |
| --- | --- |

2.13

Z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę podjętą przez Komisję Europejską wspólnie z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym na rzecz innowacyjności i zrównoważenia w polityce regionalnej, a zwłaszcza bardziej innowacyjne formy inżynierii finansowej w regionach, takie jak JESSICA (Wspólne europejskie wsparcie na rzecz trwałych inwestycji w obszarach miejskich), czy też JEREMIE (Wspólne europejskie zasoby dla mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw).

| 2.14 | Wzywa, by władze lokalne i regionalne, we współpracy z Komisją Europejską, określały i ukierunkowywały potrzeby w zakresie zwiększenia zdolności administracyjnych szczebla lokalnego i regionalnego, przy uwzględnieniu postępu, jaki dokonał się w poprzednich programach. |
| --- | --- |

2.14

Wzywa, by władze lokalne i regionalne, we współpracy z Komisją Europejską, określały i ukierunkowywały potrzeby w zakresie zwiększenia zdolności administracyjnych szczebla lokalnego i regionalnego, przy uwzględnieniu postępu, jaki dokonał się w poprzednich programach.

| 2.15 | Podkreśla znaczenie wzajemnego powiązania, jakie występuje pomiędzy obszarami miejskimi i wiejskimi w całej Unii Europejskiej i wyraża zaniepokojenie utrzymującym się brakiem współdziałania i rozgraniczeniem pomiędzy przygotowywanymi na lata 2007 — 2013 programami rozwoju strukturalnego, rozwoju obszarów wiejskich oraz rybołówstwa. |
| --- | --- |

2.15

Podkreśla znaczenie wzajemnego powiązania, jakie występuje pomiędzy obszarami miejskimi i wiejskimi w całej Unii Europejskiej i wyraża zaniepokojenie utrzymującym się brakiem współdziałania i rozgraniczeniem pomiędzy przygotowywanymi na lata 2007 — 2013 programami rozwoju strukturalnego, rozwoju obszarów wiejskich oraz rybołówstwa.

| 2.16 | Jako organ przedstawicielski władz lokalnych i regionalnych oczekuje z niecierpliwością owocnego dialogu z Komisją Europejską w sprawie Czwartego sprawozdania na temat spójności, który ma się ukazać wiosną 2007 r. |
| --- | --- |

2.16

Jako organ przedstawicielski władz lokalnych i regionalnych oczekuje z niecierpliwością owocnego dialogu z Komisją Europejską w sprawie Czwartego sprawozdania na temat spójności, który ma się ukazać wiosną 2007 r.

Bruksela, 6 grudnia 2006 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Michel DELEBARRE

---

(1)  Dz.U. C 164 z 5.7.2005, s. 4.

1

(2)  Dz.U. C 231 z 20.9.2005, s.1.

2

---

| 10.3.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 57/29 |
| --- | --- | --- | --- |

10.3.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 57/29

---

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji Europejskiej do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów: Plan działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2006-2010

(2007/C 57/07)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomicznego i Społecznego oraz Komitetu Regionów w sprawie planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2006-2010 (COM(2006) 92 wersja ostateczna),

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 1 marca o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję swojego Prezydium z dnia 25 kwietnia 2006 r. o powierzeniu Komisji Polityki Gospodarczej i Społecznej przygotowania opinii w tej sprawie,

uwzględniając swoją opinię w sprawie: „Kobiety a ubóstwo w Unii Europejskiej” (CdR 151/2005 fin),

uwzględniając swoją opinię w sprawie: „Usprawnienie ochrony socjalnej w celu uzyskania większej ilości i lepszych miejsc pracy — kompleksowe podejście z myślą o opłacalności pracy” (CdR 94/2004 fin),

uwzględniając swoją opinię w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dostępie do towarów i usług oraz do dostaw towarów i usług (CdR 19/2004 fin),

uwzględniając swoją opinię w sprawie procesu opracowywania Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (CdR 327/1999 fin),

uwzględniając wyraźne pragnienie Komisji Europejskiej osiągnięcia postępów w zakresie równości płci na podstawie planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn oraz pragnienie Komitetu nadania praktycznego znaczenia wartościom i celom tego planu działania, a także z uwagi na fakt, że rok 2007 został uznany rokiem równych szans dla wszystkich,

uwzględniając projekt opinii (CdR 138/2006 rev. 2) przyjęty dnia 20 października 2006 r. przez Komisję Polityki Gospodarczej i Społecznej (sprawozdawca: Claudette ABELA BALDACCHINO, zastępca burmistrza, Rada Lokalna Qrendi),

jednomyślnie przyjął na 67. sesji plenarnej w dniach 6-7 grudnia 2006 r. (posiedzenie z 6 grudnia) następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Priorytety Komitetu Regionów

| 1.1 | Komitet Regionów uznał kwestię równości mężczyzn i kobiet za jeden ze swoich głównych priorytetów na 2006 r. Realizacja planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn odwołuje się do podstaw europejskiego modelu społecznego. Promowanie równości szans i zwalczanie wszelkich form dyskryminacji znajdują się wśród kluczowych priorytetów politycznych Komitetu. |
| --- | --- |

1.1

Komitet Regionów uznał kwestię równości mężczyzn i kobiet za jeden ze swoich głównych priorytetów na 2006 r. Realizacja planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn odwołuje się do podstaw europejskiego modelu społecznego. Promowanie równości szans i zwalczanie wszelkich form dyskryminacji znajdują się wśród kluczowych priorytetów politycznych Komitetu.

| 1.2 | Należy teraz przedstawić konkretne propozycje, jak osiągnąć równość płci i poprawić sytuację, szczególnie kobiet w państwach członkowskich, zwłaszcza w kontekście roku 2007, będącego rokiem równych szans dla wszystkich. Pakt na rzecz równości płci, uzgodniony przez rządy szeregu państw członkowskich, podobnie jak plan działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn, określa wiele celów i zamierzeń, ale tym, czego teraz pilnie potrzeba, są konkretne propozycje, jak wprowadzić tę politykę w życie. Należy jednak opracować środki o trwałym charakterze i trwałych efektach, które wiążą się z realizacją planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2006-2010 w dłuższej perspektywie czasowej. |
| --- | --- |

1.2

Należy teraz przedstawić konkretne propozycje, jak osiągnąć równość płci i poprawić sytuację, szczególnie kobiet w państwach członkowskich, zwłaszcza w kontekście roku 2007, będącego rokiem równych szans dla wszystkich. Pakt na rzecz równości płci, uzgodniony przez rządy szeregu państw członkowskich, podobnie jak plan działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn, określa wiele celów i zamierzeń, ale tym, czego teraz pilnie potrzeba, są konkretne propozycje, jak wprowadzić tę politykę w życie. Należy jednak opracować środki o trwałym charakterze i trwałych efektach, które wiążą się z realizacją planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2006-2010 w dłuższej perspektywie czasowej.

Cele Komitetu Regionów

| 1.3 | Równość mężczyzn i kobiet musi być powszechnie uznawana za pożądany cel przez obywateli korzystających z usług świadczonych przez władze lokalne i regionalne oraz za główny filar polityki przez rządy i polityków reprezentujących wszystkie nurty. Władze regionalne i lokalne mają tu do odegrania kluczową rolę, ponieważ najbliżej jest im do obywateli i kwestii ich zajmujących. Muszą zatem pomóc w ustanowieniu pozytywnego przykładu niedyskryminacji, w szczególności także jako znaczący pracodawca w UE oraz kluczowy dostawca usług bezpośrednio wpływających na równość płci (patrz poniżej). |
| --- | --- |

1.3

Równość mężczyzn i kobiet musi być powszechnie uznawana za pożądany cel przez obywateli korzystających z usług świadczonych przez władze lokalne i regionalne oraz za główny filar polityki przez rządy i polityków reprezentujących wszystkie nurty. Władze regionalne i lokalne mają tu do odegrania kluczową rolę, ponieważ najbliżej jest im do obywateli i kwestii ich zajmujących. Muszą zatem pomóc w ustanowieniu pozytywnego przykładu niedyskryminacji, w szczególności także jako znaczący pracodawca w UE oraz kluczowy dostawca usług bezpośrednio wpływających na równość płci (patrz poniżej).

| 1.4 | Tym samym władze lokalne i regionalne powinny odgrywać rolę katalizatora, czynnika wspierającego i ułatwiającego. Ich pierwszoplanowym celem jest wprowadzenie równowagi między płciami. Należy zatem wspierać wszystkich potrzebujących takiego wsparcia, zapewniając im niezbędne środki dla wzmocnienia ich roli w społeczeństwie i uzyskania przez nie dostępu do rynku pracy. |
| --- | --- |

1.4

Tym samym władze lokalne i regionalne powinny odgrywać rolę katalizatora, czynnika wspierającego i ułatwiającego. Ich pierwszoplanowym celem jest wprowadzenie równowagi między płciami. Należy zatem wspierać wszystkich potrzebujących takiego wsparcia, zapewniając im niezbędne środki dla wzmocnienia ich roli w społeczeństwie i uzyskania przez nie dostępu do rynku pracy.

| 1.5 | Aby wypełnić te cele, Komitet musi zadbać o polityczne zaangażowanie na rzecz:






  1) | decentralizacji celów planu działania, |
| --- | --- | --- |

1.5

Aby wypełnić te cele, Komitet musi zadbać o polityczne zaangażowanie na rzecz:

1)

decentralizacji celów planu działania,

| 2) | stworzenia warunków dla godzenia życia rodzinnego z pracą, |
| --- | --- |

2)

stworzenia warunków dla godzenia życia rodzinnego z pracą,

| 3) | mocnych i dobrze wdrażanych ram prawnych, |
| --- | --- |

3)

mocnych i dobrze wdrażanych ram prawnych,

| 4) | równości płci w procesach decyzyjnych, |
| --- | --- |

4)

równości płci w procesach decyzyjnych,

| 5) | zmiany norm kulturowych — równe traktowanie. |
| --- | --- |

5)

zmiany norm kulturowych — równe traktowanie.

Komitet Regionów oraz władze lokalne i regionalne, które reprezentuje, już przyczyniają się do realizacji tych celów poprzez konkretne działania. Odbywa się to w kontekście roku 2007, który ogłoszony został rokiem równych szans dla wszystkich. Należy jednak opracować środki o trwałym charakterze i trwałych efektach, które wiążą się z realizacją planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2006-2010 w dłuższej perspektywie czasowej.

Ogólne uwagi do sześciu priorytetów planu działania

| 1.6 | Komitet Regionów z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji Europejskiej dotyczącą nowego planu działań na rzecz równości mężczyzn i kobiet, który jest kolejnym z serii dokumentów wytyczających ogólne cele europejskiej polityki w zakresie równości płci. W jednej ze swoich wcześniejszych opinii (1) Komitet mówił o potrzebie istnienia spójnej i integrującej strategii zwalczania nierówności pomiędzy płciami w całej Unii Europejskiej. Równość płci stanowi prawo podstawowe i wspólną wartość. Nie może podlegać negocjacjom czy ograniczeniom. Wymaga jednak także podjęcia konkretnych działań politycznych na wszystkich szczeblach władzy. |
| --- | --- |

1.6

Komitet Regionów z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji Europejskiej dotyczącą nowego planu działań na rzecz równości mężczyzn i kobiet, który jest kolejnym z serii dokumentów wytyczających ogólne cele europejskiej polityki w zakresie równości płci. W jednej ze swoich wcześniejszych opinii (1) Komitet mówił o potrzebie istnienia spójnej i integrującej strategii zwalczania nierówności pomiędzy płciami w całej Unii Europejskiej. Równość płci stanowi prawo podstawowe i wspólną wartość. Nie może podlegać negocjacjom czy ograniczeniom. Wymaga jednak także podjęcia konkretnych działań politycznych na wszystkich szczeblach władzy.

| 1.7 | Instytucje europejskie zgadzają się na ogół, że powodzenie europejskiego projektu zależy od tego, czy UE i jej organy są w stanie zająć się problemami nurtującymi szarych obywateli. Sukces planu działań jest zatem w znacznym stopniu uwarunkowany zdolnością instytucji UE do wykorzystania we właściwy sposób gruntownej wiedzy i zasobów samorządów regionalnych i lokalnych w jego wdrażaniu. Na szczeblu lokalnym i regionalnym wiele jest przykładów udanych inicjatyw na rzecz równouprawnienia, które warto propagować. Wydaje się, że tego właśnie brakuje w omawianym planie działań. |
| --- | --- |

1.7

Instytucje europejskie zgadzają się na ogół, że powodzenie europejskiego projektu zależy od tego, czy UE i jej organy są w stanie zająć się problemami nurtującymi szarych obywateli. Sukces planu działań jest zatem w znacznym stopniu uwarunkowany zdolnością instytucji UE do wykorzystania we właściwy sposób gruntownej wiedzy i zasobów samorządów regionalnych i lokalnych w jego wdrażaniu. Na szczeblu lokalnym i regionalnym wiele jest przykładów udanych inicjatyw na rzecz równouprawnienia, które warto propagować. Wydaje się, że tego właśnie brakuje w omawianym planie działań.

Poprawa zarządzania dla równości płci

| 1.8 | Komitet Regionów z zadowoleniem przyjmuje zawartą w planie działań wizję wspierania Europejskiego Instytutu ds. Równości Mężczyzn i Kobiet. Komitet chciałby śledzić debatę nad dokładnym zakresem kompetencji tej nowej agencji oraz nad tym, jak ma ona przekładać ogólne cele polityczne na konkretne działania. Komitet podkreśla potrzebę istnienia wiarygodnych i porównywalnych danych naukowych na temat równości płci na różnych szczeblach władzy i jest przekonany, że Instytut ds. Równości Mężczyzn i Kobiet będzie ważnym narzędziem tworzenia sieci dla gromadzenia i wymiany takich danych. Sądzi także, że innym ważnym zadaniem tego instytutu będzie monitorowanie polityki edukacyjnej oraz praktyki w zakresie równości płci, stosowanych w całej UE, a także przedstawianie zaleceń i propozycji poprawy sytuacji. |
| --- | --- |

1.8

Komitet Regionów z zadowoleniem przyjmuje zawartą w planie działań wizję wspierania Europejskiego Instytutu ds. Równości Mężczyzn i Kobiet. Komitet chciałby śledzić debatę nad dokładnym zakresem kompetencji tej nowej agencji oraz nad tym, jak ma ona przekładać ogólne cele polityczne na konkretne działania. Komitet podkreśla potrzebę istnienia wiarygodnych i porównywalnych danych naukowych na temat równości płci na różnych szczeblach władzy i jest przekonany, że Instytut ds. Równości Mężczyzn i Kobiet będzie ważnym narzędziem tworzenia sieci dla gromadzenia i wymiany takich danych. Sądzi także, że innym ważnym zadaniem tego instytutu będzie monitorowanie polityki edukacyjnej oraz praktyki w zakresie równości płci, stosowanych w całej UE, a także przedstawianie zaleceń i propozycji poprawy sytuacji.

| 1.9 | Komitet nalega, by podejmując te wysiłki, położyć zdecydowany nacisk na zaangażowanie szczebla regionalnego i lokalnego. Monitorowanie rozwoju sytuacji na tych najbliższych obywatelom szczeblach oraz wymiana najlepszych praktyk są kluczem do maksymalizacji oddziaływania instytutu. Aby to osiągnąć, instytut powinien analizować możliwości decentralizacji swoich działań i posiadać niezbędne do tego środki. |
| --- | --- |

1.9

Komitet nalega, by podejmując te wysiłki, położyć zdecydowany nacisk na zaangażowanie szczebla regionalnego i lokalnego. Monitorowanie rozwoju sytuacji na tych najbliższych obywatelom szczeblach oraz wymiana najlepszych praktyk są kluczem do maksymalizacji oddziaływania instytutu. Aby to osiągnąć, instytut powinien analizować możliwości decentralizacji swoich działań i posiadać niezbędne do tego środki.

| 1.10 | Innym aspektem kluczowym dla poprawy polityki równości płci na szczeblu UE jest konieczność poprawy zarządzania instytucjami pracującymi na tym polu. Dotyczy to w szczególności poprawy koordynacji pomiędzy różnymi dyrekcjami Komisji w celu większego uwzględniania problematyki płci w różnych obszarach polityki. Wymaga to także wysiłków w zakresie poprawy szkoleń i edukacji dla urzędników, jak również dla prowadzących szkolenia i nauczycieli na wszystkich szczeblach, aby uwrażliwić ich na kwestie równości płci. Powinno to obejmować również zagadnienie języka wykorzystywanego we wszystkich dokumentach, zwłaszcza tych mówiących o kobietach jako o mniejszościach, by dokumenty te były bardziej neutralne w kwestii płci. |
| --- | --- |

1.10

Innym aspektem kluczowym dla poprawy polityki równości płci na szczeblu UE jest konieczność poprawy zarządzania instytucjami pracującymi na tym polu. Dotyczy to w szczególności poprawy koordynacji pomiędzy różnymi dyrekcjami Komisji w celu większego uwzględniania problematyki płci w różnych obszarach polityki. Wymaga to także wysiłków w zakresie poprawy szkoleń i edukacji dla urzędników, jak również dla prowadzących szkolenia i nauczycieli na wszystkich szczeblach, aby uwrażliwić ich na kwestie równości płci. Powinno to obejmować również zagadnienie języka wykorzystywanego we wszystkich dokumentach, zwłaszcza tych mówiących o kobietach jako o mniejszościach, by dokumenty te były bardziej neutralne w kwestii płci.

Decentralizacja celów planu działania

| 1.11 | Należy rozważyć ponowne przeanalizowanie hierarchii priorytetowych obszarów określonych przez Komisję. Aby skutecznie znieść nadal istniejące rażące nierówności w udziale przedstawicieli obu płci w procesach decyzyjnych i ogólnie w życiu politycznym, plan działań powinien skupiać się zarówno na równości gospodarczej, jak i społecznej. W całej Europie występuje coraz większa zgodność co do tego, że równość płci jest nie tylko sama w sobie ważnym celem, ale jest także niezbędna dla dobrobytu gospodarczego Europy. Na przykład, pomimo iż dzisiejsza Europa może się poszczycić standardem życia, który stał się wzorcem dla reszty świata, prawdą jest również, że nie wszędzie w UE dobrobyt gospodarczy przekłada się na równość płci bądź większy dobrobyt dla kobiet. Z tego względu należy podkreślić, że z dobrobytu gospodarczego nie wynika automatycznie równość płci. Konieczne jest wybranie drogi wiodącej bezpośrednio do celu równości płci, jak również zapewnienie niezbędnych środków, jeżeli ma się powieść jego realizacja. |
| --- | --- |

1.11

Należy rozważyć ponowne przeanalizowanie hierarchii priorytetowych obszarów określonych przez Komisję. Aby skutecznie znieść nadal istniejące rażące nierówności w udziale przedstawicieli obu płci w procesach decyzyjnych i ogólnie w życiu politycznym, plan działań powinien skupiać się zarówno na równości gospodarczej, jak i społecznej. W całej Europie występuje coraz większa zgodność co do tego, że równość płci jest nie tylko sama w sobie ważnym celem, ale jest także niezbędna dla dobrobytu gospodarczego Europy. Na przykład, pomimo iż dzisiejsza Europa może się poszczycić standardem życia, który stał się wzorcem dla reszty świata, prawdą jest również, że nie wszędzie w UE dobrobyt gospodarczy przekłada się na równość płci bądź większy dobrobyt dla kobiet. Z tego względu należy podkreślić, że z dobrobytu gospodarczego nie wynika automatycznie równość płci. Konieczne jest wybranie drogi wiodącej bezpośrednio do celu równości płci, jak również zapewnienie niezbędnych środków, jeżeli ma się powieść jego realizacja.

| 1.12 | Władze lokalne i regionalne, jako najbliższe obywatelom i odpowiedzialne za większość ważnych społecznych, edukacyjnych i gospodarczych aspektów ich codziennego życia, mają możliwość przełożenia wartości i struktur zapisanych w planie działań na rzeczywistość, co uznaje również Komisja Europejska, popierając Europejską kartę równości kobiet i mężczyzn w życiu lokalnym, opracowaną przez Radę Gmin i Regionów Europy (CEMR) w ramach piątego programu działań Komisji Europejskiej. Wartości wymienione w planie działań muszą stać się integralną częścią polityk wdrażanych na szczeblu lokalnym i regionalnym. Na tym poziomie najlepiej można osiągnąć cel wyeliminowania obecnych w sferze edukacji, szkoleń i kultury stereotypów związanych z płcią, najskuteczniej też krzewi się zarządzanie dla równości płci oraz monitoruje ten proces. |
| --- | --- |

1.12

Władze lokalne i regionalne, jako najbliższe obywatelom i odpowiedzialne za większość ważnych społecznych, edukacyjnych i gospodarczych aspektów ich codziennego życia, mają możliwość przełożenia wartości i struktur zapisanych w planie działań na rzeczywistość, co uznaje również Komisja Europejska, popierając Europejską kartę równości kobiet i mężczyzn w życiu lokalnym, opracowaną przez Radę Gmin i Regionów Europy (CEMR) w ramach piątego programu działań Komisji Europejskiej. Wartości wymienione w planie działań muszą stać się integralną częścią polityk wdrażanych na szczeblu lokalnym i regionalnym. Na tym poziomie najlepiej można osiągnąć cel wyeliminowania obecnych w sferze edukacji, szkoleń i kultury stereotypów związanych z płcią, najskuteczniej też krzewi się zarządzanie dla równości płci oraz monitoruje ten proces.

| 1.13 | W instytucjach szczebla unijnego, krajowego, regionalnego i lokalnego istnieje tendencja do dyskutowania nad kwestiami płci tylko z punktu widzenia statystyki. Chociaż wiarygodne i porównywalne statystyki są użyteczne i niezbędne dla zrozumienia dzisiejszej sytuacji, istnieje niebezpieczeństwo wykorzystywania ich dla uzasadniania jedynie pozornych i symbolicznych działań. Konieczne jest zatem zapewnienie właściwej interpretacji statystyk, aby przełożyć je na odpowiednie konkretne działania. Rozbicie statystyk ze względu na płeć pozwoli lepiej ocenić dane i aktualny wpływ polityki równouprawnienia w UE oraz na szczeblu regionalnym i lokalnym lub też brak tego wpływu. |
| --- | --- |

1.13

W instytucjach szczebla unijnego, krajowego, regionalnego i lokalnego istnieje tendencja do dyskutowania nad kwestiami płci tylko z punktu widzenia statystyki. Chociaż wiarygodne i porównywalne statystyki są użyteczne i niezbędne dla zrozumienia dzisiejszej sytuacji, istnieje niebezpieczeństwo wykorzystywania ich dla uzasadniania jedynie pozornych i symbolicznych działań. Konieczne jest zatem zapewnienie właściwej interpretacji statystyk, aby przełożyć je na odpowiednie konkretne działania. Rozbicie statystyk ze względu na płeć pozwoli lepiej ocenić dane i aktualny wpływ polityki równouprawnienia w UE oraz na szczeblu regionalnym i lokalnym lub też brak tego wpływu.

Stworzenie warunków dla godzenia życia rodzinnego z pracą

| 1.14 | Wydaje się także, że to na szczeblu regionalnym i lokalnym można skutecznie wykorzystać nowe fundusze i inne inicjatywy w celu wprowadzenia w życie wartości i struktur koniecznych dla realizacji planu działań. Lokalne plany socjalne mogą być narzędziem zarządzania pomagającym samorządom lokalnym i regionalnym analizować potrzeby społeczności lokalnych oraz — na podstawie odpowiednich badań naukowych — wychodzić naprzeciw potrzebom grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji. |
| --- | --- |

1.14

Wydaje się także, że to na szczeblu regionalnym i lokalnym można skutecznie wykorzystać nowe fundusze i inne inicjatywy w celu wprowadzenia w życie wartości i struktur koniecznych dla realizacji planu działań. Lokalne plany socjalne mogą być narzędziem zarządzania pomagającym samorządom lokalnym i regionalnym analizować potrzeby społeczności lokalnych oraz — na podstawie odpowiednich badań naukowych — wychodzić naprzeciw potrzebom grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji.

| 1.15 | Jest jasne, że osiągnięcie celów lizbońskich wymaga wkładu obu płci, zwłaszcza kobiet. Obejmuje to ich udział w rynku pracy, większy udział mężczyzn w obowiązkach domowych oraz możliwość godzenia obowiązków rodzinnych i zawodowych zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn, co prawdopodobnie będzie miało decydujący wpływ na przyszłe trendy demograficzne w UE. |
| --- | --- |

1.15

Jest jasne, że osiągnięcie celów lizbońskich wymaga wkładu obu płci, zwłaszcza kobiet. Obejmuje to ich udział w rynku pracy, większy udział mężczyzn w obowiązkach domowych oraz możliwość godzenia obowiązków rodzinnych i zawodowych zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn, co prawdopodobnie będzie miało decydujący wpływ na przyszłe trendy demograficzne w UE.

| 1.16 | Dla osiągnięcia tego zamierzenia absolutnie niezbędne są środki na rzecz wspierania równego udziału mężczyzn w obowiązkach domowych, a także zapewnienie większej liczby i lepszych żłobków i przedszkoli, dostępnych i przystępnych cenowo dla tych, którzy ich potrzebują. Wiele państw członkowskich musi poczynić większe wysiłki, aby zrealizować cele wytyczone w tej kwestii w 2002 r. w Barcelonie, powinno także ściśle współpracować na tym polu z władzami lokalnymi i regionalnymi. |
| --- | --- |

1.16

Dla osiągnięcia tego zamierzenia absolutnie niezbędne są środki na rzecz wspierania równego udziału mężczyzn w obowiązkach domowych, a także zapewnienie większej liczby i lepszych żłobków i przedszkoli, dostępnych i przystępnych cenowo dla tych, którzy ich potrzebują. Wiele państw członkowskich musi poczynić większe wysiłki, aby zrealizować cele wytyczone w tej kwestii w 2002 r. w Barcelonie, powinno także ściśle współpracować na tym polu z władzami lokalnymi i regionalnymi.

| 1.17 | Wartość długofalowych celów politycznych zależy od opracowania konkretnych, odpowiednio finansowanych strategii, które obejmują każdego członka społeczności i dla każdego są korzystne. Oprócz tego należy zachęcać do podejmowania nowych inicjatyw na rzecz przełamywania stereotypów związanych z rolą kobiet i mężczyzn w życiu zawodowym prywatnym i politycznym. |
| --- | --- |

1.17

Wartość długofalowych celów politycznych zależy od opracowania konkretnych, odpowiednio finansowanych strategii, które obejmują każdego członka społeczności i dla każdego są korzystne. Oprócz tego należy zachęcać do podejmowania nowych inicjatyw na rzecz przełamywania stereotypów związanych z rolą kobiet i mężczyzn w życiu zawodowym prywatnym i politycznym.

| 1.18 | Komitet jest przekonany, że podstawowym zadaniem jest stworzenie konkretnych możliwości, dzięki którym równość płci stanie się rzeczywistością. Ostatecznie liczy się właśnie dostępność możliwości. Na rynku znaczenie mają zyski i polityka cenowa, ale także jakość świadczonych usług. Równość płci można osiągnąć tylko wtedy, gdy niezbędne usługi, tzn. usługi dobrej jakości, będą dostępne dla wszystkich obywateli. Agenda społeczna UE powinna uwzględniać te aspekty. |
| --- | --- |

1.18

Komitet jest przekonany, że podstawowym zadaniem jest stworzenie konkretnych możliwości, dzięki którym równość płci stanie się rzeczywistością. Ostatecznie liczy się właśnie dostępność możliwości. Na rynku znaczenie mają zyski i polityka cenowa, ale także jakość świadczonych usług. Równość płci można osiągnąć tylko wtedy, gdy niezbędne usługi, tzn. usługi dobrej jakości, będą dostępne dla wszystkich obywateli. Agenda społeczna UE powinna uwzględniać te aspekty.

Mocne i dobrze wdrażane ramy prawne

| 1.19 | Minęło kilka dekad, od czasu kiedy Europa przyjęła prawodawstwo dotyczące równej płacy dla kobiet i mężczyzn. Dziś nadal daleko nam jeszcze od osiągnięcia równości (2). Instytucje UE muszą podjąć mocne zobowiązanie polityczne do wdrożenia istniejącego już prawodawstwa czy dyrektyw, posuwając się nawet do wystąpienia na drogę sądową przeciwko państwom członkowskim, które ignorują istniejące już lub będą ignorować przyjęte w przyszłości prawodawstwo lub dyrektywy. Unia Europejska musi wziąć pod uwagę obecne okoliczności i uzyskać stanowcze zobowiązania ze strony państw członkowskich w zakresie równości kobiet i mężczyzn. Wzmocniłoby to także pozycję UE w zajmowaniu się kwestami płci na forum międzynarodowym. |
| --- | --- |

1.19

Minęło kilka dekad, od czasu kiedy Europa przyjęła prawodawstwo dotyczące równej płacy dla kobiet i mężczyzn. Dziś nadal daleko nam jeszcze od osiągnięcia równości (2). Instytucje UE muszą podjąć mocne zobowiązanie polityczne do wdrożenia istniejącego już prawodawstwa czy dyrektyw, posuwając się nawet do wystąpienia na drogę sądową przeciwko państwom członkowskim, które ignorują istniejące już lub będą ignorować przyjęte w przyszłości prawodawstwo lub dyrektywy. Unia Europejska musi wziąć pod uwagę obecne okoliczności i uzyskać stanowcze zobowiązania ze strony państw członkowskich w zakresie równości kobiet i mężczyzn. Wzmocniłoby to także pozycję UE w zajmowaniu się kwestami płci na forum międzynarodowym.

| 1.20 | To samo dotyczy także pilnej potrzeby wzmocnienia działań skierowanych przeciwko handlowi ludźmi. Należy pomóc władzom regionalnym i lokalnym w zwalczaniu plagi handlu ludźmi oraz gospodarczego wykorzystywania imigrantów o nieuregulowanym statusie. Ogromnym problemem stał się handel ludźmi, któremu należy niezwłocznie poświęcić uwagę. Zwrócenia uwagi wymaga także kwestia zagwarantowania nielegalnym imigrantom, a zwłaszcza kobietom i dzieciom, przebywającym w izbach zatrzymań poszanowania godności i przestrzegania przysługujących im praw. Komitet Regionów przyjmie za cel podejmowanie działań zmierzających do zachęcania swych członków do wzmacniania współpracy w walce z tego rodzaju łamaniem praw. Zwiększy to skuteczność unijnej współpracy w walce z tymi jakże poważnymi przestępstwami, powodującymi niezmierne cierpienia i trudności oraz stanowiącymi obrazę godności ludzkiej. Zapewni to również solidniejszą podstawę do współpracy międzynarodowej na wszystkich szczeblach sprawowania rządów, która także powinna ulec wzmocnieniu. |
| --- | --- |

1.20

To samo dotyczy także pilnej potrzeby wzmocnienia działań skierowanych przeciwko handlowi ludźmi. Należy pomóc władzom regionalnym i lokalnym w zwalczaniu plagi handlu ludźmi oraz gospodarczego wykorzystywania imigrantów o nieuregulowanym statusie. Ogromnym problemem stał się handel ludźmi, któremu należy niezwłocznie poświęcić uwagę. Zwrócenia uwagi wymaga także kwestia zagwarantowania nielegalnym imigrantom, a zwłaszcza kobietom i dzieciom, przebywającym w izbach zatrzymań poszanowania godności i przestrzegania przysługujących im praw. Komitet Regionów przyjmie za cel podejmowanie działań zmierzających do zachęcania swych członków do wzmacniania współpracy w walce z tego rodzaju łamaniem praw. Zwiększy to skuteczność unijnej współpracy w walce z tymi jakże poważnymi przestępstwami, powodującymi niezmierne cierpienia i trudności oraz stanowiącymi obrazę godności ludzkiej. Zapewni to również solidniejszą podstawę do współpracy międzynarodowej na wszystkich szczeblach sprawowania rządów, która także powinna ulec wzmocnieniu.

| 1.21 | Przemoc związana z płcią to w pierwszej kolejności przemoc mężczyzn wobec kobiet. Jest to poważny problem społeczny, stanowiący zagrożenie dla zdrowia, dobra i życia kobiet i dzieci. Jest to pogwałcenie podstawowego prawa do życia, bezpieczeństwa, wolności, godności oraz nietykalności fizycznej i psychicznej. Najważniejsze działania zapobiegawcze to szeroko zakrojone informowanie oraz aktywne oddziaływanie na systemy wartości i zachowań. Poprzez działanie na rzecz równego traktowania możemy stworzyć społeczeństwo, w którym chłopcy i dziewczęta mają takie same szanse i te same prawa — społeczeństwo, w którym ani dziewczęta, ani kobiety nie będą zagrożone przemocą ze strony mężczyzn. To na władzach lokalnych i regionalnych, będących instancją najbliższą obywatelom, spoczywa w tym zakresie szczególna odpowiedzialność. Z drugiej strony dysponują one także licznymi doświadczeniami, sprawdzonymi w praktyce modelami i programami, skierowanymi zarówno do ofiar, jak i do sprawców. |
| --- | --- |

1.21

Przemoc związana z płcią to w pierwszej kolejności przemoc mężczyzn wobec kobiet. Jest to poważny problem społeczny, stanowiący zagrożenie dla zdrowia, dobra i życia kobiet i dzieci. Jest to pogwałcenie podstawowego prawa do życia, bezpieczeństwa, wolności, godności oraz nietykalności fizycznej i psychicznej. Najważniejsze działania zapobiegawcze to szeroko zakrojone informowanie oraz aktywne oddziaływanie na systemy wartości i zachowań. Poprzez działanie na rzecz równego traktowania możemy stworzyć społeczeństwo, w którym chłopcy i dziewczęta mają takie same szanse i te same prawa — społeczeństwo, w którym ani dziewczęta, ani kobiety nie będą zagrożone przemocą ze strony mężczyzn. To na władzach lokalnych i regionalnych, będących instancją najbliższą obywatelom, spoczywa w tym zakresie szczególna odpowiedzialność. Z drugiej strony dysponują one także licznymi doświadczeniami, sprawdzonymi w praktyce modelami i programami, skierowanymi zarówno do ofiar, jak i do sprawców.

Równość płci w procesach decyzyjnych

| 1.22 | Aby osiągnąć faktyczną równość płci, należy rozwiązać problem zbyt niskiego udziału kobiet w procesach decyzyjnych w polityce i gospodarce. Władze lokalne i regionalne mają tu do odegrania kluczową rolę, ponieważ równość płci pod względem udziału w życiu politycznym i gospodarczym należy budować w procesie oddolnym. W tym kontekście Komitet proponuje rozważenie idei wprowadzenia systemu kwotowego na różnych szczeblach systemu sprawowania rządów. Same kwoty nie rozwiążą wprawdzie problemu nierówności i dyskryminacji, ale mogą być elementem szerszej zintegrowanej strategii, mającej na celu zniesienie istniejących struktur, które wykluczają obecnie kobiety z procesów decyzyjnych. |
| --- | --- |

1.22

Aby osiągnąć faktyczną równość płci, należy rozwiązać problem zbyt niskiego udziału kobiet w procesach decyzyjnych w polityce i gospodarce. Władze lokalne i regionalne mają tu do odegrania kluczową rolę, ponieważ równość płci pod względem udziału w życiu politycznym i gospodarczym należy budować w procesie oddolnym. W tym kontekście Komitet proponuje rozważenie idei wprowadzenia systemu kwotowego na różnych szczeblach systemu sprawowania rządów. Same kwoty nie rozwiążą wprawdzie problemu nierówności i dyskryminacji, ale mogą być elementem szerszej zintegrowanej strategii, mającej na celu zniesienie istniejących struktur, które wykluczają obecnie kobiety z procesów decyzyjnych.

| 1.23 | Biorąc pod uwagę fakt, że nadchodzący rok będzie rokiem równych szans dla wszystkich, Komitet Regionów musi podkreślić spoczywający na państwach członkowskich obowiązek zapewnienia równej reprezentacji mężczyzn i kobiet w ich delegacjach krajowych w Komitecie. |
| --- | --- |

1.23

Biorąc pod uwagę fakt, że nadchodzący rok będzie rokiem równych szans dla wszystkich, Komitet Regionów musi podkreślić spoczywający na państwach członkowskich obowiązek zapewnienia równej reprezentacji mężczyzn i kobiet w ich delegacjach krajowych w Komitecie.

| 1.24 | Zachęca się grupy polityczne Komitetu Regionów do aktywnego uczestniczenia w dyskusji poświęconej równości płci. W ramach swoich zobowiązań związanych z obchodami europejskiego roku równych szans dla wszystkich Komitet powinien sam sporządzić strategię przedstawiającą to, jak będzie pracował z delegacjami krajowymi i grupami politycznymi w celu rozwiązania kwestii braku równości płci wśród członków Komitetu. |
| --- | --- |

1.24

Zachęca się grupy polityczne Komitetu Regionów do aktywnego uczestniczenia w dyskusji poświęconej równości płci. W ramach swoich zobowiązań związanych z obchodami europejskiego roku równych szans dla wszystkich Komitet powinien sam sporządzić strategię przedstawiającą to, jak będzie pracował z delegacjami krajowymi i grupami politycznymi w celu rozwiązania kwestii braku równości płci wśród członków Komitetu.

| 1.25 | Komitet Regionów, za pośrednictwem swoich komisji, powinien także zobowiązać się do zapewnienia, że jego przyszłe opinie będą oparte na jednakowym wkładzie i uczestnictwie zarówno mężczyzn, jak i kobiet oraz by we wszelkich działaniach Komitetu jego celem było osiągnięcie równości. |
| --- | --- |

1.25

Komitet Regionów, za pośrednictwem swoich komisji, powinien także zobowiązać się do zapewnienia, że jego przyszłe opinie będą oparte na jednakowym wkładzie i uczestnictwie zarówno mężczyzn, jak i kobiet oraz by we wszelkich działaniach Komitetu jego celem było osiągnięcie równości.

Zmiana norm kulturowych — równość dzięki neutralności w kwestii płci

| 1.26 | Władze lokalne i regionalne w państwach członkowskich i w innych krajach różnią się pod względem wielkości, ale nie misji; pod względem daty powołania, ale nie zasad, na jakich się opierają. Przede wszystkim są czynnikiem wyzwalającym zmiany, ponieważ to one posiadają wiedzę na temat lokalnych i regionalnych potrzeb, a ich centralna pozycja w świadczeniu usług pozwala uwzględnić potrzebę wzmocnienia dobrobytu społeczności. |
| --- | --- |

1.26

Władze lokalne i regionalne w państwach członkowskich i w innych krajach różnią się pod względem wielkości, ale nie misji; pod względem daty powołania, ale nie zasad, na jakich się opierają. Przede wszystkim są czynnikiem wyzwalającym zmiany, ponieważ to one posiadają wiedzę na temat lokalnych i regionalnych potrzeb, a ich centralna pozycja w świadczeniu usług pozwala uwzględnić potrzebę wzmocnienia dobrobytu społeczności.

| 1.27 | Kluczowym wyzwaniem jest prowadzenie debaty otwartej dla wszystkich obywateli, ponieważ dotyczy ona zarówno kobiet, jak i mężczyzn, a także podjęcie konkretnych działań prowadzących do osiągnięcia równości płci. |
| --- | --- |

1.27

Kluczowym wyzwaniem jest prowadzenie debaty otwartej dla wszystkich obywateli, ponieważ dotyczy ona zarówno kobiet, jak i mężczyzn, a także podjęcie konkretnych działań prowadzących do osiągnięcia równości płci.

| 1.28 | Ze swojej strony władze lokalne i regionalne powinny starać się promować równość mężczyzn i kobiet poprzez projekty finansowane z ich środków własnych lub z dostępnych środków unijnych, skierowane do niższych klas szkół podstawowych, a nawet poprzez wymianę przykładów najlepszych wzorców pomiędzy różnymi państwami. |
| --- | --- |

1.28

Ze swojej strony władze lokalne i regionalne powinny starać się promować równość mężczyzn i kobiet poprzez projekty finansowane z ich środków własnych lub z dostępnych środków unijnych, skierowane do niższych klas szkół podstawowych, a nawet poprzez wymianę przykładów najlepszych wzorców pomiędzy różnymi państwami.

| 1.29 | Władze polityczne każdego szczebla dysponują potencjałem zmiany dominującego kierunku debaty i tym samym zmiany norm kulturowych. Można to osiągnąć poprzez strategie, które docierałyby do społeczności poprzez nauczycieli, pracodawców i pracowników, instytucje krajowe i międzynarodowe oraz przede wszystkim media, w celu bardziej skutecznego urzeczywistniania równości płci. W praktyce oznacza to, że równość płci powinna stać się elementem własnej komunikacji instytucji lokalnych, regionalnych, ale także krajowych i unijnych z obywatelami. To z kolei wymaga odpowiedniej edukacji i szkoleń dla osób odpowiedzialnych w instytucjach za tę sferę, ale także dla przedstawicieli mediów, w celu uwrażliwienia ich na kwestie równości płci. W kontekście trwającej dyskusji nad przyszłością Europy w ramach przedstawionego przez Komisję planu D dla demokracji, dialogu i debaty, do którego Komitet chciałby dodać czwarte „d” oznaczające decentralizację, kwestie równości mężczyzn i kobiet powinny zostać uwzględnione jako kluczowy element przybliżania Europy jej obywatelom. |
| --- | --- |

1.29

Władze polityczne każdego szczebla dysponują potencjałem zmiany dominującego kierunku debaty i tym samym zmiany norm kulturowych. Można to osiągnąć poprzez strategie, które docierałyby do społeczności poprzez nauczycieli, pracodawców i pracowników, instytucje krajowe i międzynarodowe oraz przede wszystkim media, w celu bardziej skutecznego urzeczywistniania równości płci. W praktyce oznacza to, że równość płci powinna stać się elementem własnej komunikacji instytucji lokalnych, regionalnych, ale także krajowych i unijnych z obywatelami. To z kolei wymaga odpowiedniej edukacji i szkoleń dla osób odpowiedzialnych w instytucjach za tę sferę, ale także dla przedstawicieli mediów, w celu uwrażliwienia ich na kwestie równości płci. W kontekście trwającej dyskusji nad przyszłością Europy w ramach przedstawionego przez Komisję planu D dla demokracji, dialogu i debaty, do którego Komitet chciałby dodać czwarte „d” oznaczające decentralizację, kwestie równości mężczyzn i kobiet powinny zostać uwzględnione jako kluczowy element przybliżania Europy jej obywatelom.

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

| 2.1 | Oprócz zbadania czynników edukacyjnych, gospodarczych i społecznych UE musi także ściśle współpracować z mediami i wykazać się wolą ustanowienia kodeksów postępowania, które, nie naruszając ustanowionych swobód i nie hamując inwencji twórczej, wykorzeniłyby te elementy, które są sprzeczne z priorytetami planu działań. Media mogą stanowić narzędzie upowszechniania wartości zapisanych w planie działań, ale pewne głęboko zakorzenione interesy są w stanie (niejawnie) doprowadzić do udaremnienia tych usiłowań. Zatem realizacja celów planu działania może ostatecznie okazać się sprawdzianem zdolności UE do ukształtowania europejskiego społeczeństwa, które jest w stanie zrobić coś więcej niż tylko składać gołosłowne deklaracje na rzecz równości płci. |
| --- | --- |

2.1

Oprócz zbadania czynników edukacyjnych, gospodarczych i społecznych UE musi także ściśle współpracować z mediami i wykazać się wolą ustanowienia kodeksów postępowania, które, nie naruszając ustanowionych swobód i nie hamując inwencji twórczej, wykorzeniłyby te elementy, które są sprzeczne z priorytetami planu działań. Media mogą stanowić narzędzie upowszechniania wartości zapisanych w planie działań, ale pewne głęboko zakorzenione interesy są w stanie (niejawnie) doprowadzić do udaremnienia tych usiłowań. Zatem realizacja celów planu działania może ostatecznie okazać się sprawdzianem zdolności UE do ukształtowania europejskiego społeczeństwa, które jest w stanie zrobić coś więcej niż tylko składać gołosłowne deklaracje na rzecz równości płci.

| 2.2 | Demokracja, aby była skuteczna i konstruktywna, musi umożliwiać obywatelom pełne uczestnictwo w podejmowaniu ostatecznie wiążących decyzji, które mają wpływ na ich codzienne życie. Dopóki nierówne traktowanie płci w procesie decyzyjnym pozostaje faktem, dopóty nie można osiągnąć pełnej demokracji w UE. Komitet Regionów i instytucje UE muszą wspólnie zaangażować się w przyspieszanie reformy procesów demokratycznych w państwach członkowskich, proponując etyczne standardy sprawowania rządów w coraz bardziej zglobalizowanym świecie. Równość mężczyzn i kobiet jest jednym z takich etycznych standardów. |
| --- | --- |

2.2

Demokracja, aby była skuteczna i konstruktywna, musi umożliwiać obywatelom pełne uczestnictwo w podejmowaniu ostatecznie wiążących decyzji, które mają wpływ na ich codzienne życie. Dopóki nierówne traktowanie płci w procesie decyzyjnym pozostaje faktem, dopóty nie można osiągnąć pełnej demokracji w UE. Komitet Regionów i instytucje UE muszą wspólnie zaangażować się w przyspieszanie reformy procesów demokratycznych w państwach członkowskich, proponując etyczne standardy sprawowania rządów w coraz bardziej zglobalizowanym świecie. Równość mężczyzn i kobiet jest jednym z takich etycznych standardów.

| 2.3 | Zagadnienie przemocy domowej, a zwłaszcza przemocy mężczyzn wobec kobiet, wymaga działań także na szczeblu Komisji Europejskiej, jako że ściślejsza współpraca między państwami członkowskimi pomoże w ściganiu osób dopuszczających się przemocy domowej, nawet gdyby zmieniły one kraj zamieszkania. |
| --- | --- |

2.3

Zagadnienie przemocy domowej, a zwłaszcza przemocy mężczyzn wobec kobiet, wymaga działań także na szczeblu Komisji Europejskiej, jako że ściślejsza współpraca między państwami członkowskimi pomoże w ściganiu osób dopuszczających się przemocy domowej, nawet gdyby zmieniły one kraj zamieszkania.

| 2.4 | Osiągnięcie równości płci może okazać się trudne, dopóki usługi, które umożliwiają kobietom zajęcie ich prawowitego miejsca w strukturach decyzyjnych, nie staną się powszechnie dostępne. Realizacja celów planu działania ułatwi kobietom wejście na rynek pracy oraz zwiększy ich szanse na ekonomiczną niezależność. |
| --- | --- |

2.4

Osiągnięcie równości płci może okazać się trudne, dopóki usługi, które umożliwiają kobietom zajęcie ich prawowitego miejsca w strukturach decyzyjnych, nie staną się powszechnie dostępne. Realizacja celów planu działania ułatwi kobietom wejście na rynek pracy oraz zwiększy ich szanse na ekonomiczną niezależność.

| 2.5 | Władze regionalne i lokalne, wypełniając rolę znaczących pracodawców, powinny świecić przykładem pod względem wysokich standardów równości płci. W wielu przypadkach jednym ze sposobów osiągnięcia tego jest zapewnienie równości płci w komisjach rekrutacyjnych. Ten ważny element decyzyjny jest bardzo często ignorowany. |
| --- | --- |

2.5

Władze regionalne i lokalne, wypełniając rolę znaczących pracodawców, powinny świecić przykładem pod względem wysokich standardów równości płci. W wielu przypadkach jednym ze sposobów osiągnięcia tego jest zapewnienie równości płci w komisjach rekrutacyjnych. Ten ważny element decyzyjny jest bardzo często ignorowany.

| 2.6 | Kolejnym krokiem w tym kierunku jest dążenie Komitetu do bycia wzorem dla instytucji lokalnych, regionalnych, krajowych i europejskich, poprzez uwzględnienie w rekrutacji kryterium pełnego zrozumienia kwestii równości płci przez kandydatów na pracowników oraz poprzez uwrażliwienie na ten problem osób już zatrudnionych za pomocą szkoleń i zdobywania nowych kwalifikacji. |
| --- | --- |

2.6

Kolejnym krokiem w tym kierunku jest dążenie Komitetu do bycia wzorem dla instytucji lokalnych, regionalnych, krajowych i europejskich, poprzez uwzględnienie w rekrutacji kryterium pełnego zrozumienia kwestii równości płci przez kandydatów na pracowników oraz poprzez uwrażliwienie na ten problem osób już zatrudnionych za pomocą szkoleń i zdobywania nowych kwalifikacji.

| 2.7 | Wśród członków Komitetu nie ma równej reprezentacji płci i nie można w związku z tym postrzegać go jako modelu postępowania dla władz lokalnych i regionalnych w UE. Wykorzystując rok 2007 — Europejski Rok na rzecz Równych Szans dla Wszystkich — jako katalizator, Komitet powinien, wraz z reprezentowanymi w nim delegacjami krajowymi i grupami politycznymi, pracować nad sporządzeniem strategii działań, jakie podejmie w celu osiągnięcia równości pomiędzy płciami, i opublikować tę strategię w 2007 r. |
| --- | --- |

2.7

Wśród członków Komitetu nie ma równej reprezentacji płci i nie można w związku z tym postrzegać go jako modelu postępowania dla władz lokalnych i regionalnych w UE. Wykorzystując rok 2007 — Europejski Rok na rzecz Równych Szans dla Wszystkich — jako katalizator, Komitet powinien, wraz z reprezentowanymi w nim delegacjami krajowymi i grupami politycznymi, pracować nad sporządzeniem strategii działań, jakie podejmie w celu osiągnięcia równości pomiędzy płciami, i opublikować tę strategię w 2007 r.

| 2.8 | Należy podjąć zdecydowane działania także w innych dziedzinach, w których nierówność płci ma negatywny wpływ na osiągnięcie uzgodnionych celów ze względu na tendencje w kierunku opóźniania lub blokowania pełnego i równego udziału kobiet w każdej sferze życia. W wielu dziedzinach polityki społecznej można znaleźć tego rażące przykłady, w tym w służbie zdrowia, szkolnictwie, systemie ubezpieczeń społecznych i mieszkalnictwie, które nadal nie uwzględniają w wystarczającym stopniu różnic uwarunkowanych płcią. |
| --- | --- |

2.8

Należy podjąć zdecydowane działania także w innych dziedzinach, w których nierówność płci ma negatywny wpływ na osiągnięcie uzgodnionych celów ze względu na tendencje w kierunku opóźniania lub blokowania pełnego i równego udziału kobiet w każdej sferze życia. W wielu dziedzinach polityki społecznej można znaleźć tego rażące przykłady, w tym w służbie zdrowia, szkolnictwie, systemie ubezpieczeń społecznych i mieszkalnictwie, które nadal nie uwzględniają w wystarczającym stopniu różnic uwarunkowanych płcią.

| 2.9 | W celu wprowadzenia środków bardziej przyjaznych dla rodziny, zapewniających kobietom i mężczyznom równy dostęp do płatnej pracy i usług, władze lokalne i regionalne mogą starać się podejmować partnerskie inicjatywy wraz z podmiotami prywatnymi i publicznymi na rzecz zwiększenia dostępu do żłobków i przedszkoli, na co możliwe byłoby uzyskanie środków z funduszy strukturalnych i/lub z nowego programu Progress. Komitet Regionów powinien posłużyć za wzorzec do naśladowania, zarówno pod względem swoich struktur politycznych, jak i personelu. W tym celu powinien stać się liderem w zapewnianiu dostępu do usług w zakresie opieki nad dziećmi, biorąc pod uwagę fakt, że jego budynki są stale użytkowane przez pracowników Komitetu, wszelkiego rodzaju stowarzyszenia i polityków. |
| --- | --- |

2.9

W celu wprowadzenia środków bardziej przyjaznych dla rodziny, zapewniających kobietom i mężczyznom równy dostęp do płatnej pracy i usług, władze lokalne i regionalne mogą starać się podejmować partnerskie inicjatywy wraz z podmiotami prywatnymi i publicznymi na rzecz zwiększenia dostępu do żłobków i przedszkoli, na co możliwe byłoby uzyskanie środków z funduszy strukturalnych i/lub z nowego programu Progress. Komitet Regionów powinien posłużyć za wzorzec do naśladowania, zarówno pod względem swoich struktur politycznych, jak i personelu. W tym celu powinien stać się liderem w zapewnianiu dostępu do usług w zakresie opieki nad dziećmi, biorąc pod uwagę fakt, że jego budynki są stale użytkowane przez pracowników Komitetu, wszelkiego rodzaju stowarzyszenia i polityków.

| 2.10 | Z tego względu należy poświęcić szczególną uwagę potencjałowi władz lokalnych i regionalnych, jako że mają one większe możliwości realizacji planu działania przy pełnym uwzględnieniu środowiska kulturowego oraz społeczno-gospodarczego, w jakim musi się to dokonać. Niniejsza opinia prezentuje stanowisko, że cele planu działania nie mogą zostać urzeczywistnione, o ile w procesie osiągania równości płci nie przyjmie się podejścia oddolnego z pełnym udziałem obywateli na szczeblu regionalnym i lokalnym. W związku z tym bardzo przydatnym punktem odniesienia dla wszystkich władz lokalnych i regionalnych okazuje się Europejska karta równości kobiet i mężczyzn w życiu lokalnym, opracowana przez CEMR, która w harmonijny sposób przekłada cele planu działania na rzeczywistość, zgodnie z kompetencjami władz lokalnych. Faktycznie nie tylko władze regionalne i lokalne powinny być bezpośrednio zaangażowane dzięki decentralizacji planu działania. Komitet i jego członkowie powinni propagować równość płci, wspierać ją i stać na jej straży. |
| --- | --- |

2.10

Z tego względu należy poświęcić szczególną uwagę potencjałowi władz lokalnych i regionalnych, jako że mają one większe możliwości realizacji planu działania przy pełnym uwzględnieniu środowiska kulturowego oraz społeczno-gospodarczego, w jakim musi się to dokonać. Niniejsza opinia prezentuje stanowisko, że cele planu działania nie mogą zostać urzeczywistnione, o ile w procesie osiągania równości płci nie przyjmie się podejścia oddolnego z pełnym udziałem obywateli na szczeblu regionalnym i lokalnym. W związku z tym bardzo przydatnym punktem odniesienia dla wszystkich władz lokalnych i regionalnych okazuje się Europejska karta równości kobiet i mężczyzn w życiu lokalnym, opracowana przez CEMR, która w harmonijny sposób przekłada cele planu działania na rzeczywistość, zgodnie z kompetencjami władz lokalnych. Faktycznie nie tylko władze regionalne i lokalne powinny być bezpośrednio zaangażowane dzięki decentralizacji planu działania. Komitet i jego członkowie powinni propagować równość płci, wspierać ją i stać na jej straży.

| 2.11 | Komitet Regionów, o ile jego władze budżetowe wyrażą na to zgodę, powinien każdego roku organizować forum poświęcone równemu statusowi, aby zgromadzić podmioty lokalne, regionalne, publiczne, prywatne i ideowe w celu wymiany metod, wiedzy i doświadczeń. Aby zapewnić szeroki udział w forum, należy zaproponować formę uczestnictwa, która nie wiązałaby się z nadmiernymi kosztami. |
| --- | --- |

2.11

Komitet Regionów, o ile jego władze budżetowe wyrażą na to zgodę, powinien każdego roku organizować forum poświęcone równemu statusowi, aby zgromadzić podmioty lokalne, regionalne, publiczne, prywatne i ideowe w celu wymiany metod, wiedzy i doświadczeń. Aby zapewnić szeroki udział w forum, należy zaproponować formę uczestnictwa, która nie wiązałaby się z nadmiernymi kosztami.

Bruksela, 6 grudnia 2006 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Michel DELEBARRE

---

(1)  CdR 151/2005 fin; opinia w sprawie: „Kobiety a ubóstwo w Unii Europejskiej”.

1

(2)  Gurmai Z. (2006), Roadmap has no fast lane, oświadczenie PES-u.

2

Roadmap has no fast lane

---

| 10.3.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 57/34 |
| --- | --- | --- | --- |

10.3.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 57/34

---

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji „Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego: Usługi socjalne użyteczności publicznej w Unii Europejskiej”

(2007/C 57/08)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając komunikat Komisji „Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego: Usługi socjalne użyteczności publicznej w UE”, COM(2006) 177 wersja ostateczna,

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 26 kwietnia 2006 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu na ten temat zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Prezydium z dnia 13 czerwca 2006 r. o powierzeniu Komisji ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej prac nad przygotowaniem opinii na ten temat,

uwzględniając art. 16 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, dotyczący usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym oraz art. 2, 5, 73, 81, 86, 87, 88 i 295 TWE,

uwzględniając art. 36 europejskiej Karty praw podstawowych, dotyczący dostępu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym,

uwzględniając art. III-122 Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, podpisanego przez szefów państw i rządów 29 października 2004 r. w Rzymie,

uwzględniając swoją opinię w sprawie Zielonej księgi na temat usług użyteczności publicznej (CdR 149/2003 fin) (1),

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji na temat usług użyteczności publicznej w Europie (CdR 470/2000 fin) (2),

uwzględniając swoją opinię w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Komisji w sprawie stosowania przepisów art. 86 Traktatu WE do pomocy publicznej w postaci rekompensaty za udział w realizacji zadań publicznych, jak również wniosku dotyczącego dyrektywy zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG Komisji w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi oraz projektu wspólnotowych ram prawnych dla pomocy publicznej w postaci rekompensaty za udział w realizacji zadań publicznych (CdR 155/2004 fin) (3),

uwzględniając swoją opinię w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usług na rynku wewnętrznym (CdR 154/2004 fin) (4),

uwzględniając swoją opinię w sprawie Zielonej księgi Komisji Europejskiej na temat partnerstwa publiczno-prywatnego oraz wspólnotowego prawa zamówień publicznych i koncesji (CdR 239/2004 fin) (5),

uwzględniając swoją opinię w sprawie Białej księgi Komisji Europejskiej na temat usług użyteczności publicznej (CdR 327/2004) (6),

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 181/2006 rev. 1) przyjęty 20 października 2006 r. przez Komisję ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej (sprawozdawca: Jean Louis Destans, przewodniczący Rady departamentu Eure, FR/PSE),

a także mając na uwadze, co następuje:

| 1. | Usługi socjalne użyteczności publicznej, mimo że różnie rozwinięte w poszczególnych państwach członkowskich, stanowią zasadniczy element europejskiego modelu socjalnego (7). |
| --- | --- |

1.

Usługi socjalne użyteczności publicznej, mimo że różnie rozwinięte w poszczególnych państwach członkowskich, stanowią zasadniczy element europejskiego modelu socjalnego (7).

| 2. | Z tego powodu należy zapewnić na szczeblu wspólnotowym stabilne i przejrzyste ramy prawne dla rozwoju usług socjalnych użyteczności publicznej, ze ścisłym poszanowaniem zasady pomocniczości, a szczególnie uprawnień społeczności lokalnych i regionalnych do określania zadań, sposobu zarządzania tymi usługami i ich finansowania. |
| --- | --- |

2.

Z tego powodu należy zapewnić na szczeblu wspólnotowym stabilne i przejrzyste ramy prawne dla rozwoju usług socjalnych użyteczności publicznej, ze ścisłym poszanowaniem zasady pomocniczości, a szczególnie uprawnień społeczności lokalnych i regionalnych do określania zadań, sposobu zarządzania tymi usługami i ich finansowania.

| 3. | W tym względzie należy potwierdzić swobodę należną administracji lokalnej i ogólnie zasadę swobody państw członkowskich w definiowaniu zadań i organizacji usług socjalnych użyteczności publicznej, tym bardziej że władza lokalna jest zazwyczaj odpowiedzialna w pierwszym rzędzie za zarządzanie tymi usługami w trosce o solidarność społeczną na podlegającym jej terenie. |
| --- | --- |

3.

W tym względzie należy potwierdzić swobodę należną administracji lokalnej i ogólnie zasadę swobody państw członkowskich w definiowaniu zadań i organizacji usług socjalnych użyteczności publicznej, tym bardziej że władza lokalna jest zazwyczaj odpowiedzialna w pierwszym rzędzie za zarządzanie tymi usługami w trosce o solidarność społeczną na podlegającym jej terenie.

| 4. | Należy przypomnieć, że usługi socjalne użyteczności publicznej stanowią integralną część usług użyteczności publicznej i z tego tytułu pełnią ważną funkcję tworzenia więzi solidarności oraz ochrony tkanki społecznej na całym terytorium Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

4.

Należy przypomnieć, że usługi socjalne użyteczności publicznej stanowią integralną część usług użyteczności publicznej i z tego tytułu pełnią ważną funkcję tworzenia więzi solidarności oraz ochrony tkanki społecznej na całym terytorium Unii Europejskiej.

| 5. | Należy nawiązać do art.16 Traktatu WE podkreślającego znaczenie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym dla wspierania spójności społecznej i terytorialnej Unii i w konsekwencji uznać i zagwarantować prawo obywateli do dostępu do usług socjalnych użyteczności publicznej w ramach prawa dostępu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, uznanego w art.36 Karty Praw Podstawowych UE. |
| --- | --- |

5.

Należy nawiązać do art.16 Traktatu WE podkreślającego znaczenie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym dla wspierania spójności społecznej i terytorialnej Unii i w konsekwencji uznać i zagwarantować prawo obywateli do dostępu do usług socjalnych użyteczności publicznej w ramach prawa dostępu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, uznanego w art.36 Karty Praw Podstawowych UE.

| 6. | Ponadto usługi socjalne użyteczności publicznej stanowią, tak samo jak inne usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, skuteczny instrument realizacji strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i konkurencyjności UE. |
| --- | --- |

6.

Ponadto usługi socjalne użyteczności publicznej stanowią, tak samo jak inne usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, skuteczny instrument realizacji strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i konkurencyjności UE.

| 7. | W tym względzie należy wprowadzić ściślejsze rozróżnienie pomiędzy pojęciem usług użyteczności publicznej a pojęciem usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, co pozwoli dokładniej określić specyfikę usług socjalnych użyteczności publicznej. |
| --- | --- |

7.

W tym względzie należy wprowadzić ściślejsze rozróżnienie pomiędzy pojęciem usług użyteczności publicznej a pojęciem usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, co pozwoli dokładniej określić specyfikę usług socjalnych użyteczności publicznej.

| 8. | W tym rozgraniczeniu pojęć chodzi zwłaszcza o to, by unaocznić prawne konsekwencje tego rozróżnienia, zapewnić podmiotom lokalnym optymalne bezpieczeństwo prawne i finansowe, jeśli chodzi o stosowanie prawa wspólnotowego w dziedzinie usług socjalnych użyteczności publicznej, oraz dać im większe pole manewru. W ten sposób Unia Europejska będzie w stanie przyznać podmiotom lokalnym większą rolę w ich działaniach na rzecz usług socjalnych użyteczności publicznej. |
| --- | --- |

8.

W tym rozgraniczeniu pojęć chodzi zwłaszcza o to, by unaocznić prawne konsekwencje tego rozróżnienia, zapewnić podmiotom lokalnym optymalne bezpieczeństwo prawne i finansowe, jeśli chodzi o stosowanie prawa wspólnotowego w dziedzinie usług socjalnych użyteczności publicznej, oraz dać im większe pole manewru. W ten sposób Unia Europejska będzie w stanie przyznać podmiotom lokalnym większą rolę w ich działaniach na rzecz usług socjalnych użyteczności publicznej.

| 9. | Zgodnie z tym rozumowaniem Komisja powinna starać się wspierać stabilność pozytywnego stanu prawnego mającego zastosowanie do usług socjalnych użyteczności publicznej, aby zapewnić większą jasność sytuacji w odniesieniu do tych usług i uniknąć niepewności co do obowiązujących wspólnotowych przepisów prawnych. |
| --- | --- |

9.

Zgodnie z tym rozumowaniem Komisja powinna starać się wspierać stabilność pozytywnego stanu prawnego mającego zastosowanie do usług socjalnych użyteczności publicznej, aby zapewnić większą jasność sytuacji w odniesieniu do tych usług i uniknąć niepewności co do obowiązujących wspólnotowych przepisów prawnych.

| 10. | Na koniec należy zadbać z góry o zachowanie koniecznej spójności pomiędzy stanowiskiem przyjętym przez Unię Europejską w ramach uregulowań usług socjalnych użyteczności publicznej a stanowiskiem, które Unia Europejska zajmuje lub zajmie w ramach negocjacji na forum Światowej Organizacji Handlu, szczególnie w odniesieniu do sektora „usługi w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej” Układu Ogólnego w Sprawie Handlu Usługami (GATS). |
| --- | --- |

10.

Na koniec należy zadbać z góry o zachowanie koniecznej spójności pomiędzy stanowiskiem przyjętym przez Unię Europejską w ramach uregulowań usług socjalnych użyteczności publicznej a stanowiskiem, które Unia Europejska zajmuje lub zajmie w ramach negocjacji na forum Światowej Organizacji Handlu, szczególnie w odniesieniu do sektora „usługi w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej” Układu Ogólnego w Sprawie Handlu Usługami (GATS).

na 67. sesji plenarnej w dniach 6-7 grudnia 2006 r. (posiedzenie z dnia 6 grudnia) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

| 1.1 | Wita z zadowoleniem inicjatywę Komisji wpisującą się w proces realizacji Białej księgi na temat usług użyteczności publicznej, która zapowiada wypracowanie systematycznego podejścia do charakterystycznych cech socjalnych i zdrowotnych usług użyteczności publicznej w celu wyjaśnienia ram, w których one funkcjonują. |
| --- | --- |

1.1

Wita z zadowoleniem inicjatywę Komisji wpisującą się w proces realizacji Białej księgi na temat usług użyteczności publicznej, która zapowiada wypracowanie systematycznego podejścia do charakterystycznych cech socjalnych i zdrowotnych usług użyteczności publicznej w celu wyjaśnienia ram, w których one funkcjonują.

| 1.2 | Popiera zamiar wpisania tych działań w ogólne ramy realizacji celów strategii lizbońskiej i agendy społecznej, jako że usługi socjalne użyteczności publicznej, tak samo jak usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, stanowią czynnik solidarności oraz konkurencyjności gospodarki UE, ale również potencjalne źródło zatrudnienia w obrębie społeczności lokalnych i element składowy europejskiego modelu socjalnego oraz krajowych systemów opieki socjalnej i integracji społecznej. |
| --- | --- |

1.2

Popiera zamiar wpisania tych działań w ogólne ramy realizacji celów strategii lizbońskiej i agendy społecznej, jako że usługi socjalne użyteczności publicznej, tak samo jak usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, stanowią czynnik solidarności oraz konkurencyjności gospodarki UE, ale również potencjalne źródło zatrudnienia w obrębie społeczności lokalnych i element składowy europejskiego modelu socjalnego oraz krajowych systemów opieki socjalnej i integracji społecznej.

| 1.3 | Popiera cel komunikatu polegający na przyznaniu statusu usług użyteczności publicznej usługom socjalnym. W rzeczywistości ten rodzaj niezbędnych życiowych usług wypełnia specjalne zadania polegające na ochronie socjalnej i realizacji idei solidarności. Są one świadczone bezpośrednio przez społeczności lokalne i regionalne lub powierzone innym specyficznym podmiotom. Wchodzą zatem w zakres procesu definiowania przez państwa członkowskie celów polityki publicznej w dziedzinie opieki socjalnej. A priori należy zatem sformułować wobec nich wymóg efektywnej realizacji powierzonej im misji, zgodnie z art.16 oraz art. 86 ust. 2 traktatu. |
| --- | --- |

1.3

Popiera cel komunikatu polegający na przyznaniu statusu usług użyteczności publicznej usługom socjalnym. W rzeczywistości ten rodzaj niezbędnych życiowych usług wypełnia specjalne zadania polegające na ochronie socjalnej i realizacji idei solidarności. Są one świadczone bezpośrednio przez społeczności lokalne i regionalne lub powierzone innym specyficznym podmiotom. Wchodzą zatem w zakres procesu definiowania przez państwa członkowskie celów polityki publicznej w dziedzinie opieki socjalnej. A priori należy zatem sformułować wobec nich wymóg efektywnej realizacji powierzonej im misji, zgodnie z art.16 oraz art. 86 ust. 2 traktatu.

| 1.4 | Pragnie stwierdzić, że usługi socjalne użyteczności publicznej nie powinny być uznawane za usługi dodatkowe, ale wręcz przeciwnie, powinny umożliwiać wszystkim obywatelom szeroki dostęp do usług socjalnych dobrej jakości. |
| --- | --- |

1.4

Pragnie stwierdzić, że usługi socjalne użyteczności publicznej nie powinny być uznawane za usługi dodatkowe, ale wręcz przeciwnie, powinny umożliwiać wszystkim obywatelom szeroki dostęp do usług socjalnych dobrej jakości.

| 1.5 | Przypomina, że usługi socjalne użyteczności publicznej mają na celu zapewnienie realizacji celów polityki socjalnej leżącej w kompetencjach państw członkowskich, takich jak ochrona socjalna, zaspokojenie podstawowych potrzeb socjalnych, szczególnie w zakresie opieki zdrowotnej, mieszkalnictwa, opieki nad starszymi ludźmi oraz osobami niepełnosprawnymi, edukacji, kształcenia i zatrudnienia, jak również są wyrazem solidarności wobec osób słabszych i wymagających opieki, które są zdane na usługi socjalne. |
| --- | --- |

1.5

Przypomina, że usługi socjalne użyteczności publicznej mają na celu zapewnienie realizacji celów polityki socjalnej leżącej w kompetencjach państw członkowskich, takich jak ochrona socjalna, zaspokojenie podstawowych potrzeb socjalnych, szczególnie w zakresie opieki zdrowotnej, mieszkalnictwa, opieki nad starszymi ludźmi oraz osobami niepełnosprawnymi, edukacji, kształcenia i zatrudnienia, jak również są wyrazem solidarności wobec osób słabszych i wymagających opieki, które są zdane na usługi socjalne.

| 1.6 | Przypomina, że usługi socjalne użyteczności publicznej przyczyniają się do praktycznej realizacji takich wartości jak prawa człowieka i poszanowanie godności ludzkiej, zgodnie z ich definicją zawartą w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i mających swe źródło we wspólnych tradycjach konstytucyjnych państw członkowskich i ich zobowiązaniach podjętych na forum międzynarodowym, szczególnie zaś w Europejskiej karcie społecznej Rady Europy oraz Powszechnej deklaracji praw człowieka. |
| --- | --- |

1.6

Przypomina, że usługi socjalne użyteczności publicznej przyczyniają się do praktycznej realizacji takich wartości jak prawa człowieka i poszanowanie godności ludzkiej, zgodnie z ich definicją zawartą w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i mających swe źródło we wspólnych tradycjach konstytucyjnych państw członkowskich i ich zobowiązaniach podjętych na forum międzynarodowym, szczególnie zaś w Europejskiej karcie społecznej Rady Europy oraz Powszechnej deklaracji praw człowieka.

| 1.7 | Uważa, że usługi socjalne użyteczności publicznej przyczyniają się do realizacji misji Wspólnoty określonych w art. 2 i 3 traktatu, szczególnie w zakresie wysokiego poziomu ochrony socjalnej, podwyższania jakości życia, dążenia do wysokiego poziomu ochrony zdrowia oraz wzmacniania spójności gospodarczej i społecznej. |
| --- | --- |

1.7

Uważa, że usługi socjalne użyteczności publicznej przyczyniają się do realizacji misji Wspólnoty określonych w art. 2 i 3 traktatu, szczególnie w zakresie wysokiego poziomu ochrony socjalnej, podwyższania jakości życia, dążenia do wysokiego poziomu ochrony zdrowia oraz wzmacniania spójności gospodarczej i społecznej.

| 1.8 | Stwierdza, że w interesie Wspólnoty leży rozwój i modernizacja usług socjalnych użyteczności publicznej w stabilnych ramach gospodarczych i prawnych, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez właściwe władze publiczne na szczeblu lokalnym i regionalnym. |
| --- | --- |

1.8

Stwierdza, że w interesie Wspólnoty leży rozwój i modernizacja usług socjalnych użyteczności publicznej w stabilnych ramach gospodarczych i prawnych, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez właściwe władze publiczne na szczeblu lokalnym i regionalnym.

| 1.9 | Przyjmuje z zadowoleniem działania Komisji mające na celu określenie charakterystycznych cech usług socjalnych użyteczności publicznej, jak również sposobów modernizacji tychże usług w związku z koniecznością zaspokojenia potrzeb społecznych obecnie i w przyszłości, wynikających szczególnie ze starzenia się społeczeństwa, wymogu zapewnienia spójności i integracji społecznej na szczeblu lokalnym i regionalnym. |
| --- | --- |

1.9

Przyjmuje z zadowoleniem działania Komisji mające na celu określenie charakterystycznych cech usług socjalnych użyteczności publicznej, jak również sposobów modernizacji tychże usług w związku z koniecznością zaspokojenia potrzeb społecznych obecnie i w przyszłości, wynikających szczególnie ze starzenia się społeczeństwa, wymogu zapewnienia spójności i integracji społecznej na szczeblu lokalnym i regionalnym.

| 1.10 | Zgadza się z analizą Komisji odnośnie do specyficznych cech tychże usług, w szczególności ze stwierdzeniem, że są one świadczone zgodnie z zasadą solidarności i mają zindywidualizowany charakter. Należy uwzględnić te ich specyficzne cechy przy określaniu warunków stosowania prawa wspólnotowego dotyczącego rynku wewnętrznego i konkurencji, mając na uwadze ich słaby wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową oraz fakt, że ich rozwój leży w interesie Wspólnoty. |
| --- | --- |

1.10

Zgadza się z analizą Komisji odnośnie do specyficznych cech tychże usług, w szczególności ze stwierdzeniem, że są one świadczone zgodnie z zasadą solidarności i mają zindywidualizowany charakter. Należy uwzględnić te ich specyficzne cechy przy określaniu warunków stosowania prawa wspólnotowego dotyczącego rynku wewnętrznego i konkurencji, mając na uwadze ich słaby wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową oraz fakt, że ich rozwój leży w interesie Wspólnoty.

| 1.11 | Jest przekonany, że należy szukać rozwiązania problemu niepewności prawnej w zakresie warunków stosowania prawa wspólnotowego do sposobów świadczenia usług socjalnych użyteczności publicznej. Wskutek braku pewności prawnej w zakresie usług socjalnych użyteczności publicznej są one w nadmiernym stopniu poddawane ogólnym uregulowaniom w zakresie konkurencji i rynku wewnętrznego, co może być niecelowe z uwagi na misję nałożoną na nie przez władze lokalne i regionalne. Ten brak pewności prawnej został wykazany w momencie debaty nad ich ewentualnym włączeniem do wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie usług na rynku wewnętrznym i doprowadził do ich wykluczenia z zakresu stosowania dyrektywy. |
| --- | --- |

1.11

Jest przekonany, że należy szukać rozwiązania problemu niepewności prawnej w zakresie warunków stosowania prawa wspólnotowego do sposobów świadczenia usług socjalnych użyteczności publicznej. Wskutek braku pewności prawnej w zakresie usług socjalnych użyteczności publicznej są one w nadmiernym stopniu poddawane ogólnym uregulowaniom w zakresie konkurencji i rynku wewnętrznego, co może być niecelowe z uwagi na misję nałożoną na nie przez władze lokalne i regionalne. Ten brak pewności prawnej został wykazany w momencie debaty nad ich ewentualnym włączeniem do wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie usług na rynku wewnętrznym i doprowadził do ich wykluczenia z zakresu stosowania dyrektywy.

| 1.12 | Wyraża zadowolenie szczególnie z wezwania do przestrzegania zasady pomocniczości, która nadaje państwom członkowskim i społecznościom lokalnym wyłączne kompetencje do oceny zakresu funkcjonowania i zasad organizacji usług socjalnych użyteczności publicznej, jak również ich finansowania i uregulowania. |
| --- | --- |

1.12

Wyraża zadowolenie szczególnie z wezwania do przestrzegania zasady pomocniczości, która nadaje państwom członkowskim i społecznościom lokalnym wyłączne kompetencje do oceny zakresu funkcjonowania i zasad organizacji usług socjalnych użyteczności publicznej, jak również ich finansowania i uregulowania.

| 1.13 | Uważa ponadto, że usługi socjalne użyteczności publicznej powinny być z zasady świadczone przez najbardziej odpowiedniego usługodawcę. Sam rynek nie może bowiem w sposób naturalny zapewnić, że usługi te będą spełniały stawiane im wymogi, takie jak uniwersalny charakter, ogólna dostępność, wysoka jakość, planowanie terytorialne, co pociąga za sobą konieczność ustrukturyzowanej interwencji sektora publicznego w zakresie podaży i taryfikacji, to znaczy władz lokalnych i regionalnych znajdujących się jak najbliżej obywateli. |
| --- | --- |

1.13

Uważa ponadto, że usługi socjalne użyteczności publicznej powinny być z zasady świadczone przez najbardziej odpowiedniego usługodawcę. Sam rynek nie może bowiem w sposób naturalny zapewnić, że usługi te będą spełniały stawiane im wymogi, takie jak uniwersalny charakter, ogólna dostępność, wysoka jakość, planowanie terytorialne, co pociąga za sobą konieczność ustrukturyzowanej interwencji sektora publicznego w zakresie podaży i taryfikacji, to znaczy władz lokalnych i regionalnych znajdujących się jak najbliżej obywateli.

| 1.14 | Uważa, że żywotny charakter potrzeb, które te usługi zaspakajają (mieszkalnictwo, zdrowie, zatrudnienie), niesymetryczny dostęp do informacji ze strony usługodawcy i odbiorcy usług socjalnych użyteczności publicznej, słabsza pozycja większej części usługobiorców, to czynniki uzasadniające wymóg uregulowania podaży tych usług z zastosowaniem odstępstwa od „normalnych” relacji pomiędzy dostawcą a konsumentem. |
| --- | --- |

1.14

Uważa, że żywotny charakter potrzeb, które te usługi zaspakajają (mieszkalnictwo, zdrowie, zatrudnienie), niesymetryczny dostęp do informacji ze strony usługodawcy i odbiorcy usług socjalnych użyteczności publicznej, słabsza pozycja większej części usługobiorców, to czynniki uzasadniające wymóg uregulowania podaży tych usług z zastosowaniem odstępstwa od „normalnych” relacji pomiędzy dostawcą a konsumentem.

| 1.15 | Uważa, że nie chodzi o przeciwstawienie podstawowych swobód rynku wewnętrznego podstawowym prawom Unii Europejskiej lub wymogowi dobrego spełnienia misji użyteczności publicznej, ale wręcz przeciwnie — chodzi o pogodzenie tych dwóch aspektów za pomocą ram wspólnotowych dostosowanych do specyfiki tych usług, do szczególnej misji powierzonej w ich zakresie podmiotom publicznym i prywatnym, uwzględniając słaby wpływ tych usług o zasięgu lokalnym na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową. Ten rodzaj podejścia, oparty na chęci pogodzenia wspomnianych aspektów, powinien mieć zastosowanie tak z perspektywy rynku wewnętrznego, jak i polityki zewnętrznej Unii Europejskiej, szczególnie w odniesieniu do sektora usług w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS). |
| --- | --- |

1.15

Uważa, że nie chodzi o przeciwstawienie podstawowych swobód rynku wewnętrznego podstawowym prawom Unii Europejskiej lub wymogowi dobrego spełnienia misji użyteczności publicznej, ale wręcz przeciwnie — chodzi o pogodzenie tych dwóch aspektów za pomocą ram wspólnotowych dostosowanych do specyfiki tych usług, do szczególnej misji powierzonej w ich zakresie podmiotom publicznym i prywatnym, uwzględniając słaby wpływ tych usług o zasięgu lokalnym na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową. Ten rodzaj podejścia, oparty na chęci pogodzenia wspomnianych aspektów, powinien mieć zastosowanie tak z perspektywy rynku wewnętrznego, jak i polityki zewnętrznej Unii Europejskiej, szczególnie w odniesieniu do sektora usług w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS).

| 1.16 | Wychodzi z założenia, że uregulowanie świadczenia usług socjalnych użyteczności publicznej w dalszym ciągu powinno pozostać w wyłącznej kompetencji państw członkowskich i ich właściwych organów publicznych. Zdaniem Komitetu należy wyjaśnić warunki stosowania prawa wspólnotowego do konkretnych sposobów świadczenia tych usług, w szczególności w odniesieniu do następujących kwestii:






  — | warunków wyboru usługodawców, z uwzględnieniem charakter usług użyteczności publicznej, jak również zapewniających z góry zgodność pomocy uzyskanej w formie rekompensaty; |
| --- | --- | --- |

1.16

Wychodzi z założenia, że uregulowanie świadczenia usług socjalnych użyteczności publicznej w dalszym ciągu powinno pozostać w wyłącznej kompetencji państw członkowskich i ich właściwych organów publicznych. Zdaniem Komitetu należy wyjaśnić warunki stosowania prawa wspólnotowego do konkretnych sposobów świadczenia tych usług, w szczególności w odniesieniu do następujących kwestii:

—

warunków wyboru usługodawców, z uwzględnieniem charakter usług użyteczności publicznej, jak również zapewniających z góry zgodność pomocy uzyskanej w formie rekompensaty;

| — | przyznawania specjalnych i wyłącznych praw, w szczególności organizacjom dobroczynnym i niedochodowym; |
| --- | --- |

—

przyznawania specjalnych i wyłącznych praw, w szczególności organizacjom dobroczynnym i niedochodowym;

| — | jasnego i przejrzystego opracowania systemu zezwoleń pozwalającego na uregulowanie sytuacji usługodawców zewnętrznych w celu skorygowania asymetrii w dostępie do informacji pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą; |
| --- | --- |

—

jasnego i przejrzystego opracowania systemu zezwoleń pozwalającego na uregulowanie sytuacji usługodawców zewnętrznych w celu skorygowania asymetrii w dostępie do informacji pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą;

| — | solidarnego finansowania tych usług, według zgodnych z postanowieniami traktatu systemów finansowania i pomocy publicznej dla usługodawców, przyznawanych przez władze publiczne w celu zapewnienia na podlegającym im terenie stabilności podaży usług socjalnych i zdrowotnych oraz warunków sprzyjających tworzeniu oferty nowych usług wraz z pojawieniem się nowych potrzeb. |
| --- | --- |

—

solidarnego finansowania tych usług, według zgodnych z postanowieniami traktatu systemów finansowania i pomocy publicznej dla usługodawców, przyznawanych przez władze publiczne w celu zapewnienia na podlegającym im terenie stabilności podaży usług socjalnych i zdrowotnych oraz warunków sprzyjających tworzeniu oferty nowych usług wraz z pojawieniem się nowych potrzeb.

W tym kontekście Komitet Regionów pragnie przypomnieć, że stosowanie przepisów ustanowionych w Traktacie nie może utrudniać realizacji zadań w zakresie świadczenia usług socjalnych użyteczności publicznej.

| 1.17 | Podkreśla, że wdrażając zasady i sposoby zarządzania usługami socjalnymi użyteczności publicznej, państwa członkowskie i społeczności lokalne powinny przestrzegać ogólnych postanowień Traktatu WE, między innymi zasad równouprawnienia, swobodnego przepływu, wolnej konkurencji i przejrzystości. |
| --- | --- |

1.17

Podkreśla, że wdrażając zasady i sposoby zarządzania usługami socjalnymi użyteczności publicznej, państwa członkowskie i społeczności lokalne powinny przestrzegać ogólnych postanowień Traktatu WE, między innymi zasad równouprawnienia, swobodnego przepływu, wolnej konkurencji i przejrzystości.

| 1.18 | Zauważa jednak, że przestrzeganie zasady pomocniczości nie powinno utrudniać Wspólnocie Europejskiej wypełniania zobowiązań, jakie dzieli z państwami członkowskimi, a mianowicie dbałości o właściwe funkcjonowanie usług socjalnych użyteczności publicznej, zgodnie z art.16 traktatu. |
| --- | --- |

1.18

Zauważa jednak, że przestrzeganie zasady pomocniczości nie powinno utrudniać Wspólnocie Europejskiej wypełniania zobowiązań, jakie dzieli z państwami członkowskimi, a mianowicie dbałości o właściwe funkcjonowanie usług socjalnych użyteczności publicznej, zgodnie z art.16 traktatu.

| 1.19 | Zastanawia się nad celowością nieuwzględnienia w komunikacie sfery usług zdrowotnych, przyjmując jednocześnie do wiadomości zamiar Komisji zajęcia się tym tematem poprzez odrębną inicjatywę. Już teraz postuluje się przedstawienie w przyszłości definicji usług socjalnych i zdrowotnych, która wprowadziłaby jasne rozróżnienie obu tych pojęć. |
| --- | --- |

1.19

Zastanawia się nad celowością nieuwzględnienia w komunikacie sfery usług zdrowotnych, przyjmując jednocześnie do wiadomości zamiar Komisji zajęcia się tym tematem poprzez odrębną inicjatywę. Już teraz postuluje się przedstawienie w przyszłości definicji usług socjalnych i zdrowotnych, która wprowadziłaby jasne rozróżnienie obu tych pojęć.

| 1.20 | Żałuje, że Komisja zadowoliła się ustaleniem listy „charakterystycznych cech” usług socjalnych użyteczności publicznej, a nie wykorzystała tej okazji od ściślejszego zdefiniowania tego pojęcia, szczególnie w odniesieniu do opcji politycznych leżących u podstaw definicji tych usług w poszczególnych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

1.20

Żałuje, że Komisja zadowoliła się ustaleniem listy „charakterystycznych cech” usług socjalnych użyteczności publicznej, a nie wykorzystała tej okazji od ściślejszego zdefiniowania tego pojęcia, szczególnie w odniesieniu do opcji politycznych leżących u podstaw definicji tych usług w poszczególnych państwach członkowskich.

| 1.21 | Ocenia w każdym razie, że ta lista cech charakterystycznych nie może zostać uznana za wyczerpującą czy ograniczoną ze względu na swobodę przyznaną państwom członkowskim i ich władzom lokalnym w definiowaniu i organizacji usług socjalnych użyteczności publicznej. |
| --- | --- |

1.21

Ocenia w każdym razie, że ta lista cech charakterystycznych nie może zostać uznana za wyczerpującą czy ograniczoną ze względu na swobodę przyznaną państwom członkowskim i ich władzom lokalnym w definiowaniu i organizacji usług socjalnych użyteczności publicznej.

| 1.22 | Zgadza się ze stwierdzeniem Komisji, że istnieje ogólna potrzeba modernizacji i podniesienia jakości usług socjalnych użyteczności publicznej, czego wyrazem jest ciągła tendencja do decentralizacji tych usług i przenoszenia ich na szczebel regionalny lub lokalny. Szczególnie ze względu na jakość należy w przyszłości zadbać o to, by podmioty świadczące usługi socjalne podlegały standardom jakości i uwarunkowaniom prawnym tego państwa członkowskiego, w którym jest świadczona dana usługa. |
| --- | --- |

1.22

Zgadza się ze stwierdzeniem Komisji, że istnieje ogólna potrzeba modernizacji i podniesienia jakości usług socjalnych użyteczności publicznej, czego wyrazem jest ciągła tendencja do decentralizacji tych usług i przenoszenia ich na szczebel regionalny lub lokalny. Szczególnie ze względu na jakość należy w przyszłości zadbać o to, by podmioty świadczące usługi socjalne podlegały standardom jakości i uwarunkowaniom prawnym tego państwa członkowskiego, w którym jest świadczona dana usługa.

| 1.23 | Podziela troskę Komisji o monitorowanie stanu usług socjalnych użyteczności publicznej w UE i wyraża swoje zainteresowanie uczestnictwem w tym procesie. |
| --- | --- |

1.23

Podziela troskę Komisji o monitorowanie stanu usług socjalnych użyteczności publicznej w UE i wyraża swoje zainteresowanie uczestnictwem w tym procesie.

| 1.24 | Wyraża zadowolenie z faktu, że zważywszy na wymiar lokalny tego celu (8), Komisja połączyła kwestię usług socjalnych użyteczności publicznej z analizą krajowych planów działania na rzecz integracji społecznej, niemniej oczekuje od Komisji wyraźniej sformułowanego stanowiska w odniesieniu do metody otwartej koordynacji, którą zamierza zastosować głównie do wspomnianego monitorowania, poprzez wskazanie między innymi swoich oczekiwań wobec różnych stron uczestniczących w tym procesie. |
| --- | --- |

1.24

Wyraża zadowolenie z faktu, że zważywszy na wymiar lokalny tego celu (8), Komisja połączyła kwestię usług socjalnych użyteczności publicznej z analizą krajowych planów działania na rzecz integracji społecznej, niemniej oczekuje od Komisji wyraźniej sformułowanego stanowiska w odniesieniu do metody otwartej koordynacji, którą zamierza zastosować głównie do wspomnianego monitorowania, poprzez wskazanie między innymi swoich oczekiwań wobec różnych stron uczestniczących w tym procesie.

| 1.25 | Popiera zobowiązanie podjęte przez Komisję, która zamierza rozważyć potrzebę i prawne możliwości złożenia wniosku legislacyjnego w dziedzinie usług socjalnych użyteczności publicznej, co jest zgodne z szerszym stanowiskiem przyjętym przez Komitet Regionów na rzecz wniosku dotyczącego ustanowienia przepisów ramowych umożliwiających zdefiniowane pewnych wspólnych zasad dla całości usług użyteczności publicznej (9), a także oświadcza, że te dwie inicjatywy powinny być spójne i wzajemnie się uzupełniać. |
| --- | --- |

1.25

Popiera zobowiązanie podjęte przez Komisję, która zamierza rozważyć potrzebę i prawne możliwości złożenia wniosku legislacyjnego w dziedzinie usług socjalnych użyteczności publicznej, co jest zgodne z szerszym stanowiskiem przyjętym przez Komitet Regionów na rzecz wniosku dotyczącego ustanowienia przepisów ramowych umożliwiających zdefiniowane pewnych wspólnych zasad dla całości usług użyteczności publicznej (9), a także oświadcza, że te dwie inicjatywy powinny być spójne i wzajemnie się uzupełniać.

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Komitet Regionów

| 2.1 | Wzywa Komisję do sprecyzowania jak najszybciej charakteru wniosków legislacyjnych dotyczących usług socjalnych użyteczności publicznej i do rozpoczęcia procedury monitorowania i dialogu wraz ze sprawozdaniami sporządzanymi co dwa lata, zgodnie ze złożoną propozycją. |
| --- | --- |

2.1

Wzywa Komisję do sprecyzowania jak najszybciej charakteru wniosków legislacyjnych dotyczących usług socjalnych użyteczności publicznej i do rozpoczęcia procedury monitorowania i dialogu wraz ze sprawozdaniami sporządzanymi co dwa lata, zgodnie ze złożoną propozycją.

| 2.2 | Wzywa Komisję do podjęcia kroków zmierzających do wypełnienia podjętego zobowiązania polegającego na rozważeniu potrzeby i możliwości prawnych złożenia wniosku legislacyjnego dotyczącego usług socjalnych użyteczności publicznej po zakończeniu procesu konsultacyjnego. |
| --- | --- |

2.2

Wzywa Komisję do podjęcia kroków zmierzających do wypełnienia podjętego zobowiązania polegającego na rozważeniu potrzeby i możliwości prawnych złożenia wniosku legislacyjnego dotyczącego usług socjalnych użyteczności publicznej po zakończeniu procesu konsultacyjnego.

| 2.3 | Zachęca ponownie Komisję (10) do złożenia wniosku dotyczącego uregulowania prawnego umożliwiającego zdefiniowane pewnych wspólnych pozytywnych zasad dla wszystkich usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, jako inicjatywy zbiorczej wobec innych uzupełniających wniosków legislacyjnych, szczególnie w sprawie usług socjalnych użyteczności publicznej, uwzględniając ich specyfikę, w celu zapewnienia większego bezpieczeństwa prawnego dla społeczności lokalnych i regionalnych i dla usługodawców. |
| --- | --- |

2.3

Zachęca ponownie Komisję (10) do złożenia wniosku dotyczącego uregulowania prawnego umożliwiającego zdefiniowane pewnych wspólnych pozytywnych zasad dla wszystkich usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, jako inicjatywy zbiorczej wobec innych uzupełniających wniosków legislacyjnych, szczególnie w sprawie usług socjalnych użyteczności publicznej, uwzględniając ich specyfikę, w celu zapewnienia większego bezpieczeństwa prawnego dla społeczności lokalnych i regionalnych i dla usługodawców.

| 2.4 | Wzywa Komisję do dokonania dokładniejszej i staranniejszej klasyfikacji (kategorie) oraz definicji (pojęcia) usług socjalnych użyteczności publicznej z uwzględnieniem wymogów użyteczności publicznej określonych przez państwa członkowskie, jako pełnoprawnych elementów definicji tychże usług. |
| --- | --- |

2.4

Wzywa Komisję do dokonania dokładniejszej i staranniejszej klasyfikacji (kategorie) oraz definicji (pojęcia) usług socjalnych użyteczności publicznej z uwzględnieniem wymogów użyteczności publicznej określonych przez państwa członkowskie, jako pełnoprawnych elementów definicji tychże usług.

| 2.5 | Z tego względu wzywa Komisję, aby nie zamykała listy różnych koncepcji, zadań i cech usług socjalnych użyteczności publicznej, z pełnym poszanowaniem zasad pomocniczości i swobody państw członkowskich w definiowaniu zasad, zadań oraz sposobów finansowania i organizacji tychże usług. |
| --- | --- |

2.5

Z tego względu wzywa Komisję, aby nie zamykała listy różnych koncepcji, zadań i cech usług socjalnych użyteczności publicznej, z pełnym poszanowaniem zasad pomocniczości i swobody państw członkowskich w definiowaniu zasad, zadań oraz sposobów finansowania i organizacji tychże usług.

| 2.6 | Proponuje Komisji włączenie Komitetu Regionów do procesu ciągłego monitorowania i oceny usług socjalnych użyteczności publicznej (szczególnie pod względem przestrzegania prawa dostępu dla wszystkich, stabilności finansowania oferowanych usług i zapewnienia wyników zgodnych z wyznaczonymi celami). |
| --- | --- |

2.6

Proponuje Komisji włączenie Komitetu Regionów do procesu ciągłego monitorowania i oceny usług socjalnych użyteczności publicznej (szczególnie pod względem przestrzegania prawa dostępu dla wszystkich, stabilności finansowania oferowanych usług i zapewnienia wyników zgodnych z wyznaczonymi celami).

| 2.7 | Popiera zobowiązanie Komisji do przedstawienia do połowy 2007 r. pierwszego dwuletniego sprawozdania na temat usług socjalnych użyteczności publicznej w formie wyników badań nad funkcjonowaniem sektora, jego znaczenia społeczno-gospodarczego oraz konsekwencji stosowania prawa wspólnotowego. |
| --- | --- |

2.7

Popiera zobowiązanie Komisji do przedstawienia do połowy 2007 r. pierwszego dwuletniego sprawozdania na temat usług socjalnych użyteczności publicznej w formie wyników badań nad funkcjonowaniem sektora, jego znaczenia społeczno-gospodarczego oraz konsekwencji stosowania prawa wspólnotowego.

| 2.8 | Wzywa na koniec do zachowania spójności pomiędzy wytycznymi komunikatu a polityką zewnętrzną Unii Europejską w odniesieniu do sektora „usług w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej” w ramach negocjacji dotyczących światowego handlu usługami (GATS). |
| --- | --- |

2.8

Wzywa na koniec do zachowania spójności pomiędzy wytycznymi komunikatu a polityką zewnętrzną Unii Europejską w odniesieniu do sektora „usług w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej” w ramach negocjacji dotyczących światowego handlu usługami (GATS).

Bruksela, 6 grudnia 2006 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Michel DELEBARRE

---

(1)  DzU C 73 z 23.3.2004.

1

(2)  DzU C 19 z 22.1.2002.

2

(3)  DzU C 43 z 18.2.2005.

3

(4)  DzU C 43 z 18.2.2005.

4

(5)  DzU C 71 z 22.3.2005.

5

(6)  DzU C 164 z 5.7.2005.

6

(7)  Projekt sprawozdania Parlamentu Europejskiego z 13.7.2006 na temat przyszłego europejskiego modelu socjalnego, punkty 23 i 24.

7

(8)  Opinia Komitetu Regionów nr ECOS-027 z 22.2.2004 r. w sprawie wspólnego raportu na temat integracji społecznej podsumowującego wyniki oceny krajowych planów działania w tej dziedzinie, szczególnie punkty 2.5 i 2.6.

8

(9)  Opinia Komitetu Regionów nr ECOS/040 z 23.2.2005 w sprawie białej księgi Komisji na temat usług użyteczności publicznej, szczególnie punkt 1.18.

9

(10)  Opinia Komitetu Regionów nr ECOS/040 z 23.2.2005 w sprawie białej księgi Komisji na temat usług użyteczności publicznej, szczególnie punkt 1.18.

10

---

| 10.3.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 57/39 |
| --- | --- | --- | --- |

10.3.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 57/39

---

Rezolucja Komitetu Regionów w sprawie programu prac legislacyjnych i programu prac Komisji Europejskiej oraz priorytetów Komitetu Regionów na rok 2007

(2007/C 57/09)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając program prac legislacyjnych i program prac Komisji na rok 2007 (COM(2006) 629 wersja ostateczna);

uwzględniając strategiczne cele na lata 2005 — 2009 (COM(2005) 12 wersja ostateczna);

uwzględniając rezolucję Komitetu Regionów w sprawie „Cele polityczne Komitetu Regionów na lata 2006 — 2008” (CdR 11/2006 final);

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Wkład Komisji w okres refleksji i plany na przyszłość: Plan D dla demokracji, dialogu i debaty” (COM(2005) 494 końcowy);

uwzględniając komunikat zatytułowany „Plan osiągnięcia wyników dla Europy — z myślą o obywatelach” (COM(2006) 211 wersja ostateczna);

uwzględniając protokół dotyczący trybu współpracy między Komisją Europejską a Komitetem Regionów (R/CdR 197/2005 pkt 11);

na 67. sesji plenarnej w dniach 6 — 7 grudnia 2006 r. (posiedzenie z dnia 7 grudnia) przyjął następującą rezolucję:

KOMITET REGIONÓW

Wyraża zadowolenie z przystąpienia z dniem 1 stycznia 2007 r. Rumunii i Bułgarii do UE jako kolejnego kroku w stronę politycznej stabilizacji i dobrobytu w Europie.

1.   Kontynuacja procesu konstytucyjnego

| 1.1 | Wyraża zamiar, przy okazji obchodów pięćdziesięciolecia traktatu rzymskiego, które organizuje w dniach 22 — 23 marca 2007 r. w stolicy Włoch, potwierdzenia konieczności wznowienia procesu konstytucyjnego. |
| --- | --- |

1.1

Wyraża zamiar, przy okazji obchodów pięćdziesięciolecia traktatu rzymskiego, które organizuje w dniach 22 — 23 marca 2007 r. w stolicy Włoch, potwierdzenia konieczności wznowienia procesu konstytucyjnego.

| 1.2 | Wobec powyższego oczekuje, że rozporządzenie dotyczące zagadnień instytucjonalnych zachowa dorobek prawny zapisany w traktacie konstytucyjnym podpisanym przez szefów państw i rządów 29 października 2004 r., zwłaszcza zapis dotyczący wymiaru terytorialnego Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

1.2

Wobec powyższego oczekuje, że rozporządzenie dotyczące zagadnień instytucjonalnych zachowa dorobek prawny zapisany w traktacie konstytucyjnym podpisanym przez szefów państw i rządów 29 października 2004 r., zwłaszcza zapis dotyczący wymiaru terytorialnego Unii Europejskiej.

| 1.3 | Powtarza, że pragnąłby zostać włączony wraz z Parlamentem Europejskim, Komisją Europejską, parlamentami krajowymi i prezydencją niemiecką w przygotowanie deklaracji berlińskiej przewidzianej na marzec 2007 r., do której chciałby dodać swój głos, przyłączając się do odnowionego zaangażowania na rzecz rozszerzonej, rozwijającej się w sposób zrównoważony, otwartej i konkurencyjnej Europy. |
| --- | --- |

1.3

Powtarza, że pragnąłby zostać włączony wraz z Parlamentem Europejskim, Komisją Europejską, parlamentami krajowymi i prezydencją niemiecką w przygotowanie deklaracji berlińskiej przewidzianej na marzec 2007 r., do której chciałby dodać swój głos, przyłączając się do odnowionego zaangażowania na rzecz rozszerzonej, rozwijającej się w sposób zrównoważony, otwartej i konkurencyjnej Europy.

| 1.4 | Jest świadom stawki, o którą toczy się gra w tej istotnej fazie procesu oraz ciężaru odpowiedzialności spoczywającej na demokratycznie wybranych władzach i samorządach lokalnych i regionalnych. Współpracuje przy wdrażaniu Planu D dla demokracji, dialogu i debaty, a zwłaszcza w części dotyczącej decentralizacji w trosce o stworzenie w miastach i regionach Europy warunków sprzyjających otwartemu i bezpośredniemu dialogowi z obywatelami na temat przyszłości Unii Europejskiej i nalega na wywiązanie się ze wzajemnych zobowiązań, które zostaną podjęte przez Komitet Regionów i Komisję Europejską w zakresie wprowadzania zdecentralizowanej polityki komunikacji. |
| --- | --- |

1.4

Jest świadom stawki, o którą toczy się gra w tej istotnej fazie procesu oraz ciężaru odpowiedzialności spoczywającej na demokratycznie wybranych władzach i samorządach lokalnych i regionalnych. Współpracuje przy wdrażaniu Planu D dla demokracji, dialogu i debaty, a zwłaszcza w części dotyczącej decentralizacji w trosce o stworzenie w miastach i regionach Europy warunków sprzyjających otwartemu i bezpośredniemu dialogowi z obywatelami na temat przyszłości Unii Europejskiej i nalega na wywiązanie się ze wzajemnych zobowiązań, które zostaną podjęte przez Komitet Regionów i Komisję Europejską w zakresie wprowadzania zdecentralizowanej polityki komunikacji.

| 1.5 | Uważa, że analiza kosztów wynikających z nieposiadania konstytucji jest ważna dla postępów w debacie i dla ukazania obywatelom korzystnych aspektów projektu konstytucji i wyraża chęć przyczynienia się do oszacowania takich kosztów z punktu widzenia władz lokalnych i regionalnych. |
| --- | --- |

1.5

Uważa, że analiza kosztów wynikających z nieposiadania konstytucji jest ważna dla postępów w debacie i dla ukazania obywatelom korzystnych aspektów projektu konstytucji i wyraża chęć przyczynienia się do oszacowania takich kosztów z punktu widzenia władz lokalnych i regionalnych.

2.   Sprawowanie rządów w europie

| 2.1 | Z zadowoleniem przyjmuje nową strategię Komisji Europejskiej na rzecz obywateli europejskich, która opierając się na zasadach pomocniczości i proporcjonalności, ma doprowadzić do konsolidacji metody wspólnotowej propagując „Plan osiągnięcia wyników dla Europy” zwłaszcza z zamiarem ostatecznego ustanowienia otwartego i sprawnego jednolitego rynku, wzmocnienia poczucia solidarności, wdrożenia strategii rozwoju zrównoważonego oraz zapewnienia większego bezpieczeństwa. |
| --- | --- |

2.1

Z zadowoleniem przyjmuje nową strategię Komisji Europejskiej na rzecz obywateli europejskich, która opierając się na zasadach pomocniczości i proporcjonalności, ma doprowadzić do konsolidacji metody wspólnotowej propagując „Plan osiągnięcia wyników dla Europy” zwłaszcza z zamiarem ostatecznego ustanowienia otwartego i sprawnego jednolitego rynku, wzmocnienia poczucia solidarności, wdrożenia strategii rozwoju zrównoważonego oraz zapewnienia większego bezpieczeństwa.

| 2.2 | Usilnie wzywa Komisję, by w pełni odgrywała swą rolę siły napędowej procesu integracji europejskiej i strażnika traktatów UE oraz przypomina, że długofalowa spójna wizja polityczna przekładająca się na konkretne działania polityczne jest warunkiem wstępnym „lepszego stanowienia prawa” i „lepszych uregulowań prawnych”. |
| --- | --- |

2.2

Usilnie wzywa Komisję, by w pełni odgrywała swą rolę siły napędowej procesu integracji europejskiej i strażnika traktatów UE oraz przypomina, że długofalowa spójna wizja polityczna przekładająca się na konkretne działania polityczne jest warunkiem wstępnym „lepszego stanowienia prawa” i „lepszych uregulowań prawnych”.

| 2.3 | Z zadowoleniem odnosi się do zaangażowania Komisji na rzecz ustanowienia regularnego dialogu z młodzieżą. UE musi zachęcać młodych ludzi do włączenia się w proces kształtowania przyszłości Europy. Szerzenie idei utworzenia Europy obywateli oraz integracji młodzieży w społeczeństwie pozostaje priorytetem KR-u. |
| --- | --- |

2.3

Z zadowoleniem odnosi się do zaangażowania Komisji na rzecz ustanowienia regularnego dialogu z młodzieżą. UE musi zachęcać młodych ludzi do włączenia się w proces kształtowania przyszłości Europy. Szerzenie idei utworzenia Europy obywateli oraz integracji młodzieży w społeczeństwie pozostaje priorytetem KR-u.

| 2.4 | Wzywa, by wspomagać wprowadzanie europejskich paktów terytorialnych, które zgodnie z „zasadą partnerstwa” umożliwią osiągnięcie większej spójności terytorialnej oraz elastyczności w dziedzinach polityki o dużym oddziaływaniu terytorialnym, dzięki współpracy strukturalnej pomiędzy różnymi szczeblami sprawowania rządów; wobec powyższego wzywa Komisję do podjęcia wysiłków, by wznowić etap testów dotyczących tego instrumentu. |
| --- | --- |

2.4

Wzywa, by wspomagać wprowadzanie europejskich paktów terytorialnych, które zgodnie z „zasadą partnerstwa” umożliwią osiągnięcie większej spójności terytorialnej oraz elastyczności w dziedzinach polityki o dużym oddziaływaniu terytorialnym, dzięki współpracy strukturalnej pomiędzy różnymi szczeblami sprawowania rządów; wobec powyższego wzywa Komisję do podjęcia wysiłków, by wznowić etap testów dotyczących tego instrumentu.

| 2.5 | Opowiada się za większym zaangażowaniem Komitetu Regionów na wszystkich etapach procesu decyzyjnego Wspólnot, a zwłaszcza w ocenę wpływu terytorialnego polityki podejmowanej przez Wspólnoty w zakresie ważnych dziedzin jej życia. Kładzie szczególny nacisk na decydującą rolę, którą samorządy regionalne i lokalne, odpowiednio włączone w przygotowanie aktów prawnych, mogą odgrywać w ich transpozycji i wdrażaniu. |
| --- | --- |

2.5

Opowiada się za większym zaangażowaniem Komitetu Regionów na wszystkich etapach procesu decyzyjnego Wspólnot, a zwłaszcza w ocenę wpływu terytorialnego polityki podejmowanej przez Wspólnoty w zakresie ważnych dziedzin jej życia. Kładzie szczególny nacisk na decydującą rolę, którą samorządy regionalne i lokalne, odpowiednio włączone w przygotowanie aktów prawnych, mogą odgrywać w ich transpozycji i wdrażaniu.

| 2.6 | Podkreśla potencjał europejskiego ugrupowania współpracy terytorialnej, jako nowego mechanizmu prawnego na rzecz rozwoju współpracy terytorialnej oraz liczy na możliwość przyczynienia się do jego realizacji na gruncie lokalnym poprzez podjęcie konkretnych inicjatyw, zwłaszcza w ramach umowy o współpracy z Komisją Europejską. |
| --- | --- |

2.6

Podkreśla potencjał europejskiego ugrupowania współpracy terytorialnej, jako nowego mechanizmu prawnego na rzecz rozwoju współpracy terytorialnej oraz liczy na możliwość przyczynienia się do jego realizacji na gruncie lokalnym poprzez podjęcie konkretnych inicjatyw, zwłaszcza w ramach umowy o współpracy z Komisją Europejską.

| 2.7 | Uważa, że należy wprowadzić stałą kontrolę nad właściwym wdrażaniem norm i zasad UE przez kraje kandydujące i kraje, które ubiegają się o status kraju kandydującego. Podkreśla konieczność przywiązywania szczególnej uwagi do prawdziwej decentralizacji, poszanowania różnorodności kulturowej i językowej oraz ustanowienia nowoczesnej administracji publicznej. |
| --- | --- |

2.7

Uważa, że należy wprowadzić stałą kontrolę nad właściwym wdrażaniem norm i zasad UE przez kraje kandydujące i kraje, które ubiegają się o status kraju kandydującego. Podkreśla konieczność przywiązywania szczególnej uwagi do prawdziwej decentralizacji, poszanowania różnorodności kulturowej i językowej oraz ustanowienia nowoczesnej administracji publicznej.

3.   Przegląd systemu budżetowego

| 3.1 | Potwierdza chęć zaangażowania się na rzecz przeglądu ram budżetowych UE. Ogłasza wyłonienie grupy roboczej w tej sprawie spośród członków Prezydium Komitetu Regionów. |
| --- | --- |

3.1

Potwierdza chęć zaangażowania się na rzecz przeglądu ram budżetowych UE. Ogłasza wyłonienie grupy roboczej w tej sprawie spośród członków Prezydium Komitetu Regionów.

4.   Dobrobyt

| 4.1 | Podkreśla potrzebę stałej modernizacji gospodarki europejskiej i europejskiego modelu społecznego poprzez odnowioną strategię lizbońską na rzecz wzrostu i zatrudnienia. |
| --- | --- |

4.1

Podkreśla potrzebę stałej modernizacji gospodarki europejskiej i europejskiego modelu społecznego poprzez odnowioną strategię lizbońską na rzecz wzrostu i zatrudnienia.

| 4.2 | Podkreśla, że wyniki prac platformy monitorowania procesu lizbońskiego (ustanowionej przez KR w roku 2006) wykazują, że cykl zarządzania procesem lizbońskim musi zachęcać do większego poczucia udziału w nim oraz zaangażowania na rzecz osiągania wyników na wszystkich szczeblach tego procesu, jak również do ściślejszego włączenia weń władz lokalnych i regionalnych. |
| --- | --- |

4.2

Podkreśla, że wyniki prac platformy monitorowania procesu lizbońskiego (ustanowionej przez KR w roku 2006) wykazują, że cykl zarządzania procesem lizbońskim musi zachęcać do większego poczucia udziału w nim oraz zaangażowania na rzecz osiągania wyników na wszystkich szczeblach tego procesu, jak również do ściślejszego włączenia weń władz lokalnych i regionalnych.

| 4.3 | Wzywa państwa członkowskie i Komisję Europejską, by w większym stopniu włączyły w strategię lizbońską władze lokalne i regionalne, gdyż może ona być pomyślnie realizowana jedynie wtedy, gdy wszystkie zainteresowane strony są w pełni włączone w proces decyzyjny, w procesy wdrażania i monitorowania oraz zaprasza Radę Europejską, Komisję Europejską i państwa członkowskie do wzięcia udziału w Dialogu terytorialnym 2007, który dotyczyć będzie wkładu miast i regionów w pomyślne realizowanie strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia. |
| --- | --- |

4.3

Wzywa państwa członkowskie i Komisję Europejską, by w większym stopniu włączyły w strategię lizbońską władze lokalne i regionalne, gdyż może ona być pomyślnie realizowana jedynie wtedy, gdy wszystkie zainteresowane strony są w pełni włączone w proces decyzyjny, w procesy wdrażania i monitorowania oraz zaprasza Radę Europejską, Komisję Europejską i państwa członkowskie do wzięcia udziału w Dialogu terytorialnym 2007, który dotyczyć będzie wkładu miast i regionów w pomyślne realizowanie strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia.

| 4.4 | Z naciskiem potwierdza znaczenie usług użyteczności publicznej świadczonych na szczeblu lokalnym i regionalnym dla osiągnięcia celów strategii lizbońskiej. |
| --- | --- |

4.4

Z naciskiem potwierdza znaczenie usług użyteczności publicznej świadczonych na szczeblu lokalnym i regionalnym dla osiągnięcia celów strategii lizbońskiej.

| 4.5 | Podkreśla, w wyniku prac platformy monitorowania procesu lizbońskiego, wielkie znaczenie polityki spójności dla finansowania działań związanych z procesem lizbońskim na szczeblu lokalnym i regionalnym. Analiza, opracowana w związku z opinią perspektywiczną w sprawie efektu stymulującego europejskiej polityki spójności osiąganego dzięki funduszom strukturalnym, którą KR przyjmie na sesji plenarnej w lutym 2007 r., pokazuje, że dzięki swoim specyficznym cechom (partnerstwo, dodatkowość, strategiczne programowanie i wieloletnie finansowanie) unijna polityka spójności wielokrotnie wywoływała znaczny wpływ i działała stymulująco na szczeblu lokalnym i regionalnym. Jest ona zauważalna dla obywateli europejskich i postrzegana przez nich jako integracyjna z uwagi na jej namacalny wkład w poprawę jakości życia. |
| --- | --- |

4.5

Podkreśla, w wyniku prac platformy monitorowania procesu lizbońskiego, wielkie znaczenie polityki spójności dla finansowania działań związanych z procesem lizbońskim na szczeblu lokalnym i regionalnym. Analiza, opracowana w związku z opinią perspektywiczną w sprawie efektu stymulującego europejskiej polityki spójności osiąganego dzięki funduszom strukturalnym, którą KR przyjmie na sesji plenarnej w lutym 2007 r., pokazuje, że dzięki swoim specyficznym cechom (partnerstwo, dodatkowość, strategiczne programowanie i wieloletnie finansowanie) unijna polityka spójności wielokrotnie wywoływała znaczny wpływ i działała stymulująco na szczeblu lokalnym i regionalnym. Jest ona zauważalna dla obywateli europejskich i postrzegana przez nich jako integracyjna z uwagi na jej namacalny wkład w poprawę jakości życia.

| 4.6 | Z zadowoleniem przyjmuje planowaną inicjatywę „Regiony na rzecz zmian gospodarczych” jako możliwość wymiany doświadczeń między regionami, włączenia współpracy terytorialnej do głównych programów rozwoju regionalnego i ściślejszej współpracy pomiędzy Komisją Europejską, państwami członkowskimi oraz miastami i regionami. Wzywa Komisję, by aktywnie włączyła władze lokalne i regionalne w proces wyboru dziedzin priorytetowych dla tej inicjatywy oraz oczekuje, że zostanie w pełni włączony w prace w zakresie tejże inicjatywy. |
| --- | --- |

4.6

Z zadowoleniem przyjmuje planowaną inicjatywę „Regiony na rzecz zmian gospodarczych” jako możliwość wymiany doświadczeń między regionami, włączenia współpracy terytorialnej do głównych programów rozwoju regionalnego i ściślejszej współpracy pomiędzy Komisją Europejską, państwami członkowskimi oraz miastami i regionami. Wzywa Komisję, by aktywnie włączyła władze lokalne i regionalne w proces wyboru dziedzin priorytetowych dla tej inicjatywy oraz oczekuje, że zostanie w pełni włączony w prace w zakresie tejże inicjatywy.

| 4.7 | Z zadowoleniem przyjmuje zaproponowaną przez Komisję Europejską ocenę społeczeństwa europejskiego, jak również przegląd jednolitego rynku, do czego Komitet Regionów wniesie wkład przyjmując opinię perspektywiczną. Podziela ambitny zamiar znoszenia barier uniemożliwiających korzystanie z potencjału europejskiego oferowanego przez jednolity rynek celem zapewnienia obywatelom rzeczywistej możliwości czerpania z niego korzyści. Podkreśla jednak, że solidarność oraz spójność społeczna i terytorialna muszą pozostać podstawą europejskiego procesu politycznego. |
| --- | --- |

4.7

Z zadowoleniem przyjmuje zaproponowaną przez Komisję Europejską ocenę społeczeństwa europejskiego, jak również przegląd jednolitego rynku, do czego Komitet Regionów wniesie wkład przyjmując opinię perspektywiczną. Podziela ambitny zamiar znoszenia barier uniemożliwiających korzystanie z potencjału europejskiego oferowanego przez jednolity rynek celem zapewnienia obywatelom rzeczywistej możliwości czerpania z niego korzyści. Podkreśla jednak, że solidarność oraz spójność społeczna i terytorialna muszą pozostać podstawą europejskiego procesu politycznego.

| 4.8 | Pozytywnie odnosi się do zamiaru Komisji, by podjąć dalsze kroki w celu udoskonalenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i zwraca uwagę na to, że europejski potencjał badawczy i innowacyjny zależy od zdolności i specjalizacji każdego regionu europejskiego. Nadal będzie wnikliwie śledził proces tworzenia Europejskiego Instytutu Technologii, uwydatniając zasadniczą rolę władz lokalnych i regionalnych, jako ośrodka skupiającego różnorodną działalność, w promowaniu współpracy uniwersytetów z przedsiębiorstwami, zwłaszcza z małymi i średnimi przedsiębiorstwami oraz powtarza, że jednym z warunków powstania innowacyjnej, odnoszącej sukcesy Europy jest wprowadzenie wspólnotowego patentu. |
| --- | --- |

4.8

Pozytywnie odnosi się do zamiaru Komisji, by podjąć dalsze kroki w celu udoskonalenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i zwraca uwagę na to, że europejski potencjał badawczy i innowacyjny zależy od zdolności i specjalizacji każdego regionu europejskiego. Nadal będzie wnikliwie śledził proces tworzenia Europejskiego Instytutu Technologii, uwydatniając zasadniczą rolę władz lokalnych i regionalnych, jako ośrodka skupiającego różnorodną działalność, w promowaniu współpracy uniwersytetów z przedsiębiorstwami, zwłaszcza z małymi i średnimi przedsiębiorstwami oraz powtarza, że jednym z warunków powstania innowacyjnej, odnoszącej sukcesy Europy jest wprowadzenie wspólnotowego patentu.

| 4.9 | Podkreśla, że edukacja, szkolenia i kształcenie przez całe życie to podstawowa odpowiedź na wyzwania globalizacji, zwłaszcza poprzez promowanie wysoko wykwalifikowanej siły roboczej, będącej w stanie sprostać wciąż zmieniającym się wyzwaniom rynku pracy w społeczeństwie opartym na wiedzy. Podkreśla potrzebę uznania kluczowych kompetencji władz lokalnych i regionalnych w tych dziedzinach. |
| --- | --- |

4.9

Podkreśla, że edukacja, szkolenia i kształcenie przez całe życie to podstawowa odpowiedź na wyzwania globalizacji, zwłaszcza poprzez promowanie wysoko wykwalifikowanej siły roboczej, będącej w stanie sprostać wciąż zmieniającym się wyzwaniom rynku pracy w społeczeństwie opartym na wiedzy. Podkreśla potrzebę uznania kluczowych kompetencji władz lokalnych i regionalnych w tych dziedzinach.

| 4.10 | Uważa, że Europa potrzebuje silnej kultury przedsiębiorczości i nadal będzie zachęcał władze lokalne i regionalne do promowania w szkołach przedsiębiorczości, jako wartościowego wyboru kariery zawodowej przyczyniającej się do dobrobytu Europy, zachęca Komisję Europejską do wznowienia programu „Young Entrepreneurship” (Młodzi przedsiębiorcy). |
| --- | --- |

4.10

Uważa, że Europa potrzebuje silnej kultury przedsiębiorczości i nadal będzie zachęcał władze lokalne i regionalne do promowania w szkołach przedsiębiorczości, jako wartościowego wyboru kariery zawodowej przyczyniającej się do dobrobytu Europy, zachęca Komisję Europejską do wznowienia programu „Young Entrepreneurship” (Młodzi przedsiębiorcy).

| 4.11 | Potwierdza wagę promowania technologii informacyjnych i komunikacyjnych, które wspierają społeczeństwo informacyjne na zasadach sprawiedliwości regionalnej i społecznej, obejmujące wszystkich obywateli i dające im umiejętności potrzebne do życia i pracy w społeczeństwie opartym na wiedzy. Nadal będzie dbać o to, by wymiar regionalny i lokalny był uwzględniany w działaniach prowadzonych w ramach inicjatywy i2010. |
| --- | --- |

4.11

Potwierdza wagę promowania technologii informacyjnych i komunikacyjnych, które wspierają społeczeństwo informacyjne na zasadach sprawiedliwości regionalnej i społecznej, obejmujące wszystkich obywateli i dające im umiejętności potrzebne do życia i pracy w społeczeństwie opartym na wiedzy. Nadal będzie dbać o to, by wymiar regionalny i lokalny był uwzględniany w działaniach prowadzonych w ramach inicjatywy i2010.

| 4.12 | Pozytywnie odnosi się do wniosku Komisji Europejskiej o kontynuowanie, w ramach opracowania przyszłej polityki morskiej Unii Europejskiej, prac nad podejściem zintegrowanym w tej dziedzinie, uwzględniającym wszystkie obszary polityki mające wpływ na środowisko morskie, w tym niezbędne środki działania gwarantujące trwałość europejskiego sektora rybactwa, a zwłaszcza komunikat w sprawie polityki portowej Unii Europejskiej. Potwierdza swą chęć włączenia się w prace nad tą zintegrowaną polityką i jej wdrażaniem. |
| --- | --- |

4.12

Pozytywnie odnosi się do wniosku Komisji Europejskiej o kontynuowanie, w ramach opracowania przyszłej polityki morskiej Unii Europejskiej, prac nad podejściem zintegrowanym w tej dziedzinie, uwzględniającym wszystkie obszary polityki mające wpływ na środowisko morskie, w tym niezbędne środki działania gwarantujące trwałość europejskiego sektora rybactwa, a zwłaszcza komunikat w sprawie polityki portowej Unii Europejskiej. Potwierdza swą chęć włączenia się w prace nad tą zintegrowaną polityką i jej wdrażaniem.

| 4.13 | Podkreśla znaczenie przeprowadzania przeglądu śródokresowego europejskiej polityki transportu oraz wyraża swój zamiar zwracania szczególnej uwagi na zobowiązania podjęte przez UE w tej dziedzinie w celu przyczynienia się do ich pełnej realizacji, jak również wyraża pragnienie dalszego wnoszenia wkładu do debaty na temat inicjatyw przedkładanych przez Komisję Europejską w sprawie komunikacji miejskiej, polityki portowej, transportu lotniczego oraz transeuropejskich sieci transportowych w okresie 2007 — 2013. |
| --- | --- |

4.13

Podkreśla znaczenie przeprowadzania przeglądu śródokresowego europejskiej polityki transportu oraz wyraża swój zamiar zwracania szczególnej uwagi na zobowiązania podjęte przez UE w tej dziedzinie w celu przyczynienia się do ich pełnej realizacji, jak również wyraża pragnienie dalszego wnoszenia wkładu do debaty na temat inicjatyw przedkładanych przez Komisję Europejską w sprawie komunikacji miejskiej, polityki portowej, transportu lotniczego oraz transeuropejskich sieci transportowych w okresie 2007 — 2013.

| 4.14 | Uważa, że należy już obecnie podjąć głęboką refleksję w sprawie wprowadzenia wysokich standardów w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oraz roli wzmocnionej polityki rozwoju obszarów wiejskich po roku 2013 oraz wnosi o rozpoczęcie, już w nowym okresie planowania w 2007 r., procedury konsultacji z udziałem władz i samorządów terytorialnych w sprawie rozwoju zrównoważonego, konkurencyjności i innowacji. |
| --- | --- |

4.14

Uważa, że należy już obecnie podjąć głęboką refleksję w sprawie wprowadzenia wysokich standardów w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oraz roli wzmocnionej polityki rozwoju obszarów wiejskich po roku 2013 oraz wnosi o rozpoczęcie, już w nowym okresie planowania w 2007 r., procedury konsultacji z udziałem władz i samorządów terytorialnych w sprawie rozwoju zrównoważonego, konkurencyjności i innowacji.

| 4.15 | Sądzi, że koordynacja na szczeblu regionalnym i lokalnym polityki rozwoju obszarów wiejskich i polityki regionalnej ma zasadnicze znaczenie dla optymalnego wykorzystania przydzielonych im zasobów finansowych oraz przypomina przy tej okazji duże znaczenie, które przypisuje udziałowi samorządów i władz terytorialnych na wszystkich etapach opracowywania i wdrażania programów rozwoju obszarów wiejskich. |
| --- | --- |

4.15

Sądzi, że koordynacja na szczeblu regionalnym i lokalnym polityki rozwoju obszarów wiejskich i polityki regionalnej ma zasadnicze znaczenie dla optymalnego wykorzystania przydzielonych im zasobów finansowych oraz przypomina przy tej okazji duże znaczenie, które przypisuje udziałowi samorządów i władz terytorialnych na wszystkich etapach opracowywania i wdrażania programów rozwoju obszarów wiejskich.

| 4.16 | Zachęca Komisję do zainicjowania otwartej debaty na temat współistnienia upraw roślin genetycznie zmodyfikowanych i upraw tradycyjnych i ekologicznych oraz do propagowania, w duchu poszanowania podjętych przez samorządy terytorialne decyzji i ich kompetencji, przejrzystych rozwiązań godzących interesy konsumentów i rolników, ochronę środowiska, ochronę zdrowia oraz promowanie badań i konkurencyjności. |
| --- | --- |

4.16

Zachęca Komisję do zainicjowania otwartej debaty na temat współistnienia upraw roślin genetycznie zmodyfikowanych i upraw tradycyjnych i ekologicznych oraz do propagowania, w duchu poszanowania podjętych przez samorządy terytorialne decyzji i ich kompetencji, przejrzystych rozwiązań godzących interesy konsumentów i rolników, ochronę środowiska, ochronę zdrowia oraz promowanie badań i konkurencyjności.

5.   Solidarność

| 5.1 | Przyznaje, że starzenie się ludności jest jednym z podstawowych wyzwań stojących przed Unią Europejską w nadchodzących latach. Podkreśla konieczność uwzględniania tego zagadnienia we wszystkich obszarach polityki i potwierdza potrzebę opracowywania podejść zróżnicowanych regionalnie ze względu na znaczne różnice procesów starzenia się występujące z różnym natężeniem na różnych terenach. |
| --- | --- |

5.1

Przyznaje, że starzenie się ludności jest jednym z podstawowych wyzwań stojących przed Unią Europejską w nadchodzących latach. Podkreśla konieczność uwzględniania tego zagadnienia we wszystkich obszarach polityki i potwierdza potrzebę opracowywania podejść zróżnicowanych regionalnie ze względu na znaczne różnice procesów starzenia się występujące z różnym natężeniem na różnych terenach.

| 5.2 | Z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji Europejskiej przygotowania europejskich ram ujmujących zagadnienie imigracji ekonomicznej, szczególnie uwzględniając w nich wysokokwalifikowanych migrantów, jako jednego z możliwych rozwiązań narastających problemów demograficznych, wszakże bez powodowania niekorzystnych skutków dla rozwoju krajów trzecich. |
| --- | --- |

5.2

Z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji Europejskiej przygotowania europejskich ram ujmujących zagadnienie imigracji ekonomicznej, szczególnie uwzględniając w nich wysokokwalifikowanych migrantów, jako jednego z możliwych rozwiązań narastających problemów demograficznych, wszakże bez powodowania niekorzystnych skutków dla rozwoju krajów trzecich.

| 5.3 | Wzywa Komisję, by opracowała komunikat przedstawiający wspólne zasady definicji i wyjaśnienie terminu „flexicurity” (elastyczność i pewność zatrudnienia), w szczególności zaś, jak w tym podejściu łączy się elastyczność rynku pracy z rozwijaniem umiejętności i zapewnieniem solidnych zabezpieczeń społecznych, uwzględniając jednocześnie specyfikę poszczególnych państw członkowskich i regionów. |
| --- | --- |

5.3

Wzywa Komisję, by opracowała komunikat przedstawiający wspólne zasady definicji i wyjaśnienie terminu „flexicurity” (elastyczność i pewność zatrudnienia), w szczególności zaś, jak w tym podejściu łączy się elastyczność rynku pracy z rozwijaniem umiejętności i zapewnieniem solidnych zabezpieczeń społecznych, uwzględniając jednocześnie specyfikę poszczególnych państw członkowskich i regionów.

| 5.4 | Pozytywnie odnosi się do „Europejskiego Roku Równych Szans dla Wszystkich — 2007”, jak i do zamiaru Komisji Europejskiej, by dokonać przeglądu sytuacji społecznej w Unii Europejskiej ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień równości dostępu i możliwości, co mogłoby przyczynić się do przygotowania nowego porozumienia w sprawie wyzwań społecznych stojących przed Europą. Potwierdza potrzebę traktowania z należną uwagą kwestii walki z dyskryminacją ze względu na wiek, płeć, pochodzenie etniczne, niepełnosprawność, orientację seksualną, wyznanie czy przekonania; |
| --- | --- |

5.4

Pozytywnie odnosi się do „Europejskiego Roku Równych Szans dla Wszystkich — 2007”, jak i do zamiaru Komisji Europejskiej, by dokonać przeglądu sytuacji społecznej w Unii Europejskiej ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień równości dostępu i możliwości, co mogłoby przyczynić się do przygotowania nowego porozumienia w sprawie wyzwań społecznych stojących przed Europą. Potwierdza potrzebę traktowania z należną uwagą kwestii walki z dyskryminacją ze względu na wiek, płeć, pochodzenie etniczne, niepełnosprawność, orientację seksualną, wyznanie czy przekonania;

| 5.5 | Z zadowoleniem przyjmuje nadchodzący Czwarty Raport o Spójności Gospodarczej i Społecznej przedstawiający postęp dokonany w zakresie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz sposób, w jaki polityka spójności na szczeblu europejskim i krajowym, fundusze strukturalne, fundusz spójności, inne instrumenty finansowe oraz Europejski Bank Inwestycyjny przyczyniły się do zwiększenia spójności i podkreśla ważne miejsce polityki spójności w nadchodzącym przeglądzie śródokresowym budżetu wspólnotowego. |
| --- | --- |

5.5

Z zadowoleniem przyjmuje nadchodzący Czwarty Raport o Spójności Gospodarczej i Społecznej przedstawiający postęp dokonany w zakresie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz sposób, w jaki polityka spójności na szczeblu europejskim i krajowym, fundusze strukturalne, fundusz spójności, inne instrumenty finansowe oraz Europejski Bank Inwestycyjny przyczyniły się do zwiększenia spójności i podkreśla ważne miejsce polityki spójności w nadchodzącym przeglądzie śródokresowym budżetu wspólnotowego.

6.   Energetyka i zmiany klimatyczne

| 6.1 | Oczekuje, że strategiczny przegląd polityki energetycznej dla Europy stanie się nowym bodźcem do opracowania wspólnego podejścia do konkurencyjności, bezpieczeństwa dostaw energii oraz wyzwań związanych ze zmianami klimatycznymi; musi się ono opierać na innowacyjności i stosowaniu nowych technologii, odnawialnych źródłach energii i efektywności energetycznej z myślą o zmniejszeniu zależności od importu energii z krajów trzecich i osiągnięciu jednolitego rynku gazu i elektryczności. Wzywa wobec tego do wzmożenia dialogu pomiędzy Komisją Europejską a samorządami i władzami lokalnymi i terytorialnymi, które są w pełni zaangażowane we wdrażanie projektów mających na celu wykorzystanie odnawialnych źródeł energii i efektywność energetyczną. |
| --- | --- |

6.1

Oczekuje, że strategiczny przegląd polityki energetycznej dla Europy stanie się nowym bodźcem do opracowania wspólnego podejścia do konkurencyjności, bezpieczeństwa dostaw energii oraz wyzwań związanych ze zmianami klimatycznymi; musi się ono opierać na innowacyjności i stosowaniu nowych technologii, odnawialnych źródłach energii i efektywności energetycznej z myślą o zmniejszeniu zależności od importu energii z krajów trzecich i osiągnięciu jednolitego rynku gazu i elektryczności. Wzywa wobec tego do wzmożenia dialogu pomiędzy Komisją Europejską a samorządami i władzami lokalnymi i terytorialnymi, które są w pełni zaangażowane we wdrażanie projektów mających na celu wykorzystanie odnawialnych źródeł energii i efektywność energetyczną.

| 6.2 | Potwierdza swe wsparcie dla zaangażowania się Komisji Europejskiej w zagadnienia zmian klimatycznych i uważa za niezbędne, by Komisja wysuwała ambitne cele podczas negocjacji międzynarodowych dotyczących okresu po roku 2012, w których uczestniczą zarówno główni producenci gazów cieplarnianych, jak i główne branże odpowiedzialne za zmiany klimatyczne; w roku 2007 przedstawi swe propozycje odnośnie do celów do zrealizowania po roku 2012. |
| --- | --- |

6.2

Potwierdza swe wsparcie dla zaangażowania się Komisji Europejskiej w zagadnienia zmian klimatycznych i uważa za niezbędne, by Komisja wysuwała ambitne cele podczas negocjacji międzynarodowych dotyczących okresu po roku 2012, w których uczestniczą zarówno główni producenci gazów cieplarnianych, jak i główne branże odpowiedzialne za zmiany klimatyczne; w roku 2007 przedstawi swe propozycje odnośnie do celów do zrealizowania po roku 2012.

| 6.3 | Pozytywnie ustosunkowuje się do nowego podejścia Komisji Europejskiej kładącego nacisk na przystosowanie się do zmian klimatycznych, których efektów nie da się już uniknąć w niektórych przypadkach. Podkreśla konieczność dokonania przeglądu polityki wspólnotowej w różnych obszarach pod kątem tych zmian. Uważa za priorytet nasilenie badań nad skutkami gospodarczymi, ekologicznymi i społecznymi zmian klimatycznych w różnych regionach oraz informowanie obywateli o nich i ich kosztach oraz wnosi do Komisji Europejskiej o zachęcanie do prowadzenia wymiany sprawdzonych rozwiązań w tym zakresie tak, aby samorządy lokalne i regionalne mogły opracować metody przystosowania się do nich stosowne dla różnych sytuacji zaistniałych w miastach i regionach Europy. |
| --- | --- |

6.3

Pozytywnie ustosunkowuje się do nowego podejścia Komisji Europejskiej kładącego nacisk na przystosowanie się do zmian klimatycznych, których efektów nie da się już uniknąć w niektórych przypadkach. Podkreśla konieczność dokonania przeglądu polityki wspólnotowej w różnych obszarach pod kątem tych zmian. Uważa za priorytet nasilenie badań nad skutkami gospodarczymi, ekologicznymi i społecznymi zmian klimatycznych w różnych regionach oraz informowanie obywateli o nich i ich kosztach oraz wnosi do Komisji Europejskiej o zachęcanie do prowadzenia wymiany sprawdzonych rozwiązań w tym zakresie tak, aby samorządy lokalne i regionalne mogły opracować metody przystosowania się do nich stosowne dla różnych sytuacji zaistniałych w miastach i regionach Europy.

7.   Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości

| 7.1 | Zaleca, by uznać, że wspólna europejska polityka imigracyjna i azylu musi skupiać się na pięciu aspektach: wzmożonej współpracy pomiędzy państwami członkowskimi i krajami trzecimi, zabezpieczeniu granic zewnętrznych i walce z handlem ludźmi, rozwoju spójnej i skutecznej polityki ochrony małoletnich, polityce w zakresie powrotu imigrantów oraz integracji imigrantów w społeczeństwie. Polityka ta musi uwzględniać odpowiedzialność samorządów terytorialnych za realizację priorytetów programu haskiego, zwłaszcza w zakresie polityki integracji polegającej na działaniach sprzyjających zatrudnieniu, korzystaniu z prawa do edukacji i kształcenia, możliwości korzystania z opieki socjalnej i zdrowotnej, udziałowi imigrantów w życiu społecznym, kulturalnym i politycznym oraz dostępowi do infrastruktur umożliwiających uczenie się oficjalnych języków kraju przyjmującego. |
| --- | --- |

7.1

Zaleca, by uznać, że wspólna europejska polityka imigracyjna i azylu musi skupiać się na pięciu aspektach: wzmożonej współpracy pomiędzy państwami członkowskimi i krajami trzecimi, zabezpieczeniu granic zewnętrznych i walce z handlem ludźmi, rozwoju spójnej i skutecznej polityki ochrony małoletnich, polityce w zakresie powrotu imigrantów oraz integracji imigrantów w społeczeństwie. Polityka ta musi uwzględniać odpowiedzialność samorządów terytorialnych za realizację priorytetów programu haskiego, zwłaszcza w zakresie polityki integracji polegającej na działaniach sprzyjających zatrudnieniu, korzystaniu z prawa do edukacji i kształcenia, możliwości korzystania z opieki socjalnej i zdrowotnej, udziałowi imigrantów w życiu społecznym, kulturalnym i politycznym oraz dostępowi do infrastruktur umożliwiających uczenie się oficjalnych języków kraju przyjmującego.

| 7.2 | Z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji Europejskiej zorganizowania corocznej konferencji na temat integrowania miast — pierwsza taka konferencja odbyła się w październiku 2006 r. w Rotterdamie; Potwierdza swą wolę odgrywania istotnej roli w ramach kolejnych takich konferencji, począwszy od tej, która odbędzie się w 2007 r. w Mediolanie. |
| --- | --- |

7.2

Z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji Europejskiej zorganizowania corocznej konferencji na temat integrowania miast — pierwsza taka konferencja odbyła się w październiku 2006 r. w Rotterdamie; Potwierdza swą wolę odgrywania istotnej roli w ramach kolejnych takich konferencji, począwszy od tej, która odbędzie się w 2007 r. w Mediolanie.

| 7.3 | Wzywa wobec powyższego o włączenie go, w ramach wprowadzania systematycznego i zorganizowanego partnerstwa instytucjonalnego, zarówno do etapu konsultacji na temat imigracji, którą Komisja Europejska rozpocznie na początku roku 2007, jak i do nowej metody oceny realizacji programu haskiego zaprezentowanej przez Komisję w czerwcu 2006 r. |
| --- | --- |

7.3

Wzywa wobec powyższego o włączenie go, w ramach wprowadzania systematycznego i zorganizowanego partnerstwa instytucjonalnego, zarówno do etapu konsultacji na temat imigracji, którą Komisja Europejska rozpocznie na początku roku 2007, jak i do nowej metody oceny realizacji programu haskiego zaprezentowanej przez Komisję w czerwcu 2006 r.

| 7.4 | Z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji Europejskiej polegającą na wydaniu w roku 2007 informatora na temat imigracji i integracji, podkreśla, że Komitet Regionów może stanowić dzięki swoim członkom bogate źródło informacji i najlepszych praktyk w tej dziedzinie, wnosi przeto, by Komisja Europejska włączyła go możliwie ściśle w prace nad owym informatorem. |
| --- | --- |

7.4

Z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji Europejskiej polegającą na wydaniu w roku 2007 informatora na temat imigracji i integracji, podkreśla, że Komitet Regionów może stanowić dzięki swoim członkom bogate źródło informacji i najlepszych praktyk w tej dziedzinie, wnosi przeto, by Komisja Europejska włączyła go możliwie ściśle w prace nad owym informatorem.

| 7.5 | Zwraca uwagę, że niektóre regiony i miasta są szczególnie dotknięte napływem imigracji i cierpią na brak środków uniemożliwiający uporanie się z masami imigrantów i zapewnienie im pomocy humanitarnej; domaga się zatem, by Frontex odgrywał coraz większą rolę w koordynowaniu działań pomocowych kierowanych do danych regionów. |
| --- | --- |

7.5

Zwraca uwagę, że niektóre regiony i miasta są szczególnie dotknięte napływem imigracji i cierpią na brak środków uniemożliwiający uporanie się z masami imigrantów i zapewnienie im pomocy humanitarnej; domaga się zatem, by Frontex odgrywał coraz większą rolę w koordynowaniu działań pomocowych kierowanych do danych regionów.

| 7.6 | Przypomina o konieczności osiągnięcia stanu delikatnej równowagi pomiędzy potrzebą bezpieczeństwa w zglobalizowanym świecie a podstawowymi prawami i wolnością jednostek. |
| --- | --- |

7.6

Przypomina o konieczności osiągnięcia stanu delikatnej równowagi pomiędzy potrzebą bezpieczeństwa w zglobalizowanym świecie a podstawowymi prawami i wolnością jednostek.

8.   Rozszerzenie

| 8.1 | Zachęca Komisję, by we współpracy z innymi instytucjami, w tym z KR-em, przeprowadziła ocenę możliwości integracyjnych UE. Uznaje publiczną debatę nad przyszłymi rozszerzeniami UE, która ma obecnie miejsce i przyjmuje ją z zadowoleniem. |
| --- | --- |

8.1

Zachęca Komisję, by we współpracy z innymi instytucjami, w tym z KR-em, przeprowadziła ocenę możliwości integracyjnych UE. Uznaje publiczną debatę nad przyszłymi rozszerzeniami UE, która ma obecnie miejsce i przyjmuje ją z zadowoleniem.

| 8.2 | Popiera proces rozszerzenia UE o Chorwację i Turcję oraz Bałkany zachodnie oraz zobowiązuje się ustanowić dialog pomiędzy władzami regionalnymi i lokalnymi UE i krajami kandydującymi oraz krajami ubiegającymi się o status kraju kandydującego. Uważa, że bez względu na przyszły status Turcji w Unii Europejskiej, w interesie Europy leży nadal zachęcanie Turcji do przeprowadzania reform. Zamierza nadal podtrzymywać bezpośrednie kontakty z tureckimi władzami lokalnymi i regionalnymi w celu ustanowienia, możliwie jak najszybciej, wspólnego komitetu konsultacyjnego. |
| --- | --- |

8.2

Popiera proces rozszerzenia UE o Chorwację i Turcję oraz Bałkany zachodnie oraz zobowiązuje się ustanowić dialog pomiędzy władzami regionalnymi i lokalnymi UE i krajami kandydującymi oraz krajami ubiegającymi się o status kraju kandydującego. Uważa, że bez względu na przyszły status Turcji w Unii Europejskiej, w interesie Europy leży nadal zachęcanie Turcji do przeprowadzania reform. Zamierza nadal podtrzymywać bezpośrednie kontakty z tureckimi władzami lokalnymi i regionalnymi w celu ustanowienia, możliwie jak najszybciej, wspólnego komitetu konsultacyjnego.

9.   Przemawiać w świecie mocnym głosem

| 9.1 | Zamierza przyczynić się do umocnienia demokracji w krajach sąsiednich i krajach Bałkanów zachodnich uczestnicząc w misjach obserwacyjnych dotyczących przebiegu wyborów regionalnych i lokalnych oraz ustanawiając w tym celu odpowiednią współpracę międzyinstytucjonalną na szczeblu wspólnotowym i europejskim. |
| --- | --- |

9.1

Zamierza przyczynić się do umocnienia demokracji w krajach sąsiednich i krajach Bałkanów zachodnich uczestnicząc w misjach obserwacyjnych dotyczących przebiegu wyborów regionalnych i lokalnych oraz ustanawiając w tym celu odpowiednią współpracę międzyinstytucjonalną na szczeblu wspólnotowym i europejskim.

| 9.2 | Gorąco zachęca do zorganizowania konferencji regionalnej Euromed Barcelona + 10 oraz przypomina o znaczeniu dialogu instytucjonalnego pomiędzy samorządami terytorialnymi Unii Europejskiej i partnerskimi krajami trzecimi basenu Morza Śródziemnego (PTM) dla wymiany sprawdzonych rozwiązań w zakresie partnerstw regionalnych, współpracy zdecentralizowanej, procesu decentralizacji i dobrego sprawowania rządów w strefie eurośródziemnomorskiej. W tym celu wzywa do utworzenia forum dialogu samorządów lokalnych i regionalnych UE z partnerskimi krajami trzecimi basenu Morza Śródziemnego. |
| --- | --- |

9.2

Gorąco zachęca do zorganizowania konferencji regionalnej Euromed Barcelona + 10 oraz przypomina o znaczeniu dialogu instytucjonalnego pomiędzy samorządami terytorialnymi Unii Europejskiej i partnerskimi krajami trzecimi basenu Morza Śródziemnego (PTM) dla wymiany sprawdzonych rozwiązań w zakresie partnerstw regionalnych, współpracy zdecentralizowanej, procesu decentralizacji i dobrego sprawowania rządów w strefie eurośródziemnomorskiej. W tym celu wzywa do utworzenia forum dialogu samorządów lokalnych i regionalnych UE z partnerskimi krajami trzecimi basenu Morza Śródziemnego.

| 9.3 | Kładzie nacisk na potrzebę utrzymywania konstruktywnych stosunków na szczeblu lokalnym i regionalnym z krajami sąsiadującymi, zwłaszcza wzdłuż nowych wschodnich granic Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

9.3

Kładzie nacisk na potrzebę utrzymywania konstruktywnych stosunków na szczeblu lokalnym i regionalnym z krajami sąsiadującymi, zwłaszcza wzdłuż nowych wschodnich granic Unii Europejskiej.

| 9.4 | Podkreśla, że stosunki te należy rozbudować i zacieśnić tak, aby nawiązać strategiczne partnerstwo z Rosją oraz przygotować ramy nowej polityki wymiaru północnego. |
| --- | --- |

9.4

Podkreśla, że stosunki te należy rozbudować i zacieśnić tak, aby nawiązać strategiczne partnerstwo z Rosją oraz przygotować ramy nowej polityki wymiaru północnego.

| 9.5 | Podkreśla znaczenie dobrego sprawowania rządów dla wdrożenia konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju oraz uważa, ze stosowanie zasady pomocniczości w ramach współpracy zdecentralizowanej jest kluczowym elementem dobrego sprawowania rządów i europejskiej polityki rozwoju. |
| --- | --- |

9.5

Podkreśla znaczenie dobrego sprawowania rządów dla wdrożenia konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju oraz uważa, ze stosowanie zasady pomocniczości w ramach współpracy zdecentralizowanej jest kluczowym elementem dobrego sprawowania rządów i europejskiej polityki rozwoju.

| 10. | Zobowiązuje swego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji Europejskiej, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz rządom krajowym sprawującym przewodnictwo Unii Europejskiej w roku 2007, to znaczy prezydencji niemieckiej i portugalskiej. |
| --- | --- |

10.

Zobowiązuje swego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji Europejskiej, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz rządom krajowym sprawującym przewodnictwo Unii Europejskiej w roku 2007, to znaczy prezydencji niemieckiej i portugalskiej.

Bruksela, 7 grudnia 2006 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Michel DELEBARRE

---