# Dziennik Urzędowy L 168/2022

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 168 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Rocznik 6527 czerwca 2022 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 168

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 6527 czerwca 2022

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2022/996 z dnia 14 czerwca 2022 r. w sprawie zasad weryfikacji kryteriów zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz kryteriów niskiego ryzyka spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów (
  1
  ) | 1 |
| | | DECYZJE |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2022/997 z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas dziesiątego posiedzenia Konferencji Stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do wniosku dotyczącego zmian załącznika A do tej Konwencji | 63 |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2022/998 z dnia 17 czerwca 2022 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu rozstrzygania sporów | 65 |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2022/999 z dnia 21 czerwca 2022 r. w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów, zaproponowanego przez Republikę Łotewską | 77 |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2022/1000 z dnia 21 czerwca 2022 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów, zaproponowanego przez Republikę Austrii | 78 |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2022/1001 z dnia 21 czerwca 2022 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów, zaproponowanego przez Królestwo Niderlandów | 79 |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2022/1002 z dnia 21 czerwca 2022 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na nadzwyczajnym posiedzeniu Konferencji Karty Energetycznej w ramach Traktatu karty energetycznej w dniu 24 czerwca 2022 r. | 80 |
| | * | Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2022/1003 z dnia 17 czerwca 2022 r. upoważniająca Rzeczpospolitą Polską do stosowania szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 218 i 232 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej | 81 |
| | * | Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2022/1004 z dnia 17 czerwca 2022 r. upoważniająca Finlandię do stosowania obniżonej stawki opodatkowania energii elektrycznej dostarczanej do niektórych pomp ciepła, kotłów elektrycznych i cyrkulacyjnych pomp wody, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE | 84 |
| | * | Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2022/1005 z dnia 23 czerwca 2022 r. w sprawie nierozstrzygniętego sprzeciwu dotyczącego warunków pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Grain, przekazanego przez Francję i Szwecję zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012
  (notyfikowana jako dokument nr C(2022) 4193)

   (
  1
  ) | 86 |
| | * | Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2022/1006 z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie nierozstrzygniętego sprzeciwu dotyczącego warunków pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Pasta, przekazanego przez Francję i Szwecję zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012
  (notyfikowana jako dokument nr C(2022) 4226)

   (
  1
  ) | 90 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2022/996 z dnia 14 czerwca 2022 r. w sprawie zasad weryfikacji kryteriów zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz kryteriów niskiego ryzyka spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów (
  1
  )

1

1

DECYZJE

*

Decyzja Rady (UE) 2022/997 z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas dziesiątego posiedzenia Konferencji Stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do wniosku dotyczącego zmian załącznika A do tej Konwencji

63

*

Decyzja Rady (UE) 2022/998 z dnia 17 czerwca 2022 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu rozstrzygania sporów

65

*

Decyzja Rady (UE) 2022/999 z dnia 21 czerwca 2022 r. w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów, zaproponowanego przez Republikę Łotewską

77

*

Decyzja Rady (UE) 2022/1000 z dnia 21 czerwca 2022 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów, zaproponowanego przez Republikę Austrii

78

*

Decyzja Rady (UE) 2022/1001 z dnia 21 czerwca 2022 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów, zaproponowanego przez Królestwo Niderlandów

79

*

Decyzja Rady (UE) 2022/1002 z dnia 21 czerwca 2022 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na nadzwyczajnym posiedzeniu Konferencji Karty Energetycznej w ramach Traktatu karty energetycznej w dniu 24 czerwca 2022 r.

80

*

Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2022/1003 z dnia 17 czerwca 2022 r. upoważniająca Rzeczpospolitą Polską do stosowania szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 218 i 232 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

81

*

Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2022/1004 z dnia 17 czerwca 2022 r. upoważniająca Finlandię do stosowania obniżonej stawki opodatkowania energii elektrycznej dostarczanej do niektórych pomp ciepła, kotłów elektrycznych i cyrkulacyjnych pomp wody, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE

84

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2022/1005 z dnia 23 czerwca 2022 r. w sprawie nierozstrzygniętego sprzeciwu dotyczącego warunków pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Grain, przekazanego przez Francję i Szwecję zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012
  (notyfikowana jako dokument nr C(2022) 4193)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2022) 4193)

1

86

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2022/1006 z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie nierozstrzygniętego sprzeciwu dotyczącego warunków pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Pasta, przekazanego przez Francję i Szwecję zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012
  (notyfikowana jako dokument nr C(2022) 4226)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2022) 4226)

1

90

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG. |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

| 27.6.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 168/1 |
| --- | --- | --- | --- |

27.6.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 168/1

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2022/996

z dnia 14 czerwca 2022 r.

w sprawie zasad weryfikacji kryteriów zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz kryteriów niskiego ryzyka spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (1), w szczególności jej art. 30 ust. 8,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dyrektywie (UE) 2018/2001 rozszerzono rolę systemów dobrowolnych o zadania związane z certyfikacją zgodności paliw z biomasy z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz zgodności odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych z odpowiednimi kryteriami ograniczania emisji gazów cieplarnianych. Ponadto systemy dobrowolne można wykorzystywać do certyfikowania biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów. |
| --- | --- |

(1)

W dyrektywie (UE) 2018/2001 rozszerzono rolę systemów dobrowolnych o zadania związane z certyfikacją zgodności paliw z biomasy z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz zgodności odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych z odpowiednimi kryteriami ograniczania emisji gazów cieplarnianych. Ponadto systemy dobrowolne można wykorzystywać do certyfikowania biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów.

| (2) | W celu ustalenia, czy biopaliwa, biopłyny, paliwa z biomasy, odnawialne ciekłe i gazowe paliwa transportowe pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzące z recyklingu paliwa węglowe spełniają wymogi dyrektywy (UE) 2018/2001, konieczne jest prawidłowe i zharmonizowane funkcjonowanie systemów dobrowolnych. W związku z tym należy ustanowić zharmonizowane zasady, które będą obowiązywać w całym systemie certyfikacji, zapewniając niezbędną pewność prawa w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do podmiotów gospodarczych i systemów dobrowolnych. |
| --- | --- |

(2)

W celu ustalenia, czy biopaliwa, biopłyny, paliwa z biomasy, odnawialne ciekłe i gazowe paliwa transportowe pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzące z recyklingu paliwa węglowe spełniają wymogi dyrektywy (UE) 2018/2001, konieczne jest prawidłowe i zharmonizowane funkcjonowanie systemów dobrowolnych. W związku z tym należy ustanowić zharmonizowane zasady, które będą obowiązywać w całym systemie certyfikacji, zapewniając niezbędną pewność prawa w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do podmiotów gospodarczych i systemów dobrowolnych.

| (3) | Aby zmniejszyć obciążenia administracyjne, przepisy wykonawcze powinny być proporcjonalne i ograniczać się do tego, co niezbędne, aby zapewnić właściwy i zharmonizowany przebieg weryfikacji zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz innymi wymogami, umożliwiający w najwyższym możliwym stopniu ograniczenie wystąpienia nadużyć. Nie należy zatem uznawać przepisów wykonawczych za kompleksową normę, lecz za minimalne wymogi. Systemy dobrowolne mogą zatem w razie potrzeby uzupełniać te przepisy. |
| --- | --- |

(3)

Aby zmniejszyć obciążenia administracyjne, przepisy wykonawcze powinny być proporcjonalne i ograniczać się do tego, co niezbędne, aby zapewnić właściwy i zharmonizowany przebieg weryfikacji zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz innymi wymogami, umożliwiający w najwyższym możliwym stopniu ograniczenie wystąpienia nadużyć. Nie należy zatem uznawać przepisów wykonawczych za kompleksową normę, lecz za minimalne wymogi. Systemy dobrowolne mogą zatem w razie potrzeby uzupełniać te przepisy.

| (4) | Podmioty gospodarcze mogą w każdej chwili podjąć decyzję o uczestnictwie w innym systemie dobrowolnym. Aby jednak uniemożliwić podmiotowi gospodarczemu, który nie przeszedł pomyślnie audytu w ramach jednego systemu, natychmiastowe ubieganie się o certyfikację w ramach innego systemu, wszystkie systemy, które przyjmują wniosek od podmiotu gospodarczego, powinny wymagać od niego, by dostarczył informację o tym, czy w ciągu ostatnich 5 lat nie przeszedł pomyślnie audytu. Powinno to również dotyczyć sytuacji, w których podmiot gospodarczy posiada nową osobowość prawną, ale zasadniczo pozostaje ten sam, tak aby drobne lub czysto formalne zmiany, np. w strukturze zarządu lub zakresie działalności, nie zwalniały nowego podmiotu gospodarczego ze stosowania się do takich zasad. |
| --- | --- |

(4)

Podmioty gospodarcze mogą w każdej chwili podjąć decyzję o uczestnictwie w innym systemie dobrowolnym. Aby jednak uniemożliwić podmiotowi gospodarczemu, który nie przeszedł pomyślnie audytu w ramach jednego systemu, natychmiastowe ubieganie się o certyfikację w ramach innego systemu, wszystkie systemy, które przyjmują wniosek od podmiotu gospodarczego, powinny wymagać od niego, by dostarczył informację o tym, czy w ciągu ostatnich 5 lat nie przeszedł pomyślnie audytu. Powinno to również dotyczyć sytuacji, w których podmiot gospodarczy posiada nową osobowość prawną, ale zasadniczo pozostaje ten sam, tak aby drobne lub czysto formalne zmiany, np. w strukturze zarządu lub zakresie działalności, nie zwalniały nowego podmiotu gospodarczego ze stosowania się do takich zasad.

| (5) | System bilansu masy ma na celu zmniejszenie obciążenia administracyjnego związanego z wykazaniem zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych dzięki umożliwieniu mieszania surowców i paliw o różnych właściwościach dotyczących zrównoważonego rozwoju oraz umożliwianie ponownego przypisania właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju w elastyczny sposób do partii wycofanych z takiej mieszanki. W celu zapewnienia przejrzystości mieszanie w ramach systemu bilansu masy jest dopuszczalne, np. jeżeli surowce należą do tej samej grupy produktów. Grupa produktów może obejmować np. różne rodzaje niespożywczych materiałów celulozowych wykazujących podobne właściwości fizyczne i chemiczne, wartości opałowe lub współczynniki konwersji bądź inne materiały lignocelulozowe objęte przepisami części A lit. q) załącznika IX do dyrektywy (UE) 2018/2001. Oleje roślinne z pierwszego tłoczenia wykorzystywane do produkcji biopaliw i biopłynów mogą należeć do tej samej grupy produktów. Surowce, które można wykorzystać do produkcji biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy, podlegające różnym przepisom dotyczącym ich wkładu w realizację celów w zakresie energii odnawialnej, zasadniczo nie powinny być jednak uznawane za należące do tej samej grupy produktów, ponieważ groziłoby to podważeniem celów dyrektywy (UE) 2018/2001, w której przewiduje się zróżnicowane traktowanie biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy w zależności od surowca, z którego są produkowane. W odniesieniu do paliw gazowych wzajemnie połączony system UE uznaje się za jeden zintegrowany system bilansu masy. Paliwa gazowe produkowane i zużywane poza siecią lub za pośrednictwem wydzielonych lokalnych sieci dystrybucji należy traktować jako odrębne systemy bilansu masy. Niezbędne są dalsze środki ostrożności w celu zapewnienia spójności zgłoszeń dotyczących zrównoważoności w przypadku wywozu paliw do państw trzecich, w których nie stosuje się systemu bilansu masy. W tym celu system bilansu masy powinien obejmować także informacje dotyczące ilości paliw, w odniesieniu do których nie określono właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju, przy czym należy również uwzględnić w systemie bilansu masy dostawy paliwa do podmiotów nieposiadających certyfikatów, z uwzględnieniem cech fizycznych dostarczanych paliw. |
| --- | --- |

(5)

System bilansu masy ma na celu zmniejszenie obciążenia administracyjnego związanego z wykazaniem zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych dzięki umożliwieniu mieszania surowców i paliw o różnych właściwościach dotyczących zrównoważonego rozwoju oraz umożliwianie ponownego przypisania właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju w elastyczny sposób do partii wycofanych z takiej mieszanki. W celu zapewnienia przejrzystości mieszanie w ramach systemu bilansu masy jest dopuszczalne, np. jeżeli surowce należą do tej samej grupy produktów. Grupa produktów może obejmować np. różne rodzaje niespożywczych materiałów celulozowych wykazujących podobne właściwości fizyczne i chemiczne, wartości opałowe lub współczynniki konwersji bądź inne materiały lignocelulozowe objęte przepisami części A lit. q) załącznika IX do dyrektywy (UE) 2018/2001. Oleje roślinne z pierwszego tłoczenia wykorzystywane do produkcji biopaliw i biopłynów mogą należeć do tej samej grupy produktów. Surowce, które można wykorzystać do produkcji biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy, podlegające różnym przepisom dotyczącym ich wkładu w realizację celów w zakresie energii odnawialnej, zasadniczo nie powinny być jednak uznawane za należące do tej samej grupy produktów, ponieważ groziłoby to podważeniem celów dyrektywy (UE) 2018/2001, w której przewiduje się zróżnicowane traktowanie biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy w zależności od surowca, z którego są produkowane. W odniesieniu do paliw gazowych wzajemnie połączony system UE uznaje się za jeden zintegrowany system bilansu masy. Paliwa gazowe produkowane i zużywane poza siecią lub za pośrednictwem wydzielonych lokalnych sieci dystrybucji należy traktować jako odrębne systemy bilansu masy. Niezbędne są dalsze środki ostrożności w celu zapewnienia spójności zgłoszeń dotyczących zrównoważoności w przypadku wywozu paliw do państw trzecich, w których nie stosuje się systemu bilansu masy. W tym celu system bilansu masy powinien obejmować także informacje dotyczące ilości paliw, w odniesieniu do których nie określono właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju, przy czym należy również uwzględnić w systemie bilansu masy dostawy paliwa do podmiotów nieposiadających certyfikatów, z uwzględnieniem cech fizycznych dostarczanych paliw.

| (6) | Przygotowując audyt początkowy w obiekcie, a także w trakcie kolejnych audytów w ramach nadzoru lub audytów recertyfikacyjnych, audytor powinien dokonać stosownej analizy ogólnego profilu ryzyka podmiotów gospodarczych. W oparciu o specjalistyczną wiedzę i na podstawie informacji przekazanych przez podmiot gospodarczy, audytor powinien uwzględnić w tej analizie nie tylko poziom ryzyka w odniesieniu do danego podmiotu gospodarczego, ale także w odniesieniu do łańcucha dostaw (np. dla podmiotów gospodarczych prowadzących obrót materiałami wymienionymi w załączniku IX do dyrektywy (UE) 2018/2001). Należy dostosować intensywność audytu, jego zakres, lub oba te elementy, do poziomu zidentyfikowanego ogólnego ryzyka, aby zapewnić odpowiedni poziom zaufania do prawdziwości informacji dostarczanych przez podmioty gospodarcze, ograniczając tym samym ryzyko istotnych zniekształceń. |
| --- | --- |

(6)

Przygotowując audyt początkowy w obiekcie, a także w trakcie kolejnych audytów w ramach nadzoru lub audytów recertyfikacyjnych, audytor powinien dokonać stosownej analizy ogólnego profilu ryzyka podmiotów gospodarczych. W oparciu o specjalistyczną wiedzę i na podstawie informacji przekazanych przez podmiot gospodarczy, audytor powinien uwzględnić w tej analizie nie tylko poziom ryzyka w odniesieniu do danego podmiotu gospodarczego, ale także w odniesieniu do łańcucha dostaw (np. dla podmiotów gospodarczych prowadzących obrót materiałami wymienionymi w załączniku IX do dyrektywy (UE) 2018/2001). Należy dostosować intensywność audytu, jego zakres, lub oba te elementy, do poziomu zidentyfikowanego ogólnego ryzyka, aby zapewnić odpowiedni poziom zaufania do prawdziwości informacji dostarczanych przez podmioty gospodarcze, ograniczając tym samym ryzyko istotnych zniekształceń.

| (7) | W przypadku audytu grupowego, jeżeli audyty w obiekcie zostają zastąpione zdalnymi analizami dokumentów, systemy dobrowolne i jednostki certyfikujące powinny zapewniać, aby w ramach tych analiz możliwe było uzyskanie takiego samego poziomu pewności jak w przypadku audytu w obiekcie (np. dostępność wysokiej jakości zdjęć satelitarnych, danych o obszarach chronionych i torfowiskach, które stanowią źródło informacji dotyczących odpowiedniej perspektywy czasowej). |
| --- | --- |

(7)

W przypadku audytu grupowego, jeżeli audyty w obiekcie zostają zastąpione zdalnymi analizami dokumentów, systemy dobrowolne i jednostki certyfikujące powinny zapewniać, aby w ramach tych analiz możliwe było uzyskanie takiego samego poziomu pewności jak w przypadku audytu w obiekcie (np. dostępność wysokiej jakości zdjęć satelitarnych, danych o obszarach chronionych i torfowiskach, które stanowią źródło informacji dotyczących odpowiedniej perspektywy czasowej).

| (8) | W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2019/807 (2) uznano, że w pewnych okolicznościach można uniknąć wpływu na pośrednią zmianę sposobu użytkowania gruntów (ILUC) wywieranego przez biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy uznawane za obarczone wysokim ryzykiem ILUC. Aby zapewnić równe szanse wdrożenia procesu certyfikacji paliw o niskim ryzyku ILUC w systemach dobrowolnych, należy ustanowić szczegółowe wymogi umożliwiające certyfikację biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku ILUC. Certyfikowane biopaliwa, biopłyny lub paliwa z biomasy o niskim ryzyku ILUC należy zwolnić z limitu i obowiązku stopniowego zmniejszania ustanowionych w odniesieniu do produkowanych z roślin spożywczych i pastewnych biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o wysokim ryzyku ILUC, pod warunkiem że spełniają one odpowiednie kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określone w art. 29 dyrektywy (UE) 2018/2001. |
| --- | --- |

(8)

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2019/807 (2) uznano, że w pewnych okolicznościach można uniknąć wpływu na pośrednią zmianę sposobu użytkowania gruntów (ILUC) wywieranego przez biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy uznawane za obarczone wysokim ryzykiem ILUC. Aby zapewnić równe szanse wdrożenia procesu certyfikacji paliw o niskim ryzyku ILUC w systemach dobrowolnych, należy ustanowić szczegółowe wymogi umożliwiające certyfikację biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku ILUC. Certyfikowane biopaliwa, biopłyny lub paliwa z biomasy o niskim ryzyku ILUC należy zwolnić z limitu i obowiązku stopniowego zmniejszania ustanowionych w odniesieniu do produkowanych z roślin spożywczych i pastewnych biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o wysokim ryzyku ILUC, pod warunkiem że spełniają one odpowiednie kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określone w art. 29 dyrektywy (UE) 2018/2001.

| (9) | Podmioty gospodarcze ubiegające się o certyfikację niskiego ryzyka ILUC mogły już wcześniej uzyskać certyfikację w odniesieniu do innych aspektów w ramach systemu dobrowolnego lub mogą ubiegać się o certyfikację niskiego ryzyka ILUC jednocześnie z ubieganiem się o certyfikację w odniesieniu do innych aspektów, które mogą być objęte systemem dobrowolnym. Wnioskodawcą może być gospodarstwo rolne, grupa rolników, pierwszy punkt gromadzenia lub zarządca grupy działający w imieniu grupy rolników. W przypadku zastosowania środków do upraw wieloletnich można odroczyć początek dziesięcioletniego okresu ważności certyfikacji niskiego ryzyka pośredniej zmiany użytkowania gruntów ze względu na opóźnienie między wdrożeniem środka a zaobserwowaniem wzrostu plonów. |
| --- | --- |

(9)

Podmioty gospodarcze ubiegające się o certyfikację niskiego ryzyka ILUC mogły już wcześniej uzyskać certyfikację w odniesieniu do innych aspektów w ramach systemu dobrowolnego lub mogą ubiegać się o certyfikację niskiego ryzyka ILUC jednocześnie z ubieganiem się o certyfikację w odniesieniu do innych aspektów, które mogą być objęte systemem dobrowolnym. Wnioskodawcą może być gospodarstwo rolne, grupa rolników, pierwszy punkt gromadzenia lub zarządca grupy działający w imieniu grupy rolników. W przypadku zastosowania środków do upraw wieloletnich można odroczyć początek dziesięcioletniego okresu ważności certyfikacji niskiego ryzyka pośredniej zmiany użytkowania gruntów ze względu na opóźnienie między wdrożeniem środka a zaobserwowaniem wzrostu plonów.

| (10) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zrównoważonego Charakteru Biopaliw, Biopłynów i Paliw z Biomasy ustanowionego na mocy art. 34 ust. 2 dyrektywy (UE) 2018/2001, |
| --- | --- |

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zrównoważonego Charakteru Biopaliw, Biopłynów i Paliw z Biomasy ustanowionego na mocy art. 34 ust. 2 dyrektywy (UE) 2018/2001,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

WPROWADZENIE

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu określono przepisy wykonawcze zapewniające skuteczny i zharmonizowany sposób weryfikowania, czy podmioty gospodarcze:

| a) | spełniają kryteria zrównoważonego rozwoju określone w art. 29 ust. 2–7 dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- |

a)

spełniają kryteria zrównoważonego rozwoju określone w art. 29 ust. 2–7 dyrektywy (UE) 2018/2001;

| b) | dostarczają dokładnych danych na temat ograniczania emisji gazów cieplarnianych do celów art. 25 ust. 2 i art. 29 ust. 10 dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- |

b)

dostarczają dokładnych danych na temat ograniczania emisji gazów cieplarnianych do celów art. 25 ust. 2 i art. 29 ust. 10 dyrektywy (UE) 2018/2001;

| c) | spełniają kryteria dotyczące certyfikacji biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów (ILUC) ustanowione rozporządzeniem delegowanym (UE) 2019/807. |
| --- | --- |

c)

spełniają kryteria dotyczące certyfikacji biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów (ILUC) ustanowione rozporządzeniem delegowanym (UE) 2019/807.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

| 1) | „system dobrowolny” oznacza organizację, która poświadcza zgodność podmiotów gospodarczych z kryteriami i zasadami, w tym między innymi kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określonymi w dyrektywie (UE) 2018/2001 i rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/807; |
| --- | --- |

1)

„system dobrowolny” oznacza organizację, która poświadcza zgodność podmiotów gospodarczych z kryteriami i zasadami, w tym między innymi kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określonymi w dyrektywie (UE) 2018/2001 i rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/807;

| 2) | „uznany system dobrowolny” oznacza system dobrowolny uznany zgodnie z art. 30 ust. 4 dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- |

2)

„uznany system dobrowolny” oznacza system dobrowolny uznany zgodnie z art. 30 ust. 4 dyrektywy (UE) 2018/2001;

| 3) | „uznany system krajowy” oznacza system krajowy uznany zgodnie z art. 30 ust. 6 dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- |

3)

„uznany system krajowy” oznacza system krajowy uznany zgodnie z art. 30 ust. 6 dyrektywy (UE) 2018/2001;

| 4) | „certyfikat” oznacza oświadczenie o zgodności wydane przez jednostkę certyfikującą w ramach systemu dobrowolnego, poświadczające, że podmiot gospodarczy spełnia wymogi dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- |

4)

„certyfikat” oznacza oświadczenie o zgodności wydane przez jednostkę certyfikującą w ramach systemu dobrowolnego, poświadczające, że podmiot gospodarczy spełnia wymogi dyrektywy (UE) 2018/2001;

| 5) | „certyfikat zawieszony” oznacza certyfikat, który został czasowo unieważniony ze względu na niezgodności stwierdzone przez jednostkę certyfikującą lub na dobrowolnie przedstawiony wniosek podmiotu gospodarczego; |
| --- | --- |

5)

„certyfikat zawieszony” oznacza certyfikat, który został czasowo unieważniony ze względu na niezgodności stwierdzone przez jednostkę certyfikującą lub na dobrowolnie przedstawiony wniosek podmiotu gospodarczego;

| 6) | „certyfikat wycofany” oznacza certyfikat, który został na stałe unieważniony przez jednostkę certyfikującą lub system dobrowolny; |
| --- | --- |

6)

„certyfikat wycofany” oznacza certyfikat, który został na stałe unieważniony przez jednostkę certyfikującą lub system dobrowolny;

| 7) | „certyfikat zniesiony” oznacza certyfikat, który został dobrowolnie unieważniony w czasie, gdy był jeszcze ważny; |
| --- | --- |

7)

„certyfikat zniesiony” oznacza certyfikat, który został dobrowolnie unieważniony w czasie, gdy był jeszcze ważny;

| 8) | „certyfikat wygasły” oznacza certyfikat, który jest już nieważny; |
| --- | --- |

8)

„certyfikat wygasły” oznacza certyfikat, który jest już nieważny;

| 9) | „właściwości dotyczące zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych” oznaczają zbiór informacji opisujących partię surowca lub paliwa wymagany do wykazania zgodności danej partii z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy lub z wymogami dotyczącymi ograniczania emisji gazów cieplarnianych mającymi zastosowanie do odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych; |
| --- | --- |

9)

„właściwości dotyczące zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych” oznaczają zbiór informacji opisujących partię surowca lub paliwa wymagany do wykazania zgodności danej partii z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy lub z wymogami dotyczącymi ograniczania emisji gazów cieplarnianych mającymi zastosowanie do odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych;

| 10) | „mieszanka surowców celem dalszego przetwarzania” oznacza fizyczną mieszankę surowców wyłącznie do celów produkcji biopaliw, biopłynów lub paliw z biomasy; |
| --- | --- |

10)

„mieszanka surowców celem dalszego przetwarzania” oznacza fizyczną mieszankę surowców wyłącznie do celów produkcji biopaliw, biopłynów lub paliw z biomasy;

| 11) | „podmiot gospodarczy” oznacza producenta surowców, podmiot gromadzący odpady i pozostałości, podmiot kierujący zakładami przetwarzającymi surowce w paliwa końcowe lub produkty pośrednie, podmiot kierujący zakładami produkującymi energię (elektryczną, cieplną lub chłodniczą) lub jakikolwiek inny podmiot, w tym magazyny i przedsiębiorstwa będące w fizycznym posiadaniu surowców lub paliw, pod warunkiem że przetwarzają informacje odnoszące się do właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do tych surowców lub paliw; |
| --- | --- |

11)

„podmiot gospodarczy” oznacza producenta surowców, podmiot gromadzący odpady i pozostałości, podmiot kierujący zakładami przetwarzającymi surowce w paliwa końcowe lub produkty pośrednie, podmiot kierujący zakładami produkującymi energię (elektryczną, cieplną lub chłodniczą) lub jakikolwiek inny podmiot, w tym magazyny i przedsiębiorstwa będące w fizycznym posiadaniu surowców lub paliw, pod warunkiem że przetwarzają informacje odnoszące się do właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do tych surowców lub paliw;

| 12) | „pierwszy punkt gromadzenia” oznacza instalację magazynową lub zakład przetwórczy zarządzany bezpośrednio przez podmiot gospodarczy lub innego partnera działającego na podstawie zawartej umowy, który pozyskuje surowce bezpośrednio od producenta surowców stanowiących biomasę rolniczą, biomasę leśną, odpady i pozostałości lub, w przypadku paliw odnawialnych pochodzenie niebiologicznego, zakład produkujący takie paliwa; |
| --- | --- |

12)

„pierwszy punkt gromadzenia” oznacza instalację magazynową lub zakład przetwórczy zarządzany bezpośrednio przez podmiot gospodarczy lub innego partnera działającego na podstawie zawartej umowy, który pozyskuje surowce bezpośrednio od producenta surowców stanowiących biomasę rolniczą, biomasę leśną, odpady i pozostałości lub, w przypadku paliw odnawialnych pochodzenie niebiologicznego, zakład produkujący takie paliwa;

| 13) | „audyt certyfikacyjny” oznacza początkowy audyt przeprowadzany przed przystąpieniem do systemu, mający na celu wydanie certyfikatu w ramach systemu dobrowolnego; |
| --- | --- |

13)

„audyt certyfikacyjny” oznacza początkowy audyt przeprowadzany przed przystąpieniem do systemu, mający na celu wydanie certyfikatu w ramach systemu dobrowolnego;

| 14) | „jednostka certyfikująca” oznacza niezależną, akredytowaną lub uznaną jednostkę oceniającą zgodność, która zawiera umowę z systemem dobrowolnym, aby świadczyć usługi certyfikacji surowców lub paliw poprzez przeprowadzanie audytów działalności podmiotów gospodarczych oraz wydawanie certyfikatów w imieniu systemów dobrowolnych z wykorzystaniem ich systemu certyfikacji; |
| --- | --- |

14)

„jednostka certyfikująca” oznacza niezależną, akredytowaną lub uznaną jednostkę oceniającą zgodność, która zawiera umowę z systemem dobrowolnym, aby świadczyć usługi certyfikacji surowców lub paliw poprzez przeprowadzanie audytów działalności podmiotów gospodarczych oraz wydawanie certyfikatów w imieniu systemów dobrowolnych z wykorzystaniem ich systemu certyfikacji;

| 15) | „niezgodność” oznacza nieprzestrzeganie przez podmiot gospodarczy lub jednostkę certyfikującą zasad i procedur określonych przez system dobrowolny, do którego należą lub w ramach którego działają; |
| --- | --- |

15)

„niezgodność” oznacza nieprzestrzeganie przez podmiot gospodarczy lub jednostkę certyfikującą zasad i procedur określonych przez system dobrowolny, do którego należą lub w ramach którego działają;

| 16) | „audyt nadzorczy” oznacza wszelkie uzupełniające audyty certyfikatów wydanych przez jednostkę certyfikującą w ramach systemu dobrowolnego, przeprowadzane po wydaniu certyfikatu lub przed audytem recertyfikacyjnym, który może być przeprowadzany co kwartał, pół roku lub rok; |
| --- | --- |

16)

„audyt nadzorczy” oznacza wszelkie uzupełniające audyty certyfikatów wydanych przez jednostkę certyfikującą w ramach systemu dobrowolnego, przeprowadzane po wydaniu certyfikatu lub przed audytem recertyfikacyjnym, który może być przeprowadzany co kwartał, pół roku lub rok;

| 17) | „audyt recertyfikacyjny” oznacza audyt mający na celu odnowienie certyfikatu wydanego przez jednostkę certyfikującą w ramach systemu dobrowolnego; |
| --- | --- |

17)

„audyt recertyfikacyjny” oznacza audyt mający na celu odnowienie certyfikatu wydanego przez jednostkę certyfikującą w ramach systemu dobrowolnego;

| 18) | „wzajemnie powiązana infrastruktura” oznacza system infrastruktur obejmujący rurociągi, terminale LNG oraz obiekty magazynowe służące do transportowania gazów składających się głównie z metanu i obejmujących biogaz i gaz z biomasy, w szczególności biometan, lub innych rodzajów gazów, które mogą być technicznie i bezpiecznie wtłaczane do systemu rurociągów gazu ziemnego, a także transportowane z wykorzystaniem tego systemu, systemy wodorowe, jak również sieci rurociągów oraz infrastrukturę przesyłową lub dystrybucyjną paliw płynnych; |
| --- | --- |

18)

„wzajemnie powiązana infrastruktura” oznacza system infrastruktur obejmujący rurociągi, terminale LNG oraz obiekty magazynowe służące do transportowania gazów składających się głównie z metanu i obejmujących biogaz i gaz z biomasy, w szczególności biometan, lub innych rodzajów gazów, które mogą być technicznie i bezpiecznie wtłaczane do systemu rurociągów gazu ziemnego, a także transportowane z wykorzystaniem tego systemu, systemy wodorowe, jak również sieci rurociągów oraz infrastrukturę przesyłową lub dystrybucyjną paliw płynnych;

| 19) | „system wodorowy” oznacza system infrastruktury obejmujący sieci wodorowe, magazyny wodoru i terminale wodorowe, zawierający wodór o wysokim stopniu czystości; |
| --- | --- |

19)

„system wodorowy” oznacza system infrastruktury obejmujący sieci wodorowe, magazyny wodoru i terminale wodorowe, zawierający wodór o wysokim stopniu czystości;

| 20) | „poprzednik prawny” oznacza podmiot gospodarczy, którego zastąpił inny podmiot gospodarczy, przy czym nie wprowadzono żadnych znaczących zmian lub wprowadzono jedynie powierzchowne zmiany pod względem jego struktury własności, składu zarządu, metod pracy ani zakresu działalności; |
| --- | --- |

20)

„poprzednik prawny” oznacza podmiot gospodarczy, którego zastąpił inny podmiot gospodarczy, przy czym nie wprowadzono żadnych znaczących zmian lub wprowadzono jedynie powierzchowne zmiany pod względem jego struktury własności, składu zarządu, metod pracy ani zakresu działalności;

| 21) | „grupa produktów” oznacza surowce, biopaliwa, biopłyny, niegazowe paliwa z biomasy o podobnych właściwościach fizycznych i chemicznych oraz podobnych wartościach opałowych lub gazowe paliwa z biomasy i skroplony gaz ziemny o podobnych właściwościach chemicznych, które podlegają tym samym zasadom określonym w art. 7, 26 i 27 dyrektywy (UE) 2018/2001 dotyczącym ustalania udziału biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy w realizacji celów w zakresie energii odnawialnej; |
| --- | --- |

21)

„grupa produktów” oznacza surowce, biopaliwa, biopłyny, niegazowe paliwa z biomasy o podobnych właściwościach fizycznych i chemicznych oraz podobnych wartościach opałowych lub gazowe paliwa z biomasy i skroplony gaz ziemny o podobnych właściwościach chemicznych, które podlegają tym samym zasadom określonym w art. 7, 26 i 27 dyrektywy (UE) 2018/2001 dotyczącym ustalania udziału biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy w realizacji celów w zakresie energii odnawialnej;

| 22) | „obiekt” oznacza lokalizację geograficzną, obiekty logistyczne, infrastrukturę przesyłową lub dystrybucyjną o jasno wyznaczonych granicach, w których można mieszać produkty; |
| --- | --- |

22)

„obiekt” oznacza lokalizację geograficzną, obiekty logistyczne, infrastrukturę przesyłową lub dystrybucyjną o jasno wyznaczonych granicach, w których można mieszać produkty;

| 23) | „dowód zrównoważoności” oznacza deklarację podmiotu gospodarczego złożoną na podstawie certyfikatu wydanego przez jednostkę certyfikującą w ramach systemu dobrowolnego poświadczającą zgodność określonej ilości surowców lub paliw z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych, określonymi w art. 25 ust. 2 i art. 29 dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- |

23)

„dowód zrównoważoności” oznacza deklarację podmiotu gospodarczego złożoną na podstawie certyfikatu wydanego przez jednostkę certyfikującą w ramach systemu dobrowolnego poświadczającą zgodność określonej ilości surowców lub paliw z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych, określonymi w art. 25 ust. 2 i art. 29 dyrektywy (UE) 2018/2001;

| 24) | „surowiec” oznacza substancje, które nie zostały jeszcze przetworzone w paliwo, w tym produkty pośrednie; |
| --- | --- |

24)

„surowiec” oznacza substancje, które nie zostały jeszcze przetworzone w paliwo, w tym produkty pośrednie;

| 25) | „paliwa” oznaczają paliwa, które są gotowe do dostarczenia do użytku, w tym biopaliwa, biopłyny, paliwa z biomasy, odnawialne ciekłe i gazowe paliwa transportowe pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzące z recyklingu paliwa węglowe; |
| --- | --- |

25)

„paliwa” oznaczają paliwa, które są gotowe do dostarczenia do użytku, w tym biopaliwa, biopłyny, paliwa z biomasy, odnawialne ciekłe i gazowe paliwa transportowe pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzące z recyklingu paliwa węglowe;

| 26) | „badanie atrakcyjności finansowej” oznacza obliczenie wartości bieżącej netto inwestycji w oparciu o środki wynikające z zasady dodatkowości w kontekście certyfikacji biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów; |
| --- | --- |

26)

„badanie atrakcyjności finansowej” oznacza obliczenie wartości bieżącej netto inwestycji w oparciu o środki wynikające z zasady dodatkowości w kontekście certyfikacji biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów;

| 27) | „badanie barier niefinansowych” oznacza ocenę innych potencjalnych barier, które mogą uniemożliwić podmiotowi gospodarczemu wdrożenie środków wynikających z zasady dodatkowości w kontekście certyfikacji biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów; |
| --- | --- |

27)

„badanie barier niefinansowych” oznacza ocenę innych potencjalnych barier, które mogą uniemożliwić podmiotowi gospodarczemu wdrożenie środków wynikających z zasady dodatkowości w kontekście certyfikacji biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów;

| 28) | „unijna baza danych” oznacza bazę danych, o której mowa w art. 28 pkt 2 dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- |

28)

„unijna baza danych” oznacza bazę danych, o której mowa w art. 28 pkt 2 dyrektywy (UE) 2018/2001;

| 29) | „obszary trawiaste” mają znaczenie określone w art. 1 pkt 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1307/2014 (3). |
| --- | --- |

29)

„obszary trawiaste” mają znaczenie określone w art. 1 pkt 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1307/2014 (3).

3

ROZDZIAŁ II

ZASADY OGÓLNE DOTYCZĄCE ZARZĄDZANIA, MONITORINGU WEWNĘTRZNEGO, PROCEDUR SKARGOWYCH I PRZEJRZYSTOŚCI SYSTEMÓW DOBROWOLNYCH

Artykuł 3

Struktura zarządzania systemu dobrowolnego

1.   Systemy dobrowolne ustanawiają strukturę zarządzania, aby zapewnić na potrzeby systemu niezbędne zdolności prawne i techniczne oraz bezstronność i niezależność w wykonywaniu swoich obowiązków. W zależności od zakresu systemu dobrowolnego, powołuje się komitet techniczny lub równoważny system wsparcia ze strony ekspertów technicznych, który w określonych przypadkach umożliwia także zaangażowanie niezależnych ekspertów zewnętrznych, którzy zapewniają doradztwo w kwestiach technicznych.

2.   Systemy dobrowolne w miarę możliwości włączają do struktury zarządzania i podejmowania decyzji szerokie grono przedstawicieli różnych grup zainteresowanych stron, takich jak stowarzyszenia rolników lub leśników, organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska, społeczności rdzenne i lokalne, na które dany system może mieć wpływ, a także środowisko akademickie oraz producenci paliw. Żadna z zainteresowanych stron ani żadna grupa zainteresowanych stron nie może posiadać pozycji dominującej w procesie decyzyjnym. Decyzje podejmuje się wyłącznie, gdy zostanie uzyskane kworum większości zainteresowanych stron.

3.   Systemy dobrowolne przyjmują zasady i procedury mające na celu uniknięcie konfliktu interesów przy podejmowaniu decyzji. Systemy dobrowolne egzekwują stosowanie systemu mechanizmów kontroli i równowagi jako minimalny standard w celu zapewnienia, aby żadna pojedyncza zainteresowana strona, mająca własny interes w wyniku decyzji, nie mogła wywierać decydującego wpływu na daną decyzję.

4.   Jednostki certyfikujące wprowadzają zasady i procedury w zakresie integralności, aby zapewnić swoją pełną niezależność od podmiotów gospodarczych uczestniczących w systemie. Systemy dobrowolne wymagają, by jednostki certyfikujące działające w imieniu systemu były akredytowane zgodnie z normą ISO 17065 Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej.

5.   System zarządzania jednostki certyfikującej ma na celu zapewnienie jak najwyższego poziomu niezależności opinii audytorów dzięki stosowaniu zasad rotacyjności audytorów lub innych istniejących w tej dziedzinie najlepszych praktyk.

6.   Osoby, w przypadku których ma miejsce potencjalny konflikt interesów, zostają wyłączone z procesu podejmowania decyzji zarówno w systemie dobrowolnym, jak i w jednostce certyfikującej. Systemy dobrowolne ustanawiają odpowiednie procedury i ścieżkę audytu, aby zidentyfikować i udokumentować takie przypadki, oraz regularnie poddają je przeglądowi w ramach swoich systemów wewnętrznego monitoringu.

Artykuł 4

Niezgodności z wymogami systemu ze strony podmiotów gospodarczych

1.   Systemy dobrowolne ustanawiają kompleksowy system postępowania w przypadku stwierdzenia niezgodności ze strony podmiotów gospodarczych. Jako minimalny standard system obejmuje jednoznaczną klasyfikację niezgodności sporządzoną na podstawie stopnia ich powagi zgodnie z wymogami określonymi w art. 10. Dla każdego rodzaju niezgodności istnieje przejrzysty zbiór zasad i procedur umożliwiający terminowe egzekwowanie działań naprawczych i sankcji, w tym, w stosownych przypadkach, zawieszeń. Takie procedury egzekwowania są uruchamiane niezwłocznie, w zależności od powagi niezgodności oraz pilności działań naprawczych.

2.   Podmioty gospodarcze, których certyfikaty zawieszono, nie mogą dokonywać zgłoszeń dotyczących zrównoważoności do czasu zniesienia zawieszenia. Podmioty, które zostały zawieszone, nie mogą przystąpić w tym okresie do innego systemu dobrowolnego. Jeżeli zawieszono uczestnictwo podmiotu gospodarczego lub jego poprzedników prawnych w systemie dobrowolnym lub zakończono je na skutek wycofania jego certyfikatu w wyniku audytu, podczas którego potwierdzono rażącą niezgodność, inne systemy dobrowolne mogą odmówić uczestnictwa tego podmiotu gospodarczego przez co najmniej dwa lata od zawieszenia lub zakończenia uczestnictwa.

3.   Jeżeli podmiot gospodarczy, wobec którego stwierdzono uprzednio rażącą lub poważną niezgodność, występuje o ponowną certyfikację, audytor informuje o tym wszystkie systemy dobrowolne, do których należy obecnie podmiot gospodarczy lub do których wystąpił z wnioskiem o ponowną certyfikację.

Artykuł 5

Monitoring wewnętrzny, procedura skargowa i system zarządzania dokumentacją

1.   Systemy dobrowolne ustanawiają system wewnętrznego monitoringu służący weryfikacji zgodności podmiotów gospodarczych z zasadami i procedurami stosowanymi w danym systemie oraz zapewnieniu wysokiej jakości pracy wykonywanej przez audytorów jednostek certyfikujących. Monitoring wewnętrzny przeprowadza się co najmniej raz w roku i odzwierciedla on zasięg geograficzny i surowcowy systemu dobrowolnego, a także poziom ryzyka związanego z działaniami prowadzonymi przez podmioty gospodarcze. W ramach procesu monitoringu systemy dobrowolne wymagają od jednostek certyfikujących, by przedłożyły wszystkie sprawozdania z audytu, a w stosownych przypadkach także obliczenia dotyczące rzeczywistych wartości emisji gazów cieplarnianych. Działania monitoringowe obejmują losową i dobraną na podstawie analizy ryzyka próbę sprawozdań z audytu przedłożonych przez każdą jednostkę certyfikującą.

2.   Systemy dobrowolne ustanawiają zasady i procedury zapewniające skuteczne podjęcie działań następczych w związku z wynikami monitoringu wewnętrznego, a w razie potrzeby zastosowanie sankcji. Na podstawie wyników monitoringu wewnętrznego podejmowane są działania naprawcze na poziomie struktury zarządzania lub procesu wewnętrznego monitoringu systemu dobrowolnego, aby poprawić jego funkcjonowanie w przyszłości. Wyniki corocznych działań monitoringowych w ramach systemu dobrowolnego podsumowuje się w rocznym sprawozdaniu z działalności, które przedkłada się Komisji.

3.   Systemy dobrowolne ustanawiają procedury składania skarg na podmioty gospodarcze lub jednostki certyfikujące. Procedura skargowa jest dostępna na stronie internetowej systemu dobrowolnego i umożliwia składanie skarg drogą elektroniczną lub pocztą. Zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937 (4) procedura skargowa zapewnia także ochronę osobom, które zgłaszają naruszenia lub składają skargi w dobrej wierze. Na stronie internetowej zamieszcza się co najmniej wszystkie poniższe informacje:

| a) | informacje i dowody, które należy przedstawić w celu złożenia skargi, a także adres pocztowy lub adres e-mail, na który trzeba je przesłać; |
| --- | --- |

a)

informacje i dowody, które należy przedstawić w celu złożenia skargi, a także adres pocztowy lub adres e-mail, na który trzeba je przesłać;

| b) | wytyczne dotyczące rodzaju skarg objętych zakresem procedury; |
| --- | --- |

b)

wytyczne dotyczące rodzaju skarg objętych zakresem procedury;

| c) | opis sposobu postępowania ze skargami krok po kroku, począwszy od otrzymania pierwotnej skargi aż po jej rozpatrzenie, oraz ramy czasowe każdego etapu; |
| --- | --- |

c)

opis sposobu postępowania ze skargami krok po kroku, począwszy od otrzymania pierwotnej skargi aż po jej rozpatrzenie, oraz ramy czasowe każdego etapu;

| d) | proces decyzyjny w odniesieniu do skarg oraz proces odwoływania się od wydanych decyzji; |
| --- | --- |

d)

proces decyzyjny w odniesieniu do skarg oraz proces odwoływania się od wydanych decyzji;

| e) | konsekwencje stwierdzenia przez system dobrowolny niezgodności w wyniku złożenia skargi. |
| --- | --- |

e)

konsekwencje stwierdzenia przez system dobrowolny niezgodności w wyniku złożenia skargi.

4.   Systemy dobrowolne prowadzą rejestr wszystkich skarg i przekazują Komisji w rocznym sprawozdaniu z działalności zestawienie tych skarg. Na wniosek Komisji lub państwa członkowskiego przekazują całą dokumentację związaną ze skargą i sposobem jej rozpatrzenia.

5.   Systemy dobrowolne i jednostki certyfikujące ustanawiają system zarządzania dokumentacją, który obejmuje każdy z poniższych elementów:

| a) | ogólną dokumentację systemu zarządzania (np. podręczniki, strategie, zdefiniowany zakres obowiązków); |
| --- | --- |

a)

ogólną dokumentację systemu zarządzania (np. podręczniki, strategie, zdefiniowany zakres obowiązków);

| b) | kontrolę dokumentów i zapisów; |
| --- | --- |

b)

kontrolę dokumentów i zapisów;

| c) | przegląd zarządczy systemu zarządzania; |
| --- | --- |

c)

przegląd zarządczy systemu zarządzania;

| d) | audyty wewnętrzne/monitoring wewnętrzny; |
| --- | --- |

d)

audyty wewnętrzne/monitoring wewnętrzny;

| e) | procedury identyfikacji niezgodności i zarządzania niezgodnościami; oraz |
| --- | --- |

e)

procedury identyfikacji niezgodności i zarządzania niezgodnościami; oraz

| f) | procedury podejmowania działań zapobiegawczych mających na celu wyeliminowanie przyczyn potencjalnych niezgodności. |
| --- | --- |

f)

procedury podejmowania działań zapobiegawczych mających na celu wyeliminowanie przyczyn potencjalnych niezgodności.

Dokumentację przechowuje się przez co najmniej 5 lat lub dłużej, jeśli wymagają tego odpowiednie organy krajowe.

Artykuł 6

Publikacja informacji przez systemy dobrowolne

Systemy dobrowolne powszechnie i bezpłatnie udostępniają na stronie internetowej następujące informacje:

| a) | swoją strukturę zarządzania zawierającą opis ról pełnionych przez wszystkie odpowiednie organy, szczegółowe informacje dotyczące struktury własnościowej, składu zarządu, sekretariatu i komitetu technicznego lub ich odpowiedników oraz doświadczenia ich członków, a także w stosownych przypadkach wykaz członków posiadających prawo głosu lub uczestników systemu; |
| --- | --- |

a)

swoją strukturę zarządzania zawierającą opis ról pełnionych przez wszystkie odpowiednie organy, szczegółowe informacje dotyczące struktury własnościowej, składu zarządu, sekretariatu i komitetu technicznego lub ich odpowiedników oraz doświadczenia ich członków, a także w stosownych przypadkach wykaz członków posiadających prawo głosu lub uczestników systemu;

| b) | wykaz podmiotów gospodarczych uczestniczących w systemie, ich status certyfikacji wraz z datą wydania zawieszenia, wycofania, zniesienia lub upływu ważności certyfikatu, a także certyfikaty lub sprawozdania podsumowujące z audytu sporządzone zgodnie z załącznikiem II. Jeżeli audyt wykaże rażące lub poważne niezgodności, systemy dobrowolne publikują zbiorczy wykaz tych niezgodności wraz z odpowiednim planem działania oraz harmonogramem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości uzgodnionym z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi. Szczegółowe informacje dotyczące certyfikatów lub sprawozdania podsumowujące z audytu mogą zostać zredagowane w celu zachowania zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych. Wykaz podmiotów gospodarczych, których certyfikaty zostały wycofane, zniesione lub utraciły ważność jest udostępniany na stronie internetowej co najmniej przez 24 miesiące po wycofaniu, zniesieniu lub utracie ważności certyfikatu. Zmiany statusu certyfikacji podmiotów gospodarczych podaje się niezwłocznie do wiadomości publicznej; |
| --- | --- |

b)

wykaz podmiotów gospodarczych uczestniczących w systemie, ich status certyfikacji wraz z datą wydania zawieszenia, wycofania, zniesienia lub upływu ważności certyfikatu, a także certyfikaty lub sprawozdania podsumowujące z audytu sporządzone zgodnie z załącznikiem II. Jeżeli audyt wykaże rażące lub poważne niezgodności, systemy dobrowolne publikują zbiorczy wykaz tych niezgodności wraz z odpowiednim planem działania oraz harmonogramem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości uzgodnionym z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi. Szczegółowe informacje dotyczące certyfikatów lub sprawozdania podsumowujące z audytu mogą zostać zredagowane w celu zachowania zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych. Wykaz podmiotów gospodarczych, których certyfikaty zostały wycofane, zniesione lub utraciły ważność jest udostępniany na stronie internetowej co najmniej przez 24 miesiące po wycofaniu, zniesieniu lub utracie ważności certyfikatu. Zmiany statusu certyfikacji podmiotów gospodarczych podaje się niezwłocznie do wiadomości publicznej;

| c) | najbardziej aktualną wersję dokumentacji dotyczącej systemu oraz wytyczne w zakresie audytów. Dokumentacja zawiera datę wydania i numer wersji, a w stosowanych przypadkach, wskazuje się w niej wszelkie zmiany wprowadzone w porównaniu z poprzednią wersją dokumentu; |
| --- | --- |

c)

najbardziej aktualną wersję dokumentacji dotyczącej systemu oraz wytyczne w zakresie audytów. Dokumentacja zawiera datę wydania i numer wersji, a w stosowanych przypadkach, wskazuje się w niej wszelkie zmiany wprowadzone w porównaniu z poprzednią wersją dokumentu;

| d) | dane kontaktowe systemu, w tym numer telefonu, adres e-mail i adres korespondencyjny; |
| --- | --- |

d)

dane kontaktowe systemu, w tym numer telefonu, adres e-mail i adres korespondencyjny;

| e) | wykaz jednostek certyfikujących przeprowadzających niezależne audyty w ramach systemu ze wskazaniem w odniesieniu do każdej jednostki certyfikującej organu publicznego, który ją certyfikował lub uznał, oraz podmiotu lub krajowego organu publicznego państwa członkowskiego, który sprawuje nad nią nadzór zgodnie z przepisami art. 30 ust. 9 akapit drugi dyrektywy (UE) 2018/2001. Wykaz jednostek certyfikujących, które nie mają już uprawnień do przeprowadzania niezależnych audytów systemu, musi być dostępny przez co najmniej 12 miesięcy od daty ostatniego audytu ze wskazaniem tego faktu; |
| --- | --- |

e)

wykaz jednostek certyfikujących przeprowadzających niezależne audyty w ramach systemu ze wskazaniem w odniesieniu do każdej jednostki certyfikującej organu publicznego, który ją certyfikował lub uznał, oraz podmiotu lub krajowego organu publicznego państwa członkowskiego, który sprawuje nad nią nadzór zgodnie z przepisami art. 30 ust. 9 akapit drugi dyrektywy (UE) 2018/2001. Wykaz jednostek certyfikujących, które nie mają już uprawnień do przeprowadzania niezależnych audytów systemu, musi być dostępny przez co najmniej 12 miesięcy od daty ostatniego audytu ze wskazaniem tego faktu;

| f) | wyniki rocznych działań monitoringowych systemu dobrowolnego podsumowane w rocznym sprawozdaniu z działalności. |
| --- | --- |

f)

wyniki rocznych działań monitoringowych systemu dobrowolnego podsumowane w rocznym sprawozdaniu z działalności.

Artykuł 7

Zmiana systemu przez podmiot gospodarczy

1.   Systemy dobrowolne wymagają od podmiotów gospodarczych, by podały we wniosku o certyfikację następujące informacje:

| a) | informację, czy podmiot gospodarczy lub jego poprzednik prawny uczestniczy obecnie w innym systemie dobrowolnym lub uczestniczył w innym systemie dobrowolnym w ciągu ostatnich 5 lat; |
| --- | --- |

a)

informację, czy podmiot gospodarczy lub jego poprzednik prawny uczestniczy obecnie w innym systemie dobrowolnym lub uczestniczył w innym systemie dobrowolnym w ciągu ostatnich 5 lat;

| b) | wszelkie istotne informacje, w tym dane dotyczące bilansu masy i sprawozdania z audytu oraz, w stosownych przypadkach, wszelkie decyzje o zawieszeniu lub cofnięciu certyfikatów wydane w ciągu ostatnich 5 lat; |
| --- | --- |

b)

wszelkie istotne informacje, w tym dane dotyczące bilansu masy i sprawozdania z audytu oraz, w stosownych przypadkach, wszelkie decyzje o zawieszeniu lub cofnięciu certyfikatów wydane w ciągu ostatnich 5 lat;

| c) | informację, czy wycofał się z systemu przed pierwszym audytem nadzorczym. |
| --- | --- |

c)

informację, czy wycofał się z systemu przed pierwszym audytem nadzorczym.

2.   Systemy dobrowolne wykluczają z systemu podmioty gospodarcze w następujących przypadkach:

| a) | gdy nie podają informacji wskazanych w ust. 1 lit. a) i b); |
| --- | --- |

a)

gdy nie podają informacji wskazanych w ust. 1 lit. a) i b);

| b) | gdy podmiot gospodarczy lub jego poprzednik prawny nie przeszedł pomyślnie audytu początkowego w ramach innego systemu, chyba że taki audyt początkowy miał miejsce ponad 3 lata przed złożeniem wniosku lub jeśli w międzyczasie inny system zaprzestał działalności certyfikacyjnej, co uniemożliwiło podmiotowi gospodarczemu ponowne złożenie wniosku. Jeżeli system dobrowolny przyjmie uzasadnienie przedstawione przez podmiot gospodarczy i podejmie decyzję o rozpatrzeniu jego wniosku, zakres audytu początkowego zostaje dostosowany, tak aby objął wszystkie istotne kwestie, a szczególnie obejmował niedociągnięcia stwierdzone podczas audytu początkowego, którego podmiot gospodarczy nie przeszedł pomyślnie w innym systemie; |
| --- | --- |

b)

gdy podmiot gospodarczy lub jego poprzednik prawny nie przeszedł pomyślnie audytu początkowego w ramach innego systemu, chyba że taki audyt początkowy miał miejsce ponad 3 lata przed złożeniem wniosku lub jeśli w międzyczasie inny system zaprzestał działalności certyfikacyjnej, co uniemożliwiło podmiotowi gospodarczemu ponowne złożenie wniosku. Jeżeli system dobrowolny przyjmie uzasadnienie przedstawione przez podmiot gospodarczy i podejmie decyzję o rozpatrzeniu jego wniosku, zakres audytu początkowego zostaje dostosowany, tak aby objął wszystkie istotne kwestie, a szczególnie obejmował niedociągnięcia stwierdzone podczas audytu początkowego, którego podmiot gospodarczy nie przeszedł pomyślnie w innym systemie;

| c) | gdy podmiot gospodarczy lub jego poprzednik prawny wycofał się z innego systemu przed przeprowadzeniem pierwszego audytu nadzorczego, chyba że podmiot gospodarczy może wykazać, że miał ku temu uzasadniony powód. Jeżeli system dobrowolny przyjmie uzasadnienie przedstawione przez podmiot gospodarczy, dostosowuje się zakres audytu początkowego, tak aby objąć wszystkie istotne kwestie audytu nadzorczego. |
| --- | --- |

c)

gdy podmiot gospodarczy lub jego poprzednik prawny wycofał się z innego systemu przed przeprowadzeniem pierwszego audytu nadzorczego, chyba że podmiot gospodarczy może wykazać, że miał ku temu uzasadniony powód. Jeżeli system dobrowolny przyjmie uzasadnienie przedstawione przez podmiot gospodarczy, dostosowuje się zakres audytu początkowego, tak aby objąć wszystkie istotne kwestie audytu nadzorczego.

Artykuł 8

Uznawanie innych systemów dobrowolnych

Jeżeli część łańcucha dostaw zależy od innych systemów dobrowolnych, przyjmuje się dowody przedstawione przez systemy dobrowolne uznane zgodnie z art. 30 ust. 4 dyrektywy (UE) 2018/2001 wyłącznie w zakresie, w jakim są one uznawane.

Artykuł 9

Uznawanie systemów krajowych

Systemy dobrowolne nie odmawiają uznania uznanych systemów krajowych w odniesieniu do weryfikacji zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określonymi w art. 29 ust. 2–7 i 10 dyrektywy (UE) 2018/2001, z progami ograniczenia emisji gazów cieplarnianych określonymi w art. 25 ust. 2 tej dyrektywy oraz z kryteriami certyfikacji biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku ILUC określonymi w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/807.

ROZDZIAŁ III

PROCES I ZAKRES AUDYTU, KWALIFIKACJE AUDYTORÓW I NADZÓR NAD AUDYTEM

Artykuł 10

Proces audytu i poziomy pewności

1.   Systemy dobrowolne wymagają, by podmioty gospodarcze pomyślnie przeszły audyt początkowy przed dopuszczeniem ich do udziału w systemie. Audyt początkowy nowego uczestnika systemu lub audyt początkowy na potrzeby ponownej certyfikacji istniejącego uczestnika systemu na podstawie zmienionych ram regulacyjnych muszą każdorazowo odbywać się w obiekcie i zapewniać wystarczającą pewność co najmniej co do skuteczności jego procesów wewnętrznych. W zależności od profilu ryzyka danego podmiotu gospodarczego można zastosować ograniczony poziom pewności co do prawdziwości jego oświadczeń. Na podstawie wyników audytu początkowego można poddać podmioty gospodarcze, które zostały uznane za podmioty o niskim ryzyku, kolejnym audytom przeprowadzanym z ograniczoną pewnością.

2.   Systemy dobrowolne mogą upoważnić jednostkę certyfikującą do przeprowadzenia weryfikacji zgodności z różnymi ramami certyfikacji w trakcie tego samego procesu audytu, pod warunkiem że jednostka certyfikująca poświadczy, że podmioty gospodarcze spełniają wymogi określone w art. 1. Systemy dobrowolne, które dopuszczają wydawanie certyfikatów na okres dłuższy niż jeden rok, zapewniają przeprowadzanie corocznego audytu nadzorczego, obejmującego wszystkie podmioty gospodarcze uczestniczące w systemie. W przypadku audytów grupowych coroczny audyt może obejmować próbę członków grupy zgodnie z art. 12. Częstotliwość audytów nadzorczych jest zwiększana w zależności od ogólnego ryzyka związanego z profilem podmiotu gospodarczego, łańcuchem dostaw oraz wynikami poprzednich audytów. Odpowiedzialność za zatwierdzenie wyników audytu nadzorczego ponosi weryfikator techniczny.

Systemy dobrowolne ustanawiają szczegółową procedurę określającą sposób planowania i przeprowadzania audytów oraz przygotowywania sprawozdań z audytu. Systemy dobrowolne zapewniają, aby jednostki certyfikujące przeprowadzały audyty zgodnie z normą ISO 19011 lub normą równoważną. Systemy dobrowolne zapewniają także wzajemną, efektywną i terminową wymianę informacji związanych z audytem, aby wspierać skuteczne przygotowanie i przeprowadzenie audytu. Audyt obejmuje przynajmniej następujące elementy:

| a) | identyfikację działań podejmowanych przez podmiot gospodarczy istotnych z punktu widzenia kryteriów systemu; |
| --- | --- |

a)

identyfikację działań podejmowanych przez podmiot gospodarczy istotnych z punktu widzenia kryteriów systemu;

| b) | identyfikację odpowiednich systemów podmiotu gospodarczego i jego ogólnej organizacji w odniesieniu do kryteriów systemu oraz sprawdzenie skutecznego wdrożenia odpowiednich systemów kontroli; |
| --- | --- |

b)

identyfikację odpowiednich systemów podmiotu gospodarczego i jego ogólnej organizacji w odniesieniu do kryteriów systemu oraz sprawdzenie skutecznego wdrożenia odpowiednich systemów kontroli;

| c) | analizę rodzajów ryzyka, które mogłoby doprowadzić do istotnego zniekształcenia, przeprowadzaną na podstawie wiedzy specjalistycznej audytora oraz informacji przekazanych przez podmiot gospodarczy. W analizie tej uwzględnia się ogólny profil ryzyka prowadzonej działalności, w zależności od poziomu ryzyka, jakim obarczone są podmiot gospodarczy i łańcuch dostaw, w szczególności na jego wcześniejszych i późniejszych etapach, np. w odniesieniu do podmiotów gospodarczych, które zajmują się materiałami wymienionymi w załączniku IX. Intensywność audytu lub jego zakres, bądź oba te elementy, dostosowuje się do poziomu zidentyfikowanego ogólnego ryzyka oraz w oparciu o kontrole wiarygodności zdolności produkcyjnych zakładu i deklarowanych ilości produkowanych paliw; |
| --- | --- |

c)

analizę rodzajów ryzyka, które mogłoby doprowadzić do istotnego zniekształcenia, przeprowadzaną na podstawie wiedzy specjalistycznej audytora oraz informacji przekazanych przez podmiot gospodarczy. W analizie tej uwzględnia się ogólny profil ryzyka prowadzonej działalności, w zależności od poziomu ryzyka, jakim obarczone są podmiot gospodarczy i łańcuch dostaw, w szczególności na jego wcześniejszych i późniejszych etapach, np. w odniesieniu do podmiotów gospodarczych, które zajmują się materiałami wymienionymi w załączniku IX. Intensywność audytu lub jego zakres, bądź oba te elementy, dostosowuje się do poziomu zidentyfikowanego ogólnego ryzyka oraz w oparciu o kontrole wiarygodności zdolności produkcyjnych zakładu i deklarowanych ilości produkowanych paliw;

| d) | plan weryfikacji odpowiadający analizie ryzyka oraz zakresowi i złożoności działalności prowadzonej przez podmiot gospodarczy, a także określający metody kontroli wyrywkowej, które należy stosować w odniesieniu do działalności tego podmiotu; |
| --- | --- |

d)

plan weryfikacji odpowiadający analizie ryzyka oraz zakresowi i złożoności działalności prowadzonej przez podmiot gospodarczy, a także określający metody kontroli wyrywkowej, które należy stosować w odniesieniu do działalności tego podmiotu;

| e) | wdrożenie planu weryfikacji w drodze zebrania dowodów zgodnie ze zdefiniowanymi metodami kontroli wyrywkowej oraz wszystkich odpowiednich dowodów dodatkowych, na których opierać się będą wnioski weryfikatora; |
| --- | --- |

e)

wdrożenie planu weryfikacji w drodze zebrania dowodów zgodnie ze zdefiniowanymi metodami kontroli wyrywkowej oraz wszystkich odpowiednich dowodów dodatkowych, na których opierać się będą wnioski weryfikatora;

| f) | wystąpienia z wnioskiem do operatora o dostarczenie wszelkich brakujących elementów ścieżek audytu, wyjaśnienie różnic lub skorygowanie zgłoszeń lub obliczeń przed sformułowaniem ostatecznej konkluzji z weryfikacji; |
| --- | --- |

f)

wystąpienia z wnioskiem do operatora o dostarczenie wszelkich brakujących elementów ścieżek audytu, wyjaśnienie różnic lub skorygowanie zgłoszeń lub obliczeń przed sformułowaniem ostatecznej konkluzji z weryfikacji;

| g) | weryfikację poprawności danych wprowadzonych przez podmioty gospodarcze lub ich przedstawicieli do unijnej bazy danych. |
| --- | --- |

g)

weryfikację poprawności danych wprowadzonych przez podmioty gospodarcze lub ich przedstawicieli do unijnej bazy danych.

3.   Niezgodności stwierdzone podczas audytu klasyfikuje się jako rażące, poważne i drobne zgodnie z akapitami drugim, trzecim i czwartym.

Za rażącą niezgodność uznaje się umyślne naruszenie norm systemu dobrowolnego, takie jak oszustwo, nieodwracalna niezgodność lub naruszenie, które zagraża integralności systemu dobrowolnego. Rażące niezgodności obejmują, lecz nie ograniczają się do następujących niezgodności:

| a) | nieprzestrzeganie obowiązkowego wymogu dyrektywy (UE) 2018/2001, takiego jak przekształcenie gruntów, które narusza art. 29 ust. 3, 4 i 5 tej dyrektywy; |
| --- | --- |

a)

nieprzestrzeganie obowiązkowego wymogu dyrektywy (UE) 2018/2001, takiego jak przekształcenie gruntów, które narusza art. 29 ust. 3, 4 i 5 tej dyrektywy;

| b) | nieuczciwe wystawienie dowodu zrównoważoności lub oświadczenia własnego, np. celowe powielanie dowodów zrównoważoności z zamiarem uzyskania korzyści finansowych; |
| --- | --- |

b)

nieuczciwe wystawienie dowodu zrównoważoności lub oświadczenia własnego, np. celowe powielanie dowodów zrównoważoności z zamiarem uzyskania korzyści finansowych;

| c) | celowe podawanie nieprawdziwych informacji w opisach surowców, fałszowanie wartości emisji gazów cieplarnianych lub wprowadzanych danych, a także zamierzone wytwarzanie odpadów lub pozostałości, np. celowa modyfikacja procesu produkcyjnego w celu wytworzenia dodatkowych pozostałości lub celowe zanieczyszczanie materiału z zamiarem zaklasyfikowania go jako odpad. |
| --- | --- |

c)

celowe podawanie nieprawdziwych informacji w opisach surowców, fałszowanie wartości emisji gazów cieplarnianych lub wprowadzanych danych, a także zamierzone wytwarzanie odpadów lub pozostałości, np. celowa modyfikacja procesu produkcyjnego w celu wytworzenia dodatkowych pozostałości lub celowe zanieczyszczanie materiału z zamiarem zaklasyfikowania go jako odpad.

Za poważną niezgodność uznaje się niespełnienie obowiązkowego wymogu dyrektywy (UE) 2018/2001, jeżeli niezgodność jest potencjalnie odwracalna, powtarza się i ujawnia problemy systemowe lub aspekty, które same lub w połączeniu z innymi niezgodnościami mogą spowodować zasadniczą awarię systemu. Poważne niezgodności obejmują, lecz nie ograniczają się do następujących niezgodności:

| a) | systematyczne problemy z danymi dotyczącymi bilansu masy lub gazów cieplarnianych, np. wykrycie błędnej dokumentacji w ponad 10 % zgłoszeń objętych próbą reprezentatywną; |
| --- | --- |

a)

systematyczne problemy z danymi dotyczącymi bilansu masy lub gazów cieplarnianych, np. wykrycie błędnej dokumentacji w ponad 10 % zgłoszeń objętych próbą reprezentatywną;

| b) | zaniechanie polegające na niezadeklarowaniu przed podmiot gospodarczy uczestnictwa w innych systemach dobrowolnych podczas procesu certyfikacji; |
| --- | --- |

b)

zaniechanie polegające na niezadeklarowaniu przed podmiot gospodarczy uczestnictwa w innych systemach dobrowolnych podczas procesu certyfikacji;

| c) | nieprzekazanie audytorom odpowiednich informacji, np. danych dotyczących bilansu masy i sprawozdań z audytu. |
| --- | --- |

c)

nieprzekazanie audytorom odpowiednich informacji, np. danych dotyczących bilansu masy i sprawozdań z audytu.

Za drobną niezgodność uznaje się niezgodność, która ma ograniczony wpływ, stanowi odosobnione lub tymczasowe uchybienie, nie powtarza się i nie prowadzi do zasadniczej nieprawidłowości, jeśli nie zostanie skorygowana.

4.   Konsekwencje wystąpienia niezgodności dla podmiotów gospodarczych są następujące:

| a) | w przypadku rażących niezgodności podmiotom gospodarczym ubiegającym się o certyfikację nie wydaje się certyfikatu. Podmioty gospodarcze mogą ponownie wystąpić o certyfikację po upływie określonego okresu ustalonego przez system dobrowolny. Rażące niezgodności stwierdzone podczas audytu nadzorczego lub audytu recertyfikacyjnego, bądź w ramach procesu wewnętrznego monitoringu lub składania skarg w ramach systemu dobrowolnego, prowadzą do natychmiastowego wycofania certyfikatu podmiotu gospodarczego; |
| --- | --- |

a)

w przypadku rażących niezgodności podmiotom gospodarczym ubiegającym się o certyfikację nie wydaje się certyfikatu. Podmioty gospodarcze mogą ponownie wystąpić o certyfikację po upływie określonego okresu ustalonego przez system dobrowolny. Rażące niezgodności stwierdzone podczas audytu nadzorczego lub audytu recertyfikacyjnego, bądź w ramach procesu wewnętrznego monitoringu lub składania skarg w ramach systemu dobrowolnego, prowadzą do natychmiastowego wycofania certyfikatu podmiotu gospodarczego;

| b) | w przypadku poważnych niezgodności podmiotom gospodarczym ubiegającym się o certyfikację nie wydaje się certyfikatu. Poważne niezgodności stwierdzone podczas audytu nadzorczego lub audytu recertyfikacyjnego, bądź w ramach procesu wewnętrznego monitoringu lub składania skarg w ramach systemu dobrowolnego, prowadzą do natychmiastowego zawieszenia certyfikatu podmiotu gospodarczego. Jeżeli podmioty gospodarcze nie usuną poważnych niezgodności w ciągu 90 dni od powiadomienia, certyfikat zostaje wycofany; |
| --- | --- |

b)

w przypadku poważnych niezgodności podmiotom gospodarczym ubiegającym się o certyfikację nie wydaje się certyfikatu. Poważne niezgodności stwierdzone podczas audytu nadzorczego lub audytu recertyfikacyjnego, bądź w ramach procesu wewnętrznego monitoringu lub składania skarg w ramach systemu dobrowolnego, prowadzą do natychmiastowego zawieszenia certyfikatu podmiotu gospodarczego. Jeżeli podmioty gospodarcze nie usuną poważnych niezgodności w ciągu 90 dni od powiadomienia, certyfikat zostaje wycofany;

| c) | w przypadku drobnych niezgodności w ramach systemu dobrowolnego określa się ramy czasowe na ich rozwiązanie, nieprzekraczające 12 miesięcy od daty ich zgłoszenia, oraz datę następnego audytu nadzorczego lub audytu recertyfikacyjnego. |
| --- | --- |

c)

w przypadku drobnych niezgodności w ramach systemu dobrowolnego określa się ramy czasowe na ich rozwiązanie, nieprzekraczające 12 miesięcy od daty ich zgłoszenia, oraz datę następnego audytu nadzorczego lub audytu recertyfikacyjnego.

5.   Systemy dobrowolne certyfikują tylko te podmioty gospodarcze, które spełniają wszystkie poniższe wymogi:

| a) | posiadają system zarządzania dokumentacją; |
| --- | --- |

a)

posiadają system zarządzania dokumentacją;

| b) | posiadają audytowalny system przechowywania i przeglądu wszystkich dowodów związanych ze zgłoszeniami, których dokonują lub na które się powołują; |
| --- | --- |

b)

posiadają audytowalny system przechowywania i przeglądu wszystkich dowodów związanych ze zgłoszeniami, których dokonują lub na które się powołują;

| c) | przechowują wszystkie dowody niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą (UE) 2018/2001 przez co najmniej 5 lat lub dłużej, jeśli wymagają tego odpowiednie organy krajowe; |
| --- | --- |

c)

przechowują wszystkie dowody niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą (UE) 2018/2001 przez co najmniej 5 lat lub dłużej, jeśli wymagają tego odpowiednie organy krajowe;

| d) | przyjmują odpowiedzialność za przygotowanie wszelkich informacji związanych z audytem takich dowodów. |
| --- | --- |

d)

przyjmują odpowiedzialność za przygotowanie wszelkich informacji związanych z audytem takich dowodów.

6.   Sprawozdania z audytu i sprawozdania podsumowujące z audytu lub certyfikaty sporządzane lub wydane przez jednostkę certyfikującą w ramach systemu dobrowolnego muszą zawierać co najmniej elementy określone w załączniku II.

Artykuł 11

Kompetencje audytorów

1.   Jednostka certyfikująca, która przeprowadza audyty w imieniu systemu dobrowolnego, musi być akredytowana zgodnie z normą ISO 17065 oraz z normą ISO 14065, jeżeli przeprowadza audyty dotyczące rzeczywistych wartości gazów cieplarnianych.

Jednostki certyfikujące muszą ponadto być akredytowane przez krajową jednostkę akredytującą zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008 lub uznane przez właściwy organ w zakresie objętym dyrektywą (UE) 2018/2001 lub w określonym zakresie systemu dobrowolnego. Jeżeli nie korzysta się z takiej akredytacji lub uznania, państwa członkowskie mogą zezwolić systemom dobrowolnym na korzystanie z systemu niezależnego nadzoru, który wchodzi w zakres dyrektywy (UE) 2018/2001 lub w szczególny zakres systemu dobrowolnego na terytorium danego państwa członkowskiego. Komisja dokonuje przeglądu skuteczności systemów opisanych w niniejszym ustępie pod kątem ich przydatności do zapewnienia odpowiedniego nadzoru i w stosownych przypadkach wydaje wytyczne.

Jednostka certyfikująca wybiera i wyznacza zespół audytowy zgodnie z normą ISO 19011, biorąc pod uwagę kompetencje potrzebne do osiągnięcia celów audytu.

2.   Zespół audytowy musi posiadać kompetencje, doświadczenie oraz ogólne i szczególne umiejętności niezbędne do przeprowadzenia audytu, uwzględniając zakresu audytu. W przypadku gdy jest tylko jeden audytor, musi on również posiadać kompetencje do wykonywania obowiązków szefa zespołu audytowego, które mają zastosowanie do danego audytu. Jednostka certyfikująca zapewnia podejmowanie decyzji w sprawie certyfikacji przez weryfikatora technicznego, który nie był członkiem zespołu audytowego.

3.   Audytor musi:

| a) | być niezależny od działalności, która podlega audytowi, z wyjątkiem audytów dotyczących art. 29 ust. 6 lit. a) i art. 29 ust. 7 lit. a) dyrektywy (UE) 2018/2001, w przypadku których audyt wewnętrzny lub audyt drugiej strony może być przeprowadzony do etapu pierwszego punktu gromadzenia; |
| --- | --- |

a)

być niezależny od działalności, która podlega audytowi, z wyjątkiem audytów dotyczących art. 29 ust. 6 lit. a) i art. 29 ust. 7 lit. a) dyrektywy (UE) 2018/2001, w przypadku których audyt wewnętrzny lub audyt drugiej strony może być przeprowadzony do etapu pierwszego punktu gromadzenia;

| b) | być wolny od konfliktu interesów; |
| --- | --- |

b)

być wolny od konfliktu interesów;

| c) | posiadać szczególne umiejętności niezbędne do przeprowadzenia audytu, związane z kryteriami systemu, w tym:






  (i) | w odniesieniu do kryteriów użytkowania gruntów określonych w art. 29 pkt 2–9 dyrektywy (UE) 2018/2001, jak również metody certyfikacji niskiego ryzyka ILUC określonej w rozdziale V i załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia wykonawczego: doświadczenie w rolnictwie, agronomii, ekologii, naukach przyrodniczych, leśnictwie, gospodarce leśnej lub pokrewnej dziedzinie, w tym konkretne umiejętności techniczne niezbędne do weryfikacji zgodności z kryteriami dotyczącymi obszarów trawiastych o wysokiej bioróżnorodności i lasów o wysokiej bioróżnorodności; |
| --- | --- | --- |

c)

posiadać szczególne umiejętności niezbędne do przeprowadzenia audytu, związane z kryteriami systemu, w tym:

(i)

w odniesieniu do kryteriów użytkowania gruntów określonych w art. 29 pkt 2–9 dyrektywy (UE) 2018/2001, jak również metody certyfikacji niskiego ryzyka ILUC określonej w rozdziale V i załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia wykonawczego: doświadczenie w rolnictwie, agronomii, ekologii, naukach przyrodniczych, leśnictwie, gospodarce leśnej lub pokrewnej dziedzinie, w tym konkretne umiejętności techniczne niezbędne do weryfikacji zgodności z kryteriami dotyczącymi obszarów trawiastych o wysokiej bioróżnorodności i lasów o wysokiej bioróżnorodności;

| (ii) | w odniesieniu do kryteriów ograniczenia emisji gazów cieplarnianych określonych w art. 29 ust. 10 dyrektywy (UE) 2018/2001 lub przy ustalaniu emisji gazów cieplarnianych z pochodzących z recyklingu paliw węglowych oraz paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego zgodnie z metodyką określoną w art. 28 ust. 5 dyrektywy (UE) 2018/2001: co najmniej dwuletnie doświadczenie w sporządzaniu oceny cyklu życia paliw oraz szczególne doświadczenie w przeprowadzaniu audytów obliczeń emisji gazów cieplarnianych zgodnie z metodyką określoną w załącznikach V i VI do dyrektywy (UE) 2018/2001, odpowiednie dla rodzaju audytów, które ma prowadzić ten indywidualny audytor. W zależności od konkretnego zakresu audytu, doświadczenie to powinno być uzupełnione o doświadczenie w rolnictwie, agronomii, ekologii, leśnictwie, naukach przyrodniczych, gospodarce leśnej, inżynierii, zarządzaniu energią lub w pokrewnej dziedzinie. Jeżeli zakres audytu obejmuje weryfikację poziomów węgla organicznego w glebie, w celu zastosowania jednostek z tytułu ograniczenia emisji związanego z akumulacją węgla w glebie, wymagana jest również wiedza techniczna z dziedziny gleboznawstwa; |
| --- | --- |

(ii)

w odniesieniu do kryteriów ograniczenia emisji gazów cieplarnianych określonych w art. 29 ust. 10 dyrektywy (UE) 2018/2001 lub przy ustalaniu emisji gazów cieplarnianych z pochodzących z recyklingu paliw węglowych oraz paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego zgodnie z metodyką określoną w art. 28 ust. 5 dyrektywy (UE) 2018/2001: co najmniej dwuletnie doświadczenie w sporządzaniu oceny cyklu życia paliw oraz szczególne doświadczenie w przeprowadzaniu audytów obliczeń emisji gazów cieplarnianych zgodnie z metodyką określoną w załącznikach V i VI do dyrektywy (UE) 2018/2001, odpowiednie dla rodzaju audytów, które ma prowadzić ten indywidualny audytor. W zależności od konkretnego zakresu audytu, doświadczenie to powinno być uzupełnione o doświadczenie w rolnictwie, agronomii, ekologii, leśnictwie, naukach przyrodniczych, gospodarce leśnej, inżynierii, zarządzaniu energią lub w pokrewnej dziedzinie. Jeżeli zakres audytu obejmuje weryfikację poziomów węgla organicznego w glebie, w celu zastosowania jednostek z tytułu ograniczenia emisji związanego z akumulacją węgla w glebie, wymagana jest również wiedza techniczna z dziedziny gleboznawstwa;

| (iii) | w odniesieniu do kryteriów dotyczących łańcucha kontroli pochodzenia produktu określonych w art. 30 pkt 1–2 dyrektywy (UE) 2018/2001: doświadczenie w dziedzinie systemów bilansu masy, logistyce łańcucha dostaw, księgowości, identyfikowalności oraz przetwarzaniu danych lub w pokrewnej dziedzinie; |
| --- | --- |

(iii)

w odniesieniu do kryteriów dotyczących łańcucha kontroli pochodzenia produktu określonych w art. 30 pkt 1–2 dyrektywy (UE) 2018/2001: doświadczenie w dziedzinie systemów bilansu masy, logistyce łańcucha dostaw, księgowości, identyfikowalności oraz przetwarzaniu danych lub w pokrewnej dziedzinie;

| (iv) | w przypadku audytu grupowego: doświadczenie w prowadzeniu audytów grupowych. |
| --- | --- |

(iv)

w przypadku audytu grupowego: doświadczenie w prowadzeniu audytów grupowych.

4.   Systemy dobrowolne organizują szkolenia dla audytorów, obejmujące wszystkie aspekty istotne dla zakresu systemu. Szkolenia obejmują egzaminy służące wykazaniu, że uczestnicy spełniają wymagania szkoleniowe w dziedzinie lub dziedzinach technicznych, w których prowadzą działalność. Audytorzy uczestniczą w szkoleniach przed przeprowadzeniem audytu w imieniu systemu dobrowolnego.

5.   Audytorzy regularnie uczestniczą w szkoleniach przypominających. Systemy dobrowolne wdrażają system monitorowania stanu wyszkolenia aktywnych audytorów systemu. Systemy dobrowolne dostarczają również jednostkom certyfikującym określone wytyczne dotyczące aspektów istotnych dla procesu certyfikacji. Wytyczne te mogą obejmować aktualizacje ram prawnych lub odpowiednie ustalenia w ramach procesu wewnętrznego monitoringu systemu dobrowolnego.

Artykuł 12

Audyt grupowy

1.   Systemy dobrowolne mogą przeprowadzać audyty grupowe wyłącznie w następujących przypadkach:

| a) | w odniesieniu do producentów surowców, w szczególności małych gospodarstw rolnych, organizacji producentów i spółdzielni jak również podmiotów gromadzących; |
| --- | --- |

a)

w odniesieniu do producentów surowców, w szczególności małych gospodarstw rolnych, organizacji producentów i spółdzielni jak również podmiotów gromadzących;

| b) | w odniesieniu do zgodności z kryteriami dotyczącymi terenów, jeżeli dane obszary znajdują się w pobliżu i mają podobne cechy, takie jak warunki klimatyczne lub glebowe; |
| --- | --- |

b)

w odniesieniu do zgodności z kryteriami dotyczącymi terenów, jeżeli dane obszary znajdują się w pobliżu i mają podobne cechy, takie jak warunki klimatyczne lub glebowe;

| c) | do celów obliczania ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, jeśli jednostki te mają podobne systemy produkcji i rodzaje upraw. |
| --- | --- |

c)

do celów obliczania ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, jeśli jednostki te mają podobne systemy produkcji i rodzaje upraw.

Podmioty gospodarcze objęte audytem grupowym wyznaczają kierownika grupy. Pierwszy punkt gromadzenia, organizacje producentów lub spółdzielnie mogą również pełnić funkcję kierowników grupy, reprezentując podmioty gospodarcze objęte audytem grupowym.

2.   W ramach audytu grupowego można przeprowadzić weryfikację wszystkich jednostek, których to dotyczy, na podstawie próby jednostek. Systemy dobrowolne określają wytyczne dotyczące wdrażania podejścia opartego na audycie grupowym, uwzględniające co najmniej następujące elementy:

| a) | rola kierownika grupy, obejmująca specyfikacje dotyczące systemu zarządzania wewnętrznego oraz procedur wewnętrznej kontroli grupy; |
| --- | --- |

a)

rola kierownika grupy, obejmująca specyfikacje dotyczące systemu zarządzania wewnętrznego oraz procedur wewnętrznej kontroli grupy;

| b) | określenie liczebności próby. |
| --- | --- |

b)

określenie liczebności próby.

3.   Próbę składającą się z liczby członków grupy równej pierwiastkowi kwadratowemu z całkowitej liczby członków grupy poddaje się audytowi indywidualnie co najmniej raz w roku. Liczba ta zostanie zwiększona w przypadku wyższego poziomu ryzyka. Systemy dobrowolne ustalają kryteria określania ogólnego poziomu ryzyka na danych obszarach oraz konsekwencje tego poziomu ryzyka dla podejścia do audytu. Próba powinna być reprezentatywna dla całej grupy i ustalona w wyniku połączenia analizy ryzyka i doboru losowego. Dobór losowy powinien stanowić co najmniej 25 % próby. Producent surowca wybierany do audytu jest co roku inny.

4.   Audyt grupowy przeprowadza się w obiekcie, chyba że uznaje się, że zdalna analiza dokumentów może zapewnić taki sam poziom pewności jak audyt w obiekcie. Systemy dobrowolne określają dowody wymagane w celu umożliwienia przeprowadzenia zdalnej analizy dokumentów. Oświadczenia własne podmiotów gospodarczych nie są uznawane za wystarczający dowód. Audyty kierownika grupy zawsze prowadzi się w obiekcie.

5.   Rażące lub poważne niezgodności poszczególnych członków grupy stwierdzone podczas audytu są rozpatrywane zgodnie z procedurą określoną odpowiednio w art. 10 ust. 4 lit. a) i b). Jeżeli w całej początkowej próbie grupy zostanie stwierdzona niezgodność rażąca lub poważna, wówczas należy przeprowadzić audyt dodatkowej próby członków grupy o tej samej wielkości. Systemowa niezgodność większości członków grupy w całej próbie prowadzi odpowiednio do zawieszenia lub wycofania certyfikacji całej grupy.

Artykuł 13

Audyt odpadów i pozostałości

1.   Systemy dobrowolne i działające w ich imieniu jednostki certyfikujące stosują wymogi dotyczące weryfikacji łańcucha dostaw biopaliw i biopłynów wytworzonych z odpadów i pozostałości określone w ust. 2–7, a w przypadku paliw z biomasy – wymogi określone w ust. 2–5.

2.   Uwzględnia się cały łańcuch dostaw, począwszy od jego początku, tj. od podmiotu gospodarczego, u którego powstają odpady lub pozostałości.

3.   Wszystkie podmioty gospodarcze podlegają indywidualnemu audytowi. Audyty grupowe mogą być jednak przeprowadzane na początku łańcucha dostaw, na przykład w restauracjach i u producentów odpadów lub pozostałości.

4.   Częstotliwość i intensywność procedury audytu powinna odzwierciedlać ogólny poziom ryzyka. Systemy dobrowolne określają jasne zasady, proporcjonalne do poziomu ryzyka szczególnego związanego z danym rodzajem pozostałości lub odpadów. W przypadku biopaliw i biopłynów miejsca powstawania odpadów lub pozostałości, z których dostarczane jest co najmniej pięć ton miesięcznie odpadów lub pozostałości wymienionych w części A i B załącznika IX do dyrektywy (UE) 2018/2001, podlegają audytowi w obiekcie. Audyt w obiekcie może opierać się na próbie w przypadku, gdy stosuje się podejście oparte na audycie grupowym.

5.   Punkty gromadzenia, przed rozpoczęciem audytu punktu gromadzenia, są zobowiązane do przedłożenia audytorowi listy wszystkich miejsc powstawania, które podpisały oświadczenia własne. W oświadczeniu własnym należy wyraźnie podać ilość odpadów wytwarzanych w skali miesiąca lub roku. Dowody lub dokumenty dotyczące wszystkich poszczególnych dostaw, w tym umowa dotycząca unieszkodliwiania odpadów, specyfikacja wysyłkowa i oświadczenia własne, muszą być dostępne w punkcie gromadzenia i weryfikowane przez audytora.

6.   Audytor weryfikuje, czy liczba istniejących miejsc powstawania równa się co najmniej pierwiastkowi kwadratowemu z liczby wszystkich miejsc powstawania zawartych w wykazie. Weryfikacja może być przeprowadzona zdalnie, chyba że istnieją wątpliwości co do istnienia miejsca powstawania lub spełnia ona kryteria audytu w obiekcie zgodnie z punktem 4. Audytorzy sprawdzają dostawy zrównoważonych materiałów do dalszych odbiorców, weryfikując w tym celu kopie deklaracji zrównoważoności wystawionej odbiorcom tych dostaw przez punkt gromadzenia, w oparciu o losową i dobraną na podstawie analizy ryzyka próbę.

7.   Jednostka certyfikująca przeprowadza obowiązkowy audyt nadzorczy w ciągu sześciu miesięcy od pierwszej certyfikacji. W przypadku punktów gromadzenia i przedsiębiorstw handlowych, które zajmują się zarówno odpadami i pozostałościami, jak i surowcami pierwotnymi, takimi jak oleje roślinne, dodatkowy audyt nadzorczy przeprowadza się po upływie trzech miesięcy od pierwszym audytu certyfikacyjnego, obejmując nim okres pierwszego bilansu masy. Jeżeli punkt gromadzenia ma wiele składowisk, audytor dokonuje audytu bilansu masy każdego składowiska.

8.   Jeżeli istnieją uzasadnione wątpliwości co do charakteru zadeklarowanych odpadów i pozostałości, audytor jest upoważniony do pobrania próbek i poddania ich analizie w niezależnym laboratorium.

Artykuł 14

Audyt obliczeń rzeczywistych emisji gazów cieplarnianych

1.   Przed planowanym audytem systemy dobrowolne wymagają od podmiotów gospodarczych dostarczenia audytorom wszystkich istotnych i aktualnych informacji dotyczących obliczania rzeczywistych emisji gazów cieplarnianych. Informacje te obejmują dane wejściowe i wszelkie inne odnośne dowody, informacje o zastosowanych współczynnikach emisji i konwersji oraz wartościach standardowych, a także ich źródła referencyjne, obliczenia emisji gazów cieplarnianych oraz dowody dotyczące stosowania jednostek z tytułu ograniczenia emisji gazów cieplarnianych.

2.   Audytor odnotowuje emisje występujące w obiekcie poddanym audytowi w sprawozdaniu z audytu. W przypadku przetwarzania biopaliw stanowiących końcowe produkty energetyczne audytor rejestruje emisje po ich przypisaniu oraz uzyskane ograniczenia emisji. W przypadku gdy emisje znacznie odbiegają od wartości typowych lub obliczone rzeczywiste wartości ograniczenia emisji są nienaturalnie wysokie, w sprawozdaniu należy podać przyczyny tych odchyleń. Systemy dobrowolne powinny ustanowić procedury zobowiązujące jednostki certyfikujące do natychmiastowego informowania ich o takich odchyleniach.

3.   Audytorzy weryfikują, czy szacunki dotyczące ograniczenia emisji dzięki wychwytywaniu i zastępowaniu CO2 ograniczają się do emisji, których uniknięto dzięki wychwytywaniu CO2, w którym węgiel pochodzi z biomasy i który jest wykorzystywany do zastępowania CO2 pochodzącego z paliw kopalnych. Weryfikacja ta wymaga dostępu do następujących informacji:

| a) | w jakim celu wykorzystuje się wychwycony CO2; |
| --- | --- |

a)

w jakim celu wykorzystuje się wychwycony CO2;

| b) | jakie jest pochodzenie CO2, który jest zastępowany; |
| --- | --- |

b)

jakie jest pochodzenie CO2, który jest zastępowany;

| c) | jakie jest pochodzenie CO2, który jest wychwytywany; |
| --- | --- |

c)

jakie jest pochodzenie CO2, który jest wychwytywany;

| d) | informacji dotyczących emisji związanych z wychwytywaniem i przetwarzaniem CO2. |
| --- | --- |

d)

informacji dotyczących emisji związanych z wychwytywaniem i przetwarzaniem CO2.

Do celów lit. b) podmioty gospodarcze wykorzystujące wychwycony CO2 mogą podać, w jaki sposób CO2, który jest zastępowany, został wcześniej wytworzony, oraz zadeklarować na piśmie, że w wyniku zastąpienia uniknięto emisji równoważnej tej ilości. Dowody te uznaje się za wystarczające do zweryfikowania zgodności z wymogami dyrektywy (UE) 2018/2001 i uniknięcia emisji.

4.   Podmioty gospodarcze mogą dokonywać zgłoszeń dotyczących rzeczywistych wartości gazów cieplarnianych dopiero po zweryfikowaniu w ramach audytu ich zdolności do przeprowadzania obliczeń wartości rzeczywistych.

5.   Systemy dobrowolne udostępniają Komisji i organom krajowym odpowiedzialnym za nadzór nad jednostkami certyfikującymi, na ich wniosek, rzeczywiste obliczenia emisji gazów cieplarnianych poświadczone w ramach ich systemu dobrowolnego wraz z odpowiednimi sprawozdaniami z audytu.

Artykuł 15

Audyty systemów bilansu masy

Systemy dobrowolne zapewniają dostarczenie audytorom przez podmioty gospodarcze wszystkich danych dotyczących bilansu masy przed rozpoczęciem audytu.

Podczas audytu początkowego, przeprowadzanego przed dopuszczeniem podmiotu gospodarczego do udziału w systemie, audytor sprawdza istnienie i funkcjonowanie systemu bilansu masy.

W trakcie kolejnych audytów rocznych audytor sprawdza co najmniej następujące elementy:

| a) | wykaz wszystkich obiektów, które są objęte zakresem certyfikacji. Każdy obiekt powinien posiadać własny zapis bilansu masy; |
| --- | --- |

a)

wykaz wszystkich obiektów, które są objęte zakresem certyfikacji. Każdy obiekt powinien posiadać własny zapis bilansu masy;

| b) | wykaz wszystkich dostarczonych materiałów wsadowych w poszczególnych obiektach i opis przetwarzanych materiałów oraz szczegółowe informacje o wszystkich dostawcach; |
| --- | --- |

b)

wykaz wszystkich dostarczonych materiałów wsadowych w poszczególnych obiektach i opis przetwarzanych materiałów oraz szczegółowe informacje o wszystkich dostawcach;

| c) | wykaz wszystkich produktów w poszczególnych obiektach oraz opis przetwarzanych materiałów i dane wszystkich klientów; |
| --- | --- |

c)

wykaz wszystkich produktów w poszczególnych obiektach oraz opis przetwarzanych materiałów i dane wszystkich klientów;

| d) | stosowane współczynniki konwersji, w szczególności w przypadku instalacji przetwarzających odpady lub pozostałości, w celu zapewnienia, by proces nie został zmodyfikowany w celu wytwarzania większej ilości odpadów lub pozostałości; |
| --- | --- |

d)

stosowane współczynniki konwersji, w szczególności w przypadku instalacji przetwarzających odpady lub pozostałości, w celu zapewnienia, by proces nie został zmodyfikowany w celu wytwarzania większej ilości odpadów lub pozostałości;

| e) | wszelkie rozbieżności między systemem ewidencji księgowej a dostarczanymi materiałami wsadowymi, wyjściowymi i saldami; |
| --- | --- |

e)

wszelkie rozbieżności między systemem ewidencji księgowej a dostarczanymi materiałami wsadowymi, wyjściowymi i saldami;

| f) | przypisanie właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju; |
| --- | --- |

f)

przypisanie właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju;

| g) | równoważność danych dotyczących zrównoważoności i zapasów fizycznych na koniec okresu bilansu masy. |
| --- | --- |

g)

równoważność danych dotyczących zrównoważoności i zapasów fizycznych na koniec okresu bilansu masy.

Artykuł 16

Audyt naturalnych i nienaturalnych obszarów trawiastych o wysokiej bioróżnorodności

1.   Audytorzy weryfikują, czy dane grunty są obszarami trawiastymi o wysokiej bioróżnorodności, o których mowa w art. 29 ust. 3 lit. d) dyrektywy (UE) 2018/2001, oraz czy dane grunty są lub były obszarami trawiastymi o wysokiej bioróżnorodności w którymkolwiek momencie od stycznia 2008 r. Systemy dobrowolne informują podmioty gospodarcze w swoich dokumentach systemowych o rodzajach dowodów, jakie mogą akceptować ich jednostki certyfikujące w celu potwierdzenia historycznego statusu obszaru od stycznia 2008 r.

2.   Jeżeli grunty pozostają obszarami trawiastymi lub pozostałyby nimi w przypadku braku interwencji ze strony człowieka oraz znajdują się w którymkolwiek z zasięgów geograficznych wymienionych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2014, uznaje się je za naturalne obszary trawiaste o wysokiej bioróżnorodności.

3.   W przypadku gruntów położonych poza obrębem obszarów, o których mowa w ust. 2, audytor ocenia, czy obszary trawiaste zachowują lub zachowałyby naturalny skład gatunkowy oraz cechy i procesy ekologiczne w przypadku braku interwencji człowieka. W takim przypadku uznaje się, że grunty są lub były naturalnymi obszarami trawiastymi o wysokiej bioróżnorodności. W przypadku gdy obszary trawiaste zostały już przekształcone w grunty orne i nie jest możliwa ocena cech tych gruntów na podstawie informacji udostępnionych przez właściwe organy krajowe lub na podstawie obrazów satelitarnych, audytor uznaje, że w momencie przekształcenia takie grunty nie były obszarami trawiastymi o wysokiej bioróżnorodności.

4.   Jeżeli grunty przestały być obszarami trawiastymi lub przestałyby nimi być w przypadku braku interwencji ze strony człowieka, charakteryzują się obfitością gatunków i nie są zdegradowane oraz zostały zidentyfikowane przez odpowiedni właściwy organ jako obszary o wysokiej różnorodności biologicznej, wówczas grunty te uznaje się za nienaturalne obszary trawiaste o wysokiej bioróżnorodności.

5.   Wszystkie grunty, które są lub były nienaturalnymi obszarami trawiastymi o wysokiej bioróżnorodności w styczniu 2008 r. lub później, mogą być wykorzystywane do produkcji paliw pod warunkiem że zbiory surowca są konieczne, aby zachować status obszarów trawiastych jako obszarów trawiastych o wysokiej bioróżnorodności oraz że obecne praktyki zarządzania nie stanowią ryzyka powodującego zubożenie bioróżnorodności obszarów trawiastych.

Podmioty gospodarcze przedstawiają dowody potwierdzające, że zbiory surowca są konieczne do zachowania wysokiej bioróżnorodności obszarów trawiastych oraz że praktyki zarządzania nie stanowią ryzyka powodującego zanikanie bioróżnorodności obszarów trawiastych.

Jeżeli podmioty gospodarcze nie mają możliwości przedstawienia dowodów, o których mowa w akapicie drugim, przedstawiają dowody potwierdzające, że otrzymały od odpowiedniego właściwego organu lub wyznaczonej agencji pozwolenie na zbiory surowca w celu zachowania statusu obszarów trawiastych o wysokiej bioróżnorodności.

Ocenę techniczną gruntów przeprowadza wykwalifikowany specjalista zewnętrzny, który jest niezależny od audytowanej działalności oraz wolny od konfliktu interesów i który może wchodzić w skład zespołu audytowego. Ocena i jej wyniki są poddawane przeglądowi w ramach audytu.

Artykuł 17

Nadzór ze strony państw członkowskich i Komisji

1.   Systemy dobrowolne wymagają od podmiotów gospodarczych uczestniczących w systemie, jak również od jednostek certyfikujących, które przeprowadzają audyty w ramach systemu, współpracy z Komisją i właściwymi organami państw członkowskich, w tym przyznawania na żądanie dostępu do pomieszczeń podmiotów gospodarczych, jak również udostępniania Komisji i właściwym organom państw członkowskich wszelkich informacji niezbędnych do wypełniania ich zadań wynikających z dyrektywy (UE) 2018/2001. Do tych celów jednostki certyfikujące są również zobowiązane do:

| a) | dostarczania informacji potrzebnych państwom członkowskim do nadzorowania działalności jednostek certyfikujących zgodnie z art. 30 ust. 9 dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- |

a)

dostarczania informacji potrzebnych państwom członkowskim do nadzorowania działalności jednostek certyfikujących zgodnie z art. 30 ust. 9 dyrektywy (UE) 2018/2001;

| b) | dostarczania informacji wymaganych przez Komisję do celów spełnienia wymogów art. 30 ust. 10 dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- |

b)

dostarczania informacji wymaganych przez Komisję do celów spełnienia wymogów art. 30 ust. 10 dyrektywy (UE) 2018/2001;

| c) | sprawdzania dokładności informacji wprowadzonych do unijnej bazy danych lub odpowiedniej krajowej bazy danych zgodnie z art. 28 ust. 4 dyrektywy (UE) 2018/2001. |
| --- | --- |

c)

sprawdzania dokładności informacji wprowadzonych do unijnej bazy danych lub odpowiedniej krajowej bazy danych zgodnie z art. 28 ust. 4 dyrektywy (UE) 2018/2001.

2.   W kontekście nadzoru przewidzianego w art. 30 ust. 9 dyrektywy (UE) 2018/2001 państwa członkowskie ustanawiają procedury umożliwiające jednostkom certyfikującym rejestrację de celów nadzoru oraz sprawowania nadzoru, niezależnie od tego, czy ich siedziba główna znajduje się w państwie członkowskim, czy w państwie trzecim.

3.   Państwa członkowskie wymieniają informacje i dzielą się najlepszymi praktykami w zakresie nadzorowania działalności jednostek certyfikujących w kontekście formalnych ram współpracy. W przypadku gdy jednostki certyfikujące prowadzą certyfikację surowców, biopaliw, biopłynów, biomasy lub innych paliw w co najmniej jednym państwie członkowskim, zainteresowane państwa członkowskie ustanawiają wspólne ramy nadzoru nad takimi jednostkami certyfikującymi, w tym wyznaczając jedno państwo członkowskie jako główny organ nadzoru nad audytem.

4.   Główny organ nadzoru nad audytem jest odpowiedzialny, we współpracy z pozostałymi zainteresowanymi państwami członkowskimi, za konsolidację i wymianę informacji o wynikach nadzoru nad jednostkami certyfikującymi.

5.   Państwa członkowskie w miarę możliwości ustanawiają w stosownych przypadkach ramy współpracy z państwami trzecimi w zakresie nadzoru nad jednostkami certyfikującymi przeprowadzającymi audyt na ich terytorium, aby zapewnić taki sam poziom przepływu informacji i stosowania standardów nadzoru nad audytem w odniesieniu do jednostek certyfikujących działających w państwach trzecich.

6.   W przypadku gdy państwo członkowskie ma uzasadnione wątpliwości co do zdolności określonej jednostki certyfikującej, znajdującej się w Unii lub w państwie trzecim, do przeprowadzania audytu, przekazuje te informacje pozostałym państwom członkowskim, Komisji oraz systemowi dobrowolnemu, w ramach którego działa dana jednostka certyfikująca. Dany system dobrowolny niezwłocznie przeprowadza dochodzenie w tej sprawie. Po zakończeniu dochodzenia system dobrowolny informuje państwa członkowskie i Komisję o jego wyniku oraz o wszelkich podjętych działaniach naprawczych.

7.   Podmioty gospodarcze i jednostki certyfikujące, które nie spełniają lub nie chcą spełnić wymogów określonych w ust. 1-6 niniejszego artykułu, są odpowiednio wykluczane z udziału w systemach dobrowolnych i z przeprowadzania w ich ramach audytów. Systemy dobrowolne przedkładają Komisji roczne sprawozdania z działalności zgodnie z art. 30 ust. 5 dyrektywy (UE) 2018/2001. Struktura i treść rocznych sprawozdań z działalności, o których mowa w art. 30 ust. 5 dyrektywy (UE) 2018/2001, muszą być zgodne z minimalnymi wymogami określonymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia. Główna część sprawozdania nie może zawierać informacji poufnych i jest publikowana w całości. Dane dostarcza się oddzielnie w formacie określonym przez Komisję.

8.   Systemy dobrowolne niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich istotnych zmianach w zawartości systemu, które mogą mieć wpływ na podstawę uznania systemu. Zmiany takie mogą obejmować którykolwiek z następujących elementów:

| a) | zmiany w zakresie obowiązkowych kryteriów zrównoważonego rozwoju objętych systemem; |
| --- | --- |

a)

zmiany w zakresie obowiązkowych kryteriów zrównoważonego rozwoju objętych systemem;

| b) | rozszerzenie zakresu systemu poza to, co zostało opisane w akcie wykonawczym uznającym system; |
| --- | --- |

b)

rozszerzenie zakresu systemu poza to, co zostało opisane w akcie wykonawczym uznającym system;

| c) | rozszerzenie zakresu surowców lub biopaliw, o których mowa w pierwotnych dokumentach systemu, w przypadku gdy profil ryzyka dodanych surowców różni się, na przykład w związku z włączeniem odpadów lub pozostałości, lub gdy stosowane są specjalne procedury; |
| --- | --- |

c)

rozszerzenie zakresu surowców lub biopaliw, o których mowa w pierwotnych dokumentach systemu, w przypadku gdy profil ryzyka dodanych surowców różni się, na przykład w związku z włączeniem odpadów lub pozostałości, lub gdy stosowane są specjalne procedury;

| d) | zmiany w zasadach dotyczących bilansu masy; |
| --- | --- |

d)

zmiany w zasadach dotyczących bilansu masy;

| e) | zmiany w procedurach audytu lub zmiany wymogów w odniesieniu do audytorów; |
| --- | --- |

e)

zmiany w procedurach audytu lub zmiany wymogów w odniesieniu do audytorów;

| f) | zmiany lub rozszerzenie metodyki obliczania emisji gazów cieplarnianych; |
| --- | --- |

f)

zmiany lub rozszerzenie metodyki obliczania emisji gazów cieplarnianych;

| g) | wszelkie inne zmiany, które można by uznać za mające wpływ na podstawę uznania systemu. |
| --- | --- |

g)

wszelkie inne zmiany, które można by uznać za mające wpływ na podstawę uznania systemu.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE WDROŻENIA SYSTEMU BILANSU MASY, UNIJNEJ BAZY DANYCH ORAZ USTALANIA WIELKOŚCI EMISJI GAZÓW CIEPLARNIANYCH I FRAKCJI BIOLOGICZNEJ PALIW

Artykuł 18

Identyfikowalność i unijna baza danych

1.   Właściwości dotyczące zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz inne informacje opisujące surowce lub paliwa, wymagane do celów dyrektywy (UE) 2018/2001, wraz z danymi dotyczącymi transakcji, są dokładnie dokumentowane i przekazywane od podmiotu gospodarczego do podmiotu gospodarczego w całym łańcuchu dostaw. Informacje takie obejmują dane, które mają być przekazywane w całym łańcuchu dostaw, jak również dane, które są charakterystyczne dla poszczególnych transakcji, zgodnie z opisem w załączniku I.

2.   Informacje, które mają być przekazywane w łańcuchu dostaw, są zawarte w dokumentacji towarzyszącej fizycznemu przemieszczaniu surowców lub paliw. Są one również włączane do unijnej bazy danych, gdy tylko zacznie ona funkcjonować, w przypadku ciekłych i gazowych paliw transportowych, które kwalifikują się do wliczania do licznika, o którym mowa w art. 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy (UE) 2018/2001, lub które są brane pod uwagę do celów, o których mowa w art. 29 ust. 1 lit. a), b) i c) akapit pierwszy tej dyrektywy.

3.   Do celów śledzenia partii paliw ciekłych lub gazowych wprowadzanych do wzajemnie powiązanej infrastruktury i podlegających temu samemu systemowi bilansu masy właściwości dotyczące zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz pozostałe informacje opisane w ust. 1 rejestruje się w unijnej bazie danych w pierwszym punkcie wejścia i wyrejestrowuje jako zużyte w punkcie końcowego zużycia. Jeżeli paliwa gazowe wycofuje się z wzajemnie powiązanej infrastruktury i dalej przetwarza na paliwa gazowe lub ciekłe, za punkt końcowego zużycia uważa się punkt końcowego zużycia końcowych paliw gazowych lub ciekłych. W takim przypadku wszystkie etapy pośrednie, poczynając od wycofania paliw gazowych z wzajemnie powiązanej infrastruktury aż do punktu końcowego zużycia końcowych paliw gazowych lub ciekłych, muszą zostać zarejestrowane w unijnej bazie danych.

Artykuł 19

Wdrożenie systemu bilansu masy

1.   Systemy dobrowolne wymagają od podmiotów gospodarczych uczestniczących w systemie stosowania systemu bilansu masy, zgodnie z art. 30 ust. 1 dyrektywy (UE) 2018/2001, który umożliwia mieszanie surowców lub paliw różniących się pod względem właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych.

2.   Systemy dobrowolne stosują następujące zasady przy wdrażaniu systemu bilansu masy:

| a) | surowce lub paliwa uważa się za część mieszanki tylko wtedy, gdy są one mieszane w kontenerze, w zakładzie przetwórczym lub logistycznym, w infrastrukturze lub obiekcie do przesyłu lub dystrybucji; |
| --- | --- |

a)

surowce lub paliwa uważa się za część mieszanki tylko wtedy, gdy są one mieszane w kontenerze, w zakładzie przetwórczym lub logistycznym, w infrastrukturze lub obiekcie do przesyłu lub dystrybucji;

| b) | różne surowce uważa się za część mieszanki tylko wtedy, gdy należą do tej samej grupy produktów, z wyjątkiem sytuacji, gdy surowiec jest mieszany w celu dalszego przetworzenia; |
| --- | --- |

b)

różne surowce uważa się za część mieszanki tylko wtedy, gdy należą do tej samej grupy produktów, z wyjątkiem sytuacji, gdy surowiec jest mieszany w celu dalszego przetworzenia;

| c) | surowce lub paliwa uważa się za część mieszanki tylko wtedy, gdy są one fizycznie wymieszane, chyba że mają te same cechu fizyczne lub należą do tej samej grupy produktów. Jeżeli surowce lub paliwa mają te same cechy fizyczne lub należą do tej samej grupy produktów, muszą być przechowywane w tej samej wzajemnie powiązanej infrastrukturze, w zakładzie przetwórczym lub logistycznym, infrastrukturze lub obiekcie przesyłu lub dystrybucji; |
| --- | --- |

c)

surowce lub paliwa uważa się za część mieszanki tylko wtedy, gdy są one fizycznie wymieszane, chyba że mają te same cechu fizyczne lub należą do tej samej grupy produktów. Jeżeli surowce lub paliwa mają te same cechy fizyczne lub należą do tej samej grupy produktów, muszą być przechowywane w tej samej wzajemnie powiązanej infrastrukturze, w zakładzie przetwórczym lub logistycznym, infrastrukturze lub obiekcie przesyłu lub dystrybucji;

| d) | paliwa wprowadzone do zakładu logistycznego lub infrastruktury do przesyłu lub dystrybucji, takiej jak sieć gazociągów lub sieć rurociągów paliw ciekłych, przechowywane instalacjach magazynowych skroplonego gazu ziemnego lub innych instalacjach magazynowych, uznaje się za część mieszanki zgodnie z lit. c) tylko wtedy, gdy infrastruktura ta jest wzajemnie powiązana; |
| --- | --- |

d)

paliwa wprowadzone do zakładu logistycznego lub infrastruktury do przesyłu lub dystrybucji, takiej jak sieć gazociągów lub sieć rurociągów paliw ciekłych, przechowywane instalacjach magazynowych skroplonego gazu ziemnego lub innych instalacjach magazynowych, uznaje się za część mieszanki zgodnie z lit. c) tylko wtedy, gdy infrastruktura ta jest wzajemnie powiązana;

| e) | od podmiotów gospodarczych wymaga się prowadzenia oddzielnych bilansów masy dla surowców i paliw, których nie można uznać za część mieszanki. Niedozwolone jest przenoszenie informacji o właściwościach dotyczących zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz wielkości tego ograniczania pomiędzy różnymi bilansami masy. Na podstawie lit. a)–c) surowce znajdujące się w instalacjach do produkcji biopaliw, biopłynów lub paliw z biomasy uznaje się za część mieszanki. W związku z tym wymóg prowadzenia oddzielnych bilansów masy nie ma zastosowania do takich obiektów i można prowadzić jeden bilans masy; |
| --- | --- |

e)

od podmiotów gospodarczych wymaga się prowadzenia oddzielnych bilansów masy dla surowców i paliw, których nie można uznać za część mieszanki. Niedozwolone jest przenoszenie informacji o właściwościach dotyczących zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz wielkości tego ograniczania pomiędzy różnymi bilansami masy. Na podstawie lit. a)–c) surowce znajdujące się w instalacjach do produkcji biopaliw, biopłynów lub paliw z biomasy uznaje się za część mieszanki. W związku z tym wymóg prowadzenia oddzielnych bilansów masy nie ma zastosowania do takich obiektów i można prowadzić jeden bilans masy;

| f) | system bilansu masy zawiera informacje o właściwościach dotyczących zrównoważonego rozwoju i emisji gazów cieplarnianych oraz o ilości surowców i paliw, w tym informacje o ilościach surowców i paliw, w przypadku których nie określono właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju i gazów cieplarnianych; |
| --- | --- |

f)

system bilansu masy zawiera informacje o właściwościach dotyczących zrównoważonego rozwoju i emisji gazów cieplarnianych oraz o ilości surowców i paliw, w tym informacje o ilościach surowców i paliw, w przypadku których nie określono właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju i gazów cieplarnianych;

| g) | jeżeli partia surowca lub paliwa jest dostarczana do podmiotu gospodarczego, który nie uczestniczy w systemie dobrowolnym lub systemie krajowym, dostawę tę należy uwzględnić w bilansie masy poprzez wycofanie równoważnej ilości surowca lub paliwa. Rodzaj paliwa, które ma być wyksięgowane, powinien odpowiadać fizycznemu charakterowi dostarczonego surowca lub paliwa; |
| --- | --- |

g)

jeżeli partia surowca lub paliwa jest dostarczana do podmiotu gospodarczego, który nie uczestniczy w systemie dobrowolnym lub systemie krajowym, dostawę tę należy uwzględnić w bilansie masy poprzez wycofanie równoważnej ilości surowca lub paliwa. Rodzaj paliwa, które ma być wyksięgowane, powinien odpowiadać fizycznemu charakterowi dostarczonego surowca lub paliwa;

| h) | jeżeli partia paliwa jest wykorzystywana do wypełnienia obowiązku nałożonego na dostawcę paliwa przez państwo członkowskie, uznaje się, że została ona wycofana z mieszanki bilansu masy; |
| --- | --- |

h)

jeżeli partia paliwa jest wykorzystywana do wypełnienia obowiązku nałożonego na dostawcę paliwa przez państwo członkowskie, uznaje się, że została ona wycofana z mieszanki bilansu masy;

| i) | jeżeli biopaliwa, biopłyny lub paliwa z biomasy są mieszane z paliwami kopalnymi, informacje na temat właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych przypisanych do mieszanki odpowiadają fizycznemu udziałowi biopaliw, biopłynów lub paliw z biomasy w mieszance. W przypadku biopaliw i biopłynów państwa członkowskie mogą dodatkowo sprawdzić prawdziwość tych informacji zgodnie z art. 23; |
| --- | --- |

i)

jeżeli biopaliwa, biopłyny lub paliwa z biomasy są mieszane z paliwami kopalnymi, informacje na temat właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych przypisanych do mieszanki odpowiadają fizycznemu udziałowi biopaliw, biopłynów lub paliw z biomasy w mieszance. W przypadku biopaliw i biopłynów państwa członkowskie mogą dodatkowo sprawdzić prawdziwość tych informacji zgodnie z art. 23;

| j) | właściwości dotyczące zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych dla danej partii surowca lub paliwa należy traktować jako zestaw. Jeżeli partie są wycofywane z mieszanki, można im przypisać dowolny zestaw właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju, pod warunkiem że zestawy właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych nie są rozdzielone, a bilans masy zostaje uzyskany w odpowiednim czasie; |
| --- | --- |

j)

właściwości dotyczące zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych dla danej partii surowca lub paliwa należy traktować jako zestaw. Jeżeli partie są wycofywane z mieszanki, można im przypisać dowolny zestaw właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju, pod warunkiem że zestawy właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych nie są rozdzielone, a bilans masy zostaje uzyskany w odpowiednim czasie;

| k) | w stosownych przypadkach, ze względu na przejrzystość, system bilansu masy zawiera informacje o tym, czy udzielono wsparcia na rzecz produkcji paliwa lub prekursora paliwa, a jeżeli tak, to jakiego rodzaju wsparcia udzielono; |
| --- | --- |

k)

w stosownych przypadkach, ze względu na przejrzystość, system bilansu masy zawiera informacje o tym, czy udzielono wsparcia na rzecz produkcji paliwa lub prekursora paliwa, a jeżeli tak, to jakiego rodzaju wsparcia udzielono;

| l) | odpowiedni czas na uzyskania bilansu masy wynosi 12 miesięcy w przypadku producentów biomasy rolniczej i leśnej oraz pierwszych punktów gromadzenia pozyskujących wyłącznie biomasę rolniczą i leśną oraz 3 miesiące w przypadku wszystkich innych podmiotów gospodarczych. Początek i koniec tego okresu powinny być dostosowane do roku kalendarzowego lub, w stosownych przypadkach, do czterech kwartałów roku kalendarzowego. Jako alternatywę dla roku kalendarzowego podmioty gospodarcze mogą również stosować rok gospodarczy, który wykorzystują do celów księgowych, albo inny punkt wyjścia dla okresu bilansu masy, pod warunkiem że wybór ten jest jasno określony i konsekwentnie stosowany. Na koniec okresu bilansu masy przeniesione dane dotyczące zrównoważoności powinny odpowiadać fizycznym zapasom w kontenerze, w zakładzie przetwórczym lub logistycznym, w infrastrukturze lub obiekcie do przesyłu lub dystrybucji; |
| --- | --- |

l)

odpowiedni czas na uzyskania bilansu masy wynosi 12 miesięcy w przypadku producentów biomasy rolniczej i leśnej oraz pierwszych punktów gromadzenia pozyskujących wyłącznie biomasę rolniczą i leśną oraz 3 miesiące w przypadku wszystkich innych podmiotów gospodarczych. Początek i koniec tego okresu powinny być dostosowane do roku kalendarzowego lub, w stosownych przypadkach, do czterech kwartałów roku kalendarzowego. Jako alternatywę dla roku kalendarzowego podmioty gospodarcze mogą również stosować rok gospodarczy, który wykorzystują do celów księgowych, albo inny punkt wyjścia dla okresu bilansu masy, pod warunkiem że wybór ten jest jasno określony i konsekwentnie stosowany. Na koniec okresu bilansu masy przeniesione dane dotyczące zrównoważoności powinny odpowiadać fizycznym zapasom w kontenerze, w zakładzie przetwórczym lub logistycznym, w infrastrukturze lub obiekcie do przesyłu lub dystrybucji;

| m) | zgodnie z załącznikiem I systemy dobrowolne określają minimalny zestaw właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych, który musi być przekazywany w łańcuchu dostaw, a także inne informacje niezbędne do śledzenia partii. W przypadku paliw ciekłych lub gazowych wprowadzanych do wzajemnie powiązanej infrastruktury i podlegających temu samemu systemowi bilansu masy, partiom wchodzącym do wzajemnie powiązanej infrastruktury i wychodzącym z niej przypisuje się odpowiednie właściwości dotyczące zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych. Systemy dobrowolne zapewniają również prawidłowe wprowadzanie wszystkich istotnych informacji przez podmioty gospodarcze do unijnej bazy danych. |
| --- | --- |

m)

zgodnie z załącznikiem I systemy dobrowolne określają minimalny zestaw właściwości dotyczących zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych, który musi być przekazywany w łańcuchu dostaw, a także inne informacje niezbędne do śledzenia partii. W przypadku paliw ciekłych lub gazowych wprowadzanych do wzajemnie powiązanej infrastruktury i podlegających temu samemu systemowi bilansu masy, partiom wchodzącym do wzajemnie powiązanej infrastruktury i wychodzącym z niej przypisuje się odpowiednie właściwości dotyczące zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych. Systemy dobrowolne zapewniają również prawidłowe wprowadzanie wszystkich istotnych informacji przez podmioty gospodarcze do unijnej bazy danych.

Artykuł 20

Ustalanie emisji gazów cieplarnianych z biopaliw, paliw z biomasy i biopłynów

1.   Systemy dobrowolne wymagają od podmiotów gospodarczych stosowania metodyki określonej w art. 31 dyrektywy (UE) 2018/2001 przy ustalaniu emisji gazów cieplarnianych z biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy.

2.   Do celów ustalenia emisji gazów cieplarnianych z biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy, o których mowa w ust. 1, stosuje się następujące przepisy szczególne:

| a) | przy uwzględnianiu emisji gazów cieplarnianych z materiałów wsadowych, w przypadku stosowania wartości standardowych współczynników emisji, stosuje się wartości określone w załączniku IX; |
| --- | --- |

a)

przy uwzględnianiu emisji gazów cieplarnianych z materiałów wsadowych, w przypadku stosowania wartości standardowych współczynników emisji, stosuje się wartości określone w załączniku IX;

| b) | przy ustalaniu emisji spowodowanej wydobyciem lub uprawą surowców stosuje się metodykę określoną w załączniku VII; |
| --- | --- |

b)

przy ustalaniu emisji spowodowanej wydobyciem lub uprawą surowców stosuje się metodykę określoną w załączniku VII;

| c) | przy ustalaniu wartości ograniczenia emisji spowodowanego akumulacją pierwiastka węgla w glebie dzięki lepszej gospodarce rolnej (esca) stosuje się metodykę określoną w załączniku V. |
| --- | --- |

c)

przy ustalaniu wartości ograniczenia emisji spowodowanego akumulacją pierwiastka węgla w glebie dzięki lepszej gospodarce rolnej (esca) stosuje się metodykę określoną w załączniku V.

3.   Państwa członkowskie UE mogą przedkładać zaktualizowane wartości współczynników emisji dla krajowego koszyka energii elektrycznej w celu uwzględnienia ich przez Komisję przy aktualizacji odpowiednich współczynników emisji w załączniku IX. Po dokonaniu oceny tych zaktualizowanych wartości Komisja może je zaakceptować lub ewentualnie przedstawić danemu państwu członkowskiemu uzasadnienie powodów, dla których nie zaakceptowała tych wartości. Zaakceptowane zaktualizowane dane zostaną udostępnione w sekcji poświęconej systemom dobrowolnym i certyfikacji na stronie internetowej Komisji EUROPA.

4.   Ograniczenie emisji spowodowane wychwytywaniem CO2 i jego składowaniem w głębokich strukturach geologicznych (Eccs) może być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy istnieją ważne dowody na to, że CO2 został skutecznie wychwycony i był bezpiecznie składowany zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE (5) w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla. Jeżeli CO2 jest geologicznie składowany, systemy dobrowolne weryfikują przedstawione dowody dotyczące integralności składowiska i ilości składowanego CO2. Jeżeli transportem lub geologicznym składowaniem zajmuje się strona trzecia, dowód składowania można przedstawić na podstawie odpowiednich umów i faktur wystawionych przez tę stronę trzecią.

Artykuł 21

Przepisy szczególne w odniesieniu do odpadów i pozostałości

1.   Systemy dobrowolne stosują przepisy szczególne i zwolnienia dotyczące odpadów i pozostałości określone w dyrektywie (UE) 2018/2001 tylko w przypadku, gdy taki surowiec wchodzi w zakres odpowiednich definicji zawartych w art. 2 tej dyrektywy.

2.   To, czy dany surowiec należy uznać za odpad lub pozostałość, ustala się w tym miejscu łańcucha dostaw, z którego pochodzi dany materiał. Surowce nie są uznawane za odpady lub pozostałości, jeżeli one same lub proces ich produkcji zostały celowo zmodyfikowane w celu zgłoszenia ich jako odpady lub pozostałości.

3.   Odpady i pozostałości wymienione w załączniku IV nie są uznawane za odpady lub pozostałości, jeżeli zostały celowo zmodyfikowane, aby można je było zgłosić jako odpady lub pozostałości.

4.   Systemy dobrowolne wydają podmiotom gospodarczym instrukcje i zapewniają wsparcie w zakresie oceny, czy surowce są uznawane za odpady i pozostałości. Podmioty gospodarcze przechowują i przedstawiają audytorom dowody stanowiące podstawę przeprowadzonych przez nich ocen. Systemy dobrowolne określają przepisy szczególne dotyczące audytu takich dowodów.

5.   Aby spełnić wymogi art. 29 ust. 2 dyrektywy (UE) 2018/2001, systemy dobrowolne weryfikują, czy gromadzenie odpadów i pozostałości z rolnictwa nie ma negatywnego wpływu na jakość gleby i zasoby węgla w glebie. Taka weryfikacja gwarantuje, że na danym obszarze gruntów stosuje się odpowiedni zestaw podstawowych praktyk gospodarowania glebami lub ich monitoringu w celu wspierania sekwestracji dwutlenku węgla w glebie i poprawy jakości gleby zgodnie z załącznikiem VI.

6.   Stosowanie praktyk, o których mowa w ust. 5, może być wymagane i monitorowane na szczeblu krajowym albo na szczeblu podmiotów gospodarczych. Na szczeblu krajowym systemy dobrowolne weryfikują, czy kraj pochodzenia, niezależnie od tego, czy jest to państwo członkowskie, czy państwo trzecie, wymaga stosowania podstawowych praktyk gospodarowania glebami w celu przeciwdziałania potencjalnemu wpływowi zbierania takich pozostałości na jakość gleby i zasoby węgla w glebie oraz czy posiada mechanizmy monitorowania i egzekwowania stosowania tych praktyk. Na szczeblu podmiotów gospodarczych systemy dobrowolne weryfikują, czy takie praktyki gospodarowania są skutecznie stosowane i monitorowane na poziomie gospodarstw rolnych dostarczających biomasę. W przypadku stosowania audytu grupowego systemy dobrowolne weryfikują, czy praktyki te są stosowane przez wszystkie podmioty gospodarcze objęte audytem grupowym.

Artykuł 22

Przepisy szczególne dotyczące pochodzących z recyklingu paliw węglowych oraz paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego

Systemy dobrowolne wymagają od podmiotów gospodarczych uczestniczących w systemie stosowania metodyki określonej w art. 28 ust. 5 dyrektywy (UE) 2018/2001 przy określaniu emisji gazów cieplarnianych dla pochodzących z recyklingu paliw węglowych i paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego.

Artykuł 23

Przepisy szczególne dotyczące wspólnego przetwarzania

1.   Systemy dobrowolne wymagają od podmiotów gospodarczych uczestniczących w systemie stosowania metodyki określonej w aktach delegowanych przyjętych na podstawie art. 28 ust. 5 dyrektywy (UE) 2018/2001 przy określaniu udziału biopaliwa i biogazu dla transporcie, pochodzących z biomasy przetwarzanej z paliwami kopalnymi we wspólnym procesie.

2.   Podmioty gospodarcze są zobowiązane do dokładnego dokumentowania ilości i rodzajów biomasy wprowadzanej do procesu, jak również ilości biopaliwa i biogazu wytwarzanych z tej biomasy. Zgłoszenia powinny być poparte dowodami, w tym wynikami badań kontrolnych.

3.   Częstotliwość przeprowadzania badań kontrolnych, o których mowa w ust. 2, określa się, z uwagi na złożoność i zmienność kluczowych parametrów wspólnego przetwarzania, w taki sposób, aby w każdym momencie zgłaszany udział biopaliw i biogazu odzwierciedlał ich rzeczywisty udział.

4.   Podczas przeprowadzania audytów szczególny nacisk należy kłaść na weryfikację spójności między ilościami biomasy wprowadzanej do procesu a ilościami biopaliwa i biogazu, które są rejestrowane jako wyprodukowane z biomasy. W tym celu dokładnie weryfikuje się dowody dostarczone przez podmioty gospodarcze oraz sprawdza wiarygodność zgłoszeń i porównuje je z normami branżowymi. Dokonując takiej oceny, szczególną uwagę zwraca się na metodę badawczą stosowaną przez podmiot gospodarczy, wdrożony system dodatkowych kontroli oraz metodę obliczeniową stosowaną w celu uwzględnienia wyników wszystkich badań przy obliczaniu ostatecznego udziału biopaliw i biogazu. Jako poważną niezgodność audytorzy traktują każde stwierdzone odchylenie w metodzie badawczej lub niedokładność we włączaniu wyników takich badań do ostatecznych wyliczeń przez podmiot gospodarczy.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ZGODNOŚCI Z WYMOGAMI W ZAKRESIE CERTYFIKACJI NISKIEGO RYZYKA ILUC

Artykuł 24

Szczegółowe wymagania dotyczące certyfikacji niskiego ryzyka ILUC

1.   Systemy dobrowolne wymagają od podmiotów gospodarczych ubiegających się o certyfikację niskiego ryzyka ILUC złożenia wniosku w jednostce certyfikującej uprawnionej do wydawania takich certyfikatów. Po przyjęciu wniosku podmiot gospodarczy przedkłada plan zarządzania zawierający niezbędne informacje określone w załączniku VIII. W przypadku zastosowania co najmniej jednego środka wynikającego z zasady dodatkowości, wszystkie środki wynikające z zasady dodatkowości dokumentuje się w planie zarządzania.

2.   Jednostka certyfikująca przeprowadza audyt bazowy w obiekcie w celu zweryfikowania treści planu zarządzania oraz ustanowienia i udokumentowania dynamicznego poziomu bazowego plonów.

3.   W ramach audytu bazowego jednostka certyfikująca ocenia, czy środek lub środki wynikające z zasady dodatkowości powinny prowadzić do wzrostu wydajności plonów zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/807 oraz zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju określonymi w dyrektywie (UE) 2018/2001.

4.   Audytorzy przeprowadzający audyt bazowy w imieniu jednostki certyfikującej wskazują w sprawozdaniu z audytu bazowego wszelkie kwestie dotyczące zrównoważonego rozwoju, związane z wdrażaniem środków wynikających z zasady dodatkowości, które mogą potencjalnie stanowić naruszenie krajowych lub regionalnych ram prawnych lub nie spełniają specyficznych warunków lokalnych. W corocznych audytach uwzględnia się wszelkie kwestie dotyczące zrównoważonego rozwoju.

5.   Systemy dobrowolne wydają certyfikaty niskiego ryzyka ILUC zgodnie z wymogami dotyczącymi minimalnej zawartości określonymi w załączniku VIII pkt 4 oraz publikują wykaz tych certyfikatów na swojej stronie internetowej.

6.   W przypadku wniosków obejmujących środki wynikające z zasady dodatkowości, które mają być zastosowane po certyfikacji, audyt bazowy, wyniki badania dodatkowości oraz dynamiczny poziom bazowy plonów są ważne przez 10 lat. W przypadku upraw wieloletnich podmiot gospodarczy może zdecydować się na opóźnienie rozpoczęcia 10-letniego okresu ważności o maksymalnie 2 lata w przypadku operacyjnych środków wynikających z zasady dodatkowości lub o maksymalnie 5 lat w przypadku ponownego nasadzania.

7.   W przypadku zastosowania środków wynikających z zasady dodatkowości przed certyfikacją audyt bazowy, wyniki badania dodatkowości oraz dynamiczny poziom bazowy plonów są ważne przez 10 lat, licząc od roku rozpoczęcia wdrażania środka wynikającego z zasady dodatkowości. W takim przypadku można przyjąć poziom bazowy środków wynikających z zasady dodatkowości zastosowanych nie więcej niż 10 lat wcześniej, o ile dostępne są wystarczające dane i dokumenty potwierdzające ten sam poziom ufności, co w przypadku przeprowadzenia audytu bazowego przed zastosowaniem środka lub środków wynikających z zasady dodatkowości.

8.   Do deklaracji niskiego ryzyka ILUC kwalifikuje się wyłącznie dodatkowa biomasa, którą wyprodukowano po certyfikacji niskiego ryzyka ILUC. Rzeczywista ilość rocznej dodatkowej biomasy zadeklarowanej przez podmiot gospodarczy podlega corocznym audytom.

9.   Wdrożenie planu zarządzania podlega corocznym audytom mającym na celu zweryfikowanie poprawności wdrożenia treści planu zarządzania oraz zgodności ilości dodatkowo wyprodukowanej i zgłoszonej biomasy do celów certyfikacji niskiego ryzyka ILUC względem dynamicznego poziomu bazowego plonów.

10.   Podmiot gospodarczy może stosować więcej niż jeden środek wynikający z zasady dodatkowości na przestrzeni lat. Dodatkowa biomasa wyprodukowana w wyniku zastosowania dwóch lub większej liczby środków wynikających z zasady dodatkowości w tym samym roku na tej samej wyznaczonej działce jest oceniana względem tego samego dynamicznego poziomu bazowego plonów. Dodatkową biomasę można certyfikować jako biomasę o niskim ryzyku ILUC w ramach tego samego certyfikatu.

11.   W przypadku zastosowania dwóch lub większej liczby środków wynikających z zasady dodatkowości w różnym czasie na tej samej wyznaczonej działce, podmiot gospodarczy może wybrać którykolwiek z poniższych wariantów:

| a) | zaktualizować dynamiczny poziom bazowy plonów i badanie dodatkowości, aby stworzyć nowy poziom bazowy ważny przez kolejne 10 lat; |
| --- | --- |

a)

zaktualizować dynamiczny poziom bazowy plonów i badanie dodatkowości, aby stworzyć nowy poziom bazowy ważny przez kolejne 10 lat;

| b) | zachować pierwotny 10-letni okres ważności dynamicznego poziomu bazowego plonów i badania dodatkowości po pierwszym roku certyfikacji. |
| --- | --- |

b)

zachować pierwotny 10-letni okres ważności dynamicznego poziomu bazowego plonów i badania dodatkowości po pierwszym roku certyfikacji.

Artykuł 25

Szczegółowe wymagania dotyczące wykazania dodatkowości

1.   Celem certyfikacji biopaliw, biopłynów lub paliw z biomasy jako produktów o niskim ryzyku ILUC systemy dobrowolne i jednostki certyfikujące działające w ich imieniu weryfikują, czy podmioty gospodarcze zastosowały środki skutecznie zwiększające wydajność surowca w stosunku do dotychczasowego scenariusza postępowania. W przypadku stosowania takich środków na gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych lub przez posiadaczy małych gospodarstw w ramach audytu bazowego weryfikuje się, czy podmioty gospodarcze spełniają odpowiednie wymogi rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/807. We wszystkich innych sytuacjach dowód dodatkowości przedstawia się, przeprowadzając ocenę atrakcyjności finansowej lub analizę barier.

2.   Aby spełnić wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/807 w odniesieniu do środków wynikających z zasady dodatkowości, proponowane inwestycje muszą przejść badanie atrakcyjności finansowej lub badanie barier niefinansowych zgodnie z załącznikiem VIII.

3.   Środki kwalifikują się do certyfikacji niskiego ryzyka ILUC tylko wtedy, gdy wynik badania atrakcyjności finansowej jest negatywny, tj. gdy wartość bieżąca netto inwestycji jest ujemna bez uwzględnienia premii rynkowej, lub gdy wykazują one obecność barier niefinansowych, które można pokonać tylko dlatego, że biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy wytworzone z dodatkowych surowców można zaliczyć na poczet celów w zakresie energii odnawialnej określonych w dyrektywie (UE) 2018/2001.

Artykuł 26

Produkcja na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych

1.   W celu spełnienia wymogów dotyczących produkcji na nieużytkach lub gruntach leżących odłogiem, określonych w art. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/807, podmioty gospodarcze przedstawiają dowody na to, że przez kolejny okres wynoszący co najmniej 5 lat przed rozpoczęciem uprawy surowców wykorzystywanych do produkcji biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy nie wykorzystywano wyznaczonych obszarów do uprawy roślin spożywczych i pastewnych lub innych roślin energetycznych ani do uprawy znaczących ilości zielonki dla wypasanych zwierząt gospodarskich.

2.   Aby zakwalifikować grunty jako grunty leżące odłogiem, podmiot gospodarczy musi przedstawić dodatkowe dowody na to, że na wyznaczonym obszarze przed kolejnym okresem, o którym mowa w ust. 1, uprawiano wcześniej rośliny spożywcze lub pastewne. Dowody te muszą również potwierdzać, że produkcję wstrzymano z przyczyn biofizycznych lub społeczno-gospodarczych.

Zmiany biofizyczne mające niekorzystny wpływ na uprawy roślin spożywczych i pastewnych mogą obejmować w szczególności:

| a) | zwiększoną częstotliwość występowania ekstremalnych zjawisk pogodowych, takich jak susze, burze lub powodzie; |
| --- | --- |

a)

zwiększoną częstotliwość występowania ekstremalnych zjawisk pogodowych, takich jak susze, burze lub powodzie;

| b) | zmiany w sezonowych rozkładach temperatur, które wpływają na fenologię roślin; |
| --- | --- |

b)

zmiany w sezonowych rozkładach temperatur, które wpływają na fenologię roślin;

| c) | nasilenie występowania szkodników i chorób; |
| --- | --- |

c)

nasilenie występowania szkodników i chorób;

| d) | uszkodzenie systemów nawadniania; |
| --- | --- |

d)

uszkodzenie systemów nawadniania;

| e) | szkody dla gleby, takie jak silne zasolenie, zubożenie materii organicznej i erozja, które powodują, że gleby stają się „poważnie zdegradowane”. |
| --- | --- |

e)

szkody dla gleby, takie jak silne zasolenie, zubożenie materii organicznej i erozja, które powodują, że gleby stają się „poważnie zdegradowane”.

3.   Czynniki społeczno-gospodarcze mające niekorzystny wpływ na efektywność ekonomiczną produkcji, prowadzące do zaniechania uprawy gruntów, mogą obejmować w szczególności:

| a) | zmiany cen rynkowych: (np. wzrost kosztów materiałów wsadowych lub pracy, bądź obu tych rodzajów kosztów, albo obniżenie ceny osiąganej przez gotowe zbiory); |
| --- | --- |

a)

zmiany cen rynkowych: (np. wzrost kosztów materiałów wsadowych lub pracy, bądź obu tych rodzajów kosztów, albo obniżenie ceny osiąganej przez gotowe zbiory);

| b) | brak dostępności siły roboczej (np. w wyniku migracji); |
| --- | --- |

b)

brak dostępności siły roboczej (np. w wyniku migracji);

| c) | załamanie się łańcucha dostaw (np. w wyniku zamknięcia lokalnego rynku lub połączenia transportowego); |
| --- | --- |

c)

załamanie się łańcucha dostaw (np. w wyniku zamknięcia lokalnego rynku lub połączenia transportowego);

| d) | spory dotyczące własności (np. w kontekście dziedziczenia); |
| --- | --- |

d)

spory dotyczące własności (np. w kontekście dziedziczenia);

| e) | niestabilność polityczna (na przykład konfiskata lub nacjonalizacja gruntów). |
| --- | --- |

e)

niestabilność polityczna (na przykład konfiskata lub nacjonalizacja gruntów).

4.   Do wniosku o certyfikację surowca jako surowca wyprodukowanego na terenach poważnie zdegradowanych, zgodnie z definicją zawartą w części C pkt 9 załącznika V do dyrektywy (UE) 2018/2001, dołącza się, stosownie do przypadku, następujące wyniki badań gleby:

| a) | w przypadku zasalania – wyniki badania przewodności elektrycznej gleby metodą pasty nasyconej, przeprowadzonego przez wykwalifikowanego agronoma; |
| --- | --- |

a)

w przypadku zasalania – wyniki badania przewodności elektrycznej gleby metodą pasty nasyconej, przeprowadzonego przez wykwalifikowanego agronoma;

| b) | w przypadku niskiego poziomu materii organicznej gleby – wyniki uzyskane z odpowiedniej liczby próbek gleby z wyznaczonej działki, zgodnie z ustaleniami wykwalifikowanego agronoma, metodą spalania w stanie suchym; |
| --- | --- |

b)

w przypadku niskiego poziomu materii organicznej gleby – wyniki uzyskane z odpowiedniej liczby próbek gleby z wyznaczonej działki, zgodnie z ustaleniami wykwalifikowanego agronoma, metodą spalania w stanie suchym;

| c) | w przypadku silnej erozji, której uległo co najmniej 25 % powierzchni wyznaczonej działki, zgodnie z ustaleniami wykwalifikowanego agronoma, popartymi fotografiami. |
| --- | --- |

c)

w przypadku silnej erozji, której uległo co najmniej 25 % powierzchni wyznaczonej działki, zgodnie z ustaleniami wykwalifikowanego agronoma, popartymi fotografiami.

5.   Jeżeli wyznaczony obszar kwalifikuje się jako nieużytki, musi on przejść badanie dodatkowości określone w pkt 4 załącznika VIII, aby kwalifikować się do certyfikacji niskiego ryzyka ILUC. Wyznaczone obszary, które kwalifikują się jako grunty leżące odłogiem lub tereny poważnie zdegradowane, nie muszą przechodzić badania dodatkowości, aby kwalifikować się do certyfikacji niskiego ryzyka ILUC. W przypadku produkcji na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych dynamiczny poziom bazowy plonów ustala się na poziomie zerowym bez stosowania równania najlepszego dopasowania.

Artykuł 27

Określenie dodatkowej biomasy na potrzeby środków zwiększających wydajność plonów

1.   „Dodatkowa biomasa” kwalifikująca się do certyfikacji niskiego ryzyka ILUC to dodatkowa ilość surowca wyprodukowana na wyraźnie wyznaczonym obszarze w porównaniu z dynamicznym poziomem bazowym plonów jako bezpośredni skutek zastosowania środka wynikającego z zasady dodatkowości.

2.   Dynamiczny poziom bazowy plonów ustala się w drodze wyznaczenia punktu początkowego, opartego na historycznym plonie z wyznaczonej działki, oraz zastosowania równania najlepszego dopasowania opartego na globalnych trendach plonów w odniesieniu do danego surowca, które określa się zgodnie z zasadami podanymi w załączniku VIII.

3.   Rzeczywistą wydajność plonów dla wyznaczonej działki po wdrożeniu środka wynikającego z zasady dodatkowości porównuje się z poziomem bazowym, o którym mowa w ust. 2. Różnica między rzeczywistą wydajnością plonów a dynamicznym poziomem bazowym plonów stanowi dodatkowy surowiec kwalifikujący się do zgłoszenia go jako produkt o niskim ryzyku ILUC.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 28

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia przypadającego 18 miesięcy po jego wejściu w życie.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 14 czerwca 2022 r.

W imieniu Komisji

Przewodnicząca

Ursula VON DER LEYEN

---

(1)  
  Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 82.

1

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/807 z dnia 13 marca 2019 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 w odniesieniu do określania surowców o wysokim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów, w przypadku których zaobserwowano znaczącą ekspansję obszaru produkcji na tereny zasobne w pierwiastek węgla oraz certyfikowania biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów (Dz.U. L 133 z 21.5.2019, s. 1).

2

(3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1307/2014 z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów i zasięgów geograficznych obszarów trawiastych o wysokiej bioróżnorodności do celów art. 7b ust. 3 lit. c) dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz art. 17 ust. 3 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 351 z 9.12.2014, s. 3).

3

(4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937 z dnia 23 października 2019 r. w sprawie ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii (Dz.U. L 305 z 26.11.2019, s. 17).

4

(5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniająca dyrektywę Rady 85/337/EWG, Euratom, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE, 2008/1/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 114).

5

---

ZAŁĄCZNIK I

DANE, KTÓRE MAJĄ BYĆ PRZEKAZYWANE W CAŁYM ŁAŃCUCHU DOSTAW, ORAZ DANE DOTYCZĄCE TRANSAKCJI

1.

| a) | nazwa systemu dobrowolnego lub krajowego; |
| --- | --- |

a)

nazwa systemu dobrowolnego lub krajowego;

| b) | numer dowodu zrównoważoności; |
| --- | --- |

b)

numer dowodu zrównoważoności;

| c) | właściwości dotyczące zrównoważonego rozwoju i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, w tym:






  (i) | oświadczenie o tym, czy dany surowiec lub paliwo spełnia kryteria określone w art. 29 ust. 2–7 dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- | --- |

c)

właściwości dotyczące zrównoważonego rozwoju i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, w tym:

(i)

oświadczenie o tym, czy dany surowiec lub paliwo spełnia kryteria określone w art. 29 ust. 2–7 dyrektywy (UE) 2018/2001;

| (ii) | dane dotyczące emisji gazów cieplarnianych obliczone zgodnie z metodyką określoną w załącznikach V i VI do dyrektywy (UE) 2018/2001 lub w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/807; |
| --- | --- |

(ii)

dane dotyczące emisji gazów cieplarnianych obliczone zgodnie z metodyką określoną w załącznikach V i VI do dyrektywy (UE) 2018/2001 lub w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/807;

| (iii) | opis terminu rozpoczęcia eksploatacji instalacji (tylko w przypadku paliw); |
| --- | --- |

(iii)

opis terminu rozpoczęcia eksploatacji instalacji (tylko w przypadku paliw);

| d) | nazwa surowca lub nazwa surowca, z którego wytwarza się paliwo; |
| --- | --- |

d)

nazwa surowca lub nazwa surowca, z którego wytwarza się paliwo;

| e) | numer zezwolenia dotyczącego odpadów lub produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (w stosownych przypadkach); |
| --- | --- |

e)

numer zezwolenia dotyczącego odpadów lub produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (w stosownych przypadkach);

| f) | typ paliwa (tylko w przypadku paliw); |
| --- | --- |

f)

typ paliwa (tylko w przypadku paliw);

| g) | kraj pochodzenia surowca; |
| --- | --- |

g)

kraj pochodzenia surowca;

| h) | kraj produkcji paliwa; |
| --- | --- |

h)

kraj produkcji paliwa;

| i) | oświadczenie o tym, czy dany surowiec lub paliwo spełnia kryteria dotyczące biopaliw o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów; |
| --- | --- |

i)

oświadczenie o tym, czy dany surowiec lub paliwo spełnia kryteria dotyczące biopaliw o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów;

| j) | informacja o tym, czy udzielono wsparcia na produkcję danej partii, a jeżeli tak, to informacje dotyczące rodzaju tego systemu wsparcia. |
| --- | --- |

j)

informacja o tym, czy udzielono wsparcia na produkcję danej partii, a jeżeli tak, to informacje dotyczące rodzaju tego systemu wsparcia.

2.

| a) | nazwa i adres przedsiębiorstwa dostawcy; |
| --- | --- |

a)

nazwa i adres przedsiębiorstwa dostawcy;

| b) | nazwa i adres przedsiębiorstwa będącego nabywcą; |
| --- | --- |

b)

nazwa i adres przedsiębiorstwa będącego nabywcą;

| c) | data (fizycznego) załadunku; |
| --- | --- |

c)

data (fizycznego) załadunku;

| d) | miejsce (fizycznego) załadunku lub punkt wejścia do obiektu logistycznego lub infrastruktury dystrybucyjnej; |
| --- | --- |

d)

miejsce (fizycznego) załadunku lub punkt wejścia do obiektu logistycznego lub infrastruktury dystrybucyjnej;

| e) | miejsce (fizycznej) dostawy lub punkt wyjścia z obiektu logistycznego lub infrastruktury dystrybucyjnej; |
| --- | --- |

e)

miejsce (fizycznej) dostawy lub punkt wyjścia z obiektu logistycznego lub infrastruktury dystrybucyjnej;

| f) | objętość: w przypadku paliw należy również uwzględnić ilość energii zawartej w paliwie. W celu obliczenia ilości energii należy zastosować współczynniki konwersji podane w załączniku III do dyrektywy (UE) 2018/2001. |
| --- | --- |

f)

objętość: w przypadku paliw należy również uwzględnić ilość energii zawartej w paliwie. W celu obliczenia ilości energii należy zastosować współczynniki konwersji podane w załączniku III do dyrektywy (UE) 2018/2001.

---

ZAŁĄCZNIK II

MINIMALNA ZAWARTOŚĆ SPRAWOZDAŃ Z AUDYTU, SPRAWOZDAŃ PODSUMOWUJĄCYCH Z AUDYTU LUB CERTYFIKATÓW

A.   Minimalna zawartość sprawozdania z audytu

| 1. | W odniesieniu do podmiotu gospodarczego:






  a) | dane kontaktowe głównego podmiotu certyfikowanego (nazwa i adres przedsiębiorstwa, dane wyznaczonego punktu kontaktowego); |
| --- | --- | --- |

1.

a)

dane kontaktowe głównego podmiotu certyfikowanego (nazwa i adres przedsiębiorstwa, dane wyznaczonego punktu kontaktowego);

| b) | zakres certyfikacji; |
| --- | --- |

b)

zakres certyfikacji;

| c) | długość i szerokość geograficzna (w przypadku gospodarstw i plantacji certyfikowanych jako pojedyncze jednostki); |
| --- | --- |

c)

długość i szerokość geograficzna (w przypadku gospodarstw i plantacji certyfikowanych jako pojedyncze jednostki);

| d) | obszar certyfikacji (w przypadku pierwszych punktów gromadzenia lub indywidualnie certyfikowanych gospodarstw i plantacji); |
| --- | --- |

d)

obszar certyfikacji (w przypadku pierwszych punktów gromadzenia lub indywidualnie certyfikowanych gospodarstw i plantacji);

| e) | szacunkowa ilość zrównoważonego materiału, jaką można pozyskać rocznie (w przypadku łańcuchów dostaw w rolnictwie i leśnictwie); |
| --- | --- |

e)

szacunkowa ilość zrównoważonego materiału, jaką można pozyskać rocznie (w przypadku łańcuchów dostaw w rolnictwie i leśnictwie);

| f) | szacunkowa ilość zrównoważonego materiału, jaką można zebrać rocznie (w przypadku punktów gromadzenia odpadów i pozostałości); |
| --- | --- |

f)

szacunkowa ilość zrównoważonego materiału, jaką można zebrać rocznie (w przypadku punktów gromadzenia odpadów i pozostałości);

| g) | wykaz obiektów objętych zakresem certyfikacji (nazwa i adres); |
| --- | --- |

g)

wykaz obiektów objętych zakresem certyfikacji (nazwa i adres);

| h) | materiały wsadowe/wyjściowe (fizycznie) przetwarzane przez certyfikowane obiekty – klasyfikacje muszą być zgodne z wymogami określonymi w załączniku IX do dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- |

h)

materiały wsadowe/wyjściowe (fizycznie) przetwarzane przez certyfikowane obiekty – klasyfikacje muszą być zgodne z wymogami określonymi w załączniku IX do dyrektywy (UE) 2018/2001;

| i) | szacunkowa ilość zrównoważonego materiału wsadowego wykorzystywanego rocznie (wyłącznie producenci produktu końcowego); |
| --- | --- |

i)

szacunkowa ilość zrównoważonego materiału wsadowego wykorzystywanego rocznie (wyłącznie producenci produktu końcowego);

| j) | szacunkowa ilość zrównoważonego produktu końcowego, jaką można wyprodukować rocznie (wyłącznie producenci produktu końcowego). |
| --- | --- |

j)

szacunkowa ilość zrównoważonego produktu końcowego, jaką można wyprodukować rocznie (wyłącznie producenci produktu końcowego).

| 2. | W odniesieniu do jednostki certyfikującej:






  a) | dane kontaktowe (nazwa i adres) oraz logo; |
| --- | --- | --- |

2.

a)

dane kontaktowe (nazwa i adres) oraz logo;

| b) | skład zespołu audytowego; |
| --- | --- |

b)

skład zespołu audytowego;

| c) | jednostka akredytująca oraz zakres i data akredytacji. |
| --- | --- |

c)

jednostka akredytująca oraz zakres i data akredytacji.

| 3. | W odniesieniu do procesu audytu:






  a) | data przeprowadzenia audytu; |
| --- | --- | --- |

3.

a)

data przeprowadzenia audytu;

| b) | ścieżka audytu i czas jego trwania (z podziałem na czas spędzony w obiekcie i zdalnie – w stosownych przypadkach); |
| --- | --- |

b)

ścieżka audytu i czas jego trwania (z podziałem na czas spędzony w obiekcie i zdalnie – w stosownych przypadkach);

| c) | normy systemu poddane audytowi/certyfikacji (w tym numer wersji); |
| --- | --- |

c)

normy systemu poddane audytowi/certyfikacji (w tym numer wersji);

| d) | obiekty objęte audytem; |
| --- | --- |

d)

obiekty objęte audytem;

| e) | metoda audytu (ocena ryzyka i podstawa pobierania próbek, konsultacje z zainteresowanymi stronami); |
| --- | --- |

e)

metoda audytu (ocena ryzyka i podstawa pobierania próbek, konsultacje z zainteresowanymi stronami);

| f) | certyfikacja innych systemów dobrowolnych lub standardów; |
| --- | --- |

f)

certyfikacja innych systemów dobrowolnych lub standardów;

| g) | rodzaj danych dotyczących gazów cieplarnianych (wartości domyślne, NUTS2 lub rzeczywiste – w tym informacje na temat zastosowania współczynników ograniczenia emisji gazów cieplarnianych). |
| --- | --- |

g)

rodzaj danych dotyczących gazów cieplarnianych (wartości domyślne, NUTS2 lub rzeczywiste – w tym informacje na temat zastosowania współczynników ograniczenia emisji gazów cieplarnianych).

| 4. | W odniesieniu do wyników audytu:






  a) | miejsce i data wydania; |
| --- | --- | --- |

4.

a)

miejsce i data wydania;

| b) | wykaz stwierdzonych niezgodności. |
| --- | --- |

b)

wykaz stwierdzonych niezgodności.

B.   Minimalna zawartość sprawozdania podsumowującego z audytu lub certyfikatu

| 1. | W odniesieniu do podmiotu gospodarczego:






  a) | dane kontaktowe głównego podmiotu certyfikowanego (nazwa i adres przedsiębiorstwa, dane wyznaczonego punktu kontaktowego); |
| --- | --- | --- |

1.

a)

dane kontaktowe głównego podmiotu certyfikowanego (nazwa i adres przedsiębiorstwa, dane wyznaczonego punktu kontaktowego);

| b) | zakres certyfikacji; |
| --- | --- |

b)

zakres certyfikacji;

| c) | długość i szerokość geograficzna (w przypadku gospodarstw i plantacji certyfikowanych jako pojedyncze jednostki); |
| --- | --- |

c)

długość i szerokość geograficzna (w przypadku gospodarstw i plantacji certyfikowanych jako pojedyncze jednostki);

| d) | opcjonalnie w przypadku pierwszych punktów gromadzenia, punktów pochodzenia, handlowców posiadających składowisko: wykaz obiektów objętych zakresem certyfikacji (nazwa i adres); |
| --- | --- |

d)

opcjonalnie w przypadku pierwszych punktów gromadzenia, punktów pochodzenia, handlowców posiadających składowisko: wykaz obiektów objętych zakresem certyfikacji (nazwa i adres);

| e) | materiały wsadowe/wyjściowe (fizycznie) przetwarzane przez certyfikowane obiekty – klasyfikacje muszą być zgodne z wymogami określonymi w załączniku IX do dyrektywy (UE) 2018/2001 (w przypadku handlowców posiadających składowisko lub nieposiadających składowiska – rodzaj materiału będącego przedmiotem obrotu). |
| --- | --- |

e)

materiały wsadowe/wyjściowe (fizycznie) przetwarzane przez certyfikowane obiekty – klasyfikacje muszą być zgodne z wymogami określonymi w załączniku IX do dyrektywy (UE) 2018/2001 (w przypadku handlowców posiadających składowisko lub nieposiadających składowiska – rodzaj materiału będącego przedmiotem obrotu).

| 2. | W odniesieniu do jednostki certyfikującej: dane kontaktowe (nazwa i adres) oraz logo. |
| --- | --- |

2.

| 3. | W odniesieniu do procesu audytu:






  a) | data przeprowadzenia audytu; |
| --- | --- | --- |

3.

a)

data przeprowadzenia audytu;

| b) | normy systemu poddane audytowi/certyfikacji (w tym numer wersji); |
| --- | --- |

b)

normy systemu poddane audytowi/certyfikacji (w tym numer wersji);

| c) | obiekty objęte audytem; |
| --- | --- |

c)

obiekty objęte audytem;

| d) | rodzaj danych dotyczących gazów cieplarnianych (wartości domyślne, NUTS2 lub rzeczywiste – w tym informacje na temat zastosowania współczynników ograniczenia emisji gazów cieplarnianych). |
| --- | --- |

d)

rodzaj danych dotyczących gazów cieplarnianych (wartości domyślne, NUTS2 lub rzeczywiste – w tym informacje na temat zastosowania współczynników ograniczenia emisji gazów cieplarnianych).

| 4. | W odniesieniu do wyników audytu:






  a) | (niepowtarzalny) numer lub kod certyfikatu; |
| --- | --- | --- |

4.

a)

(niepowtarzalny) numer lub kod certyfikatu;

| b) | miejsce i data wydania; |
| --- | --- |

b)

miejsce i data wydania;

| c) | wykaz stwierdzonych niezgodności; |
| --- | --- |

c)

wykaz stwierdzonych niezgodności;

| d) | daty ważności certyfikatu: od–do (i, w stosownych przypadkach, data certyfikacji); |
| --- | --- |

d)

daty ważności certyfikatu: od–do (i, w stosownych przypadkach, data certyfikacji);

| e) | pieczęć lub podpis strony wydającej. |
| --- | --- |

e)

pieczęć lub podpis strony wydającej.

---

ZAŁĄCZNIK III

WYKAZ INFORMACJI, KTÓRE MAJĄ BYĆ PRZEKAZYWANE KOMISJI PRZEZ SYSTEMY DOBROWOLNE W ICH ROCZNYCH SPRAWOZDANIACH Z DZIAŁALNOŚCI

W swoich rocznych sprawozdaniach z działalności systemy dobrowolne muszą przekazywać Komisji następujące informacje:

| a) | zasady dotyczące niezależności, metody i częstotliwość audytów zatwierdzone przez Komisję po akredytacji systemu dobrowolnego oraz wszelkie zmiany tych zasad w miarę upływu czasu w celu uwzględnienia wytycznych Komisji, zmienione ramy regulacyjne, ustalenia z wewnętrznego monitoringu procesu audytu jednostek certyfikujących oraz zmieniające się najlepsze praktyki branżowe; |
| --- | --- |

a)

zasady dotyczące niezależności, metody i częstotliwość audytów zatwierdzone przez Komisję po akredytacji systemu dobrowolnego oraz wszelkie zmiany tych zasad w miarę upływu czasu w celu uwzględnienia wytycznych Komisji, zmienione ramy regulacyjne, ustalenia z wewnętrznego monitoringu procesu audytu jednostek certyfikujących oraz zmieniające się najlepsze praktyki branżowe;

| b) | zasady i procedury wykrywania i postępowania w przypadku nieprzestrzegania wymogów przez podmioty gospodarcze i członków systemu; |
| --- | --- |

b)

zasady i procedury wykrywania i postępowania w przypadku nieprzestrzegania wymogów przez podmioty gospodarcze i członków systemu;

| c) | dowody spełnienia wymogów prawnych dotyczących przejrzystości i publikacji informacji zgodnie z art. 6; |
| --- | --- |

c)

dowody spełnienia wymogów prawnych dotyczących przejrzystości i publikacji informacji zgodnie z art. 6;

| d) | udział zainteresowanych stron, zwłaszcza w kwestii konsultacji ze społecznościami tubylczymi i lokalnymi przed podjęciem decyzji podczas opracowywania i przeglądu systemu, jak również podczas audytów i odpowiedzi na ich wkład; |
| --- | --- |

d)

udział zainteresowanych stron, zwłaszcza w kwestii konsultacji ze społecznościami tubylczymi i lokalnymi przed podjęciem decyzji podczas opracowywania i przeglądu systemu, jak również podczas audytów i odpowiedzi na ich wkład;

| e) | przegląd działalności prowadzonej w ramach systemu dobrowolnego we współpracy z jednostkami certyfikującymi w celu usprawnienia całego procesu certyfikacji oraz podniesienia kwalifikacji i zwiększenia niezależności audytorów i odpowiednich jednostek systemu; |
| --- | --- |

e)

przegląd działalności prowadzonej w ramach systemu dobrowolnego we współpracy z jednostkami certyfikującymi w celu usprawnienia całego procesu certyfikacji oraz podniesienia kwalifikacji i zwiększenia niezależności audytorów i odpowiednich jednostek systemu;

| f) | aktualizacje rynkowe systemu, ilość certyfikowanych surowców, biopaliw, biopłynów, paliw z biomasy, pochodzących z recyklingu paliw węglowych oraz paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego, w podziale na kraje pochodzenia i rodzaje, a także liczbę uczestników; |
| --- | --- |

f)

aktualizacje rynkowe systemu, ilość certyfikowanych surowców, biopaliw, biopłynów, paliw z biomasy, pochodzących z recyklingu paliw węglowych oraz paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego, w podziale na kraje pochodzenia i rodzaje, a także liczbę uczestników;

| g) | zarys skuteczności systemu wdrażania wprowadzonego przez organ zarządzający systemu dobrowolnego w celu śledzenia dowodów zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju, które organizacja przedstawia swoim członkom; Obejmuje to w szczególności sposób, w jaki system skutecznie zapobiega nieuczciwym zachowaniom dzięki zapewnieniu terminowego wykrywania i rozpatrywania podejrzeń popełnienia nadużyć finansowych i innych nieprawidłowości oraz podejmowaniu działań następczych, a także, w stosownych przypadkach, liczbę wykrytych przypadków nadużyć lub nieprawidłowości; |
| --- | --- |

g)

zarys skuteczności systemu wdrażania wprowadzonego przez organ zarządzający systemu dobrowolnego w celu śledzenia dowodów zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju, które organizacja przedstawia swoim członkom; Obejmuje to w szczególności sposób, w jaki system skutecznie zapobiega nieuczciwym zachowaniom dzięki zapewnieniu terminowego wykrywania i rozpatrywania podejrzeń popełnienia nadużyć finansowych i innych nieprawidłowości oraz podejmowaniu działań następczych, a także, w stosownych przypadkach, liczbę wykrytych przypadków nadużyć lub nieprawidłowości;

| h) | kryteria uznawania jednostek certyfikujących; |
| --- | --- |

h)

kryteria uznawania jednostek certyfikujących;

| i) | zasady prowadzenia systemu wewnętrznego monitoringu oraz wyniki jego okresowych przeglądów, w szczególności w zakresie nadzoru nad pracą jednostek certyfikujących i ich audytorów, a także systemu rozpatrywania skarg dotyczących podmiotów gospodarczych i jednostek certyfikujących; |
| --- | --- |

i)

zasady prowadzenia systemu wewnętrznego monitoringu oraz wyniki jego okresowych przeglądów, w szczególności w zakresie nadzoru nad pracą jednostek certyfikujących i ich audytorów, a także systemu rozpatrywania skarg dotyczących podmiotów gospodarczych i jednostek certyfikujących;

| j) | możliwości ułatwienia lub ulepszenia działań propagujących najlepsze praktyki; |
| --- | --- |

j)

możliwości ułatwienia lub ulepszenia działań propagujących najlepsze praktyki;

| k) | systemy dobrowolne certyfikujące biomasę leśną muszą dołączać informacje dotyczące sposobu przeprowadzania oceny ryzyka wymaganej zgodnie z art. 29 ust. 6 i 7 dyrektywy (UE) 2018/2001. |
| --- | --- |

k)

systemy dobrowolne certyfikujące biomasę leśną muszą dołączać informacje dotyczące sposobu przeprowadzania oceny ryzyka wymaganej zgodnie z art. 29 ust. 6 i 7 dyrektywy (UE) 2018/2001.

---

ZAŁĄCZNIK IV

NIEWYCZERPUJĄCY WYKAZ ODPADÓW I POZOSTAŁOŚCI OBJĘTYCH OBECNIE ZAŁĄCZNIKIEM IX DO DYREKTYWY (UE) 2018/2001

Substancje wskazane w niniejszym załączniku uznaje się za należące do kategorii surowców określonych w załączniku IX do dyrektywy (UE) 2018/2001 bez ich wyraźnego wyszczególnienia. Wykaz ten nie jest wyczerpujący i stanowi uzupełnienie istniejącego wykazu materiałów zawartego w załączniku IX do dyrektywy (UE) 2018/2001.

| Kategoria w załączniku IX do dyrektywy (UE) 2018/2001 | Podkategorie/przykłady surowców |
| --- | --- |
| Załącznik IX część A lit. d) | Odpady po napojach |
| Załącznik IX część A lit. d) | Pozostałości i odpady z owoców/warzyw (tylko ogonki, liście, łodygi i łuski) |
| Załącznik IX część A lit. d) | Łupiny ziaren, łuska srebrzysta i proszek: kakao, kawa |
| Załącznik IX część A lit. p) | Łupiny/łuski i pochodne: łuski soi |
| Załącznik IX część A lit. d) | Pozostałości i odpady z produkcji napojów gorących: fusy z kawy, fusy z herbaty |
| Załącznik IX część A lit. d) | Piana odpadowa z mleczarstwa |
| Załącznik IX część A lit. d) | Olej z odpadów żywnościowych: olej uzyskiwany z odpadów żywnościowych z przemysłu |
| Załącznik IX część A lit. d) | Niejadalne pozostałości zbóż i odpady zbożowe z przemiału i przetwórstwa zbóż: pszenica, kukurydza, jęczmień, ryż |
| Załącznik IX część A lit. d) | Pozostałości i odpady z ekstrakcji oliwy z oliwek: pestki oliwek |
| Załącznik IX część A lit. p) | Pozostałości pożniwne |
| Załącznik IX część A lit. q) | Liście palmowe, pień palmy |
| Załącznik IX część A lit. q) | Uszkodzone drzewa |
| Załącznik IX część A lit. p) | Niewykorzystana pasza/zielonka z długoterminowej uprawy polowej |
| Załącznik IX część B lit. b) | Odpadowy olej rybny sklasyfikowany w kategoriach 1 i 2 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009 |
| Załącznik IX część A lit. d) | Inne odpady rzeźnicze (pozostałości zwierzęce (niebędące tłuszczem) kat. 1) |
| Załącznik IX część A lit. d) | Ścieki przemysłowe i pochodne |
| Załącznik IX część A lit. g) | Szlam z oleju palmowego |
| Załącznik IX część A lit. d) | Osady z przemysłowych instalacji składowania |
| Załącznik IX część A lit. d) | Frakcja biogenna z opon wycofanych z eksploatacji |
| Załącznik IX część A lit. q) | Drewno z recyklingu/odpady drzewne |
| Załącznik IX część A lit. d) | Huminy |
| Załącznik IX część A lit. d) | Zużyta ziemia bieląca |

Kategoria w załączniku IX do dyrektywy (UE) 2018/2001

Podkategorie/przykłady surowców

Załącznik IX część A lit. d)

Odpady po napojach

Załącznik IX część A lit. d)

Pozostałości i odpady z owoców/warzyw (tylko ogonki, liście, łodygi i łuski)

Załącznik IX część A lit. d)

Łupiny ziaren, łuska srebrzysta i proszek: kakao, kawa

Załącznik IX część A lit. p)

Łupiny/łuski i pochodne: łuski soi

Załącznik IX część A lit. d)

Pozostałości i odpady z produkcji napojów gorących: fusy z kawy, fusy z herbaty

Załącznik IX część A lit. d)

Piana odpadowa z mleczarstwa

Załącznik IX część A lit. d)

Olej z odpadów żywnościowych: olej uzyskiwany z odpadów żywnościowych z przemysłu

Załącznik IX część A lit. d)

Niejadalne pozostałości zbóż i odpady zbożowe z przemiału i przetwórstwa zbóż: pszenica, kukurydza, jęczmień, ryż

Załącznik IX część A lit. d)

Pozostałości i odpady z ekstrakcji oliwy z oliwek: pestki oliwek

Załącznik IX część A lit. p)

Pozostałości pożniwne

Załącznik IX część A lit. q)

Liście palmowe, pień palmy

Załącznik IX część A lit. q)

Uszkodzone drzewa

Załącznik IX część A lit. p)

Niewykorzystana pasza/zielonka z długoterminowej uprawy polowej

Załącznik IX część B lit. b)

Odpadowy olej rybny sklasyfikowany w kategoriach 1 i 2 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009

Załącznik IX część A lit. d)

Inne odpady rzeźnicze (pozostałości zwierzęce (niebędące tłuszczem) kat. 1)

Załącznik IX część A lit. d)

Ścieki przemysłowe i pochodne

Załącznik IX część A lit. g)

Szlam z oleju palmowego

Załącznik IX część A lit. d)

Osady z przemysłowych instalacji składowania

Załącznik IX część A lit. d)

Frakcja biogenna z opon wycofanych z eksploatacji

Załącznik IX część A lit. q)

Drewno z recyklingu/odpady drzewne

Załącznik IX część A lit. d)

Huminy

Załącznik IX część A lit. d)

Zużyta ziemia bieląca

---

ZAŁĄCZNIK V

METODYKA USTALANIA OGRANICZEŃ EMISJI WYNIKAJĄCYCH Z AKUMULACJI WĘGLA W GLEBIE DZIĘKI LEPSZEJ GOSPODARCE ROLNEJ

Podmioty gospodarcze zamierzające dokonać zgłoszenia ograniczeń emisji wynikających z akumulacji węgla w glebie dzięki lepszej gospodarce rolnej (esca
  ), wyrażone w g ekwiwalentu dwutlenku węgla (CO2eq)/MJ, powinny skorzystać z poniższego wzoru w celu obliczenia swoich wartości rzeczywistych:

Image 1

gdzie:

| CSR | to masa zasobów węgla w glebie na jednostkę powierzchni związana z referencyjnymi praktykami zarządzania uprawami w mg C na ha; |
| --- | --- |
| CSA | to masa szacunkowych zasobów węgla w glebie na jednostkę powierzchni związana z rzeczywistymi praktykami zarządzania uprawami po co najmniej 10 latach stosowania, w mg C na ha; |
| 3.664 | to iloraz uzyskany przez podzielenie masy cząsteczkowej CO2 (44,010 g/mol) przez masę cząsteczkową węgla (12,011 g/mol) w g CO2eq/g C; |
| n | to okres (w latach) uprawy danej rośliny; |
| P | to wydajność upraw (mierzona w MJ energii biopaliwa lub biopłynu na ha w jednym roku); |
| ef | emisje spowodowane zwiększonym stosowaniem nawozów lub herbicydów. |

CSR

to masa zasobów węgla w glebie na jednostkę powierzchni związana z referencyjnymi praktykami zarządzania uprawami w mg C na ha;

CSA

to masa szacunkowych zasobów węgla w glebie na jednostkę powierzchni związana z rzeczywistymi praktykami zarządzania uprawami po co najmniej 10 latach stosowania, w mg C na ha;

3.664

to iloraz uzyskany przez podzielenie masy cząsteczkowej CO2 (44,010 g/mol) przez masę cząsteczkową węgla (12,011 g/mol) w g CO2eq/g C;

n

to okres (w latach) uprawy danej rośliny;

P

to wydajność upraw (mierzona w MJ energii biopaliwa lub biopłynu na ha w jednym roku);

ef

emisje spowodowane zwiększonym stosowaniem nawozów lub herbicydów.

Ulepszone praktyki gospodarki rolnej, przyjęte w celu ograniczenia emisji wynikających z akumulacji węgla w glebie, obejmują przejście na uprawę uproszczoną lub uprawę zerową, udoskonalony system płodozmianu, stosowanie uprawy okrywowej, w tym gospodarowanie resztkami pożniwnymi oraz stosowanie organicznych polepszaczy gleby (np. kompostu, fermentacji obornika, produktów pofermentacyjnych, biowęgla itp.).

Obliczanie wartości rzeczywistych CSR i CSA opiera się na pomiarach zasobów węgla w glebie. Pomiar CSR przeprowadza się na poziomie gospodarstwa przed zmianą praktyki gospodarowania w celu ustalenia poziomu bazowego, a następnie w regularnych odstępach czasu, nie później niż co 5 lat, dokonuje się pomiaru CSA.

Cały obszar, w odniesieniu do którego oblicza się zasoby węgla w glebie, musi charakteryzować się podobnym klimatem i typem gleby, a także podobną historią zarządzania pod względem uprawy i ilości węgla wprowadzanego do gleby. Jeśli ulepszone praktyki zarządcze stosuje się tylko w części gospodarstwa, ograniczenie emisji gazów cieplarnianych można zgłaszać tylko w odniesieniu do obszaru objętego tymi praktykami. Jeśli w jednym gospodarstwie stosuje się różne ulepszone praktyki zarządcze, ograniczenie emisji gazów cieplarnianych należy obliczyć i zgłosić indywidualnie dla każdej praktyki esca.

Aby zapewnić mniejsze wahania mierzonych zasobów węgla w glebie roku do roku oraz ograniczyć związane z tym błędy, można grupować pola, które mają takie same cechy glebowo-klimatyczne, o podobną historię zarządzania pod względem uprawy i ilości węgla wprowadzanego do gleby i które będą podlegać tym samym ulepszonym praktykom zarządczym, w tym pola należące do różnych rolników.

Zanim wykonany zostanie drugi pomiar przyrostu zasobów węgla możliwe jest oszacowanie przyrostu zasobów węgla w glebie po pierwszym pomiarze poziomu bazowego na podstawie reprezentatywnych eksperymentów lub modeli gleby. Począwszy od drugiego pomiaru, pomiary stanowią ostateczną podstawę do określenia wartości rzeczywistych przyrostu zasobów węgla w glebie.

Po drugim pomiarze modelowanie umożliwiające podmiotom gospodarczym oszacowanie rocznego przyrostu zasobów węgla w glebie może być jednak dozwolone dopiero po następnym pomiarze, o ile zastosowane modele skalibrowano w oparciu o rzeczywiste zmierzone wartości. Podmioty gospodarcze są zobowiązane do stosowania wyłącznie modeli zatwierdzonych przez systemy dobrowolne. Systemy dobrowolne mają obowiązek poinformować podmioty gospodarcze i jednostki certyfikujące, przeprowadzające audyty w ich imieniu, o modelach, które zatwierdziły do takiego użytku.

W celu przeprowadzenia symulacji dynamiki węgla w glebie stosowane modele muszą uwzględniać różne warunki glebowe, klimatyczne i historię zarządzania polem. System dobrowolny ma obowiązek sporządzić szczegółowe sprawozdanie przedstawiające zatwierdzoną metodę modelowania oraz założenia leżące u jej podstaw. Związane z tym ostateczne wartości rzeczywiste, ustalone na podstawie wyników pomiarów gleby, są wykorzystywane do skorygowania rocznych zgłoszeń dotyczących ograniczenia emisji wynikających z akumulacji węgla w glebie dzięki gospodarce rolnej (esca), złożonych na podstawie modelowania.

Aby zgłosić ograniczenia emisji wynikające z akumulacji węgla w glebie dzięki gospodarce rolnej (esca), pomiary zasobów węgla w glebie muszą być wykonywane przez certyfikowane laboratoria, a próbki przechowywane przez okres co najmniej 5 lat na potrzeby audytu.

Aby uwzględnić ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, systemy dobrowolne wymagają długoterminowego zobowiązania rolnika lub podmiotu gospodarczego do dalszego stosowania ulepszonej praktyki zarządczej przez co najmniej 10 lat. Takie zobowiązanie może być realizowane jako zobowiązanie odnawialne przez 5 lat.

Niespełnienie tego kryterium spowoduje dodanie wszystkich wartości esca rolnika lub podmiotu gospodarczego z bieżącego roku jako emisji do całkowitego poziomu emisji gazów cieplarnianych z dostarczonych roślin energetycznych, zamiast odliczenia ich jako ograniczeń emisji gazów cieplarnianych, oraz zakaz uwzględniania wartości esca w obliczeniach gazów cieplarnianych przez 5 lat, niezależnie od stosowanego systemu certyfikacji. W przypadku podpisania zobowiązania przez podmiot gospodarczy w imieniu kilku rolników i wcześniejszego wycofania się jednego z tych rolników, wyżej wymienione kary mają zastosowanie tylko do danego rolnika, a nie do wszystkich zobowiązań podmiotu gospodarczego. System dobrowolny, który wydał certyfikat, jest zobowiązany do egzekwowania kar i wyczerpującego poinformowania o tym wszystkich innych systemów dobrowolnych, a także do opublikowania tej informacji na swojej stronie internetowej i uwzględnienia jej w rocznych sprawozdaniach z działalności, które należy przesyłać Komisji.

Ponadto przed dokonaniem zgłoszenia należy zachować nieprzerwany, co najmniej trzyletni okres stosowania ulepszonej praktyki zarządczej.

Maksymalna możliwa całkowita wartość rocznego zgłoszenia ograniczenia emisji spowodowanego akumulacją węgla w glebie w wyniku ulepszonej gospodarki rolnej (esca) jest ograniczona do 45 g ekwiwalentu dwutlenku węgla/MJ biopaliwa lub biopłynu w całym okresie stosowania praktyk Esca, jeżeli biowęgiel jest stosowany jako organiczny polepszacz gleby – sam lub w połączeniu z innymi kwalifikującymi się praktykami esca. We wszystkich innych przypadkach pułap, o którym mowa powyżej, wynosi 25 g ekwiwalentu dwutlenku węgla/MJ biopaliwa lub biopłynu przez cały okres stosowania praktyk esca.

Producenci pierwotni lub podmioty gospodarcze, którzy już stosują kwalifikujące się praktyki esca i dokonali odpowiednich zgłoszeń Esca przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia wykonawczego, mogą stosować pułap 45 g ekwiwalentu dwutlenku węgla/MJ biopaliwa lub biopłynu w okresie przejściowym do czasu dokonania pierwszego pomiaru wzrostu zasobów węgla w piątym roku. W takim przypadku zmierzony wzrost zasobów węgla w piątym roku stanowić będzie górny pułap rocznych zgłoszeń dokonywanych w okresie kolejnych 5 lat. Jeżeli pierwszy pomiar wzrostu zasobów węgla w piątym roku wykaże wyższy całkowity roczny wzrost zasobów węgla w porównaniu ze złożonymi rocznymi zgłoszeniami, producenci pierwotni lub podmioty gospodarcze mogą zgłosić tę różnicę w kolejnych latach, aby skompensować niższy wzrost zasobów węgla. Jeżeli pierwszy pomiar wzrostu zasobów węgla w piątym roku wykaże niższy całkowity roczny wzrost zasobów węgla w glebie w porównaniu ze złożonymi rocznymi zgłoszeniami, producenci pierwotni lub podmioty gospodarcze mogą odpowiednio odliczyć tę różnicę w swoich zgłoszeniach w kolejnych pięciu latach.

Jeżeli stosowanie kwalifikowalnych ulepszonych praktyk gospodarki rolnej (esca) rozpoczęło się w przeszłości, ale nie składano wcześniej zgłoszeń Esca, można złożyć roczne zgłoszenia wsteczne Esca, ale za okres nie dłuższy niż 3 lata poprzedzające uzyskanie certyfikacji esca. Podmiot gospodarczy jest zobowiązany do przedstawienia odpowiednich dowodów potwierdzających rozpoczęcie stosowania ulepszonych praktyk rolniczych. W takim przypadku szacunek wartości CSR można oprzeć na pomiarze porównawczym na sąsiednim lub innym polu o podobnych warunkach klimatycznych i glebowych, a także podobnej historii zarządzania polem. W przypadku braku dostępnych danych z takiego pola szacunkowa wartość CSR może być oparta na modelowaniu. W takim przypadku przeprowadza się niezwłocznie pierwszy pomiar w chwili podjęcia zobowiązania. Kolejnego pomiaru wzrostu zasobności w pierwiastek węgla należy dokonać po upływie pięciu lat.

Uwzględnia się zwiększone wielkości emisji wynikające ze wzrostu stosowania nawozów lub herbicydów w związku z zastosowaniem ulepszonych praktyk rolniczych. W tym celu dostarcza się adekwatnych dowodów dotyczących historii stosowania nawozów lub herbicydów obliczanych jako średnia z trzech lat przed zastosowaniem nowych praktyk rolniczych. W obliczeniach można uwzględnić wkład upraw wiążących azot wykorzystanych w celu zmniejszenia zapotrzebowania na dodatkowe nawozy.

Do pobierania próbek stosuje się poniższe zasady.

| 1. | Metoda pobierania próbek reprezentatywnych:






  a) | pobieranie próbek przeprowadza się na każdej działce lub każdym polu; |
| --- | --- | --- |

1.

Metoda pobierania próbek reprezentatywnych:

a)

pobieranie próbek przeprowadza się na każdej działce lub każdym polu;

| b) | pobiera się co najmniej jedną próbkę chwilową składającą się z 15 równomiernie rozłożonych podpróbek z każdych pięciu hektarów lub z każdego pola, w zależności od tego, która z tych powierzchni jest mniejsza (uwzględniając niejednorodność zawartości węgla dla działki); |
| --- | --- |

b)

pobiera się co najmniej jedną próbkę chwilową składającą się z 15 równomiernie rozłożonych podpróbek z każdych pięciu hektarów lub z każdego pola, w zależności od tego, która z tych powierzchni jest mniejsza (uwzględniając niejednorodność zawartości węgla dla działki);

| c) | mniejsze pola charakteryzujące się takimi samymi warunkami klimatycznymi, typem gleby, referencyjną praktyką rolniczą oraz praktyką esca można łączyć w grupy; |
| --- | --- |

c)

mniejsze pola charakteryzujące się takimi samymi warunkami klimatycznymi, typem gleby, referencyjną praktyką rolniczą oraz praktyką esca można łączyć w grupy;

| d) | pobieranie próbek przeprowadza się albo wiosną przed uprawą lub nawożeniem gleby, albo jesienią co najmniej dwa miesiące po zbiorach; |
| --- | --- |

d)

pobieranie próbek przeprowadza się albo wiosną przed uprawą lub nawożeniem gleby, albo jesienią co najmniej dwa miesiące po zbiorach;

| e) | w górnej warstwie gleby o grubości 30 cm dokonuje się bezpośrednich pomiarów zmian zasobów węgla w glebie; |
| --- | --- |

e)

w górnej warstwie gleby o grubości 30 cm dokonuje się bezpośrednich pomiarów zmian zasobów węgla w glebie;

| f) | punkty pierwotnego pobierania próbek w celu dokonania pomiaru poziomu bazowego zasobów węgla w glebie wykorzystuje się w identycznych warunkach polowych (w szczególności pod względem wilgotności gleby); |
| --- | --- |

f)

punkty pierwotnego pobierania próbek w celu dokonania pomiaru poziomu bazowego zasobów węgla w glebie wykorzystuje się w identycznych warunkach polowych (w szczególności pod względem wilgotności gleby);

| g) | procedura pobierania próbek powinna być dobrze udokumentowana. |
| --- | --- |

g)

procedura pobierania próbek powinna być dobrze udokumentowana.

| 2. | Pomiar zawartości węgla w glebie:






  a) | próbki gleby należy wysuszyć, przesiać oraz w razie potrzeby zmielić; |
| --- | --- | --- |

2.

Pomiar zawartości węgla w glebie:

a)

próbki gleby należy wysuszyć, przesiać oraz w razie potrzeby zmielić;

| b) | w przypadku zastosowania metody spalania wyklucza się węgiel nieorganiczny. |
| --- | --- |

b)

w przypadku zastosowania metody spalania wyklucza się węgiel nieorganiczny.

| 3. | Ustalanie gęstości objętościowej suchej gleby:






  a) | uwzględnia się zmiany gęstości objętościowej w miarę upływu czasu; |
| --- | --- | --- |

3.

Ustalanie gęstości objętościowej suchej gleby:

a)

uwzględnia się zmiany gęstości objętościowej w miarę upływu czasu;

| b) | gęstość objętościową należy mierzyć metodą wkręcania, to jest mechanicznego wkręcania cylindra w glebę, co znacznie ogranicza wszelkie błędy związane z pomiarem gęstości objętościowej; |
| --- | --- |

b)

gęstość objętościową należy mierzyć metodą wkręcania, to jest mechanicznego wkręcania cylindra w glebę, co znacznie ogranicza wszelkie błędy związane z pomiarem gęstości objętościowej;

| c) | jeżeli zastosowanie metody wkręcania nie jest możliwe, w szczególności w przypadku gleb piaszczystych, stosuje się wiarygodną metodę zastępczą; |
| --- | --- |

c)

jeżeli zastosowanie metody wkręcania nie jest możliwe, w szczególności w przypadku gleb piaszczystych, stosuje się wiarygodną metodę zastępczą;

| d) | przed ważeniem należy wysuszyć próbki w piecu. |
| --- | --- |

d)

przed ważeniem należy wysuszyć próbki w piecu.

Jednostki certyfikujące należycie weryfikują stosowanie powyższej metodyki w odniesieniu do esca oraz obliczanie rzeczywistych wartości emisji gazów cieplarnianych i dokumentują te działania w sprawozdaniach z audytu. Systemy dobrowolne zobowiązane są do przekazywania podmiotom gospodarczym i jednostkom certyfikującym szczegółowych wytycznych dotyczących stosowania tej metodyki, w tym informacji o zatwierdzonych modelach gleby, a także do wspierania audytorów w wykonywaniu zadań weryfikacyjnych. Systemy dobrowolne zobowiązane są również do umieszczenia w rocznych sprawozdaniach z działalności przedkładanych Komisji szczegółowych informacji statystycznych oraz jakościowych informacji zwrotnych dotyczących wdrażania metodyki esca.

Komisja w należyty sposób monitoruje wdrażanie metodyki esca w ramach monitoringu działalności systemów dobrowolnych obejmującego m.in.:

| — | wdrażanie projektów, co powinno m.in. umożliwiać ocenę związku wyników modelowania z pomiarami w terenie; |
| --- | --- |

—

wdrażanie projektów, co powinno m.in. umożliwiać ocenę związku wyników modelowania z pomiarami w terenie;

| — | porównanie zgłoszeń i wyników z szacunkami nasycenia węgla organicznego w glebie w celu określenia na ich podstawie kryteriów i zaleceń oraz ewentualnie wymogów w zakresie długoterminowego utrzymywania określonej równowagi na potrzeby uzyskania wyników w perspektywie długoterminowej; |
| --- | --- |

—

porównanie zgłoszeń i wyników z szacunkami nasycenia węgla organicznego w glebie w celu określenia na ich podstawie kryteriów i zaleceń oraz ewentualnie wymogów w zakresie długoterminowego utrzymywania określonej równowagi na potrzeby uzyskania wyników w perspektywie długoterminowej;

| — | sformułowanie zaleceń i wymogów na potrzeby wyboru odpowiedniego modelu oraz jego kalibracji, a także wiarygodne wskaźniki do modelowania wyników. |
| --- | --- |

—

sformułowanie zaleceń i wymogów na potrzeby wyboru odpowiedniego modelu oraz jego kalibracji, a także wiarygodne wskaźniki do modelowania wyników.

Komisja może zmienić podejście metodyczne opisane w niniejszym załączniku, a także pułapy stosowane w odniesieniu do rocznych zgłoszeń dotyczących akumulacji zasobów węgla na podstawie wyników tego monitoringu lub w celu jego dostosowania do zmieniającej się wiedzy lub do przyszłego nowego prawodawstwa w tym obszarze (tj. inicjatywy UE dotyczącej rolnictwa regeneratywnego).

---

ZAŁĄCZNIK VI

NIEWYCZERPUJĄCE WYKAZY PRZYKŁADÓW PODSTAWOWYCH PRAKTYK W ZAKRESIE GOSPODAROWANIA I MONITORINGU SŁUŻĄCYCH PROPAGOWANIU I MONITOROWANIU SEKWESTRACJI DWUTLENKU WĘGLA W GLEBIE I JAKOŚCI GLEB

Tabela 1

Przykłady podstawowych praktyk gospodarowania glebami w celu propagowania sekwestracji dwutlenku węgla w glebie (przy braku resztek) i jakości gleb

| Wymóg | Parametr jakości gleby |
| --- | --- |
| Zmianowanie co najmniej trzech upraw, z włączeniem roślin strączkowych lub nawozu zielonego do systemu uprawy, uwzględniające wymogi agronomiczne upraw następczych właściwe dla każdej z upraw oraz warunki klimatyczne. Wielogatunkowa uprawa okrywowa między uprawami komercyjnymi liczy się jako jedna zmiana. | Propagowanie żyzności gleby, obecności węgla w glebie, ograniczania erozji gleby, różnorodności biologicznej gleby i kontroli patogenów |
| Siew upraw okrywowych/międzyplonów/upraw pośrednich z zastosowaniem odpowiedniej dla danego miejsca mieszaniny gatunków zawierającej co najmniej jeden gatunek roślin strączkowych. Praktyki zarządzania uprawami powinny zapewniać minimalne pokrycie gleby w celu uniknięcia gleby niepokrytej roślinnością w najbardziej wrażliwych okresach. | Propagowanie żyzności gleby, zatrzymywania węgla w glebie, unikanie erozji gleby, propagowanie różnorodności biologicznej gleby. |
| Zapobieganie zagęszczaniu gleby (należy zaplanować częstotliwość i ramy czasowe prac polowych, aby uniknąć ruchu maszyn po mokrej glebie; należy unikać orki na mokrych glebach lub znacznie ograniczyć tego rodzaju prace; można stosować planowanie ruchu kontrolowanego). | Zachowanie struktury gleby, unikanie erozji gleby, zachowanie bioróżnorodności gleby |
| Niepalenie ściernisk, z wyjątkiem przypadków, gdy władze przyznały odstępstwo ze względu na zdrowie roślin. | Zatrzymanie węgla w glebie, zasobooszczędność |
| Na glebach kwaśnych, na których stosuje się wapnowanie, jeżeli gleby są zdegradowane i zakwaszenie wpływa na wydajność uprawy. | Poprawa struktury gleby, różnorodności biologicznej gleby, zawartości węgla w glebie |
| Ograniczenie orki/brak orki – kontrola erozji – dodawanie organicznych polepszaczy gleby (biowęgla, kompostu, obornika, resztek pożniwnych) – stosowanie upraw okrywowych, ponowne nawadnianie
  Odnowa roślinności: sadzenie (zmiana gatunku, ochrona za pomocą ściółki ze słomy) – cechy krajobrazu – agroleśnictwo | Zwiększenie zawartości węgla organicznego w glebie |

Wymóg

Parametr jakości gleby

Zmianowanie co najmniej trzech upraw, z włączeniem roślin strączkowych lub nawozu zielonego do systemu uprawy, uwzględniające wymogi agronomiczne upraw następczych właściwe dla każdej z upraw oraz warunki klimatyczne. Wielogatunkowa uprawa okrywowa między uprawami komercyjnymi liczy się jako jedna zmiana.

Propagowanie żyzności gleby, obecności węgla w glebie, ograniczania erozji gleby, różnorodności biologicznej gleby i kontroli patogenów

Siew upraw okrywowych/międzyplonów/upraw pośrednich z zastosowaniem odpowiedniej dla danego miejsca mieszaniny gatunków zawierającej co najmniej jeden gatunek roślin strączkowych. Praktyki zarządzania uprawami powinny zapewniać minimalne pokrycie gleby w celu uniknięcia gleby niepokrytej roślinnością w najbardziej wrażliwych okresach.

Propagowanie żyzności gleby, zatrzymywania węgla w glebie, unikanie erozji gleby, propagowanie różnorodności biologicznej gleby.

Zapobieganie zagęszczaniu gleby (należy zaplanować częstotliwość i ramy czasowe prac polowych, aby uniknąć ruchu maszyn po mokrej glebie; należy unikać orki na mokrych glebach lub znacznie ograniczyć tego rodzaju prace; można stosować planowanie ruchu kontrolowanego).

Zachowanie struktury gleby, unikanie erozji gleby, zachowanie bioróżnorodności gleby

Niepalenie ściernisk, z wyjątkiem przypadków, gdy władze przyznały odstępstwo ze względu na zdrowie roślin.

Zatrzymanie węgla w glebie, zasobooszczędność

Na glebach kwaśnych, na których stosuje się wapnowanie, jeżeli gleby są zdegradowane i zakwaszenie wpływa na wydajność uprawy.

Poprawa struktury gleby, różnorodności biologicznej gleby, zawartości węgla w glebie

Ograniczenie orki/brak orki – kontrola erozji – dodawanie organicznych polepszaczy gleby (biowęgla, kompostu, obornika, resztek pożniwnych) – stosowanie upraw okrywowych, ponowne nawadnianie

Odnowa roślinności: sadzenie (zmiana gatunku, ochrona za pomocą ściółki ze słomy) – cechy krajobrazu – agroleśnictwo

Zwiększenie zawartości węgla organicznego w glebie

Tabela 1

Przykłady praktyk z zakresu monitoringu oddziaływania na jakość gleby i na zmniejszenie emisji dwutlenku węgla

| Podejście w zakresie monitoringu | Metoda weryfikacji/wykazania |
| --- | --- |
| Ocena ryzyka | Określenie obszarów o wysokim ryzyku pogorszenia się jakości gleby pomaga zapobiegać takiemu ryzyku i skoncentrować się na obszarach, na których oddziaływanie jest najsilniejsze. |
| Analiza materii organicznej gleby | Konsekwentne pobieranie próbek materii organicznej gleby usprawnia proces monitoringu, przez co można utrzymać lub ulepszyć tę materię. |
| Analiza zawartości węgla organicznego w glebie | Węgiel organiczny w glebie postrzegany jest jako dobry wskaźnik jakości gleby w szerszym rozumieniu. |
| Pobieranie próbek w celu określenia wskaźnika użyźnienia gleby | Wartość dodatnia wskazuje, że system oczekuje wzrostu zawartości materii organicznej gleby. |
| Ocena erozji gleby | Zapewnia utrzymanie erozji poniżej tolerowanego poziomu, np. poziomów „t” określanych przez Dział Badań Naukowych w Dziedzinie Rolnictwa Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA). |
| Planowanie zarządzania składnikami odżywczymi | Plan nakreślający strategię w odniesieniu do składników odżywczych (skoncentrowaną głównie na N, P i K) oraz systemy stosowania nawozów mogą zapobiec zakłóceniu bilansu składników odżywczych. |
| Regularna analiza pH gleby | Monitoring pH pomaga zidentyfikować zakłócenie równowagi pH. |

Podejście w zakresie monitoringu

Metoda weryfikacji/wykazania

Ocena ryzyka

Określenie obszarów o wysokim ryzyku pogorszenia się jakości gleby pomaga zapobiegać takiemu ryzyku i skoncentrować się na obszarach, na których oddziaływanie jest najsilniejsze.

Analiza materii organicznej gleby

Konsekwentne pobieranie próbek materii organicznej gleby usprawnia proces monitoringu, przez co można utrzymać lub ulepszyć tę materię.

Analiza zawartości węgla organicznego w glebie

Węgiel organiczny w glebie postrzegany jest jako dobry wskaźnik jakości gleby w szerszym rozumieniu.

Pobieranie próbek w celu określenia wskaźnika użyźnienia gleby

Wartość dodatnia wskazuje, że system oczekuje wzrostu zawartości materii organicznej gleby.

Ocena erozji gleby

Zapewnia utrzymanie erozji poniżej tolerowanego poziomu, np. poziomów „t” określanych przez Dział Badań Naukowych w Dziedzinie Rolnictwa Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA).

Planowanie zarządzania składnikami odżywczymi

Plan nakreślający strategię w odniesieniu do składników odżywczych (skoncentrowaną głównie na N, P i K) oraz systemy stosowania nawozów mogą zapobiec zakłóceniu bilansu składników odżywczych.

Regularna analiza pH gleby

Monitoring pH pomaga zidentyfikować zakłócenie równowagi pH.

---

ZAŁĄCZNIK VII

METODYKA USTALANIA EMISJI SPOWODOWANYCH WYDOBYCIEM LUB UPRAWĄ SUROWCÓW

Do celów obliczenia wartości emisji spowodowanych wydobyciem lub uprawą surowców w części C pkt 5 załącznika V i w części B pkt 5 załączniku VI do dyrektywy 2018/2001 (UE) stwierdza się, że obliczenie to obejmuje sumę wszystkich emisji spowodowanych samym procesem wydobycia lub uprawy; gromadzeniem, suszeniem i składowaniem surowców; odpadami i wyciekami; oraz produkcją chemikaliów lub produktów stosowanych w procesie wydobycia lub uprawy.

Wyklucza się wychwytywania CO2 w trakcie uprawy surowców. Szacunkową emisję z upraw biomasy rolniczej można otrzymać na podstawie stosowanych średnich regionalnych dotyczących emisji z uprawy, zawartych w sprawozdaniach, o których mowa w art. 31 ust. 4 dyrektywy (UE) 2018/2001, lub na podstawie informacji dotyczących zdezagregowanych wartości standardowych w odniesieniu do emisji z upraw określonych w niniejszym załączniku jako alternatywy dla stosowania wartości rzeczywistych. W razie braku odpowiednich informacji w tych sprawozdaniach można obliczać średnie wartości na podstawie lokalnych praktyk rolniczych, np. danych z grupy gospodarstw jako alternatywę dla stosowania wartości rzeczywistych.

EMISJE SPOWODOWANE SAMYM PROCESEM WYDOBYCIA LUB UPRAWY

Emisje spowodowane samym procesem wydobycia lub uprawy obejmują wszystkie emisje spowodowane (i) dostarczaniem paliw do wykorzystywanych maszyn rolniczych; (ii) produkcją materiału siewnego do upraw; (iii) produkcją nawozów i pestycydów; (iv) zakwaszaniem przez nawozy i stosowaniem wapnowania; oraz (v) emisje do gleby spowodowane uprawami.

1.1.   Wykorzystywanie paliw (oleju napędowego, benzyny, paliwa ciężkiego, biopaliwa lub innych paliw) w maszynach rolniczych

Emisje gazów cieplarnianych pochodzących z upraw (przygotowanie pola, siew, stosowanie nawozów i pestycydów, zbiory, gromadzenie) obejmują wszystkie emisje pochodzące z wykorzystywania paliw (takich jak olej napędowy, benzyna, paliwo ciężkie, biopaliwa lub inne paliwa) w maszynach rolniczych. Ilość paliwa wykorzystanego w maszynach rolniczych musi być należycie dokumentowana. Muszą być stosowane właściwe współczynniki emisji paliw zgodnie z załącznikiem IX. W przypadku stosowania biopaliw muszą być stosowane standardowe wartości emisji gazów cieplarnianych określone w dyrektywie (UE) 2018/2001.

1.2.   Nawozy chemiczne i pestycydy

Emisje spowodowane stosowaniem nawozów chemicznych i pestycydów (1) na potrzeby uprawy surowców obejmują wszystkie powiązane emisje spowodowane produkcją nawozów chemicznych i pestycydów. Ilość nawozów chemicznych i pestycydów, w zależności od uprawy, warunków lokalnych i praktyk rolniczych, musi być należycie dokumentowana. Muszą być stosowane odpowiednie współczynniki emisji, w tym w odniesieniu do emisji wyższego szczebla, w celu uwzględnienia emisji spowodowanych produkcją nawozów chemicznych i pestycydów zgodnie z załącznikiem IX. Jeżeli podmiot gospodarczy zna zakład produkujący nawóz i zakład ten podlega unijnemu systemowi handlu uprawnieniami do emisji (ETS), wówczas podmiot gospodarczy może wykorzystać emisje spowodowane produkcją zgłoszone w ramach ETS, dodając emisje wyższego szczebla w odniesieniu do gazu ziemnego itp. Uwzględniane są również emisje związane z transportem nawozów powodowane przez poszczególne rodzaje transportu wymienione w załączniku IX. Jeżeli podmiot gospodarczy nie zna zakładu dostarczającego nawóz, powinien zastosować wartości standardowe określone w załączniku IX.

1.3.   Materiał siewny

Obliczanie emisji spowodowanych produkcją materiału siewnego na potrzeby upraw opiera się na rzeczywistych danych użytego materiału siewnego. W celu uwzględniania emisji związanych z produkcją nasion można stosować współczynniki emisji dotyczące produkcji i dostaw materiału siewnego. Należy stosować wartości standardowe współczynników emisji określone w załączniku IX. W przypadku pozostałych nasion należy stosować wartości podane w literaturze według następującej hierarchii.

| a) | sprawozdanie JEC-WTW wersja 5; |
| --- | --- |

a)

sprawozdanie JEC-WTW wersja 5;

| b) | baza danych ECOINVENT; |
| --- | --- |

b)

baza danych ECOINVENT;

| c) | źródła „oficjalne”, takie jak Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), Międzynarodowa Agencja Energetyczna (MAE) lub rządy; |
| --- | --- |

c)

źródła „oficjalne”, takie jak Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), Międzynarodowa Agencja Energetyczna (MAE) lub rządy;

| d) | inne poddawane przeglądom źródła danych, takie jak baza danych E3, baza danych GEMIS; |
| --- | --- |

d)

inne poddawane przeglądom źródła danych, takie jak baza danych E3, baza danych GEMIS;

| e) | recenzowane publikacje; |
| --- | --- |

e)

recenzowane publikacje;

| f) | należycie udokumentowane szacunki własne. |
| --- | --- |

f)

należycie udokumentowane szacunki własne.

1.4.   Emisje spowodowane zakwaszeniem związanym z nawozami i stosowaniem wapnowania

Emisje wynikające z neutralizacji zakwaszenia spowodowanego nawozami oraz stosowaniem wapna rolniczego odpowiadają emisjom CO2 związanym z neutralizacją kwasowości spowodowanej przez nawozy azotowe lub reakcjami wapna rolniczego w glebie.

1.4.1.   Emisje wynikające z neutralizacji zakwaszenia spowodowanego nawozami

Emisje wynikające z zakwaszenia spowodowanego stosowaniem na polu nawozów azotowych uwzględniane są w obliczaniu wartości emisji na podstawie ilości zużytych nawozów azotowych. W przypadku nawozów azotanowych emisje spowodowane neutralizacją nawozów azotowych w glebie wynoszą 0,783 kg CO2/kg N; w przypadku nawozów mocznikowych emisje spowodowane neutralizacją wynoszą 0,806 kg CO2/kg N.

1.4.2.   Emisje do gleby spowodowane wapnowaniem (wapno rolnicze)

Dokumentuje się należycie rzeczywistą ilość zużytego wapna rolniczego. Wielkość emisji oblicza się w następujący sposób:

| 1. | Na glebach kwaśnych, których pH wynosi mniej niż 6,4, kwasy zawarte w glebie rozpuszczają wapno rolnicze, co prowadzi do powstawania głównie dwutlenku węgla, a nie wodorowęglanu, uwalniając prawie cały dwutlenek węgla do wapna rolniczego (0,44 kg CO2/kg ekwiwalentu CaCO3 odpowiadającego wapnu rolniczemu). |
| --- | --- |

1.

Na glebach kwaśnych, których pH wynosi mniej niż 6,4, kwasy zawarte w glebie rozpuszczają wapno rolnicze, co prowadzi do powstawania głównie dwutlenku węgla, a nie wodorowęglanu, uwalniając prawie cały dwutlenek węgla do wapna rolniczego (0,44 kg CO2/kg ekwiwalentu CaCO3 odpowiadającego wapnu rolniczemu).

| 2. | Jeżeli pH gleby wynosi co najmniej 6,4 w obliczeniu, oprócz emisji wynikających z neutralizacji zakwaszenia spowodowanego przez nawóz, uwzględnia się współczynnik emisji wynoszący 0,98/12,44 = 0,079 kg CO2/(kg ekwiwalentu CaCO3) zastosowanego wapna rolniczego. |
| --- | --- |

2.

Jeżeli pH gleby wynosi co najmniej 6,4 w obliczeniu, oprócz emisji wynikających z neutralizacji zakwaszenia spowodowanego przez nawóz, uwzględnia się współczynnik emisji wynoszący 0,98/12,44 = 0,079 kg CO2/(kg ekwiwalentu CaCO3) zastosowanego wapna rolniczego.

| 3. | Emisje spowodowane wapnowaniem, obliczone na podstawie faktycznego zużycia wapna w pkt 1 i 2 powyżej, mogą być większe niż emisje spowodowane neutralizacją nawozu obliczone w sekcji 1.4.1, jeżeli zakwaszanie spowodowane przez nawóz zostało zneutralizowane zastosowanym wapnem. W takim przypadku emisje wynikające z neutralizacji nawozu (w sekcji 1.4.1) można odjąć od obliczonych emisji spowodowanych wapnowaniem, aby uniknąć podwójnego liczenia emisji.
  Emisje spowodowane zakwaszeniem przez nawóz mogą przekraczać emisje przypisane wapnowaniu. W takim przypadku odjęcie dałoby wynik wskazujący na pozornie ujemne emisje netto spowodowane wapnowaniem, ponieważ wapno rolnicze nie neutralizuje całej kwasowości spowodowanej nawozem, która jest również częściowo neutralizowana przez naturalnie występujące węglany. W takim przypadku emisje netto spowodowane wapnowaniem przyjmuje się jako zerowe, lecz zachowuje się emisje związane z zakwaszeniem przez nawóz, które i tak występują, zgodnie z sekcją 1.4.1.
  Jeżeli nie są dostępne dane dotyczące faktycznego zużycia wapna rolniczego, przyjmuje się zużycie wapna rolniczego zalecane przez Stowarzyszenie Wapna Rolniczego (Agricultural Lime Association). Jest to uzależnione od rodzaju uprawy, zmierzonego pH gleby, typu gleby i rodzaju środka wapnującego. Towarzyszące emisje CO2 oblicza się na podstawie pkt 1 i 2 powyższej procedury. W tym przypadku nie stosuje się jednak odejmowania, o którym mowa w pkt 3, ponieważ zalecane zużycie wapna rolniczego nie obejmuje wapna rolniczego wykorzystanego do neutralizacji nawozu zastosowanego w tym samym roku, więc nie ma możliwości podwójnego liczenia emisji związanych z neutralizacją nawozu. |
| --- | --- |

3.

Emisje spowodowane wapnowaniem, obliczone na podstawie faktycznego zużycia wapna w pkt 1 i 2 powyżej, mogą być większe niż emisje spowodowane neutralizacją nawozu obliczone w sekcji 1.4.1, jeżeli zakwaszanie spowodowane przez nawóz zostało zneutralizowane zastosowanym wapnem. W takim przypadku emisje wynikające z neutralizacji nawozu (w sekcji 1.4.1) można odjąć od obliczonych emisji spowodowanych wapnowaniem, aby uniknąć podwójnego liczenia emisji.

Emisje spowodowane zakwaszeniem przez nawóz mogą przekraczać emisje przypisane wapnowaniu. W takim przypadku odjęcie dałoby wynik wskazujący na pozornie ujemne emisje netto spowodowane wapnowaniem, ponieważ wapno rolnicze nie neutralizuje całej kwasowości spowodowanej nawozem, która jest również częściowo neutralizowana przez naturalnie występujące węglany. W takim przypadku emisje netto spowodowane wapnowaniem przyjmuje się jako zerowe, lecz zachowuje się emisje związane z zakwaszeniem przez nawóz, które i tak występują, zgodnie z sekcją 1.4.1.

Jeżeli nie są dostępne dane dotyczące faktycznego zużycia wapna rolniczego, przyjmuje się zużycie wapna rolniczego zalecane przez Stowarzyszenie Wapna Rolniczego (Agricultural Lime Association). Jest to uzależnione od rodzaju uprawy, zmierzonego pH gleby, typu gleby i rodzaju środka wapnującego. Towarzyszące emisje CO2 oblicza się na podstawie pkt 1 i 2 powyższej procedury. W tym przypadku nie stosuje się jednak odejmowania, o którym mowa w pkt 3, ponieważ zalecane zużycie wapna rolniczego nie obejmuje wapna rolniczego wykorzystanego do neutralizacji nawozu zastosowanego w tym samym roku, więc nie ma możliwości podwójnego liczenia emisji związanych z neutralizacją nawozu.

1.5.   Emisje do gleby (podtlenku azotu/N2O) spowodowane uprawami

Obliczanie emisji N2O z gospodarowanych gleb odbywa się zgodnie z metodyką IPCC. W celu obliczenia emisji N2O spowodowanych uprawami stosuje się zdezagregowane współczynniki emisji dla poszczególnych upraw w różnych warunkach środowiskowych (zgodnie z poziomem 2 metodyki IPCC). Uwzględnia się specyficzne współczynniki emisji dla różnych warunków środowiskowych, warunków glebowych oraz dla różnych upraw. Podmioty gospodarcze mogłyby wykorzystywać zatwierdzone modele do obliczania tych współczynników emisji, pod warunkiem że modele uwzględniałyby te aspekty. Zgodnie z wytycznymi IPCC (2) uwzględnia się zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie emisje N2O. Używa się narzędzia GNOC, które opiera się na poniższych formułach, zgodnie z konwencjami w zakresie nazewnictwa zawartymi w wytycznych IPCC (2006):

N2Ototal – N = N2Odirect – N + N2Oindirect – N

gdzie:

w przypadku gleb mineralnych: N2ODirect – N = [(FSN + FON) • EF1ij] + [FCR • EF1]

w przypadku gleb organicznych: N
  2
  ODirect
   – N = [(FSN + FON) • EF1] + [FCR • EF1] + [(FOS,CG,Temp • EF2CG, Temp] + [FCROS,CG,Trop • E2CG,Trop];

w przypadku gleb zarówno mineralnych, jak i organicznych: N
  2
  ODirect
   – N = [((FSN • FracGASF) + (FON • EracGASM) • EF4] + [(FSN +FON + FCR) • FracLeach-(H) • EF5].

1.5.1.   Wsad azotu pochodzącego z resztek pożniwnych

Należy go obliczyć w przypadku:

| a) | buraków cukrowych, trzciny cukrowej zgodnie z IPCC (2006), tom 4, rozdział 11, równanie 11.6, nie uwzględniając pozostałości pod ziemią, a w przypadku trzciny cukrowej dodając wsad azotu pochodzącego z wywaru melasowego i osadu filtracyjnego;
  FCR = Yield • DRY • (1-FracBurnt • Cf) • [RAG • NAG • (1 - FracRemove)] + FVF |
| --- | --- |

a)

buraków cukrowych, trzciny cukrowej zgodnie z IPCC (2006), tom 4, rozdział 11, równanie 11.6, nie uwzględniając pozostałości pod ziemią, a w przypadku trzciny cukrowej dodając wsad azotu pochodzącego z wywaru melasowego i osadu filtracyjnego;

FCR = Yield • DRY • (1-FracBurnt • Cf) • [RAG • NAG • (1 - FracRemove)] + FVF

| b) | plantacji orzechów kokosowych i palm olejowych, stosując stały wsad azotu na podstawie literatury, gdyż w IPCC (2006) nie przewidziano domyślnej metody obliczania standardowych współczynników emisji zgodnie w załącznikiem IX; |
| --- | --- |

b)

plantacji orzechów kokosowych i palm olejowych, stosując stały wsad azotu na podstawie literatury, gdyż w IPCC (2006) nie przewidziano domyślnej metody obliczania standardowych współczynników emisji zgodnie w załącznikiem IX;

| c) | wszystkich innych upraw zgodnie z IPCC (2006), tom 4, rozdział 11, równania 11.7a, 11.11 i 11.12, jako:
  FCR = (1-FracBurnt • Cf) • AGDM • NAG • (1-FracRemove) + (AGDM + Yield • DRY) • RBG-BIO • NBG

  gdzie:







  N2Ototal - N | = | bezpośrednie i pośrednie emisje roczne N2O–N pochodzące z gospodarowanych gleb; kg N2O–N ha-1 a-1 |
| --- | --- | --- | --- |
| N2Odirect - N | = | roczne bezpośrednie emisje N2O–N pochodzące z gospodarowanych gleb; kg N2O–N ha-1 a-1 |
| N2Oindirect - N | = | roczne emisje pośrednie N2O–N (czyli roczna ilość N2O–N wytworzona w wyniku depozycji atmosferycznej azotu, który ulotnił się z gospodarowanych gleb, oraz roczna ilość N2O–N wytworzonego w wyniku wymywania i spływu dodatków azotu wprowadzonych do gospodarowanych gleb w regionach, w których występują wymywanie i spływ); kg N2O–N ha-1 a-1 |
| FSN | = | roczny wsad nieorganicznych nawozów azotowych; kg N ha-1 a-1 |
| FON | = | roczna ilość azotu z obornika zastosowanego jako nawóz; kg N ha-1 a-1 |
| FCR | = | roczna ilość azotu w resztkach pożniwnych (nad ziemią i pod ziemią); kg N ha-1 a-1 |
| FOS,CG,Temp | = | roczna powierzchnia gospodarowanych/zdrenowanych gleb organicznych stanowiących grunty uprawne w klimacie umiarkowanym; ha-1 a-1 |
| FOS,CG,Temp | = | roczna powierzchnia gospodarowanych/zdrenowanych gleb organicznych stanowiących grunty uprawne w klimacie tropikalnym; ha-1 |
| FracGASF | = | 0,10 (kg N NH3–N + NOx–N) (liczba zastosowanych kg N)-1. Ulatnianie z nawozu nieorganicznego |
| FracGASM | = | 0,20 (kg N NH3–N + NOx–N) (liczba zastosowanych kg N)-1. Ulatnianie ze wszystkich zastosowanych organicznych nawozów azotowych |
| FracLeach-(H) | = | 0,30 kg N (kg dodatków N) -1. Straty azotu spowodowane wymywaniem/spływem w regionach, w których te zjawiska występują |
| EF1ij | = | współczynniki emisji specyficzne dla uprawy i obiektu dotyczące emisji N2O spowodowanych stosowaniem nawozów nieorganicznych i azotu organicznego w glebach mineralnych (kg N2O–N (kg wprowadzonego azotu)-1); |
| EF1 | = | 0,01 [kg N2O–N (kg wprowadzonego azotu) -1] |
| EF2CG,Temp | = | 8 kg N ha-1 a-1 w przypadku upraw ekologicznych w klimacie umiarkowanym i gleb na obszarach trawiastych |
| EF2CG,Trop | = | 16 kg N ha-1 a-1 w przypadku upraw ekologicznych w klimacie tropikalnym i gleb na obszarach trawiastych |
| EF4 | = | 0,01 [kg N2O–N (kg NH3–N + NOx–N ulotnionego) -1] |
| EF5 | = | 0,0075 [kg N2O–N (kg azotu, który uległ wymyciu/spływowi) -1] |
| Yield | = | roczny świeży plon z uprawy (kg ha-1) |
| DRY | = | ułamek suchej masy w zebranym produkcie [kg SM (kg mokrej masy)-1] (zob. Tabela 1) |
| FracBurnt | = | ułamek corocznie wypalanej powierzchni uprawy [ha (ha)-1] |
| Cf | = | współczynnik spalania [wielkość bezwymiarowa] (zob. Tabela 1) |
| RAG | = | stosunek pozostałości nad ziemią, suchej masy do plonu zebranej suchej masy uprawy [kg SM (kg SM)-1] (zob. Tabela 3) |
| NAG | = | zawartość azotu w pozostałościach nad ziemią [kg N (kg SM)-1] (zob. Tabela 1) |
| FracRemove | = | ułamek masowy pozostałości nad ziemią usuniętych z pola [kg SM (kg suchej masy pozostałości nad ziemią)-1] |
| FVF | = | roczna ilość azotu w wywarze melasowym trzciny cukrowej i osadzie filtracyjnym wprowadzonych z powrotem na pole [kg N ha-1], obliczona jako Plon * 0,000508. |
| AG | = | sucha masa pozostałości nad ziemią [kg SM ha-1] |

c)

wszystkich innych upraw zgodnie z IPCC (2006), tom 4, rozdział 11, równania 11.7a, 11.11 i 11.12, jako:

FCR = (1-FracBurnt • Cf) • AGDM • NAG • (1-FracRemove) + (AGDM + Yield • DRY) • RBG-BIO • NBG

gdzie:

N2Ototal - N

=

bezpośrednie i pośrednie emisje roczne N2O–N pochodzące z gospodarowanych gleb; kg N2O–N ha-1 a-1

N2Odirect - N

=

roczne bezpośrednie emisje N2O–N pochodzące z gospodarowanych gleb; kg N2O–N ha-1 a-1

N2Oindirect - N

=

roczne emisje pośrednie N2O–N (czyli roczna ilość N2O–N wytworzona w wyniku depozycji atmosferycznej azotu, który ulotnił się z gospodarowanych gleb, oraz roczna ilość N2O–N wytworzonego w wyniku wymywania i spływu dodatków azotu wprowadzonych do gospodarowanych gleb w regionach, w których występują wymywanie i spływ); kg N2O–N ha-1 a-1

FSN

=

roczny wsad nieorganicznych nawozów azotowych; kg N ha-1 a-1

FON

=

roczna ilość azotu z obornika zastosowanego jako nawóz; kg N ha-1 a-1

FCR

=

roczna ilość azotu w resztkach pożniwnych (nad ziemią i pod ziemią); kg N ha-1 a-1

FOS,CG,Temp

=

roczna powierzchnia gospodarowanych/zdrenowanych gleb organicznych stanowiących grunty uprawne w klimacie umiarkowanym; ha-1 a-1

FOS,CG,Temp

=

roczna powierzchnia gospodarowanych/zdrenowanych gleb organicznych stanowiących grunty uprawne w klimacie tropikalnym; ha-1

FracGASF

=

0,10 (kg N NH3–N + NOx–N) (liczba zastosowanych kg N)-1. Ulatnianie z nawozu nieorganicznego

FracGASM

=

0,20 (kg N NH3–N + NOx–N) (liczba zastosowanych kg N)-1. Ulatnianie ze wszystkich zastosowanych organicznych nawozów azotowych

FracLeach-(H)

=

0,30 kg N (kg dodatków N) -1. Straty azotu spowodowane wymywaniem/spływem w regionach, w których te zjawiska występują

EF1ij

=

współczynniki emisji specyficzne dla uprawy i obiektu dotyczące emisji N2O spowodowanych stosowaniem nawozów nieorganicznych i azotu organicznego w glebach mineralnych (kg N2O–N (kg wprowadzonego azotu)-1);

EF1

=

0,01 [kg N2O–N (kg wprowadzonego azotu) -1]

EF2CG,Temp

=

8 kg N ha-1 a-1 w przypadku upraw ekologicznych w klimacie umiarkowanym i gleb na obszarach trawiastych

EF2CG,Trop

=

16 kg N ha-1 a-1 w przypadku upraw ekologicznych w klimacie tropikalnym i gleb na obszarach trawiastych

EF4

=

0,01 [kg N2O–N (kg NH3–N + NOx–N ulotnionego) -1]

EF5

=

0,0075 [kg N2O–N (kg azotu, który uległ wymyciu/spływowi) -1]

Yield

=

roczny świeży plon z uprawy (kg ha-1)

DRY

=

ułamek suchej masy w zebranym produkcie [kg SM (kg mokrej masy)-1] (zob. Tabela 1)

FracBurnt

=

ułamek corocznie wypalanej powierzchni uprawy [ha (ha)-1]

Cf

=

współczynnik spalania [wielkość bezwymiarowa] (zob. Tabela 1)

RAG

=

stosunek pozostałości nad ziemią, suchej masy do plonu zebranej suchej masy uprawy [kg SM (kg SM)-1] (zob. Tabela 3)

NAG

=

zawartość azotu w pozostałościach nad ziemią [kg N (kg SM)-1] (zob. Tabela 1)

FracRemove

=

ułamek masowy pozostałości nad ziemią usuniętych z pola [kg SM (kg suchej masy pozostałości nad ziemią)-1]

FVF

=

roczna ilość azotu w wywarze melasowym trzciny cukrowej i osadzie filtracyjnym wprowadzonych z powrotem na pole [kg N ha-1], obliczona jako Plon * 0,000508.

AG

=

sucha masa pozostałości nad ziemią [kg SM ha-1]

1.5.2.   Współczynniki emisji specyficzne dla uprawy i obiektu dotyczące emisji N2O spowodowanych stosowaniem nawozów nieorganicznych i azotu organicznego

Emisje N2O z gleb użytkowanych rolniczo na różnych gruntach rolnych w różnych warunkach środowiskowych oraz klasy rolniczego użytkowania gruntów można ustalić na podstawie modelu statystycznego Stehfesta i Bouwmana (2006) (zwanego dalej „modelem S&B”):

Image 2

gdzie:

| E | = | emisje N2O (w kg N2O-N ha-1 a-1) |
| --- | --- | --- |
| ev | = | wartości wpływu poszczególnych czynników (zob. tabela 2) |

E

=

emisje N2O (w kg N2O-N ha-1 a-1)

ev

=

wartości wpływu poszczególnych czynników (zob. tabela 2)

Współczynnik EF1ij uprawy i stosowanej do produkcji biopaliwa na terenie j oblicza się (według modelu S&B) jako:

EF1ij = (Efert,ij – Eunfert,ij)/Nappl,ij

Współczynnik (EF1) określony przez IPCC (2006) w odniesieniu do bezpośrednich emisji N2O z wsadu nawozów w oparciu o globalną średnią zastępuje się specyficznym dla uprawy i obiektu współczynnikiem EF1ij w odniesieniu do bezpośrednich emisji spowodowanych wsadem azotu z nawozów mineralnych i obornika na podstawie specyficznego dla uprawy i obiektu współczynnika EF1ij w oparciu o model S&B.

gdzie:

| Efert,ij | = | emisja N2O (w kg N2O-N ha-1 a-1) w oparciu o model S&B, gdzie wsad nawozu odpowiada rzeczywistemu dawkowaniu azotu (w nawozie mineralnym i oborniku) w odniesieniu do uprawy i w lokalizacji j; |
| --- | --- | --- |
| Eunfert,ij | = | emisja N2O z uprawy i w lokalizacji j (w kg N2O-N ha-1 a-1) w oparciu o model S&B. Dawkowanie azotu ustala się na poziomie 0, a wszystkie pozostałe parametry utrzymuje się na tym samym poziomie; |
| Eappl,ij | = | wsad azotu z nawozów mineralnych i obornika (w kg N ha-1 a-1) w odniesieniu do uprawy i w lokalizacji j. |

Efert,ij

=

emisja N2O (w kg N2O-N ha-1 a-1) w oparciu o model S&B, gdzie wsad nawozu odpowiada rzeczywistemu dawkowaniu azotu (w nawozie mineralnym i oborniku) w odniesieniu do uprawy i w lokalizacji j;

Eunfert,ij

=

emisja N2O z uprawy i w lokalizacji j (w kg N2O-N ha-1 a-1) w oparciu o model S&B. Dawkowanie azotu ustala się na poziomie 0, a wszystkie pozostałe parametry utrzymuje się na tym samym poziomie;

Eappl,ij

=

wsad azotu z nawozów mineralnych i obornika (w kg N ha-1 a-1) w odniesieniu do uprawy i w lokalizacji j.

Tabela 1

Parametry specyficzne dla upraw do celów obliczania wsadu azotu z resztek pożniwnych
   (3)

Image 3

Tabela 2

Wartości stałe i wartości wpływu na potrzeby obliczania emisji N2O z gruntów rolnych na podstawie modelu S&B

Image 4

EMISJE SPOWODOWANE GROMADZENIEM, SUSZENIEM I SKŁADOWANIEM SUROWCÓW

Emisje spowodowane gromadzeniem, suszeniem i składowaniem surowców obejmują wszystkie emisje związane z wykorzystaniem paliwa w ramach gromadzenia, suszenia i składowania surowców.

Emisje spowodowane gromadzeniem

Emisje spowodowane gromadzeniem surowców obejmują wszystkie emisje wynikające z gromadzenia surowców i ich transportu do miejsca składowania. Emisje oblicza się stosując odpowiednie współczynniki emisji dla rodzaju użytego paliwa (oleju napędowego, benzyny, paliwa ciężkiego, biopaliwa lub innych paliw).

Suszenie biomasy

Emisje z upraw obejmują emisje spowodowane suszeniem przed składowaniem, a także przechowywaniem i przetwarzaniem biomasy jako surowca. Dane dotyczące zużycia energii elektrycznej na potrzeby suszenia przed składowaniem obejmują rzeczywiste dane dotyczące procesu suszenia zastosowanego w celu zachowania zgodności z wymogami składowania, w zależności od typu biomasy, wielkości cząstek, zawartości wilgoci, warunków pogodowych itp. Stosuje się odpowiednie współczynniki emisji, w tym emisji wyższego szczebla, aby uwzględnić emisje spowodowane zużyciem paliw w celu wytworzenia ciepła lub energii elektrycznej wykorzystywanych do suszenia. Emisje z suszenia obejmują tylko emisje związane z procesem suszenia niezbędnym do zapewnienia adekwatnego składowania surowców i nie obejmują suszenia materiałów w trakcie przetwarzania.

WYLICZANIE EMISJI ENERGII ELEKTRYCZNEJ ZUŻYWANEJ W DZIAŁALNOŚCI ROLNICZEJ

Przy wyliczaniu zużycia energii elektrycznej niewyprodukowanej w zakładzie produkującym paliwo uznaje się, że intensywność emisji gazów cieplarnianych spowodowanej wytwarzaniem i dystrybucją energii elektrycznej jest równa średniej intensywności emisji spowodowanej wytwarzaniem i dystrybucją energii elektrycznej w określonym regionie, co może mieć miejsce na poziomie regionu NUTS2 (4) lub na poziomie krajowym. W przypadku stosowania krajowych współczynników emisji dotyczących energii elektrycznej wykorzystuje się wartości wskazane w załączniku IX. W drodze odstępstwa od tej zasady, producenci mogą w przypadku indywidualnych elektrowni stosować średnią wartość energii elektrycznej wyprodukowanej przez daną elektrownię, jeśli nie jest ona podłączona do sieci elektroenergetycznej i dostępne są wystarczające informacje pozwalające na określenie współczynnika emisji.

---

(1)  
  „Pestycydy” oznaczają wszystkie środki ochrony roślin w tym herbicydy, insektycydy, fungicydy itp.

(2)  IPCC (2006), tom 4, rozdział 11: Emisje N2O z gospodarowanych gleb oraz emisje CO2 spowodowane stosowaniem wapna i mocznika.

(3)  Źródło danych: Sprawozdanie JRC „Definition of input data to assess GHG default emissions from biofuels in EU legislation” [Definiowanie danych wsadowych na potrzeby oceny domyślnych emisji gazów cieplarnianych z biopaliw w prawodawstwie UE], JRC 2019 (EUR 28349 EN). https://op.europa.eu/en/publication-detail/-/publication/7d6dd4ba-720a-11e9-9f05-01aa75ed71a1

(4)  Wspólna klasyfikacja jednostek terytorialnych do celów statystycznych

---

ZAŁĄCZNIK VIII

MINIMALNE WYMOGI DOTYCZĄCE PROCESU I METODY CERTYFIKOWANIA BIOMASY O NISKIM RYZYKU SPOWODOWANIA POŚREDNIEJ ZMIANY UŻYTKOWANIA GRUNTÓW (ILUC)

A.   Proces certyfikacji niskiego ryzyka ILUC

W celu rozpoczęcia procesu certyfikacji podmiot gospodarczy musi przedłożyć wniosek o certyfikację biomasy o niskim ryzyku ILUC jednostce certyfikującej uznanej przez system dobrowolny. Wnioskodawcą może być gospodarstwo, pierwszy punkt gromadzenia lub kierownik grupy działający w imieniu grupy rolników.

Wniosek o udzielenie certyfikacji niskiego ryzyka ILUC zawiera co najmniej następujące informacje:

| a) | nazwę/nazwisko i dane kontaktowe wnioskodawcy lub wnioskodawców, wraz ze wskazaniem w stosownych przypadkach członków grupy w przypadku certyfikacji grupowej (1); |
| --- | --- |

a)

nazwę/nazwisko i dane kontaktowe wnioskodawcy lub wnioskodawców, wraz ze wskazaniem w stosownych przypadkach członków grupy w przypadku certyfikacji grupowej (1);

| b) | opis przewidywanych środków wynikających z zasady dodatkowości o niskim ryzyku ILUC, w tym:






  (i) | szczegółowe dane dotyczące wyznaczonej działki, na której będzie wdrażany środek wynikający z zasady dodatkowości, w tym obecny sposób użytkowania gruntów, obecne praktyki zarządcze, obecne dane dotyczące plonów z działki oraz, w stosownych przypadkach, oświadczenie stwierdzające, że chodzi o nieużytek, grunt leżący odłogiem lub teren poważnie zdegradowany; |
| --- | --- | --- |

b)

opis przewidywanych środków wynikających z zasady dodatkowości o niskim ryzyku ILUC, w tym:

(i)

szczegółowe dane dotyczące wyznaczonej działki, na której będzie wdrażany środek wynikający z zasady dodatkowości, w tym obecny sposób użytkowania gruntów, obecne praktyki zarządcze, obecne dane dotyczące plonów z działki oraz, w stosownych przypadkach, oświadczenie stwierdzające, że chodzi o nieużytek, grunt leżący odłogiem lub teren poważnie zdegradowany;

| (ii) | opis środków wynikających z zasady dodatkowości oraz szacunek dodatkowej ilości biomasy, które będzie produkowana po złożeniu wniosku (albo w związku ze wzrostem plonów albo w związku z produkcją na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych); |
| --- | --- |

(ii)

opis środków wynikających z zasady dodatkowości oraz szacunek dodatkowej ilości biomasy, które będzie produkowana po złożeniu wniosku (albo w związku ze wzrostem plonów albo w związku z produkcją na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych);

| c) | informacje dotyczące jakiejkolwiek istniejącej uznanej przez Komisję certyfikacji systemu dobrowolnego (nazwa systemu dobrowolnego, numer certyfikatu, status i okres ważności). |
| --- | --- |

c)

informacje dotyczące jakiejkolwiek istniejącej uznanej przez Komisję certyfikacji systemu dobrowolnego (nazwa systemu dobrowolnego, numer certyfikatu, status i okres ważności).

Jeżeli wniosek składany jest po wdrożeniu środków wynikających z zasady dodatkowości, jako biomasę o niskim ryzyku ILUC można zgłaszać jedynie dodatkową biomasę wyprodukowaną po dacie udzielenia certyfikacji niskiego ryzyka ILUC.

1.   Treść planu zarządzania

Po akceptacji wniosku w sprawie niskiego ryzyka ILUC podmiot gospodarczy opracowuje plan zarządzania i przekazuje go jednostce certyfikującej. Plan zarządzania opiera się na informacjach zawartych we wniosku o udzielenie certyfikacji i obejmuje:

| a) | określenie wyznaczonej działki gruntu; |
| --- | --- |

a)

określenie wyznaczonej działki gruntu;

| b) | opis środków wynikających z zasady dodatkowości; |
| --- | --- |

b)

opis środków wynikających z zasady dodatkowości;

| c) | sprawdzenie zrównoważonego charakteru środka wynikającego z zasady dodatkowości w stosunku do wymogów dyrektywy (UE) 2018/2001; |
| --- | --- |

c)

sprawdzenie zrównoważonego charakteru środka wynikającego z zasady dodatkowości w stosunku do wymogów dyrektywy (UE) 2018/2001;

| d) | w stosownych przypadkach wykazanie przeprowadzenia oceny dodatkowości (badanie atrakcyjności finansowej albo badanie barier niefinansowych); |
| --- | --- |

d)

w stosownych przypadkach wykazanie przeprowadzenia oceny dodatkowości (badanie atrakcyjności finansowej albo badanie barier niefinansowych);

| e) | ustalenie dynamicznego poziomu bazowego plonów, w tym:






  (i) | w przypadku środków zwiększających plony: dane historyczne z okresu co najmniej trzech lat dotyczące plonów upraw, odnoszące się do wyznaczonej działki gruntu; |
| --- | --- | --- |

e)

ustalenie dynamicznego poziomu bazowego plonów, w tym:

(i)

w przypadku środków zwiększających plony: dane historyczne z okresu co najmniej trzech lat dotyczące plonów upraw, odnoszące się do wyznaczonej działki gruntu;

| (ii) | w przypadku uprawy na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych: dowód statusu gruntu (poziom bazowy plonów w przypadku uprawy na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych uznaje się za zerowy); |
| --- | --- |

(ii)

w przypadku uprawy na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych: dowód statusu gruntu (poziom bazowy plonów w przypadku uprawy na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych uznaje się za zerowy);

| f) | szacunek rocznego dodatkowego plonu biomasy w odniesieniu do dynamicznego poziomu bazowego plonów na wyznaczonej działce. |
| --- | --- |

f)

szacunek rocznego dodatkowego plonu biomasy w odniesieniu do dynamicznego poziomu bazowego plonów na wyznaczonej działce.

Plan zarządzania musi umożliwiać porównanie użytkowania wyznaczonej działki przed i po wdrożeniu środka wynikającego z zasady dodatkowości.

2.   Niewyczerpujący wykaz środków wynikających z zasady dodatkowości

Tabela 1

Niewyczerpujący wykaz środków wynikających z zasady dodatkowości wpływających na wzrost plonów

| Kategoria dodatkowości | Środek wynikający z zasady dodatkowości | Przykład |
| --- | --- | --- |
| Mechanizacja | Maszyny | Zastosowanie maszyn, które umożliwiają ograniczenie/uzupełnienie istniejących nakładów siły roboczej w celu zwiększenia produkcji lub ograniczenia strat. Może to obejmować przykładowo maszyny do siewu, rolnictwa precyzyjnego, zbiorów lub maszyny służące do ograniczenia strat po zbiorach. |
| Uprawa wielogatunkowa | Zmianowanie bezugorowe | Wprowadzenie w jednym roku drugiej uprawy na tym samym polu. |
| Zarządzanie | Gospodarowanie glebą | Ściółkowanie zamiast orki, uprawa zachowawcza. |
| Nawożenie | Optymalizacja systemu nawożenia, stosowanie rolnictwa precyzyjnego. |
| Ochrona roślin | Zmiany w zakresie zwalczania chwastów, agrofagów i chorób. |
| Zapylanie | Udoskonalone praktyki w zakresie zapylania. |
| Inne | Pozostawione pole do innowacji, kombinacji środków i nieprzewidzianych zmian. |
| Ponowne sadzenie (w przypadku upraw wieloletnich) (2) | Wybór odmian upraw | Większa różnorodność plonów, lepsze przystosowanie do warunków ekofizjologicznych lub klimatycznych. |

Kategoria dodatkowości

Środek wynikający z zasady dodatkowości

Przykład

Mechanizacja

Maszyny

Zastosowanie maszyn, które umożliwiają ograniczenie/uzupełnienie istniejących nakładów siły roboczej w celu zwiększenia produkcji lub ograniczenia strat. Może to obejmować przykładowo maszyny do siewu, rolnictwa precyzyjnego, zbiorów lub maszyny służące do ograniczenia strat po zbiorach.

Uprawa wielogatunkowa

Zmianowanie bezugorowe

Wprowadzenie w jednym roku drugiej uprawy na tym samym polu.

Zarządzanie

Gospodarowanie glebą

Ściółkowanie zamiast orki, uprawa zachowawcza.

Nawożenie

Optymalizacja systemu nawożenia, stosowanie rolnictwa precyzyjnego.

Ochrona roślin

Zmiany w zakresie zwalczania chwastów, agrofagów i chorób.

Zapylanie

Udoskonalone praktyki w zakresie zapylania.

Inne

Pozostawione pole do innowacji, kombinacji środków i nieprzewidzianych zmian.

Ponowne sadzenie (w przypadku upraw wieloletnich) (2)

Wybór odmian upraw

Większa różnorodność plonów, lepsze przystosowanie do warunków ekofizjologicznych lub klimatycznych.

Środki wynikające z zasady dodatkowości to środki wykraczające poza zwykłe praktyki rolnicze. Tabela 1 zawiera niewyczerpujący wykaz środków wynikających z zasady dodatkowości wpływających na wzrost plonów, które mogą stosować podmioty gospodarcze Środki lub kombinacje środków zwiększają produktywność bez szkody dla zrównoważoności. Środek wynikający z zasady dodatkowości nie może podważać przyszłego potencjału w zakresie uprawy przez tworzenie kompromisu między krótkoterminowymi wzrostami produktywności a deterioracją gleby, wody, jakości powietrza i populacji zapylaczy w perspektywie średnio lub długoterminowej. Środki wynikające z zasady dodatkowości nie mogą powodować homogenizacji krajobrazu rolniczego w wyniku usuwania elementów krajobrazu i siedlisk, takich jak samotne drzewa, żywopłoty, krzewy, krawędzi pól lub pasy kwietne.

Tylko dodatkowe plony powyżej dynamicznego poziomu bazowego plonów można zgłaszać jako obarczone niskim ryzykiem ILUC. Ponadto środek wynikający z zasady dodatkowości może być certyfikowany tylko w przypadku, gdy ma on prowadzić do osiągnięcia dodatkowych plonów w wyniku udoskonalenia praktyki rolniczej. Jeżeli stosuje się środek, który ma na celu tylko zwiększenie zrównoważonego charakteru działki bez poprawy plonów, nie jest on uznawany za środek wynikający z zasady dodatkowości. Nie ma to miejsca w przypadku uprawy na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych, gdy sama uprawa stanowi środek wynikający z zasady dodatkowości.

Podmiot gospodarczy będzie musiał wykazać, że w planie zarządzania określono rozsądne oczekiwania pod względem wzrostu plonów, odnosząc się na przykład do literatury naukowej, doświadczenia zebranego z badań polowych, informacji podanych przez przedsiębiorstwa agronomiczne lub podmioty przygotowujące nasiona/nawozy lub zwykłych obliczeń. Aby projekt uzyskał certyfikację, niezbędne są satysfakcjonujące dowody wykazujące oczekiwany wzrost plonów związany ze środkiem wynikającym z zasady dodatkowości.

W przypadku udoskonaleń rolniczych dokumentuje się szczegółowo w ramach planu zarządzania praktyki rolnicze, maszyny i środki stosowane przed wprowadzeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości i po jego wprowadzeniu. Pozwoli to przeprowadzić porównanie w celu (i) ustalenia, czy wdrożono środek wynikający z zasady dodatkowości; (ii) dokonania oceny, czy środek wynikający z zasady dodatkowości można uznać za dodatkowy w porównaniu z dotychczasowym scenariuszem postępowania.

B.   Ocena zgodności z zasadą dodatkowości: badanie atrakcyjności finansowej lub analiza barier

1.   Badanie atrakcyjności finansowej

Badanie atrakcyjności finansowej musi wykazać, że inwestycja wymagana na potrzeby środka wynikającego z zasady dodatkowości staje się atrakcyjna finansowo tylko wtedy, gdy związane z nią dodatkowe plony uzyskują certyfikację niskiego ryzyka ILUC. Analiza składa się z prostej analizy finansowej planowej inwestycji w środek wynikający z zasady dodatkowości o niskim ryzyku ILUC.

Badanie obejmuje tylko te koszty i plony, które są bezpośrednio związane z inwestycją w środek wynikający z zasady dodatkowości. Normalne koszty bieżące całego gospodarstwa nie są zatem włączane w zakres analizy. Koszty i przychody uwzględnione w ramach badania muszą być związane z przygotowaniem, wdrażaniem, utrzymywaniem i likwidacją środka wynikającego z zasady dodatkowości i są to koszty i przychody, które nie wystąpiłyby w przypadku braku takiego środka.

Atrakcyjność finansowa wynika z uzasadnienia biznesowego, w którym wartość bieżąca netto („NPV”) (3) inwestycji jest dodatnia, co oznacza, że podmiot gospodarczy może sam przeprowadzić inwestycję. W związku z tym tylko środki, w odniesieniu do których analiza uzasadnienia biznesowego daje wynik ujemny (nie wliczając premii), przechodzą pomyślnie badanie dodatkowości pod kątem finansowym i stają się kwalifikowalne do certyfikacji niskiego ryzyka ILUC. Wyniki powyżej zera (dodatnia wartość bieżąca netto) mogą nadal być kwalifikowalne, jeśli przejdą pomyślnie badanie barier niefinansowych.

Formuła obliczania wartości bieżącej netto inwestycji:

Image 5

gdzie:

| P | = | oczekiwany dochód z dodatkowej biomasy (szacunkowa dodatkowa biomasa x cena sprzedaży surowca bez premii z tytułu niskiego poziomu ILUC) |
| --- | --- | --- |
| L | = | koszt środka wynikającego z zasady dodatkowości (wydatki kapitałowe i koszty bieżące) |
| i | = | stopa dyskontowa |
| t | = | okres |

P

=

oczekiwany dochód z dodatkowej biomasy (szacunkowa dodatkowa biomasa x cena sprzedaży surowca bez premii z tytułu niskiego poziomu ILUC)

L

=

koszt środka wynikającego z zasady dodatkowości (wydatki kapitałowe i koszty bieżące)

i

=

stopa dyskontowa

t

=

okres

Parametry użyte do obliczenia wartości bieżącej netto muszą być zgodne z danymi umieszczonymi w planie zarządzania.

Obliczenie wartości bieżącej netto obejmuje następujące parametry:

| a) | szacunkowa dodatkowa objętość biomasy; |
| --- | --- |

a)

szacunkowa dodatkowa objętość biomasy;

| b) | cena sprzedaży surowca [waluta/tonę]:






  (i) | cena sprzedaży surowca może być pojedynczą liczbą ekstrapolowaną na okres eksploatacji inwestycji związanej z dodatkowym plonem; |
| --- | --- | --- |

b)

cena sprzedaży surowca [waluta/tonę]:

(i)

cena sprzedaży surowca może być pojedynczą liczbą ekstrapolowaną na okres eksploatacji inwestycji związanej z dodatkowym plonem;

| (ii) | ta pojedyncza liczba może być oparta na średniej rzeczywistych historycznych wartości sprzedaży surowca uzyskanych przez podmiot gospodarczy. Średnia wartość opiera się na danych z tych samych trzech lat, z których pochodzą historyczne dane dotyczące plonów zastosowane w celu określenia dynamicznego poziomu bazowego plonów; |
| --- | --- |

(ii)

ta pojedyncza liczba może być oparta na średniej rzeczywistych historycznych wartości sprzedaży surowca uzyskanych przez podmiot gospodarczy. Średnia wartość opiera się na danych z tych samych trzech lat, z których pochodzą historyczne dane dotyczące plonów zastosowane w celu określenia dynamicznego poziomu bazowego plonów;

| (iii) | w przypadku wprowadzenia nowej uprawy, w odniesieniu do której podmiot gospodarczy nie posiada rzeczywistych danych cenowych, można oprzeć tę wartość na danych cenowych FAOSTAT (4); |
| --- | --- |

(iii)

w przypadku wprowadzenia nowej uprawy, w odniesieniu do której podmiot gospodarczy nie posiada rzeczywistych danych cenowych, można oprzeć tę wartość na danych cenowych FAOSTAT (4);

| c) | stopa dyskontowa, jakiej należy użyć: 3,5 % w przypadku państw o wysokim dochodzie (5) i 5,5 % w przypadku wszystkich innych państw; |
| --- | --- |

c)

stopa dyskontowa, jakiej należy użyć: 3,5 % w przypadku państw o wysokim dochodzie (5) i 5,5 % w przypadku wszystkich innych państw;

| (d) | okres istnienia inwestycji:






  (i) | stosuje się okres istnienia do 10 lat zgodnie z okresem istnienia certyfikacji niskiego ryzyka ILUC (ważność poziomu bazowego); |
| --- | --- | --- |

(d)

okres istnienia inwestycji:

(i)

stosuje się okres istnienia do 10 lat zgodnie z okresem istnienia certyfikacji niskiego ryzyka ILUC (ważność poziomu bazowego);

| (ii) | w niektórych przypadkach maksymalny okres istnienia inwestycji może być ustalony na 25 lat na podstawie typowego cyklu życia upraw wieloletnich (tj. palmy olejowej w przypadku ponownego sadzenia tych drzew); |
| --- | --- |

(ii)

w niektórych przypadkach maksymalny okres istnienia inwestycji może być ustalony na 25 lat na podstawie typowego cyklu życia upraw wieloletnich (tj. palmy olejowej w przypadku ponownego sadzenia tych drzew);

| (e) | koszt inwestycji powiązany ze środkiem wynikającym z zasady dodatkowości [wydatki kapitałowe + koszty bieżące]. |
| --- | --- |

(e)

koszt inwestycji powiązany ze środkiem wynikającym z zasady dodatkowości [wydatki kapitałowe + koszty bieżące].

2.   Badanie barier niefinansowych

Analiza barier niefinansowych obejmuje tylko bariery niefinansowe dotyczące projektu, które uniemożliwiają wdrożenie środków wynikających z zasady dodatkowości w przypadku braku certyfikacji niskiego ryzyka ILUC. Wszelkie bariery, których koszt można oszacować, ujmuje się w analizie atrakcyjności finansowej, a nie w analizie barier niefinansowych.

Podmiot gospodarczy planujący wprowadzenie środka wynikającego z zasady dodatkowości jest odpowiedzialny za uzasadnienie istnienia barier niefinansowych. Uzasadnienie składa się z jasnego, możliwego do weryfikacji opisu sytuacji uniemożliwiającej wykorzystanie środka wynikającego z zasady dodatkowości. Podmiot gospodarczy dostarcza wszelkich niezbędnych weryfikowalnych dowodów potwierdzających zgłoszenie i wykazujących sposób, w jaki certyfikacja niskiego ryzyka ILUC zapewniłaby przezwyciężenie bariery niefinansowej.

Ważność zgłoszenia dokonanego przez podmiot ocenia się i weryfikuje w ramach audytu bazowego przed wydaniem certyfikatu niskiego ryzyka ILUC.

C.   Ustalanie dynamicznego poziomu bazowego plonów i obliczanie rzeczywistej objętości biomasy o niskim ryzyku ILUC

Dynamiczny poziom bazowy plonów określa się indywidualnie dla każdej wyznaczonej działki na podstawie uprawy oraz rodzaju zastosowanych środków wynikających z zasady dodatkowości lub ich kombinacji. Do obliczenia punktu początkowego dynamicznego poziomu bazowego plonów wykorzystuje się dane dotyczące historycznych plonów upraw specyficznych dla danej działki z okresu co najmniej trzech lat poprzedzających zastosowanie środka wynikającego z zasady dodatkowości. Dane te łączy się z globalną linią tendencji specyficzną dla danej uprawy w odniesieniu do oczekiwanych plonów w oparciu o dane historyczne dotyczące rzeczywistych plonów w ciągu ostatniego dziesięciolecia lub dłuższego okresu, o ile dostępne są dane. W przypadku upraw wieloletnich dynamiczny poziom bazowy plonów uwzględnia również krzywą plonów w okresie eksploatacji uprawy.

1.   Ustalanie dynamicznego poziomu bazowego plonów dla upraw rocznych

W przypadku gdy gospodarstwo prowadzi zmianowanie upraw między polami, a uprawę, której plon będzie zwiększony („uprawa docelowa”), zakładano w poprzednich latach na różnych polach należących do tego samego gospodarstwa, przewiduje się dwa warianty gromadzenia danych dotyczących plonów historycznych na potrzeby obliczenia dynamicznego poziomu bazowego plonów:

Wariant 1: Podmiot gospodarczy oblicza średni plon z okresu trzech ostatnich lat w których uprawa docelowa była prowadzona na określonej wyznaczonej działce przed wdrożeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości. W związku z tym, że rośliny uprawiane są zmianowo, może to oznaczać wykorzystywanie danych pochodzących sprzed ponad pięciu lat.

Wariant 2: Podmiot gospodarczy oblicza średnią ważoną plonów z okresu trzech ostatnich lat prowadzenia uprawy docelowej w gospodarstwie przed wdrożeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości, nawet jeśli plony te uzyskano z różnych działek o różnej wielkości należących do tego samego gospodarstwa.

Jeżeli dane historyczne dotyczące plonów z trzech ostatnich lat są niedostępne ze względu na ich nieosiągalność lub niereprezentatywność według oceny audytora, lub jeżeli jakość danych dotyczących plonów jest niewystarczająca, można uzyskać dodatkowe dane z lat wcześniejszych lub dane z sąsiedniego pola, na którym prowadzi się tę samą uprawę w ramach tego samego planu zarządzania. Jeżeli jeden rok z trzech lat stanowiących dane historyczne odpowiada szczególnie dobrym lub złym zbiorom (np. wykazującym różnicę wynoszącą co najmniej 30 % w porównaniu z innymi latami odniesienia), nie uwzględnia się w obliczeniu wartości odstającej plonu w celu uniknięcia zniekształcenia średniej z trzech lat (6).

Audytor odpowiada za ustalenie wartości odstającej plonu na podstawie własnej oceny eksperckiej, doświadczenia zgromadzonego w terenie oraz wiedzy o praktykach podmiotu gospodarczego w perspektywie długoterminowej. Audytor zobowiązany jest również do oceny, czy jakość danych dotyczących plonów jest niewystarczająca do celów włączenia ich do audytów bazowych i audytów rocznych, a następnie do podjęcia decyzji, czy plon należy wykluczyć.

Nachylenie dynamicznego poziomu bazowego plonów przyjmuje się jako nachylenie prostej linii tendencji dopasowanej do zmian plonu z uprawy docelowej na przestrzeni poprzednich 10 lat lub dłuższego okresu, o ile dostępne są dane. Jest ono oparte na danych globalnych i określane na podstawie danych FAOSTAT World+ dla odpowiedniej uprawy. Działanie to wykonuje się na początku okresu certyfikacji, a nachylenie jest ważne w odniesieniu do dziesięcioletniego okresu ważności poziomu bazowego certyfikacji niskiego ryzyka ILUC.

W tabeli 2 przedstawiono nachylenie dynamicznego poziomu bazowego plonów dla najczęstszych upraw surowców do produkcji paliw. Wartości te otrzymuje się, dopasowując linię tendencji do 20 lat globalnych danych dotyczących plonów uzyskanych z FAOSTAT.

Tabela 2

Nachylenie linii tendencji uzyskanej na podstawie danych dotyczących plonów upraw FAOSTAT World+. Średnie zwiększenie rocznego plonu (w tonach/ha/rok).

| Uprawa | Jęczmień | Kukurydza | Owoc palmy olejowej | Rzepak | Nasiona soi | Burak cukrowy | Trzcina cukrowa | Nasiona słonecznika | Pszenica |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Nachylenie-20 | 0,035 | 0,074 | 0,200 | 0,036 | 0,028 | 1,276 | 0,379 | 0,035 | 0,04 |
| Nachylenie-20 oparte jest na latach 2008–2017. |

Uprawa

Jęczmień

Kukurydza

Owoc palmy olejowej

Rzepak

Nasiona soi

Burak cukrowy

Trzcina cukrowa

Nasiona słonecznika

Pszenica

Nachylenie-20

0,035

0,074

0,200

0,036

0,028

1,276

0,379

0,035

0,04

Nachylenie-20 oparte jest na latach 2008–2017.

W przypadku każdej uprawy w tabeli ustala się dynamiczny poziom bazowy plonów, dodając w tym celu do punktu początkowego (średnia z trzech lat plonów historycznych przed zastosowaniem środka wynikającego z zasady dodatkowości) globalną linię tendencji (nachylenie) z tabeli 2. Stosuje się następujący wzór, zaczynając od roku wdrożenia środka wynikającego z zasady dodatkowości:

DYBx = (starting point DYB) + (slope20)x

gdzie:

| DYBx | = | dynamiczny poziom bazowy plonów w roku x po wdrożeniu środka wynikającego z zasady dodatkowości |
| --- | --- | --- |
| x | = | liczba lat po wdrożeniu środka wynikającego z zasady dodatkowości |

DYBx

=

dynamiczny poziom bazowy plonów w roku x po wdrożeniu środka wynikającego z zasady dodatkowości

x

=

liczba lat po wdrożeniu środka wynikającego z zasady dodatkowości

Jeżeli środek wynikający z zasady dodatkowości ma polegać na zastąpieniu istniejącej uprawy inną uprawą (dającą wyższe plony) na wyznaczonej działce, alternatywną sytuacją jest uprawa istniejącej uprawy. Dynamiczny poziom bazowy plonów określa się na podstawie plonów historycznych i danych z linii tendencji dotyczących istniejącej uprawy.

Punktem początkowym poziomu bazowego jest trzyletnia średnia z plonów uzyskanych z istniejącej uprawy o niższej wydajności. Linia tendencji opiera się na globalnych danych FAOSTAT dotyczących linii tendencji w odniesieniu do istniejącej uprawy (zob. tabela 2). Podejście to stosuje tylko wtedy, jeżeli można wykazać, że możliwe byłoby wprowadzenie bardziej wydajnej uprawy ze względu na zmiany na rynku biopaliw, jak wykazano w ocenie dodatkowości.

2.   Określanie dynamicznego poziomu bazowego plonów dla upraw wieloletnich

Możliwe są różne podejścia metodyczne w zależności od zmienności plonów odnotowanej w okresie eksploatacji różnych rodzajów upraw wieloletnich.

W celu ustalenia dynamicznego poziomu bazowego plonów w przypadku drzew palmowych podmioty gospodarcze prowadzące plantacje palm olejowych mogą wykorzystywać następujące dane:

| a) | historyczne plony uzyskane przed wdrożeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości; |
| --- | --- |

a)

historyczne plony uzyskane przed wdrożeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości;

| b) | rok posadzenia drzew palmowych na wyznaczonej działce lub ich przekrój wiekowy; |
| --- | --- |

b)

rok posadzenia drzew palmowych na wyznaczonej działce lub ich przekrój wiekowy;

| c) | w stosownych przypadkach kultywary drzew palmowych na wyznaczonej działce; |
| --- | --- |

c)

w stosownych przypadkach kultywary drzew palmowych na wyznaczonej działce;

| d) | w stosownych przypadkach obszar gruntu na plantacji ponownie obsadzany co roku. |
| --- | --- |

d)

w stosownych przypadkach obszar gruntu na plantacji ponownie obsadzany co roku.

Dane te łączy się z krzywą wzrostu w celu określenia dynamicznego poziomu bazowego plonów. Podstawową cechą charakterystyczną uzyskiwaną z krzywej wzrostu jest kształt, a nie wielkość plonu.

Krzywa wzrostu nadaje kształt i należy go połączyć z danymi dotyczącymi plonów historycznych i wieku drzew, jak określono w pkt a) i b), w celu dopasowania wielkości krzywej dynamicznego poziomu bazowego plonów do danej działki.

Dostępne są następujące trzy warianty na potrzeby określania dynamicznego poziomu bazowego plonów w przypadku drzew palmowych.

W odniesieniu do każdego wariantu dane wymagane w celu określenia dynamicznych poziomów bazowych plonów muszą obejmować:

| a) | wariant 1a: standardowa krzywa wzrostu







  (i) | trzy ostatnie lata historycznych plonów z drzew palmowych uprawianych na wyznaczonej działce; |
| --- | --- | --- |

a)

wariant 1a: standardowa krzywa wzrostu

(i)

trzy ostatnie lata historycznych plonów z drzew palmowych uprawianych na wyznaczonej działce;

| (ii) | wiek drzew na wyznaczonej działce/rok sadzenia; |
| --- | --- |

(ii)

wiek drzew na wyznaczonej działce/rok sadzenia;

| b) | wariant 1b: podmiot gospodarczy dostarcza krzywą wzrostu (7)







  (i) | trzy ostatnie lata historycznych plonów z drzew palmowych uprawianych na wyznaczonej działce; |
| --- | --- | --- |

b)

wariant 1b: podmiot gospodarczy dostarcza krzywą wzrostu (7)

(i)

trzy ostatnie lata historycznych plonów z drzew palmowych uprawianych na wyznaczonej działce;

| (ii) | wiek drzew na wyznaczonej działce/rok sadzenia; |
| --- | --- |

(ii)

wiek drzew na wyznaczonej działce/rok sadzenia;

| (iii) | kultywary drzew palmowych na wyznaczonej działce; |
| --- | --- |

(iii)

kultywary drzew palmowych na wyznaczonej działce;

| (iv) | własna referencyjna krzywa wzrostu podmiotu gospodarczego; |
| --- | --- |

(iv)

własna referencyjna krzywa wzrostu podmiotu gospodarczego;

| c) | wariant 2: podejście oparte na certyfikacji grupowej







  (i) | całkowita liczba hektarów i całkowity plon w postaci gron świeżych owoców w odniesieniu do drzew palmowych uprawianych na wyznaczonych działkach/plantacjach w ciągu ostatnich trzech lat, na których uprawiane są palmy w ramach grupy. |
| --- | --- | --- |

c)

wariant 2: podejście oparte na certyfikacji grupowej

(i)

całkowita liczba hektarów i całkowity plon w postaci gron świeżych owoców w odniesieniu do drzew palmowych uprawianych na wyznaczonych działkach/plantacjach w ciągu ostatnich trzech lat, na których uprawiane są palmy w ramach grupy.

Warianty 1a i 1b mają zastosowanie, gdy środek wynikający z zasady dodatkowości wprowadza się w odniesieniu do zwartej uprawy drzew będących w tym samym wieku lub gdy przekrój wiekowy drzew na wyznaczonych działkach jest znany i nie utrzymuje się na stałym poziomie w kolejnych latach.

Wariant 2 może być stosowany, gdy przekrój wiekowy drzew na wyznaczonych działkach jest mieszany i utrzymuje się na stosunkowo stałym poziomie w kolejnych latach, tj. w ramach podejścia opartego na certyfikacji grupowej lub jeśli co roku stały odsetek obszaru plantacji jest ponownie obsadzany, co prowadzi do stałego przekroju wiekowego drzew.

Wariantu 2 nie stosuje się, jeśli ponad 20 % wielkości plonu w grupie pochodzi z jednej plantacji lub jeżeli w jednym roku ponownie obsadza się ponad 5 % całkowitego obszaru należącego do grupy. W takim przypadku w celu określenia poziomu bazowego stosuje się wariant 1a albo 1b.

Wariant 1a: standardowa krzywa wzrostu

W pierwszym wariancie wykorzystuje się kształt ustalonej wcześniej (w oparciu o istniejące dowody naukowe) „standardowej” krzywej wzrostu w celu określenia dynamicznego poziomu bazowego plonów dla wyznaczonej działki. Krzywą standardową znormalizowano i przedstawiono na rys. 1 i w tabeli 3 poniżej.

Ustala się dynamiczny poziom bazowy plonów, wykorzystując w tym celu dane dotyczące historycznych plonów z trzech ostatnich lat w odniesieniu do danej działki i wieku drzew palmowych w chwili odnotowania tych plonów oraz używając rocznej procentowej zmiany plonu w stosunku do krzywej standardowej w celu wykreślenia krzywej plonów dla dotychczasowego scenariusza postępowania dotyczącej danej działki.

Rys. 1

Znormalizowana standardowa krzywa wzrostu plonu palm

Image 6

Tabela 3

Dane uzyskane ze znormalizowanej standardowej krzywej wzrostu plonów palm

| Liczba lat po posadzeniu | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Znormalizowany plon | 0 | 0 | 0,147 | 0,336 | 0,641 | 0,833 | 0,916 | 0,968 | 0,996 | 1 | 0,999 | 0,980 | 0,965 |
| Liczba lat po posadzeniu | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | ≥ 26
   (*1) |
| Znormalizowany plon | 0,945 | 0,926 | 0,910 | 0,906 | 0,888 | 0,870 | 0,858 | 0,842 | 0,836 | 0,815 | 0,806 | 0,793 | 0,793 |

Liczba lat po posadzeniu

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

Znormalizowany plon

0

0

0,147

0,336

0,641

0,833

0,916

0,968

0,996

1

0,999

0,980

0,965

Liczba lat po posadzeniu

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

≥ 26
   (*1)

Znormalizowany plon

0,945

0,926

0,910

0,906

0,888

0,870

0,858

0,842

0,836

0,815

0,806

0,793

0,793

Wariant 1a obejmuje następujące etapy metodyczne:

| 1. | w celu ustalenia średniego historycznego plonu upraw należy poznać trzy ostatnie historyczne plony odnotowane na wyznaczonej działce przed wprowadzeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości, a także wiek drzew w czasie, którego dotyczą odnotowane plony; |
| --- | --- |

1.

w celu ustalenia średniego historycznego plonu upraw należy poznać trzy ostatnie historyczne plony odnotowane na wyznaczonej działce przed wprowadzeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości, a także wiek drzew w czasie, którego dotyczą odnotowane plony;

| 2. | należy obliczyć średnią trzech historycznych plonów uprawy; |
| --- | --- |

2.

należy obliczyć średnią trzech historycznych plonów uprawy;

| 3. | na podstawie wieku drzew w czasie, do którego odnoszą się dane dotyczące historycznych plonów, należy ustalić na standardowej krzywej wzrostu miejsce odpowiadające temu średniemu historycznemu plonowi upraw (np. jeżeli dane dotyczące plonów pochodzą od drzew w wieku 7, 8 i 9 lat, należy uznać rok 8. za rok średniego historycznego plonu); |
| --- | --- |

3.

na podstawie wieku drzew w czasie, do którego odnoszą się dane dotyczące historycznych plonów, należy ustalić na standardowej krzywej wzrostu miejsce odpowiadające temu średniemu historycznemu plonowi upraw (np. jeżeli dane dotyczące plonów pochodzą od drzew w wieku 7, 8 i 9 lat, należy uznać rok 8. za rok średniego historycznego plonu);

| 4. | w celu ustalenia kolejnego punktu dynamicznego poziomu bazowego plonów należy pomnożyć średni historyczny plon upraw z etapu 2 przez odpowiadającą mu średnią zmianę procentową uzyskaną ze standardowej krzywej wzrostu (tabela 4 poniżej). W celu wykreślenia dynamicznego poziomu bazowego plonów należy powtórzyć te czynności dla każdego kolejnego punktu.

  Tabela 4


  Roczna zmiana procentowa plonów określona na podstawie standardowej krzywej wzrostu



















  Liczba lat po posadzeniu | 1 do 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Roczna zmiana procentowa | - | 128,0  % | 90,6  % | 30,0  % | 10,0  % | 5,6  % | 2,9  % | 0,4  % | -0,1  % | -1,9  % | -1,6  % | -2,0  % |
| Liczba lat po posadzeniu | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | ≥ 26
   (*2) |
| Roczna zmiana procentowa | -2,1  % | -1,7  % | -0,5  % | -1,9  % | -2,0  % | -1,4  % | -1,8  % | -0,8  % | -2,5  % | -1,1  % | -1,6  % | 0  % |

4.

w celu ustalenia kolejnego punktu dynamicznego poziomu bazowego plonów należy pomnożyć średni historyczny plon upraw z etapu 2 przez odpowiadającą mu średnią zmianę procentową uzyskaną ze standardowej krzywej wzrostu (tabela 4 poniżej). W celu wykreślenia dynamicznego poziomu bazowego plonów należy powtórzyć te czynności dla każdego kolejnego punktu.

Tabela 4

Roczna zmiana procentowa plonów określona na podstawie standardowej krzywej wzrostu

Liczba lat po posadzeniu

1 do 3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

Roczna zmiana procentowa

-

128,0  %

90,6  %

30,0  %

10,0  %

5,6  %

2,9  %

0,4  %

-0,1  %

-1,9  %

-1,6  %

-2,0  %

Liczba lat po posadzeniu

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

≥ 26
   (*2)

Roczna zmiana procentowa

-2,1  %

-1,7  %

-0,5  %

-1,9  %

-2,0  %

-1,4  %

-1,8  %

-0,8  %

-2,5  %

-1,1  %

-1,6  %

0  %

| 5. | Aby włączyć globalną tendencję w zakresie plonów do dynamicznego poziomu bazowego plonów, należy zastosować złożoną roczną stopę wzrostu (CAGR), obliczoną w oparciu o dane dotyczące plonów FAOSTAT World+ (Tabela 5 poniżej), do każdego punktu dynamicznego poziomu bazowego plonów w celu uzyskania dynamicznego poziomu bazowego plonów skorygowanego względem CAGR.

  Tabela 5


  Złożona roczna stopa wzrostu w przypadku palm (okres 20 lat)








  Roczny wzrost wydajności palm – dotychczasowy scenariusz postępowania | 1,37  % |
| --- | --- | --- |
| Na podstawie FAOSTAT World+ 2008–2017 |

5.

Aby włączyć globalną tendencję w zakresie plonów do dynamicznego poziomu bazowego plonów, należy zastosować złożoną roczną stopę wzrostu (CAGR), obliczoną w oparciu o dane dotyczące plonów FAOSTAT World+ (Tabela 5 poniżej), do każdego punktu dynamicznego poziomu bazowego plonów w celu uzyskania dynamicznego poziomu bazowego plonów skorygowanego względem CAGR.

Tabela 5

Złożona roczna stopa wzrostu w przypadku palm (okres 20 lat)

Roczny wzrost wydajności palm – dotychczasowy scenariusz postępowania

1,37  %

Na podstawie FAOSTAT World+ 2008–2017

Wariant 1b: podmiot gospodarczy dostarcza krzywą wzrostu

Ten wariant można zastosować w wyjątkowych przypadkach, jeżeli podmiot gospodarczy jest w stanie wykazać, że wariant 1a nie jest odpowiedni w jego konkretnym przypadku. W takim przypadku jeżeli podmiot gospodarczy ma oczekiwaną krzywą wzrostu ustaloną na podstawie danych dostępnych dla siewek palm (która odnosi się do dotychczasowego scenariusza postępowania), tę krzywą można stosować jako podstawę dla dynamicznego poziomu bazowego plonów zamiast korzystania ze standardowej krzywej wzrostu. Muszą zostać zrealizowane wszystkie etapy opisane w wariancie 1a z zastąpieniem standardowej krzywej wzrostu własną krzywą ustaloną przez podmiot gospodarczy. Podmiot gospodarczy oblicza zatem roczną zmianę procentową.

Krzywą wzrostu specyficzną dla danej działki nadal koryguje się o zmianę plonów globalnych z zastosowaniem obliczonej złożonej rocznej stopy wzrostu (CAGR) z danych FAOSTAT World+ dotyczących plonów (tabela 5).

Wariant 2: podejście oparte na certyfikacji grupowej

W przypadku certyfikacji grupowej albo w przypadku, gdy pierwszy punkt gromadzenia lub zakład działają jako jednostka certyfikująca, można ustalić dynamiczny poziom bazowy plonów, stosując podejście do dynamicznego poziomu bazowego plonów oparte na metodzie liniowej, podobne do podejścia stosowanego w stosunku do upraw rocznych. Podejście to można zastosować wtedy, gdy kierownik grupy, pierwszy punkt gromadzenia lub zakład zamierzają uzyskać certyfikację dla grupy stosującej ten sam środek wynikający z zasady dodatkowości oraz gdy plantacja lub obszar zapewniające dostawy do zakładu obejmują drzewa w różnym wieku, co oznacza, że roczny plon dostaw do zakładu utrzymuje się na względnie stałym poziomie.

W celu określenia dynamicznego poziomu bazowego plonów kierownik grupy musi zarejestrować całkowitą powierzchnię plantacji (w ha) zapewniającą dostawy do zakładu oraz całkowity plon (gron świeżych owoców) odpowiadający temu obszarowi w każdym z ostatnich trzech lat. Informacje te wykorzystuje się do ustalenia rocznego plonu na hektar w każdym z ostatnich trzech lat (w tonach/ha). Te punkty danych są następnie uśredniane i wykorzystywane jako punkt wyjściowy dynamicznego poziomu bazowego plonów. W celu ustalenia dynamicznego poziomu bazowego plonów łączy się punkt wyjściowy z nachyleniem linii globalnej tendencji w odniesieniu do palmy olejowej uzyskanej z danych FAOSTAT World+ (tabela 2).

Przy określaniu dynamicznego poziomu bazowego plonów trzcinę cukrową traktuje się jako uprawę roczną.

3.   Ustalanie dynamicznego poziomu bazowego plonów w przypadku zmianowania bezugorowego

W przypadku stosowania praktyk polegających na wielu uprawach, takich jak zmianowanie bezugorowe, podmioty gospodarcze mają do wyboru trzy warianty w celu obliczenia dodatkowej biomasy:

| 1. | wykazanie, że druga uprawa nie obniża plonu uprawy głównej; |
| --- | --- |

1.

wykazanie, że druga uprawa nie obniża plonu uprawy głównej;

| 2. | jeżeli druga uprawa obniża plon uprawy głównej:






  a. | ustalenie dynamicznego poziomu bazowego plonów dla systemu, w którym uprawa główna jest co roku taka sama; |
| --- | --- | --- |

2.

jeżeli druga uprawa obniża plon uprawy głównej:

a.

ustalenie dynamicznego poziomu bazowego plonów dla systemu, w którym uprawa główna jest co roku taka sama;

| b. | ustalenie współczynnika kompensacji dla systemu, w którym uprawa główna jest co roku inna. |
| --- | --- |

b.

ustalenie współczynnika kompensacji dla systemu, w którym uprawa główna jest co roku inna.

Wariant 1. Wykazanie, że druga uprawa nie obniża plonów uprawy głównej

Jeśli podmiot gospodarczy może wykazać, że wprowadzenie drugiej uprawy nie obniża plonów uprawy głównej, cały plon drugiej uprawy może zostać zgłoszony jako dodatkowa biomasa.

Można to wykazać na przykład przez porównanie odnotowanego plonu uprawy głównej przed wprowadzeniem drugiej uprawy (na podstawie trzyletniej średniej historycznej) i po jej wprowadzeniu.

Wariant 2a. Określenie dynamicznego poziomu bazowego plonów dla systemu, w którym uprawa główna jest co roku taka sama

Dynamiczny poziom bazowy plonów opiera się na sytuacji dotychczasowego scenariusza postępowania w odniesieniu do wyznaczonej działki. Jeśli uprawa główna jest co roku taka sama, poziom bazowy określa się na podstawie co najmniej trzyletniej średniej historycznej plonów uprawy głównej na tej działce w połączeniu z globalną linią tendencji dla uprawy głównej, podobnie jak w przypadku upraw rocznych.

Podejście to można również zastosować w przypadku, gdy zmianowanie upraw odbywa się zgodnie z jasno określonym wzorcem zmianowania, który można odnotować na podstawie danych historycznych, co umożliwia wyraźne określenie sytuacji dotychczasowego scenariusza postępowania. W takim przypadku może być konieczne wykorzystanie danych starszych niż trzyletnie w celu określenia średniego plonu historycznego uprawy głównej.

Po wprowadzeniu zmianowania bezugorowego dodatkową biomasę netto oblicza się jako różnicę między całkowitym rocznym plonem z wyznaczonej działki (tzn. plonem uprawy głównej powiększonym o plon drugiej uprawy) a dynamicznym poziomem bazowym plonów uprawy głównej.

Jeśli uprawa główna i druga uprawa są różnymi surowcami, z których uzyskuje się różne połączenia składników upraw (np. olej, makuch, skrobię, włókno), w przypadku sumowania plonów z uprawy głównej i drugiej uprawy obliczenie opiera się na odpowiednich jednostkach miary, aby umożliwić obliczenie jednej reprezentatywnej wielkości wyprodukowanej dodatkowej biomasy netto. Metodyka umożliwia, odpowiednio, skuteczną kompensację strat biomasy uprawy głównej. Na przykład obliczenia można przeprowadzić po prostu na podstawie masy (w tonach) lub wartości opałowej (np. jeśli cały drugi plon jest wykorzystywany do produkcji energii, np. do produkcji biogazu). Wybór metodyki uzasadnia podmiot gospodarczy i zatwierdza audytor.

Wariant 2b. Ustalenie współczynnika kompensacji dla systemu, w którym uprawa główna jest co roku inna

Jeżeli uprawa główna w ramach zmianowania jest co roku inna, a zmianowanie upraw nie przebiega według regularnego schematu, podmiot gospodarczy musi ocenić wszelkie straty w plonach uprawy głównej spowodowane drugą uprawą i uwzględnić je w ilości zgłoszonej dodatkowej biomasy.

Podmiot gospodarczy musi porównać odnotowany plon uprawy głównej przed wprowadzeniem drugiej uprawy z plonem historycznym tej uprawy głównej. Porównania można dokonać na podstawie plonów odnotowanych na sąsiednich polach (np. jeśli w tym samym gospodarstwie uprawia się te same rośliny w ramach zmianowania upraw, ale na różnych polach) lub na podstawie odpowiedniej literatury naukowej, w której opisuje się wpływ zmianowania bezugorowego na te uprawy w danym regionie.

Wpływ na plon uprawy głównej przekłada się na współczynnik kompensacji, który odejmuje się od wielkości drugiej uprawy w celu obliczenia dodatkowej biomasy. W przypadku wariantu 2a współczynnik ten może być oparty na masie lub wartości opałowej i umożliwia skuteczną kompensację strat biomasy uprawy głównej. Wybór metodyki uzasadnia podmiot gospodarczy i zatwierdza audytor.

4.   Obliczanie objętości dodatkowej biomasy

Po wdrożeniu środka wynikającego z zasady dodatkowości podmiot gospodarczy określa objętość biomasy o niskim ryzyku ILUC, którą można zgłosić, przez porównanie rzeczywistego plonu uzyskanego na wyznaczonej działce z dynamicznym poziomem bazowym plonów. W ramach audytu rocznego audytor musi sprawdzić, czy objętość uzyskanej dodatkowej biomasy jest zgodna z przewidywaniami zawartymi w planie zarządzania, a w przypadku występowania rozbieżności powyżej 20 % w stosunku do szacunków zawartych w planie zarządzania musi zwrócić się o ich uzasadnienie.

W przypadku wnioskowania o certyfikację w odniesieniu do zastosowanego w przeszłości środka wynikającego z zasady dodatkowości, dodatkowy plon biomasy może zostać obliczony i zapisany w planie zarządzania. Pozwala to na precyzyjne obliczenie rzeczywistej objętości biomasy o niskim ryzyku ILUC, jednak biomasa o niskim ryzyku ILUC może być zgłaszana dopiero po przyznaniu certyfikacji niskiego ryzyka ILUC. Nie można dokonywać zgłoszeń retrospektywnych dotyczących biomasy dostarczonej w przeszłości.

Aby obliczyć dodatkową objętość biomasy, podmiot gospodarczy musi rejestrować pełny plon z wyznaczonej działki w odniesieniu do każdego roku, od początku wdrażania środka wynikającego z zasady dodatkowości. Podmiot gospodarczy musi udowodnić związek między konkretną wyznaczoną działką a uzyskanym plonem (w tonach/ha).

Jeśli zebrana ilość jest mierzona (ważona) tylko w pierwszym punkcie gromadzenia, do którego docierają produkty z wielu gospodarstw lub działek, wówczas można wykorzystać dokumentację z pierwszego punktu gromadzenia jako dowód zebranej ilości (plonu) z odnośnych gospodarstw i działek.

Jako dowód może posłużyć zapis transakcji biznesowej między podmiotem gospodarczym a pierwszym punktem gromadzenia, o ile można wykazać wstecz związek z określoną wyznaczoną działką. W tym przypadku pierwszy punkt gromadzenia odpowiada za zbieranie i rejestrowanie danych dotyczących plonów. W pierwszym punkcie gromadzenia rejestruje się plony biomasy zebranej w poszczególnych gospodarstwach (oraz w stosownych przypadkach na określonej wyznaczonej działce na terenie gospodarstwa) w oparciu o szablon wydany przez system dobrowolny.

W przypadku audytu grupowego oraz jeżeli pierwszy punkt gromadzenia pełni rolę lidera grupy, punkt ten odpowiada za rejestrowanie danych dotyczących plonów dla wszystkich wyznaczonych działek.

Aby obliczyć dodatkową objętość biomasy, należy porównać dane dotyczące plonów upraw uzyskane w danym roku z dynamicznym poziomem bazowym plonów. Dodatkowy plon biomasy jest równy różnicy między odnotowanym plonem a plonem prognozowanym dla danego roku na podstawie dynamicznego poziomu bazowego plonów, pomnożonej przez powierzchnię A (w ha) danej wyznaczonej działki. Dodatkową objętość można wtedy zgłosić jako biomasę o niskim ryzyku ILUC.

Dodatkowa biomasa = (Yx – DYBx) x A

gdzie:

| Yx | = | plon odnotowany w roku x (w tonach/ha/rok) |
| --- | --- | --- |
| DYBx | = | dynamiczny poziom bazowy plonów w roku x (w tonach/ha/rok) |
| A | = | powierzchnia wyznaczonej działki (ha) |

Yx

=

plon odnotowany w roku x (w tonach/ha/rok)

DYBx

=

dynamiczny poziom bazowy plonów w roku x (w tonach/ha/rok)

A

=

powierzchnia wyznaczonej działki (ha)

D.   Minimalna treść certyfikatu niskiego ryzyka ILUC

Certyfikaty niskiego ryzyka ILUC muszą zawierać wszystkie następujące informacje:

| a) | dane kontaktowe głównego podmiotu certyfikowanego (nazwa i adres przedsiębiorstwa, dane wyznaczonego punktu kontaktowego); |
| --- | --- |

a)

dane kontaktowe głównego podmiotu certyfikowanego (nazwa i adres przedsiębiorstwa, dane wyznaczonego punktu kontaktowego);

| b) | zakres certyfikacji (rodzaj zastosowanego środka wynikającego z zasady dodatkowości i badania dodatkowości, a także rodzaj podmiotu gospodarczego (w przypadku posiadaczy małych gospodarstw)); |
| --- | --- |

b)

zakres certyfikacji (rodzaj zastosowanego środka wynikającego z zasady dodatkowości i badania dodatkowości, a także rodzaj podmiotu gospodarczego (w przypadku posiadaczy małych gospodarstw));

| c) | długość i szerokość geograficzna (w przypadku gospodarstw i plantacji certyfikowanych jako pojedyncze jednostki); |
| --- | --- |

c)

długość i szerokość geograficzna (w przypadku gospodarstw i plantacji certyfikowanych jako pojedyncze jednostki);

| d) | wykaz obiektów objętych zakresem certyfikacji (nazwa i adres); |
| --- | --- |

d)

wykaz obiektów objętych zakresem certyfikacji (nazwa i adres);

| e) | całkowitą objętość biomasy certyfikowanej, która uzyskała certyfikację niskiego ryzyka ILUC; |
| --- | --- |

e)

całkowitą objętość biomasy certyfikowanej, która uzyskała certyfikację niskiego ryzyka ILUC;

| f) | dane kontaktowe (nazwa i adres) jednostki certyfikującej oraz logo; |
| --- | --- |

f)

dane kontaktowe (nazwa i adres) jednostki certyfikującej oraz logo;

| g) | (niepowtarzalny) numer lub kod certyfikatu; |
| --- | --- |

g)

(niepowtarzalny) numer lub kod certyfikatu;

| h) | miejsce i data wydania; |
| --- | --- |

h)

miejsce i data wydania;

| i) | daty początkowe i końcowe ważności certyfikatu (oraz, w stosownych przypadkach, data certyfikacji); |
| --- | --- |

i)

daty początkowe i końcowe ważności certyfikatu (oraz, w stosownych przypadkach, data certyfikacji);

| j) | pieczęć lub podpis strony wydającej. |
| --- | --- |

j)

pieczęć lub podpis strony wydającej.

---

(1)  W przypadku składania wniosku o certyfikację grupową wniosek musi zawierać imię i nazwisko oraz dane kontaktowe kierownika grupy, a także imiona i nazwiska, dane kontaktowe oraz lokalizacje gospodarstw/plantacji wchodzących w skład grupy.

(2)  Ponowne sadzenie na koniec okresu eksploatacji uprawy jest zawsze konieczne w przypadku uprawy wieloletniej. Aby ponowne sadzenie było zaliczane jako środek wynikający z zasady dodatkowości, podmiot gospodarczy musi wykazać, że ponowne sadzenie wykracza poza dotychczasowy scenariusz postępowania.

(3)  Wartość bieżąca netto to różnica pomiędzy wartością bieżącą wpływów środków pieniężnych a wartością bieżącą wypływów środków pieniężnych w danym okresie. Wartość bieżącą netto stosuje się w budżetowaniu kapitałowym i planowaniu inwestycji do celów analizy rentowności przyszłej inwestycji lub projektu. Źródło: https://www.investopedia.com/terms/n/npv.asp.

(4)  Ceny producentów FAOSTAT. Źródło: http://www.fao.org/faostat/en/#data/PP.

(5)  Państwa OECD.

(6)  Zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/807 wyklucza się wahania plonów.

(7)  Aby zastosować ten wariant, podmioty gospodarcze muszą wykazać, że korelacja między standardową krzywą wzrostu a ich krzywą wzrostu poziomu bazowego wynosi mniej niż 0,8.

(*1)  Po 25 latach oczekiwany byłby dalszy spadek plonów. Ponieważ jednak typowy okres eksploatacji drzewa palmy olejowej wynosi około 25 lat, brak jest danych dokumentujących wielkość spadku plonów po upływie 25 lat. Przyjęto zatem podejście zachowawcze zakładające, że krzywa plonów pozostałaby na poziomie odpowiadającym okresowi 25 lat.

(*2)  Po 25 latach oczekiwany byłby dalszy spadek plonów. Ponieważ jednak typowy okres eksploatacji drzewa palmy olejowej wynosi około 25 lat, brak jest danych dokumentujących wielkość spadku plonów po upływie 25 lat. Przyjęto zatem podejście zachowawcze zakładające, że krzywa plonów pozostałaby na poziomie odpowiadającym okresowi 25 lat.

---

ZAŁĄCZNIK IX

WARTOŚCI STANDARDOWE WSPÓŁCZYNNIKÓW EMISJI

| | parametr: | | Współczynnik emisji gazów cieplarnianych | Wsad energii z paliw kopalnych |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| | jednostka: | g CO2,eq/g | g CO2/kg | g CH4/kg | g N2O/kg | g CO2-eq/kg | MJfossil/kg |
| | | | | | | | |
| Współczynnik globalnego ocieplenia | | | | | | |
| | CO2 | | 1 | | | | | |
| | CH4 | | 28 | | | | | |
| | N2O | | 265 | | | | | |
| | | | | | | | |
| Środki produkcji rolnej: | | | | | | |
| Nawóz azotowy (kg N) | | | | | | |
| | Azotan amonu (AN) | | 2 671 | 6,9 | 2,1 | 3 469 | |
| | Siarczan amonu (AS) | | 2 560 | 6,5 | 0,0 | 2 724 | |
| | Azotan amonu i siarczan amonu (ANS) | | 2 561 | 8,9 | 1,3 | 3 162 | |
| | Amoniak bezwodny | | 2 662 | 6,8 | 0,0 | 2 832 | |
| | Azotan amonowo-wapniowy | | 2 863 | 7,3 | 2,1 | 3 670 | |
| | Azotan wapnia (CN) | | 2 653 | 7,0 | 5,1 | 4 348 | |
| | Mocznik | | 1 703 | 9,3 | 0,0 | 1 935 | |
| | Mocznik i azotan amonu (UAN) | | 2 182 | 7,5 | 1,1 | 2 693 | |
| Nawóz w formie pięciotlenku fosforu (kg P2O5) | | | | | | |
| | Superfosfat potrójny (TSP) | | 517 | 0,9 | 0,0 | 544 | |
| | Fosforyt 21 % P2O5 23 % SO3 | | 95 | 0,0 | 0,0 | 95 | |
| | Fosforan monoamonowy (MAP) 11 % N 52 % P2O5 | | 967 | 2,5 | 0,0 | 1 029 | |
| | Fosforan diamonu (DAP) 18 % N 46 % P2O5 | | 1 459 | 3,7 | 0,0 | 1 552 | |
| Nawóz w formie K2O (kg K2O) | | | | | | |
| | Chlorek potasu (MOP) 60 % K2O | | 409 | 0,17 | 0,0 | 413 | |
| Inne nawozy | | | | | | |
| | NPK 15-15-15 | | 4 261 | 10,0 | 1,7 | 5 013 | |
| | MgO (kg MgO) | | 769 | 0,0 | 0,0 | 769 | |
| | Nawóz sodowy (Na) (kg Na) | | 1 620 | 0,0 | 0,0 | 1 620 | |
| | | | | | | | |
| | Nasiona – jęczmień | | 189,5 | 0,08 | 0,4001 | 310,6 | 3,23 |
| | Nasiona – sadzonki eukaliptusa | | 0,0 | 0,00 | 0,0000 | 0,0 | |
| | Nasiona – kukurydza | | 189,5 | 0,08 | 0,4001 | 310,6 | 3,23 |
| | Nasiona – sadzonki topoli | | 0,0 | 0,00 | 0,0000 | 0,0 | |
| | Nasiona – rzepak | | 451,0 | 0,27 | 1,0024 | 756,5 | 8,33 |
| | Nasiona – żyto | | 191,0 | 0,08 | 0,4001 | 312,1 | 3,23 |
| | Nasiona – soja | | 0,0 | 0,00 | 0,0000 | 0,0 | |
| | Nasiona – burak cukrowy | | 2 363,0 | 1,37 | 4,2096 | 3 651,7 | 38,44 |
| | Nasiona – trzcina cukrowa | | 4,97 | 0,00 | 0,0000 | 5,0 | 0,06 |
| | Nasiona – słonecznik | | 451,0 | 0,27 | 1,0024 | 756,5 | 8,33 |
| | Nasiona – pszenżyto | | 180,0 | 0,04 | 0,4000 | 300,2 | 3,00 |
| | Nasiona – pszenica | | 163,7 | 0,04 | 0,4000 | 283,9 | 2,76 |
| | | | | | | | |

parametr:

Współczynnik emisji gazów cieplarnianych

Wsad energii z paliw kopalnych

jednostka:

g CO2,eq/g

g CO2/kg

g CH4/kg

g N2O/kg

g CO2-eq/kg

MJfossil/kg

Współczynnik globalnego ocieplenia

CO2

1

CH4

28

N2O

265

Środki produkcji rolnej:

Nawóz azotowy (kg N)

Azotan amonu (AN)

2 671

6,9

2,1

3 469

Siarczan amonu (AS)

2 560

6,5

0,0

2 724

Azotan amonu i siarczan amonu (ANS)

2 561

8,9

1,3

3 162

Amoniak bezwodny

2 662

6,8

0,0

2 832

Azotan amonowo-wapniowy

2 863

7,3

2,1

3 670

Azotan wapnia (CN)

2 653

7,0

5,1

4 348

Mocznik

1 703

9,3

0,0

1 935

Mocznik i azotan amonu (UAN)

2 182

7,5

1,1

2 693

Nawóz w formie pięciotlenku fosforu (kg P2O5)

Superfosfat potrójny (TSP)

517

0,9

0,0

544

Fosforyt 21 % P2O5 23 % SO3

95

0,0

0,0

95

Fosforan monoamonowy (MAP) 11 % N 52 % P2O5

967

2,5

0,0

1 029

Fosforan diamonu (DAP) 18 % N 46 % P2O5

1 459

3,7

0,0

1 552

Nawóz w formie K2O (kg K2O)

Chlorek potasu (MOP) 60 % K2O

409

0,17

0,0

413

Inne nawozy

NPK 15-15-15

4 261

10,0

1,7

5 013

MgO (kg MgO)

769

0,0

0,0

769

Nawóz sodowy (Na) (kg Na)

1 620

0,0

0,0

1 620

Nasiona – jęczmień

189,5

0,08

0,4001

310,6

3,23

Nasiona – sadzonki eukaliptusa

0,0

0,00

0,0000

0,0

Nasiona – kukurydza

189,5

0,08

0,4001

310,6

3,23

Nasiona – sadzonki topoli

0,0

0,00

0,0000

0,0

Nasiona – rzepak

451,0

0,27

1,0024

756,5

8,33

Nasiona – żyto

191,0

0,08

0,4001

312,1

3,23

Nasiona – soja

0,0

0,00

0,0000

0,0

Nasiona – burak cukrowy

2 363,0

1,37

4,2096

3 651,7

38,44

Nasiona – trzcina cukrowa

4,97

0,00

0,0000

5,0

0,06

Nasiona – słonecznik

451,0

0,27

1,0024

756,5

8,33

Nasiona – pszenżyto

180,0

0,04

0,4000

300,2

3,00

Nasiona – pszenica

163,7

0,04

0,4000

283,9

2,76

| | parametr: | | Współczynnik emisji gazów cieplarnianych | Wsad energii z paliw kopalnych |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| | jednostka: | g CO2,eq/g | g CO2/kg | g CH4/kg | g N2O/kg | g CO2-eq/kg | MJfossil/kg |
| Pozostałości (surowiec lub wsad): | | | | | | |
| | Produkt pofermentacyjny z biogazu | | 0,0 | 0,00 | 0,0000 | 0,0 | 0,00 |
| | Kompost z gron pustych owoców (olej palmowy) | | 0,0 | 0,00 | 0,0000 | 0,0 | 0,00 |
| | Osady filtracyjne | | 0,0 | 0,00 | 0,0000 | 0,0 | 0,00 |

parametr:

Współczynnik emisji gazów cieplarnianych

Wsad energii z paliw kopalnych

jednostka:

g CO2,eq/g

g CO2/kg

g CH4/kg

g N2O/kg

g CO2-eq/kg

MJfossil/kg

Pozostałości (surowiec lub wsad):

Produkt pofermentacyjny z biogazu

0,0

0,00

0,0000

0,0

0,00

Kompost z gron pustych owoców (olej palmowy)

0,0

0,00

0,0000

0,0

0,00

Osady filtracyjne

0,0

0,00

0,0000

0,0

0,00

| | parametr: | Współczynnik emisji gazów cieplarnianych | Wsad energii z paliw kopalnych | Gęstość | LHV (wartość opałowa)
  MJ/kg |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| | jednostka: | g CO2/MJ | g CH4/MJ | g N2O/MJ | g CO2-eq/MJ | MJfossil/kg | MJfossil/MJ | kg/m3 | (w stanie suchym) |
| Paliwa – gazy | | | | | | | | |
| | Gaz ziemny (mieszanka UE) | 66,00 | 0,0000 | - | 66,00 | | 1,2000 | | 49,2 |
| | LPG | 66,30 | 0,0000 | 0,0000 | 66,31 | | 1,2000 | | 46,0 |
| | Metan | | | | | | | | 50,0 |
| Paliwa ciekłe (również udział konwersji) | | | | | | | | |
| | Olej napędowy | 95,1 | - | - | 95,10 | | 1,2300 | 832 | 43,1 |
| | Benzyna | 93,3 | - | - | 93,30 | | 1,2000 | 745 | 43,2 |
| | Paliwo ciężkie | 94,2 | - | - | 94,20 | | 1,1600 | 970 | 40,5 |
| | Etanol | | | | | | | 794 | 26,81 |
| | Metanol | 97,08 | 0,0001 | 0,0000 | 97,09 | | 1,7639 | 793 | 19,95 |
| | DME | | | | | | | 670 | 28,4 |
| | FAME | | | | | | | 890 | 37,2 |
| | Hydrorafinowany olej roślinny | | | | | | | | 44,0 |
| | Czysty olej roślinny | | | | | | | 920 | 37,0 |
| | Syntetyczny olej napędowy (biomasa przekształcana w paliwa ciekłe) | | | | | | | 780 | 44,0 |
| | Olej palmowy | | | | | | | 920 | 37,0 |
| | Olej rzepakowy | | | | | | | 920 | 37,0 |
| | Olej sojowy | | | | | | | 920 | 37,0 |
| | Olej słonecznikowy | | | | | | | 920 | 37,0 |

parametr:

Współczynnik emisji gazów cieplarnianych

Wsad energii z paliw kopalnych

Gęstość

LHV (wartość opałowa)

MJ/kg

jednostka:

g CO2/MJ

g CH4/MJ

g N2O/MJ

g CO2-eq/MJ

MJfossil/kg

MJfossil/MJ

kg/m3

(w stanie suchym)

Paliwa – gazy

Gaz ziemny (mieszanka UE)

66,00

0,0000

-

66,00

1,2000

49,2

LPG

66,30

0,0000

0,0000

66,31

1,2000

46,0

Metan

50,0

Paliwa ciekłe (również udział konwersji)

Olej napędowy

95,1

-

-

95,10

1,2300

832

43,1

Benzyna

93,3

-

-

93,30

1,2000

745

43,2

Paliwo ciężkie

94,2

-

-

94,20

1,1600

970

40,5

Etanol

794

26,81

Metanol

97,08

0,0001

0,0000

97,09

1,7639

793

19,95

DME

670

28,4

FAME

890

37,2

Hydrorafinowany olej roślinny

44,0

Czysty olej roślinny

920

37,0

Syntetyczny olej napędowy (biomasa przekształcana w paliwa ciekłe)

780

44,0

Olej palmowy

920

37,0

Olej rzepakowy

920

37,0

Olej sojowy

920

37,0

Olej słonecznikowy

920

37,0

| | parametr: | Współczynnik emisji gazów cieplarnianych | Wsad energii z paliw kopalnych | Gęstość | Wartość opałowa
  MJ/kg |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| | jednostka: | g CO2/MJ | g CH4/MJ | g N2O/MJ | g CO2-eq/MJ | MJfossil/MJ | kg/m3 | (w stanie suchym) |
| Paliwa stałe (również udział konwersji) | | | | | | | |
| | Węgiel kamienny | 102,62 | 0,3854 | 0,0003 | 112,32 | 1,0909 | | 26,5 |
| | Węgiel brunatny | 116,68 | 0,0014 | 0,0001 | 116,73 | 1,0149 | | 9,2 |
| | Zrębki | | | | | | 155 | 19,0 |
| | Pelet drzewny | | | | | 0,0080 | 650 | 19,0 |

parametr:

Współczynnik emisji gazów cieplarnianych

Wsad energii z paliw kopalnych

Gęstość

Wartość opałowa

MJ/kg

jednostka:

g CO2/MJ

g CH4/MJ

g N2O/MJ

g CO2-eq/MJ

MJfossil/MJ

kg/m3

(w stanie suchym)

Paliwa stałe (również udział konwersji)

Węgiel kamienny

102,62

0,3854

0,0003

112,32

1,0909

26,5

Węgiel brunatny

116,68

0,0014

0,0001

116,73

1,0149

9,2

Zrębki

155

19,0

Pelet drzewny

0,0080

650

19,0

| | parametr: | Gęstość | Wartość opałowa
  MJ/kg |
| --- | --- | --- | --- |
| | jednostka: | kg/m3 | (w stanie suchym) |
| Paliwa/surowce/produkty uboczne/pozostałości/odpady | | | |
| | Bele pozostałości rolniczych | | 18,0 |
| Tłuszcz zwierzęcy (łój) | | 38,8 |
| Wytłoczyny z trzciny cukrowej | | 17,0 |
| Wytłoczyny z trzciny cukrowej na wyjściu z zakładu (stan suchy) | 120 | 17,0 |
| Bele wytłoczyn z trzciny cukrowej (stan suchy) | 165 | 17,0 |
| Pelet z wytłoczyn z trzciny cukrowej (stan suchy) | 650 | 17,0 |
| Jęczmień | | 17,0 |
| Biobenzyna | | 44,0 |
| Bioodpady | | 20,7 |
| Suszony wywar gorzelniany zbożowy (jęczmień) | | 17,8 |
| Suszony wywar gorzelniany zbożowy (kukurydza) | | 19,2 |
| Suszony wywar gorzelniany zbożowy (żyto) | | 17,8 |
| Suszony wywar gorzelniany zbożowy (pszenżyto) | | 18,0 |
| Suszony wywar gorzelniany zbożowy (pszenica) | | 18,1 |
| Eukaliptus (zagajniki o krótkiej rotacji) | | 19,0 |
| Kwasy tłuszczowe | | 37,0 |
| FFB | | 24,0 |
| Pozostałości z leśnictwa | | 19,0 |
| Glicerol | | 16,0 |
| Pozostałości przemysłowe (drewno) | | 19,0 |
| Obornik | | 12,0 |
| Kukurydza (tylko ziarno) | | 17,3 |
| Kukurydza (cała uprawa) | | 16,9 |
| Śruta poekstrakcyjna palmowa [PKM] | 570 | 18,5 |
| Olej z ziaren palmowych | | 37,0 |
| Topola (zagajniki o krótkiej rotacji) | | 19,0 |
| Rzepak | | 27,0 |
| Makuch rzepakowy | | 18,4 |
| Żyto | | 17,1 |
| Trociny | | 19,0 |
| Nasiona soi | | 23,0 |
| Makuch sojowy | | 19,1 |
| Drewno z pni (sosna) | | 19,0 |
| Słoma | | 17,2 |
| Bele słomy | 125 | 17,2 |
| Sieczka | 50 | 17,2 |
| Pelet słomiany | 600 | 17,2 |
| Burak cukrowy | | 16,3 |
| Wysłodki buraczane | | 16,1 |
| Trzcina cukrowa | | 19,6 |
| Nasiona słonecznika | | 27,2 |
| Makuch słonecznikowy | | 18,2 |
| Pszenżyto | | 16,9 |
| Wywar melasowy | | 14,0 |
| Zużyty olej kuchenny | | 37,0 |
| Pszenica | | 17,0 |
| Słoma pszenicy | | 17,2 |

parametr:

Gęstość

Wartość opałowa

MJ/kg

jednostka:

kg/m3

(w stanie suchym)

Paliwa/surowce/produkty uboczne/pozostałości/odpady

Bele pozostałości rolniczych

18,0

Tłuszcz zwierzęcy (łój)

38,8

Wytłoczyny z trzciny cukrowej

17,0

Wytłoczyny z trzciny cukrowej na wyjściu z zakładu (stan suchy)

120

17,0

Bele wytłoczyn z trzciny cukrowej (stan suchy)

165

17,0

Pelet z wytłoczyn z trzciny cukrowej (stan suchy)

650

17,0

Jęczmień

17,0

Biobenzyna

44,0

Bioodpady

20,7

Suszony wywar gorzelniany zbożowy (jęczmień)

17,8

Suszony wywar gorzelniany zbożowy (kukurydza)

19,2

Suszony wywar gorzelniany zbożowy (żyto)

17,8

Suszony wywar gorzelniany zbożowy (pszenżyto)

18,0

Suszony wywar gorzelniany zbożowy (pszenica)

18,1

Eukaliptus (zagajniki o krótkiej rotacji)

19,0

Kwasy tłuszczowe

37,0

FFB

24,0

Pozostałości z leśnictwa

19,0

Glicerol

16,0

Pozostałości przemysłowe (drewno)

19,0

Obornik

12,0

Kukurydza (tylko ziarno)

17,3

Kukurydza (cała uprawa)

16,9

Śruta poekstrakcyjna palmowa [PKM]

570

18,5

Olej z ziaren palmowych

37,0

Topola (zagajniki o krótkiej rotacji)

19,0

Rzepak

27,0

Makuch rzepakowy

18,4

Żyto

17,1

Trociny

19,0

Nasiona soi

23,0

Makuch sojowy

19,1

Drewno z pni (sosna)

19,0

Słoma

17,2

Bele słomy

125

17,2

Sieczka

50

17,2

Pelet słomiany

600

17,2

Burak cukrowy

16,3

Wysłodki buraczane

16,1

Trzcina cukrowa

19,6

Nasiona słonecznika

27,2

Makuch słonecznikowy

18,2

Pszenżyto

16,9

Wywar melasowy

14,0

Zużyty olej kuchenny

37,0

Pszenica

17,0

Słoma pszenicy

17,2

| parametr: | Współczynnik emisji gazów cieplarnianych | Wsad energii z paliw kopalnych | Wartość opałowa
  MJ/kg |
| --- | --- | --- | --- |
| jednostka: | g CO2/kg | g CH4/kg | (przy zawartości wody 0 %) | g CO2-eq/kg | g CO2/MJ | g CH4/MJ | g N2O/MJ | g CO2-eq/MJ | MJfossil/kg | MJfossil/MJ | (w stanie suchym) |
| Udział konwersji | | | | | | | | | | | |
| | Amoniak | 2 350,6 | 0,00 | 0,0022 | 2 351,3 | | | | | 42,50 | | |
| | Siarczan amonu (NH4)2SO4) | 420,9 | 1,29 | 0,0002 | 453,2 | | | | | 7,56 | | |
| | Substancja przeciwpieniąca (założono, że jest to glikol propylenowy) | 3 119,5 | 4,96 | 0,105 | 3 274,8 | | | | | 34,97 | | |
| | Alfa-amylaza | 1 000,0 | 0,00 | 0,0000 | 1 000,0 | | | | | 15,00 | | |
| | Glukoamylaza | 7 500,0 | 0,00 | 0,0000 | 7 500,0 | | | | | 97,00 | | |
| | Chlorek wapnia (CaCl2) | 38,6 | 0,002 | 0,001 | 38,8 | | | | | 0,50 | | |
| | Cykloheksan | 723,0 | 0,00 | 0,0000 | 723,0 | | | | | 9,90 | | |
| | Fosforan diamonu (DAP) | 653,2 | 0,81 | 0,004 | 674,4 | | | | | 10,23 | | |
| | Ziemia fulerska | 197,0 | 0,04 | 0,0063 | 199,8 | | | | | 2,54 | | |
| | n-heksan | | | | | 80,08 | 0,0146 | 0,0003 | 80,53 | | 0,3204 | 45,1 |
| | Kwas chlorowodorowy (HCl) | 977,1 | 2,91 | 0,0376 | 1 061,1 | | | | | 14,84 | | |
| | Smary | 947,0 | 0,00 | 0,0000 | 947,0 | | | | | 53,28 | | |
| | Siarczan magnezu (MgSO4) | 191,4 | 0,04 | -0,002 | 191,8 | | | | | -3,24 | | |
| | Fosforan monopotasowy (KH2PO4) | 238,7 | 0,91 | 0,012 | 264,9 | | | | | 4,43 | | |
| | Azot | 52,6 | 0,12 | 0,0024 | 56,4 | | | | | 1,08 | | |
| | Kwas fosforowy (H3PO4) | 2 808,9 | 11,36 | 0,1067 | 3 124,7 | | | | | 28,61 | | |
| | Wodorotlenek potasu (KOH) | 403,0 | 0,40 | 0,0208 | 419,1 | | | | | 11,47 | | |
| | Czysty CaO do procesów | 1 188,5 | 0,10 | 0,0080 | 1 193,2 | | | | | 7,87 | | |
| | Węglan sodu (Na2CO3) | 1 133,5 | 4,39 | 0,0060 | 1 245,1 | | | | | 14,92 | | |
| | Chlorek sodu (NaCl) | 12,7 | 0,02 | 0,001 | 13,3 | | | | | 0,23 | | |
| | Wodorotlenek sodu (NaOH) | 485,5 | 1,45 | 0,0271 | 529,7 | | | | | 10,16 | | |
| | Metanolan sodu (Na(CH3O)) | 2 207,7 | 7,56 | 0,0965 | 2 425,5 | | | | | 45,64 | | |
| | SO2 | 52,0 | 0,03 | 0,001 | 53,3 | | | | | 0,78 | | |
| | Kwas siarkowy (H2SO4) | 210,2 | 0,24 | 0,0046 | 217,5 | | | | | 4,02 | | |
| | Mocznik | 1 790,9 | 1,92 | 0,027 | 1 846,6 | | | | | 31,71 | | |

parametr:

Współczynnik emisji gazów cieplarnianych

Wsad energii z paliw kopalnych

Wartość opałowa

MJ/kg

jednostka:

g CO2/kg

g CH4/kg

(przy zawartości wody 0 %)

g CO2-eq/kg

g CO2/MJ

g CH4/MJ

g N2O/MJ

g CO2-eq/MJ

MJfossil/kg

MJfossil/MJ

(w stanie suchym)

Udział konwersji

Amoniak

2 350,6

0,00

0,0022

2 351,3

42,50

Siarczan amonu (NH4)2SO4)

420,9

1,29

0,0002

453,2

7,56

Substancja przeciwpieniąca (założono, że jest to glikol propylenowy)

3 119,5

4,96

0,105

3 274,8

34,97

Alfa-amylaza

1 000,0

0,00

0,0000

1 000,0

15,00

Glukoamylaza

7 500,0

0,00

0,0000

7 500,0

97,00

Chlorek wapnia (CaCl2)

38,6

0,002

0,001

38,8

0,50

Cykloheksan

723,0

0,00

0,0000

723,0

9,90

Fosforan diamonu (DAP)

653,2

0,81

0,004

674,4

10,23

Ziemia fulerska

197,0

0,04

0,0063

199,8

2,54

n-heksan

80,08

0,0146

0,0003

80,53

0,3204

45,1

Kwas chlorowodorowy (HCl)

977,1

2,91

0,0376

1 061,1

14,84

Smary

947,0

0,00

0,0000

947,0

53,28

Siarczan magnezu (MgSO4)

191,4

0,04

-0,002

191,8

-3,24

Fosforan monopotasowy (KH2PO4)

238,7

0,91

0,012

264,9

4,43

Azot

52,6

0,12

0,0024

56,4

1,08

Kwas fosforowy (H3PO4)

2 808,9

11,36

0,1067

3 124,7

28,61

Wodorotlenek potasu (KOH)

403,0

0,40

0,0208

419,1

11,47

Czysty CaO do procesów

1 188,5

0,10

0,0080

1 193,2

7,87

Węglan sodu (Na2CO3)

1 133,5

4,39

0,0060

1 245,1

14,92

Chlorek sodu (NaCl)

12,7

0,02

0,001

13,3

0,23

Wodorotlenek sodu (NaOH)

485,5

1,45

0,0271

529,7

10,16

Metanolan sodu (Na(CH3O))

2 207,7

7,56

0,0965

2 425,5

45,64

SO2

52,0

0,03

0,001

53,3

0,78

Kwas siarkowy (H2SO4)

210,2

0,24

0,0046

217,5

4,02

Mocznik

1 790,9

1,92

0,027

1 846,6

31,71

| parametr: | Efektywność paliwowa | Emisje gazów wydechowych z transportu |
| --- | --- | --- |
| jednostka: | MJ/t.km | g CH4/t.km | g N2O/t.km |
| Efektywność transportu – samochody ciężarowe | | | |
| | Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu produktów suchych (olej napędowy) | 0,81 | 0,003 | 0,0015 |
| | Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu zrębków (i produktów suchych o podobnej wielkości) (olej napędowy) | 0,84 | 0,004 | 0,0016 |
| | Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu cieczy i peletów (olej napędowy) | 0,87 | 0,004 | 0,0016 |
| | Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu obornika (olej napędowy) | 0,88 | 0,004 | 0,0016 |
| | Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu bioodpadów (olej napędowy) | 0,84 | 0,004 | 0,0016 |
| | Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu trzciny cukrowej | 1,37 | 0,001 | 0,0039 |
| | Samochód ciężarowy (12 ton) do transportu FFB (olej napędowy) | 2,24 | 0,002 | 0,0015 |
| | Samochód ciężarowy wywrotka MB2213 do transportu osadu filtracyjnego | 3,60 | 0,000 | 0,0000 |
| | Samochód ciężarowy cysterna MB2318 do transportu wywaru melasowego | 2,16 | 0,000 | 0,0000 |
| | Samochód ciężarowy cysterna MB2318 do transportu nasion trzciny cukrowej | 2,61 | 0,000 | 0,0000 |
| | Samochód ciężarowy cysterna z armatkami wodnymi do transportu wywaru melasowego | 0,94 | | |
| Efektywność transportu – statki | | | |
| | Masowiec typu „handymax” (paliwo olejowe) – ziarna | 0,10 | | |
| | Masowiec typu „handysize” (paliwo olejowe) – zrębki o gęstości objętościowej 221 kg/m3 | 0,26 | | |
| | Masowiec typu „supramax” (paliwo olejowe) – zrębki o gęstości objętościowej 221 kg/m3 | 0,16 | | |
| | Masowiec typu „handysize” (paliwo olejowe) – pelet o gęstości objętościowej 650 kg/m3 | 0,10 | | |
| | Masowiec typu „supramax” (paliwo olejowe) – pelet o gęstości objętościowej 650 kg/m3 | 0,07 | | |
| | Masowiec typu „handysize” (paliwo olejowe) – pozostałości rolnicze o niskiej gęstości objętościowej (125 kg/m3) | 0,43 | | |
| | Masowiec typu „supramax” (paliwo olejowe) – pozostałości rolnicze o niskiej gęstości objętościowej (125 kg/m3) | 0,27 | | |
| | Masowiec typu „handysize” (paliwo olejowe) – pozostałości rolnicze o wysokiej gęstości objętościowej (300 kg/m3) | 0,20 | | |
| | Masowiec typu „supramax” (paliwo olejowe) – pozostałości rolnicze o wysokiej gęstości objętościowej (300 kg/m3) | 0,13 | | |
| | Masowiec typu „handysize” (paliwo olejowe) – PKM | 0,13 | | |
| | Masowiec typu „supramax” (paliwo olejowe) – PKM | 0,07 | | |
| | Chemikaliowiec/produktowiec, 12,617 kt (paliwo olejowe) | 0,12 | | |
| | Chemikaliowiec/produktowiec, 15 kt (paliwo olejowe) do transportu etanolu | 0,17 | | |
| | Chemikaliowiec/produktowiec, 15 kt (paliwo olejowe) do transportu FAME i hydrorafinowanych olejów roślinnych | 0,16 | | |
| | Chemikaliowiec/produktowiec, 22,56 kt (paliwo olejowe) | 0,10 | | |
| | Masowiec śródlądowy, 8,8 kt (olej napędowy) | 0,32 | 0,093 | 0,0004 |
| | Statek śródlądowy do transportu oleju, 1,2 kt (olej napędowy) | 0,50 | 0,030 | |
| Efektywność transportu – rurociągi i kolej | | | |
| | Rurociąg lokalny (10 km) | 0,00 | 0,000 | 0,0000 |
| | Pociąg towarowy USA (olej napędowy) | 0,25 | 0,005 | 0,0010 |
| | Kolej (energia elektryczna, średnie napięcie) | 0,21 | | |

parametr:

Efektywność paliwowa

Emisje gazów wydechowych z transportu

jednostka:

MJ/t.km

g CH4/t.km

g N2O/t.km

Efektywność transportu – samochody ciężarowe

Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu produktów suchych (olej napędowy)

0,81

0,003

0,0015

Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu zrębków (i produktów suchych o podobnej wielkości) (olej napędowy)

0,84

0,004

0,0016

Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu cieczy i peletów (olej napędowy)

0,87

0,004

0,0016

Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu obornika (olej napędowy)

0,88

0,004

0,0016

Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu bioodpadów (olej napędowy)

0,84

0,004

0,0016

Samochód ciężarowy (40 ton) do transportu trzciny cukrowej

1,37

0,001

0,0039

Samochód ciężarowy (12 ton) do transportu FFB (olej napędowy)

2,24

0,002

0,0015

Samochód ciężarowy wywrotka MB2213 do transportu osadu filtracyjnego

3,60

0,000

0,0000

Samochód ciężarowy cysterna MB2318 do transportu wywaru melasowego

2,16

0,000

0,0000

Samochód ciężarowy cysterna MB2318 do transportu nasion trzciny cukrowej

2,61

0,000

0,0000

Samochód ciężarowy cysterna z armatkami wodnymi do transportu wywaru melasowego

0,94

Efektywność transportu – statki

Masowiec typu „handymax” (paliwo olejowe) – ziarna

0,10

Masowiec typu „handysize” (paliwo olejowe) – zrębki o gęstości objętościowej 221 kg/m3

0,26

Masowiec typu „supramax” (paliwo olejowe) – zrębki o gęstości objętościowej 221 kg/m3

0,16

Masowiec typu „handysize” (paliwo olejowe) – pelet o gęstości objętościowej 650 kg/m3

0,10

Masowiec typu „supramax” (paliwo olejowe) – pelet o gęstości objętościowej 650 kg/m3

0,07

Masowiec typu „handysize” (paliwo olejowe) – pozostałości rolnicze o niskiej gęstości objętościowej (125 kg/m3)

0,43

Masowiec typu „supramax” (paliwo olejowe) – pozostałości rolnicze o niskiej gęstości objętościowej (125 kg/m3)

0,27

Masowiec typu „handysize” (paliwo olejowe) – pozostałości rolnicze o wysokiej gęstości objętościowej (300 kg/m3)

0,20

Masowiec typu „supramax” (paliwo olejowe) – pozostałości rolnicze o wysokiej gęstości objętościowej (300 kg/m3)

0,13

Masowiec typu „handysize” (paliwo olejowe) – PKM

0,13

Masowiec typu „supramax” (paliwo olejowe) – PKM

0,07

Chemikaliowiec/produktowiec, 12,617 kt (paliwo olejowe)

0,12

Chemikaliowiec/produktowiec, 15 kt (paliwo olejowe) do transportu etanolu

0,17

Chemikaliowiec/produktowiec, 15 kt (paliwo olejowe) do transportu FAME i hydrorafinowanych olejów roślinnych

0,16

Chemikaliowiec/produktowiec, 22,56 kt (paliwo olejowe)

0,10

Masowiec śródlądowy, 8,8 kt (olej napędowy)

0,32

0,093

0,0004

Statek śródlądowy do transportu oleju, 1,2 kt (olej napędowy)

0,50

0,030

Efektywność transportu – rurociągi i kolej

Rurociąg lokalny (10 km)

0,00

0,000

0,0000

Pociąg towarowy USA (olej napędowy)

0,25

0,005

0,0010

Kolej (energia elektryczna, średnie napięcie)

0,21

Intensywność emisji dwutlenku węgla związanej z energią elektryczną wytwarzaną i zużywaną w UE w 2019 r.[w g ekwiwalentu dwutlenku węgla/kWh]

Z uwzględnieniem emisji wyższego szczebla, bez emisji z budowy

| | Intensywność emisji z wytwarzania energii elektrycznej netto | Intensywność emisji ze zużytej energii elektrycznej wysokiego napięcia | Intensywność emisji ze zużytej energii elektrycznej średniego napięcia | Intensywność emisji ze zużytej energii elektrycznej niskiego napięcia |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Austria | 153 | 238 | 240 | 245 |
| Belgia | 204 | 214 | 215 | 219 |
| Bułgaria | 493 | 504 | 510 | 532 |
| Cypr | 757 | 768 | 772 | 787 |
| Czechy | 518 | 526 | 531 | 549 |
| Niemcy | 389 | 386 | 388 | 398 |
| Dania | 100 | 135 | 136 | 139 |
| Estonia | 654 | 468 | 471 | 485 |
| Grecja | 577 | 585 | 590 | 610 |
| Hiszpania | 245 | 248 | 251 | 263 |
| Finlandia | 105 | 127 | 128 | 130 |
| Francja | 74 | 81 | 82 | 86 |
| Chorwacja | 208 | 329 | 333 | 349 |
| Węgry | 277 | 307 | 310 | 322 |
| Irlandia | 349 | 357 | 360 | 374 |
| Włochy | 352 | 331 | 333 | 343 |
| Łotwa | 203 | 312 | 315 | 325 |
| Litwa | 79 | 291 | 294 | 305 |
| Luksemburg | 93 | 311 | 312 | 316 |
| Malta | 455 | 437 | 441 | 454 |
| Niderlandy | 430 | 415 | 417 | 426 |
| Polska | 742 | 715 | 720 | 741 |
| Portugalia | 268 | 282 | 285 | 299 |
| Rumunia | 388 | 421 | 427 | 454 |
| Słowacja | 168 | 316 | 319 | 329 |
| Słowenia | 269 | 281 | 283 | 291 |
| Szwecja | 20 | 25 | 25 | 26 |
| UE-27 | 288 | 295 | 298 | 308 |
| Islandia | 7 | 7 | 7 | 7 |
| Norwegia | 12 | 20 | 20 | 21 |
| Szwajcaria | 32 | 107 | 108 | 112 |
| Zjednoczone Królestwo | 271 | 277 | 280 | 292 |
| Albania | 0 | 302 | 308 | 332 |
| Bośnia i Hercegowina | 799 | 766 | 776 | 818 |
| Kosowo | 1 099 | 1 067 | 1 097 | 1 224 |
| Mołdawia | 246 | 446 | 453 | 476 |
| Czarnogóra | 472 | 588 | 599 | 646 |
| Macedonia Północna | 794 | 760 | 774 | 831 |
| Serbia | 807 | 819 | 833 | 892 |
| Turcja | 487 | 508 | 516 | 546 |
| Białoruś | 449 | 458 | 462 | 479 |
| Rosja | 459 | 474 | 479 | 496 |
| Ukraina | 407 | 419 | 423 | 439 |

Intensywność emisji z wytwarzania energii elektrycznej netto

Intensywność emisji ze zużytej energii elektrycznej wysokiego napięcia

Intensywność emisji ze zużytej energii elektrycznej średniego napięcia

Intensywność emisji ze zużytej energii elektrycznej niskiego napięcia

Austria

153

238

240

245

Belgia

204

214

215

219

Bułgaria

493

504

510

532

Cypr

757

768

772

787

Czechy

518

526

531

549

Niemcy

389

386

388

398

Dania

100

135

136

139

Estonia

654

468

471

485

Grecja

577

585

590

610

Hiszpania

245

248

251

263

Finlandia

105

127

128

130

Francja

74

81

82

86

Chorwacja

208

329

333

349

Węgry

277

307

310

322

Irlandia

349

357

360

374

Włochy

352

331

333

343

Łotwa

203

312

315

325

Litwa

79

291

294

305

Luksemburg

93

311

312

316

Malta

455

437

441

454

Niderlandy

430

415

417

426

Polska

742

715

720

741

Portugalia

268

282

285

299

Rumunia

388

421

427

454

Słowacja

168

316

319

329

Słowenia

269

281

283

291

Szwecja

20

25

25

26

UE-27

288

295

298

308

Islandia

7

7

7

7

Norwegia

12

20

20

21

Szwajcaria

32

107

108

112

Zjednoczone Królestwo

271

277

280

292

Albania

0

302

308

332

Bośnia i Hercegowina

799

766

776

818

Kosowo

1 099

1 067

1 097

1 224

Mołdawia

246

446

453

476

Czarnogóra

472

588

599

646

Macedonia Północna

794

760

774

831

Serbia

807

819

833

892

Turcja

487

508

516

546

Białoruś

449

458

462

479

Rosja

459

474

479

496

Ukraina

407

419

423

439

| | parametr: | Współczynnik emisji gazów cieplarnianych |
| --- | --- | --- |
| | jednostka: | g CH4/MJ | g N2O/MJ | g CO2-eq/MJ |
| Emisje z eksploatacji maszyn, w tym z łupania (
  na MJ oleju napędowego) | | | |
| | Emisje CH4 i N2O spowodowane stosowaniem oleju napędowego (transport) | 0,0008 | 0,0032 | 0,97 |
| | Emisje CH4 i N2O spowodowane stosowaniem oleju napędowego (leśnictwo) | 0,0008 | 0,0032 | 0,97 |
| | Emisje CH4 i N2O spowodowane stosowaniem oleju napędowego (rolnictwo) | 0,0013 | 0,0032 | 0,97 |
| Emisje z kotła lub kogeneracji (
  na MJ surowca) | | | |
| | Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego pozostałości rolniczymi | 0,0017 | 0,0007 | 0,24 |
| | Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem pozostałości rolniczych | 0,0017 | 0,0007 | 0,24 |
| | Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego wytłoczynami z trzciny cukrowej | 0,0025 | 0,0012 | 0,43 |
| | Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem wytłoczyn z trzciny cukrowej | 0,0025 | 0,0012 | 0,43 |
| | Emisje CH4 i N2O z silnika gazowego na biogaz w kogeneracji | 0,3400 | 0,0014 | 8,92 |
| | Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego biogazem | 0,0025 | 0,0010 | 0,36 |
| | Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem węgla kamiennego | 0,0018 | 0,0050 | 1,53 |
| | Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem węgla brunatnego | 0,0007 | 0,0028 | 0,86 |
| | Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego gazem ziemnym | 0,0025 | 0,0010 | 0,36 |
| | Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem gazu ziemnego | 0,0042 | 0,0008 | 0,36 |
| | Emisje CH4 i N2O z silnika na gaz ziemny | 0,0030 | 0,0001 | 0,10 |
| | Emisje CH4 i N2O z kotłów opalanych łupinami palmowymi i włóknem palmowym | 0,0030 | 0,0040 | 1,27 |
| | Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem łupin palmowych i włókna palmowego | 0,0030 | 0,0040 | 1,27 |
| | Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego PKM | 0,0017 | 0,0007 | 0,24 |
| | Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem PKM | 0,0017 | 0,0007 | 0,24 |
| | Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego trocinami | 0,0049 | 0,0010 | 0,41 |
| | Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego peletem słomianym | 0,0017 | 0,0007 | 0,24 |
| | Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem peletu słomianego | 0,0017 | 0,0007 | 0,24 |
| | Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego zrębkami | 0,0049 | 0,0010 | 0,41 |
| | Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem zrębków | 0,0049 | 0,0010 | 0,41 |
| | Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego peletem drzewnym | 0,0030 | 0,0006 | 0,25 |
| | Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem peletu drzewnego | 0,0030 | 0,0006 | 0,25 |
| | Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego paliwem ciekłym | 0,0009 | 0,0004 | 0,14 |
| | Emisje CH4 i N2O ze współspalania peletu drzewnego (elektrownia węglowa ze złożem fluidalnym) | 0,0010 | 0,0610 | 18,20 |
| | Emisje CH4 i N2O ze współspalania peletu drzewnego (elektrownia opalana pyłem węglowym) | 0,0009 | 0,0014 | 0,44 |
| | | | | |
| Emisje ze składowania produktu pofermentacyjnego (
  na MJ biogazu) | | | |
| | Emisje CH4 i N2O ze składowania bioodpadów z produktu pofermentacyjnego w otwartych zbiornikach | 0,4930 | 0,0319 | 21,82 |
| | Emisje CH4 i N2O ze składowania produktu pofermentacyjnego z kukurydzy w otwartych zbiornikach | 0,4422 | 0,0082 | 13,51 |
| | Emisje CH4 i N2O ze składowania produktu pofermentacyjnego z obornika w otwartych zbiornikach | 1,9917 | 0,0663 | 69,56 |

parametr:

Współczynnik emisji gazów cieplarnianych

jednostka:

g CH4/MJ

g N2O/MJ

g CO2-eq/MJ

Emisje z eksploatacji maszyn, w tym z łupania (
  na MJ oleju napędowego)

Emisje CH4 i N2O spowodowane stosowaniem oleju napędowego (transport)

0,0008

0,0032

0,97

Emisje CH4 i N2O spowodowane stosowaniem oleju napędowego (leśnictwo)

0,0008

0,0032

0,97

Emisje CH4 i N2O spowodowane stosowaniem oleju napędowego (rolnictwo)

0,0013

0,0032

0,97

Emisje z kotła lub kogeneracji (
  na MJ surowca)

Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego pozostałości rolniczymi

0,0017

0,0007

0,24

Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem pozostałości rolniczych

0,0017

0,0007

0,24

Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego wytłoczynami z trzciny cukrowej

0,0025

0,0012

0,43

Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem wytłoczyn z trzciny cukrowej

0,0025

0,0012

0,43

Emisje CH4 i N2O z silnika gazowego na biogaz w kogeneracji

0,3400

0,0014

8,92

Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego biogazem

0,0025

0,0010

0,36

Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem węgla kamiennego

0,0018

0,0050

1,53

Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem węgla brunatnego

0,0007

0,0028

0,86

Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego gazem ziemnym

0,0025

0,0010

0,36

Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem gazu ziemnego

0,0042

0,0008

0,36

Emisje CH4 i N2O z silnika na gaz ziemny

0,0030

0,0001

0,10

Emisje CH4 i N2O z kotłów opalanych łupinami palmowymi i włóknem palmowym

0,0030

0,0040

1,27

Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem łupin palmowych i włókna palmowego

0,0030

0,0040

1,27

Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego PKM

0,0017

0,0007

0,24

Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem PKM

0,0017

0,0007

0,24

Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego trocinami

0,0049

0,0010

0,41

Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego peletem słomianym

0,0017

0,0007

0,24

Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem peletu słomianego

0,0017

0,0007

0,24

Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego zrębkami

0,0049

0,0010

0,41

Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem zrębków

0,0049

0,0010

0,41

Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego peletem drzewnym

0,0030

0,0006

0,25

Emisje CH4 i N2O z kogeneracji z wykorzystaniem peletu drzewnego

0,0030

0,0006

0,25

Emisje CH4 i N2O z kotła opalanego paliwem ciekłym

0,0009

0,0004

0,14

Emisje CH4 i N2O ze współspalania peletu drzewnego (elektrownia węglowa ze złożem fluidalnym)

0,0010

0,0610

18,20

Emisje CH4 i N2O ze współspalania peletu drzewnego (elektrownia opalana pyłem węglowym)

0,0009

0,0014

0,44

Emisje ze składowania produktu pofermentacyjnego (
  na MJ biogazu)

Emisje CH4 i N2O ze składowania bioodpadów z produktu pofermentacyjnego w otwartych zbiornikach

0,4930

0,0319

21,82

Emisje CH4 i N2O ze składowania produktu pofermentacyjnego z kukurydzy w otwartych zbiornikach

0,4422

0,0082

13,51

Emisje CH4 i N2O ze składowania produktu pofermentacyjnego z obornika w otwartych zbiornikach

1,9917

0,0663

69,56

| | Współczynnik emisji gazów cieplarnianych |
| --- | --- |
| | g CO2/kg | g CH4/kg | g N2O/kg | g CO2-eq/kg | g CO2/MJ | g CH4/MJ | g N2O/MJ | g CO2-eq/MJ |
| Jednostki emisji metanu z obornika (
  na MJ biogazu) | | | | | | | | |
| | Jednostki emisji CH4 i N2O z obornika | | | | | | 1,4700 | 0,0279 | 45,05 |
| | | | | | | | | | |
| | Brak emisji | 0,0 | 0,00 | 0,0000 | 0,0 | 0,00 | 0,0000 | 0,0000 | 0,00 |

Współczynnik emisji gazów cieplarnianych

g CO2/kg

g CH4/kg

g N2O/kg

g CO2-eq/kg

g CO2/MJ

g CH4/MJ

g N2O/MJ

g CO2-eq/MJ

Jednostki emisji metanu z obornika (
  na MJ biogazu)

Jednostki emisji CH4 i N2O z obornika

1,4700

0,0279

45,05

Brak emisji

0,0

0,00

0,0000

0,0

0,00

0,0000

0,0000

0,00

---

DECYZJE

| 27.6.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 168/63 |
| --- | --- | --- | --- |

27.6.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 168/63

---

DECYZJA RADY (UE) 2022/997

z dnia 7 kwietnia 2022 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas dziesiątego posiedzenia Konferencji Stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do wniosku dotyczącego zmian załącznika A do tej Konwencji

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwana dalej „Konwencją”) weszła w życie w dniu 17 maja 2004 r. i została zawarta w imieniu Unii decyzją Rady 2006/507/WE (1). |
| --- | --- |

(1)

Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwana dalej „Konwencją”) weszła w życie w dniu 17 maja 2004 r. i została zawarta w imieniu Unii decyzją Rady 2006/507/WE (1).

| (2) | Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021 (2) wdraża Konwencję w Unii. |
| --- | --- |

(2)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021 (2) wdraża Konwencję w Unii.

| (3) | Zgodnie z art. 8 Konwencji Konferencja Stron Konwencji może umieścić substancje chemiczne w wykazach zamieszczonych w załącznikach A, B lub C do Konwencji oraz określić środki kontroli odnoszące się do tych substancji chemicznych. |
| --- | --- |

(3)

Zgodnie z art. 8 Konwencji Konferencja Stron Konwencji może umieścić substancje chemiczne w wykazach zamieszczonych w załącznikach A, B lub C do Konwencji oraz określić środki kontroli odnoszące się do tych substancji chemicznych.

| (4) | Na swoim dziesiątym posiedzeniu Konferencja Stron Konwencji ma przyjąć decyzję o umieszczeniu kolejnych substancji chemicznych w wykazie zamieszczonym w załączniku A do Konwencji. |
| --- | --- |

(4)

Na swoim dziesiątym posiedzeniu Konferencja Stron Konwencji ma przyjąć decyzję o umieszczeniu kolejnych substancji chemicznych w wykazie zamieszczonym w załączniku A do Konwencji.

| (5) | W celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego przed dalszymi uwolnieniami kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS należy ograniczyć lub wyeliminować produkcję i stosowanie tych substancji chemicznych na poziomie międzynarodowym oraz poprzeć ich umieszczenie w wykazach zamieszczonych w odpowiednich załącznikach do Konwencji. |
| --- | --- |

(5)

W celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego przed dalszymi uwolnieniami kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS należy ograniczyć lub wyeliminować produkcję i stosowanie tych substancji chemicznych na poziomie międzynarodowym oraz poprzeć ich umieszczenie w wykazach zamieszczonych w odpowiednich załącznikach do Konwencji.

| (6) | Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii na dziesiątym posiedzeniu Konferencji Stron w odniesieniu do zmian załącznika A do Konwencji, ponieważ zmiany te będą wiążące dla Unii, |
| --- | --- |

(6)

Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii na dziesiątym posiedzeniu Konferencji Stron w odniesieniu do zmian załącznika A do Konwencji, ponieważ zmiany te będą wiążące dla Unii,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na dziesiątym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych, polega na poparciu umieszczenia, bez szczególnych wyłączeń, kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS w wykazie zamieszczonym w załączniku A do Konwencji, z należytym uwzględnieniem odpowiednich zaleceń Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych.

Artykuł 2

W zależności od przebiegu dziesiątego posiedzenia Konferencji Stron Konwencji przedstawiciele Unii w porozumieniu z państwami członkowskimi mogą uzgodnić drobne zmiany stanowiska, o którym mowa w art. 1, podczas posiedzeń koordynacyjnych na miejscu, bez konieczności wydawania kolejnej decyzji przez Radę.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 7 kwietnia 2022 r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

J. DENORMANDIE

---

(1)  Decyzja Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1).

1

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021 z dnia 20 czerwca 2019 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 169 z 25.6.2019, s. 45).

2

---

| 27.6.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 168/65 |
| --- | --- | --- | --- |

27.6.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 168/65

---

DECYZJA RADY (UE) 2022/998

z dnia 17 czerwca 2022 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu rozstrzygania sporów

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 28 lipca 2016 r. Unia i jej państwa członkowskie podpisały w Brukseli Wstępną umowę o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „umową”). Umowa jest tymczasowo stosowana między Unią i jej państwami członkowskimi a Ghaną od dnia 15 grudnia 2016 r. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 28 lipca 2016 r. Unia i jej państwa członkowskie podpisały w Brukseli Wstępną umowę o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „umową”). Umowa jest tymczasowo stosowana między Unią i jej państwami członkowskimi a Ghaną od dnia 15 grudnia 2016 r.

| (2) | Zgodnie z art. 73 ust. 3 umowy Komitet UPG odpowiedzialny jest za zarządzanie wszystkimi dziedzinami objętymi umową i realizację wszystkich zadań, o których w niej mowa. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 73 ust. 3 umowy Komitet UPG odpowiedzialny jest za zarządzanie wszystkimi dziedzinami objętymi umową i realizację wszystkich zadań, o których w niej mowa.

| (3) | Zgodnie z art. 59 umowy procedury rozstrzygania sporów mają być regulowane przez Regulamin, który ma zostać przyjęty przez Komitet UPG w trzy miesiące po jego utworzeniu. |
| --- | --- |

(3)

Zgodnie z art. 59 umowy procedury rozstrzygania sporów mają być regulowane przez Regulamin, który ma zostać przyjęty przez Komitet UPG w trzy miesiące po jego utworzeniu.

| (4) | Kodeks postępowania, o którym mowa w art. 64 ust. 2 umowy, ma na celu określenie zasad przewodnich, których mają przestrzegać arbitrzy, a także ich praw i obowiązków. Kodeks postępowania, który ma zastosowanie do arbitrów, powinien być stosowany odpowiednio do mediatorów. |
| --- | --- |

(4)

Kodeks postępowania, o którym mowa w art. 64 ust. 2 umowy, ma na celu określenie zasad przewodnich, których mają przestrzegać arbitrzy, a także ich praw i obowiązków. Kodeks postępowania, który ma zastosowanie do arbitrów, powinien być stosowany odpowiednio do mediatorów.

| (5) | Komitet UPG ma przyjąć decyzję w sprawie przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów w drugiej połowie 2022 roku. |
| --- | --- |

(5)

Komitet UPG ma przyjąć decyzję w sprawie przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów w drugiej połowie 2022 roku.

| (6) | Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu UPG w odniesieniu do przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów, ponieważ planowana decyzja Komitetu UPG określi prawnie wiążące zasady rozstrzygania sporów, które będą miały zastosowanie do Unii. |
| --- | --- |

(6)

Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu UPG w odniesieniu do przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów, ponieważ planowana decyzja Komitetu UPG określi prawnie wiążące zasady rozstrzygania sporów, które będą miały zastosowanie do Unii.

| (7) | Stanowisko Unii w ramach Komitetu UPG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji Komitetu UPG, |
| --- | --- |

(7)

Stanowisko Unii w ramach Komitetu UPG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji Komitetu UPG,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów, oparte jest na projekcie decyzji Komitetu UPG dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 17 czerwca 2022 r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

B. LE MAIRE

---

(1)  
  Dz.U. L 287 z 21.10.2016, s. 3.

1

---

PROJEKT

DECYZJA nr .../2022 Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

z dnia ...

dotycząca przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów

KOMITET UPG,

uwzględniając Wstępną umowę o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „umową”), podpisaną w Brukseli w dniu 28 lipca 2016 r., w szczególności jej art. 59,

a także mając na uwadze, że art. 59 ust. 1 mowy przewiduje, że procedury rozstrzygania sporów mają być regulowane przez Regulamin, który ma zostać przyjęty przez Komitet UPG w trzy miesiące po jego utworzeniu, a art. 64 ust. 2 przewiduje, że Kodeks postępowania znajduje się w załączniku do tego Regulaminu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym przyjmuje się Regulamin rozstrzygania sporów w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

---

(1)  
  Dz.U. UE L 287 z 21.10.2016, s. 3.

1

---

ZAŁĄCZNIK

REGULAMIN ROZSTRZYGANIA SPORÓW

A.   DEFINICJE

| 1. | W rozdziale 3 (Procedury rozstrzygania sporów) umowy oraz w niniejszym Regulaminie stosuje się następujące definicje:






  a) | „pracownicy administracyjni” oznaczają, w odniesieniu do członka zespołu arbitrażowego, osoby, którymi kieruje i które kontroluje członek zespołu arbitrażowego, inne niż asystenci; |
| --- | --- | --- |

1.

a)

„pracownicy administracyjni” oznaczają, w odniesieniu do członka zespołu arbitrażowego, osoby, którymi kieruje i które kontroluje członek zespołu arbitrażowego, inne niż asystenci;

| b) | „doradca” oznacza osobę wybraną przez Stronę w celu doradzania lub pomocy tej Stronie w związku z procedurą arbitrażową; |
| --- | --- |

b)

„doradca” oznacza osobę wybraną przez Stronę w celu doradzania lub pomocy tej Stronie w związku z procedurą arbitrażową;

| c) | „asystent” oznacza osobę, która zgodnie z warunkami powołania członka zespołu arbitrażowego oraz pod jego kontrolą prowadzi badania lub pomaga temu członkowi zespołu arbitrażowego; |
| --- | --- |

c)

„asystent” oznacza osobę, która zgodnie z warunkami powołania członka zespołu arbitrażowego oraz pod jego kontrolą prowadzi badania lub pomaga temu członkowi zespołu arbitrażowego;

| d) | „Strona skarżąca” oznacza Stronę, która składa wniosek o powołanie zespołu arbitrażowego zgodnie z art. 49 (Wszczęcie procedury arbitrażowej) umowy; |
| --- | --- |

d)

„Strona skarżąca” oznacza Stronę, która składa wniosek o powołanie zespołu arbitrażowego zgodnie z art. 49 (Wszczęcie procedury arbitrażowej) umowy;

| e) | „dzień” oznacza dzień kalendarzowy; |
| --- | --- |

e)

„dzień” oznacza dzień kalendarzowy;

| f) | „zespół arbitrażowy” lub „zespół” oznacza zespół ustanowiony zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy; |
| --- | --- |

f)

„zespół arbitrażowy” lub „zespół” oznacza zespół ustanowiony zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy;

| g) | „członek zespołu arbitrażowego” lub „arbiter” oznacza członka zespołu; |
| --- | --- |

g)

„członek zespołu arbitrażowego” lub „arbiter” oznacza członka zespołu;

| h) | „Strona, przeciwko której wysunięto zarzut” oznacza Stronę, której zarzuca się naruszenie odnośnych postanowień; |
| --- | --- |

h)

„Strona, przeciwko której wysunięto zarzut” oznacza Stronę, której zarzuca się naruszenie odnośnych postanowień;

| i) | „przedstawiciel Strony” oznacza pracownika lub jakąkolwiek inną osobę powołaną przez departament lub agencję lub jakikolwiek inny podmiot publiczny Strony, którzy reprezentują Stronę podczas sporu rozstrzyganego na podstawie umowy. |
| --- | --- |

i)

„przedstawiciel Strony” oznacza pracownika lub jakąkolwiek inną osobę powołaną przez departament lub agencję lub jakikolwiek inny podmiot publiczny Strony, którzy reprezentują Stronę podczas sporu rozstrzyganego na podstawie umowy.

B.   POWIADOMIENIA

| 2. | Wszelkie wnioski, zawiadomienia, oświadczenia pisemne lub inne dokumenty:






  a) | zespołu arbitrażowego – przesyła się jednocześnie do obu Stron; |
| --- | --- | --- |

2.

a)

zespołu arbitrażowego – przesyła się jednocześnie do obu Stron;

| b) | Strony – skierowane do zespołu arbitrażowego – przesyła się jednocześnie do wiadomości drugiej Strony; oraz |
| --- | --- |

b)

Strony – skierowane do zespołu arbitrażowego – przesyła się jednocześnie do wiadomości drugiej Strony; oraz

| c) | Strony – skierowane do drugiej Strony – przesyła się równocześnie do wiadomości zespołu arbitrażowegow stosownych przypadkach. |
| --- | --- |

c)

Strony – skierowane do drugiej Strony – przesyła się równocześnie do wiadomości zespołu arbitrażowegow stosownych przypadkach.

| 3. | Wszelkich powiadomień, o których mowa w punkcie 2 Regulaminu, dokonuje się pocztą elektroniczną lub, w stosownych przypadkach, za pomocą jakichkolwiek innych środków łączności, które zapewniają rejestrację wysłania powiadomienia. Takie powiadomienie uznaje się za doręczone w dniu jego wysłania, chyba że zostanie udowodnione, że było inaczej. |
| --- | --- |

3.

| 4. | Wszystkie powiadomienia kieruje się, odpowiednio, do Dyrekcji Generalnej ds. Handlu Komisji Europejskiej oraz do dyrektora generalnego Ministerstwa Handlu i Przemysłu Ghany. |
| --- | --- |

4.

| 5. | Niewielkie omyłki pisarskie we wniosku, zawiadomieniu, oświadczeniu pisemnym lub innym dokumencie związanym z procedurą arbitrażową można poprawić, dostarczając nowy dokument, w którym wyraźnie zaznaczono zmiany. |
| --- | --- |

5.

| 6. | Jeżeli ostatni dzień na dostarczenie dokumentu przypada w dniu wolnym od pracy dla instytucji Unii lub rządu Ghany, termin na dostarczenie dokumentu upływa pierwszego następnego dnia roboczego. |
| --- | --- |

6.

C.   WYZNACZENIE CZŁONKÓW ZESPOŁU ARBITRAŻOWEGO

| 7. | Jeżeli zgodnie z art. 50 ust. 3 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy członek zespołu arbitrażowego zostaje wybrany w drodze losowania, współprzewodniczący Komitetu UPG ze Strony skarżącej niezwłocznie informuje współprzewodniczącego ze Strony, przeciwko której wysunięto zarzut, o dniu, godzinie i miejscu losowania. Na wniosek, współprzewodniczący Komitetu UPG ze Strony skarżącej, lub osoba przez niego delegowana, przeprowadza losowanie zgodnie z art. 50 ust. 3 i 4 (Powołanie zespołu arbitrażowego) Umowy. Wybór członków zespołu arbitrażowego w drodze losowania może być przez współprzewodniczącego Komitetu UPG ze Strony skarżącej delegowany. |
| --- | --- |

7.

| 8. | Współprzewodniczący Komitetu UPG ze Strony skarżącej wyznacza członka lub przewodniczącego zespołu arbitrażowego w drodze losowania w ciągu pięciu dni od upływu terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 2 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy, jeżeli którakolwiek z list, o których mowa w art. 64 ust. 1 (Lista arbitrów) umowy:






  a) | nie została sporządzona – spośród osób formalnie zaproponowanych przez jedną lub obie Strony na potrzeby sporządzenia tej konkretnej listy; lub |
| --- | --- | --- |

8.

a)

nie została sporządzona – spośród osób formalnie zaproponowanych przez jedną lub obie Strony na potrzeby sporządzenia tej konkretnej listy; lub

| b) | nie zawiera już co najmniej pięciu osób – spośród osób, które pozostają na tej konkretnej liście.
  Wybór członków zespołu arbitrażowego w drodze losowania może być przez współprzewodniczącego Komitetu UPG ze Strony skarżącej delegowany. |
| --- | --- |

b)

nie zawiera już co najmniej pięciu osób – spośród osób, które pozostają na tej konkretnej liście.

Wybór członków zespołu arbitrażowego w drodze losowania może być przez współprzewodniczącego Komitetu UPG ze Strony skarżącej delegowany.

| 9. | Współprzewodniczący Komitetu UPG ze Strony skarżącej powiadamia na piśmie każdą osobę wybraną do pełnienia roli arbitra o jej powołaniu do zespołu arbitrażowego. Każda z tych osób obu Stronom swoją dostępność w terminie pięciu dni od dnia poinformowania o swoim wyznaczeniu. Do celów określenia daty powołania zespołu zgodnie z art. 50 ust. 5 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy, za dzień wyznaczenia członków zespołu arbitrażowego uważa się dzień, w którym ostatni z trzech wyznaczonych arbitrów powiadomił o swoim potwierdzeniu wyznaczenia. |
| --- | --- |

9.

D.   ZAKRES ZADAŃ

| 10. | O ile w ciągu pięciu dni po dniu powołania zespołu Strony nie postanowią inaczej, zakres zadań zespołu obejmuje:


  „zbadanie, w świetle przywołanych przez Strony odpowiednich postanowień umowy, kwestii, o której mowa we wniosku o powołanie zespołu arbitrażowego, dokonanie ustaleń dotyczących zgodności danego środka z postanowieniami umowy, o których mowa w art. 46 (Zakres) umowy, oraz przedstawienie sprawozdania zgodnie z art. 51 (Okresowe sprawozdanie zespołu arbitrażowego) i art. 52 (Decyzja zespołu arbitrażowego) umowy.”. |
| --- | --- |

10.

„zbadanie, w świetle przywołanych przez Strony odpowiednich postanowień umowy, kwestii, o której mowa we wniosku o powołanie zespołu arbitrażowego, dokonanie ustaleń dotyczących zgodności danego środka z postanowieniami umowy, o których mowa w art. 46 (Zakres) umowy, oraz przedstawienie sprawozdania zgodnie z art. 51 (Okresowe sprawozdanie zespołu arbitrażowego) i art. 52 (Decyzja zespołu arbitrażowego) umowy.”.

| 11. | Jeżeli Strony uzgodnią inny zakres zadań, powiadamiają zespół arbitrażowy o uzgodnionym zakresie zadań w terminie określonym w punkcie 10 Regulaminu. |
| --- | --- |

11.

E.   FUNKCJE ZESPOŁU ARBITRAŻOWEGO

| 12. | Zespół arbitrażowy:






  a) | dokonuje obiektywnej oceny kwestii, włącznie z obiektywną oceną okoliczności faktycznych sprawy, zakresu stosowania odnośnych postanowień i zgodności stanu faktycznego z odnośnymi postanowieniami; |
| --- | --- | --- |

12.

a)

dokonuje obiektywnej oceny kwestii, włącznie z obiektywną oceną okoliczności faktycznych sprawy, zakresu stosowania odnośnych postanowień i zgodności stanu faktycznego z odnośnymi postanowieniami;

| b) | w swoich decyzjach i sprawozdaniach przedstawia ustalenia faktyczne, stosowani odnośnych postanowień oraz ogólne uzasadnienie wszelkich swoich ustaleń i wniosków oraz |
| --- | --- |

b)

w swoich decyzjach i sprawozdaniach przedstawia ustalenia faktyczne, stosowani odnośnych postanowień oraz ogólne uzasadnienie wszelkich swoich ustaleń i wniosków oraz

| c) | powinien regularnie konsultować się ze Stronami oraz zapewniać odpowiednie możliwości wypracowania wspólnie uzgodnionego rozwiązania. |
| --- | --- |

c)

powinien regularnie konsultować się ze Stronami oraz zapewniać odpowiednie możliwości wypracowania wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

| 13. | Zespół arbitrażowy uwzględnia również stosowne interpretacje zawarte w sprawozdaniach zespołów orzekających Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz organu odwoławczego przyjęte przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO. |
| --- | --- |

13.

F.   SPOTKANIE ORGANIZACYJNE

| 14. | O ile Strony nie postanowią inaczej, spotykają się one z zespołem arbitrażowym w ciągu siedmiu dni od jego powołania w celu ustalenia kwestii, które Strony lub zespół arbitrażowy uznają za stosowne, w tym:






  a) | wynagrodzenia i zwrotu wydatków wypłacanych członkom zespołu arbitrażowego, chyba że zostały już ustalone wcześniej. Wynagrodzenie musi być zgodne ze standardami WTO; |
| --- | --- | --- |

14.

a)

wynagrodzenia i zwrotu wydatków wypłacanych członkom zespołu arbitrażowego, chyba że zostały już ustalone wcześniej. Wynagrodzenie musi być zgodne ze standardami WTO;

| b) | wynagrodzenia wypłacanego asystentom, chyba że zostało już ustalone wcześniej. Łączna wysokość wynagrodzenia asystenta lub asystentów jednego członka zespołu arbitrażowego nie może przekraczać 50 % wynagrodzenia tego członka zespołu arbitrażowego; |
| --- | --- |

b)

wynagrodzenia wypłacanego asystentom, chyba że zostało już ustalone wcześniej. Łączna wysokość wynagrodzenia asystenta lub asystentów jednego członka zespołu arbitrażowego nie może przekraczać 50 % wynagrodzenia tego członka zespołu arbitrażowego;

| c) | harmonogramu postępowania arbitrażowego; oraz |
| --- | --- |

c)

harmonogramu postępowania arbitrażowego; oraz

| d) | procedur ad hoc służących ochronie informacji poufnych. |
| --- | --- |

d)

procedur ad hoc służących ochronie informacji poufnych.

| 15. | Członkowie zespołu arbitrażowego i przedstawiciele Stron mogą brać udział w tym spotkaniu za pośrednictwem telefonu lub wideokonferencji. |
| --- | --- |

15.

G.   OŚWIADCZENIA PISEMNE

| 16. | Strona skarżąca składa pisemne oświadczenie nie później niż 20 dni po dniu powołania zespołu arbitrażowego. Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, składa pisemne oświadczenie nie później niż 20 dni po dniu złożenia pisemnego oświadczenia Strony skarżącej. |
| --- | --- |

16.

H.   DZIAŁANIE ZESPOŁU ARBITRAŻOWEGO

| 17. | Wszystkim posiedzeniom zespołu arbitrażowego przewodniczy jego przewodniczący. Zespół arbitrażowy może przekazać przewodniczącemu prawo podejmowania decyzji administracyjnych i proceduralnych. |
| --- | --- |

17.

| 18. | O ile rozdział 3 (Procedury rozstrzygania sporów) umowy lub niniejszy Regulamin nie stanowią inaczej, zespół arbitrażowy może wykonywać swoje działania przy użyciu wszelkich środków, włącznie z telefonem, telefaksem lub łączami komputerowymi. |
| --- | --- |

18.

| 19. | W obradach zespołu arbitrażowego mogą brać udział wyłącznie członkowie zespołu arbitrażowego, lecz zespół arbitrażowy może zezwolić na obecność asystentów podczas swoich obrad. |
| --- | --- |

19.

| 20. | Za sporządzenie wszelkich decyzji i sprawozdań odpowiada wyłącznie zespół arbitrażowy i nie można go delegować. |
| --- | --- |

20.

| 21. | W przypadku pojawienia się kwestii proceduralnych, których nie obejmuje rozdział 3 (Procedury rozstrzygania sporów) umowy, zespół arbitrażowy, po konsultacji ze Stronami, może przyjąć odpowiednią procedurę, która jest zgodna z tymi postanowieniami. |
| --- | --- |

21.

| 22. | Jeżeli zespół arbitrażowy uzna, że w ramach postępowania konieczna jest zmiana jakiegokolwiek terminu innego niż terminy określone w rozdziale 3 (Procedury rozstrzygania sporów) umowy lub dokonanie jakichkolwiek innych zmian proceduralnych lub administracyjnych, konsultuje się najpierw ze Stronami, a następnie informuje Strony na piśmie o powodach takich zmian lub dostosowań, wskazując potrzebny termin lub stosowną zmianę. |
| --- | --- |

22.

I.   ZASTĄPIENIE ARBITRA

| 23. | Jeżeli jedna ze Stron uzna, że członek zespołu arbitrażowego nie spełnia wymogów określonych w Kodeksie postępowania członków zespołu arbitrażowego i mediatorów (załącznik do niniejszego Regulaminu) i w związku z tym powinien zostać zastąpiony, Strona ta powiadamia o tym drugą Stronę w terminie 15 dni od uzyskania wystarczających dowodów na nieprzestrzeganie przez członka zespołu arbitrażowego wymogów określonych w tym kodeksie postępowania. |
| --- | --- |

23.

| 24. | Strony konsultują się w terminie 15 dni od powiadomienia, o którym mowa w punkcie 23 Regulaminu. Strony informują członka zespołu arbitrażowego o zarzucie niespełnienia przez niego wymogów i mogą zwrócić się do niego o podjęcie działań w celu usunięcia zarzucanego braku zgodności z wymogami. Mogą również, jeśli tak postanowią, odwołać członka zespołu arbitrażowego i wybrać nowego członka zespołu arbitrażowego zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy. |
| --- | --- |

24.

| 25. | Jeśli Strony nie dojdą do porozumienia co do potrzeby zastąpienia członka zespołu arbitrażowego, który nie jest przewodniczącym zespołu arbitrażowego, każda ze Stron może wystąpić o przekazanie sprawy przewodniczącemu zespołu arbitrażowego, którego decyzja jest ostateczna.
  Jeżeli przewodniczący zespołu arbitrażowego uzna, że członek zespołu arbitrażowego nie spełnia wymogów określonych w Kodeksie postępowania arbitrów i mediatorów, dokonuje się wyboru nowego członka zespołu arbitrażowego zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy. |
| --- | --- |

25.

Jeżeli przewodniczący zespołu arbitrażowego uzna, że członek zespołu arbitrażowego nie spełnia wymogów określonych w Kodeksie postępowania arbitrów i mediatorów, dokonuje się wyboru nowego członka zespołu arbitrażowego zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy.

| 26. | Jeżeli Strony nie dojdą do porozumienia co do konieczności zastąpienia przewodniczącego, każda ze Stron może wystąpić z wnioskiem o przekazanie sprawy jednej z pozostałych osób z listy osób mających pełnić rolę przewodniczącego zespołu arbitrażowego ustanowionej zgodnie z art. 64 (Lista arbitrów) umowy. Osobę tę wybiera w drodze losowania współprzewodniczący Komitetu UPG ze Strony występującej z wnioskiem lub osoba przez niego delegowana. Decyzja wybranej osoby dotycząca potrzeby zastąpienia przewodniczącego jest ostateczna.
  Jeżeli osoba ta uzna, że przewodniczący nie spełnia wymogów określonych w Kodeksie postępowania arbitrów i mediatorów, dokonuje się wyboru nowego przewodniczącego zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy. |
| --- | --- |

26.

Jeżeli osoba ta uzna, że przewodniczący nie spełnia wymogów określonych w Kodeksie postępowania arbitrów i mediatorów, dokonuje się wyboru nowego przewodniczącego zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy.

| 27. | Termin doręczenia sprawozdania lub decyzji zostaje przedłużony o czas niezbędny do wyznaczenia nowego członka zespołu arbitrażowego. |
| --- | --- |

27.

J.   ZAWIESZENIE I ZAKOŃCZENIE PROCEDURY

| 28. | Na wniosek obu Stron zespół arbitrażowy w dowolnym czasie zawiesza swoje prace na uzgodniony przez Strony okres, nieprzekraczający 12 kolejnych miesięcy. Zespół arbitrażowy wznawia swoje prace przed końcem okresu zawieszenia na pisemny wniosek obu Stron lub po zakończeniu okresu zawieszenia na pisemny wniosek którejkolwiek ze Stron. Strona występująca z wnioskiem przekazuje odpowiednio powiadomienie drugiej Stronie. Jeżeli żadna ze Stron nie wniesie o wznowienie prac zespołu arbitrażowego po upływie okresu zawieszenia, uprawnienia tego zespołu arbitrażowego wygasają, a procedura rozstrzygania sporu zostaje zakończona. W przypadku zawieszenia prac zespołu arbitrażowego odnośne terminy na podstawie niniejszej sekcji zostają wydłużone o okres odpowiadający okresowi zawieszenia prac zespołu arbitrażowego. |
| --- | --- |

28.

K.   ROZPRAWY

| 29. | Na podstawie harmonogramu ustalonego zgodnie z punktem 14 Regulaminu oraz po konsultacji ze Stronami i pozostałymi członkami zespołu arbitrażowego przewodniczący zespołu arbitrażowego powiadamia Strony o dniu, godzinie i miejscu rozprawy. Strona, na której terytorium odbywa się rozprawa, podaje te informacje do wiadomości publicznej, chyba że rozprawa ma toczyć się przy drzwiach zamkniętych. |
| --- | --- |

29.

| 30. | O ile strony nie postanowią inaczej, rozprawa odbywa się w Brukseli, gdy Stroną skarżącą jest Ghana, lub w Akrze, gdy Stroną skarżącą jest Unia Europejska. Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, ponosi koszty wynikające z logistycznego zorganizowania rozprawy. |
| --- | --- |

30.

| 31. | Zespół arbitrażowy może wyznaczyć dodatkowe rozprawy, jeżeli Strony wyrażą na to zgodę. |
| --- | --- |

31.

| 32. | Wszyscy arbitrzy muszą być obecni przez cały czas trwania rozprawy. |
| --- | --- |

32.

| 33. | O ile Strony nie postanowią inaczej, na rozprawie mogą być obecne następujące osoby, niezależnie od tego, czy rozprawa jest otwarta dla publiczności:






  a) | przedstawiciele Strony; |
| --- | --- | --- |

33.

a)

przedstawiciele Strony;

| b) | doradcy; |
| --- | --- |

b)

doradcy;

| c) | asystenci i pracownicy administracyjni; |
| --- | --- |

c)

asystenci i pracownicy administracyjni;

| d) | tłumacze ustni i pisemni oraz sprawozdawcy sądowi zespołu arbitrażowego; oraz |
| --- | --- |

d)

tłumacze ustni i pisemni oraz sprawozdawcy sądowi zespołu arbitrażowego; oraz

| e) | eksperci, zgodnie z decyzją zespołu arbitrażowego na podstawie art. 60 (Informacje i porady techniczne) umowy. |
| --- | --- |

e)

eksperci, zgodnie z decyzją zespołu arbitrażowego na podstawie art. 60 (Informacje i porady techniczne) umowy.

| 34. | Każda ze Stron nie później niż pięć dni przed dniem rozprawy składa zespołowi arbitrażowemu i drugiej Stronie wykaz osób, które na rozprawie przedstawią argumenty ustne lub oświadczenia w imieniu tej Strony, oraz wykaz innych przedstawicieli lub doradców, którzy będą obecni na rozprawie. |
| --- | --- |

34.

| 35. | Zespół arbitrażowy prowadzi rozprawę w następujący sposób, zapewniając przyznanie równej ilości czasu Stronie skarżącej i Stronie, przeciwko której wysunięto zarzut, na przedstawienie zarówno argumentów, jak i replik: | Argumenty







  a) | argument Strony skarżącej; |
| --- | --- | --- | --- |

35.

Argumenty

a)

argument Strony skarżącej;

| b) | argument Strony, przeciwko której wysunięto zarzut. |
| --- | --- |

b)

argument Strony, przeciwko której wysunięto zarzut.

| | Repliki







  a) | replika Strony skarżącej; |
| --- | --- | --- |

Repliki

a)

replika Strony skarżącej;

| b) | replika Strony, przeciwko której wysunięto zarzut. |
| --- | --- |

b)

replika Strony, przeciwko której wysunięto zarzut.

| 36. | Zespół arbitrażowy może zadawać pytania każdej ze Stron w dowolnym momencie rozprawy. |
| --- | --- |

36.

| 37. | Zespół arbitrażowy zleca przygotowanie protokołu rozprawy i jego przekazanie Stronom możliwie jak najszybciej po rozprawie. Strony mogą zgłaszać uwagi dotyczące protokołu, a zespół arbitrażowy może te uwagi uwzględnić. |
| --- | --- |

37.

| 38. | W terminie 10 dni po dniu rozprawy każda ze Stron może złożyć dodatkowe oświadczenie pisemne dotyczące wszelkich kwestii, które pojawią się w trakcie rozprawy. |
| --- | --- |

38.

L.   PYTANIA NA PIŚMIE

| 39. | Zespół arbitrażowy może w każdym momencie postępowania zwracać się z pytaniami w formie pisemnej do jednej Strony lub do obu Stron. Wszelkie pytania skierowane do jednej ze Stron przekazuje się do wiadomości drugiej Strony. |
| --- | --- |

39.

| 40. | Każda ze Stron dostarcza drugiej Stronie kopię swojej pisemnej odpowiedzi na pytania zespołu arbitrażowego. Druga Strona ma możliwość przedstawienia pisemnych uwag w odniesieniu do odpowiedzi Strony w terminie pięciu dni po złożeniu takiej kopii. |
| --- | --- |

40.

| 41. | Na wniosek Strony lub z inicjatywy własnej zespół arbitrażowy może starać się o uzyskanie od Stron odpowiednich informacji, które uzna za niezbędne i stosowne. Strony udzielają bezzwłocznej i pełnej odpowiedzi na każdy wniosek zespołu arbitrażowego o udzielenie informacji. |
| --- | --- |

41.

M.   POUFNOŚĆ

| 42. | Każda ze Stron i zespół arbitrażowy traktują jako poufne wszelkie informacje przekazane przez drugą Stronę zespołowi arbitrażowemu i określone przez nią jako poufne. Przedkładając zespołowi arbitrażowemu oświadczenie pisemne zawierające informacje poufne Strona przekazuje również, w terminie 15 dni, oświadczenie pisemne niezawierające informacji poufnych, które podaje się do wiadomości publicznej. |
| --- | --- |

42.

| 43. | Żadne z postanowień niniejszego Regulaminu nie wyklucza możliwości publicznego ujawnienia przez Stronę jej własnych stanowisk o ile, odnosząc się do informacji przedstawionych przez drugą Stronę, Strona nie ujawnia żadnych informacji, które druga Strona określiła jako poufne. |
| --- | --- |

43.

| 44. | Zespół arbitrażowy zbiera się w odpowiedniej części przy drzwiach zamkniętych, gdy oświadczenia lub argumenty Strony zawierają informacje poufne. Strony zapewniają poufność rozpraw zespołu arbitrażowego, gdy odbywają się one przy drzwiach zamkniętych. |
| --- | --- |

44.

N.   KONTAKTY EX PARTE

| 45. | Zespół arbitrażowy nie spotyka ani nie kontaktuje się z żadną ze Stron pod nieobecność drugiej Strony. |
| --- | --- |

45.

| 46. | Członek zespołu arbitrażowego nie poddaje pod dyskusję żadnych aspektów związanych z przedmiotem sporu z którąkolwiek ze Stron ani z obiema Stronami pod nieobecność innych członków zespołu arbitrażowego. |
| --- | --- |

46.

O.   OŚWIADCZENIA AMICUS CURIAE

| 47. | O ile Strony nie postanowiły inaczej w terminie pięciu dni od dnia powołania zespołu arbitrażowego, zespół ten może otrzymać dobrowolne oświadczenia pisemne od osób fizycznych lub prawnych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Strony, niezależnych od rządów Stron, pod warunkiem że:






  a) | zespół arbitrażowy otrzyma je w terminie 10 dni od daty swojego powołania; |
| --- | --- | --- |

47.

a)

zespół arbitrażowy otrzyma je w terminie 10 dni od daty swojego powołania;

| b) | są one zwięzłe i w żadnym przypadku, wraz z jakimikolwiek załącznikami, nie przekraczają 15 stron maszynopisu z podwójnymi odstępami między wierszami; |
| --- | --- |

b)

są one zwięzłe i w żadnym przypadku, wraz z jakimikolwiek załącznikami, nie przekraczają 15 stron maszynopisu z podwójnymi odstępami między wierszami;

| c) | dotyczą one bezpośrednio kwestii faktycznej lub prawnej rozpatrywanej przez zespół arbitrażowy; |
| --- | --- |

c)

dotyczą one bezpośrednio kwestii faktycznej lub prawnej rozpatrywanej przez zespół arbitrażowy;

| d) | zawierają informacje dotyczące osoby składającej oświadczenie, w tym w przypadku osoby fizycznej jej obywatelstwo, a w przypadku osoby prawnej jej siedzibę, charakter działalności, status prawny, ogólne cele i jej źródła finansowania; |
| --- | --- |

d)

zawierają informacje dotyczące osoby składającej oświadczenie, w tym w przypadku osoby fizycznej jej obywatelstwo, a w przypadku osoby prawnej jej siedzibę, charakter działalności, status prawny, ogólne cele i jej źródła finansowania;

| e) | określają, jaki dana osoba ma interes w danym postępowaniu arbitrażowym; oraz |
| --- | --- |

e)

określają, jaki dana osoba ma interes w danym postępowaniu arbitrażowym; oraz

| f) | są sporządzone w językach wybranych przez Strony zgodnie z punktami 54 i 55 niniejszego Regulaminu. |
| --- | --- |

f)

są sporządzone w językach wybranych przez Strony zgodnie z punktami 54 i 55 niniejszego Regulaminu.

| 48. | Oświadczenia doręcza się Stronom, które mogą przedstawić swoje uwagi. Strony mogą przedstawić zespołowi arbitrażowemu swoje uwagi w terminie 10 dni od dnia przekazania oświadczenia. |
| --- | --- |

48.

| 49. | Zespół arbitrażowy wymienia w swoim sprawozdaniu wszystkie oświadczenia, które otrzymał zgodnie z punktem 47 Regulaminu. Zespół arbitrażowy nie jest zobowiązany odnosić się w swoim sprawozdaniu do argumentów przedstawionych w tych oświadczeniach, jeżeli jednak odniesie się nich, uwzględnia również wszelkie uwagi przedstawione przez Strony zgodnie z punktem 48 Regulaminu. |
| --- | --- |

49.

P.   NAGŁE WYPADKI

| 50. | W nagłych wypadkach, o których mowa w art. 52 ust. 2 (Decyzja zespołu arbitrażowego) umowy, zespół arbitrażowy, po konsultacji ze Stronami, odpowiednio dostosowuje terminy, o których mowa w niniejszym Regulaminie, z wyjątkiem terminów, o których mowa w punkcie 10 Regulaminu. Zespół arbitrażowy powiadamia Strony o takich dostosowaniach. |
| --- | --- |

50.

| 51. | Na wniosek jednej ze Stron zespół arbitrażowy – w ciągu 10 dni od jego powołania – podejmuje decyzję, czy sprawa dotyczy kwestii pilnych. |
| --- | --- |

51.

Q.   KOSZTY

| 52. | Każda ze Stron pokrywa własne wydatki wynikające z udziału w procedurze arbitrażowej. |
| --- | --- |

52.

| 53. | Bez uszczerbku dla punktu 30 Regulaminu Strony dzielą między siebie na równych zasadach wydatki wynikające z kwestii organizacyjnych, w tym koszty wynagrodzenia i wydatki członków zespołu arbitrażowego i ich asystentów. |
| --- | --- |

53.

R.   TŁUMACZENIA PISEMNE I USTNE

| 54. | Podczas konsultacji, o których mowa w art. 47 (Konsultacje) umowy, lub w trakcie mediacji, o których mowa w art. 48 (Mediacje) umowy, a najpóźniej na posiedzeniu, o którym mowa w punkcie 14 niniejszego Regulaminu, Strony dokładają wszelkich starań, aby uzgodnić wspólny język roboczy postępowania przed zespołem arbitrażowym. |
| --- | --- |

54.

| 55. | Jeśli Strony nie są w stanie uzgodnić wspólnego języka roboczego, każda ze Stron składa swoje oświadczenia pisemne w wybranym języku. Każda ze Stron przedkłada jednocześnie tłumaczenie pisma na język wybrany przez drugą Stronę, chyba że oświadczenie sporządzono w jednym z języków roboczych WTO. Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, organizuje tłumaczenie ustne oświadczeń ustnych na języki wybrane przez Strony. |
| --- | --- |

55.

| 56. | Sprawozdania i decyzje zespołu arbitrażowego publikuje się w języku lub językach wybranych przez Strony. Jeżeli Strony nie uzgodniły wspólnego języka roboczego, sprawozdanie okresowe i końcowe zespołu arbitrażowego publikuje się w jednym z języków roboczych WTO. |
| --- | --- |

56.

| 57. | Każda ze Stron może przedstawić uwagi dotyczące poprawności tłumaczenia jakiejkolwiek przetłumaczonej wersji dokumentu sporządzonego zgodnie z niniejszym Regulaminem. |
| --- | --- |

57.

| 58. | Każda ze Stron ponosi koszty tłumaczenia swoich oświadczeń pisemnych. Strony ponoszą w równym stopniu wszelkie koszty przygotowania tłumaczenia decyzji zespołu arbitrażowego. |
| --- | --- |

58.

S.   POZOSTAŁE PROCEDURY

| 59. | Terminy określone w niniejszym Regulaminie dostosowuje się do szczególnych terminów przewidzianych w odniesieniu do przyjmowania sprawozdań lub decyzji zespołu arbitrażowego w ramach procedur przewidzianych w art. 54 (Rozsądnie krótki czas na wykonanie decyzji), art. 55 (Przegląd środków podjętych w celu wykonania decyzji zespołu arbitrażowego), art. 56 (Tymczasowe środki zaradcze w przypadku niewykonania decyzji) i art. 57 (Ocena środków podjętych w celu wykonania decyzji po wprowadzeniu odpowiednich środków) umowy. |
| --- | --- |

59.

---

ZAŁĄCZNIK

KODEKS POSTĘPOWANIA

I.   DEFINICJE

| 1. | W niniejszym kodeksie postępowania:






  a) | „pracownicy administracyjni” oznaczają, w odniesieniu do członka zespołu arbitrażowego, osoby, którymi kieruje i które kontroluje członek zespołu arbitrażowego, inne niż asystenci; |
| --- | --- | --- |

1.

a)

„pracownicy administracyjni” oznaczają, w odniesieniu do członka zespołu arbitrażowego, osoby, którymi kieruje i które kontroluje członek zespołu arbitrażowego, inne niż asystenci;

| b) | „asystent” oznacza osobę, która zgodnie z warunkami powołania członka zespołu arbitrażowego prowadzi badania lub pomaga temu członkowi zespołu arbitrażowego; |
| --- | --- |

b)

„asystent” oznacza osobę, która zgodnie z warunkami powołania członka zespołu arbitrażowego prowadzi badania lub pomaga temu członkowi zespołu arbitrażowego;

| c) | „kandydat” oznacza osobę, której nazwisko znajduje się na liście członków zespołu arbitrażowego, o której mowa w art. 64 (Lista arbitrów) umowy, i którą bierze się pod uwagę przy wyborze członków zespołu arbitrażowego zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy; |
| --- | --- |

c)

„kandydat” oznacza osobę, której nazwisko znajduje się na liście członków zespołu arbitrażowego, o której mowa w art. 64 (Lista arbitrów) umowy, i którą bierze się pod uwagę przy wyborze członków zespołu arbitrażowego zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy;

| d) | „mediator” oznacza osobę, która została wybrana jako mediator zgodnie z art. 48 (Mediacje) umowy; |
| --- | --- |

d)

„mediator” oznacza osobę, która została wybrana jako mediator zgodnie z art. 48 (Mediacje) umowy;

| e) | „członek zespołu arbitrażowego” lub „arbiter” oznacza członka zespołu arbitrażowego. |
| --- | --- |

e)

„członek zespołu arbitrażowego” lub „arbiter” oznacza członka zespołu arbitrażowego.

II.   PODSTAWOWE ZASADY

| 2. | W celu zachowania rzetelności i bezstronności mechanizmu rozstrzygania sporów każdy kandydat i członek zespołu arbitrażowego:






  a) | zapoznaje się z niniejszym kodeksem postępowania; |
| --- | --- | --- |

2.

a)

zapoznaje się z niniejszym kodeksem postępowania;

| b) | musi być niezależny i bezstronny; |
| --- | --- |

b)

musi być niezależny i bezstronny;

| c) | unika bezpośrednich i pośrednich konfliktów interesów; |
| --- | --- |

c)

unika bezpośrednich i pośrednich konfliktów interesów;

| d) | unika niewłaściwego zachowania lub stwarzania wrażenia niewłaściwego zachowania lub stronniczości; |
| --- | --- |

d)

unika niewłaściwego zachowania lub stwarzania wrażenia niewłaściwego zachowania lub stronniczości;

| e) | przestrzega wysokich standardów postępowania; oraz |
| --- | --- |

e)

przestrzega wysokich standardów postępowania; oraz

| f) | nie ulega wpływom własnych interesów, naciskom zewnętrznym, wpływom politycznym, żądaniom społecznym, lojalności wobec Strony ani obawom przed krytyką. |
| --- | --- |

f)

nie ulega wpływom własnych interesów, naciskom zewnętrznym, wpływom politycznym, żądaniom społecznym, lojalności wobec Strony ani obawom przed krytyką.

| 3. | Członek zespołu arbitrażowego nie może podejmować w sposób bezpośredni lub pośredni jakichkolwiek zobowiązań ani przyjmować korzyści mogących w jakikolwiek sposób zakłócić właściwe wykonywanie jego obowiązków lub stworzyć wrażenie zakłócenia ich właściwego wykonywania. |
| --- | --- |

3.

| 4. | Członek zespołu arbitrażowego nie może wykorzystywać swojego stanowiska w zespole arbitrażowym do realizacji jakichkolwiek osobistych lub prywatnych interesów. Członek zespołu arbitrażowego unika podejmowania działań, które mogą sprawiać wrażenie, że inne osoby mają możliwość wywierania na niego wpływu. |
| --- | --- |

4.

| 5. | Członek zespołu arbitrażowego nie dopuszcza do tego, aby obecne lub przeszłe powiązania lub zobowiązania finansowe, handlowe, zawodowe, osobiste lub społeczne miały wpływ na jego postępowanie lub osąd. |
| --- | --- |

5.

| 6. | Członek zespołu arbitrażowego unika nawiązywania kontaktów lub uzyskiwania korzyści finansowych, które mogą mieć wpływ na jego bezstronność lub mogłyby racjonalnie stwarzać wrażenie niewłaściwego zachowania lub stronniczości. |
| --- | --- |

6.

III.   OBOWIĄZKI W ZAKRESIE UJAWNIANIA INFORMACJI

| 7. | Przed wyrażeniem zgody na powołanie jako członka zespołu arbitrażowego zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy kandydat, któremu zaproponowano pełnienie roli członka zespołu arbitrażowego, ujawnia wszelkie interesy, związki lub kwestie, które mogą mieć wpływ na jego niezależność lub bezstronność, lub które w normalnych okolicznościach mogłyby wywoływać wrażenie niewłaściwego zachowania lub stronniczości w trakcie postępowania. W tym celu kandydat podejmuje wszelkie rozsądne wysiłki, aby rozpoznać takie interesy, związki i kwestie, w tym interesy finansowe, zawodowe lub interesy pracownicze lub rodzinne. |
| --- | --- |

7.

| 8. | Obowiązek ujawnienia informacji określony w punkcie 7 ma charakter ciągły, co oznacza, że członek zespołu arbitrażowego zobowiązany jest ujawniać wszelkie tego rodzaju interesy, związki lub kwestie, które mogą wyniknąć na jakimkolwiek etapie postępowania. |
| --- | --- |

8.

| 9. | Kandydat lub członek zespołu arbitrażowego informuje Komitet UPG o wszelkich kwestiach dotyczących faktycznego lub potencjalnego naruszenia niniejszego kodeksu postępowania jak najszybciej po otrzymaniu informacji o nich, do celów ich rozpatrzenia przez Strony. |
| --- | --- |

9.

IV.   OBOWIĄZKI CZŁONKÓW ZESPOŁU ARBITRAŻOWEGO

| 10. | Po wyrażeniu zgody na powołanie członek zespołu arbitrażowego pozostaje do dyspozycji i wykonuje swoje obowiązki w sposób sumienny i sprawny w trakcie całego postępowania, przestrzegając przy tym zasad uczciwości i staranności. |
| --- | --- |

10.

| 11. | Członek zespołu arbitrażowego rozważa jedynie kwestie poruszane w trakcie postępowania i konieczne do wydania decyzji i nie zleca wykonania tego obowiązku jakiejkolwiek innej osobie. |
| --- | --- |

11.

| 12. | Członek zespołu arbitrażowego podejmuje wszelkie odpowiednie działania w celu zapewnienia, aby jego asystenci i pracownicy administracyjni byli świadomi obowiązków nałożonych na członków zespołu arbitrażowego zgodnie z częściami II, III, IV i VI niniejszego kodeksu postępowania oraz aby je wypełniali. |
| --- | --- |

12.

V.   ZOBOWIĄZANIA BYŁYCH CZŁONKÓW ZESPOŁU ARBITRAŻOWEGO

| 13. | Wszyscy byli członkowie zespołu arbitrażowego unikają działań mogących stwarzać wrażenie, że, wykonując swoje obowiązki, byli stronniczy lub odnosili korzyści z decyzji zespołu arbitrażowego. |
| --- | --- |

13.

| 14. | Wszyscy byli członkowie zespołu arbitrażowego wypełniają obowiązki określone w części VI niniejszego kodeksu postępowania. |
| --- | --- |

14.

VI.   POUFNOŚĆ

| 15. | Członek zespołu arbitrażowego nigdy nie ujawnia żadnych informacji poufnych dotyczących postępowania lub uzyskanych w trakcie postępowania, w odniesieniu do którego został powołany. Członek zespołu arbitrażowego w żadnym przypadku nie ujawnia ani nie wykorzystuje takich informacji w celu uzyskania osobistych korzyści lub korzyści na rzecz innej osoby lub w celu zaszkodzenia interesom innych osób. |
| --- | --- |

15.

| 16. | Członek zespołu arbitrażowego nie ujawnia decyzji zespołu arbitrażowego ani fragmentów takich decyzji przed ich publikacją zgodnie z rozdziałem 3 (Procedury rozstrzygania sporów) umowy. |
| --- | --- |

16.

| 17. | Członek zespołu arbitrażowego nie ujawnia nigdy przebiegu obrad zespołu arbitrażowego ani żadnych opinii członków zespołu arbitrażowego, ani nie składa żadnych oświadczeń na temat postępowania, w odniesieniu do którego został powołany, ani na temat kwestii będących przedmiotem sporu w postępowaniu. |
| --- | --- |

17.

VII.   KOSZTY

| 18. | Każdy członek zespołu arbitrażowego dokonuje rejestracji i przedstawia końcowe rozliczenie czasu poświęconego postępowaniu i wydatków poniesionych w związku z nim przez siebie, a także swoich asystentów i pracowników administracyjnych. |
| --- | --- |

18.

VIII.   MEDIATORZY

| 19. | Niniejszy kodeks postępowania stosuje się odpowiednio do mediatorów. |
| --- | --- |

19.

---

| 27.6.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 168/77 |
| --- | --- | --- | --- |

27.6.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 168/77

---

DECYZJA RADY (UE) 2022/999

z dnia 21 czerwca 2022 r.

w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów, zaproponowanego przez Republikę Łotewską

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając decyzję Rady (UE) 2019/852 z dnia 21 maja 2019 r. ustalającą skład Komitetu Regionów (1),

uwzględniając propozycję rządu Łotwy,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Art. 300 ust. 3 Traktatu stanowi, że w skład Komitetu Regionów mają wchodzić przedstawiciele społeczności regionalnych i lokalnych, posiadający mandat wyborczy społeczności regionalnej lub lokalnej albo odpowiedzialni politycznie przed wybranym zgromadzeniem. |
| --- | --- |

(1)

Art. 300 ust. 3 Traktatu stanowi, że w skład Komitetu Regionów mają wchodzić przedstawiciele społeczności regionalnych i lokalnych, posiadający mandat wyborczy społeczności regionalnej lub lokalnej albo odpowiedzialni politycznie przed wybranym zgromadzeniem.

| (2) | W dniu 10 grudnia 2019 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2019/2157 (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2020 r. do dnia 25 stycznia 2025 r. |
| --- | --- |

(2)

W dniu 10 grudnia 2019 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2019/2157 (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2020 r. do dnia 25 stycznia 2025 r.

| (3) | Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem mandatu krajowego, na podstawie którego Olga VEIDIŅA została zaproponowana na stanowisko zastępcy członka. |
| --- | --- |

(3)

Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem mandatu krajowego, na podstawie którego Olga VEIDIŅA została zaproponowana na stanowisko zastępcy członka.

| (4) | Rząd łotewski zaproponował Justīne PANTEĻĒJEVĄ, przedstawicielkę wspólnoty lokalnej, posiadającą mandat wyborczy społeczności lokalnej Deputāte, Rīgas dome (członkini rady miasta Rygi), na stanowisko członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2025 r. |
| --- | --- |

(4)

Rząd łotewski zaproponował Justīne PANTEĻĒJEVĄ, przedstawicielkę wspólnoty lokalnej, posiadającą mandat wyborczy społeczności lokalnej Deputāte, Rīgas dome (członkini rady miasta Rygi), na stanowisko członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2025 r.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Justīne PANTEĻĒJEVA, będąca przedstawicielką wspólnoty lokalnej posiadającą mandat wyborczy Deputāte, Rīgas dome (członkini rady miasta Rygi), zostaje niniejszym mianowana na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2025 r.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 czerwca 2022 r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

C. BEAUNE

---

(1)  
  Dz.U. L 139 z 27.5.2019, s. 13.

1

(2)  Decyzja Rady (UE) 2019/2157 z dnia 10 grudnia 2019 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2020 r. do dnia 25 stycznia 2025 r. (Dz.U. L 327 z 17.12.2019, s. 78).

2

---

| 27.6.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 168/78 |
| --- | --- | --- | --- |

27.6.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 168/78

---

DECYZJA RADY (UE) 2022/1000

z dnia 21 czerwca 2022 r.

w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów, zaproponowanego przez Republikę Austrii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając decyzję Rady (UE) 2019/852 z dnia 21 maja 2019 r. ustalającą skład Komitetu Regionów (1),

uwzględniając propozycję rządu Austrii,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Art. 300 ust. 3 Traktatu stanowi, że w skład Komitetu Regionów mają wchodzić przedstawiciele społeczności regionalnych i lokalnych, posiadający mandat wyborczy społeczności regionalnej lub lokalnej albo odpowiedzialni politycznie przed wybranym zgromadzeniem. |
| --- | --- |

(1)

Art. 300 ust. 3 Traktatu stanowi, że w skład Komitetu Regionów mają wchodzić przedstawiciele społeczności regionalnych i lokalnych, posiadający mandat wyborczy społeczności regionalnej lub lokalnej albo odpowiedzialni politycznie przed wybranym zgromadzeniem.

| (2) | 9 listopada 2021 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2021/1955 (2) w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii. |
| --- | --- |

(2)

9 listopada 2021 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2021/1955 (2) w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii.

| (3) | Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem mandatu krajowego, na podstawie którego Bernhard BAIER został zaproponowany na stanowisko członka. |
| --- | --- |

(3)

Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem mandatu krajowego, na podstawie którego Bernhard BAIER został zaproponowany na stanowisko członka.

| (4) | Rząd Austrii zaproponował, by Hannes WENINGER, przedstawiciel społeczności lokalnej posiadający mandat wyborczy samorządu terytorialnego, Gemeinderat, Gemeinde Gießhübl (radny w radzie gminy Gießhübl), objął stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do 25 stycznia 2025 r. |
| --- | --- |

(4)

Rząd Austrii zaproponował, by Hannes WENINGER, przedstawiciel społeczności lokalnej posiadający mandat wyborczy samorządu terytorialnego, Gemeinderat, Gemeinde Gießhübl (radny w radzie gminy Gießhübl), objął stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do 25 stycznia 2025 r.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Hannes WENINGER, przedstawiciel społeczności lokalnej posiadający mandat wyborczy, Gemeinderat, Gemeinde Gießhübl (radny w radzie gminy Gießhübl), niniejszym zostaje mianowany członkiem Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do 25 stycznia 2025 r.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 czerwca 2022 r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

C. BEAUNE

---

(1)  
  Dz.U. L 139 z 27.5.2019, s. 13.

1

(2)  Decyzja Rady (UE) 2021/1955 z dnia 9 listopada 2021 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii (Dz.U. L 398 z 11.11.2021, s. 28).

2

---

| 27.6.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 168/79 |
| --- | --- | --- | --- |

27.6.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 168/79

---

DECYZJA RADY (UE) 2022/1001

z dnia 21 czerwca 2022 r.

w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów, zaproponowanego przez Królestwo Niderlandów

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając decyzję Rady (UE) 2019/852 z dnia 21 maja 2019 r. ustalającą skład Komitetu Regionów (1),

uwzględniając propozycję rządu Niderlandów,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Art. 300 ust. 3 Traktatu stanowi, że w skład Komitetu Regionów mają wchodzić przedstawiciele społeczności regionalnych i lokalnych, posiadający mandat wyborczy społeczności regionalnej lub lokalnej albo odpowiedzialni politycznie przed wybranym zgromadzeniem. |
| --- | --- |

(1)

Art. 300 ust. 3 Traktatu stanowi, że w skład Komitetu Regionów mają wchodzić przedstawiciele społeczności regionalnych i lokalnych, posiadający mandat wyborczy społeczności regionalnej lub lokalnej albo odpowiedzialni politycznie przed wybranym zgromadzeniem.

| (2) | W dniu 20 grudnia 2021 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2021/2294 (2) w sprawie mianowania członka i zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Niderlandów. |
| --- | --- |

(2)

W dniu 20 grudnia 2021 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2021/2294 (2) w sprawie mianowania członka i zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Niderlandów.

| (3) | Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Henka STAGHOUWERA. |
| --- | --- |

(3)

Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Henka STAGHOUWERA.

| (4) | Rząd Niderlandów zaproponował Johana HAMSTERA, przedstawiciela organu regionalnego odpowiedzialnego politycznie przed wybranym zgromadzeniem, Lid van de Gedeputeerde Staten van de provincie Groningen („Gedeputeerde”) (członka zarządu prowincji Groningen (członka zarządu regionalnego)) na stanowisko członka Komitetu Regionów do dnia 15 marca 2023 r., |
| --- | --- |

(4)

Rząd Niderlandów zaproponował Johana HAMSTERA, przedstawiciela organu regionalnego odpowiedzialnego politycznie przed wybranym zgromadzeniem, Lid van de Gedeputeerde Staten van de provincie Groningen („Gedeputeerde”) (członka zarządu prowincji Groningen (członka zarządu regionalnego)) na stanowisko członka Komitetu Regionów do dnia 15 marca 2023 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Johan HAMSTER, przedstawiciel organu regionalnego odpowiedzialny politycznie przed wybranym zgromadzeniem, Lid van de Gedeputeerde Staten van de provincie Groningen („Gedeputeerde”) (członek zarządu prowincji Groningen (członek zarządu regionalnego)) zostaje niniejszym mianowany członkiem Komitetu Regionów do dnia 15 marca 2023 r.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 czerwca 2022 r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

C. BEAUNE

---

(1)  
  Dz.U. L 139 z 27.5.2019, s. 13.

1

(2)  Decyzja Rady (UE) 2021/2294 z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie mianowania członka i zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Królestwo Niderlandów (Dz.U. L 458 z 22.12.2021, s. 517).

2

---

| 27.6.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 168/80 |
| --- | --- | --- | --- |

27.6.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 168/80

---

DECYZJA RADY (UE) 2022/1002

z dnia 21 czerwca 2022 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na nadzwyczajnym posiedzeniu Konferencji Karty Energetycznej w ramach Traktatu karty energetycznej w dniu 24 czerwca 2022 r.

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194, w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Traktat karty energetycznej (TKE) został zawarty przez Unię decyzją Rady i Komisji 98/181/WE, EWWiS, Euratom (1) i wszedł w życie w dniu 16 kwietnia 1998 r. |
| --- | --- |

(1)

Traktat karty energetycznej (TKE) został zawarty przez Unię decyzją Rady i Komisji 98/181/WE, EWWiS, Euratom (1) i wszedł w życie w dniu 16 kwietnia 1998 r.

| (2) | Zgodnie z art. 34 TKE Konferencja Karty Energetycznej zapewnia osiągnięcie celów określonych w TKE. Zgodnie z TKE i protokołami do niego ułatwia ona koordynację odpowiednich działań ogólnych w celu wprowadzenia w życie zasad Karty energetycznej. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 34 TKE Konferencja Karty Energetycznej zapewnia osiągnięcie celów określonych w TKE. Zgodnie z TKE i protokołami do niego ułatwia ona koordynację odpowiednich działań ogólnych w celu wprowadzenia w życie zasad Karty energetycznej.

| (3) | Podczas nadzwyczajnego posiedzenia w dniu 24 czerwca 2022 r. Konferencja Karty Energetycznej ma przyjąć: a) zmianę regulaminu Konferencji Karty Energetycznej; b) cofnięcie statusu obserwatora Konferencji Karty Energetycznej przyznanego Federacji Rosyjskiej; oraz c) zawieszenie tymczasowego stosowania TKE w odniesieniu do Białorusi oraz zawieszenie statusu Białorusi jako obserwatora TKE, |
| --- | --- |

(3)

Podczas nadzwyczajnego posiedzenia w dniu 24 czerwca 2022 r. Konferencja Karty Energetycznej ma przyjąć: a) zmianę regulaminu Konferencji Karty Energetycznej; b) cofnięcie statusu obserwatora Konferencji Karty Energetycznej przyznanego Federacji Rosyjskiej; oraz c) zawieszenie tymczasowego stosowania TKE w odniesieniu do Białorusi oraz zawieszenie statusu Białorusi jako obserwatora TKE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na nadzwyczajnym posiedzeniu Konferencji Karty Energetycznej w ramach Traktatu karty energetycznej w dniu 24 czerwca 2022 r. w Brukseli, jest następujące:

| a) | potwierdzenie proponowanej poprawki do reguły nr 7 regulaminu; |
| --- | --- |

a)

potwierdzenie proponowanej poprawki do reguły nr 7 regulaminu;

| b) | zatwierdzenie cofnięcia statusu obserwatora Federacji Rosyjskiej w oparciu o poprawkę reguły nr 7 regulaminu, co jest uzasadnione obydwoma przewidzianymi w niej przyczynami (naruszenie zasad i niewypełnienie zobowiązań finansowych); |
| --- | --- |

b)

zatwierdzenie cofnięcia statusu obserwatora Federacji Rosyjskiej w oparciu o poprawkę reguły nr 7 regulaminu, co jest uzasadnione obydwoma przewidzianymi w niej przyczynami (naruszenie zasad i niewypełnienie zobowiązań finansowych);

| c) | zatwierdzenie zawieszenia tymczasowego stosowania Traktatu karty energetycznej w odniesieniu do Białorusi oraz zawieszenie statusu Białorusi jako obserwatora. |
| --- | --- |

c)

zatwierdzenie zawieszenia tymczasowego stosowania Traktatu karty energetycznej w odniesieniu do Białorusi oraz zawieszenie statusu Białorusi jako obserwatora.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 czerwca 2022 r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

C. BEAUNE

---

(1)  Decyzja Rady i Komisji 98/181/WE, EWWiS, Euratom z dnia 23 września 1997 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnoty Europejskie Traktatu w sprawie Karty Energetycznej i Protokołu do Karty Energetycznej, w sprawie efektywności energetycznej i związanych z nią aspektów środowiskowych (Dz.U. L 69 z 9.3.1998, s. 1).

1

---

| 27.6.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 168/81 |
| --- | --- | --- | --- |

27.6.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 168/81

---

DECYZJA WYKONAWCZA RADY (UE) 2022/1003

z dnia 17 czerwca 2022 r.

upoważniająca Rzeczpospolitą Polską do stosowania szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 218 i 232 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w szczególności jej art. 395 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W piśmie, które wpłynęło do Komisji w dniu 5 sierpnia 2021 r., Polska wystąpiła z wnioskiem o upoważnienie dotyczące szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 218, 226 i 232 dyrektywy 2006/112/WE i wprowadzenia obowiązkowego fakturowania elektronicznego w odniesieniu do wszystkich transakcji dokonywanych przez podatników, które wymagają wystawienia faktury (zwanego dalej „szczególnym środkiem”). Polska wystąpiła o upoważnienie do stosowania szczególnego środka w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. |
| --- | --- |

(1)

W piśmie, które wpłynęło do Komisji w dniu 5 sierpnia 2021 r., Polska wystąpiła z wnioskiem o upoważnienie dotyczące szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 218, 226 i 232 dyrektywy 2006/112/WE i wprowadzenia obowiązkowego fakturowania elektronicznego w odniesieniu do wszystkich transakcji dokonywanych przez podatników, które wymagają wystawienia faktury (zwanego dalej „szczególnym środkiem”). Polska wystąpiła o upoważnienie do stosowania szczególnego środka w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

| (2) | Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE pismami z dnia 21 października 2021 r. Komisja przekazała wniosek złożony przez Polskę pozostałym państwom członkowskim. Pismem z dnia 22 października 2021 r. Komisja powiadomiła Polskę, że posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE pismami z dnia 21 października 2021 r. Komisja przekazała wniosek złożony przez Polskę pozostałym państwom członkowskim. Pismem z dnia 22 października 2021 r. Komisja powiadomiła Polskę, że posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku.

| (3) | Pismem z dnia 8 lutego 2022 r. Polska poinformowała Komisję, że odstępstwo od art. 226 dyrektywy 2006/112/WE nie jest konieczne i że zakres szczególnego środka, którego dotyczy wniosek, będzie ograniczony do podatników mających siedzibę na terytorium Polski. |
| --- | --- |

(3)

Pismem z dnia 8 lutego 2022 r. Polska poinformowała Komisję, że odstępstwo od art. 226 dyrektywy 2006/112/WE nie jest konieczne i że zakres szczególnego środka, którego dotyczy wniosek, będzie ograniczony do podatników mających siedzibę na terytorium Polski.

| (4) | Polska utrzymuje, że szczególny środek przyczyni się do lepszego zwalczania oszustw związanych z podatkiem od wartości dodanej (VAT) i uchylania się od VAT. Szczególny środek, w połączeniu z przekazywaniem dodatkowych danych dotyczących transakcji, znacznie poprawi zdolności analityczne polskiej administracji podatkowej, umożliwiając jej automatyczną weryfikację spójności między zadeklarowanym a zapłaconym VAT oraz zwiększając dokładność weryfikacji wniosków o zwrot VAT składanych przez podatników. Ponadto będzie on stanowił uzupełnienie innych środków mających na celu zwalczanie oszustw związanych z VAT i uchylania się od VAT oraz modernizację systemu VAT, takich jak Jednolity Plik Kontrolny do celów VAT, mechanizm podzielonej płatności, elektroniczny system analizowania przepływów środków pieniężnych oraz system kas rejestrujących online służący do monitorowania sektora detalicznego. |
| --- | --- |

(4)

Polska utrzymuje, że szczególny środek przyczyni się do lepszego zwalczania oszustw związanych z podatkiem od wartości dodanej (VAT) i uchylania się od VAT. Szczególny środek, w połączeniu z przekazywaniem dodatkowych danych dotyczących transakcji, znacznie poprawi zdolności analityczne polskiej administracji podatkowej, umożliwiając jej automatyczną weryfikację spójności między zadeklarowanym a zapłaconym VAT oraz zwiększając dokładność weryfikacji wniosków o zwrot VAT składanych przez podatników. Ponadto będzie on stanowił uzupełnienie innych środków mających na celu zwalczanie oszustw związanych z VAT i uchylania się od VAT oraz modernizację systemu VAT, takich jak Jednolity Plik Kontrolny do celów VAT, mechanizm podzielonej płatności, elektroniczny system analizowania przepływów środków pieniężnych oraz system kas rejestrujących online służący do monitorowania sektora detalicznego.

| (5) | Polska uważa, że szczególny środek zapewni szereg środków upraszczających, aby ułatwić podatnikom wypełnianie ich obowiązków, takich jak wstępne wypełnianie deklaracji VAT i informacji podsumowujących lub szybsze zwroty VAT. Szczególny środek przyniesie podatnikom korzyści, takie jak usługi przechowywania i archiwizacji faktur świadczone przez administrację oraz automatyzacja procesów księgowych. Zdaniem Polski nie oczekuje się, by koszty, jakie podatnicy będą musieli ponieść w celu dostosowania swoich systemów do szczególnego środka, były znaczne, zwłaszcza w porównaniu z korzyściami, jakie uzyskają dzięki szczególnemu środkowi. Aby pomóc w tych dostosowaniach, Polska wprowadziła dobrowolne fakturowanie elektroniczne przed wprowadzeniem szczególnego środka. Ponadto udostępnione zostaną bezpłatne narzędzia służące zapewnieniu zgodności ze szczególnym środkiem oraz przeprowadzona zostanie szeroko zakrojona kampania informacyjna mająca na celu zapoznanie podatników z nowymi przepisami dotyczącymi VAT w zakresie szczególnego środka. |
| --- | --- |

(5)

Polska uważa, że szczególny środek zapewni szereg środków upraszczających, aby ułatwić podatnikom wypełnianie ich obowiązków, takich jak wstępne wypełnianie deklaracji VAT i informacji podsumowujących lub szybsze zwroty VAT. Szczególny środek przyniesie podatnikom korzyści, takie jak usługi przechowywania i archiwizacji faktur świadczone przez administrację oraz automatyzacja procesów księgowych. Zdaniem Polski nie oczekuje się, by koszty, jakie podatnicy będą musieli ponieść w celu dostosowania swoich systemów do szczególnego środka, były znaczne, zwłaszcza w porównaniu z korzyściami, jakie uzyskają dzięki szczególnemu środkowi. Aby pomóc w tych dostosowaniach, Polska wprowadziła dobrowolne fakturowanie elektroniczne przed wprowadzeniem szczególnego środka. Ponadto udostępnione zostaną bezpłatne narzędzia służące zapewnieniu zgodności ze szczególnym środkiem oraz przeprowadzona zostanie szeroko zakrojona kampania informacyjna mająca na celu zapoznanie podatników z nowymi przepisami dotyczącymi VAT w zakresie szczególnego środka.

| (6) | Z uwagi na szeroki zakres i nowość szczególnego środka ważne jest, by ocenić jego wpływ na zwalczanie oszustw związanych z VAT i uchylania się od VAT oraz na podatników. W związku z tym, jeżeli Polska uzna za konieczne przedłużenie okresu obowiązywania szczególnego środka, powinna przedłożyć Komisji, wraz z wnioskiem o przedłużenie, sprawozdanie zawierające ocenę szczególnego środka pod kątem skuteczności jego stosowania w zakresie zwalczania oszustw związanych z VAT i uchylania się od VAT oraz w zakresie uproszczenia poboru VAT. |
| --- | --- |

(6)

Z uwagi na szeroki zakres i nowość szczególnego środka ważne jest, by ocenić jego wpływ na zwalczanie oszustw związanych z VAT i uchylania się od VAT oraz na podatników. W związku z tym, jeżeli Polska uzna za konieczne przedłużenie okresu obowiązywania szczególnego środka, powinna przedłożyć Komisji, wraz z wnioskiem o przedłużenie, sprawozdanie zawierające ocenę szczególnego środka pod kątem skuteczności jego stosowania w zakresie zwalczania oszustw związanych z VAT i uchylania się od VAT oraz w zakresie uproszczenia poboru VAT.

| (7) | Szczególny środek nie powinien naruszać prawa klientów do otrzymywania faktur papierowych w przypadku transakcji wewnątrzwspólnotowych. |
| --- | --- |

(7)

Szczególny środek nie powinien naruszać prawa klientów do otrzymywania faktur papierowych w przypadku transakcji wewnątrzwspólnotowych.

| (8) | Szczególny środek powinien być ograniczony w czasie, aby umożliwić ocenę, czy jest on właściwy i skuteczny w kontekście jego celów. |
| --- | --- |

(8)

Szczególny środek powinien być ograniczony w czasie, aby umożliwić ocenę, czy jest on właściwy i skuteczny w kontekście jego celów.

| (9) | Szczególny środek jest proporcjonalny do zamierzonych celów, ponieważ jest ograniczony w czasie i ma ograniczony zakres. Ponadto szczególny środek nie stwarza zagrożenia, że oszustwa przeniosą się do innych sektorów lub do innych państw członkowskich. |
| --- | --- |

(9)

Szczególny środek jest proporcjonalny do zamierzonych celów, ponieważ jest ograniczony w czasie i ma ograniczony zakres. Ponadto szczególny środek nie stwarza zagrożenia, że oszustwa przeniosą się do innych sektorów lub do innych państw członkowskich.

| (10) | Szczególny środek nie wpłynie negatywnie na ogólną kwotę wpływów z podatków pobieranych na etapie ostatecznej konsumpcji i nie będzie mieć negatywnego wpływu na zasoby własne Unii pochodzące z VAT, |
| --- | --- |

(10)

Szczególny środek nie wpłynie negatywnie na ogólną kwotę wpływów z podatków pobieranych na etapie ostatecznej konsumpcji i nie będzie mieć negatywnego wpływu na zasoby własne Unii pochodzące z VAT,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W drodze odstępstwa od art. 218 dyrektywy 2006/112/WE upoważnia się Polskę w przypadku podatników mających siedzibę na terytorium Polski do akceptowania wyłącznie tych faktur, które zostały wystawione w postaci dokumentów lub not w formie elektronicznej.

Artykuł 2

W drodze odstępstwa od art. 232 dyrektywy 2006/112/WE upoważnia się Polskę do postanowienia, że stosowanie faktur elektronicznych wystawianych na terytorium Polski nie jest uzależnione od akceptacji odbiorcy.

Artykuł 3

Polska powiadomi Komisję o środkach krajowych wdrażających szczególny środek określony w art. 1 i 2.

Artykuł 4

1.   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

2.   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

3.   Jeżeli Polska uzna za konieczne przedłużenie obowiązywania szczególnego środka określonego w art. 1 i 2, przedkłada Komisji wniosek o przedłużenie, wraz ze sprawozdaniem oceniającym skuteczność środków krajowych, o których mowa w art. 3, w zakresie zwalczania oszustw związanych z VAT i uchylania się od VAT oraz w zakresie uproszczenia poboru VAT. Sprawozdanie to zawiera również ocenę wpływu tych środków na podatników, w szczególności tego, czy środki te zwiększają ich obciążenie administracyjne i koszty.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja jest skierowana do Rzeczypospolitej Polskiej.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 17 czerwca 2022 r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

B. LE MAIRE

---

(1)  
  Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.

1

---

| 27.6.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 168/84 |
| --- | --- | --- | --- |

27.6.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 168/84

---

DECYZJA WYKONAWCZA RADY (UE) 2022/1004

z dnia 17 czerwca 2022 r.

upoważniająca Finlandię do stosowania obniżonej stawki opodatkowania energii elektrycznej dostarczanej do niektórych pomp ciepła, kotłów elektrycznych i cyrkulacyjnych pomp wody, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1), w szczególności jej art. 19,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Pismem z dnia 6 sierpnia 2021 r. Finlandia, zgodnie z procedurą określoną w art. 19 dyrektywy 2003/96/WE, zwróciła się o upoważnienie do stosowania obniżonej stawki opodatkowania w odniesieniu do energii elektrycznej dostarczanej do pomp ciepła i kotłów elektrycznych wytwarzających ciepło dla sieci ciepłowniczej, do pomp ciepła o nominalnej mocy cieplnej wynoszącej co najmniej 0,5 MW, które nie są podłączone do sieci ciepłowniczej, oraz do cyrkulacyjnych pomp wody w ciepłowniach geotermalnych. W dniach 4 listopada 2021 r., 26 stycznia 2022 r. i 16 lutego 2022 r. władze fińskie przedstawiły na poparcie wniosku dodatkowe informacje i wyjaśnienia. |
| --- | --- |

(1)

Pismem z dnia 6 sierpnia 2021 r. Finlandia, zgodnie z procedurą określoną w art. 19 dyrektywy 2003/96/WE, zwróciła się o upoważnienie do stosowania obniżonej stawki opodatkowania w odniesieniu do energii elektrycznej dostarczanej do pomp ciepła i kotłów elektrycznych wytwarzających ciepło dla sieci ciepłowniczej, do pomp ciepła o nominalnej mocy cieplnej wynoszącej co najmniej 0,5 MW, które nie są podłączone do sieci ciepłowniczej, oraz do cyrkulacyjnych pomp wody w ciepłowniach geotermalnych. W dniach 4 listopada 2021 r., 26 stycznia 2022 r. i 16 lutego 2022 r. władze fińskie przedstawiły na poparcie wniosku dodatkowe informacje i wyjaśnienia.

| (2) | Poprzez planowaną obniżoną stawkę Finlandia dąży do zwiększenia elektryfikacji sektora odbiorców końcowych energii cieplnej i promowania produkcji ciepła niezwiązanej ze spalaniem w celu ograniczenia emisji. Oczekuje się, że zwiększone wykorzystanie instalacji ciepłowniczych zasilanych energią elektryczną przyniesie korzyści dla środowiska i klimatu. |
| --- | --- |

(2)

Poprzez planowaną obniżoną stawkę Finlandia dąży do zwiększenia elektryfikacji sektora odbiorców końcowych energii cieplnej i promowania produkcji ciepła niezwiązanej ze spalaniem w celu ograniczenia emisji. Oczekuje się, że zwiększone wykorzystanie instalacji ciepłowniczych zasilanych energią elektryczną przyniesie korzyści dla środowiska i klimatu.

| (3) | Upoważnienie Finlandii do stosowania obniżonej stawki opodatkowania w odniesieniu do energii elektrycznej dostarczanej do pomp ciepła i kotłów elektrycznych wytwarzających ciepło dla sieci ciepłowniczej, do pomp ciepła o nominalnej mocy cieplnej wynoszącej co najmniej 0,5 MW, które nie są podłączone do sieci ciepłowniczej, oraz do cyrkulacyjnych pomp wody w ciepłowniach geotermalnych, nie wykracza poza to, co jest konieczne do zwiększenia elektryfikacji sektora odbiorców końcowych energii cieplnej. Takie instalacje ciepłownicze promują zieloną transformację i ograniczają wykorzystanie produkcji ciepła opartej na spalaniu paliw. Instalacje te nie są jeszcze konkurencyjne na rynku, a stosowanie obniżonej stawki opodatkowania zgodnie z wnioskiem Finlandii ogranicza obciążenia administracyjne. W związku z tym jest mało prawdopodobne, że środek ten spowoduje, w okresie jego obowiązywania, istotne zakłócenia konkurencji, a zatem nie będzie miał negatywnego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. |
| --- | --- |

(3)

Upoważnienie Finlandii do stosowania obniżonej stawki opodatkowania w odniesieniu do energii elektrycznej dostarczanej do pomp ciepła i kotłów elektrycznych wytwarzających ciepło dla sieci ciepłowniczej, do pomp ciepła o nominalnej mocy cieplnej wynoszącej co najmniej 0,5 MW, które nie są podłączone do sieci ciepłowniczej, oraz do cyrkulacyjnych pomp wody w ciepłowniach geotermalnych, nie wykracza poza to, co jest konieczne do zwiększenia elektryfikacji sektora odbiorców końcowych energii cieplnej. Takie instalacje ciepłownicze promują zieloną transformację i ograniczają wykorzystanie produkcji ciepła opartej na spalaniu paliw. Instalacje te nie są jeszcze konkurencyjne na rynku, a stosowanie obniżonej stawki opodatkowania zgodnie z wnioskiem Finlandii ogranicza obciążenia administracyjne. W związku z tym jest mało prawdopodobne, że środek ten spowoduje, w okresie jego obowiązywania, istotne zakłócenia konkurencji, a zatem nie będzie miał negatywnego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

| (4) | Zgodnie z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE upoważnienia przyznawane na podstawie art. 19 ust. 1 tej dyrektywy muszą być ściśle ograniczone w czasie. W celu zapewnienia, aby okres obowiązywania upoważnienia był wystarczająco długi, aby nie zniechęcać odpowiednich podmiotów do dokonywania niezbędnych inwestycji, należy udzielić upoważnienia na okres od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2027 r. Jednakże aby nie naruszać przyszłych ogólnych zmian obowiązujących ram prawnych, należy przewidzieć, że jeżeli Rada, stanowiąc na podstawie art. 113 lub innego stosownego postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, wprowadzi zmieniony powszechny system opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, do którego niniejsze upoważnienie nie będzie dostosowane, upoważnienie to powinno wygasnąć w dniu rozpoczęcia stosowania tego zmienionego powszechnego systemu. |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE upoważnienia przyznawane na podstawie art. 19 ust. 1 tej dyrektywy muszą być ściśle ograniczone w czasie. W celu zapewnienia, aby okres obowiązywania upoważnienia był wystarczająco długi, aby nie zniechęcać odpowiednich podmiotów do dokonywania niezbędnych inwestycji, należy udzielić upoważnienia na okres od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2027 r. Jednakże aby nie naruszać przyszłych ogólnych zmian obowiązujących ram prawnych, należy przewidzieć, że jeżeli Rada, stanowiąc na podstawie art. 113 lub innego stosownego postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, wprowadzi zmieniony powszechny system opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, do którego niniejsze upoważnienie nie będzie dostosowane, upoważnienie to powinno wygasnąć w dniu rozpoczęcia stosowania tego zmienionego powszechnego systemu.

| (5) | Aby umożliwić operatorom instalacji dalsze promowanie pomp ciepła i kotłów elektrycznych wytwarzających ciepło dla sieci ciepłowniczej, pomp ciepła o nominalnej mocy cieplnej wynoszącej co najmniej 0,5 MW, które nie są podłączone do sieci ciepłowniczej, oraz cyrkulacyjnych pomp wody w ciepłowniach geotermalnych, należy umożliwić Finlandii stosowanie obniżenia podatku, zgodnie z wnioskiem, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2022 r. Dzięki przepisowi, zgodnie z którym stosowanie obniżonej stawki opodatkowania rozpocznie się, zanim niniejsze upoważnienie stanie się skuteczne, szanuje się uzasadnione oczekiwania podmiotów, ponieważ upoważnienie to nie narusza ich praw ani obowiązków. |
| --- | --- |

(5)

Aby umożliwić operatorom instalacji dalsze promowanie pomp ciepła i kotłów elektrycznych wytwarzających ciepło dla sieci ciepłowniczej, pomp ciepła o nominalnej mocy cieplnej wynoszącej co najmniej 0,5 MW, które nie są podłączone do sieci ciepłowniczej, oraz cyrkulacyjnych pomp wody w ciepłowniach geotermalnych, należy umożliwić Finlandii stosowanie obniżenia podatku, zgodnie z wnioskiem, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2022 r. Dzięki przepisowi, zgodnie z którym stosowanie obniżonej stawki opodatkowania rozpocznie się, zanim niniejsze upoważnienie stanie się skuteczne, szanuje się uzasadnione oczekiwania podmiotów, ponieważ upoważnienie to nie narusza ich praw ani obowiązków.

| (6) | Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stosowania unijnych przepisów dotyczących pomocy państwa, |
| --- | --- |

(6)

Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stosowania unijnych przepisów dotyczących pomocy państwa,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Pod warunkiem zachowania minimalnego poziomu opodatkowania, o którym mowa w art. 10 dyrektywy 2003/96/WE, określonego dla zastosowań gospodarczych w tabeli C załącznika I do tej dyrektywy, upoważnia się Finlandię do stosowania obniżonej stawki opodatkowania w odniesieniu do energii elektrycznej dostarczanej do:

| a) | pomp ciepła i kotłów elektrycznych wytwarzających ciepło dla sieci ciepłowniczej; |
| --- | --- |

a)

pomp ciepła i kotłów elektrycznych wytwarzających ciepło dla sieci ciepłowniczej;

| b) | pomp ciepła o nominalnej mocy cieplnej co najmniej 0,5 MW, które nie są podłączone do sieci ciepłowniczej; |
| --- | --- |

b)

pomp ciepła o nominalnej mocy cieplnej co najmniej 0,5 MW, które nie są podłączone do sieci ciepłowniczej;

| c) | cyrkulacyjnych pomp wody w ciepłowniach geotermalnych. |
| --- | --- |

c)

cyrkulacyjnych pomp wody w ciepłowniach geotermalnych.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2027 r.

Jednakże w przypadku gdy Rada, stanowiąc na podstawie art. 113 lub innego odpowiedniego postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, wprowadzi zmieniony powszechny system opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, do którego upoważnienie przyznane w art. 1 niniejszej decyzji nie będzie dostosowane, niniejsza decyzja przestanie obowiązywać w dniu rozpoczęcia stosowania tego zmienionego powszechnego systemu.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Finlandii.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 17 czerwca 2022 r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

B. LE MAIRE

---

(1)  
  Dz.U. L 283 z 31.10.2003, s. 51.

1

---

| 27.6.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 168/86 |
| --- | --- | --- | --- |

27.6.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 168/86

---

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2022/1005

z dnia 23 czerwca 2022 r.

w sprawie nierozstrzygniętego sprzeciwu dotyczącego warunków pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Grain, przekazanego przez Francję i Szwecję zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012

(notyfikowana jako dokument nr C(2022) 4193)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (1), w szczególności jego art. 36 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 26 marca 2013 r. produkty biobójcze Black Pearl Grain i Souricide Foudroyant zostały dopuszczone do obrotu we Francji i Szwecji zgodnie z dyrektywą 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2). W dniu 26 marca 2018 r. Francja i Szwecja wydały pozwolenie na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Grain, która obejmuje produkt Black Pearl Grain i produkt Souricide Foudroyant. Rodzina produktów biobójczych Alphachloralose Grain obejmuje produkty będące rodentycydami należącym do grupy produktowej 14 zgodnie z załącznikiem V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012 do stosowania w celu zwalczania myszy wewnątrz pomieszczeń w odpornych na manipulację karmnikach deratyzacyjnych lub stacjach deratyzacyjnych z pokrywą obsługiwanych przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych oraz w odpornych na manipulację karmnikach deratyzacyjnych obsługiwanych przez użytkowników nieprofesjonalnych, które to produkty zawierają alfachloralozę jako substancję czynną („rodzina produktów biobójczych”). Posiadaczem pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych jest LODI S.A.S. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 26 marca 2013 r. produkty biobójcze Black Pearl Grain i Souricide Foudroyant zostały dopuszczone do obrotu we Francji i Szwecji zgodnie z dyrektywą 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2). W dniu 26 marca 2018 r. Francja i Szwecja wydały pozwolenie na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Grain, która obejmuje produkt Black Pearl Grain i produkt Souricide Foudroyant. Rodzina produktów biobójczych Alphachloralose Grain obejmuje produkty będące rodentycydami należącym do grupy produktowej 14 zgodnie z załącznikiem V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012 do stosowania w celu zwalczania myszy wewnątrz pomieszczeń w odpornych na manipulację karmnikach deratyzacyjnych lub stacjach deratyzacyjnych z pokrywą obsługiwanych przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych oraz w odpornych na manipulację karmnikach deratyzacyjnych obsługiwanych przez użytkowników nieprofesjonalnych, które to produkty zawierają alfachloralozę jako substancję czynną („rodzina produktów biobójczych”). Posiadaczem pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych jest LODI S.A.S.

| (2) | W 2019 r. Niderlandy i Finlandia poinformowały Francję, że w 2018 r. ośrodki kontroli zatruć, kliniki weterynaryjne i właściciele zwierząt domowych zgłaszali znaczny wzrost liczby przypadków zatruć pierwotnych i wtórnych u kotów i psów, u których występowały objawy zatrucia alfachloralozą. Weterynaryjne ośrodki kontroli zatruć we Francji również odnotowały wzrost zatruć alfachloralozą u zwierząt domowych, głównie zatruć pierwotnych u psów, w latach 2017–2018. |
| --- | --- |

(2)

W 2019 r. Niderlandy i Finlandia poinformowały Francję, że w 2018 r. ośrodki kontroli zatruć, kliniki weterynaryjne i właściciele zwierząt domowych zgłaszali znaczny wzrost liczby przypadków zatruć pierwotnych i wtórnych u kotów i psów, u których występowały objawy zatrucia alfachloralozą. Weterynaryjne ośrodki kontroli zatruć we Francji również odnotowały wzrost zatruć alfachloralozą u zwierząt domowych, głównie zatruć pierwotnych u psów, w latach 2017–2018.

| (3) | W 2019 r. Szwecja otrzymała od klinik weterynaryjnych informacje wskazujące, że rodentycydy zawierające alfachloralozę powodowały zatrucia wtórne u kotów. W lecznicy małych zwierząt przy Szwedzkim Uniwersytecie Nauk Rolniczych stwierdzono, że w sektorze weterynaryjnym w Szwecji i kilku innych krajach w ostatnich latach wzrosła liczba zgłaszanych przypadków podejrzenia zatrucia alfachloralozą u kotów. |
| --- | --- |

(3)

W 2019 r. Szwecja otrzymała od klinik weterynaryjnych informacje wskazujące, że rodentycydy zawierające alfachloralozę powodowały zatrucia wtórne u kotów. W lecznicy małych zwierząt przy Szwedzkim Uniwersytecie Nauk Rolniczych stwierdzono, że w sektorze weterynaryjnym w Szwecji i kilku innych krajach w ostatnich latach wzrosła liczba zgłaszanych przypadków podejrzenia zatrucia alfachloralozą u kotów.

| (4) | Odpowiednio w dniach 30 października i 17 grudnia 2019 r. Francja i Szwecja zmieniły pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Grain zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w reakcji na przypadki zatrucia pierwotnego u psów oraz przypadki zatrucia wtórnego u kotów. |
| --- | --- |

(4)

Odpowiednio w dniach 30 października i 17 grudnia 2019 r. Francja i Szwecja zmieniły pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Grain zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w reakcji na przypadki zatrucia pierwotnego u psów oraz przypadki zatrucia wtórnego u kotów.

| (5) | Francja zmieniła pozwolenie, wprowadzając dodatkowy wymóg, aby na etykiecie produktów wyraźnie wskazać ryzyko dla ludzi i organizmów innych niż zwalczane, a na opakowaniu umieścić informację, że rodzina produktów biobójczych może być stosowana wyłącznie w karmnikach deratyzacyjnych. |
| --- | --- |

(5)

Francja zmieniła pozwolenie, wprowadzając dodatkowy wymóg, aby na etykiecie produktów wyraźnie wskazać ryzyko dla ludzi i organizmów innych niż zwalczane, a na opakowaniu umieścić informację, że rodzina produktów biobójczych może być stosowana wyłącznie w karmnikach deratyzacyjnych.

| (6) | Na podstawie informacji przekazanych szwedzkiej agencji chemikaliów Szwecja zmieniła pozwolenie na produkt, wprowadzając wymóg, aby produkt mógł być stosowany wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych, i dodała warunek, zgodnie z którym produkt biobójczy nie może być stosowany w miejscach, w których można się spodziewać obecności kotów, a padłe myszy muszą zostać zebrane po zastosowaniu produktu biobójczego. Posiadacz pozwolenia odwołał się od zmiany wprowadzonej przez Szwecję, a szwedzki sąd ds. gospodarki gruntami i ochrony środowiska stwierdził, że decyzja szwedzkiej agencji chemikaliów dotycząca zmiany pozwolenia na produkty zawierające alfachloralozę i wprowadzenia ograniczenia w odniesieniu do tych produktów jest zasadna, zatem odwołanie zostało oddalone. |
| --- | --- |

(6)

Na podstawie informacji przekazanych szwedzkiej agencji chemikaliów Szwecja zmieniła pozwolenie na produkt, wprowadzając wymóg, aby produkt mógł być stosowany wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych, i dodała warunek, zgodnie z którym produkt biobójczy nie może być stosowany w miejscach, w których można się spodziewać obecności kotów, a padłe myszy muszą zostać zebrane po zastosowaniu produktu biobójczego. Posiadacz pozwolenia odwołał się od zmiany wprowadzonej przez Szwecję, a szwedzki sąd ds. gospodarki gruntami i ochrony środowiska stwierdził, że decyzja szwedzkiej agencji chemikaliów dotycząca zmiany pozwolenia na produkty zawierające alfachloralozę i wprowadzenia ograniczenia w odniesieniu do tych produktów jest zasadna, zatem odwołanie zostało oddalone.

| (7) | W dniu 15 kwietnia 2020 r. Niemcy i Dania, na podstawie art. 48 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, przekazały grupie koordynacyjnej sprzeciw dotyczący zmian wprowadzonych przez Francję i Szwecję w pozwoleniu na rodzinę produktów biobójczych. |
| --- | --- |

(7)

W dniu 15 kwietnia 2020 r. Niemcy i Dania, na podstawie art. 48 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, przekazały grupie koordynacyjnej sprzeciw dotyczący zmian wprowadzonych przez Francję i Szwecję w pozwoleniu na rodzinę produktów biobójczych.

| (8) | Sprzeciw Niemiec dotyczył środków wprowadzonych przez Francję, które były – ich zdaniem – niewystarczające. Niemcy uznały, że w celu zapobiegania przypadkom zatruć wtórnych rodzina produktów biobójczych powinna być stosowana wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych. |
| --- | --- |

(8)

Sprzeciw Niemiec dotyczył środków wprowadzonych przez Francję, które były – ich zdaniem – niewystarczające. Niemcy uznały, że w celu zapobiegania przypadkom zatruć wtórnych rodzina produktów biobójczych powinna być stosowana wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych.

| (9) | Sprzeciw Danii dotyczył wprowadzonego przez Szwecję ograniczenia dotyczącego stosowania rodziny produktów biobójczych wyłącznie przez „przeszkolonych użytkowników profesjonalnych”. Według Danii ograniczenie dotyczące stosowania wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych nie jest uzasadnione na jej terytorium. Dania poinformowała, że nie są jej znane przypadki zatruć wtórnych na jej terytorium i że w ustawodawstwie krajowym nie ma definicji „przeszkolonych użytkowników profesjonalnych” w odniesieniu do chemicznego zwalczania myszy. |
| --- | --- |

(9)

Sprzeciw Danii dotyczył wprowadzonego przez Szwecję ograniczenia dotyczącego stosowania rodziny produktów biobójczych wyłącznie przez „przeszkolonych użytkowników profesjonalnych”. Według Danii ograniczenie dotyczące stosowania wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych nie jest uzasadnione na jej terytorium. Dania poinformowała, że nie są jej znane przypadki zatruć wtórnych na jej terytorium i że w ustawodawstwie krajowym nie ma definicji „przeszkolonych użytkowników profesjonalnych” w odniesieniu do chemicznego zwalczania myszy.

| (10) | W dniu 6 czerwca 2020 r. sekretariat grupy koordynacyjnej zwrócił się do pozostałych zainteresowanych państw członkowskich i posiadacza pozwolenia o przedstawienie uwag na piśmie na temat tego sprzeciwu. Posiadacz pozwolenia przedstawił uwagi na piśmie w dniach 30 czerwca 2020 r., 6 lipca 2020 r. i 23 lipca 2020 r. Sprzeciw został omówiony na spotkaniach grupy koordynacyjnej w dniach 6 i 23 lipca 2020 r., w których uczestniczył posiadacz pozwolenia. |
| --- | --- |

(10)

W dniu 6 czerwca 2020 r. sekretariat grupy koordynacyjnej zwrócił się do pozostałych zainteresowanych państw członkowskich i posiadacza pozwolenia o przedstawienie uwag na piśmie na temat tego sprzeciwu. Posiadacz pozwolenia przedstawił uwagi na piśmie w dniach 30 czerwca 2020 r., 6 lipca 2020 r. i 23 lipca 2020 r. Sprzeciw został omówiony na spotkaniach grupy koordynacyjnej w dniach 6 i 23 lipca 2020 r., w których uczestniczył posiadacz pozwolenia.

| (11) | Ponieważ w ramach grupy koordynacyjnej nie osiągnięto porozumienia, Francja i Szwecja, odpowiednio w dniach 21 października 2020 r. i 7 sierpnia 2020 r., skierowały nierozstrzygnięty sprzeciw do Komisji na podstawie art. 36 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 i przedstawiły jej szczegółowe zestawienie kwestii, co do których państwa członkowskie nie były w stanie osiągnąć porozumienia, oraz przyczyny ich sprzeciwu. |
| --- | --- |

(11)

Ponieważ w ramach grupy koordynacyjnej nie osiągnięto porozumienia, Francja i Szwecja, odpowiednio w dniach 21 października 2020 r. i 7 sierpnia 2020 r., skierowały nierozstrzygnięty sprzeciw do Komisji na podstawie art. 36 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 i przedstawiły jej szczegółowe zestawienie kwestii, co do których państwa członkowskie nie były w stanie osiągnąć porozumienia, oraz przyczyny ich sprzeciwu.

| (12) | Po przekazaniu sprzeciwu przez Francję i Szwecję na podstawie art. 36 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w maju 2021 r. fińska agencja bezpieczeństwa i chemikaliów (Tukes) zwróciła się do fińskiego urzędu ds. żywności i fińskiego stowarzyszenia weterynaryjnego o opinię w sprawie wpływu produktów zawierających alfachloralozę na zwierzęta domowe oraz w sprawie potrzeby ograniczenia stosowania produktów zawierających alfachloralozę. W opinii, którą Finlandia przekazała Komisji, stwierdzono, że produkty biobójcze zawierające alfachloralozę powodują znaczne szkody i cierpienie zarówno u zwierząt domowych, jak i dzikich, że liczba przypadków zatrucia u zwierząt domowych zgłoszonych Tukes i fińskiemu urzędowi ds. żywności jest znacząca oraz że odstępstwa w pozwoleniach wprowadzone już przez Finlandię zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w 2019 r. polegające na tym, że produkty biobójcze mogą być wprowadzane do obrotu i stosowane przez użytkowników nieprofesjonalnych wyłącznie w napełnionych fabrycznie karmnikach deratyzacyjnych, nie spowodowały dostatecznego zmniejszenia liczby tych przypadków. W związku z tym fiński urząd ds. żywności zalecił, by produkty zawierające alfachloralozę mogły być udostępniane wyłącznie przeszkolonym użytkownikom profesjonalnym i wyłącznie przez nich stosowane. W dniu 8 grudnia 2021 r. Finlandia zmieniła pozwolenia na stosowanie rodentycydów zawierających alfachloralozę w celu ograniczenia stosowania tych produktów do zastosowań profesjonalnych zgodnie z art. 48 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. |
| --- | --- |

(12)

Po przekazaniu sprzeciwu przez Francję i Szwecję na podstawie art. 36 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w maju 2021 r. fińska agencja bezpieczeństwa i chemikaliów (Tukes) zwróciła się do fińskiego urzędu ds. żywności i fińskiego stowarzyszenia weterynaryjnego o opinię w sprawie wpływu produktów zawierających alfachloralozę na zwierzęta domowe oraz w sprawie potrzeby ograniczenia stosowania produktów zawierających alfachloralozę. W opinii, którą Finlandia przekazała Komisji, stwierdzono, że produkty biobójcze zawierające alfachloralozę powodują znaczne szkody i cierpienie zarówno u zwierząt domowych, jak i dzikich, że liczba przypadków zatrucia u zwierząt domowych zgłoszonych Tukes i fińskiemu urzędowi ds. żywności jest znacząca oraz że odstępstwa w pozwoleniach wprowadzone już przez Finlandię zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w 2019 r. polegające na tym, że produkty biobójcze mogą być wprowadzane do obrotu i stosowane przez użytkowników nieprofesjonalnych wyłącznie w napełnionych fabrycznie karmnikach deratyzacyjnych, nie spowodowały dostatecznego zmniejszenia liczby tych przypadków. W związku z tym fiński urząd ds. żywności zalecił, by produkty zawierające alfachloralozę mogły być udostępniane wyłącznie przeszkolonym użytkownikom profesjonalnym i wyłącznie przez nich stosowane. W dniu 8 grudnia 2021 r. Finlandia zmieniła pozwolenia na stosowanie rodentycydów zawierających alfachloralozę w celu ograniczenia stosowania tych produktów do zastosowań profesjonalnych zgodnie z art. 48 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

| (13) | Ponadto szwedzka agencja chemikaliów uzyskała dodatkowe informacje w postaci analiz próbek krwi z lecznicy zwierząt uniwersytetu w Uppsali w Szwecji, które potwierdziły obecność alfachloralozy we krwi zatrutych zwierząt. |
| --- | --- |

(13)

Ponadto szwedzka agencja chemikaliów uzyskała dodatkowe informacje w postaci analiz próbek krwi z lecznicy zwierząt uniwersytetu w Uppsali w Szwecji, które potwierdziły obecność alfachloralozy we krwi zatrutych zwierząt.

| (14) | Zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 warunkiem udzielenia pozwolenia jest to, że produkt biobójczy nie powoduje – ani sam, ani poprzez jego pozostałości – natychmiastowego ani opóźnionego niedopuszczalnego działania na zdrowie zwierząt, ani bezpośrednio, ani przedostając się z wody przeznaczonej do spożycia, żywności, paszy, powietrza, ani przez inne działanie pośrednie. |
| --- | --- |

(14)

Zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 warunkiem udzielenia pozwolenia jest to, że produkt biobójczy nie powoduje – ani sam, ani poprzez jego pozostałości – natychmiastowego ani opóźnionego niedopuszczalnego działania na zdrowie zwierząt, ani bezpośrednio, ani przedostając się z wody przeznaczonej do spożycia, żywności, paszy, powietrza, ani przez inne działanie pośrednie.

| (15) | Art. 19 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 528/2012 stanowi, że pozwolenie na produkt biobójczy może zostać udzielone jeśli nie są w pełni spełnione warunki określone w art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) w przypadkach, gdy niewydanie takiego pozwolenia powodowałoby nieproporcjonalnie duże negatywne skutki dla społeczeństwa w stosunku do ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska wynikającego ze stosowania danego produktu biobójczego zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu. Artykuł 19 ust. 5 akapit drugi stanowi ponadto, że stosowanie produktu biobójczego, na który udzielono pozwolenia na podstawie tego przepisu, podlega odpowiednim środkom zmniejszającym ryzyko, aby zminimalizować narażenie ludzi i środowiska na działanie tego produktu biobójczego. Stosowanie produktu biobójczego, na który udzielono pozwolenia na mocy wspomnianego akapitu, jest ograniczone do państw członkowskich, w których spełnione są warunki określone w akapicie pierwszym. |
| --- | --- |

(15)

Art. 19 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 528/2012 stanowi, że pozwolenie na produkt biobójczy może zostać udzielone jeśli nie są w pełni spełnione warunki określone w art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) w przypadkach, gdy niewydanie takiego pozwolenia powodowałoby nieproporcjonalnie duże negatywne skutki dla społeczeństwa w stosunku do ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska wynikającego ze stosowania danego produktu biobójczego zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu. Artykuł 19 ust. 5 akapit drugi stanowi ponadto, że stosowanie produktu biobójczego, na który udzielono pozwolenia na podstawie tego przepisu, podlega odpowiednim środkom zmniejszającym ryzyko, aby zminimalizować narażenie ludzi i środowiska na działanie tego produktu biobójczego. Stosowanie produktu biobójczego, na który udzielono pozwolenia na mocy wspomnianego akapitu, jest ograniczone do państw członkowskich, w których spełnione są warunki określone w akapicie pierwszym.

| (16) | Po dokładnej analizie informacji przedłożonych przez państwa członkowskie i posiadacza pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Komisja uważa, że rodzina produktów biobójczych nie spełnia w pełni warunków określonych w art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 528/2012, biorąc pod uwagę opinię fińskiego urzędu ds. żywności i fińskiego stowarzyszenia weterynaryjnego, a także informacje przekazane przez lecznicę zwierząt uniwersytetu w Uppsali i szwedzkie stowarzyszenie weterynaryjne, w których wskazano, że rodzina produktów biobójczych ma niedopuszczalne działanie na zdrowie zwierząt, i potwierdzono, w drodze badań analitycznych przeprowadzonych na zatrutych zwierzętach, że wystąpiły liczne przypadki zatrucia alfachloralozą u kotów. |
| --- | --- |

(16)

Po dokładnej analizie informacji przedłożonych przez państwa członkowskie i posiadacza pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Komisja uważa, że rodzina produktów biobójczych nie spełnia w pełni warunków określonych w art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 528/2012, biorąc pod uwagę opinię fińskiego urzędu ds. żywności i fińskiego stowarzyszenia weterynaryjnego, a także informacje przekazane przez lecznicę zwierząt uniwersytetu w Uppsali i szwedzkie stowarzyszenie weterynaryjne, w których wskazano, że rodzina produktów biobójczych ma niedopuszczalne działanie na zdrowie zwierząt, i potwierdzono, w drodze badań analitycznych przeprowadzonych na zatrutych zwierzętach, że wystąpiły liczne przypadki zatrucia alfachloralozą u kotów.

| (17) | W związku z tym zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 pozwolenie na rodzinę produktów biobójczych może zostać udzielone jedynie w państwach członkowskich, które uważają, że niewydanie takiego pozwolenia powodowałoby nieproporcjonalnie duże negatywne skutki dla społeczeństwa w stosunku do ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska wynikającego ze stosowania danego produktu biobójczego zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu. |
| --- | --- |

(17)

W związku z tym zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 pozwolenie na rodzinę produktów biobójczych może zostać udzielone jedynie w państwach członkowskich, które uważają, że niewydanie takiego pozwolenia powodowałoby nieproporcjonalnie duże negatywne skutki dla społeczeństwa w stosunku do ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska wynikającego ze stosowania danego produktu biobójczego zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu.

| (18) | Ponadto zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 stosowanie produktu biobójczego podlega odpowiednim środkom zmniejszającym ryzyko, aby zminimalizować narażenie ludzi i środowiska na działanie tego produktu biobójczego. |
| --- | --- |

(18)

Ponadto zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 stosowanie produktu biobójczego podlega odpowiednim środkom zmniejszającym ryzyko, aby zminimalizować narażenie ludzi i środowiska na działanie tego produktu biobójczego.

| (19) | Substancja czynna alfachloraloza została włączona do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE w odniesieniu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 i w związku z tym, zgodnie z art. 86 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, uznaje się ją za zatwierdzoną na mocy tego rozporządzenia, z zastrzeżeniem przestrzegania specyfikacji i warunków określonych w załączniku I do wspomnianej dyrektywy. |
| --- | --- |

(19)

Substancja czynna alfachloraloza została włączona do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE w odniesieniu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 i w związku z tym, zgodnie z art. 86 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, uznaje się ją za zatwierdzoną na mocy tego rozporządzenia, z zastrzeżeniem przestrzegania specyfikacji i warunków określonych w załączniku I do wspomnianej dyrektywy.

| (20) | W dniu 24 grudnia 2019 r. na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 do Agencji złożono wniosek o odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej alfachloraloza. W dniu 15 października 2020 r. właściwy organ oceniający w Polsce poinformował Komisję o swojej decyzji podjętej na podstawie art. 14 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia w sprawie konieczności przeprowadzenia pełnej oceny wniosku o odnowienie. |
| --- | --- |

(20)

W dniu 24 grudnia 2019 r. na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 do Agencji złożono wniosek o odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej alfachloraloza. W dniu 15 października 2020 r. właściwy organ oceniający w Polsce poinformował Komisję o swojej decyzji podjętej na podstawie art. 14 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia w sprawie konieczności przeprowadzenia pełnej oceny wniosku o odnowienie.

| (21) | W rezultacie, z przyczyn pozostających poza kontrolą wnioskodawcy, zatwierdzenie alfachloralozy do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 miało wygasnąć w dniu 30 czerwca 2021 r., zanim zostałaby podjęta decyzja w sprawie jego odnowienia. W związku z tym decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2021/333 (3) przedłużono ważność zatwierdzenia alfachloralozy do dnia 31 grudnia 2023 r., aby umożliwić rozpatrzenie wniosku. |
| --- | --- |

(21)

W rezultacie, z przyczyn pozostających poza kontrolą wnioskodawcy, zatwierdzenie alfachloralozy do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 miało wygasnąć w dniu 30 czerwca 2021 r., zanim zostałaby podjęta decyzja w sprawie jego odnowienia. W związku z tym decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2021/333 (3) przedłużono ważność zatwierdzenia alfachloralozy do dnia 31 grudnia 2023 r., aby umożliwić rozpatrzenie wniosku.

| (22) | Ryzyko zatrucia wtórnego u zwierząt powodowanego stosowaniem produktów biobójczych zawierających alfachloralozę oraz niezbędne środki zmniejszające ryzyko, które należy zastosować w celu ograniczenia tego ryzyka do dopuszczalnego poziomu, powinny zostać przeanalizowane w kontekście oceny wniosku o odnowienie zatwierdzenia alfachloralozy, a następnie odpowiednio uwzględnione przez państwa członkowskie w pozwoleniu na produkty biobójcze zawierające alfachloralozę. |
| --- | --- |

(22)

Ryzyko zatrucia wtórnego u zwierząt powodowanego stosowaniem produktów biobójczych zawierających alfachloralozę oraz niezbędne środki zmniejszające ryzyko, które należy zastosować w celu ograniczenia tego ryzyka do dopuszczalnego poziomu, powinny zostać przeanalizowane w kontekście oceny wniosku o odnowienie zatwierdzenia alfachloralozy, a następnie odpowiednio uwzględnione przez państwa członkowskie w pozwoleniu na produkty biobójcze zawierające alfachloralozę.

| (23) | W świetle powyższych rozważań Komisja uważa, że środki zmniejszające ryzyko mające na celu ograniczenie ryzyka wystąpienia przypadków zatrucia pierwotnego i wtórnego w wyniku stosowania produktów zawierających alfachloralozę powinny wyjątkowo, w oczekiwaniu na zakończenie oceny alfachloralozy, zależeć od szczególnych okoliczności i dostępnych dowodów na występowanie przypadków zatrucia wtórnego w poszczególnych państwach członkowskich. Niektóre państwa członkowskie mogą na przykład uznać za konieczne wprowadzenie ograniczenia dotyczącego stosowania produktu wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych, podczas gdy inne mogą uznać, że wystarczające są dodatkowe wymogi w zakresie etykietowania. |
| --- | --- |

(23)

W świetle powyższych rozważań Komisja uważa, że środki zmniejszające ryzyko mające na celu ograniczenie ryzyka wystąpienia przypadków zatrucia pierwotnego i wtórnego w wyniku stosowania produktów zawierających alfachloralozę powinny wyjątkowo, w oczekiwaniu na zakończenie oceny alfachloralozy, zależeć od szczególnych okoliczności i dostępnych dowodów na występowanie przypadków zatrucia wtórnego w poszczególnych państwach członkowskich. Niektóre państwa członkowskie mogą na przykład uznać za konieczne wprowadzenie ograniczenia dotyczącego stosowania produktu wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych, podczas gdy inne mogą uznać, że wystarczające są dodatkowe wymogi w zakresie etykietowania.

| (24) | W dniu 14 lutego 2022 r. Komisja umożliwiła posiadaczowi pozwolenia przedstawienie uwag na piśmie zgodnie z art. 36 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Posiadacz pozwolenia przedstawił uwagi, które następnie Komisja uwzględniła. |
| --- | --- |

(24)

W dniu 14 lutego 2022 r. Komisja umożliwiła posiadaczowi pozwolenia przedstawienie uwag na piśmie zgodnie z art. 36 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Posiadacz pozwolenia przedstawił uwagi, które następnie Komisja uwzględniła.

| (25) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych, |
| --- | --- |

(25)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Rodzina produktów biobójczych oznaczona w rejestrze produktów biobójczych numerem FR-0019764-0000 nie spełnia w pełni warunków określonych w art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

Pozwolenie na rodzinę produktów biobójczych oznaczoną w rejestrze produktów biobójczych numerem FR-0019764-0000 może zostać udzielone jedynie w państwach członkowskich, które uważają, że niewydanie takiego pozwolenia powodowałoby nieproporcjonalnie duże negatywne skutki dla społeczeństwa w stosunku do ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska wynikającego ze stosowania danego produktu biobójczego zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu.

Stosowanie produktu biobójczego musi podlegać odpowiednim środkom zmniejszającym ryzyko, o których mowa w art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, które są wprowadzane w każdym państwie członkowskim na podstawie szczególnych okoliczności i dostępnych dowodów na występowanie przypadków zatrucia wtórnego w danym państwie członkowskim.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 czerwca 2022 r.

W imieniu Komisji

Stella KYRIAKIDES

Członek Komisji

---

(1)  
  Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1.

1

(2)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1).

2

(3)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2021/333 z dnia 24 lutego 2021 r. przedłużająca ważność zatwierdzenia alfachloralozy do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 (Dz.U. L 65 z 25.2.2021, s. 58).

3

---

| 27.6.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 168/90 |
| --- | --- | --- | --- |

27.6.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 168/90

---

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2022/1006

z dnia 24 czerwca 2022 r.

w sprawie nierozstrzygniętego sprzeciwu dotyczącego warunków pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Pasta, przekazanego przez Francję i Szwecję zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012

(notyfikowana jako dokument nr C(2022) 4226)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (1), w szczególności jego art. 36 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 19 marca 2013 r. produkt biobójczy Black Pearl Pasta i w dniu 27 sierpnia 2013 r. produkt biobójczy Le Foudrayant Souris Pate Rouge zostały dopuszczone do obrotu we Francji i Szwecji zgodnie z dyrektywą 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2). W dniu 9 października 2013 r. Szwecja uznała na zasadzie wzajemnego uznawania sekwencyjnego pozwolenie na produkt biobójczy Black Pearl Pasta zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012. W dniach 21 października 2019 r. i 5 marca 2018 r. Francja i Szwecja udzieliły pozwolenia odpowiednio na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Pasta, która obejmuje produkt Black Pearl Pasta i produkt Le Foudroyant Souris Pate Rouge („rodzina produktów biobójczych”). Rodzina produktów biobójczych obejmuje produkty biobójcze będące rodentycydami należącymi do grupy produktowej 14 zgodnie z załącznikiem V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Produkty biobójcze są wprowadzane do obrotu w opatrzonych pokrywą karmnikach deratyzacyjnych do wielokrotnego napełniania obsługiwanych przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych oraz w napełnionych fabrycznie, odpornych na manipulację karmnikach deratyzacyjnych obsługiwanych przez użytkowników nieprofesjonalnych. Produkty biobójcze zawierają zatwierdzoną substancję czynną alfachloraloza. Posiadaczem pozwolenia na produkty biobójcze jest LODI S.A.S. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 19 marca 2013 r. produkt biobójczy Black Pearl Pasta i w dniu 27 sierpnia 2013 r. produkt biobójczy Le Foudrayant Souris Pate Rouge zostały dopuszczone do obrotu we Francji i Szwecji zgodnie z dyrektywą 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2). W dniu 9 października 2013 r. Szwecja uznała na zasadzie wzajemnego uznawania sekwencyjnego pozwolenie na produkt biobójczy Black Pearl Pasta zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012. W dniach 21 października 2019 r. i 5 marca 2018 r. Francja i Szwecja udzieliły pozwolenia odpowiednio na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Pasta, która obejmuje produkt Black Pearl Pasta i produkt Le Foudroyant Souris Pate Rouge („rodzina produktów biobójczych”). Rodzina produktów biobójczych obejmuje produkty biobójcze będące rodentycydami należącymi do grupy produktowej 14 zgodnie z załącznikiem V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Produkty biobójcze są wprowadzane do obrotu w opatrzonych pokrywą karmnikach deratyzacyjnych do wielokrotnego napełniania obsługiwanych przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych oraz w napełnionych fabrycznie, odpornych na manipulację karmnikach deratyzacyjnych obsługiwanych przez użytkowników nieprofesjonalnych. Produkty biobójcze zawierają zatwierdzoną substancję czynną alfachloraloza. Posiadaczem pozwolenia na produkty biobójcze jest LODI S.A.S.

| (2) | W 2019 r. Niderlandy i Finlandia poinformowały Francję, że w 2018 r. ośrodki kontroli zatruć, kliniki weterynaryjne i właściciele zwierząt domowych zgłaszali znaczny wzrost liczby przypadków zatruć pierwotnych i wtórnych u kotów i psów, u których występowały objawy zatrucia alfachloralozą. Weterynaryjne ośrodki kontroli zatruć we Francji również odnotowały wzrost zatruć alfachloralozą u zwierząt domowych, głównie zatruć pierwotnych u psów, w latach 2017–2018. |
| --- | --- |

(2)

W 2019 r. Niderlandy i Finlandia poinformowały Francję, że w 2018 r. ośrodki kontroli zatruć, kliniki weterynaryjne i właściciele zwierząt domowych zgłaszali znaczny wzrost liczby przypadków zatruć pierwotnych i wtórnych u kotów i psów, u których występowały objawy zatrucia alfachloralozą. Weterynaryjne ośrodki kontroli zatruć we Francji również odnotowały wzrost zatruć alfachloralozą u zwierząt domowych, głównie zatruć pierwotnych u psów, w latach 2017–2018.

| (3) | W 2019 r. Szwecja otrzymała od klinik weterynaryjnych informacje wskazujące, że rodentycydy zawierające alfachloralozę powodowały zatrucia wtórne u kotów. W lecznicy małych zwierząt przy Szwedzkim Uniwersytecie Nauk Rolniczych stwierdzono, że w ostatnich latach wzrosła liczba zgłaszanych przypadków podejrzewanego zatrucia alfachloralozą u kotów. |
| --- | --- |

(3)

W 2019 r. Szwecja otrzymała od klinik weterynaryjnych informacje wskazujące, że rodentycydy zawierające alfachloralozę powodowały zatrucia wtórne u kotów. W lecznicy małych zwierząt przy Szwedzkim Uniwersytecie Nauk Rolniczych stwierdzono, że w ostatnich latach wzrosła liczba zgłaszanych przypadków podejrzewanego zatrucia alfachloralozą u kotów.

| (4) | Odpowiednio w dniach 30 października i 17 grudnia 2019 r. Francja i Szwecja zmieniły pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Pasta zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w reakcji na przypadki zatrucia pierwotnego u psów oraz przypadki zatrucia wtórnego u kotów. |
| --- | --- |

(4)

Odpowiednio w dniach 30 października i 17 grudnia 2019 r. Francja i Szwecja zmieniły pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Alphachloralose Pasta zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w reakcji na przypadki zatrucia pierwotnego u psów oraz przypadki zatrucia wtórnego u kotów.

| (5) | Francja zmieniła pozwolenie, wprowadzając wymóg, aby na etykiecie rodziny produktów biobójczych dodatkowo wyraźnie wskazać ryzyko dla ludzi i organizmów innych niż zwalczane, a na opakowaniu umieścić informację, że rodzina produktów biobójczych może być stosowana wyłącznie w karmnikach deratyzacyjnych. |
| --- | --- |

(5)

Francja zmieniła pozwolenie, wprowadzając wymóg, aby na etykiecie rodziny produktów biobójczych dodatkowo wyraźnie wskazać ryzyko dla ludzi i organizmów innych niż zwalczane, a na opakowaniu umieścić informację, że rodzina produktów biobójczych może być stosowana wyłącznie w karmnikach deratyzacyjnych.

| (6) | Na podstawie informacji przekazanych szwedzkiej agencji chemikaliów Szwecja zmieniła pozwolenie na produkt, wprowadzając wymóg, aby produkt mógł być stosowany wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych, i dodała warunek, zgodnie z którym produkt biobójczy nie może być stosowany w miejscach, w których można się spodziewać obecności kotów, a padłe myszy muszą zostać zebrane po zastosowaniu produktu biobójczego. Posiadacz pozwolenia odwołał się od zmiany wprowadzonej przez Szwecję, a szwedzki sąd ds. gospodarki gruntami i ochrony środowiska stwierdził, że decyzja szwedzkiej agencji chemikaliów dotycząca zmiany pozwolenia na produkty zawierające alfachloralozę i wprowadzenia ograniczenia w odniesieniu do tych produktów jest zasadna, zatem odwołanie zostało oddalone. |
| --- | --- |

(6)

Na podstawie informacji przekazanych szwedzkiej agencji chemikaliów Szwecja zmieniła pozwolenie na produkt, wprowadzając wymóg, aby produkt mógł być stosowany wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych, i dodała warunek, zgodnie z którym produkt biobójczy nie może być stosowany w miejscach, w których można się spodziewać obecności kotów, a padłe myszy muszą zostać zebrane po zastosowaniu produktu biobójczego. Posiadacz pozwolenia odwołał się od zmiany wprowadzonej przez Szwecję, a szwedzki sąd ds. gospodarki gruntami i ochrony środowiska stwierdził, że decyzja szwedzkiej agencji chemikaliów dotycząca zmiany pozwolenia na produkty zawierające alfachloralozę i wprowadzenia ograniczenia w odniesieniu do tych produktów jest zasadna, zatem odwołanie zostało oddalone.

| (7) | W dniu 15 kwietnia 2020 r. Niemcy i Dania, na podstawie art. 48 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, przekazały grupie koordynacyjnej sprzeciw dotyczący zmian wprowadzonych przez Francję i Szwecję w pozwoleniu na rodzinę produktów biobójczych. |
| --- | --- |

(7)

W dniu 15 kwietnia 2020 r. Niemcy i Dania, na podstawie art. 48 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, przekazały grupie koordynacyjnej sprzeciw dotyczący zmian wprowadzonych przez Francję i Szwecję w pozwoleniu na rodzinę produktów biobójczych.

| (8) | Sprzeciw Niemiec dotyczył środków wprowadzonych przez Francję, które były – ich zdaniem – niewystarczające. Niemcy uznały, że w celu zapobiegania przypadkom zatruć wtórnych rodzina produktów biobójczych powinna być stosowana wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych. |
| --- | --- |

(8)

Sprzeciw Niemiec dotyczył środków wprowadzonych przez Francję, które były – ich zdaniem – niewystarczające. Niemcy uznały, że w celu zapobiegania przypadkom zatruć wtórnych rodzina produktów biobójczych powinna być stosowana wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych.

| (9) | Sprzeciw Danii dotyczy wprowadzonego przez Szwecję ograniczenia dotyczącego stosowania rodziny produktów biobójczych wyłącznie przez „przeszkolonych użytkowników profesjonalnych”. Według Danii ograniczenie dotyczące stosowania wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych nie jest uzasadnione na jej terytorium. Dania poinformowała, że nie są jej znane przypadki zatruć wtórnych na jej terytorium i że w ustawodawstwie krajowym nie ma definicji „przeszkolonych użytkowników profesjonalnych” w odniesieniu do chemicznego zwalczania myszy. |
| --- | --- |

(9)

Sprzeciw Danii dotyczy wprowadzonego przez Szwecję ograniczenia dotyczącego stosowania rodziny produktów biobójczych wyłącznie przez „przeszkolonych użytkowników profesjonalnych”. Według Danii ograniczenie dotyczące stosowania wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych nie jest uzasadnione na jej terytorium. Dania poinformowała, że nie są jej znane przypadki zatruć wtórnych na jej terytorium i że w ustawodawstwie krajowym nie ma definicji „przeszkolonych użytkowników profesjonalnych” w odniesieniu do chemicznego zwalczania myszy.

| (10) | W dniu 6 czerwca 2020 r. sekretariat grupy koordynacyjnej zwrócił się do pozostałych zainteresowanych państw członkowskich i posiadacza pozwolenia o przedstawienie uwag na piśmie na temat tego sprzeciwu. Posiadacz pozwolenia przedstawił uwagi na piśmie w dniach 30 czerwca 2020 r., 6 lipca 2020 r. i 23 lipca 2020 r. Sprzeciw został omówiony na spotkaniach grupy koordynacyjnej w dniach 6 i 23 lipca 2020 r., w których uczestniczył posiadacz pozwolenia. |
| --- | --- |

(10)

W dniu 6 czerwca 2020 r. sekretariat grupy koordynacyjnej zwrócił się do pozostałych zainteresowanych państw członkowskich i posiadacza pozwolenia o przedstawienie uwag na piśmie na temat tego sprzeciwu. Posiadacz pozwolenia przedstawił uwagi na piśmie w dniach 30 czerwca 2020 r., 6 lipca 2020 r. i 23 lipca 2020 r. Sprzeciw został omówiony na spotkaniach grupy koordynacyjnej w dniach 6 i 23 lipca 2020 r., w których uczestniczył posiadacz pozwolenia.

| (11) | Ponieważ w ramach grupy koordynacyjnej nie osiągnięto porozumienia, Francja i Szwecja, odpowiednio w dniach 21 października 2020 r. i 7 sierpnia 2020 r., skierowały nierozstrzygnięty sprzeciw do Komisji na podstawie art. 36 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 i przedstawiły jej szczegółowe zestawienie kwestii, co do których państwa członkowskie nie były w stanie osiągnąć porozumienia, oraz przyczyny ich sprzeciwu. |
| --- | --- |

(11)

Ponieważ w ramach grupy koordynacyjnej nie osiągnięto porozumienia, Francja i Szwecja, odpowiednio w dniach 21 października 2020 r. i 7 sierpnia 2020 r., skierowały nierozstrzygnięty sprzeciw do Komisji na podstawie art. 36 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 i przedstawiły jej szczegółowe zestawienie kwestii, co do których państwa członkowskie nie były w stanie osiągnąć porozumienia, oraz przyczyny ich sprzeciwu.

| (12) | Po przekazaniu sprzeciwu przez Francję i Szwecję na podstawie art. 36 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w maju 2021 r. fińska agencja bezpieczeństwa i chemikaliów (Tukes) zwróciła się do fińskiego urzędu ds. żywności i fińskiego stowarzyszenia weterynaryjnego o opinię w sprawie wpływu produktów zawierających alfachloralozę na zwierzęta domowe oraz w sprawie potrzeby ograniczenia stosowania produktów zawierających alfachloralozę. W opinii, którą Finlandia przekazała Komisji, stwierdzono, że produkty biobójcze zawierające alfachloralozę powodują znaczne szkody i cierpienie zarówno u zwierząt domowych, jak i dzikich, że liczba przypadków zatrucia u zwierząt domowych zgłoszonych Tukes i fińskiemu urzędowi ds. żywności jest znacząca oraz że odstępstwa w pozwoleniach wprowadzone już przez Finlandię zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w 2019 r. polegające na tym, że produkty biobójcze mogą być wprowadzane do obrotu i stosowane przez użytkowników nieprofesjonalnych wyłącznie w napełnionych fabrycznie karmnikach deratyzacyjnych, nie spowodowały dostatecznego zmniejszenia liczby tych przypadków. W związku z tym fiński urząd ds. żywności zalecił, by produkty zawierające alfachloralozę mogły być udostępniane wyłącznie przeszkolonym użytkownikom profesjonalnym i wyłącznie przez nich stosowane. W dniu 8 grudnia 2021 r. Finlandia zmieniła pozwolenia na stosowanie rodentycydów zawierających alfachloralozę w celu ograniczenia stosowania tych produktów do zastosowań profesjonalnych zgodnie z art. 48 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. |
| --- | --- |

(12)

Po przekazaniu sprzeciwu przez Francję i Szwecję na podstawie art. 36 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w maju 2021 r. fińska agencja bezpieczeństwa i chemikaliów (Tukes) zwróciła się do fińskiego urzędu ds. żywności i fińskiego stowarzyszenia weterynaryjnego o opinię w sprawie wpływu produktów zawierających alfachloralozę na zwierzęta domowe oraz w sprawie potrzeby ograniczenia stosowania produktów zawierających alfachloralozę. W opinii, którą Finlandia przekazała Komisji, stwierdzono, że produkty biobójcze zawierające alfachloralozę powodują znaczne szkody i cierpienie zarówno u zwierząt domowych, jak i dzikich, że liczba przypadków zatrucia u zwierząt domowych zgłoszonych Tukes i fińskiemu urzędowi ds. żywności jest znacząca oraz że odstępstwa w pozwoleniach wprowadzone już przez Finlandię zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w 2019 r. polegające na tym, że produkty biobójcze mogą być wprowadzane do obrotu i stosowane przez użytkowników nieprofesjonalnych wyłącznie w napełnionych fabrycznie karmnikach deratyzacyjnych, nie spowodowały dostatecznego zmniejszenia liczby tych przypadków. W związku z tym fiński urząd ds. żywności zalecił, by produkty zawierające alfachloralozę mogły być udostępniane wyłącznie przeszkolonym użytkownikom profesjonalnym i wyłącznie przez nich stosowane. W dniu 8 grudnia 2021 r. Finlandia zmieniła pozwolenia na stosowanie rodentycydów zawierających alfachloralozę w celu ograniczenia stosowania tych produktów do zastosowań profesjonalnych zgodnie z art. 48 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

| (13) | Ponadto szwedzka agencja chemikaliów uzyskała dodatkowe informacje w postaci analiz próbek krwi z lecznicy zwierząt uniwersytetu w Uppsali w Szwecji, które potwierdziły obecność alfachloralozy we krwi zatrutych zwierząt. |
| --- | --- |

(13)

Ponadto szwedzka agencja chemikaliów uzyskała dodatkowe informacje w postaci analiz próbek krwi z lecznicy zwierząt uniwersytetu w Uppsali w Szwecji, które potwierdziły obecność alfachloralozy we krwi zatrutych zwierząt.

| (14) | Zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 warunkiem udzielenia pozwolenia jest to, że produkt biobójczy nie powoduje – ani sam, ani poprzez jego pozostałości – natychmiastowego ani opóźnionego niedopuszczalnego działania na zdrowie zwierząt, ani bezpośrednio, ani przedostając się z wody przeznaczonej do spożycia, żywności, paszy, powietrza, ani przez inne działanie pośrednie. |
| --- | --- |

(14)

Zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 warunkiem udzielenia pozwolenia jest to, że produkt biobójczy nie powoduje – ani sam, ani poprzez jego pozostałości – natychmiastowego ani opóźnionego niedopuszczalnego działania na zdrowie zwierząt, ani bezpośrednio, ani przedostając się z wody przeznaczonej do spożycia, żywności, paszy, powietrza, ani przez inne działanie pośrednie.

| (15) | Art. 19 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 528/2012 stanowi, że pozwolenie na produkt biobójczy może zostać udzielone jeśli nie są w pełni spełnione warunki określone w art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) w przypadkach, gdy niewydanie takiego pozwolenia powodowałoby nieproporcjonalnie duże negatywne skutki dla społeczeństwa w stosunku do ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska wynikającego ze stosowania danego produktu biobójczego zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu. Artykuł 19 ust. 5 akapit drugi stanowi ponadto, że stosowanie produktu biobójczego, na który udzielono pozwolenia na podstawie tego przepisu, podlega odpowiednim środkom zmniejszającym ryzyko, aby zminimalizować narażenie ludzi i środowiska na działanie tego produktu biobójczego. Stosowanie produktu biobójczego, na który udzielono pozwolenia na mocy wspomnianego akapitu, jest ograniczone do państw członkowskich, w których spełnione są warunki określone w akapicie pierwszym. |
| --- | --- |

(15)

Art. 19 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 528/2012 stanowi, że pozwolenie na produkt biobójczy może zostać udzielone jeśli nie są w pełni spełnione warunki określone w art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) w przypadkach, gdy niewydanie takiego pozwolenia powodowałoby nieproporcjonalnie duże negatywne skutki dla społeczeństwa w stosunku do ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska wynikającego ze stosowania danego produktu biobójczego zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu. Artykuł 19 ust. 5 akapit drugi stanowi ponadto, że stosowanie produktu biobójczego, na który udzielono pozwolenia na podstawie tego przepisu, podlega odpowiednim środkom zmniejszającym ryzyko, aby zminimalizować narażenie ludzi i środowiska na działanie tego produktu biobójczego. Stosowanie produktu biobójczego, na który udzielono pozwolenia na mocy wspomnianego akapitu, jest ograniczone do państw członkowskich, w których spełnione są warunki określone w akapicie pierwszym.

| (16) | Po dokładnej analizie informacji przedłożonych przez państwa członkowskie i posiadacza pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Komisja uważa, że rodzina produktów biobójczych nie spełnia w pełni warunków określonych w art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 528/2012, biorąc pod uwagę opinię fińskiego urzędu ds. żywności i fińskiego stowarzyszenia weterynaryjnego, a także informacje przekazane przez lecznicę zwierząt uniwersytetu w Uppsali i szwedzkie stowarzyszenie weterynaryjne, w których wskazano, że rodzina produktów biobójczych ma niedopuszczalne działanie na zdrowie zwierząt, i potwierdzono, w drodze badań analitycznych przeprowadzonych na zatrutych zwierzętach, że wystąpiły liczne przypadki zatrucia alfachloralozą u kotów. |
| --- | --- |

(16)

Po dokładnej analizie informacji przedłożonych przez państwa członkowskie i posiadacza pozwolenia na rodzinę produktów biobójczych Komisja uważa, że rodzina produktów biobójczych nie spełnia w pełni warunków określonych w art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 528/2012, biorąc pod uwagę opinię fińskiego urzędu ds. żywności i fińskiego stowarzyszenia weterynaryjnego, a także informacje przekazane przez lecznicę zwierząt uniwersytetu w Uppsali i szwedzkie stowarzyszenie weterynaryjne, w których wskazano, że rodzina produktów biobójczych ma niedopuszczalne działanie na zdrowie zwierząt, i potwierdzono, w drodze badań analitycznych przeprowadzonych na zatrutych zwierzętach, że wystąpiły liczne przypadki zatrucia alfachloralozą u kotów.

| (17) | W związku z tym zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 pozwolenie na rodzinę produktów biobójczych może zostać udzielone jedynie w państwach członkowskich, które uważają, że niewydanie takiego pozwolenia powodowałoby nieproporcjonalnie duże negatywne skutki dla społeczeństwa w stosunku do ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska wynikającego ze stosowania danego produktu biobójczego zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu. |
| --- | --- |

(17)

W związku z tym zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 pozwolenie na rodzinę produktów biobójczych może zostać udzielone jedynie w państwach członkowskich, które uważają, że niewydanie takiego pozwolenia powodowałoby nieproporcjonalnie duże negatywne skutki dla społeczeństwa w stosunku do ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska wynikającego ze stosowania danego produktu biobójczego zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu.

| (18) | Ponadto zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 stosowanie produktu biobójczego podlega odpowiednim środkom zmniejszającym ryzyko, aby zminimalizować narażenie zwierząt i środowiska na działanie tego produktu biobójczego. |
| --- | --- |

(18)

Ponadto zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 stosowanie produktu biobójczego podlega odpowiednim środkom zmniejszającym ryzyko, aby zminimalizować narażenie zwierząt i środowiska na działanie tego produktu biobójczego.

| (19) | Substancja czynna alfachloraloza została włączona do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE w odniesieniu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 i w związku z tym, zgodnie z art. 86 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, uznaje się ją za zatwierdzoną na mocy tego rozporządzenia, z zastrzeżeniem przestrzegania specyfikacji i warunków określonych w załączniku I do wspomnianej dyrektywy. |
| --- | --- |

(19)

Substancja czynna alfachloraloza została włączona do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE w odniesieniu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 i w związku z tym, zgodnie z art. 86 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, uznaje się ją za zatwierdzoną na mocy tego rozporządzenia, z zastrzeżeniem przestrzegania specyfikacji i warunków określonych w załączniku I do wspomnianej dyrektywy.

| (20) | W dniu 24 grudnia 2019 r. na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 do Agencji złożono wniosek o odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej alfachloraloza. W dniu 15 października 2020 r. właściwy organ oceniający w Polsce poinformował Komisję o swojej decyzji podjętej na podstawie art. 14 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia w sprawie konieczności przeprowadzenia pełnej oceny wniosku o odnowienie. |
| --- | --- |

(20)

W dniu 24 grudnia 2019 r. na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 do Agencji złożono wniosek o odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej alfachloraloza. W dniu 15 października 2020 r. właściwy organ oceniający w Polsce poinformował Komisję o swojej decyzji podjętej na podstawie art. 14 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia w sprawie konieczności przeprowadzenia pełnej oceny wniosku o odnowienie.

| (21) | W rezultacie, z przyczyn pozostających poza kontrolą wnioskodawcy, zatwierdzenie alfachloralozy do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 miało wygasnąć w dniu 30 czerwca 2021 r., zanim zostałaby podjęta decyzja w sprawie jego odnowienia. W związku z tym decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2021/333 (3) przedłużono ważność zatwierdzenia alfachloralozy do dnia 31 grudnia 2023 r., aby umożliwić rozpatrzenie wniosku. |
| --- | --- |

(21)

W rezultacie, z przyczyn pozostających poza kontrolą wnioskodawcy, zatwierdzenie alfachloralozy do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 miało wygasnąć w dniu 30 czerwca 2021 r., zanim zostałaby podjęta decyzja w sprawie jego odnowienia. W związku z tym decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2021/333 (3) przedłużono ważność zatwierdzenia alfachloralozy do dnia 31 grudnia 2023 r., aby umożliwić rozpatrzenie wniosku.

| (22) | Ryzyko zatrucia wtórnego u zwierząt powodowanego stosowaniem produktów biobójczych zawierających alfachloralozę oraz niezbędne środki zmniejszające ryzyko, które należy zastosować w celu ograniczenia tego ryzyka do dopuszczalnego poziomu, powinny zostać przeanalizowane w kontekście oceny wniosku o odnowienie zatwierdzenia alfachloralozy, a następnie odpowiednio uwzględnione przez państwa członkowskie w pozwoleniu na produkty biobójcze zawierające alfachloralozę. |
| --- | --- |

(22)

Ryzyko zatrucia wtórnego u zwierząt powodowanego stosowaniem produktów biobójczych zawierających alfachloralozę oraz niezbędne środki zmniejszające ryzyko, które należy zastosować w celu ograniczenia tego ryzyka do dopuszczalnego poziomu, powinny zostać przeanalizowane w kontekście oceny wniosku o odnowienie zatwierdzenia alfachloralozy, a następnie odpowiednio uwzględnione przez państwa członkowskie w pozwoleniu na produkty biobójcze zawierające alfachloralozę.

| (23) | W świetle powyższych rozważań Komisja uważa, że środki zmniejszające ryzyko mające na celu ograniczenie ryzyka wystąpienia przypadków zatrucia pierwotnego i wtórnego w wyniku stosowania produktów zawierających alfachloralozę powinny wyjątkowo, w oczekiwaniu na zakończenie oceny alfachloralozy, zależeć od szczególnych okoliczności i dostępnych dowodów na występowanie przypadków zatrucia wtórnego w poszczególnych państwach członkowskich. Niektóre państwa członkowskie mogą na przykład uznać za konieczne wprowadzenie ograniczenia dotyczącego stosowania produktu wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych, podczas gdy inne mogą uznać, że wystarczające są dodatkowe wymogi w zakresie etykietowania. |
| --- | --- |

(23)

W świetle powyższych rozważań Komisja uważa, że środki zmniejszające ryzyko mające na celu ograniczenie ryzyka wystąpienia przypadków zatrucia pierwotnego i wtórnego w wyniku stosowania produktów zawierających alfachloralozę powinny wyjątkowo, w oczekiwaniu na zakończenie oceny alfachloralozy, zależeć od szczególnych okoliczności i dostępnych dowodów na występowanie przypadków zatrucia wtórnego w poszczególnych państwach członkowskich. Niektóre państwa członkowskie mogą na przykład uznać za konieczne wprowadzenie ograniczenia dotyczącego stosowania produktu wyłącznie przez przeszkolonych użytkowników profesjonalnych, podczas gdy inne mogą uznać, że wystarczające są dodatkowe wymogi w zakresie etykietowania.

| (24) | W dniu 14 lutego 2022 r. Komisja umożliwiła posiadaczowi pozwolenia przedstawienie uwag na piśmie zgodnie z art. 36 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Posiadacz pozwolenia przedstawił uwagi, które następnie Komisja uwzględniła. |
| --- | --- |

(24)

W dniu 14 lutego 2022 r. Komisja umożliwiła posiadaczowi pozwolenia przedstawienie uwag na piśmie zgodnie z art. 36 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Posiadacz pozwolenia przedstawił uwagi, które następnie Komisja uwzględniła.

| (25) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych, |
| --- | --- |

(25)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Rodzina produktów biobójczych oznaczona w rejestrze produktów biobójczych numerem FR-0018427-0000 nie spełnia w pełni warunków określonych w art. 19 ust. 1 lit. b) pkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

Pozwolenie na rodzinę produktów biobójczych oznaczoną w rejestrze produktów biobójczych numerem FR-0018427-0000 może zostać udzielone jedynie w państwach członkowskich, które uważają, że niewydanie takiego pozwolenia powodowałoby nieproporcjonalnie duże negatywne skutki dla społeczeństwa w stosunku do ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska wynikającego ze stosowania danego produktu biobójczego zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu.

Stosowanie produktu biobójczego musi podlegać odpowiednim środkom zmniejszającym ryzyko, o których mowa w art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, które są wprowadzane w każdym państwie członkowskim na podstawie szczególnych okoliczności i dostępnych dowodów na występowanie przypadków zatrucia wtórnego w danym państwie członkowskim.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 czerwca 2022 r.

W imieniu Komisji

Stella KYRIAKIDES

Członek Komisji

---

(1)  
  Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1.

1

(2)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1).

2

(3)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2021/333 z dnia 24 lutego 2021 r. przedłużająca ważność zatwierdzenia alfachloralozy do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 (Dz.U. L 65 z 25.2.2021, s. 58).

3

---