----

----

I Informacje

Komisja

----

Kursy walutowe euro (1)

13 grudnia 2006

(2006/C 305/01)

1 euro= 

----

(1)

Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.

----

----

Informacje dotyczące skargi 2005/4347

(2006/C 305/02)

Dnia 18 października 2006 r. Komisja skierowała do Włoch dodatkowe wezwanie do usunięcia uchybienia w sprawie skargi 2005/4347. Szczegółowe wyjaśnienie jest dostępne we włoskiej wersji językowej w Internecie:

http://ec.europa.eu/community_law/complaints/multiple_complaints/doc/2-2005-4347_it.pdf

----

----

Zestawienie informacji dotyczących pomocy państwa, przyznanej zgodnie z rozporządzeniem Komisji nr 1595/2004 z dnia 8 września 2004 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rybołówstwa

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2006/C 305/03)

Nr pomocy: XF 5/06

Uwagi wyjaśniające: Zgodnie z rozporządzeniem estońskiego ministra rolnictwa nr 43/2006 uznane organizacje producentów mogą ubiegać się o rekompensatę części kosztów poniesionych w związku z rozpoczęciem działalności oraz kosztów zarządzania. W budżecie krajowym na pomoc przewidziano kwotę 2 450 000 EEK (156 584 EUR). O pomoc mogą ubiegać się organizacje producentów uznane na mocy ustawy w sprawie organizacji rynku rybołówstwa w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego

Państwo Członkowskie: Republika Estońska

Nazwa programu pomocy: Pomoc na rozpoczęcie działalności dla organizacji producentów zajmującym się produkcją rybną

Podstawa prawna: Eesti Vabariigi Põllumajandusministri 2006. aasta määrus nr 43, „Kalandustoodete tootjate ühenduse tegevuse alustamise toetuse taotlemise ja taotluse menetlemise kord”

Roczne wydatki przewidziane w ramach programu pomocy: Projekt przewiduje pomoc w wysokości 2 450 000 EEK (156 584 EUR) na rozpoczęcie działalności organizacji producentów

Maksymalna intensywność pomocy: Pomoc na rozpoczęcie działalności przeznaczona dla organizacji producentów jest przyznawana zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa (Dz.U. L 337 z 30.12.1999, str. 10-28). Zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem maksymalna wysokość pomocy wynosi 60 % kosztów rozpoczęcia działalności i zarządzania w pierwszym roku, 40 % w drugim roku i 20 % w trzecim roku, ale nie więcej niż odpowiednio 3 %, 2 % i 1 % całkowitej wartości produkcji członków organizacji

Data realizacji: Wnioski można składać od dnia 8 maja. Właściwy organ (Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet — Estoński Urząd Ewidencji i Informacji Rolnej) ma 40 dni licząc od daty przyjęcia wniosku, na jego rozpatrzenie, po czym nastąpi wypłata rekompensaty

Czas trwania programu pomocy: Do dnia 31 grudnia 2006 r.

Cel pomocy: Pomoc przeznaczona jest dla małych i średnich przedsiębiorstw i polega na przyznaniu rekompensaty organizacjom producentów na pokrycie części kosztów rozpoczęcia działalności i zarządzania.

Program pomocy opiera się na art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1595/2004. Koszty kwalifikowane stanowią koszty rozpoczęcia działalności i zarządzania, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 908/2000 z dnia 2 maja 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady obliczania wysokości pomocy przyznawanej przez organizacje członkowskie organizacjom producentów w sektorze rybołówstwa i akwakultury (Dz.U. L 105 z 2.5.2000, str. 15-17)

Sektor gospodarki: Sektory rybołówstwa i akwakultury

Nazwa i adres organu przyznajacego pomoc: 

Adres internetowy: https://www.riigiteataja.ee/ert/act.jsp?id=1017124

Pomoc nr: XF 8/06

Uwagi wyjaśniające: Na podstawie rozporządzenia nr 81 Ministra Rolnictwa Republiki Estońskiej z 2006 r. przyznawana jest częściowa rekompensata z tytułu spłaty odsetek od długoterminowych pożyczek (o terminie spłaty przekraczającym jeden rok) zaciąganych w instytucjach kredytowych lub finansowych bądź z tytułu spłaty odsetek w ramach leasingu finansowego, przeznaczonych przez producentów sektora rybactwa na cele rozwoju działalności związanej z hodowlą ryb, działalności w zakresie rybołówstwa śródlądowego lub w zakresie portów rybackich, które były spłacane przez tych producentów w roku poprzedzającym złożenie wniosku o dotację na spłatę oprocentowania. W krajowym budżecie przewidziano na ten cel sumę 1 500 000 EEK (95 867,50 EUR), z której środki są przyznawane wszystkim wnioskodawcom na zasadzie proporcjonalności, na podstawie wysokości oprocentowania spłacanego przez wnioskodawców w poprzednim roku kalendarzowym. Z rekompensaty tej mogą korzystać małe i średnie przedsiębiorstwa posiadające licencję połowową w zakresie rybołówstwa śródlądowego na 2006 r., prowadzące działalność w sektorze akwakultury lub posiadające port rybacki

Państwo członkowskie: Republika Estońska

Nazwa programu pomocy: Procedura składania i rozpatrywania wniosków o dotację na spłatę oprocentowania przez producentów sektora rybactwa

Podstawa prawna: Eesti Vabariigi Põllumajandusministri 2006. aasta määrus nr 81, „Kalandustoodete tootjate ühenduse tegevuse alustamise toetuse taotlemise ja taotluse menetlemise kord”

Roczne wydatki planowane w ramach programu: Wysokość pomocy przewidzianej w ramach programu dla producentów sektora rybactwa wynosi 1 500 000 EEK (95 867,50 EUR)

Maksymalna intensywność pomocy: Maksymalna intensywność pomocy określana jest po zakończeniu etapu składania wniosków, w rozporządzeniu wydawanym przez Ministra Rolnictwa. Kwota pomocy ustalana jest proporcjonalnie do kwoty spłacanych przez wnioskodawców w 2005 r. odsetek od długoterminowych pożyczek lub odsetek w ramach leasingu finansowego. Pomoc przyznawana jest do wysokości dziesięciu punktów procentowych

Data realizacji: Wnioski należy składać do dnia 24 sierpnia 2006 r. Właściwy organ (Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet) rozpatrzy przedłożone wnioski w terminie 45 dni roboczych od tej daty, a następnie dokonana zostanie wypłata rekompensat

Czas trwania programu pomocy: 

Cel pomocy: Celem pomocy jest wspieranie MśP poprzez udzielenie im rekompensat na całkowite lub częściowe pokrycie wydatków poniesionych w 2005 r. z tytułu spłaty odsetek od długoterminowych pożyczek (o terminie spłaty przekraczającym jeden rok) lub z tytułu spłaty odsetek w ramach leasingu finansowego.

Program pomocy stosuje się na podstawie art. 9 i 11 (rozporządzenie Komisji 1595/2004); kwalifikujące się wydatki to spłata odsetek od długoterminowych pożyczek lub spłata odsetek w ramach leasingu finansowego

Sektory gospodarki: Przedsiębiorstwa sektora rybołówstwa śródlądowego, sektora akwakultury i właściciele portów rybackich

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc: 

Strona internetowa: http://www.riigiteataja.ee/ert/act.jsp?id=1046970

Numer pomocy: XF 9/06

Państwo członkowskie: Finlandia

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Pro Kala ry

Podstawa prawna: Laki valtion tulo- ja menoarviosta (423/1988); tuki myönnetään eduskunnan maa- ja metsätalousministeriölle valtion vuosittaisessa tulo- ja menoarviossa antaman yleisen valtuutuksen perusteella kalatalouden edellytysten edistämiseen tarkoitetulta alamomentilta.

Tuen myöntämisessä, valvonnassa ja takaisinperinnässä noudatetaan valtionavustuslakia (688/2001)

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: Przyznana zostanie pomoc w wysokości nieprzekraczającej 80 000 EUR na realizację kampanii promocyjnej

Maksymalna intensywność pomocy: 100 % kosztów kwalifikowanych

Data realizacji: Nie wcześniej niż 4 sierpnia 2006 r.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Czerwiec 2008

Cel pomocy: Pomoc przeznaczona jest na promocję produktów rybnych w branżach hotelarskiej, restauracyjnej i gastronomicznej. Celem jest zwiększenie spożycia ryb, co prowadziłoby do poprawy warunków prowadzenia działalności w całym sektorze

Proszę wskazać, które z artykułów 4-12 mają zastosowanie, oraz podać kwalifikowane koszty objęte programem lub pomocą indywidualną: Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1595/2004 (art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 oraz punkt 3 załącznika III do tego rozporządzenia)

Za koszty kwalifikowane uznaje się koszty poniesione w związku z prowadzeniem kampanii i organizacją seminariów w branżach hotelarskiej, restauracyjnej i gastronomicznej, w ramach planu realizacji kampanii promocyjnej

Sektory gospodarki: Pomoc dotyczy całego przemysłu rybnego

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc: 

Strona internetowa: http://www.mmm.fi/fi/index/etusivu/kalastus_riista_porot/elinkeinokalatalous/elinkeinokalatalouden_tuki.html

Strony internetowe ministerstwa są obecnie w trakcie aktualizacji

Numer pomocy: XF 10/06

Państwo członkowskie: Finlandia

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Suomen Kalakauppiasliitto ry

Podstawa prawna: Laki valtion tulo- ja menoarviosta (423/1988); tuki myönnetään eduskunnan maa- ja metsätalousministeriölle valtion vuosittaisessa tulo- ja menoarviossa antaman yleisen valtuutuksen perusteella kalatalouden edellytysten edistämiseen tarkoitetulta alamomentilta.

Tuen myöntämisessä, valvonnassa ja takaisinperinnässä noudatetaan valtionavustuslakia (688/2001)

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: Przyznana zostanie pomoc w wysokości nieprzekraczającej 15 000 EUR na realizację kampanii promocyjnej

Maksymalna intensywność pomocy: 100 % kosztów kwalifikowanych

Data realizacji: Nie wcześniej niż 4 sierpnia 2006 r.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Czerwiec 2008 r.

Cel pomocy: Pomoc przeznaczona jest na promocję produktów rybnych w branży restauracyjnej i branży handlu rybami. Celem jest zwiększenie spożycia ryb, co prowadziłoby do poprawy warunków prowadzenia działalności w całym sektorze

Proszę wskazać, które z artykułów 4-12 mają zastosowanie, oraz podać kwalifikowane koszty objęte programem lub pomocą indywidualną: Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1595/2004 (art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 oraz punkt 3 załącznika III do tego rozporządzenia).

Za koszty kwalifikowane uznaje się koszty poniesione w związku z organizacją konkursu na najlepsze stoiska rybne Skandynawii w ramach planu realizacji kampanii promocyjnej

Sektory gospodarki: Pomoc dotyczy całego przemysłu rybnego, w szczególności sprzedaży

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc: 

Strona internetowa: http://www.mmm.fi/fi/index/etusivu/kalastus_riista_porot/elinkeinokalatalous/elinkeinokalatalouden_tuki.html

Strony internetowe ministerstwa są obecnie w trakcie aktualizacji

Numer pomocy: XF 11/06

Państwo członkowskie: Finlandia

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Pro Kala ry

Podstawa prawna: Laki valtion tulo- ja menoarviosta (423/1988); tuki myönnetään eduskunnan maa- ja metsätalousministeriölle valtion vuosittaisessa tulo- ja menoarviossa antaman yleisen valtuutuksen perusteella kalatalouden edellytysten edistämiseen tarkoitetulta alamomentilta.

Tuen myöntämisessä, valvonnassa ja takaisinperinnässä noudatetaan valtionavustuslakia (688/2001)

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: Przyznana zostanie jednorazowa pomoc w wysokości nieprzekraczającej 8 000 EUR

Maksymalna intensywność pomocy: 100 % kosztów kwalifikowanych

Data realizacji: Nie wcześniej niż 4 sierpnia 2006 r.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Grudzień 2006 r.

Cel pomocy: Wsparcie współpracy międzynarodowej pracowników MŚP i innych pracowników sektora rybołówstwa (podróż studyjna na Islandię)

Proszę wskazać, które z artykułów 4-12 mają zastosowanie, oraz podać kwalifikowane koszty objęte programem lub pomocą indywidualną: Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1595/2004 (art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 oraz punkt 3 załącznika III do tego rozporządzenia).

Koszty kwalifikowane obejmują ogólne koszty poniesione w związku z organizacją podróży: usługi przewodnika i tłumacza, wynajem autobusu, honoraria za wykłady, wynajem pomieszczeń konferencyjnych i inne usługi wspólne.

Do pomocy nie kwalifikują się indywidualne koszty podróży poniesione przez jej uczestników. Pomoc nie obejmuje kosztów operacyjnych beneficjenta

Sektory gospodarki: Pomoc dotyczy całego przemysłu rybnego

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc: 

Strona internetowa: http://www.mmm.fi/fi/index/etusivu/kalastus_riista_porot/elinkeinokalatalous/elinkeinokalatalouden_tuki.html

Strony internetowe ministerstwa są obecnie w trakcie aktualizacji

Numer środka pomocy: XF 12/06

Uwagi wyjaśniające: W ramach procesu przekształcania północnomorskiej floty kutrów rybackich rozpoczętego przez Królestwo Niderlandów Minister Rolnictwa, Środowiska i Jakości Żywności podjął decyzję o rozpoczęciu kilku projektów pilotażowych „rozważnego rybołówstwa”. W ramach tych projektów rybacy będą przez okres maksymalnie trzech miesięcy prowadzić pod nadzorem naukowym eksperymenty w zakresie bardziej wydajnych energetycznie, zrównoważonych i selektywnych metod połowu. W ramach projektu pilotażowego nie będzie udzielana pomoc na inwestycje w wyposażenie, takie jak sieci, narzędzia, silniki lub na inwestycje bezpośrednio związane z nakładem połowowym kutra. Pomoc przyznawana przez władze będzie polegała na udzielaniu gwarancji szyprom/właścicielom kutrów uczestniczącym w projekcie pilotażowym

Państwo członkowskie: Królestwo Niderlandów

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Pomoc przyznawana jest Federatie van Visserijverenigingen (federacji stowarzyszeń rybackich) będącej głównym realizatorem projektu pilotażowego „rozważne rybołówstwo/połowy na trawlerach z wysięgnikami”

Podstawa prawna: Artikel 2 en 5 van de Kaderwet LNV-subsidies juncto artikel 4:23 van de Algemene wet bestuursrecht

Roczne wydatki planowane w ramach programu lub całkowita kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: Jednorazowo maksimum 150 000 EUR, z czego 1/5 zarezerwowano na doradztwo techniczne/naukowe

Maksymalna intensywność pomocy: Maksymalna kwota pomocy na realizację projektu pilotażowego łącznie z kosztami doradztwa naukowego wynosi 150 000 EUR, z czego maksymalnie 30 000 EUR można przeznaczyć na doradztwo naukowe

Data realizacji: Od dnia 14 sierpnia 2006 r.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Projekt pilotażowy trwa do końca października 2006 r. Oczekuje się, że wypłata środków nastąpi w okresie od listopada do grudnia 2006 r.

Cel pomocy: Celem działań prowadzonych przez przedsiębiorstwa rybackie w ramach projektu pilotażowego „rozważne rybołówstwo/dostosowywanie narzędzi połowowych” jest wypróbowanie metod połowowych, które obecnie nie są stosowane w niderlandzkim rybołówstwie. Dotyczy to eksperymentów z metodami połowu, które posłużyć mogą jako alternatywa dla tradycyjnego połowu włokami rozpornicowymi i które ewentualnie można by zastosować na szerszą skalę. Dotychczas ewentualne ryzyko inwestycji powstrzymywało przedsiębiorców przed inwestowaniem w nowe metody połowowe. Obecnie w ramach procesu przekształcania północnomorskiej floty kutrów rybackich prowadzącego do stworzenia rybołówstwa bardziej wydajnego energetycznie, zrównoważonego i selektywnego władze są gotowe udzielić na krótki okres gwarancji, aby wesprzeć rybaków prowadzących eksperymenty, jeżeli rybacy ci gotowy będą przeprowadzić projekt pilotażowy. W trakcie projektu pilotażowego grupa pięciu rybaków, zrzeszonych w Federatie van Visserijverenigingen (federacji stowarzyszeń rybackich) prowadzi przez określony okres (od sierpnia do października 2006 r. włącznie) eksperymenty z wykorzystaniem dryfujących narzędzi połowowych, które nie wchodzą w kontakt z dnem morza i które mogą mieć pozytywny wpływ na połów niewymiarowych ryb i na jakość ryb. Prowadzone będą również eksperymenty z innymi okrągłymi narzędziami dryfującymi i dostosowanymi kształtami rozpornic, które zmniejszają opór powietrza i kontakt z dnem.

Projekt ma na celu zbadania możliwości ograniczenia kosztów, sposobu zmniejszenia odrzutów i redukcji kontaktu z dnem

Stosowne artykuły rozporządzenia 1595/2004: Uczestnikom projektu pilotażowego udziela się gwarancji na podstawie art. 4 rozporządzenia 1595/2004 zmienionego art. 15 IFOR. Artykuł ten stanowi, że państwa członkowskie mogą wspierać działania dotyczące wspólnego interesu o szerszym zasięgu niż działania podejmowane zazwyczaj przez podmioty prywatne. IFOR określa, że działania te realizowane są przy czynnym udziale samych udziałowców przemysłu lub realizowane przez organizacje występujące w imieniu producentów oraz przyczyniają się do realizacji celów wspólnej polityki rybołówstwa

Sektory gospodarki: Pomoc dotyczy rybaków działających w sektorze rybołówstwa morskiego

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc: 

Strona internetowa: www.hetlnvloket.nl. Zaleca się stosowanie funkcji wyszukiwania

Dodatkowe informacje.: Osoba odpowiedzialna za kontakty: Directie Visserij, dr Frans Vroegop

Numer środka pomocy: XF 13/06

Uwagi wyjaśniające: W ramach rozpoczętego przez Królestwo Niderlandów procesu przekształcania północnomorskiej floty kutrów rybackich Minister Rolnictwa, Środowiska i Jakości Żywności podjął decyzję o rozpoczęciu kilku projektów pilotażowych „rozważnego rybołówstwa”. W ramach tych projektów rybacy będą przez okres maksymalnie trzech miesięcy prowadzić pod nadzorem naukowym eksperymenty w zakresie bardziej wydajnych energetycznie, zrównoważonych i selektywnych metod połowu. W ramach projektu pilotażowego nie będzie udzielana pomoc na inwestycje w wyposażenie, takie jak sieci, narzędzia, silniki lub na inwestycje bezpośrednio związane z nakładem połowowym kutra. Pomoc przyznawana przez władze będzie polegała na udzielaniu gwarancji szyprom/właścicielom kutrów uczestniczącym w projekcie pilotażowym

Państwo członkowskie: Królestwo Niderlandów

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Pomoc przyznawana jest na rzecz Nederlandse Vissersbond (niderlandzkiego związku rybackiego) będącego głównym realizatorem projektu pilotażowego „rozważne rybołówstwo/połowy na trawlerach z wysięgnikami”

Podstawa prawna: Artikel 2 en 5 van de Kaderwet LNV-subsidies juncto artikel 4:23 van de Algemene wet bestuursrecht

Roczne wydatki planowane w ramach programu lub całkowita kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: Jednorazowo maksimum 150 000 EUR, z czego 1/5 zarezerwowano na doradztwo techniczne/naukowe

Maksymalna intensywność pomocy: Maksymalna kwota pomocy na realizację projektu pilotażowego łącznie z kosztami doradztwa naukowego wynosi 150 000 EUR, z czego maksymalnie 30 000 EUR można przeznaczyć na doradztwo naukowe

Data realizacji: Od dnia 14 sierpnia 2006 r.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Faza pilotażowa trwa do końca października 2006 r. Oczekuje się, że wypłata środków nastąpi w okresie od listopada do grudnia 2006 r.

Cel pomocy: Celem działań prowadzonych przez przedsiębiorstwa rybackie w ramach projektu pilotażowego „rozważne rybołówstwo/połowy dragą” jest wypróbowanie metod połowowych, które obecnie nie są stosowane w niderlandzkim rybołówstwie. Dotyczy to eksperymentów z metodami połowu, które posłużyć mogą jako alternatywa dla tradycyjnego połowu dragą i które ewentualnie można by zastosować na szerszą skalę. Dotychczas ewentualne ryzyko inwestycji powstrzymywało przedsiębiorców przed inwestowaniem w nowe metody połowowe. Obecnie w ramach procesu przekształcania północnomorskiej floty kutrów rybackich prowadzącego do stworzenia rybołówstwa bardziej wydajnego energetycznie, zrównoważonego i selektywnego władze są gotowe udzielić na krótki okres gwarancji, aby wesprzeć rybaków prowadzących eksperymenty, jeżeli rybacy ci gotowy będą przeprowadzić projekt pilotażowy. W trakcie projektu pilotażowego grupa czterech rybaków, zrzeszonych w Nederlandse Vissersbond (niderlandzkim związku rybackim) prowadzi przez określony okres (od sierpnia do października 2006 r. włącznie) eksperymenty z wykorzystaniem niewykorzystywanej w Królestwie Niderlandów metody połowów — połowów na trawlerach z wysięgnikami. Dotyczy to metody połowu stanowiącej alternatywę dla włoka rozprzowego, w której łowi się z wykorzystaniem spławika typu „Perfect”, lecz w której (w przeciwieństwie do zwykłego połowu włokami rozpornicowymi lub połowu z użyciem dwóch włoków) sieć przymocowana jest bezpośrednio do spławika. Oprócz ograniczenia kosztów ważnym celem projektu pilotażowego jest zmniejszenie ilości odrzutów

Stosowne artykuły rozporządzenia 1595/2004: Uczestnikom projektu pilotażowego udziela się gwarancji na podstawie art. 4 rozporządzenia 1595/2004 zmienionego art. 15 IFOR. Artykuł ten stanowi, że państwa członkowskie mogą wspierać działania dotyczące wspólnego interesu o szerszym zasięgu niż działania podejmowane zazwyczaj przez podmioty prywatne. IFOR określa, że działania te realizowane są przy czynnym udziale samych udziałowców przemysłu lub realizowane przez organizacje występujące w imieniu producentów oraz przyczyniają się do realizacji celów wspólnej polityki rybołówstwa

Sektory gospodarki: Dotyczy pomocy dla rybaków pracujących czynnie w rybołówstwie morskim

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc: 

Strona internetowa: www.hetlnvloket.nl. Zaleca się stosowanie funkcji wyszukiwania

Dodatkowe informacje: Osoba odpowiedzialna za kontakty: Directie Visserij, dr Frans Vroegop

----

----

Zezwolenie na pomoc państwa w ramach przepisów zawartych w art. 87 i 88 Traktatu WE

Przypadki, względem których Komisja nie wnosi sprzeciwu

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2006/C 305/04)

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/

----

----

Komunikat Komisji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92

Obowiązek użyteczności publicznej w odniesieniu do obsługi regularnych połączeń lotniczych na terenie Włoch

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2006/C 305/05)

Na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 2408/92/EWG z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych, rząd Włoch, zgodnie z decyzjami podjętymi w czasie konferencji sektora pod przewodnictwem regionu Sycylia, podjął decyzję o nałożeniu obowiązku użyteczności publicznej w zakresie obsługi regularnych połączeń lotniczych na następujących trasach:

1.   Trasy

Zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia 2408/92/EWG poprzez kierunek Rzym rozumie się system portów lotniczych w Rzymie, obejmujący porty lotnicze Rzym Fiumicino i Rzym Ciampino.

2.   Opis obowiązku użyteczności publicznej

2.1   Minimalna częstotliwość lotów:

a)   Na trasie Pantelleria — Palermo i z powrotem

Minimalna częstotliwość lotów:

b)   Na trasie Lampedusa — Palermo i z powrotem

Minimalna częstotliwość lotów:

c)   Na trasie Lampedusa — Katania i z powrotem

Minimalna częstotliwość lotów:

d)   Na trasie Lampedusa — Rzym i z powrotem

Minimalna częstotliwość lotów:

e)   Na trasie Pantelleria — Rzym i z powrotem

Minimalna częstotliwość lotów:

W przypadku awarii statku powietrznego używanego normalnie do obsługi połączenia, należy zapewnić statek powietrzny mogący być do dyspozycji w ciągu 4 godzin.

Całkowita zdolność przewozowa każdego statku powietrznego powinna być oddana do sprzedaży bez żadnych ograniczeń ilościowych, zgodnie z zakresem obowiązku użyteczności publicznej.

2.2.   Rozkład lotów:

należy zapewnić

Na trasie Pantelleria — Palermo:

przynajmniej

Na trasie Palermo — Pantelleria:

przynajmniej

Na trasie Lampedusa — Palermo:

przynajmniej

Na trasie Palermo — Lampedusa:

przynajmniej

Na trasach Lampedusa — Katania i z powrotem, Lampedusa — Rzym i z powrotem oraz Pantelleria — Rzym i z powrotem należy zapewnić rozkład lotów umożliwiający połączenia tranzytowe w ramach siatki połączeń krajowych i międzynarodowych odpowiednio w portach lotniczych Katania i Rzym.

2.3.   Statki powietrzne lub oferowana zdolność przewozowa:

Połączenia na trasie Pantelleria — Palermo i z powrotem oraz Lampedusa — Palermo i z powrotem muszą być wykonywane przy użyciu statków powietrznych z kabiną ciśnieniową z silnikiem turbośmigłowym lub turboodrzutowym o liczbie miejsc nie mniejszej niż 44 oraz o liczbie miejsc nie mniejszej niż 120, odpowiednio zgodnie z pkt 2.1 a i 2.1 b.

Połączenie na trasie Lampedusa — Katania i z powrotem musi być wykonywane przy użyciu statków powietrznych z kabiną ciśnieniową z silnikiem turbośmigłowym lub turboodrzutowym o liczbie miejsc nie mniejszej niż 44, zgodnie z pkt 2.1. c.

Połączenie na trasie Lampedusa — Rzym i Pantelleria — Rzym muszą być wykonywane przy użyciu statków powietrznych z kabiną ciśnieniową z silnikiem turbośmigłowym lub turboodrzutowym o liczbie miejsc nie mniejszej niż 120, zgodnie z pkt 2.1. e.

W razie zapotrzebowania rynku oferowane zdolności przewozowe muszą zostać zwiększone poprzez wprowadzenie dodatkowych rejsów, które jednak nie będą skutkować wypłaceniem dodatkowego dofinansowania ani możliwością zastosowania taryf innych niż te, o których mowa w pkt 2.4.

W ramach połączeń, o których mowa powyżej, należy zapewnić 3 miejsca zarezerwowane dla nagłych wypadków medyczno-sanitarnych lub na potrzeby jednostek instytucjonalnych. Dwa z trzech wyżej wymienionych miejsc, będą mogły być rezerwowane/sprzedane najwcześniej na 24 godziny przed wylotem, a jedno na 12 godzin przed wylotem.

Na rejsach wykonywanych przy użyciu statków powietrznych o liczbie miejsc 120 należy zapewnić możliwość przewozu osób niepełnosprawnych (WCHR, WCHS, WCHC), noszy, trumien i w razie konieczności towarów.

Przewoźnik, który przyjmie obowiązek użyteczności publicznej podejmie wszystkie niezbędne środki, aby ułatwić dostęp do statków powietrznych osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej zdolności ruchowej, bez uszczerbku dla przepisów bezpieczeństwa uzasadniających zakaz wstępu na pokład.

2.4.   Taryfy:

Ewentualnej korekty taryf dokonuje raz na 6 miesięcy Ministerstwo Transportu w porozumieniu z regionem Sycylia. W przypadku wzrostu cen powyżej wskazanej wartości procentowej wieloresortowy komitet techniczny wdraża procedurę dostosowania taryf na wniosek przewoźników obsługujących połączenia objęte obowiązkiem użyteczności publicznej; natomiast w przypadku spadku cen, procedura taka jest uruchamiana z urzędu. W trakcie analizy, o którym mowa powyżej, należy się zapoznać z opinią przewoźników operujących na trasach objętych obowiązkiem użyteczności publicznej.

Ewentualna korekta taryf wchodzi w życie od półrocza następującego po półroczu, w którym odnotowano zmianę.

O dokonanych zmianach powiadamiani są wszyscy przewoźnicy obsługujący połączenia lotnicze na wspomnianych trasach oraz Komisja Europejska w celu opublikowania ich w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2.5.   Ciągłość wykonywania usług:

W celu zapewnienia ciągłości, regularności i punktualności lotów, przewoźnicy lotniczy przyjmujący na siebie niniejszy obowiązek użyteczności publicznej, zobowiązują się:

Z powyższych zasad wyłącza się loty odwołane i opóźnione ze względu na warunki meteorologiczne, strajki lub wydarzenia, za które przewoźnik nie jest odpowiedzialny i/lub na które nie ma wpływu.

Kary, o których mowa powyżej łączą się z sankcjami określonymi w ustawie nr 69 z dnia 27 stycznia 2006 r. obejmującej przepisy dotyczące kar za naruszenie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów.

----

----

Wytyczne dotyczące ostatecznego przeznaczenia „do produkcji przemysłowej” do stosowania w niektórych kontyngentach taryfowych na produkty rybołówstwa pochodzące z Norwegii oraz Islandii

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2006/C 305/06)

W ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1920/2004 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 992/95 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i rybołówstwa pochodzące z Norwegii oraz w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1921/2004 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 499/96 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rybołówstwa i żywe konie pochodzące z Islandii, kontyngenty taryfowe o numerach porządkowych 09.0752, 09.0754, 09.0756, 09.0760, 09.0763, 09.0778 i 09.0792 są otwarte dla niektórych produktów rybnych „do produkcji przemysłowej”. Wspomniane wyżej rozporządzenia nie precyzują pojęcia „do produkcji przemysłowej”.

W celu jednolitego zastosowania wspólnotowych kontyngentów taryfowych, Komitet kodeksu celnego — Sekcja ds. ekonomicznych aspektów taryfy uchwaliła niżej przedstawione wytyczne.

----

----

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa nr COMP/M.4455 — Schmolz + Bickenbach/Swiss Steel)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2006/C 305/07)

W dniu 29 listopada 2006 r. Komisja podjęła decyzję o nie sprzeciwianiu się wyżej wymienionej koncentracji oraz uznaniu jej za zgodną z regułami wspólnego rynku. Powyższa decyzja zostaje wydana na mocy art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Pełny tekst decyzji jest dostępny wyłącznie w języku niemieckim i będzie opublikowany po uprzednim usunięciu ewentualnych tajemnic handlowych przedsiębiorstw. Tekst decyzji będzie dostępny:

----

----

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa nr COMP/COMP/M.4449 — KKR/SIF (Tarkett))

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2006/C 305/08)

W dniu 7 grudnia 2006 r. Komisja podjęła decyzję o nie sprzeciwianiu się wyżej wymienionej koncentracji oraz uznaniu jej za zgodną z regułami wspólnego rynku. Powyższa decyzja zostaje wydana na mocy art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Pełny tekst decyzji jest dostępny wyłącznie w języku angielskim i będzie opublikowany po uprzednim usunięciu ewentualnych tajemnic handlowych przedsiębiorstw. Tekst decyzji będzie dostępny:

----

----

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa nr COMP/M.4239 — Plastic Omnium/Inopart)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2006/C 305/09)

W dniu 27 października 2006 r. Komisja podjęła decyzję o nie sprzeciwianiu się wyżej wymienionej koncentracji oraz uznaniu jej za zgodną z regułami wspólnego rynku. Powyższa decyzja zostaje wydana na mocy art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Pełny tekst decyzji jest dostępny wyłącznie w języku angielskim i będzie opublikowany po uprzednim usunięciu ewentualnych tajemnic handlowych przedsiębiorstw. Tekst decyzji będzie dostępny:

----

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

Urząd Nadzoru EFTA

----

Obwieszczenie Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie współpracy między Urzędem Nadzoru EFTA a sądami Państw EFTA w zakresie stosowania art. 53 i 54 Porozumienia EOG

(2006/C 305/10)

I.   ZAKRES OBWIESZCZENIA

II.   STOSOWANIE PRZEPISÓW EOG O KONKURENCJI PRZEZ SĄDY KRAJOWE

A.   WŁAŚCIWOŚĆ SĄDÓW KRAJOWYCH DO STOSOWANIA PRZEPISÓW EOG O KONKURENCJI

W zakresie, w jakim sądy krajowe posiadają jurysdykcję w zakresie rozpatrywania danej sprawy (7), mają również uprawnienia do stosowania art. 53 i 54 Porozumienia EOG (8). Ponadto należy pamiętać, że art. 53 i 54 Porozumienia EOG są kwestią polityki publicznej i mają zasadnicze znaczenie dla realizacji celów Porozumienia EOG, z których jednym jest zapewnienie, że konkurencja nie ulegnie zniekształceniu, a przepisy dotyczące konkurencji są przestrzegane (9).

B.   ASPEKTY PROCEDURALNE STOSOWANIA PRZEPISÓW EOG O KONKURENCJI PRZEZ SĄDY KRAJOWE

W oparciu o zasadę, że wdrożone przepisy EOG mają pierwszeństwo przed prawem krajowym (33), sąd krajowy nie może stosować przepisów krajowych, które są niezgodne z wymienionymi powyżej zasadami.

C.   RÓWNOCZESNE LUB KOLEJNE STOSOWANIE PRZEPISÓW EOG O KONKURENCJI PRZEZ URZĄD NADZORU EFTA I SĄDY KRAJOWE

III.   WSPÓŁPRACA MIĘDZY URZĘDEM NADZORU EFTA A SĄDAMI KRAJOWYMI

A.   URZĄD NADZORU EFTA JAKO „PRZYJACIEL SĄDU” (AMICUS CURIAE)

1.   Obowiązkiem Urzędu Nadzoru EFTA jest przekazywanie informacji sądom krajowym

2.   Wniosek o opinię w kwestiach dotyczących stosowania przepisów EOG o konkurencji

3.   Przedkładanie uwag sądowi krajowemu przez Urząd Nadzoru EFTA

B.   SĄDY KRAJOWE UŁATWIAJĄCE ROLĘ URZĘDU NADZORU EFTA W EGZEKWOWANIU PRZEPISÓW EOG O KONKURENCJI

1.   Przekazanie orzeczeń sądów krajowych stosujących art. 53 lub 54 Porozumienia EOG

2.   Rola sądów krajowych w kontekście inspekcji Urzędu Nadzoru EFTA

IV.   POSTANOWIENIA KOŃCOWE

----

(1)Dz.U. C 101 z 27.4.2004, str. 54.

(2)  Dla celów niniejszego obwieszczenia, określenie „Państwa EFTA” oznacza Państwa, w odniesieniu do których weszło w życie Porozumienie EOG.

(3)  Właściwość w zakresie rozstrzygania indywidualnych przypadków zgodnie z art. 53 i 54 Porozumienia EOG jest rozdzielona między Urząd Nadzoru EFTA i Komisję zgodnie z zasadami podanymi w art. 56 Porozumienia EOG. Właściwość rozstrzygania każdego indywidualnego przypadku ma tylko jeden z organów nadzoru.

(4)  Kryteria pozwalające określić, które podmioty można uważać za sądy lub trybunały w rozumieniu art. 34 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale można znaleźć np. w orzeczeniu Trybunału EFTA, sprawa E-1/94 Ravintoloitsijain Liiton Kustannus Oy Restamark, sprawozdaniu Trybunału EFTA [1994-1995], str. 15, i orzeczeniu ETS z 2002 r. sprawa C-516/99 Schmid, str. I-4573, pkt 34: „Sąd bierze pod uwagę szereg czynników, na przykład to, czy dany organ został powołany z mocy prawa, czy ma charakter trwały, czy jego jurysdykcja jest obowiązkowa, czy jego procedura przebiega inter partes, czy stosuje przepisy prawa oraz czy jest niezawisły”. W przypadku prawa precedensowego sądów wspólnotowych, art. 6 Porozumienia EOG stanowi, że, bez uszczerbku dla dalszego rozwoju orzecznictwa, postanowienia niniejszego Porozumienia, w zakresie, w jakim są identyczne pod względem treści z odpowiadającymi im postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz z aktami przyjętymi w ramach stosowania tych dwóch traktatów, będą w trakcie wdrażania i stosowania interpretowane zgodnie z odnośnymi orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości Wspólnoty Europejskiej ogłoszonymi przed dniem podpisania Porozumienia EOG. W przypadku odnośnych orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości ogłoszonych po dniu podpisania Porozumienia EOG, z art. 3 ust. 2 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale wynika, że Urząd Nadzoru EFTA i Trybunał EFTA powinny odnieść się do zasad podanych w tych orzeczeniach.

(5)  Zgodnie z Porozumieniem zmieniającym Protokół 4 do Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 września 2004 r., które weszło w życie dnia 19 maja 2005 r., rozdział II Protokołu 4 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale odzwierciedla w dużym stopniu rozporządzenie Rady o filarze EFTA (WE) nr 1/2003 (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1).

(6)  Obwieszczenie Urzędu Nadzoru EFTA o współpracy w ramach sieci EFTA obejmującej organy ochrony konkurencji, dotychczas niepublikowane.

(7)  Jurysdykcja sądu krajowego zależy od przepisów dotyczących jurysdykcji, krajowych, odnośnych EOG i międzynarodowych.

(8)  Zob. art. 6 rozdziału II.

(9)  Zob. art. 1 ust. 2 lit e) Porozumienia EOG, zgodnie z którym stworzenie systemu zapewniającego, że konkurencja nie ulegnie zakłóceniu, a przepisy dotyczące konkurencji są w równym stopniu przestrzegane, jest niezbędne w celu realizacji celów Porozumienia EOG, sprawa E-8/00 Landsorganisasjonen i Norge z Norsk Kommuneforbund, raport Trybunału EFTA [2002], s. 114, par. 40.

(10)  Sprawy łączone Orz. ETS z 1995 r. C-430/93 i C-431/93 van Schijndel str. I-4705, 13 do 15 i 22.

(11)  Sytuacja jest odmienna w przypadku niewdrożonych przepisów EOG. Wynika to z art. 7 i protokołu 35 Porozumienia EOG: prawo EOG nie pociąga za sobą przeniesienia władzy legislacyjnej. Protokół 35 do Porozumienia EOG zobowiązuje Państwa EFTA do zapewnienia, w razie konieczności z mocy oddzielnego przepisu ustawowego, aby w razie konfliktu między wdrożonymi przepisami EOG a innymi przepisami ustawowymi przepisy EOG miały znaczenie rozstrzygające. Prawo EOG nie wymaga zatem, by osoby fizyczne i podmioty gospodarcze mogły się opierać bezpośrednio na niewdrożonych przepisach EOG przed sądami krajowymi. Równocześnie jednakże nieodłącznym elementem celu ogólnego Porozumienia EOG polegającego na stworzeniu dynamicznego i jednorodnego rynku, poprzez zapewnienie nacisku na obronę sądową i egzekucję praw jednostek, jak również poprzez zasadę skuteczności międzynarodowego prawa publicznego jest zapewnienie, by sądy krajowe rozpatrywały wszelkie odnośne elementy prawa EOG, wdrożonego lub nie, przy wykładni prawa krajowego, sprawa E-4/01 Karl K. Karlsson, sprawozdanie Trybunału EFTA [2002], p 240, par. 28.

(12)  Zgodnie z ostatnim zdaniem wyliczenia 8 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, rozporządzenia tego nie stosuje się do przepisów krajowych, które nakładają sankcje karne na osoby fizyczne, z wyjątkiem przypadków, kiedy sankcje takie są środkiem egzekwowania przepisów o konkurencji stosujących się do przedsiębiorstw. Urząd Nadzoru EFTA uważa, iż — analogicznie —rozdziału II nie stosuje się do przepisów krajowych w Państwach EFTA, które nakładają sankcje karne na osoby fizyczne, z wyjątkiem przypadków, kiedy sankcje takie są środkiem egzekwowania przepisów o konkurencji stosujących się do przedsiębiorstw.

(13)  Sprawa T-24/90 Automec z Orz. ETS z 1992 r. str. II-2223, pkt 85.

(14)  Dalsze objaśnienie koncepcji wpływu na handel można znaleźć w obwieszczeniu na ten temat (Dz.U. dotychczas niepublikowany).

(15)  Artykuł 3 ust. 1 rozdziału II.

(16)  Zob. także obwieszczenie o stosowaniu art. 53 ust. 3 Porozumienia EOG (Dz.U. dotychczas niepublikowany).

(17)  W tej kwestii zob. Orz. ETS z 1969 r. sprawa E-1/94 Restamark, przypis 4 powyżej i sprawa 14/68 Walt Wilhelm str. 1 oraz Orz. ETS z 1980 r. sprawy łączone 253/78 i 1 do 3/79 Giry oraz Guerlain str. 2327, 15 do 17.

(18)  W tej kwestii zob. sprawa E-1/94 Restamark, przypis 4 powyżej i sprawa C-198/01, Consorzio Industrie Fiammiferi (CIF) [2003] 49. Zob. także przypis 11 powyżej.

(19)  Np. sąd krajowy może otrzymać prośbę o egzekwowanie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA podjętej zgodnie z art. 7 do 10, 23 i 24 rozdziału II.

(20)  Zob. Orz. ETS z 1998 r. np. sprawa 5/88 Wachauf, str. 2609, 19.

(21)  Orz. ETS z 1999 r. sprawy łączone C-215/96 i C-216/96 Bagnasco, str. I-135, 50.

(22)  Zob. przypis 4 do niniejszego obwieszczenia.

(23)  Orz. ETS z 1976 r. sprawa 63/75 Fonderies Roubaix, str. 111, 9 do 11 i Orz. ETS z 1991 r. sprawa C-234/89 Delimitis, str. I-935, 46.

(24)  Na temat równoległego lub kolejnego stosowania przepisów EOG o konkurencji przez sądy krajowe i Urząd zob. także punkty 11 do 14.

(25)  Orz. ETS z 1989 r. sprawa 66/86 Ahmed Saeed Flugreisen str. 803, 27 i Orz. ETS z 1991 r. sprawa C-234/89 Delimitis, str. I-935, 50. Listę wytycznych Urzędu Nadzoru EFTA i obwieszczeń z dziedziny polityki dotyczącej konkurencji, jak również aktów włączonych do Porozumienia EOG stosujących art. 53 ust. 3 Porozumienia EOG dla pewnych kategorii porozumień, decyzji czy ustalonych praktyk, załączono do niniejszego obwieszczenia.

(26)  Na temat możliwości zwracania się przez sądy krajowe do Urzędu Nadzoru EFTA o opinię, zob. dalsze informacje w punktach 27 do 30.

(27)  Informacje o składaniu uwag można znaleźć w punktach 31 do 35 niniejszego obwieszczenia.

(28)  Zob. punkt 3 niniejszego obwieszczenia i przypis 10 do niego.

(29)  Orz. ETS z 1989 r. sprawa 68/88 Komisja przeciwko Grecji, str. 2965, 23 do 25.

(30)  Informacje o odszkodowaniach w przypadku naruszenia przez Państwo EFTA i o warunkach takiej odpowiedzialności, zob. sprawa E-9/97 Erla Maria Sveinbjörnsdóttir, raport Trybunału EFTA [1995], s. 95, par. 6 i sprawa E-4/01 Karl K. Karlsson hf, przypis 10 powyżej. Informacje o odszkodowaniach w przypadku naruszenia, zob. Orz. ETS z 2001 r. sprawa C-453/99 Courage i Crehan, str. 6297, pkt 26 i 27. Informacje o odszkodowaniach w przypadku naruszenia przez Państwo Członkowskie lub przez urząd, lub przez urząd reprezentujący Państwo i o warunkach takiej odpowiedzialności państwowej, zob. np. sprawy łączone Orz. ETS z 1991 r. C-6/90 i C-9/90 Francovich, str. I-5357, pkt 33 do 36; Orz. ETS z 1993 r. sprawa C-271/91 Marshall przeciwko Southampton and South West Hampshire Area Health Authority, str. I-4367, pkt 30 i 34 do 35; Orz. ETS z 1996 r. sprawy łączone C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pêcheur and Factortame, str. I-1029; Orz. ETS z 1996 r. sprawa C-392/93 British Telecommunications, str. I-1631, pkt 39 do 46 i sprawy łączone C-178/94, C-179/94 i C-188/94 do 190/94 Dillenkofer, str. I-4845, pkt 22 do 26 i 72.

(31)  Zob. np. E-4/01 Karl K. Karlsson hf, przypis 10 powyżej, 33; Orz. ETS z 1976 r. sprawa 33/76 Rewe str. 1989, 5; Orz. ETS z 1976 r. sprawa 45/76 Comet, str. 2043, 12 i Orz. ETS z 1984 r. sprawa 79/83 Harz, str. 1921, 18 i 23.

(32)  Zob. np. sprawa E-4/01 Karl K. Karlsson hf, przypis 10 powyżej 33; Orz. ETS z 1976 r. sprawa 33/76 Rewe, str. 1989, 5; Orz. ETS z 1981 r. sprawa 158/80 Rewe, str. 1805, 44; Orz. ETS z 1983 r. sprawa 199/82 San Georgio, str. 3595, 12 oraz Orz. ETS z 1998 r. sprawa C-231/96 Edis, str. I-4951, 36 i 37.

(33)  Zob. punkt 6 i przypis 11 powyżej.

(34)  Art.11 ust. 6, wraz z art. 40 ust. 3 i 4 rozdziału II powinien uniemożliwiać równoczesne stosowanie art. 53 lub 54 Porozumienia EOG przez Urząd Nadzoru EFTA i sąd krajowy tylko wtedy, gdy ten drugi został mianowany krajowym urzędem ds. konkurencji.

(35)  Przy egzekucji uprawnień zgodnie z art. 53 i 54 Porozumienia EOG, sądy krajowe muszą ponadto uwzględniać uprawnienia Komisji, aby uniknąć decyzji sprzecznych z podjętymi lub przewidywanymi przez Komisję, Orz. ETS z 1991 r. sprawa C-234/89, Delimitis, str. I-935, 47.

(36)  Art. 16 ust. 1 rozdziału II.

(37)  Urząd wszczyna postępowanie mając na celu podjęcie decyzji zgodnie z a art. 7-10 rozdziału II (zob. art. 2 ust. 2 rozdziału III ). Według Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, wszczęcie postępowania implikuje autorytatywne działanie ze strony Komisji, świadcząc o intencji powzięcia decyzji (Orz. ETS z 1973 r. sprawa 48/72 Brasserie de Haecht, str. 77, 16).

(38)  Orz. ETS z 1991 r. sprawa C-234/89 Delimitis, str. I-935, 53, i Orz. ETS z 1995 r. sprawy łączone C-319/93, C-40/94 oraz C-224/94 Dijkstra, str. I-4471, 34. Zob. ponadto w tej sprawie punkt 21 niniejszego obwieszczenia.

(39)  Zob. art. 16 ust. 1 rozdziału II i Orz. ETS z 1991 r. sprawa C-234/89 Delimitis, str. I-935, 47 oraz Orz. ETS z 2000 r. sprawa C-344/98 Masterfoods, str. I-11369, 51.

(40)  Orz. ETS z 1987 r. sprawa 314/85 Foto-Frost, str. 4199, 12 do 20.

(41)  Zob. art. 16 ust. 1 rozdziału II i Orz. ETS z 2000 r. sprawa C-344/98 Masterfoods, str. I-11369, 52 do 59.

(42)  Orz. ETS z 2000 r. sprawa C-344/98 Masterfoods, str. I-11369, 58.

(43)  Orz. ETS z 1990 r. sprawa C-2/88 Imm Zwartveld, str. I-3365, 16 do 22 i Orz. ETS z 1991 r. sprawa C-234/89 Delimitis, str. I-935, 53.

(44)  Orz. ETS z 2002 r. sprawa C-94/00 Roquette Frères, str. 9011, 31.

(45)  Informacje o zgodności takich proceduralnych przepisów krajowych z ogólnymi zasadami prawa EOG, zob. punkty 9 i 10 niniejszego obwieszczenia.

(46)  Informacje o tych obowiązkach, zob. punkty 23 do 26 niniejszego obwieszczenia.

(47)  Orz. ETS z 1991 r. sprawa C-234/89 Delimitis, str. I-935, 53, i Orz. ETS z 1995 r. sprawy łączone C-319/93, C-40/94 oraz C-224/94 Dijkstra, str. I-4471, 34.

(48)  Orz. ETS z 1991 r. sprawa C-234/89 Delimitis, str. I-935, 53.

(49)  Orz. ETS z 1996 r. sprawa T-353/94 Postbank, str. II-921, 86 i 87 oraz Orz. ETS z 1985 r. sprawa 145/83 Adams, str. 3539, 34.

(50)  Orz. ETS z 1990 r. sprawa C-2/88 Zwartveld, str. I-4405, 10 i 11 i Orz. ETS z 1996 r. sprawa T-353/94 Postbank, str. II-921, 93.

(51)  Orz. ETS z 1990 r. sprawa C-2/88 Zwartveld, str. I-4405, 10 i 11; Orz. ETS z 2002 r. sprawa C-275/00 First and Franek, str. I-10943, 49 i Orz. ETS z 1996 r. sprawa T-353/94 Postbank, str. II-921, 93.

(52)  Zob. punkt 8 niniejszego obwieszczenia.

(53)  Orz. ETS z 1991 r. sprawa C-234/89 Delimitis, str. I-935, 53, i Orz. ETS z 1995 r. sprawy łączone C-319/93, C-40/94 oraz C-224/94 Dijkstra, str. I-4471, 34.

(54)  Por. Orz. ETS z 1982 r. sprawa 96/81 Komisja przeciwko Niderlandom, str. 1791, 7 i Orz. ETS z 1988 r. sprawa 272/86 Komisja przeciwko Grecji, str. 4875, 30.

(55)  Zgodnie z art. 15 ust. 4 rozdziału II, nie narusza to szerszych uprawnień w zakresie przedkładania uwag przed sądami, jakie zgodnie z prawem otrzymały krajowe organy ochrony konkurencji.

(56)  Zob. także art. 28 ust. 2 rozdziału II, który uniemożliwia Urzędowi Nadzoru EFTA ujawnianie informacji, którymi dysponuje, a które są objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej.

(57)  Orz. ETS z 1989 r. sprawy łączone 46/87 i 227/88 Hoechst, str. 2859, 33. Zob. także art. 15 ust. 3 rozdziału II.

(58)  Orz. ETS z 1991 r. sprawa C-69/90 Komisja przeciwko Włochom, str. 6011, 15.

(59)  Art. 20 ust. 6 do 8 rozdziału II i Orz. ETS z 2002 r. sprawa C-94/00 Roquette Frères, str. 9011.

(60)  Art. 21 ust. 3 rozdziału II.

(61)  Orz. ETS z 2002 r. sprawa C-94/00 Roquette Frères, str. 9011, 39 i 62 do 66.

(62)  Zob. także tamże, 91 i 92.

(63)Dz.U. C 112 z 4.5.1995, str. 7.

----

ZAŁĄCZNIK

AKTY ODPOWIADAJĄCE ROZPORZĄDZENIOM W SPRAWIE WSPÓLNOTOWYCH WYŁĄCZEŃ GRUPOWYCH WYMIENIONE W ZAŁĄCZNIKU XIV DO POROZUMIENIA EOG I OBWIESZCZEŃ OBJAŚNIAJĄCYCH URZĘDU NADZORU EFTA

Niniejsza lista jest dostępna i aktualizowana na witrynie Urzędu Nadzoru EFTA:

http://www.eftasurv.int/fieldsofwork/fieldcompetition/otherpublications/dbaFile1127.html

A.   Przepisy niespecyficzne dla sektora

1.   Obwieszczenia o charakterze ogólnym

2.   Porozumienia wertykalne

3.   Porozumienia o współpracy horyzontalnej

4.   Porozumienia licencyjne dotyczące transferu technologii

B.   Przepisy specyficzne dla sektora

1.   Ubezpieczenie

2.   Przemysł samochodowy

3.   Telekomunikacja

4.   Transport

----

----

Zgłoszenie władz norweskich dotyczące regionalnie zróżnicowanych składek na ubezpieczenie społeczne

Urząd Nadzoru EFTA podjął decyzję o niewnoszeniu zastrzeżeń przeciwko zgłoszonemu środkowi

(2006/C 305/11)

Data przyjęcia decyzji: 

Państwo EFTA: Norwegia

Nr sprawy: 59280

Nazwa: Regionalnie zróżnicowane składki na ubezpieczenie społeczne

Cel: Zredukowanie zjawiska wyludniania najsłabiej zaludnionych regionów Norwegii lub zapobieganie mu poprzez stymulowanie zatrudnienia w tych regionach

Podstawa prawna: Artykuł 1 dorocznej rezolucji Parlamentu Europejskiego dotyczącej regionalnie zróżnicowanych stawek składek na ubezpieczenie społeczne itp., oraz sekcja 23-2 ustawy nr 19 z dnia 28 lutego 1997 r. dotycząca krajowego systemu ubezpieczeń (Folketrygdloven)

Budżet: Około 8,5 mld NOK (ok. 1 mld EUR) rocznie

Czas trwania: Od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r.

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://www.eftasurv.int/fieldsofwork/fieldstateaid/stateaidregistry/

----

----

Wartości progowe w dziedzinie zamówień publicznych

(2006/C 305/12)

Wartości progowe mające zastosowanie zgodnie z dokumentem, o którym mowa w pkt 2 (1) załącznika XVI do Porozumienia EOG (dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2083/2005) oraz zgodnie z dokumentem, o którym mowa w pkt 4 (2) załącznika XVI do Porozumienia EOG (dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2083/2005):

----

(1)  Zmienionym decyzjami Wspólnego Komitetu EOG nr 68/2006 i nr 69/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r., zmieniającymi załącznik XVI (Zamówieia) do Porozumienia o EOG.

(2)  Jak wyżej.

----

----

Obwieszczenie Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie nieformalnych wskazówek dotyczących nowych kwestii związanych ze stosowaniem art. 53 i 54 Porozumienia EOG, które występują w indywidualnych przypadkach (wskazówki pisemne)

(2006/C 305/13)

I.   ROZDZIAŁ II CZĘŚCI I PROTOKOŁU 4 DO POROZUMIENIA O NADZORZE I TRYBUNALE

II.   RAMY OCENY, CZY NALEŻY WYDAC PISEMNE WSKAZÓWKI

III.   WSKAZÓWKI DOTYCZĄCE SKŁADANIA WNIOSKU O WYTYCZNE

IV.   ROZPATRYWANIE WNIOSKU

V.   PISEMNE WSKAZÓWKI

VI.   SKUTKI WSKAZÓWEK PISEMNYCH

----

(1)Dz.U. C 101 z 27.4.2004, str. 78-80.

(2)  Za rozpatrywanie poszczególnych spraw objętych art. 53 i 54 Porozumienia EOG odpowiedzialny jest Urząd Nadzoru EFTA lub Komisja zgodnie z zasadami określonymi w art. 56 Porozumienia EOG. Dana sprawa może podlegać rozstrzygnięciu tylko przez jeden z tych organów nadzoru.

(3)  Po wejściu w życie Porozumienia zmieniającego protokół 4 do Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 września 2004 r. Rozdział II protokołu 4 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale będzie w znacznym zakresie odzwierciedlał w filarze EFTA rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1).

(4)  W niniejszym obwieszczeniu termin „porozumienia” stosowany jest w odniesieniu do porozumień, decyzji związków przedsiębiorstw oraz praktyk uzgodnionych. Termin „praktyki” odnosi się do działań przedsiębiorstw dominujących Termin „przedsiębiorstwa” obejmuje także „związki przedsiębiorstw”.

(5)  Większość tych tekstów jest dostępna na stronie internetowej:

http://www.eftasurv.int/fieldsofwork/fieldcompetition/ lub http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html.

(6)  Obwieszczenie Urzędu Nadzoru EFTA — Wytyczne w sprawie stosowania art. 53 ust. 3 Porozumienia EOG, dotychczas nieopublikowane.

(7)  Symboliczne grzywny ustala się zazwyczaj na poziomie 1 000 EUR, por. wytyczne Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy obowiązujących w EOG przepisów o ochronie konkurencji, Dz.U. C 10 z 16.1.2003, str. 16 oraz Suplement EOG do Dz.U. nr 3 z 16.1.2003, str. 6.

(8)  Por. zwłaszcza art. 7 do 9, 12, 17-24 oraz 29 Rozdziału II części I protokołu 4 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale.

(9)  Artykuł 6 Porozumienia EOG stanowi, że bez uszczerbku dla przyszłych zmian w orzecznictwie postanowienia niniejszego Porozumienia w zakresie, w jakim są one co do istoty tożsame z odpowiednimi zasadami Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz aktami przyjętymi w zastosowaniu tych dwóch traktatów, podlegają w zakresie ich wykonania i stosowania wykładni zgodnej z odpowiednimi orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wydanymi przed podpisaniem Porozumienia EOG. Jeżeli chodzi o orzeczenia wydane przez Trybunał Sprawiedliwości po podpisaniu Porozumienia EOG, z art. 3 ust. 2 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale wynika, że Urząd Nadzoru EFTA i Trybunał EFTA zobowiązane są należycie uwzględnić zasady określone w tych orzeczeniach. Zgodnie z art. 58 Porozumienia EOG i Protokołem 23 do tego porozumienia, Urząd Nadzoru EFTA i Komisja zobowiązane są współpracować miedzy innymi w celu wspierania jednolitego wykonania, stosowania i wykładni postanowień Porozumienia EOG. Chociaż decyzje i nieformalne wskazówki Komisji nie są wiążące dla Urzędu Nadzoru, Urząd Nadzoru zobowiązany jest starać się uwzględniać praktykę Komisji.

----

----

Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 61 porozumienia EOG i art. 1 ust. 3 części I protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i trybunale

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA o niewnoszeniu zastrzeżeń

(2006/C 305/14)

Data przyjęcia decyzji: 

Państwo EFTA: Norwegia

Nr środka pomocy: sprawa 59434

Nazwa: Program wspierający prace badawczo-rozwojowe oraz działania innowacyjne w sektorze przemysłu morskiego.

Cel: Głównym celem programu jest podniesienie konkurencyjności sektora przemysłu morskiego oraz zwiększenie wartości dodanej w tym sektorze poprzez wspieranie prac badawczo-rozwojowych oraz działań innowacyjnych.

Podstawa prawna: St.prp. nr. 1 (2005-2006) Nærings- og hadelsdepartementet (budżet państwa, Ministerstwo Handlu i Przemysłu) rozdział 2421, sekcja 79 oraz Deklaracja celów w dziedzinie innowacji dla Norwegii na rok 2006.

Budżet/czas trwania: Budżet programu na 2006 r. wynosi 20 mln NOK (ok. 2,6 mln EUR). Roczny budżet na następne lata ustalany będzie zgodnie z parlamentarnymi procedurami budżetowymi. Okres realizacji programu wynosi sześć lat.

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://www.eftasurv.int/fieldsofwork/fieldstateaid/stateaidregistry

----

----

Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i trybunale w sprawie pomocy państwa w odniesieniu do stosowania art. 3 norweskiej ustawy o zwrocie podatku VAT

(2006/C 305/15)

Decyzją nr 225/06/COL z dnia 19 czerwca 2006 r., zamieszczoną w autentycznej wersji językowej na stronach następujących po niniejszym streszczeniu, Urząd Nadzoru EFTA wszczął postępowanie na mocy art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (porozumienia o nadzorze i trybunale). Władze Norwegii otrzymały stosowną informację wraz z kopią wyżej wymienionej decyzji.

Urząd Nadzoru EFTA wzywa niniejszym państwa EFTA, państwa członkowskie UE i zainteresowane strony do zgłaszania uwag w sprawie omawianego środka w ciągu jednego miesiąca od publikacji niniejszego zawiadomienia na poniższy adres Urzędu Nadzoru EFTA w Brukseli:

Otrzymane uwagi zostaną przekazane władzom Norwegii. Zainteresowane strony zgłaszające uwagi mogą wystąpić z odpowiednio umotywowanym pisemnym wnioskiem o objęcie ich tożsamości klauzulą poufności.

STRESZCZENIE

PROCEDURA

Pismem z dnia 16 października 2003 r. do Urzędu Nadzoru EFTA wniesiono skargę, w której podniesiono zarzut udzielenia przez Norwegię pomocy państwa niektórym okręgowym szkołom miejskim świadczącym specjalistyczne usługi edukacyjne i konkurującym z podmiotami prywatnymi, poprzez stosowanie zwrotu naliczonego podatku VAT przewidzianego w art. 3 norweskiej ustawy o zwrocie VAT.

Po wymianie korespondencji pomiędzy Urzędem a władzami Norwegii oraz z osobą skarżącą Urząd podjął decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do powyższego środka.

OCENA ŚRODKA

Władze Norwegii wprowadziły podatek od wartości dodanej w 1970 r. Mimo że od 2001 r. istnieje powszechny obowiązek płacenia podatku VAT należnego z tytułu świadczenia usług, niektóre usługi — wyraźnie wymienione — pozostają zwolnione z tego podatku. W związku z powyższym przedsiębiorstwa prowadzące działalność, która nie wchodzi w zakres ustawy o zwrocie podatku VAT, płacą podatek naliczony od zakupionych towarów i usług, ale nie mogą naliczyć podatku należnego na sprzedaż.

Władze Norwegii przyjęły ustawę o zwrocie podatku VAT ze skutkiem od 1 stycznia 2004 r. po to by zmniejszyć zakłócenia konkurencji wynikające z ustawy o VAT dla działalności niepodlegającej ustawie o VAT prowadzonej przez władze publiczne, które nie mogą odzyskać podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 3 ustawy o zwrocie podatku VAT państwo norweskie rekompensuje podatek naliczony płacony przez władze lokalne i regionalne, przedsiębiorstwa międzygminne i prywatne oraz organizacje nie nastawione na zysk wykonujące statutowe obowiązki władz lokalnych lub regionalnych, jak również niektóre inne instytucje kupujące towary i usługi od innych przedsiębiorstw zarejestrowanych jako płatnicy VAT. Przedsiębiorstwa publiczne prowadzące działalność podlegającą ustawie o VAT i naliczające podatek należny mogą odliczyć podatek naliczony na tej samej zasadzie co inne przedsiębiorstwa prowadzące taką samą działalność. Jednak gdy przedsiębiorstwa publiczne prowadzą działalność niepodlegającą ustawie o VAT, wówczas ustawa o zwrocie podatku VAT przewiduje zwrot zapłaconego podatku naliczonego. Z kolei przedsiębiorstwa prywatne prowadzące taką samą działalność niepodlegającą ustawie o zwrocie podatku VAT, nie otrzymują zwrotu zapłaconego podatku naliczonego. Mimo że celem wspomnianej ustawy było stworzenie równych warunków konkurencji pomiędzy samodzielnym wykonywaniem zadań przez podmioty publiczne a zlecaniem zadań na zewnątrz przez te podmioty, to ustawa ta zakłóciła konkurencję w tych przypadkach, gdy podmioty publiczne świadczą usługi, konkurując z przedsiębiorstwami prywatnymi.

We wstępnej opinii Urzędu zwrot przyznany na mocy ustawy o zwrocie podatku VAT stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG. Państwo przyznaje wybiórczą korzyść jedynie tym przedsiębiorstwom, które są wymienione w ustawie o zwrocie podatku VAT, i które konkurują z innymi przedsiębiorstwami na terenie EOG.

Gdyby zwrot za podatek naliczony został uznany za pomoc państwa, wówczas stanowiłby również pomoc operacyjną. W związku z powyższym Urząd ma wątpliwości co do tego, czy którakolwiek z podstaw do uznania zgodności przewidzianych w art. 61 ust. 2 i 3 Porozumienia EOG ma zastosowanie w powyższym przypadku. Ponadto Urząd we wstępnej ocenie uznał, że art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG nie uzasadnia zgodności ustawy o zwrocie podatku VAT z porozumieniem EOG.

WNIOSKI

W świetle powyższych uwag Urząd podjął decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 1 ust. 2 Porozumienia EOG. Zainteresowane strony zachęca się do nadsyłania uwag w terminie jednego miesiąca od publikacji niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

----

EFTA SURVEILLANCE AUTHORITY DECISION

No 225/06/COL

of 19 July 2006

to initiate the procedure provided for in Article 1(2) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement with regard to Article 3 of the Norwegian Act on compensation for value added tax (VAT)

(Norway)

THE EFTA SURVEILLANCE AUTHORITY (1),

Having regard to the Agreement on the European Economic Area (2), in particular to Articles 61 to 63 and Protocol 26 thereof,

Having regard to the Agreement between the EFTA States on the Establishment of a Surveillance Authority and a Court of Justice (3), in particular to Article 24 thereof,

Having regard to Article 1(2) in Part I and Articles 4(4), 6 and 10 in Part II of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement,

Whereas:

I.   FACTS

1   Procedure

By letter dated 16 October 2003, the Authority received a complaint in which it was alleged that several county municipal schools, which provide specialised educational services in competition with the complainant, receive State aid through the application of input tax compensation provided for in Article 3 of the Value Added Tax Compensation Act (4). According to the complainant, municipal schools that provide certain educational services falling outside the VAT system in competition with other undertakings, receive a compensation for the input VAT paid on goods and services purchased in relation to the services they provide on commercial basis, to which private competitors are not entitled. The letter was received and registered by the Authority on 20 October 2003(Doc. No. 03-7325 A).

After various telephone calls between the Authority and the complainant, the latter sent a letter dated 27 July 2004 providing additional information regarding the original complaint (Event No. 289514).

By letter dated 15 December 2004(Event No. 189295), the Authority informed the Norwegian authorities about the complaint and asked the Norwegian authorities for comments. Further, the Authority requested information and clarifications on the application of the input tax compensation in general and, more specifically, to the public undertakings referred to in the above-mentioned complaint.

By letter dated 17 January 2005 from the Mission of Norway to the European Union, forwarding two letters dated 14 January 2005, respectively from the Ministry of Modernisation and the Ministry of Finance, the Norwegian authorities provided answers to the Authority's questions on the application of input tax compensation in Article 3 of the VAT Compensation Act. The letter was received and registered by the Authority on 18 January 2005(Event No. 305693).

By letter dated 12 April 2005 from the Mission of Norway to the European Union, forwarding two letters dated 11 April 2005, respectively from the Ministry of Modernisation and the Ministry of Finance, the Norwegian authorities provided information in relation to the seven county municipal schools. The letter was received and registered by the Authority on 14 April 2005(Event No. 316494).

By letter dated 12 October 2005(Event No. 345123), the Authority sent a second information request to which the Norwegian authorities replied by letter dated 7 December 2005 from the Mission of Norway to the European Union, forwarding two letters dated 2 December 2005 and 30 November 2005 respectively from the Ministry of Modernisation and the Ministry of Finance. The letter was received and registered by the Authority on 8 December 2005(Event No. 353753).

2   Legal framework on VAT and VAT Compensation in Norway

First, on the basis of the information provided by the Norwegian authorities, the Authority will briefly describe the general VAT system in Norway, and the provisions of the VAT compensation basically aimed at local and regional authorities.

2.1   The VAT Act

2.1.1   General introduction

The Norwegian authorities introduced value added tax (5) in 1970 through the Value Added Tax Act of 19 June 1969 (6).

VAT is an indirect tax on consumption of goods and services. VAT is calculated at all stages of the supply chain and on imports of goods and services from abroad. The final consumer, not registered for VAT, absorbs VAT as part of the purchase price. The VAT due at each stage of the supply chain amounts to the difference between output tax and input tax. Output tax is, according to Article 4(1) of the VAT Act, a tax calculated and collected on sales of taxable goods and services. Input tax is, according to Article 4(2) of the VAT Act, a tax accrued on purchases of taxable goods and services. Taxable persons which are liable to output tax are entitled to deduct input tax for the goods and services acquired.

Until 1 July 2001, there was a general liability to pay output tax on supply of goods but only a limited number of services, specifically referred to in the VAT Act, were subject to output tax. From 1 July 2001 onwards, Norway introduced a general liability to pay output tax on supply of services. Certain services explicitly mentioned are still exempted from VAT.

2.1.2   Material scope of the VAT Act

VAT is paid on the sale of goods and services covered by the VAT Act.

Article 2 in Chapter I of the VAT Act provides a definition of goods and services within the meaning of the VAT Act:

‘By goods are meant physical objects, including real property. By goods are also meant electric power, water from waterworks, gas, heat and refrigeration. By a service is meant anything that can be supplied that is not regarded as goods as defined in the first sub-section. Also regarded as a service is a limited right to a physical object or real estate property, together with the total or partial utilisation of intangible property.’

Article 3 in Chapter I of the VAT Act defines a sale as follows:

2.1.3   Deduction and refund (input tax)

It follows from the first sentence in Article 21 in Chapter VI of the VAT Act that, as a main rule, a registered person engaged in trade or business may deduct input tax on goods and services for use in an enterprise from the output tax charged on sales.

2.1.4   Transactions falling outside the scope of the VAT Act (7)

Articles 5, 5a and 5b in Chapter I of the VAT Act exempt certain transactions from the scope of application of the VAT Act. According to Article 5, sales by certain institutions, organisations etc (8) are not covered by the VAT Act (9). Furthermore, according to Article 5a, the VAT Act does not apply to the supply and letting of real estate or rights to real property. Finally, it follows from Article 5b that the supply of certain services, amongst others the supply of health and health related services, social services, educational services, financial services, services related to the exercise of public authority, services in the form of entitlement to attend theatre, opera, ballet, cinema and circus performances, exhibitions in galleries and museums, lottery services, services connected with the serving of foodstuffs in school and student canteens, etc, are not covered by the Act. The suppliers of such services are not permitted to charge output tax and, accordingly, do not get credit for input tax on purchases.

2.1.5   Liability to pay tax

According to Article 10(1) in Chapter III of the VAT Act, persons engaged in trade or business and liable to VAT registration, shall calculate and pay tax on sales of goods and services covered by the Act (10).

It follows from the above that any undertaking carrying out an activity which does not fall within the scope of the VAT Act pays input tax on its purchases of goods and services but cannot charge output tax on its sales.

However, when the State, municipalities and institutions which are owned or operated by the State or a municipality engage in activities falling within the scope of the VAT Act, they are subject to VAT in the same way as any other person engaged in trade or business on goods and services (11). These undertakings shall be registered in the VAT Register and calculate output tax on their sales. Accordingly, such undertakings are entitled to deduct input tax but only on goods and services which are sold to others.

Finally, as mentioned above, like any other undertaking, the State, municipalities and institutions owned or operated by the State may carry out activities which fall outside the scope of the VAT Act. When they carry out such activities which fall outside the VAT Act, they cannot charge output tax. Thus, they cannot, according to the VAT Act, recover input tax paid on their purchases of goods and services related to the said activity.

2.2   The VAT Compensation Act

2.2.1   General introduction

The VAT Compensation Act entered into force on 1 January 2004. According to Article 1, the objective of the VAT Compensation Act is to mitigate distortion of competition resulting from the VAT Act. According to the Norwegian authorities, the application of the VAT Act may result in distortions of competition for activities carried out by public authorities which are outside the scope of the VAT Act and which cannot accordingly recover input tax. This may influence decisions of public authorities when choosing between self supply of goods and services and purchase of goods and services liable for output tax from private service providers. By compensating public authorities for input tax on all goods and services, in general, the intention of the Norwegian authorities is to create a level playing field between self supply and outsourcing.

By introducing a general input tax compensation scheme in 2004 mainly for local and regional authorities, the Norwegian authorities replaced a limited input tax compensation scheme for local and regional authorities from 1995 (12). The old input tax compensation scheme was limited to services explicitly mentioned in the law. According to Article 2 of the old VAT Compensation Act, compensation of input tax covered only services such as laundry services, real estate construction work services and cleaning services.

2.2.2   Preparatory documents

a)   NOU 2003:3 (13)

In 2002, the Norwegian authorities appointed an expert committee (14) to consider solutions for making the VAT system neutral for public authorities in relation to procurement of goods and services.

The Rattsø Committee recommended introducing a compensation scheme for all input tax incurred by local and regional authorities when buying goods and services.

The Rattsø Committee outlined in its report possible new distortions of competition resulting from the proposed general input tax compensation scheme. According to the Rattsø Committee, a general input tax compensation scheme may imply new significant distortions of competition between municipalities carrying out economic activity and private undertakings when the activities carried out fall outside the scope of the VAT Act. This may apply, in the view of the Rattsø Committee, to the provision of services such as health and education. This means that entities falling within the scope of Article 2 of the VAT Compensation Act (15) are compensated for the input tax paid on all their purchases of goods and services whereas private undertakings providing the same services are not.

The Rattsø Committee made an assessment in Section 11.2.8 of its report on the proposed input tax compensation scheme in relation to the State aid rules of the EEA Agreement. The Rattsø Committee pointed out some concerns as to whether the compensation of input tax provided for in Article 3 of the VAT Compensation Act could constitute State aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement (16).

b)   Ot.prp. nr. 1 (2003-2004) (17)

Based on the considerations of the Rattsø Committee, the Norwegian Government on 3 October 2003 presented a proposition for a new Act on VAT Compensation (18) for municipalities and counties. According to the proposition, public authorities would be compensated for input tax on all goods and services.

The proposition acknowledged that a general compensation scheme would involve distortions of competition between public and private providers of services which are outside the scope of the VAT Act. In order to alleviate these distortions, it was i.a. proposed that private and non profit enterprises performing health, education and social services imposed by law should be comprised by the compensation.

2.2.3   Legal provisions

Article 2 of the VAT Compensation Act exhaustively lists the legal persons falling within the scope of the Act. The Article reads:

‘This act is applicable to:

The undertakings shall be registered in the Central Coordinating Register for Legal Entities (Enhetsregisteret)’.

According to Article 3 of the VAT Compensation Act, the Norwegian State compensates input tax paid by legal persons falling within the scope of the VAT Compensation Act when buying goods and services from other registered undertakings.

When public undertakings carry out activities within the scope of the VAT Act and consequently charge output tax, they can deduct input tax like other undertakings carrying out the same activities (22). On the other hand, when public undertakings carry out activities which fall outside the VAT Act, the VAT Compensation Act provides for the reimbursement of paid input tax (23).

Pursuant to Article 4(2) of the VAT Compensation Act, compensation of input tax is not granted when the entity has the right to deduct input VAT according to the VAT Act Chapter VI.

Moreover, Article 5 of the VAT Compensation Act states that total amount of the input tax compensated according to Article 3 of the VAT Compensation Act shall as the main rule be financed by reductions in the annual State transfers to local and regional authorities.

Article 6(1) of the VAT Compensation Act requires legal persons entitled to compensation of input tax to periodically submit data to the County Tax Assessment Office (Fylkesskattekontoret) showing total amount of input tax paid. To qualify for compensation, paid input tax must amount to a minimum of NOK 20 000 within a calendar year (24).

2.3   Comments by the Norwegian authorities

In its correspondence with the Authority, the Norwegian authorities claim that the compensation of input tax foreseen under Article 3 of the VAT Compensation Act falls outside the scope of Article 61(1) of the EEA Agreement. The Norwegian authorities allege that when the scheme was introduced in 2004, municipal appropriations in the annual fiscal budget were reduced accordingly by the expected amount of input tax compensated. Therefore, the Norwegian authorities are of the opinion that the input tax compensation scheme is self-financing, and not financed through State resources from the fiscal budget (25).

Further, the Norwegian authorities justify the selective nature of Article 3 of the VAT Compensation Act by referring to the objective of the VAT Compensation Act. According to Article 1 of the VAT Compensation Act, the objective is to mitigate distortion of competition resulting from the general VAT system. By compensating the municipalities for input tax on all goods and services, the Norwegian authorities aim to create a level playing field between self-supply and outsourcing. Accordingly, the Norwegian authorities consider that the compensation of input tax provided for in Article 3 of the VAT Compensation Act falls within the nature and logic of the VAT system (26).

Nevertheless, the Norwegian authorities acknowledge that the general input tax compensation scheme may imply an economic advantage for public entities carrying out economic activities falling outside the scope of the VAT Act.

On page 3 of the letter dated 30 November 2005 from the Norwegian Ministry of Finance, the Norwegian authorities state the following:

‘The full compensation scheme does not include private undertakings which conduct health services, social services or educational services which the law does not require the municipalities to carry out. Input VAT related to these activities must therefore normally be borne by the private undertakings themselves. Consequently when private undertakings carry out such services their operating costs may exceed the operating costs of municipal participants offering the same services’.

Finally, according to the Norwegian authorities, the scope of the VAT Compensation Act was limited in order to prevent it from becoming too extensive and costly for the tax authorities. When the scheme was framed it was also assumed that the number of public authorities carrying out commercial activities in sectors outside the VAT system was insignificant (27).

II.   APPRECIATION

1.   The scope of the current State aid investigation

The current State aid investigation started with a complaint regarding the concrete application of the VAT Compensation Act to a number of public undertakings involved in the provision of specialised educational services on a commercial basis. The State aid assessment of the allegations brought forward by the complainant is however intrinsically linked to the analysis of the VAT Compensation Act. Therefore, in the present decision, the Authority carries out an assessment of the VAT Compensation Act as such in relation to the State aid rules of the EEA Agreement.

2.   State aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement

2.1.   Introduction

Article 61(1) of the EEA Agreement reads as follows:

‘Save as otherwise provided in this Agreement, any aid granted by EC Member States, EFTA States or through State resources in any form whatsoever which distorts or threatens to distort competition by favouring certain undertakings or the production of certain goods shall, in so far as it affects trade between Contracting Parties, be incompatible with the functioning of this Agreement.’

First, it must be noted that, as a general rule, the tax system of an EFTA State is not covered by the EEA Agreement. It must be understood that it is for each EFTA State to design and apply a tax system according to its own choices of policy. However, application of a tax measure, such as the input tax compensation provided for in Article 3 of the VAT Compensation Act, may have consequences that would bring it within the scope of Article 61(1) of the EEA Agreement. According to the case-law (28), Article 61(1) does not distinguish between measures of State intervention by reference to their causes or aims but defines them in relation to their effects.

Second, the question as to whether the measure at issue constitutes State aid arises only in so far as it concerns an economic activity (29), that is, an activity consisting of offering goods and services on a given market (30). A measure constitutes State aid only if it benefits an undertaking, a concept that, for the purposes of application of the rules on competition, encompasses, according to settled case-law, ‘every entity engaged in an economic activity, regardless of the legal status of the entity and the way in which it is financed’ (31).

Third, aid may be granted to public undertakings as well as to private undertakings (32). A public undertaking, in order to be regarded as recipient of State aid does not necessarily need to have a legal identity separate from the State. The fact that an entity is governed by public law and is a non-profit making institution does not necessarily mean that it is not an ‘undertaking’ within the meaning of the State aid rules (33). As mentioned above, the criterion is whether the entity carries out activities of an economic nature (34). In the case at hand, the scope of the VAT Compensation Act is not limited to non-economic activities. While compensation for VAT paid for non-economic activities would not amount to State aid, compensation for input VAT in relation to activities of an economic nature may involve State aid.

The Authority will assess the VAT Compensation Act as a scheme. Following the definition laid down in Article 1(d) in Part II of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement, an aid scheme is any act on the basis of which, without further implementing measures being required, individual aid awards may be made to undertakings defined within the act in a general and abstract manner. It also encompasses any act on the basis of which aid, which is not linked to a specific project, may be awarded to one or several undertakings for an indefinite period of time and/or for an indefinite amount. The measure under scrutiny concerns the compensation of input VAT to any legal person listed under Article 2 of the VAT Compensation Act which covers local and regional authorities, inter-municipal companies, private and non-profit undertakings carrying out statutory obligations on behalf of local authorities and certain other institutions. The compensation for input VAT is not an individual award of support to a single undertaking but a reoccurring event on a regular basis during an indefinite period of time in favour of an undefined number of beneficiaries. Hence, the notified measure has to be qualified as a scheme.

According to case law (35), the Authority would like to stress that it will assess the general characteristics of a scheme as such without examining each concrete application of the scheme in order to determine whether State aid is involved. The fact that support may also be granted to recipients which do not constitute undertakings does not alter this assessment.

2.2.   State resources

In order to constitute State aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement, a measure must be granted by the State or through State resources.

The Authority considers that compensation granted under the VAT Compensation Act is granted by State resources since the compensation is granted by the State (36).

In the Authority's view it is not relevant for the assessment of whether the measure implies a drain on State resources, whether the central level of the State's cost of the compensation is counterbalanced by reduced transfer to the local and regional authorities as such. That the central level of the State finances is balanced by reducing internal block transfers between different levels of administration, does not alter this conclusion. In any case and although there is an aim to avoid reallocation of economic means between municipalities, reductions in transfers to individual municipalities are in principle independent of what they receive as compensation (37).

2.3.   Economic advantage

First, an aid measure must confer on the beneficiaries advantages that relieve them of charges that are normally borne from their budget.

A financial measure granted by the State or through State resources to an undertaking which would relieve it from costs which would normally have to be borne by its own budget constitutes an economic advantage (38). As a preliminary remark, as stated above, a public authority is only considered to be an undertaking when it carries out an economic activity.

The payment of input tax is an operating cost related to purchases in the normal course of an undertakings' economic activity, which is normally borne by the undertaking itself. To the extent that the Norwegian authorities compensate input tax on purchases of goods and services to undertakings not subject to VAT, but falling within the scope of Article 2 of the VAT Compensation Act, they grant those undertakings an economic advantage. The operating costs which those undertakings will have to put up with are reduced in accordance with the amount of input tax compensated. In respect of goods and services not subject to output tax (with no credit for input tax), the Norwegian authorities grant, in application of the VAT Compensation Act, an advantage to the undertakings entitled to input tax compensation compared to those undertakings falling outside the scope of Article 2 of the VAT Compensation Act, which are not compensated for input tax.

2.4.   Selectivity

Further, to constitute State aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement, the measure must be selective in that it favours ‘certain undertakings or the production of certain goods’. It has first to be assessed whether the VAT Compensation constitutes a selective measure for being a derogation from the general VAT System. If confirmative, it has to be assessed whether the derogation nevertheless is justified due to the nature or general scheme of the tax system in question. The EFTA Court and European Court of Justice has held that any measure intended partially or wholly to exempt firms in a particular sector from the charges arising from the normal application of the general system, without there being any justification for this exemption on the basis of the nature and logic of the general system, constitutes State aid (39). A specific tax measure can only be justified by the internal logic of the tax system if it is consistent with it (40). Only if the measure is justified by the nature or logic of the general system does it constitute a general measure (41) and does not fall under Article 61(1) of the EEA Agreement. Hence, if the VAT Compensation is a derogation which can not be justified due to the nature or general scheme of the system, the measure would be regarded as selective.

The VAT is an indirect tax on the consumption of goods and services. As a rule, VAT is calculated at all stages of the supply chain and on the import of goods and services from abroad. The final consumer, who is not registered for VAT, absorbs VAT as part of the purchase price. Although in principle all sales or goods and services are liable to VAT, some supplies are exempt (i.e. without a credit for input tax) which means that such supplies fall entirely outside the scope of the VAT Act. Businesses that only have such supplies cannot register for VAT and are not entitled to deduct VAT (42).

The scope of the VAT Compensation Act is positively defined in that only legal persons falling within Article 2 of the VAT Compensation Act can be compensated for input tax on purchases. The advantage granted under the VAT Compensation Act for undertakings refunded for their input tax implies a relief from the obligation that follows from the general VAT system. These undertakings are placed in a more favourable financial position than others providing the same services or goods but which are not listed under the VAT Compensation Act (43).

The fact that the number of undertakings able to claim entitlement under the measure at issue may be very large or that they belong to different sectors of activity is, according to settled case law (44), not sufficient to call into question its selective nature and therefore to rule out its classification as State aid. Similarly, aid may concern a whole economic sector and still be covered by Article 61(1) of the EEA Agreement (45).

The next step is then to assess whether this compensation nevertheless is in line with the nature and logic of the VAT system. In order to determine whether it is consistent with the nature and logic of the general VAT system, the Authority must assess whether the input tax refund provided for in Article 3 of the VAT Compensation Act meets the objectives inherent in the VAT system itself, or whether it pursues other objectives outside the VAT system.

The Norwegian authorities State that, according to Article 1 of the VAT Compensation Act, the objective of the input tax compensation is to create a level playing field between self-supply and outsourcing. The objective pursued with the introduction of the VAT Compensation Act is to facilitate and encourage the choice by public entities between self supply and outsourcing of goods and services subject to VAT. The merit of the VAT Compensation Act is thus to create a level playing field between self supply and outsourcing by public entities. Although this objective is commendable, in the opinion of the Authority this can hardly be said to be in the nature and logic of the VAT system itself which is, as mentioned above, a tax on consumption. The VAT compensation is not a part of the VAT system, established in 1970, as such but a later separate measure to rectify some of the distortions created by the VAT system.

For the above mentioned reasons, in the preliminary opinion of the Authority the VAT compensation cannot be seen to be in the nature and logic of the VAT system. Hence, the input tax compensation as provided for in Article 3 of the VAT Compensation Act is selective in the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement.

2.5.   Distortion of competition

A measure must distort or threaten to distort competition for it to fall within the scope of Article 61(1) of the EEA Agreement.

Only public and private entities falling within the scope of Article 2 of the VAT Compensation Act benefit from input tax compensation. However, when these entities provide services falling outside the VAT system in competition with undertakings falling outside the scope of Article 2 of the VAT Compensation Act, the latter will have to put up with higher purchase costs although they carry out similar services. Although the input tax compensation has been aimed at mitigating distortions for municipal acquisitions, it has created a distortion of competition between public authorities carrying out economic activities and private undertakings carrying out the same economic activities in sectors outside the scope of the VAT Act. By way of example, public schools providing specialised educational services in competition with other private operators receive a compensation for the input VAT paid in relation to these services whereas the latter have to put up with this costs. Accordingly, due to the intervention of the State, the products offered by private operators could be more expensive and thus competition is distorted. In areas where both public and private operators are compensated the aid would still threaten to distort competition between national and other EEA operators.

Thus, regarding provision of services outside the scope of the VAT Act, the Authority is of the preliminary opinion that competition between undertakings is distorted.

2.6.   Effect on trade

A State aid measure falls within the scope of 61(1) of the EEA Agreement only in as far as it affects trade between the Contracting Parties to the EEA Agreement.

In the following, the Authority will assess whether the limitation of the scheme under assessment to certain legal persons and certain sectors hinders the aid from being capable of affecting trade between the Contracting Parties and hence brings it outside the scope of Article 61(1) of the EEA Agreement.

Whenever an aid measure strengthens the position of an undertaking compared to other undertakings competing in intra EEA trade, the latter must be regarded as affected by that aid (46).

This is so even if the beneficiary undertaking is itself not involved in cross-border activities (47). This is because domestic production may be maintained or increased with the result that undertakings established within the area covered by the EEA Agreement have less chance of exporting their products to the market in the EEA State granting aid (48).

Moreover, the character of the aid does not depend on the local or regional character of the services supplied or on the scale of the field of activity concerned (49). The local character of the activities of the beneficiaries of a measure constitutes one of the features to be taken into account in the assessment of whether there is an effect on trade but it is not sufficient to prevent the aid from having an effect on trade (50). According to settled case-law, the relatively small amount of aid, or the relatively small size of the undertaking which receives it, does not, as such, exclude the possibility that trade within the EEA might be affected (51).

In the assessment of the effect on trade, the Authority is not required to determine the actual effect of an aid scheme but to examine whether it is potentially liable to affect trade within the EEA (52). Thus, the criterion of the effect on trade has been traditionally interpreted in a non restrictive way to the effect that, in general terms, a measure is considered to be State aid if it is capable of affecting trade between the EEA States (53).

In principle, the beneficiaries under the VAT compensation scheme can receive compensation for input VAT under the conditions of the scheme, regardless of whether aid to operators in these sectors would have an effect on trade. Since the VAT compensation arrangement is assessed as a scheme, the Authority must assess the general features of the scheme, as such, to ascertain whether it involves State aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement. Case law of the ECJ has established that ‘in the case of an aid scheme, the Commission may confine itself to examining the general characteristics of the scheme in question without being required to examine each particular case in which it applies.’ (54). The EFTA Court has also endorsed this interpretation (55).

Aid can be granted to undertakings operating in sectors open for competition with other undertakings in the EEA. The complaint received by the Authority illustrates that aid might be granted to undertakings operating in competition with other undertakings in the EEA. Undertakings established in neighbouring European countries provide specialised educational services in competition with Norwegian institutions which benefit from the application of the VAT Compensation Act.

Articles 5 and 5a in Chapter I of the VAT Act exempt certain transactions from the scope of application of the VAT Act. Furthermore, Article 5b of the same Act provides that the supply of certain services, amongst others the supply of health and health related services, social services, educational services, financial services, services related to the exercise of public authority, services in the form of entitlement to attend theatre, opera, ballet, cinema and circus performances, exhibitions in galleries and museums, lottery services, services connected with the serving of foodstuffs in school and student canteens, etc, are not covered by the Act. All theses services are hence outside the scope of the VAT system, but are in principle covered by the VAT Compensation act (56). Some of these sectors are partly or fully open for EEA-wide competition. Aid granted to undertakings in these sectors is thus capable of affecting trade between the Contracting Parties to the EEA Agreement.

For these reasons, and taking into account the Court's jurisprudence, the Authority preliminarily considers that the VAT Compensation Act is a general nationwide compensation scheme which is capable of affecting trade between the Contracting Parties to the EEA Agreement (57).

2.7.   Conclusion

Since all conditions set out in Article 61(1) of the EEA Agreement seem to be fulfilled, it is the preliminary view of the Authority that, in applying the input tax compensation as provided for in Article 3 of the VAT Compensation Act, the Norwegian authorities grant State aid to undertakings falling within the scope of Article 2 of the VAT Compensation Act.

3.   Procedural requirements

Pursuant to Article 1(3) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement, ‘the EFTA Surveillance Authority shall be informed, in sufficient time to enable it to submit its comments, of any plans to grant or alter aid (...). The State concerned shall not put its proposed measures into effect until the procedure has resulted in a final decision’.

The Norwegian authorities did not notify the introduction of the input tax compensation provided for in Article 3 of the VAT Compensation Act to the Authority. For the reasons mentioned above, the Authority is of the preliminary opinion that the VAT Compensation Act constitutes State aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement. Thus, the Norwegian authorities should have notified the introduction of this measure to the Authority and should have awaited the Authority's decision before putting the scheme into effect. The Authority therefore preliminarily concludes that the Norwegian authorities have not respected their obligations pursuant to Article 1(3) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement.

4.   Compatibility of the aid

The Authority has doubts as to whether any of the grounds for compatibility foreseen under Article 61(2) and (3) of the EEA Agreement could be applicable to the case at hand.

The Authority is of the preliminary opinion that none of the derogations mentioned in Article 61(2) of the EEA Agreement can be applied to the case at hand.

Furthermore, the Authority has doubts whether the input tax compensation laid down in the VAT Compensation Act can be considered compatible on the basis of Article 61(3) of the EEA Agreement.

The input tax compensation cannot be considered within the framework of Article 61(3)(a) of the EEA Agreement since none of the Norwegian regions qualify for this provision, which requires an abnormally low standard of living or serious underemployment.

This compensation does not seem to promote the execution of an important project of common European interest or remedy a serious disturbance in the economy of a State, as it is requested for compatibility on the basis of Article 61(3)(b) of the EEA Agreement.

Concerning Article 61(3)(c) of the EEA Agreement, aid could be deemed compatible with the EEA Agreement if the aid facilitates the development of certain economic activities or of certain economic areas and where such aid does not adversely affect trading conditions to an extent contrary to the common interest. The aid scheme at hand does not seem to facilitate the development of certain economic activities or areas.

In addition, the Authority considers that a reduction in the running costs of an undertaking, such as the input tax, constitutes operating aid. This type of aid is, in principle, prohibited. The Authority does not know of any reason in the case at hand to deviate from this approach.

Aid can be compatible under the derogation in Article 59(2) of the EEA Agreement. However, the Authority preliminarily considers that Article 59(2) of the EEA Agreement does not seem to justify the compatibility of the VAT Compensation Act.

5.   Conclusion

Based on the information submitted by the Norwegian authorities, the Authority preliminarily considers that the input tax compensation as provided for in Article 3 of the VAT Compensation Act constitutes State aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement.

Furthermore, the Authority has doubts that the input tax compensation can be considered compatible with the State aid rules of the EEA Agreement.

Consequently, and in accordance with Article 4(4) in Part II of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement, the Authority is obliged to open the procedure provided for in Article 1(2) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement. The decision to open proceedings is without prejudice to the final decision of the Authority.

In light of the foregoing considerations, the Authority, acting under the procedure laid down in Article 1(2) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement, requests the Norwegian authorities to submit their comments within two months of the date of receipt of this Decision.

In light of the foregoing considerations, the Authority requires the Norwegian authorities within two months of receipt of this decision to provide all documents, information and data needed for the assessment of the compatibility of the VAT Compensation Act with the State aid rules of the EEA Agreement.

The Authority would like to remind the Norwegian authorities that, according to the provisions of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement, any incompatible aid unlawfully put at the disposal of the beneficiaries will have to be recovered, unless this recovery would be contrary to a general principle of EEA law.

HAS ADOPTED THIS DECISION:

Article 1

The EFTA Surveillance Authority has decided to open the formal investigation procedure provided for in Article 1(2) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement against Norway regarding the input tax compensation as provided for in Article 3 of the VAT Compensation Act.

Article 2

The Norwegian authorities are requested, pursuant to Article 6(1) in Part II of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement, to submit their comments on the opening of the formal investigation procedure within two months from the receipt of this Decision.

Article 3

The Norwegian authorities are required to provide within two months from notification of this decision, all documents, information and data needed for assessment of the compatibility of the aid measure.

Article 4

Other Contracting Parties to the EEA Agreement and interested parties shall be informed by the publishing of a meaningful summary and the full text of this Decision in the EEA Section of the Official Journal of the European Union and the EEA Supplement thereto, inviting them to submit comments within one month from the date of publication of this Decision.

Article 5

This Decision is addressed to the Kingdom of Norway.

Article 6

Only the English version is authentic.

Done at Brussels, 19 July 2006

For the EFTA Surveillance Authority,

Bjørn T. GRYDELAND

President

Kristján A. STEFÁNSSON

College Member

----

(1)  Hereinafter referred to as the ‘Authority’.

(2)  Hereinafter referred to as the ‘EEA Agreement’.

(3)  Hereinafter referred to as the ‘Surveillance and Court Agreement’.

(4)  Act No 108 of 12 December 2003 on VAT compensation to local and regional authorities (Lov om kompensasjon av merverdiavgift for kommuner, fylkeskommuner mv). Hereinafter referred to as the ‘VAT Compensation Act’.

(5)  Hereinafter referred to as ‘VAT’.

(6)  Act No 66 of 19 June 1969 on Value Added Tax (Lov om merverdiavgift). Hereinafter referred to as the ‘VAT Act’.

(7)  Article 5 and following of the VAT Act needs to be distinguished from transactions covered by Articles 16 and 17 of the VAT Act, which cover the so-called zero-rated supply (Output tax equal to zero with credit for input tax). A zero-rated supply falls within the scope of the VAT Act, but no output tax is charged since the rate is zero. The provisions of the VAT Act apply in full for such supplies, including the regulations relating to deductions for input tax.

(8)  Reference is made to Article 5 of the VAT Act according to which sales by certain entities like museums, theatres, non profit associations, etc, fall outside the scope of the VAT Act.

(9)  Article 5(2) of the VAT Act states that the Ministry of Finance may issue regulations delimiting and supplementing the provisions in the first subsection and may stipulate that businesses referred to in the first subsection, 1(f) shall nevertheless calculate and pay output tax if the exemption brings about a significant distortion of competition in relation to other, registered businesses that supply equivalent goods and services.

(10)  See Chapter IV in connection with Chapter I of the VAT Act.

(11)  See Article 11 of the VAT Act.

(12)  Act No 9 of 17 February 1995 on VAT Compensation for local and regional authorities (Lov om kompensasjon for merverdiavgift til kommuner og fylkeskommuner mv.).

(13)  Norges Offentlige Utredinger (NOU) 2003: 3, Merverdiavgiften og kommunene, Konkurransevridninger mellom kommuner og private (hereinafter referred to as the ‘Rattsø report’).

(14)  Hereinafter referred to as ‘the Rattsø Committee’ or the ‘Committee’.

(15)  For the text of this article, see Section 2.2.3 below.

(16)  For the notion of state aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement reference is made to Section II.3 below.

(17)  Odelstingsproposisjon nr. 1 (2003-2004) Skatte- og avgiftsopplegget 2004 — lovendringer.

(18)  Hereinafter referred to as ‘the proposition’.

(19)  Act No 107 of 25 September 1992 on Local Government (Lov om kommuner og fylkeskommuner).

(20)  Act No 107 of 25 September 1992 on Local Government (Lov om kommuner og fylkeskommuner).

(21)  Act No 64 of 17 June 2005 on Day Care Institutions (Lov om barnehager).

(22)  See Chapter VI of the VAT Act.

(23)  Article 3 in connection with Article 4 of the VAT Compensation Act.

(24)  See Article 6(2) of the VAT Compensation Act.

(25)  Page 3 of the letter from the Norwegian Ministry of Finance dated 14 January 2005. The opinion of the Norwegian authorities is repeated on page 2 of letter dated 30 November 2005 form the Norwegian Ministry of Finance.

(26)  Page 2 of the letter from the Norwegian Ministry of Finance dated 30 November 2005.

(27)  Page 3 of the letter from the Norwegian Ministry of Finance dated 30 November 2005.

(28)  Case E-6/98 The Government of Norway v EFTA Surveillance Authority [1999] EFTA Court Report, page 76, paragraph 34; Joined Cases E-5/04, E-6/04 and E-7/04 Fesil and Finnfjord, Pil and others and The Kingdom of Norway v EFTA Surveillance Authority [2005] Report of the EFTA Court, page 121, paragraph 76; Case 173/73 Italy v Commission [1974] ECR 709, paragraph 13; and Case C-241/94 France v Commission [1996] ECR I-4551, paragraph 20.

(29)  The Authority would like to refer to the decision of the European Commission on case N630/2003, local museums in the region of Sardinia. In this decision, the Commission considered that the measures foreseen by the notified scheme were to support museum activities to be undertaken by natural and non-profit institutions and of such a scale that they could be considered as not being economic activities.

(30)  Joined cases C-180/98 to C-184/98 Pavlov and others [2000] ECR I-6451, paragraph 75.

(31)  Case C-41/90 Höfner and Elser [1991] ECR I-1979, paragraph 21.

(32)  Case C–387/92 Banco Exterior de España v Ayuntamiento de Valencia [1994] ECR I-877, paragraph 11.

(33)  Case C-244/94 Fédération Française des Sociétés d'Assurance et a. v Ministère de l'Agriculture et de la Pêche [1995] ECR I-4013, paragraph 21; and Case 78/76 Steinike & Weinlig v Germany [1977] ECR 595, paragraph 1.

(34)  Case 118/85 Commission v Italy [1987] ECR 2599, paragraph 7 et seq.

(35)  Case E-6/98 The Government of Norway v EFTA Surveillance Authority [1999] EFTA Court Report, page 76, paragraph 57; Case C-66/02 Italy v Commission ECR [2005] not yet published, paragraph 91-92; Cases C-15/98 and C-105/99 Italy v Commission ECR [2000] I-8855, paragraph 51; and C-278/00 Greece v Commission, [2004] I-3997 paragraph 24.

(36)  See also Case C-172/03 Wolfgang Heiser v Finanzamt Innsbruck [2005] ECR I-1627, paragraphs 27-28, where a deduction of VAT on input in a situation where there was no VAT on output was regarded to fulfil the criterion.

(37)  Cf. Ot. prp. Nr. 1 (2003-2004) Section 20.8.7.

(38)  Joined Cases E-5/04, E-6/04 and E-7/04 Fesil and Finnfjord, Pil and others and The Kingdom of Norway v EFTA Surveillance Authority [2005] Report of the EFTA Court, page 121, paragraphs 76 and 78-79; Case C-301/87 France v Commission [1990] ECR I-307, paragraph 41.

(39)  Case E-6/98 The Government of Norway v EFTA Surveillance Authority [1999] EFTA Court Report, page 76, paragraph 38; Joined Cases E-5/04, E-6/04 and E-7/04 Fesil and Finnfjord, Pil and others and The Kingdom of Norway v EFTA Surveillance Authority [2005] Report of the EFTA Court, page 121, paragraphs 76-89; Case 173/73 Italy v Commission [1974] ECR 709, paragraph 16.

(40)  Case E-6/98 The Government of Norway v EFTA Surveillance Authority [1999] EFTA Court Report, page 76, paragraph 38; Joined Cases E-5/04, E-6/04 and E-7/04 Fesil and Finnfjord, Pil and others and The Kingdom of Norway v EFTA Surveillance Authority [2005] Report of the EFTA Court, page 121, paragraphs 84-85; Joined cases T-127/99, T-129/99 and T-148/99 Territorio Histórico de Alava et a v Commission [2002] ECR II-1275, paragraph 163.

(41)  Case C-143/99 Adria-Wien Pipeline and Wietersdorfer & Peggauer Zementswerke [2001] ECR I-8365, paragraph 42; Case C-172/03 Wolfgang Heiser v Finanzamt Innsbruck [2005] ECR I-1627, paragraph 43.

(42)  These exemptions must be differentiated from the supplies which are zero-rated (i.e. exempt with a credit for input tax). The provisions of the VAT Act apply in full to such supplies, including the regulations relating to deductions for input VAT.

(43)  Case C-387/92 Banco Exterior de España v Ayuntamiento de Valencia [1994] ECR I-877, paragraph 14.

(44)  Case C-172/03 Wolfgang Heiser v Finanzamt Innsbruck [2005] ECR I-1627, paragraph 42; Case C-409/00 Spain v Commission [2003] ECR I-1487 paragraph 48.

(45)  Case C-75/97 Belgium v Commission [1999] ECR I-3671 paragraph 33.

(46)  Case E-6/98 The Government of Norway v EFTA Surveillance Authority [1999] EFTA Court Report, page 76, paragraph 59; Case 730/79 Philip Morris v Commission [1980] ECR 2671, paragraph 11.

(47)  Case T-55/99 CETM v Commission [2000] ECR II-3207, paragraph 86.

(48)  Case E-6/98 Norway v EFTA Surveillance Authority [1999] EFTA Court Report, page 76, paragraph 59; Case C-303/88 Italy v Commission [1991] ECR I-1433, paragraph 27; Joined Cases C-278/92 to C-280/92 Spain v Commission [1994] ECR I-4103, paragraph 40; Case C-280/00 Altmark Trans and Regierungspräsidium Magdeburg [2003] ECR I-7747, paragraph 78.

(49)  Case C-280/00 Altmark Trans and Regierungspräsidium Magdeburg [2003] ECR I-7747, paragraph 77; Case C-172/03 Wolfgang Heiser v Finanzamt Innsbruck [2005] ECR I-1627, paragraph 33; Case C-71/04 Administración del Estado v Xunta de Galicia [2005] not yet reported, paragraph 40.

(50)  Joined Cases T-298/97 to T-312/97 e.a. Alzetta a.o. v Commission [2000] ECR II-2319, paragraph 91.

(51)  Case C-71/04 Administración del Estado v Xunta de Galicia [2005] not yet reported, paragraph 41; Case C-280/00 Altmark Trans and Regierungspräsidium Magdeburg [2003] ECR I-7747, paragraph 81; Joined Cases C-34/01 to C-38/01 Enirisorse [2003] ECR I-14243, paragraph 28; Case C-142/87 Belgium v Commission (‘Tubemeuse’) [1990] ECR I-959, paragraph 43; Joined Cases C-278/92 to C-280/92 Spain v Commission [1994] ECR I-4103, paragraph 42.

(52)  Case C-298/00 P Italy v Commission [2004] ECR I-4087, paragraph 49; and Case C-372/97 Italy v Commission [2004] ECR I-3679, paragraph 44.

(53)  Joined Cases T-298/97-T-312/97 e.a. Alzetta a.o. v Commission [2000] ECR II-2319, paragraphs 76-78.

(54)  Case T-171/02 Regione autonoma della Sardegna v Commission [2005] not yet reported, paragraph 102; Case 248/84 Germany v Commission [1987] ECR 4013, paragraph 18; Case C-75/97 Belgium v Commission [1999] ECR I-3671, paragraph 48; and Case C-278/00 Greece v Commission [2004] ECR I-3997, paragraph 24.

(55)  Case E-6/98 The Government of Norway v EFTA Surveillance Authority [1999] Report of the EFTA Court, page 76, paragraph 57.

(56)  Article 4 of the VAT Compensation Act introduces some limitation of the possibility to be compensated.

(57)  The Authority and the European Commission have considered that local projects of limited scale, (see, amongst other examples, the Authority's Decision on the private day-care facilities on public sites with subsidised real estate leasehold fees in Oslo, Decision No 291/03/COL of 18 December 2003 or Commission's Decisions on cases N530/99 Restoration of Santa María de Retuerta Monastry or NN136/A/02 Ecomusée d'Alsace) do not affect trade. However, in the case of schemes with such a broad scope of application as the one at hand, the Authority has considered that the effect on trade cannot a priori be excluded (see in particular, the Authority's Decision No 298/05/COL on the proposal for regionally differentiated rates of social security contributions for certain economic sectors).

----

III Powiadomienia

Komisja

----

Wezwanie skierowane do niezależnych ekspertów mające na celu utworzenie przyszłej bazy danych niezależnych ekspertów na potrzeby służb Komisji w związku z zadaniami wynikającymi z siódmego programu ramowego w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego

(2006/C 305/16)

----

(1)  Tekst nie został jeszcze nie opublikowany w Dzienniku Urzędowym. Niniejsze wezwanie publikuje się przed przyjęciem i wejściem w życie siódmego programu ramowego. Nabierze ono pełnej mocy prawnej po wejściu w życie siódmego programu ramowego i po sprawdzeniu, czy przepisy dotyczące niezależnych ekspertów ds. oceny nie uległy zasadniczym zmianom. Publikacja wezwania poprzedzająca przyjęcie siódmego programu ramowego nie stanowi podstaw do zgłaszania jakichkolwiek roszczeń wobec Komisji.

----

----

Wezwanie skierowane do organizacji z prośbą o składanie propozycji wykazów przyszłych niezależnych ekspertów na potrzeby służb Komisji w związku z zadaniami wynikającymi z siódmego programu ramowego w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego

(2006/C 305/17)

----

(1)  Tekst nie został jeszcze nie opublikowany w Dzienniku Urzędowym. Niniejsze wezwanie publikuje się przed przyjęciem i wejściem w życie siódmego programu ramowego. Nabierze ono pełnej mocy prawnej po wejściu w życie siódmego programu ramowego i po sprawdzeniu, czy przepisy dotyczące niezależnych ekspertów ds. oceny nie uległy zasadniczym zmianom. Publikacja wezwania poprzedzająca przyjęcie siódmego programu ramowego nie stanowi podstaw do zgłaszania jakichkolwiek roszczeń wobec Komisji.

----