----

----

I Informacje

Rada

----

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 23/2006

przyjęte przez Radę w dniu 18 września 2006 r.

w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy (przekształcenie)

(2006/C 295 E/01)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Wzór prawa jazdy

1.   Państwa członkowskie wprowadzają krajowe prawo jazdy oparte na wzorze wspólnotowym określonym w załączniku I, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy. Emblemat umieszczony na pierwszej stronie wspólnotowego wzoru prawa jazdy zawiera znak wyróżniający państwa członkowskiego, które wydało prawo jazdy.

2.   Bez uszczerbku dla przepisów o ochronie danych osobowych, państwa członkowskie mogą wprowadzić jako element prawa jazdy elektroniczny nośnik informacji (mikroczip), w najkrótszym możliwym czasie po określeniu przez Komisję, zgodnie z procedurą o której mowa w art. 9 ust. 2, wymogów dotyczących mikroczipa określonych w załączniku I. Wymogi te obejmują homologację typu CE, która zostaje przyznana jedynie wtedy, gdy wykazano odporność mikroczipa na próby złamania zabezpieczeń lub zmiany danych.

3.   Mikroczip zawiera dane zharmonizowanego prawa jazdy wyszczególnione w załączniku I.

Po konsultacji z Komisją Państwa Członkowskie mogą umieszczać dodatkowe dane, pod warunkiem że nie zakłóci to w żaden sposób wdrożenia niniejszej dyrektywy.

Zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2, Komisja może zaktualizować załącznik I w celu zagwarantowania przyszłej interoperacyjność.

4.   Państwa Członkowskie mogą, za zgodą Komisji, dokonać we wzorze określonym w załączniku I takich dostosowań, jakie są niezbędne dla elektronicznego przetwarzania prawa jazdy.

Artykuł 2

Wzajemne uznawanie

1.   Prawa jazdy wydawane przez Państwa Członkowskie są wzajemnie uznawane.

2.   Jeżeli posiadacz ważnego krajowego prawa jazdy bez administracyjnego okresu ważności, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zmienił miejsce zamieszkania na miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż państwo, które wydało prawo jazdy, to przyjmujące państwo członkowskie może stosować do tego prawa jazdy administracyjne okresy ważności, o których mowa w tym artykule, poprzez przedłużenie okresu ważności prawa jazdy, po upływie dwóch lat od dnia, od którego posiadacz prawa jazdy zmienił miejsce zamieszkania na miejsce zamieszkania na jego terytorium.

Artykuł 3

Środki ochrony przed podrabianiem

1.   Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu uniknięcia ryzyka podrabiania praw jazdy, w tym podrabiania wzoru praw jazdy wydanych przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy. Informują one o tym Komisję.

2.   Materiał użyty do wykonania prawa jazdy określonego w załączniku I, jest zabezpieczony przed podrabianiem zgodnie ze specyfikacjami, które zostaną ustalone przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2. Państwa członkowskie mogą wprowadzać dodatkowe zabezpieczenia.

3.   Państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia ... (5) wszystkie prawa jazdy wydawane lub znajdujące się w obiegu spełniały wszystkie wymagania niniejszej dyrektywy.

Artykuł 4

Kategorie, definicje i dolne granice wieku

1.   Prawo jazdy przewidziane w art. 1 upoważnia do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym, które należą do kategorii zdefiniowanych poniżej. Może ono być wydane osobom spełniającym wymagania wiekowe dla każdej kategorii. „Pojazd o napędzie silnikowym” oznacza wszelkie pojazdy samobieżne poruszające się po drodze posiadającym własny napęd, oprócz pojazdów szynowych;

2.   Motorowery:

3.   motocykle z wózkiem bocznym lub bez oraz motocykle trzykołowe:

4.   Pojazdy silnikowe:

5.   Za zgodą Komisji państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego artykułu niektóre pojazdy określonego typu o napędzie silnikowym, takie jak pojazdy specjalne dla osób niepełnosprawnych.

Państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy pojazdy pozostające w użyciu lub pod kontrolą sił zbrojnych i obrony cywilnej.

6.   Państwa członkowskie mogą podwyższyć lub obniżyć dolną granicę wieku, od której wydawane jest prawo jazdy:

Państwa członkowskie mogą obniżyć dolną granicę wieku dla kategorii C do 18 lat, a dla kategorii D — do 21 lat w odniesieniu do:

Prawa jazdy wydane osobom w wieku poniżej dolnych granic określonych w ust. 2 — 4 zgodnie niniejszym ustępem są ważne jedynie na terytorium państwa członkowskiego wydającego prawo jazdy do czasu osiągnięcia przez posiadacza prawa jazdy dolnej granicy wieku określonej w ust. 2 — 4.

Państwa członkowskie mogą uznać na swoim terytorium ważność praw jazdy wydanych kierowcom poniżej dolnej granicy wieku określonej w ust. 2 — 4.

Artykuł 5

Warunki i ograniczenia

1.   W prawie jazdy wymienione są warunki na podstawie których kierowca jest uprawniony do kierowania pojazdem.

2.   Jeżeli, ze względu na niepełnosprawność pod względem fizycznym, dopuszcza się kierowanie pojazdami tylko pewnych typów lub pojazdami specjalnie przystosowanymi, egzamin umiejętności i zachowania kierowcy przewidziany w art. 7 jest przeprowadzany w takim pojeździe.

Artykuł 6

Kolejność przyznawania i równoważność kategorii

1.   Wydawanie praw jazdy podlega następującym warunkom:

2.   Ważność praw jazdy określa się w następujący sposób:

3.   W odniesieniu do kierowania pojazdami na własnym terytorium państwa członkowskie mogą przyznać następującą równoważność kategorii:

W związku z tym, że niniejszy ustęp zachowuje ważność tylko na terytoriach państw członkowskich, nie zamieszczają one na prawie jazdy adnotacji o uprawnieniach do kierowania tymi pojazdami.

4.   Państwa członkowskie mogą po konsultacji z Komisją zezwolić na kierowanie na ich terytorium:

Artykuł 7

Wydawanie, ważność oraz przedłużanie terminu ważności

1.   Prawa jazdy są wydawane tylko tym kandydatom, którzy:

3.   Ważność praw jazdy, po wygaśnięciu administracyjnego okresu ich ważności, jest przedłużana zależnie od tego, czy:

Państwa członkowskie mogą uzależnić przedłużenie ważności prawa jazdy kategorii AM, A, A1, A2, B, B1 i BE od wyników badań stwierdzających spełnianie minimalnych wymagań w zakresie fizycznej i psychicznej zdolności do kierowania pojazdami, określonymi w załączniku III.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć administracyjny okres ważności, określony w ust. 2, w przypadku praw jazdy dowolnej kategorii wydawanych początkującym kierowcom, w celu zastosowania wobec takich kierowców środków specjalnych w trosce o poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć do trzech lat administracyjny okres ważności praw jazdy kategorii C i D wydawanych po raz pierwszy początkującym kierowcom, w celu ewentualnego zastosowania wobec takich kierowców środków specjalnych w trosce o ich bezpieczeństwo na drodze.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć administracyjny okres ważności, określony w ust. 2, w indywidualnych przypadkach odnoszących się do praw jazdy dowolnej kategorii; ograniczenie takie może być podyktowane koniecznością częstszego przeprowadzania badań lekarskich lub zastosowania środków specjalnych, takich jak ograniczenia nakładane za wykroczenia drogowe.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć administracyjny okres ważności, określony w ust. 2, w przypadku praw jazdy, których posiadacze mają miejsce zamieszkania na ich terytorium i ukończyli 50 lat; ograniczenie takie może być podyktowane koniecznością częstszego przeprowadzania badań lekarskich lub zastosowania innych środków specjalnych, takich jak kursy odświeżające wiedzę i umiejętności. Takie ograniczenie administracyjnego okresu ważności może być zastosowane jedynie przy przedłużaniu ważności prawa jazdy.

4.   Bez uszczerbku dla krajowego prawa karnego i uregulowań prawnych dotyczących policji oraz po zasięgnięciu opinii Komisji, państwa członkowskie mogą przy wydawaniu prawa jazdy stosować własne przepisy krajowe odnoszące się do warunków innych niż te, o których mowa w niniejszej dyrektywie.

Bez uszczerbku dla art. 2, państwo członkowskie wydające prawo jazdy stosuje należytą staranność w celu zapewnienia, aby osoba spełniała wymagania określone w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz stosują własne przepisy krajowe w zakresie unieważnienia lub cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w razie stwierdzenia, że prawo jazdy zostało wydane pomimo niespełnienia wymagań.

Artykuł 8

Aktualizacja przepisów w świetle postępu naukowo-technicznego

Zmiany niezbędne w celu zaktualizowania załączników I — VI w świetle postępu naukowo-technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 2.

Artykuł 9

Komitet

1.   Komisję wspiera komitet ds. praw jazdy, zwany dalej „komitetem”.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.

3.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

Artykuł 10

Egzaminatorzy

Od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy egzaminatorzy przeprowadzający egzaminy na prawo jazdy spełniają minimalne wymagania określone w załączniku IV.

Egzaminatorzy przeprowadzający egzaminy na prawo jazdy, pracujący już w tej roli przed ... (8) podlegają jedynie wymogom dotyczącym zapewnienia jakości oraz regularnym szkoleniom okresowym.

Artykuł 11

Różne przepisy dotyczące wymiany, cofnięcia, wydawania wtórników oraz uznawania praw jazdy

1.   Posiadacz ważnego krajowego prawa jazdy wydanego przez jedno państwo członkowskie, który ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, może złożyć wniosek z prośbą o wymianę jego prawa jazdy na prawo jazdy równoważne. Obowiązkiem państwa członkowskiego wydającego równoważne prawo jazdy jest sprawdzenie, uprawnienia jakiej kategorii faktycznie zachowują ważność na mocy przedstawionego prawa jazdy.

2.   Przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie wymienić w tym celu jego prawo jazdy.

3.   Państwo członkowskie dokonujące wymiany zwraca stare prawo jazdy władzom państwa członkowskiego, które je wystawiło, z podaniem uzasadnienia swoich działań.

4.   Państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim.

Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego.

Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy kandydatowi, którego prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione.

5.   Wtórnik prawa jazdy zagubionego, skradzionego itp. może zostać wydany jedynie przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym posiadacz prawa jazdy ma miejsce zamieszkania; organy te wydają wtórnik na podstawie informacji, jakimi dysponują, lub w stosownych okolicznościach poświadczenia ze strony właściwych organów państwa członkowskiego, które wydało oryginał prawa jazdy.

6.   Jeżeli państwo członkowskie wymienia prawo jazdy wydane przez państwo trzecie na dokument według wzoru wspólnotowego, na dokumencie według wzoru wspólnotowego dokonuje się wzmianki w tym zakresie podobnie jak w zakresie informacji o dokonywanych później przedłużeniach okresu ważności czy wydanych wtórnikach.

Wymiana taka może nastąpić tylko wówczas, gdy prawo jazdy wydane przez państwo trzecie zostało zwrócone właściwym organom państwa członkowskiego dokonującego wymiany. Jeżeli posiadacz takiego prawa jazdy przenosi swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego, to nie musi ono stosować zasady wzajemnego uznawania zawartej w art. 2.

Artykuł 12

Miejsce zamieszkania

Do celów niniejszej dyrektywy „miejsce zamieszkania” oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna mieszka zwykle, tzn. przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, lub — w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo — ze względu na osobiste powiązania, które wskazują na istnienie ścisłych więzi między tą osobą a miejscem, w którym mieszka.

Natomiast w przypadku osoby związanej zawodowo z miejscem innym niż miejsce powiązań osobistych i z tego względu mieszkającej kolejno w różnych miejscach w co najmniej dwu Państwach Członkowskich, za miejsce zamieszkania uważa się miejsce, z którym jest ona związana osobiście, pod warunkiem że regularnie do niego powraca. Ten ostatni warunek nie musi być spełniany, jeśli osoba ta mieszka w Państwie Członkowskim w celu wypełnienia zadania o określonym czasie trwania. Studia uniwersyteckie bądź nauka w szkole nie oznaczają zmiany miejsca zamieszkania.

Artykuł 13

Równoważność wzorów praw jazdy nieodpowiadających wzorcowi wspólnotowemu

1.   Państwa członkowskie za zgodą Komisji ustalają równoważność uprawnień wydanych przed wprowadzeniem w życie niniejszej dyrektywy z kategoriami określonymi w art. 4.

Państwa członkowskie po konsultacji z Komisją mogą zmodyfikować własne ustawodawstwo krajowe w stopniu koniecznym do wykonania przepisów art. 11 ust. 4, 5 i 6.

2.   Wszelkie uprawnienia do kierowania pojazdami przyznane przed ... (8) dyrektywy nie podlegają ograniczeniu lub unieważnieniu przez przepisy niniejszej dyrektywy.

Artykuł 14

Przegląd

Komisja przedstawia sprawozdanie na temat wdrożenia niniejszej dyrektywy, w tym jej wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, nie wcześniej niż ... (9).

Artykuł 15

Wzajemna pomoc

Państwa członkowskie wspierają się wzajemnie we wdrażaniu niniejszej dyrektywy i wymieniają informacje na temat praw jazdy przez siebie wydanych, wymienionych, zastąpionych, przedłużonych lub cofniętych. Korzystają z ustanowionej w tym celu Europejskiej Sieci Praw Jazdy, po jej uruchomieniu.

Artykuł 16

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują, nie później niż ... (10), przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z art. 1 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1, 2 i 3 oraz ust. 4 lit. b) — k), art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a), c), d) i e), art. 7 ust. 1 lit. b), c), d), ust. 2, 3 i 5, art. 8, 10, 13, 14 15 oraz załącznikiem I pkt. 2, załącznikiem II pkt. 5.2 w odniesieniu do kategorii A1, A2 i A, załącznikami IV, V i VI. Niezwłocznie przekazują one Komisji tekst tych przepisów.

2.   Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia ... (8).

3.   Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Zawierają one także informację, że zawarte w przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odniesienia do uchylonej dyrektywy rozumiane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy. O sposobach dokonywania takich odniesień i ich brzmieniu decydują państwa członkowskie.

4.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 17

Uchylenie

Dyrektywa 91/439/EWG zostaje uchylona ze skutkiem od ... (8) bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących ostatecznych terminów transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego, określonych w załączniku VII, część B.

Art. 2 ust. 4 dyrektywy 91/439/EWG uchyla się z dniem ... (11).

Odesłania do uchylonej dyrektywy interpretowane są jako odesłania do niniejszej dyrektywy i powinny być interpretowane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku VIII.

Artykuł 18

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Art. 2 ust. 1, art. 5, art. 6 ust. 2 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. a), art. 9, art. 11 ust. 1, 3, 4, 5 i 6, art. 12, oraz załączniki I, II i III stosuje się od ... (12).

Artykuł 19

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ..., ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

...

Przewodniczący

W imieniu Rady

...

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. C 112 z 30.4.2004, str. 34.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 23 lutego 2005 r. (Dz.U. C 304 E z 1.12.2005, str. 202), wspólne stanowisko Rady z dnia 18 września 2006 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

(3)Dz.U. L 237 z 24.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 41).

(4)Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

(5)  26 lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

(6)Dz.U. L 124 z 9.5.2002, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2005/30/WE (Dz.U. L 106 z 27.4.2005, str. 17).

(7)Dz.U. L 226 z 10.9.2003, str. 4. Dyrektywa zmieniona dyrektywą Rady 2004/66/WE (Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35).

(8)  6 lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(9)  11 lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(10)  4 lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(11)  Data wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(12)  Dwa lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

----

ZAŁĄCZNIK I

PRZEPISY DOTYCZĄCE WSPÓLNOTOWEGO WZORU PRAWA JAZDY

4.   Przepisy szczególne

WSPÓLNOTOWY WZÓR PRAWA JAZDY

Strona 1   PRAWO JAZDY [PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE]

WZÓR PRAWA JAZDY

BELGIJSKIE PRAWO JAZDY (dla celów informacyjnych)

----

(1)

Uwaga: zostanie uzupełniony o piktogram i rząd dla kategorii AM.

Uwaga: część dotycząca kategorii motocykli uzupełniona zostanie o oznaczenie „A2”.

----

ZAŁĄCZNIK II

I.   MINIMALNE WYMAGANIA DOTYCZĄCE EGZAMINÓW NA PRAWO JAZDY

Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu upewnienia się, że ubiegający się o prawo jazdy posiadają wiedzę i umiejętności, a ich zachowanie świadczy o umiejętności jazdy. Egzaminy wprowadzone w tym celu muszą składać się z:

Warunki, na jakich egzaminy te są prowadzone są przedstawione poniżej.

A.   EGZAMIN TEORETYCZNY

1.   Forma

Wybrana forma powinna stwarzać pewność, że ubiegający się posiada wymaganą wiedzę w kwestiach wskazanych w pkt 2, 3 i 4.

Osoba ubiegająca się o prawo jazdy danej kategorii, która zdała egzamin teoretyczny na inną kategorię, może być zwolniona ze wspólnych przepisów pkt 2, 3 i 4.

2.   Zakres egzaminu teoretycznego dla wszystkich kategorii pojazdów

3.   Przepisy szczególne dotyczące kategorii A1, A2 oraz A

4.   Przepisy szczególne dotyczące kategorii C, CE, C1, C1E, D, DE, D1 i D1E

B.   EGZAMIN UMIEJĘTNOŚCI I ZACHOWAŃ

5.   Pojazd i jego wyposażenie

6.   Umiejętności i zachowania sprawdzane w odniesieniu do kategorii A1, A2 i A

6.1.   Przygotowanie i techniczna kontrola pojazdu pod kątem bezpieczeństwa ruchu

Osoby ubiegające się o prawo jazdy muszą wykazać się zdolnością przygotowania się do bezpiecznej jazdy przez spełnienie następujących wymogów:

6.2.   Egzamin obejmuje manewry szczególne pod kątem bezpieczeństwa ruchu

6.3.   Zachowanie w ruchu drogowym

Ubiegający się o prawo jazdy muszą wykonać wszystkie poniższe czynności w normalnym ruchu ulicznym, przy pełnym zachowaniu bezpieczeństwa oraz z zachowaniem należytej ostrożności:

7.   Umiejętności i zachowania sprawdzane w odniesieniu do kategorii B, B1 i BE

7.1.   Przygotowanie i techniczna kontrola pojazdu pod kątem bezpieczeństwa ruchu

Osoby ubiegające się o prawo jazdy muszą się wykazać zdolnością przygotowania się do bezpiecznej jazdy przez spełnienie następujących wymogów:

7.2.   Kategorie B oraz B1: szczególne manewry sprawdzane pod kątem bezpieczeństwa ruchu

Egzamin obejmuje manewry wybrane z poniższej listy (co najmniej dwa manewry z czterech punktów, jeden na biegu wstecznym):

7.3.   Kategoria BE: szczególne manewry sprawdzane pod kątem bezpieczeństwa ruchu

7.4.   Zachowanie w ruchu

Ubiegający się o prawo jazdy muszą wykonać wszystkie poniższe czynności w normalnym ruchu ulicznym, przy pełnym zachowaniu bezpieczeństwa oraz z zachowaniem należytej ostrożności:

8.   Umiejętności i zachowania sprawdzane w odniesieniu do kategorii C, CE, C1, C1E, D, DE, D1 oraz D1E

8.1.   Przygotowanie i techniczna kontrola pojazdu pod kątem bezpieczeństwa ruchu

Osoby ubiegające o prawo jazdy się muszą się wykazać zdolnością przygotowania do bezpiecznej jazdy przez spełnienie następujących wymogów:

8.2.   Egzamin obejmuje manewry szczególne pod kątem bezpieczeństwa ruchu

8.3.   Zachowanie w ruchu

Ubiegający się o prawo jazdy muszą wykonać wszystkie poniższe czynności w normalnym ruchu ulicznym, przy pełnym zachowaniu bezpieczeństwa oraz z zachowaniem należytej ostrożności:

9.   Ocena umiejętności i zachowań podczas egzaminu

10.   Długość egzaminu

Długość egzaminu oraz pokonana odległość musi wystarczyć do oceny umiejętności oraz zachowań określonych w części B w niniejszym załączniku. W żadnym przypadku czas jazdy na drodze nie powinien być krótszy od 25 minut w przypadku kategorii A, A1, A2, B, B1 oraz BE, i od 45 minut w przypadku pozostałych kategorii. Czas ten nie obejmuje przyjęcia osoby egzaminowanej, przygotowania pojazdu, kontroli technicznej pojazdu pod kątem bezpieczeństwa ruchu, manewrów szczególnych oraz ogłoszenia wyniku egzaminu praktycznego.

11.   Lokalizacja egzaminu

Część egzaminu obejmująca manewry specjalne może być przeprowadzana na specjalnym placu manewrowym. Tam gdzie jest to wykonalne, część sprawdzająca zachowania w ruchu powinna być przeprowadzana na drogach poza obszarem zabudowanym, drogach szybkiego ruchu, autostradach (lub im podobnych), jak też na wszystkich rodzajach ulic (osiedla, strefy 30 i 50 km/h, miejskie trasy szybkiego ruchu), które powinny odzwierciedlać zróżnicowanie trudności sytuacji, które napotkać można w ruchu. Egzamin powinien również odbywać się w warunkach zmiennego natężenia ruchu. Czas spędzony w ruchu na drodze powinien zostać w optymalny sposób wykorzystany do oceny egzaminowanego we wszystkich różnych obszarach ruchu, ze szczególnym uwzględnieniem przemieszczania się między tymi obszarami.

II.   WIEDZA, UMIEJĘTNOŚCI I ZACHOWANIA KIEROWCÓW POJAZDÓW O NAPĘDZIE SILNIKOWYM

Kierowcy wszystkich rodzajów pojazdów o napędzie silnikowym muszą w każdej chwili dysponować wiedzą, umiejętnościami oraz zachowaniami opisanymi w pkt 1 — 9, aby być w stanie:

Państwa Członkowskie mogą stosować środki właściwe dla zapewnienia, że kierowcy, którzy utracili wiedzę, umiejętności i zdolność zachowań, zgodnie z opisem w pkt od 1 do 9, mogli uzyskać je na nowo i wykorzystywać podczas kierowania pojazdem mechanicznym.

----

(1)Dz.U. L 370 z 31.12.1985, str. 1. Rozporządzenie uchylone rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, str. 1).

(2)Dz.U. L 370 z 31.12.1985, str. 8. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 561/2006.

(3)  Dyrektywa Komisji 2000/56/WE z 14 września 2000 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/439/EWG w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237 z 21.9.2000, str. 45).

----

ZAŁĄCZNIK III

MINIMALNE WYMAGANIA DOTYCZĄCE FIZYCZNEJ I PSYCHICZNEJ ZDOLNOŚCI DO KIEROWANIA POJAZDAMI O NAPĘDZIE SILNIKOWYM

DEFINICJE

BADANIA LEKARSKIE

WZROK

Grupa 1:

Grupa 2:

SŁUCH

OSOBY Z DYSFUNKCJĄ NARZĄDU RUCHU

Grupa 1:

Grupa 2:

CHOROBY UKŁADU SERCOWO-NACZYNIOWEGO

Grupa 1:

Grupa 2:

CUKRZYCA

Grupa 2:

SCHORZENIA NEUROLOGICZNE

Grupa 1:

Grupa 2:

ZABURZENIA PSYCHICZNE

Grupa 1:

Grupa 2:

ALKOHOL

Grupa 1:

Grupa 2:

LEKI I PRODUKTY LECZNICZE

Regularne zażywanie:

Grupa 1:

Grupa 2:

ZABURZENIA FUNKCJI NEREK

Grupa 1:

Grupa 2:

PRZEPISY RÓŻNE

Grupa 1:

Grupa 2:

----

ZAŁĄCZNIK IV

MINIMALNE STANDARDY OBOWIĄZUJĄCE OSOBY PRZEPROWADZAJĄCE PRAKTYCZNE EGZAMINY Z KIEROWANIA POJAZDEM

1.   Zakres wiedzy i umiejętności obowiązujący egzaminatora przeprowadzającego egzamin praktyczny

2.   Warunki ogólne

2.3   Uprawnienia równoważne

3.   Zdobywanie kwalifikacji podstawowych

3.1   Szkolenie podstawowe

3.2.   Egzaminy

4.   Zapewnienie jakości i szkolenia okresowe

4.1   Zapewnienie jakości

4.2   Szkolenie okresowe

5.   Uzyskane prawa

----

(1)Dz.U. L 199 z 31.7.1985, str. 56.

----

ZAŁĄCZNIK V

MINIMALNE WYMAGANIA DOTYCZĄCE SZKOLENIA I EGZAMINOWANIA KIEROWCÓW W ZAKRESIE KIEROWANIA ZESPOŁEM POJAZDÓW ZDEFINIOWANYM W ART. 4 UST. 4 LIT. B) AKAPIT DRUGI

Czas trwania egzaminu oraz długość przejechanej drogi muszą pozwalać na ocenę umiejętności i zachowań określonych w pkt 3 niniejszego załącznika.

----

ZAŁĄCZNIK VI

MINIMALNE WYMAGANIA DOTYCZĄCE SZKOLENIA I EGZAMINOWANIA KIEROWCÓW W ZAKRESIE KIEROWANIA MOTOCYKLAMI KATEGORII A (STOPNIOWY DOSTĘP)

Czas trwania egzaminu oraz długość przejechanej drogi muszą pozwalać na ocenę umiejętności i zachowań określonych w ust. 3 niniejszego załącznika.

----

ZAŁĄCZNIK VII

Część A

UCHYLONA DYREKTYWA Z KOLEJNYMI ZMIANAMI

(o której mowa w art. 17)

Część B

OSTATECZNE TERMINY TRANSPOZYCJI DO PRAWA KRAJOWEGO I ZASTOSOWANIA

(określone w art. 17)

----

(1)  Dyrektywa 91/439/EWG została również zmieniona przez następujący akt, który nie został uchylony: Akt Przystąpienia z 1994 r.

----

ZAŁĄCZNIK VIII

TABELA KORELACJI

----

UZASADNIENIE RADY

I.   WSTĘP

Komisja przyjęła swój wniosek w dniu 21 października 2003 r.

W dniu 23 lutego 2005 r. Parlament Europejski przyjął opinię w pierwszym czytaniu.

W dniu 18 września 2006 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko zgodnie z art. 251 traktatu.

Wykonując swoją pracę Rada uwzględniła także opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1)

II.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

Wspólne stanowisko jest wynikiem nieformalnych rozmów Parlamentu Europejskiego, Komisji i Rady. Pomimo przeformułowania wniosku, aby uczynić go bardziej logicznym i czytelnym, tekst wspólnego stanowiska zawiera w zasadzie wszystkie istotne elementy zaproponowane przez Komisję.

Uzgodniono jednak wprowadzenie pewnych zmian, które odzwierciedlają wątpliwości podniesione przez Parlament po pierwszym czytaniu (np. kwestia obowiązkowej wymiany wszystkich obowiązujących praw jazdy) lub kwestie poruszone przez Radę.

W swej obecnej postaci wspólne stanowisko odpowiada zamiarowi trzech instytucji, które pragnęły przekształcenia obowiązującej dyrektywy i dodania niezbędnych przepisów, tak by sprostać wymogom wyjątkowej mobilności społeczeństwa w rozszerzonej Unii Europejskiej (np. jeden typ dokumentu w całej Wspólnocie), a jednocześnie by wzmocnić środki zapobiegające fałszerstwom i poprawić bezpieczeństwo ruchu drogowego. We wspólnym stanowisku poruszone więc zostały następujące istotne kwestie:

(i)   Zmiana klasyfikacji zespołów pojazdów złożonych pojazdu ciągnącego oraz przyczepy

W odniesieniu do zespołów pojazdów złożonych z pojazdu ciągnącego oraz przyczepy zaliczanych do kategorii B Komisja zaproponowała przeniesienie wszystkich takich zespołów z przyczepami o masie powyżej 750 kg do kategorii BE. Parlament i Rada uznały, że przepis taki jest zbyt surowy zważywszy na fakt, iż pokaźna liczba nawet „lekkich” przyczep kempingowych już przekracza ten limit wagowy ze względu na wyposażenie wnętrza. Jednakże aby zadośćuczynić wymogom bezpieczeństwa ruchu drogowego, unikając przy tym dodatkowego obciążenia dla obywateli, oba organy prawodawcze postanowiły wprowadzić przepis, który stanowi, że w kategorii B maksymalna dopuszczalna masa dla zespołów pojazdów złożonych z pojazdu ciągnącego oraz przyczepy wynosi 4 250 kg. W przypadku, gdy masa takiego zespołu przekracza 3 500 kg, organy krajowe wymagają dodatkowego szkolenia lub zdania egzaminu umiejętności oraz zachowania na drodze, lub też spełnienia obu tych wymogów. W nowym załączniku do dyrektywy (załączniku V) określono wymogi w zakresie szkolenia i egzaminu praktycznego.

Dzięki temu przepisowi i przy jednoczesnym poszanowaniu zasad homologacji typu dla pojazdów Parlament i Rada chcą mieć pewność, że:

jednocześnie zasady dotyczące zespołu pojazdów stają się elastyczniejsze i bardziej przejrzyste dla obywateli.

W odniesieniu do kategorii BE oba organy prawodawcze uzgodniły, że maksymalna dopuszczalna masa przyczepy wynosić będzie 3 500 kg. Zespoły złożone z pojazdu ciągnącego należącego do kategorii B i z przyczepy, której masa przekracza 3 500 kg, mogą być prowadzone wyłącznie przez osoby posiadające prawo jazdy kategorii C1E.

(ii)   System dostępu do praw jazdy obowiązujących na motocykle

Z myślą o poprawie bezpieczeństwa ruch drogowego, a także aby mobilność była równoznaczna z bezpieczeństwem, trzy instytucje osiągnęły porozumienie co do zasady stopniowego dostępu do praw jazdy obowiązujących na motocykle oraz co do wzajemnego uznawania wieku, w którym można uzyskać prawo jazdy. Trzy instytucje zadecydowały również o wprowadzeniu specjalnej kategorii dla motorowerów (kategorii AM), w której przypadku prawo jazdy można uzyskać w wieku 16 lat po zdaniu egzaminu teoretycznego. Państwa członkowskie mogą nałożyć dodatkowe wymogi i postanowić o zastosowaniu również do kategorii AM zasady stopniowego dostępu.

Jeśli chodzi o dalszą poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego i obniżenie wysokiej liczby wypadków wśród młodych lub początkujących kierowców motocykli, Parlament i Rada zastosowały zaproponowaną przez Komisję zasadę etapowego (bądź stopniowego) dostępu do motocykli o wyższych parametrach. I tak instytucje ustaliły na 16 lat dolną granicę wieku dla prowadzących motocykle zaliczane do kategorii A1 (lekkie motocykle) i na 18 lat — dla prowadzących motocykle kategorii A2 (motocykle o średnich rozmiarach/masie). Odstęp dwóch lat musi być również zachowany, jeśli państwo członkowskie zadecyduje o przyznaniu kierowcom dostępu bezpośrednio do kategorii A1 dopiero po ukończeniu 17 lub 18 roku życia. Jeśli ubiegający się o prawo jazdy uzyskał dwuletnie doświadczenie w kierowaniu motocyklami kategorii A1, musi zdać egzamin umiejętności oraz zachowania na drodze lub ukończyć szkolenie, by móc kierować motocyklami należącymi do kategorii A2.

Dolną granicę wieku dla kategorii A (motocykle ciężkie) ustalono na 20 lat, pod warunkiem że ubiegający się o prawo jazdy uzyskał dwuletnie doświadczenie w prowadzeniu motocykla kategorii A2 i zdał egzamin umiejętności oraz zachowania na drodze lub ukończył szkolenie.

W odniesieniu do motocykli o największej mocy silnika trzy instytucje postanowiły nie stosować zasady stopniowego dostępu i ustaliły jednolitą dolną granicę wieku — 24 lata — w całej Wspólnocie, tym samym uwzględniając brak doświadczenia ubiegającego się o prawo jazdy.

(iii)   zasada „jedna osoba — jedno prawo jazdy”;

Fałszowanie praw jazdy jest zjawiskiem dobrze znanym organom policyjnym państw członkowskich. Różne rodzaje fałszerstw obejmują wiele czynności począwszy od handlu samym dokumentem aż po bezprawne uzyskiwanie wtórników oraz uzyskiwanie nowego prawa jazdy w innym państwie członkowskim podczas gdy w państwie członkowskim pochodzenia dany kierowca ma zakaz prowadzenia pojazdów.

W związku z tym Parlament i Rada w pełni popierają stosowaną przez Komisję zasadę „jedna osoba — jedno prawo jazdy” w celu uniknięcia tego rodzaju fałszerstw w przyszłości. Wspólne stanowisko potwierdza zatem zasadę, że jedna osoba może posiadać tylko jedno prawo jazdy. Dodatkowo, oprócz obowiązku regularnego przedłużania okresu ważności tego dokumentu, wprowadza także nowy przepis, który nakłada na państwo członkowskie obowiązek:

Państwa członkowskie będą także zobowiązane do odmowy wydania prawa jazdy lub uznania ważności prawa jazdy osobie, której prawo jazdy zostało ograniczone, zawieszone lub cofnięte w innym państwie członkowskim.

Powyższe trzy instytucje uzgodniły utworzenie sieci informacji o prawach jazdy, aby usprawnić współpracę pomiędzy organami państw członkowskich oraz ułatwić kontrole.

W obecnej wersji wspólne stanowisko zawiera także minimalne normy zapewniające wysoki poziom zabezpieczeń prawa jazdy jako dokumentu oraz przepis pozwalający państwom członkowskim na umieszczenie w nim mikrochipa.

(iv)   Obowiązkowa wymiana wszystkich obowiązujących dokumentów prawa jazdy

Komisja w swoim wniosku przedstawiła nowy wzór prawa jazdy, które docelowo powinno stać się jedynym wzorem znajdującym się w obiegu na terytorium Wspólnoty. Komisja przedstawiła również przepisy wprowadzające ograniczony administracyjny okres ważności wszystkich nowych praw jazdy wydanych po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. Ten ograniczony administracyjny okres ważności miałby zastosowanie do wszystkich kategorii pojazdów. We wniosku Komisji nie przewidziano obowiązkowej wymiany obowiązujących praw jazdy.

Wyrażając zgodę na wprowadzenie nowego wzoru wspólnotowego prawa jazdy oraz obowiązkowego przedłużania okresu ważności tego dokumentu, Parlament i Rada postanowiły pójść dalej i uzgodniły przepis stanowiący, że wszystkie dokumenty prawa jazdy wydane przed dniem obowiązywania obecnej dyrektywy, które zachowują swoją ważność i znajdują się w obiegu, będą podlegały wymianie na nowy wzór prawa jazdy nie później niż 26 lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. Tym samym obydwie instytucje stanowiące prawo dbają o to, by od pewnego momentu na terytorium całej Wspólnoty stosowano jednolity wzór prawa jazdy.

(v)   Inne kwestie

Wprowadzenie kryterium stosunku mocy do masy dla lekkich motocykli

W związku z proponowanym przez Komisję przepisem obydwie instytucje stanowiące prawo uzgodniły wprowadzenie stosunku mocy do masy nieprzekraczającego 0,1 kW/kg dla lekkich motocykli (kategoria A1). Przepis ten zapobiegnie konstruowaniu bardzo lekkich pojazdów z możliwością dużego przyspieszenia i osiągania wysokich prędkości, co będzie miało znaczący wpływ na bezpieczeństwo młodych lub początkujących kierowców motocykli.

Nowe parametry techniczne motocykli o średniej masie

Aby uniknąć celowego obniżania parametrów motocykli ciężkich, a tym samym ograniczy ryzyko wypadków, Parlament i Rada postanowiły przychylić się do propozycji Komisji i wprowadzić dodatkowy przepis dla motocykli kategorii A2 uniemożliwiający sytuację, w której pojazd tej kategorii pochodziłby od pojazdu o mocy przekraczającej dwukrotność jego mocy.

Wprowadzenie nowego wzoru prawa jazdy

W celu zwiększenia ochrony przed fałszowaniem oraz zmniejszenia liczby wzorów prawa jazdy znajdujących się w obiegu, Parlament i Rada podjęły decyzje o stopniowym wycofywaniu papierowego wzoru wspólnotowego prawa jazdy. Od momentu wejścia w życie nowych przepisów jedynym wydawanym wzorem wspólnotowego prawa jazdy będzie prawo jazdy w formie karty plastikowej, podobne kształtem i rozmiarem do kart kredytowych, co umożliwi lepsze zabezpieczenie tego dokumentu i skuteczniejszą ochronę przez wszelkimi próbami fałszowania.

Minimalne wymagania dla egzaminatorów przeprowadzających egzaminy na prawo jazdy

Obowiązujące prawodawstwo wspólnotowe nie przewiduje ustalonych norm szkolenia i kształcenia egzaminatorów przeprowadzających egzaminy na prawo jazdy, a przepisy te są bardzo różne w poszczególnych państwach członkowskich Unii. W związku z tym Komisja postanowiła zaproponować zharmonizowane wymagania minimalne dla egzaminatorów przeprowadzających egzaminy na prawo jazdy tak, by wyniki egzaminów praktycznych na terenie Wspólnoty były porównywalne. Parlament i Rada postanowiły przychylić się do propozycji Komisji i uzgodniły wprowadzenie podstawowych warunków regulujących dostęp do zawodu egzaminatora przeprowadzającego egzaminy na prawo jazdy oraz ustalenie minimalnych norm w zakresie jego kwalifikacji wstępnych i regularnego szkolenia. Takie zharmonizowane przepisy powinny także prowadzić do zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jako że pomogą one dostosować poziom umiejętności egzaminatorów przeprowadzających egzaminy na prawo jazdy i ich doświadczenie do szybko zmieniających się warunków technicznych.

III.   WNIOSKI

Wspólne stanowisko w sprawie niniejszej dyrektywy utrzymuje wszystkie zasadnicze elementy wniosku Komisji, które zostały skorygowane w zrównoważony i adekwatny sposób, uwzględniający kwestie podniesione przez Radę i Parlament. Jest ono wynikiem kontaktów między trzema instytucjami działającymi w ramach wspólnej deklaracji w sprawie praktycznego rozwiązania dotyczącego nowej procedury współdecyzji (2).

Rada przyjęła do wiadomości zobowiązanie złożone w kontekście tych kontaktów przez przewodniczącego komisji parlamentarnej TRAN, aby zarekomendować niniejszy tekst do przyjęcia przez Parlament bez poprawek w drugim czytaniu, w wyniku czego dyrektywa zostanie uznana za przyjętą zgodnie ze wspólnym stanowiskiem.

----

(1)Dz.U. C 112 z 30.4.2004. Komitet Regionów zdecydował, że nie przedstawi swojej opinii na temat wniosku Komisji.

(2)Dz.U. C 148 z 28.5.1999, str. 1.

----

----

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 24/2006

przyjęte przez Radę w dniu 18 września 2006 r.

w celu przyjęcia zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony małoletnich, godności ludzkiej oraz prawa do odpowiedzi w odniesieniu do konkurencyjności europejskiego przemysłu audiowizualnego oraz internetowych usług informacyjnych

(2006/C 295 E/02)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

NINIEJSZYM ZALECAJĄ:

I.   Aby państwa członkowskie w trosce o promowanie rozwoju przemysłu usług audiowizualnych i internetowych usług informacyjnych podjęły niezbędne działania w celu zapewnienia ochrony małoletnich i godności ludzkiej w odniesieniu do wszystkich usług audiowizualnych i internetowych usług informacyjnych poprzez:

II.   Aby przemysł usług audiowizualnych oraz internetowych usług informacyjnych, a także inne zainteresowane strony:

PRZYJMUJĄ DO WIADOMOŚCI, ŻE KOMISJA:

Sporządzono w ..., ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

...

Przewodniczący

W imieniu Rady

...

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. C 221 z 8.9.2005, str. 87.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 7 września 2005 r. (Dz.U. C 193 E z 17.8.2006, str. 217.), wspólne stanowisko Rady z dnia 18 września 2006 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

(3)Dz.U. C 364 z 18.12.2000, str. 1.

(4)Dz.U. L 270 z 7.10.1998, str. 48.

(5)Dz.U. L 298 z 17.10.1989, str. 23. Dyrektywa zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/36/WE (Dz.U. L 202 z 30.7.1997, str. 60).

(6)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 276/1999/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. przyjmująca wieloletni plan działań Wspólnoty w zakresie promowania bezpieczniejszego korzystania z Internetu poprzez zwalczanie sprzecznych z prawem i szkodliwych treści w światowych sieciach komputerowych (Dz.U. L 33 z 6.2.1999, str. 1). Rozporządzenie ostatnio zmienione decyzją nr 787/2004/WE (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 12).

(7)  Decyzja nr 1151/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. zmieniająca decyzję nr 276/1999/WE przyjmującą wieloletni plan działań Wspólnoty w zakresie promowania bezpieczniejszego korzystania z Internetu w drodze zwalczania sprzecznych z prawem i szkodliwych treści w światowych sieciach komputerowych (Dz.U. L 162 z 1.7.2003, str. 1).

(8)Dz.U. L 178 z 17.7.2000, str. 1.

(9)Dz.U. L 202 z 30.7. 7. 1997, str. 60.

(10)Dz.U. C 296 z 10.11.1995, str. 15.

----

ZAŁĄCZNIK I

ORIENTACYJNE WYTYCZNE DOTYCZĄCE WDRAŻANIA, NA SZCZEBLU KRAJOWYM, ŚRODKÓW W PRAWIE KRAJOWYM LUB PRAKTYCE KRAJOWEJ SŁUŻĄCYCH ZAPEWNIENIU PRAWA DO ODPOWIEDZI LUB RÓWNOWAŻNYCH ŚRODKÓW W ODNIESIENIU DO MEDIÓW INTERNETOWYCH

Cel: wprowadzenie w prawie krajowym lub w praktyce krajowej państw członkowskich środków służących zagwarantowaniu prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków w odniesieniu do mediów internetowych, z należytym uwzględnieniem ich przepisów krajowych i konstytucyjnych oraz z zastrzeżeniem możliwości dostosowywania sposobu stosowania tych środków do specyfiki poszczególnych mediów.

Termin „media” odnosi się do wszelkich środków przekazu służących publicznemu rozpowszechnianiu przez Internet zredagowanych informacji w formie gazet, czasopism, wiadomości radiowych i telewizyjnych oraz internetowych serwisów informacyjnych.

Bez uszczerbku dla innych przepisów prawa cywilnego, administracyjnego lub karnego przyjętych przez państwa członkowskie, każdej osobie fizycznej lub prawnej — bez względu na narodowość — której uzasadnione interesy, w szczególności — ale nie tylko — reputacja i dobre imię zostały naruszone przez stwierdzenie faktów w publikacji lub przekazie, powinno przysługiwać prawo do odpowiedzi lub do podjęcia równoważnych środków. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby faktyczne korzystanie z prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków nie było utrudnione wskutek zastrzeżenia nieuzasadnionych warunków.

Prawo do odpowiedzi lub równoważnych środków powinno być stosowane w odniesieniu do mediów internetowych podlegających jurysdykcji danego państwa członkowskiego.

Państwa członkowskie powinny podjąć środki niezbędne dla wprowadzenia prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków oraz określić procedurę postępowania przy korzystaniu z nich. W szczególności należy zapewnić właściwy termin oraz procedury, które zagwarantują osobom fizycznym lub prawnym mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim odpowiednie skorzystanie z prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków.

Prawo do odpowiedzi może zostać zagwarantowane nie tylko poprzez środki legislacyjne, lecz również poprzez środki z zakresu współregulacji lub samoregulacji.

Prawo do odpowiedzi stanowi szczególnie właściwy środek w środowisku internetowym, zważywszy na możliwość natychmiastowego skorygowania zakwestionowanych informacji i techniczną łatwość, z jaką można zamieszczać odpowiedzi zainteresowanych osób. Odpowiedź powinna jednak zostać zamieszczona w odpowiednim terminie po złożeniu uzasadnionego żądania oraz w czasie stosownym dla publikacji lub przekazu, którego dotyczy, i we właściwy dla nich sposób.

Powinny zostać określone procedury, dzięki którym spory dotyczące korzystania z prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków będą mogły zostać rozpatrzone przez sądy lub podobne niezależne organy.

Żądanie umożliwienia skorzystania z prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków może zostać odrzucone, jeśli wnioskodawca nie ma uzasadnionego interesu w publikacji takiej odpowiedzi lub gdyby odpowiedź stanowiła czyn karalny, mogła narazić dostawcę treści na odpowiedzialność cywilną lub przekroczyć standardy przyzwoitości życia publicznego.

Prawo do odpowiedzi nie narusza innych środków dostępnych osobom, których godność, honor, reputacja lub prywatność zostały naruszone przez media.

----

ZAŁĄCZNIK II

Przykłady możliwych działań dotyczących alfabetyzacji medialnej:

----

ZAŁĄCZNIK III

Przykłady możliwych działań ze strony danego przemysłu i zainteresowanych stron na rzecz małoletnich:

----

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

II.   CEL

Wniosek nawiązuje do zalecenia Rady 98/560/WE z dnia 24 września 1998 r. (1), będącego pierwszym instrumentem prawnym na poziomie UE dotyczącym kwestii ochrony małoletnich i godności ludzkiej w odniesieniu do usług audiowizualnych i informacyjnych.

W proponowanym zaleceniu wzywa się państwa członkowskie, przedstawicieli branży, zainteresowane strony oraz Komisję do zwiększenia ochrony małoletnich oraz do poszanowania godności ludzkiej zarówno w przypadku radia i telewizji, jak i Internetu. Proponuje się w nim, by państwa członkowskie rozważyły możliwość wprowadzenia środków dotyczących prawa do odpowiedzi w odniesieniu do mediów internetowych. W projekcie zalecenia poruszone zostały następujące kwestie:

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   Uwagi natury ogólnej

We wspólnym stanowisku Rady zachowane zostały główne elementy pierwotnego wniosku Komisji. Główne zmiany wprowadzone przez Radę mają na celu większe doprecyzowanie zakresu zastosowania zalecenia. Rada określiła mianowicie, że zalecenie obejmuje raczej „usługi audiowizualne oraz internetowe usługi informacyjne” niż „usługi audiowizualne i informacyjne” oraz wprowadziła rozróżnienie między zakresem zastosowania prawa do odpowiedzi, które dotyczy mediów internetowych, a mającym szerszy charakter zakresem zastosowania tej części zalecenia, która odnosi się do ochrony małoletnich.

2.   Poprawki Parlamentu Europejskiego

Rada dążyła do tego, by we wspólnym stanowisku uwzględnione zostały obawy i priorytety Parlamentu Europejskiego, i była w stanie zaakceptować większość poprawek Parlamentu.

Rada — podobnie jak uczyniła to Komisja w zmienionym wniosku — zaakceptowała w całości, częściowo lub co do zasady poprawki: 1, 2, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 15, 16, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 28, 29, 30, 31, 33, 35, 36, 37 i 38.

Rada pragnie przedstawić następujące uwagi do poprawek, co do których jej stanowisko odbiega nieznacznie od zmienionego wniosku Komisji.

W odniesieniu do poprawki 23. i 29. Rada kierowała się podejściem przyjętym przez Komisję, tj. niektóre fragmenty tych poprawek zostały przeniesione do załączników jako przykłady działań, których podjęcie miałoby umożliwić realizację celów określonych w zaleceniu. W celu dalszego zbliżenia stanowisk z Parlamentem Rada włączyła jednak ponownie do głównego tekstu zalecenia niektóre elementy uznane przez Parlament Europejski za istotne.

Podobnie, próbując uniknąć wprowadzenia uciążliwego wymogu dokonywania zgłoszeń, Rada — w odpowiedzi na obawy Parlamentu dotyczące zapewnienia działań następczych — była w stanie zaakceptować istotę poprawki 35. i 36.

Rada nie mogła zaakceptować części poprawki 37. zastępującej termin „orientacyjne wytyczne” terminem „minimalne zasady” w sekcji dotyczącej prawa do odpowiedzi, gdyż w kontekście zalecenia uznała ten termin za użyty na wyrost.

W odniesieniu do ostatniego tiret poprawki 26. Rada uznała, że podczas rozpatrywania możliwych sposobów zgłaszania nielegalnych lub podejrzanych działań w Internecie lepiej nie koncentrować się wyłącznie na uruchomieniu jednego numeru interwencyjnego i utrzymała bardziej otwarte sformułowanie.

Rada przyjęła linię zgodną z linią Komisji zawartą w zmienionym wniosku i nie uwzględniła we wspólnym stanowisku poprawek: 3, 5, 13, 27, 32 i 34.

IV.   WNIOSEK

Rada uważa, że jej wspólne stanowisko jako całość jest w pełni zgodne z celami zmienionego wniosku Komisji. Rada uważa również, że uwzględnia ono w odpowiedni sposób cele, którymi kierował się Parlament Europejski przedstawiając swoje poprawki do wniosku Komisji, i ma nadzieję na szybkie osiągnięcie porozumienia z Parlamentem Europejskim, tak aby zalecenie mogło zostać wkrótce przyjęte.

----

(1)Dz.U. L 270 z 7.10.1998, str. 48.

----

----

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 25/2006

przyjęte przez Radę w dniu 18 września 2006 r.

w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie utworzenia Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn

(2006/C 295 E/03)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 13 ust. 2 i art. 141 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1), po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Ustanowienie instytutu

Niniejszym ustanawia się Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (zwany dalej „instytutem”).

Artykuł 2

Cele

Nadrzędnymi celami instytutu są: wzmacnianie i przyczynianie się do promocji równości płci, w tym również włączania problematyki płci do głównego nurtu polityki we wszystkich politykach Wspólnoty oraz wynikających z nich politykach krajowych, oraz zwalczanie dyskryminacji ze względu na płeć, a także podnoszenie poziomu świadomości obywateli UE w zakresie problematyki równości mężczyzn i kobiet poprzez dostarczanie wsparcia technicznego instytucjom Wspólnoty, w szczególności Komisji, oraz organom państw członkowskich, zgodnie z art. 3.

Artykuł 3

Zadania

1.   Dla realizacji celów określonych w art. 2, instytut:

2.   Instytut publikuje roczne sprawozdanie ze swojej działalności.

Artykuł 4

Dziedziny działalności i metody pracy

1.   Instytut realizuje swoje zadania w ramach kompetencji Wspólnoty, w świetle celów i priorytetów przyjętych i określonych w jego programie rocznym, przy należytym uwzględnieniu dostępnych środków budżetowych.

2.   Program prac instytutu jest zgodny z priorytetami Wspólnoty w dziedzinie równości płci i programem prac Komisji, w tym z jej pracami statystycznymi i badawczymi.

3.   W celu uniknięcia powielania działań i zapewnienia wykorzystania zasobów w możliwie jak najlepszy sposób, instytut uwzględnia w swoich działaniach dostępne informacje ze wszelkich źródeł, a w szczególności działania dotychczas przeprowadzone przez instytucje Wspólnoty oraz inne instytucje, organy i właściwe organizacje krajowe i międzynarodowe, a także ściśle współpracuje z właściwymi służbami Komisji, w tym z Eurostatem. Instytut zapewnia odpowiednią koordynację działań ze wszystkimi odpowiednimi organami Wspólnoty i instytucjami Unii, które zostaną w stosownych przypadkach określone w protokole ustaleń.

4.   Instytut dokłada starań, aby rozpowszechniane informacje były zrozumiałe dla ich użytkowników końcowych.

5.   Instytut może nawiązywać stosunki umowne, w szczególności stosunki podwykonawstwa, z innymi organizacjami w celu zrealizowania wszelkich zadań, jakie mógł im powierzyć.

Artykuł 5

Osobowość i zdolność prawna

Instytut posiada osobowość prawną. W każdym z państw członkowskich instytut posiada największą zdolność prawną, jaką można przyznać osobom prawnym na mocy prawodawstwa tych państw. W szczególności instytut może nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz być stroną w postępowaniach prawnych.

Artykuł 6

Niezależność instytutu

Instytut prowadzi swoje działania niezależnie, w interesie publicznym.

Artykuł 7

Dostęp do dokumentów

1.   Do dokumentów będących w posiadaniu instytutu stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1049/2001.

2.   Zarząd przyjmuje ustalenia dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w terminie sześciu miesięcy od ustanowienia instytutu.

3.   Decyzje podejmowane przez instytut zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić podstawę do złożenia skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub stać się przedmiotem postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, zgodnie z warunkami określonymi, odpowiednio, w art. 195 i 230 Traktatu.

4.   Do przetwarzania danych przez instytut stosuje się rozporządzenie (WE) nr 45/2001.

Artykuł 8

Współpraca z organizacjami na szczeblu krajowym i europejskim, z organizacjami międzynarodowymi i z państwami trzecimi

1.   Aby uzyskać pomoc w realizacji zadań, instytut współpracuje z organizacjami i ekspertami w państwach członkowskich, takimi jak organy odpowiedzialne za zapewnienie równości płci, ośrodki badawcze, uczelnie, organizacje pozarządowe, partnerzy społeczni, a także z odpowiednimi organizacjami na szczeblu europejskim i międzynarodowym oraz z państwami trzecimi.

2.   Jeżeli okaże się, że skuteczna realizacja zadań przez instytut wymaga umów z organizacjami międzynarodowymi lub państwami trzecimi, Wspólnota, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 300 Traktatu, zawiera takie umowy z organizacjami międzynarodowymi lub państwami trzecimi w interesie instytutu. Niniejszy przepis nie stanowi przeszkody dla doraźnej współpracy z takimi organizacjami lub państwami trzecimi.

Artykuł 9

Skład instytutu

Instytut składa się z następujących organów:

Artykuł 10

Zarząd

1.   W skład Zarządu wchodzą:

2.   Członkowie Zarządu są mianowani w taki sposób, aby zapewnić najwyższe standardy poziomu kompetencji oraz szeroki zakres odpowiedniej transdyscyplinarnej wiedzy i doświadczenia w dziedzinie równości płci.

Komisja i Rada dążą do osiągnięcia zrównoważonego udziału mężczyzn i kobiet w Zarządzie.

Zastępcy, reprezentujący członka Zarządu podczas jego nieobecności, są mianowani w tym samym trybie.

Rada publikuje listę członków Zarządu i zastępców członków Zarządu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, na stronie internetowej instytutu oraz na innych odpowiednich stronach internetowych.

3.   Kadencja trwa pięć lat i może zostać jednokrotnie odnowiona.

4.   Zarząd wybiera Prezesa i Wiceprezesa na okres dwu i pół roku; okres ten może być odnowiony.

5.   Każdy członek Zarządu, o którym mowa w ust. 1 a) lub b), a w razie jego nieobecności zastępca tego członka, posiada jeden głos.

6.   Zarząd podejmuje decyzje niezbędne dla funkcjonowania instytutu. W szczególności zarząd:

7.   Zarząd uchwala regulamin wewnętrzny instytutu na podstawie wniosku przygotowanego przez Dyrektora po zasięgnięciu opinii Komisji.

8.   Decyzje Zarządu są podejmowane większością głosów jego członków. Prezes ma głos rozstrzygający. W przypadkach, o których mowa w ust. 6 oraz w art. 12 ust. 1, decyzje są podejmowane większością dwóch trzecich głosów członków Zarządu.

9.   Zarząd uchwala swój regulamin wewnętrzny na podstawie wniosku przygotowanego przez Dyrektora po zasięgnięciu opinii Komisji.

10.   Zarząd ustanawia Biuro składające się z sześciu członków, zgodnie z art. 11.

11.   Prezes zwołuje posiedzenia Zarządu co najmniej raz w roku. Prezes zwołuje dodatkowe posiedzenia z własnej inicjatywy lub na wniosek 1/3 członków Zarządu.

12.   Instytut przekazuje corocznie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (zwanym dalej „władzą budżetową”) informacje dotyczące wyników procedur ewaluacyjnych.

13.   Dyrektorzy Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy, Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego oraz Agencji Unii Europejskiej ds. Praw Podstawowych mogą, w stosownych przypadkach, być zapraszani do udziału w posiedzeniach Zarządu w charakterze obserwatorów w celu koordynowania stosownych programów prac w odniesieniu do włączania problematyki płci do głównego nurtu polityki.

Artykuł 11

Biuro

1.   Biuro składa się z Prezesa i Wiceprezesa Zarządu, trzech członków Zarządu reprezentujących państwa członkowskie oraz przedstawiciela Komisji.

Kadencja wynosi dwa i pół roku i może być odnawiana.

Członkowie Biura są mianowani przez Zarząd tak, aby zapewnić niezbędny zakres doświadczenia odpowiedniego dla działalności Biuro.

2.   Bez uszczerbku dla obowiązków Dyrektora określonych w art. 12, Biuro monitoruje wykonywanie decyzji Zarządu oraz stosuje wszelkie niezbędne środki administracyjne w celu właściwego zarządzania instytutem między posiedzeniami Zarządu.

3.   Biuro podejmuje decyzje na podstawie konsensusu. Jeżeli nie uda się osiągnąć konsensusu, Biuro przekazuje sprawę do Zarządu, który podejmuje decyzję.

4.   Biuro informuje Zarząd w pełni i regularnie o swoich działaniach i wszelkich podejmowanych decyzjach.

Artykuł 12

Dyrektor

1.   Instytutem kieruje Dyrektor mianowany przez Zarząd na wniosek Komisji. Przed mianowaniem kandydat wybrany przez Zarząd może zostać poproszony o złożenie oświadczenia przed właściwą komisją lub właściwymi komisjami Parlamentu Europejskiego i odpowiedzenie na pytania ich członków.

2.   Kadencja Dyrektora wynosi 5 lat. Na wniosek Komisji i po dokonaniu oceny wyników pracy, kadencja ta może być przedłużona jeden raz na okres nie dłuższy niż 5 lat. Ocena Komisji obejmuje w szczególności:

3.   Dyrektor, pod nadzorem Zarządu, odpowiada za:

4.   Dyrektor ponosi odpowiedzialność przed Zarządem za prowadzenie swoich działań i bierze udział w posiedzeniach Zarządu bez prawa głosu. Dyrektor może być również poproszony przez Parlament Europejski o przedstawienie sprawozdania w czasie przesłuchania w sprawie istotnych kwestii związanych z działalnością instytutu.

5.   Dyrektor jest prawnym przedstawicielem instytutu.

Artykuł 13

Personel

1.   Do personelu instytutu mają zastosowanie: regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG, EWWiS, Euratom) nr 259/68 (12) oraz przepisy przyjęte wspólnie przez instytucje Wspólnoty Europejskiej w celu zastosowania wspomnianego regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia.

2.   Zarząd, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje niezbędne środki wykonawcze, zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 110 Regulaminu pracowniczego. Zarząd może przyjąć przepisy umożliwiające ekspertom krajowym z państw członkowskich zatrudnienie w instytucie w ramach oddelegowania.

3.   Instytut realizuje wobec swojego personelu uprawnienia przekazane organowi powołującemu.

Artykuł 14

Sporządzanie budżetu

1.   Preliminarze wszystkich dochodów i wydatków instytutu są przygotowywane na każdy rok budżetowy pokrywający się z rokiem kalendarzowym i wykazywane w budżecie instytutu.

2.   Należy zapewnić równowagę dochodów i wydatków wykazanych w budżecie instytutu.

3.   Bez uszczerbku dla innych zasobów, dochody instytutu obejmują:

4.   Wydatki instytutu obejmują wynagrodzenia personelu, koszty administracyjne i związane z infrastrukturą oraz koszty operacyjne.

5.   Zarząd corocznie, na podstawie projektu sporządzonego przez Dyrektora, sporządza preliminarz dochodów i wydatków instytutu na następny rok budżetowy. Zarząd przedkłada Komisji ten preliminarz, który obejmuje projekt planu zatrudnienia, najpóźniej do dnia 31 marca.

6.   Preliminarz przesyłany jest przez Komisję władzy budżetowej wraz ze wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

7.   Na podstawie preliminarza Komisja wprowadza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej pozycje, jakie uznaje za konieczne do sfinansowania z budżetu ogólnego zarówno planu zatrudnienia, jak i kwoty dotacji, a następnie przedkłada go władzy budżetowej zgodnie z art. 272 Traktatu.

8.   Władza budżetowa zatwierdza przydział środków na dotację dla instytutu i przyjmuje plan zatrudnienia instytutu.

9.   Budżet instytutu jest przyjmowany przez Zarząd. Budżet uważa się za ostateczny po ostatecznym uchwaleniu budżetu ogólnego Unii Europejskiej. W stosownych przypadkach jest on odpowiednio korygowany.

10.   Zarząd w najkrótszym możliwym terminie powiadamia władzę budżetową o zamiarze realizacji projektów, które mogą mieć istotne skutki finansowe dla finansowania jego budżetu; w szczególności dotyczy to projektów związanych z nieruchomościami, takich jak najem lub zakup budynków. Informuje on o tym Komisję.

W przypadku gdy organ władzy budżetowej zgłosił zamiar wydania opinii, przekazuje opinię Zarządowi w terminie sześciu tygodni od daty notyfikacji projektu.

Artykuł 15

Wykonywanie budżetu

1.   Dyrektor wykonuje budżet instytutu.

2.   Najpóźniej do dnia 1 marca po zakończeniu każdego roku budżetowego, główny księgowy instytutu przekazuje tymczasowe sprawozdania finansowe głównemu księgowemu Komisji wraz ze sprawozdaniem dotyczącym zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy. Główny księgowy Komisji dokonuje konsolidacji tymczasowych sprawozdań finansowych instytucji i organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (13) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”).

3.   Najpóźniej do dnia 31 marca po zakończeniu każdego roku budżetowego, główny księgowy Komisji przekazuje tymczasowe sprawozdania finansowe instytutu Trybunałowi Obrachunkowemu wraz ze sprawozdaniem wymienionym w ust. 2. Sprawozdanie przekazywane jest również Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

4.   Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego na temat tymczasowych sprawozdań finansowych instytutu, zgodnie z art. 129 rozporządzenia finansowego, Dyrektor sporządza, na własną odpowiedzialność, ostateczne sprawozdanie finansowe instytutu i przedkłada je Zarządowi do zaopiniowania.

5.   Zarząd wydaje opinię na temat ostatecznych sprawozdań finansowych instytutu.

6.   Najpóźniej do dnia 1 lipca po zakończeniu każdego roku budżetowego Dyrektor przekazuje ostateczne sprawozdania finansowe Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, wraz z opinią Zarządu.

7.   Ostateczne sprawozdanie finansowejest publikowane.

8.   Dyrektor przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi najpóźniej do dnia 30 września. Dyrektor przesyła tę odpowiedź także Zarządowi.

9.   Dyrektor przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje wymagane dla sprawnego stosowania procedury udzielenia absolutorium za dany rok budżetowy, zgodnie z art. 146 ust. 3 rozporządzenia finansowego.

10.   Do dnia 30 kwietnia roku N + 2 Parlament Europejski, na podstawie zalecenia Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu za rok N.

11.   Przepisy finansowe mające zastosowanie do instytutu przyjmuje Zarząd po zasięgnięciu opinii Komisji. Przepisy te nie mogą odbiegać od rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002, chyba że działalność instytutu szczególnie tego wymaga i za uprzednią zgodą Komisji.

Artykuł 16

Języki

1.   Do instytutu stosuje się przepisy ustanowione w rozporządzeniu nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (14).

2.   Usługi tłumaczeniowe niezbędne dla funkcjonowania instytutu świadczy zasadniczo Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2965/94 (15).

Artykuł 17

Przywileje i immunitety

Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich stosuje się do instytutu.

Artykuł 18

Odpowiedzialność

1.   Odpowiedzialność umowna instytutu podlega prawu właściwemu dla danej umowy.

Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania zgodnie z klauzulą arbitrażową zawartą w umowach zawieranych przez instytut.

2.   W przypadku odpowiedzialności pozaumownej, instytut naprawia szkody spowodowane przez instytut lub jego pracowników w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla praw państw członkowskich.

Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do rozstrzygania sporów dotyczących odszkodowania z tytułu takich szkód.

Artykuł 19

Uczestnictwo krajów trzecich

1.   Instytut jest otwarty na uczestnictwo krajów, które zawarły umowy ze Wspólnotą Europejską, na mocy których przyjęły i stosują prawodawstwo wspólnotowe w dziedzinie objętej niniejszym rozporządzeniem.

2.   Na mocy odpowiednich postanowień tych umów dokonuje się uzgodnień określających w szczególności charakter, zakres i sposób uczestnictwa tych państw w pracach instytutu, w tym postanowienia dotyczące udziału w inicjatywach podejmowanych przez instytut, wkładu finansowego i personelu. W odniesieniu do spraw pracowniczych, umowy te są w każdym przypadku zgodne z Regulaminem pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunkami zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich.

Artykuł 20

Ocena

1.   Do ... (16) Instytut zleca niezależną zewnętrzną ocenę swoich osiągnięć, na podstawie zakresu odniesienia wydanego przez Zarząd w porozumieniu z Komisją. Ocena obejmuje określenie oddziaływania instytutu na wspieranie równości mężczyzn i kobiet oraz analizę efektów synergii. W ocenie zostaje w szczególności poruszona ewentualna konieczność zmiany lub rozszerzenia zakresu zadań instytutu, łącznie z implikacjami finansowymi takiej zmiany lub rozszerzenia. Ocena bierze pod uwagę opinie zainteresowanych stron, zarówno na poziomie wspólnotowym, jak i krajowym.

2.   Zarząd, w porozumieniu z Komisją, podejmuje decyzję w sprawie terminu przeprowadzenia przyszłych ocen, biorąc pod uwagę wynik sprawozdania z oceny, o której mowa w ust. 1.

Artykuł 21

Klauzula rewizyjna

Zarząd analizuje wnioski z oceny wspomniane w art. 20 i wydaje niezbędne zalecenia dla Komisji dotyczące zmian w instytucie, jego praktykach pracy oraz zakresie jego misji. Komisja przedkłada sprawozdanie z oceny i zalecenia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów oraz podaje je do wiadomości publicznej. Po analizie sprawozdania z oceny i zaleceń, Komisja może przedłożyć wnioski dotyczące zmian, których wprowadzenie w niniejszym rozporządzeniu uznaje za konieczne.

Artykuł 22

Kontrola administracyjna

Zgodnie z postanowieniami art. 195 Traktatu działalność instytutu podlega nadzorowi Rzecznika Praw Obywatelskich.

Artykuł 23

Rozpoczęcie działalności instytutu

Instytut rozpoczyna działalność tak szybko, jak to możliwe, jednak nie później niż ... (17).

Artykuł 24

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w ..., ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

...

Przewodniczący

W imieniu Rady

...

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. C 24 z 31.1.2006, str. 29.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 18 września 2006 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

(3)  Analiza wykonalności Komisji Europejskiej dla Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (przeprowadzona przez PLS Ramboll Management, DK, 2002).

(4)Dz.U. C 102 E z 28.4.2004, str. 638.

(5)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1111/2005 (Dz.U. L 184 z 15.7.2005, str. 1).

(6)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1112/2005 (Dz.U. L 184 z 15.7.2005, str. 5).

(7)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2051/2004 (Dz.U. L 355 z 1.12.2004, str. 1).

(8)  Państwa członkowskie podczas posiedzenia Rady Europejskiej w grudniu 2003 r. wezwały Komisję do przygotowania wniosku dotyczącego agencji ds. praw człowieka przez rozszerzenie zakresu mandatu Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii.

(9)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43).

(10)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1).

(11)Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72. Rozporządzenie ostatnio zmienione Rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 1248/2006 (Dz.U. L 227 z 19.8.2006, str. 3).

(12)Dz.U. L 56 z 4.3.1968, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2104/2005 (Dz.U. L 337 z 22.11.2005, str. 7).

(13)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1).

(14)Dz.U. L 17 z 6.10.1958, str. 385. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady nr 920/2005 (Dz.U. L 156 z 18.6.2005, str. 3).

(15)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (Dz.U. L 314 z 7.12.1994, str. 1). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1645/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 13).

(16)  Koniec trzeciego roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

(17)  Dwanaście miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

----

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

W dniu 8 marca 2005 r. Komisja przedłożyła Radzie, na podstawie art. 13 ust. 2 i art. 141 ust. 3 traktatu, wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn.

Parlament Europejski wydał swoją opinię w pierwszym czytaniu w dniu 14 marca 2006 r.

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał swoją opinię w dniu 27 września 2005 r.

Komisja przyjęła zmieniony wniosek w dniu 8 maja 2006 r.

Rada przyjęła wspólne stanowisko w dniu 18 września 2006 r. zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 traktatu.

II.   CEL

Rozporządzenie ustanowi Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn, który ma służyć jako ośrodek doskonalenia na poziomie UE, udzielając wsparcia technicznego instytucjom Wspólnoty i państwom członkowskim, zwłaszcza przy gromadzeniu i analizie porównywalnych danych i informacji statystycznych oraz opracowywaniu narzędzi metodologicznych wspomagających proces włączania tematyki równości płci do głównego nurtu polityki. Cele ogólne instytutu będą następujące: wzmacnianie i przyczynianie się do wspierania równości płci, wspomaganie instytucji Wspólnoty w zwalczaniu dyskryminacji ze względu na płeć oraz uświadamianie kwestii związanych z równością płci obywatelom UE.

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   Uwagi ogólne

Wspólne stanowisko Rady zostało ustalone zgodnie z celami określonymi w art. 13 ust. 2 i art. 141 ust. 3 traktatu, które wiążą się, odpowiednio, ze zwalczaniem dyskryminacji i stosowaniem zasady równości szans i równości traktowania mężczyzn i kobiet w dziedzinie zatrudnienia i pracy, w tym zasady równości wynagrodzeń za taką samą pracę lub pracę takiej samej wartości.

Przyjmując to wspólne stanowisko, Rada zasadniczo dostosowała się — z wyjątkiem kwestii związanych ze składem zarządu i forum doradczym — do podejścia przyjętego przez Komisję w jej zmienionym wniosku.

2.   Poprawki Parlamentu Europejskiego

W pierwszym czytaniu w dniu 14 marca 2006 r. Parlament Europejski przyjął 52 poprawki.

2.1   Poprawki Parlamentu Europejskiego zaakceptowane przez Radę

We wspólnym stanowisku Rada uwzględniła 35 poprawek. Spośród tych poprawek Rada:

2.2   Poprawki Parlamentu Europejskiego, które nie zostały zaakceptowane przez Radę

Rada nie przyjęła 11 poprawek z powodów wyjaśnionych przez Komisję w zmienionym wniosku (poprawki nr 1, 23, 30, 31, 32, 33, 34, 46, 47, 52 oraz 54).

Rada nie była również w stanie przyjąć kolejnych 6 poprawek; kwestia składu zarządu była głównym źródłem różnic poglądów pomiędzy instytucjami.

—   Dialog na szczeblu międzynarodowym (poprawka 26, art. 3 ust. 1)

Rada nie uważa tej poprawki za konieczną, gdyż art. 8 odnosi się konkretnie do „współpracy z organizacjami na szczeblu krajowym i europejskim oraz z organizacjami międzynarodowymi i państwami trzecimi” i ustanawia procedurę takiej współpracy. Art. 4, który nakreśla dziedziny działalności i metody pracy instytutu, odnosi się również do potrzeby „uwzględniania w działaniach dostępnych informacji ze wszelkich źródeł, a w szczególności działań dotychczas przeprowadzonych przez instytucje wspólnotowe oraz inne instytucje, organy i właściwe organizacje krajowe i międzynarodowe...”. Ponadto Rada uważa, że dodanie tego aspektu do dostatecznie długiego wykazu zadań w art. 3 mogłoby negatywnie wpłynąć na jego jasność.

—   Skład zarządu (poprawki 66 i 82, art. 10 ust. 1)

Podczas opracowywania podejścia ogólnego w czerwcu 2005 r. Rada nie zaakceptowała pierwotnego wniosku Komisji, który przewidywał zarząd w ograniczonym składzie, preferując w pełni reprezentatywny zarząd obejmujący 25 członków, któremu towarzyszyć ma niewielkie biuro złożone z sześciu członków (art. 11). Przy takim scenariuszu Komisja miałaby trzech przedstawicieli w zarządzie; w skład zarządu wchodziłoby również trzech członków bez prawa głosu reprezentujących właściwe organizacje pozarządowe na szczeblu wspólnotowym oraz partnerów społecznych.

Po otrzymaniu opinii Parlamentu Europejskiego w marcu 2006 r. Rada przeanalizowała zalety poprawek 66 i 82, w których proponowano niewielki zarząd obejmujący dziewięciu członków mianowanych przez Radę oraz jednego przedstawiciela Komisji. Choć rozwiązanie to uznano za lepsze od pierwotnego wniosku Komisji, nie było ono do przyjęcia dla Rady z kilku powodów:

Należy także zauważyć, że stanowisko Rady w odniesieniu do składu zarządu odzwierciedla ogólne horyzontalne stanowisko przyjmowane jak dotąd w stosunku do innych agencji lub organów Wspólnoty. Choć kilka delegacji było skłonnych do ponownego rozważenia swojego stanowiska co do instytutu, biorąc pod uwagę jego stosunkowo niewielki rozmiar i skromny budżet, uznano, że na obecnym etapie niemożliwe jest określenie, czy mniejszy zarząd, któremu towarzyszyłoby duże forum doradcze, byłby rzeczywiście sprawniejszy niż reprezentatywny zarząd, któremu towarzyszyłoby niewielkie biuro. Ponadto ustanowienie małego biura, które mogłoby się spotykać częściej niż zarząd, jest istotnym czynnikiem zapewniającym skuteczne wykorzystanie nakładów na działanie instytutu.

—   Równość mężczyzn i kobiet pod względem reprezentacji: 40 % członków (poprawka 39, art. 10 ust. 2)

Rada popiera koncepcję zrównoważonej reprezentacji mężczyzn i kobiet w zarządzie, jak określono we wspólnym stanowisku. Nie chce jednak niepotrzebnie utrudniać funkcjonowania instytutu ustanawiając obowiązkową liczbę członków obu płci, co mogłoby być trudne do zrealizowania w praktyce, gdyż ogólnie rzecz biorąc obecnie w działalność związaną z polityką równości płci angażuje się więcej kobiet niż mężczyzn. Choć osiągnięcie równowagi płci jest istotne i podejmuje się kroki, by zaangażować w tej dziedzinie większą liczbę mężczyzn, Rada uważa, że doświadczenie i kompetencje członków zarządu w dziedzinie równości płci także są istotne i należy brać je pod uwagę.

—   Forum doradcze (poprawki 67 i 83, 68 i 84 oraz 51, art. 12 pierwotnego wniosku Komisji)

W preferowanym przez Radę rozwiązaniu polegającym na utworzeniu dużego zarządu wspomaganego przez niewielkie biuro uznano, że forum doradcze przewidziane przez Komisję i Parlament nie jest już konieczne. Ponadto, by zapewnić instytutowi możliwość korzystania z wartościowej wiedzy fachowej dostępnej na szczeblu krajowym, art. 3 wspólnego stanowiska ustanawia Europejską Sieć na rzecz Równości Płci, zgodnie z propozycją Parlamentu, oraz przewiduje także „doroczne posiedzenie ekspertów z właściwych organów specjalizujących się w zagadnieniach równości mężczyzn i kobiet w państwach członkowskich”.

3.   Inne zmiany wprowadzone przez Radę

W kontekście procedury prawno-językowej obejmującej Parlament Europejski i Radę uzgodniono pewną liczbę drobnych zmian technicznych natury prawnej lub językowej.

IV.   WNIOSEK

Rada uważa, że mimo różnicy zdań co do składu zarządu, wspólne stanowisko jest zgodne z zasadniczymi celami zmienionego wniosku Komisji.

----

----

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 26/2006

przyjęte przez Radę w dniu 25 września 2006 r.

w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej program „Europa dla Obywateli” na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego na lata 2007–2013

(2006/C 295 E/04)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 151 i 308,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres programu

1.   Niniejsza decyzja ustanawia program „Europa dla Obywateli” (zwany dalej „programem”) na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.

2.   Program przyczynia się do osiągnięcia następujących celów ogólnych:

Artykuł 2

Szczegółowe cele programu

Program ma następujące cele szczegółowe, zgodne z podstawowymi celami Traktatu, realizowane na szczeblu ponadnarodowym:

Artykuł 3

Działania

1.   Do osiągnięcia celów programu dąży się poprzez wspieranie następujących działań, opisanych szczegółowo w części I załącznika:

2.   Zrównoważona integracja obywateli i organizacji społeczeństwa obywatelskiego ze wszystkich państw członkowskich może zostać uznana za priorytet w ramach każdego działania, zgodnie ze szczególnym celem określonym w art. 2 lit. d).

Artykuł 4

Formy środków wspólnotowych

1.   Środki wspólnotowe mogą przyjąć formę dotacji lub zamówień publicznych.

2.   Dotacje wspólnotowe mogą być przekazywane w określonych formach, takich jak dotacje operacyjne, dotacje na działania, stypendia, nagrody.

3.   Zamówienia publiczne obejmują zakup usług, takich jak organizacja imprez, analizy i badania, narzędzia informowania i rozpowszechniania informacji, monitorowanie i ocena.

4.   Aby kwalifikować się do dotacji wspólnotowej, beneficjenci muszą spełniać wymogi określone w części II załącznika.

Artykuł 5

Udział w programie

W programie mogą brać udział następujące kraje, zwane dalej „krajami uczestniczącymi”:

Artykuł 6

Przystąpienie do programu

W programie mogą brać udział wszystkie zainteresowane strony, które propagują aktywne obywatelstwo europejskie, w szczególności władze i organizacje lokalne, organizacje badające europejski porządek publiczny (zespoły ekspertów), grupy obywateli i inne organizacje społeczeństwa obywatelskiego.

Artykuł 7

Współpraca z organizacjami międzynarodowymi

Program może obejmować wspólne i innowacyjne działania w dziedzinie aktywnego obywatelstwa europejskiego z udziałem odpowiednich organizacji międzynarodowych, takich jak Rada Europy i UNESCO, na zasadzie wspólnych wkładów i zgodnie z rozporządzeniem finansowym i różnymi zasadami danej instytucji lub organizacji.

Artykuł 8

Środki wykonawcze

1.   Komisja przyjmuje środki konieczne do realizacji programu zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku.

2.   Następujące środki są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 2:

3.   Wszelkie inne środki konieczne do realizacji programu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 3.

4.   W ramach procedury, o której mowa w ust. 2, Komisja może dla każdego z działań wymienionych w załączniku sporządzić wytyczne w celu przystosowania programu do ewentualnych zmian priorytetów w dziedzinie aktywnego obywatelstwa europejskiego.

Artykuł 9

Komitet

1.   Komisja jest wspomagana przez komitet.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.

Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, wynosi dwa miesiące.

3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.

4.   Komitet uchwala swój regulamin.

Artykuł 10

Spójność z innymi instrumentami Wspólnoty i Unii Europejskiej

1.   Komisja zapewnia spójność i komplementarność programu z instrumentami w innych obszarach działań Wspólnoty, obejmujących przede wszystkim edukację, kształcenie zawodowe, kulturę, młodzież, sport, środowisko, sektor audiowizualny oraz media, podstawowe prawa i wolności, integrację społeczną, równość płci, zwalczanie wszelkich form dyskryminacji, rasizmu i ksenofobii, badania naukowe, społeczeństwo informacyjne i zewnętrzne działania Wspólnoty, w szczególności na szczeblu europejskiej polityki sąsiedztwa.

2.   Aby zrealizować działania spełniające cele wspólne dla niniejszego programu i innych instrumentów Wspólnoty i Unii Europejskiej, program oraz wspomniane inne instrumenty mogą korzystać z tych samych zasobów.

Artykuł 11

Koperta finansowa

1.   Kopertę finansową przeznaczoną na realizację programu w okresie, o którym mowa w art. 1, ustala się na 190 milionów EUR (11).

2.   Wartość przyznanych rocznych środków jest zatwierdzana przez organ budżetowy w granicach ram finansowych.

Artykuł 12

Przepisy finansowe

1.   Pomoc finansowa przybiera formę dotacji dla osób prawnych. W zależności od charakteru działania i wytyczonego celu dotacje mogą być przyznawane również osobom fizycznym.

2.   Komisja może przyznawać osobom fizycznym i prawnym nagrody za działania lub projekty zrealizowane w ramach programu.

3.   Zgodnie z art. 181 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 i w zależności od charakteru działania można zezwolić na finansowanie poprzez stawkę ryczałtową lub stosowanie stawek opartych na kosztach jednostkowych.

4.   Można zezwolić na współfinansowanie w formie wkładu rzeczowego.

5.   Komisja może zdecydować, biorąc pod uwagę cechy beneficjentów oraz rodzaj działań, o zwolnieniu beneficjentów z weryfikacji kompetencji i kwalifikacji zawodowych wymaganych do zakończenia proponowanego działania lub programu prac.

6.   Ilość informacji wymaganych od beneficjenta może zostać ograniczona w przypadku niewielkich dotacji.

7.   W szczególnych przypadkach, takich jak przyznanie niewielkiej dotacji, nie wymaga się od beneficjenta wykazania finansowej zdolności do przeprowadzenia zaplanowanego projektu lub programu prac.

8.   Dotacje operacyjne przyznane w ramach o programu organom dążącym do osiągnięcia celu będącego przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego, określonym w art. 162 rozporządzenia nr 2342/2002 (EC, Euratom), nie są automatycznie obniżane w przypadku ich przedłużenia.

Artykuł 13

Ochrona interesów finansowych Wspólnoty

1.   Komisja zapewnia, by podczas realizacji działań finansowanych w ramach niniejszej decyzji, interesy finansowe Wspólnoty były chronione przez zastosowanie środków zapobiegawczych przeciwko nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom, przez skuteczny system kontroli, windykację nienależycie wypłaconych kwot oraz, w przypadku wykrycia nieprawidłowości, przez system skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (12), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (13) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/1999 z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (14).

2.   W odniesieniu do działań wspólnotowych finansowanych w ramach programu, pojęcie nieprawidłowości, o którym mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95, oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego lub jakiekolwiek naruszenie zobowiązania umownego wynikające z działania lub zaniechania działania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkody w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, w związku z nieuzasadnionym wydatkiem.

3.   Komisja obniża, zawiesza lub odzyskuje kwotę pomocy finansowej przyznanej na dane działanie, jeżeli stwierdzi nieprawidłowości — w tym niezgodność z przepisami niniejszej decyzji lub decyzji indywidualnej, warunkami kontraktu lub umowy o przyznaniu danego wsparcia finansowego — lub jeżeli okaże się, że działanie zostało zmienione bez uzyskania zgody Komisji w sposób, który jest niezgodny z charakterem lub warunkami wykonania projektu.

4.   Jeśli nie dotrzymano terminów lub jeśli stan realizacji danego działania uzasadnia jedynie część przydzielonej pomocy finansowej, Komisja zwraca się do beneficjenta o przedstawienie uwag przed upływem określonego terminu. W przypadku gdy beneficjent nie udzieli zadowalającej odpowiedzi, Komisja może anulować pozostałą część pomocy finansowej i zażądać zwrotu wypłaconych kwot.

5.   Wszelkie bezpodstawnie wypłacone kwoty są zwracane Komisji. Do kwot, które nie zostały zwrócone w odpowiednim czasie, doliczane są odsetki na warunkach określonych w rozporządzeniu finansowym.

Artykuł 14

Monitorowanie i ocena

1.   Komisja zapewnia regularne monitorowanie programu. Wyniki procesu monitorowania i oceny są wykorzystywane podczas realizacji programu. Monitorowanie obejmuje w szczególności sporządzanie sprawozdań, o których mowa w ust. 3 lit. a) i c).

Szczegółowe cele mogą podlegać przeglądowi zgodnie z art. 251 Traktatu.

2.   Komisja zapewnia regularną, zewnętrzną i niezależną ocenę programu i regularnie przedstawia sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu.

3.   Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów:

Artykuł 15

Przepis przejściowy

Działania rozpoczęte przed dniem 31 grudnia 2006 r. na mocy decyzji 2004/100/WE podlegają tej decyzji do momentu ich zakończenia.

Zgodnie z art. 18 rozporządzenia finansowego przyznane środki odpowiadające dochodom przeznaczonym na określone cele, wynikające ze zwrotu środków bezpodstawnie wypłaconych zgodnie z decyzją 2004/100/WE mogą być udostępnione dla potrzeb programu.

Artykuł 16

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.

Sporządzono w ..., ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

...

Przewodniczący

W imieniu Rady

...

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. C 28 z 3.2.2006, str. 29.

(2)Dz.U. C 115 z 16.5.2006, str. 81.

(3)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 5 kwietnia 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 25 września 2006 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

(4)Dz.U. C 364 z 18.12.2000, str.1.

(5)Dz.U. L 30 z 4.2.2004, str. 6.

(6)Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 40.

(7)Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

(8)Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 1248/2006 (Dz.U. L 227 z 19.8.2006, str. 3).

(9)Dz.U. C 139 z 14.6.2006, str. 1.

(10)Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

(11)  Kwota ta oparta jest na liczbach z roku 2004 i podlega dostosowaniu technicznemu w celu uwzględnienia inflacji.

(12)Dz.U. L 312 z 23.12.1995, str. 1.

(13)Dz.U. L 292 z 15.11.1996, str. 2.

(14)Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.

----

ZAŁĄCZNIK

I.   OPIS DZIAŁAŃ

Informacje uzupełniające o dostępie do programu

Organizacje społeczeństwa obywatelskiego, o których mowa w art. 6, obejmują między innymi związki zawodowe, instytucje edukacyjne i organizacje działające w dziedzinie wolontariatu i sportu amatorskiego.

DZIAŁANIE 1:   Aktywni obywatele dla Europy

Działanie to stanowi część programu ukierunkowaną w szczególności na formy aktywności, w których uczestniczą obywatele. Dzielą się one na następujące dwa rodzaje środków:

Partnerstwo miast

Środek ten ma na celu działania, które łączą się z bezpośrednią wymianą między obywatelami Europy lub propagują taką wymianę poprzez ich udział w działaniach związanych z partnerstwem miast. Mogą to być działania jednorazowe lub pilotażowe lub też wieloletnie umowy o ustalonej strukturze, uwzględniające kilku partnerów, oparte o planowe podejście i składające się z wielu działań — od spotkań obywateli po specjalistyczne konferencje lub seminaria na tematy będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, wraz z towarzyszącymi im publikacjami — organizowanych w kontekście działań związanych z partnerstwem miast. Środek ten aktywnie przyczyni się do wzmacniania wiedzy i zrozumienia między obywatelami i między kulturami.

W latach 2007, 2008 i 2009 wsparcie strukturalne może zostać przekazane bezpośrednio Radzie Gmin i Regionów Europy (CEMR), podmiotowi, który realizuje cel będący przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego i działa w dziedzinie partnerstwa miast.

Projekty obywatelskie i środki wsparcia

W ramach tego środka wsparcie zostanie udzielone różnym projektom o wymiarze ponadnarodowym i międzysektorowym, w których bezpośredni udział biorą obywatele. Priorytet będą miały projekty nastawione na zachęcanie do uczestniczenia na szczeblu lokalnym. Skala i zakres takich projektów będą zależały od sytuacji społecznej, a ich celem będzie badanie innowacyjnymi metodami możliwych odpowiedzi na zidentyfikowane potrzeby. Propagowane będzie wykorzystanie nowych technologii, w szczególności technologii społeczeństwa informacyjnego (TSI). Projekty te mają umożliwić obywatelom o zróżnicowanych poglądach wspólne działania lub dyskusje dotyczące wspólnych kwestii europejskich, rozwijając przez to wzajemne zrozumienie i zwiększając wiedzę na temat procesu integracji europejskiej.

Aby poprawić jakość projektów w dziedzinie partnerstwa miast i projektów obywatelskich, należy również stworzyć środki wsparcia, które umożliwią wymianę najlepszych praktyk, gromadzenie doświadczeń na użytek zainteresowanych stron na szczeblu lokalnym i regionalnym, włączając w to władze publiczne, oraz rozwój nowych umiejętności, np. poprzez szkolenia.

Na realizację tego działania przeznacza się przynajmniej 47 % całkowitej kwoty budżetu niniejszego programu.

DZIAŁANIE 2:   Aktywne społeczeństwo obywatelskie w Europie

Wsparcie strukturalne dla organizacji badających europejski porządek publiczny (zespoły ekspertów)

Organizacje będące źródłem nowych idei i przemyśleń na tematy europejskie są ważnymi instytucjonalnymi partnerami w dyskusji, mogącymi formułować w sposób niezależny strategiczne, międzysektorowe zalecenia dla instytucji UE. Mogą one podejmować działania dające impuls do dyskusji, zwłaszcza w kwestiach obywatelstwa Unii Europejskiej oraz europejskich wartości i kultur. Środek ten ma na celu wzmocnienie możliwości instytucjonalnych tych organizacji, które są reprezentatywne, stwarzają rzeczywistą wartość dodaną na szczeblu europejskim, są w stanie zapewnić znaczący efekt mnożnikowy oraz są zdolne do współpracy z innymi beneficjentami programu. Istotnym elementem w tym obszarze jest wzmocnienie sieci transeuropejskich. Dotacje mogą być przyznawane na podstawie wieloletniego programu pracy, łączącego wiele różnych tematów lub działań.

W latach 2007, 2008 i 2009 wsparcie strukturalne może zostać udzielone bezpośrednio stowarzyszeniu „Groupement d'études et de recherches Notre Europe” oraz „Institut für Europäische Politik”, podmiotom realizującym cel będący przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego.

Wsparcie strukturalne dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego na szczeblu europejskim

Organizacje społeczeństwa obywatelskiego są ważnym elementem obywatelskiego, edukacyjnego, kulturalnego i politycznego zaangażowania społecznego obywateli. Konieczne jest, aby istniały i były zdolne do działania i współpracy na poziomie europejskim. Powinny one także mieć możliwość uczestniczenia w kształtowaniu polityki poprzez konsultacje. Środek ten zapewni im stabilność i zdolność do działania w wymiarze międzysektorowym i horyzontalnym w charakterze ponadnarodowych katalizatorów w stosunku do ich własnych członków oraz społeczeństwa obywatelskiego na szczeblu europejskim, przyczyniając się w ten sposób do celów programu. Istotnym elementem w tym obszarze działania jest wzmocnienie sieci transeuropejskich i stowarzyszeń europejskich. Dotacje mogą być przyznawane na podstawie wieloletniego programu prac, łączącego wiele różnych tematów lub działań.

W latach 2007, 2008 i 2009 wsparcie strukturalne może zostać udzielone bezpośrednio trzem podmiotom realizującym cel będący przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego: Platformie Europejskich Społecznych Organizacji Pozarządowych, Ruchowi Europejskiemu oraz Europejskiej Radzie ds. Uchodźców i Wypędzonych.

Wsparcie dla przedsięwzięć inicjowanych przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego

Organizacje społeczeństwa obywatelskiego na szczeblu lokalnym, regionalnym, krajowym lub europejskim angażują obywateli lub reprezentują ich interesy poprzez debatę, publikacje, rzecznictwo i inne konkretne projekty ponadnarodowe. Rozpoczęcie lub kontynuowanie działań organizacji społeczeństwa obywatelskiego w wymiarze europejskim pozwoli im na zwiększenie możliwości i dotarcie do szerszego grona odbiorców. Bezpośrednia współpraca organizacji społeczeństwa obywatelskiego z różnych państw członkowskich przyczyni się do wzajemnego zrozumienia różnych kultur i punktów widzenia oraz do określenia wspólnych obaw i wartości. Cel ten może być realizowany w postaci pojedynczych projektów, jednak podejście długofalowe będzie miało trwalszy wpływ i umożliwi powstawanie sieci oraz efektów synergii.

Na realizację tego działania przeznaczono około 29 % całkowitej kwoty budżetu niniejszego programu.

DZIAŁANIE 3:   Razem dla Europy

Wydarzenia medialne

Środek ten ma na celu wsparcie imprez o znacznej skali i zasięgu organizowanych przez Komisję — w stosownych przypadkach we współpracy z państwami członkowskimi lub innymi stosownymi partnerami — które wywołują oddźwięk wśród ludności Europy, przyczyniają się do zwiększenia poczucia ich przynależności do jednej wspólnoty, zwiększają ich wiedzę na temat historii, osiągnięć i wartości Unii Europejskiej, włączają ich w dialog międzykulturowy i przyczyniają się do rozwoju ich tożsamości europejskiej.

Wydarzeniami takimi mogą być obchody upamiętniające wydarzenia historyczne, uroczystości związane z europejskimi osiągnięciami, wydarzenia o charakterze artystycznym, akcje mające na celu szerzenie wiedzy na temat konkretnych problemów, konferencje ogólnoeuropejskie oraz przyznawanie nagród za ważne osiągnięcia. Propagowane będzie wykorzystanie nowych technologii, w szczególności TSI.

Analizy

Aby lepiej zrozumieć aktywne obywatelstwo na szczeblu europejskim, Komisja będzie sporządzać analizy, ankiety i sondaże opinii publicznej.

Narzędzia informowania i rozpowszechniania informacji

Ze względu na skupienie uwagi na obywatelach i różnorodność inicjatyw w dziedzinie aktywnego obywatelstwa, za pomocą portalu internetowego i innych narzędzi należy przekazywać kompleksowe informacje na temat różnych działań w ramach programu, innych działań europejskich związanych z obywatelstwem oraz innych istotnych inicjatyw.

W latach 2007, 2008 i 2009 wsparcie strukturalne może zostać udzielone bezpośrednio organizacjom „Association Jean Monnet”, „Centre européen Robert Schuman” oraz „Maisons de l'Europe”, zrzeszonym na szczeblu krajowym i europejskim, które realizują cel będący przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego.

Na realizację tego działania przeznaczono około 10 % całkowitej kwoty budżetu niniejszego programu.

DZIAŁANIE 4:   Aktywna pamięć europejska

W ramach niniejszego działania mogą być wspierane następujące rodzaje projektów:

Na realizację tego działania przeznaczono około 4 % całkowitej kwoty budżetu niniejszego programu.

II.   ZARZĄDZANIE PROGRAMEM

Program będzie realizowany zgodnie z zasadami przejrzystości oraz otwartości na różnego rodzaju organizacje i projekty. Z tego względu wybór projektów i działań będzie się odbywał zasadniczo w drodze otwartych zaproszeń do składania wniosków. Odstępstwa będą możliwe tylko w szczególnych okolicznościach i w pełnej zgodności z art. 168 ust.1 lit. c) i d) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002.

Niniejszy program będzie rozwijał zasadę wieloletnich programów partnerskich w oparciu o uzgodnione cele i analizę wyników, tak aby zapewnić wzajemne korzyści zarówno dla społeczeństwa obywatelskiego, jak i dla Unii Europejskiej. Maksymalny czas trwania finansowania przydzielonego poprzez pojedynczą umowę o dotację w ramach programu jest ograniczony do 3 lat.

W przypadku niektórych działań konieczne może być wprowadzenie scentralizowanego zarządzania pośredniego przez agencję wykonawczą lub, szczególnie dla działania 1, przez agencje krajowe.

Wszystkie działania będą realizowane na szczeblu ponadnarodowym. Będą wspierać mobilność obywateli i przepływ idei w ramach Unii Europejskiej.

Ważnym elementem będzie tworzenie sieci kontaktów i wykorzystanie efektu mnożnikowego, w tym wykorzystanie technologii informatycznych i komunikacyjnych (TIiK), co znajdzie odzwierciedlenie zarówno w typie działań, jak i w różnorodności uczestniczących w nich organizacji. Propagowany będzie rozwój wzajemnego oddziaływania oraz synergii między różnymi stronami uczestniczącymi w programie.

Z budżetu programu można również pokrywać wydatki związane z działaniami przygotowawczymi, kontynuującymi, monitorującymi, kontrolnymi i oceniającymi, które są bezpośrednio niezbędne do zarządzania programem i do realizacji jego celów, w szczególności analiz, zebrań, działań informacyjnych i publikacyjnych, wydatki związane z sieciami TIiK, do celów wymiany informacji, jak również wszelkie inne wydatki na wsparcie administracyjne i techniczne, o których może zadecydować Komisja do celów zarządzania programem.

Ogólne wydatki administracyjne programu powinny być proporcjonalne do zadań przewidzianych w danym programie i powinny wynosić około 10 % całkowitej kwoty budżetu przyznanego na program.

Komisja może również podejmować odpowiednie działania w zakresie informowania, publikacji i rozpowszechniania informacji, zapewniając w ten sposób szerokie rozpowszechnianie i duży wpływ działań wspieranych przez program.

III.   KONTROLE I AUDYTY

Dla projektów wybranych zgodnie z niniejszą decyzją zostanie ustanowiony system audytu z zastosowaniem kontroli wyrywkowej.

Beneficjent otrzymujący dotację jest zobowiązany do udostępniania Komisji przez okres pięciu lat od daty płatności końcowej wszelkich dokumentów uzupełniających dotyczących wydatków. Beneficjent dotacji musi dopilnować, by w stosownych przypadkach dokumenty uzupełniające będące w posiadaniu partnerów lub członków zostały udostępnione Komisji.

Komisja może przeprowadzić audyt w zakresie wykorzystania dotacji bezpośrednio przy pomocy własnych pracowników lub za pośrednictwem dowolnego kompetentnego podmiotu zewnętrznego przez nią wybranego. Audyty te mogą być prowadzone przez cały okres umowy, jak również przez okres pięciu lat od daty wypłaty ostatniej części dotacji. W uzasadnionych przypadkach wyniki tych audytów mogą prowadzić do decyzji Komisji w sprawie odzyskania dotacji.

Personel Komisji i upoważniony przez Komisję personel zewnętrzny musi mieć odpowiedni dostęp do biur beneficjenta oraz do wszelkich informacji, w tym informacji w postaci elektronicznej, niezbędnych do przeprowadzenia takich audytów.

Trybunał Obrachunkowy oraz Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) korzystają z takich samych praw jak Komisja, szczególnie jeśli chodzi o dostęp.

----

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

II.   CEL

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   Uwagi natury ogólnej

Wspólne stanowisko Rady podtrzymuje główne elementy pierwotnego wniosku Komisji. Rada, Parlament Europejski i Komisja mają generalnie podobne poglądy na przedmiotową decyzję.

Budżet w wysokości 190 milionów EUR (według cen z 2004 r., podlegający korekcie w celu uwzględnienia inflacji) został uzgodniony przez te trzy instytucje w kontekście porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie ram finansowych na lata 2007-2013.

Rada podjęła we wspólnym stanowisku pomysł Parlamentu Europejskiego, aby dodać nowe — czwarte — działanie związane z aktywnym upamiętnieniem historii Europy. Rada zareagowała również pozytywnie na sugestię Parlamentu, by dodać trzy dodatkowe „wyznaczone organy” (co w sumie daje dziewięć), które otrzymywałyby dotacje na mocy programu. Jednakże w celu zapewnienia właściwej równowagi specjalny status tych dziewięciu organów wygasa po trzech latach.

W odniesieniu do przybliżonego podziału budżetu Rada starała się ponownie podkreślić stosunkową wagę działania 1 (partnerstwo miast i projekty obywatelskie) oraz, podobnie jak Parlament, starała się ograniczyć wydatki na zarządzanie programem.

W odniesieniu do wdrożenia programu i procedury komitologii z nim związanej Rada rozszerzyła zastosowanie procedury zarządzania tak, by objęła ona również niektóre przypadki wsparcia finansowego.

2.   Poprawki Parlamentu Europejskiego

Rada dążyła do tego, by we wspólnym stanowisku uwzględnić obawy i priorytety Parlamentu Europejskiego, i była w stanie zaakceptować większość poprawek Parlamentu.

Poprawki 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 10, 12, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 22, 24, 25, 28, 29, 30, 31, 32, 34, 37, 39, 42, 43, 44, 46, 48, 49, 50, 51, 52, 60 i 61 zostały zaakceptowane w całości, częściowo lub co do zasady.

W odniesieniu do poprawek 8, 9, 11, 13, 23, 26, 33, 35, 38, 40, 47 i 53 Rada zdecydowała o poparciu linii Komisji i nie zaakceptowaniu poprawek.

Dodany w poprawce 21 fragment dotyczący legalności instytucji został uznany za zbędny. W odniesieniu do poprawki 27 Rada nie chciała przewidywać wsparcia strukturalnego prawnie niejasnemu pojęciu „stowarzyszeń lub sieci”. Poprawka 36 dotyczyła budżetu programu, którym zajmowały się i który zatwierdziły trzy instytucje w kontekście porozumienia w sprawie ram finansowych. W odniesieniu do poprawki 41 Rada nie uznała za zasadne wyróżniania imprez organizowanych przez kluby sportowe z miast partnerskich, zważywszy na fakt, że w tej części tekstu nie zostały wyraźnie wymienione inne sektory, natomiast organizacje sportowe zostały dodane w załączniku. Poprawka 45 dotyczy podziału budżetu, w którym Rada wolała poprzeć działanie 1, pozostawiając wielkość procentową przydzieloną na działanie 2 w wysokości podobnej do pierwotnej propozycji Komisji.

IV.   WNIOSEK

Rada uznaje, że wspólne działanie jest tekstem wyważonym, w którym uwzględniono w pełni cele, które stawia Parlament Europejski w poprawkach do wniosku Komisji. Rada oczekuje osiągnięcia w niedalekiej przyszłości porozumienia z Parlamentem, w celu przyjęcia przedmiotowej decyzji.

----