# Dziennik Urzędowy C 73/2015

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 73 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 582 marca 2015 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 73

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 582 marca 2015

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| 2015/C 073/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

2015/C 073/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2015/C 073/02 | Sprawy połączone od C-401/12 P do C-403/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 stycznia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski, Komisja Europejska/Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht (Odwołanie – Dyrektywa 2008/50/WE – Dyrektywa w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy – Decyzja dotycząca powiadomienia przez Królestwo Niderlandów o odroczeniu terminu wyznaczonego dla osiągnięcia wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu i o wyłączeniu z obowiązku stosowania dopuszczalnych wartości dla pyłu (PM10) – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej tej decyzji złożony na podstawie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Decyzja Komisji uznająca wniosek za niedopuszczalny – Środek o charakterze indywidualnym – Konwencja z Aarhus – Ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w świetle tej konwencji) | 2 |
| 2015/C 073/03 | Sprawy połączone C-404/12 P i C-405/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 stycznia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska/Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe (Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 149/2008 – Rozporządzenie ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczący tego rozporządzenia, złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Decyzja Komisji stwierdzająca niedopuszczalność wniosków – Środek o charakterze indywidualnym – Konwencja z Aarhus – Ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w świetle tej konwencji) | 3 |
| 2015/C 073/04 | Sprawa C-171/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)/M.S. Demirci i in. (Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Uchylenie klauzul zamieszkania – Świadczenia dodatkowe przyznawane na podstawie przepisów krajowych – Warunek zamieszkiwania – Zastosowanie wobec byłych pracowników tureckich – Obywatele tureccy, którzy nabyli obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego) | 4 |
| 2015/C 073/05 | Sprawa C-179/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank/L.F. Evans (Odesłanie prejudycjalne – Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracownika w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Zastosowanie – Zatrudnienie obywatela państwa członkowskiego w konsulacie państwa trzeciego położonego na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym pracownik ten zamieszkuje – Konwencja wiedeńska o stosunkach konsularnych – Artykuł 71 ust. 2 – Ustawodawstwo krajowe przyznające ułatwienia, przywileje i immunitety stałym rezydentom) | 4 |
| 2015/C 073/06 | Sprawa C-518/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 stycznia 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek Eventech Ltd/The Parking Adjudicator (Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Zezwolenie udzielone wyłącznie taksówkom londyńskim, ale nie prywatnym pojazdom przeznaczonym do najmu z kierowcą, na korzystanie z pasów przeznaczonych dla autobusów – Pojęcie pomocy państwa – Zasoby państwowe – Korzyść gospodarcza – Selektywna korzyść – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi) | 5 |
| 2015/C 073/07 | Sprawa C-537/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Birutė Šiba/Arūnas Devėnas (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Zakres stosowania – Umowy konsumenckie – Umowa o świadczenie usług prawnych zawarta pomiędzy adwokatem a konsumentem) | 6 |
| 2015/C 073/08 | Sprawa C-573/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband eV (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 – Przewozy lotnicze – Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie – Przejrzystość cen – Elektroniczny system rezerwacji – Taryfy lotnicze – Wskazywanie ostatecznej ceny w każdym momencie) | 6 |
| 2015/C 073/09 | Sprawa C-631/13: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat – Austria) – Arne Forsgren/Österreichisches Patentamt (Odesłanie prejudycjalne – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dodatkowe świadectwo ochronne – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Pojęcie substancji czynnej – Skoniugowana szczepionka przeciwko pneumokokom – Stosowanie w pediatrii – Białko nośnikowe – Wiązanie kowalencyjne) | 7 |
| 2015/C 073/10 | Sprawa C-30/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Ryanair Ltd/PR Aviation BV (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 96/9/WE – Ochrona prawna baz danych – Baza danych niepodlegająca ochronie ani z tytułu prawa autorskiego, ani z tytułu prawa sui generis – Ograniczenie praw użytkowników bazy danych w drodze umowy) | 8 |
| 2015/C 073/11 | Sprawa C-498/14 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – RG (*1) 
  /SF (*1) (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Uprowadzenie dziecka – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 11 ust. 7 i 8) | 8 |
| 2015/C 073/12 | Sprawa C-311/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2014 r. w sprawie T-473/11 Longevity Health Products, Inc./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lipca 2014 r. przez Longevity Health Products, Inc. | 9 |
| 2015/C 073/13 | Sprawa C-466/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 10 października 2014 r. – Dieter Wedzel, Karin Wedzel/Condor Flugdienst GmbH | 9 |
| 2015/C 073/14 | Sprawa C-510/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 14 listopada 2014 r. – Marianne Parigger/Condor Flugdienst GmbH | 10 |
| 2015/C 073/15 | Sprawa C-544/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 27 listopada 2014 r. – Chatherine Gimmig/Condor Flugdienst GmbH | 10 |
| 2015/C 073/16 | Sprawa C-548/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-490/12 Arnoldo Mondadori Editore SpA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 listopada 2014 r. przez Arnoldo Mondadori Editore SpA | 10 |
| 2015/C 073/17 | Sprawa C-554/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 3 grudnia 2014 r. – postępowanie karne toczące się przeciwko Atanasowi Ognjanowowi | 11 |
| 2015/C 073/18 | Sprawa C-567/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 9 grudnia 2014 r. – Genentech Inc./Hoechst GmbH, dawniej Hoechst AG, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH | 12 |
| 2015/C 073/19 | Sprawa C-571/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 10 grudnia 2014 r. – Timberland Europe BV/Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Rotterdam Rijnmond | 13 |
| 2015/C 073/20 | Sprawa C-576/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 19 listopada 2014 r. w sprawie T-430/14 Mirelta Ingatlanhasznosító Kft./Komisja Europejska i Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 11 grudnia 2014 r. przez Mirelta Ingatlanhasznosító Kft. | 14 |
| 2015/C 073/21 | Sprawa C-589/14: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii | 15 |
| 2015/C 073/22 | Sprawa C-591/14: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii | 16 |
| 2015/C 073/23 | Sprawa C-593/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 19 grudnia 2014 r. – Masco Denmark ApS i Damixa ApS/Skatteministeriet | 17 |
| 2015/C 073/24 | Sprawa C-600/14: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – Bundesrepublik Deutschland/Rada Unii Europejskiej | 17 |
| 2015/C 073/25 | Sprawa C-611/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Glostrup (Dania) w dniu 22 grudnia 2014 r. – Anklagemyndigheden/Canal Digital Danmark A/S | 18 |
| 2015/C 073/26 | Sprawa C-1/15: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii | 19 |
| 2015/C 073/27 | Sprawa C-1/15 SA: Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 12 stycznia 2015 r. – La Chaine hôtelière La Frontière, Shotef SPRL/Komisja Europejska. | 20 |
| 2015/C 073/28 | Sprawa T-509/11: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Makhlouf/Rada (Polityka zagraniczna i wspólnego bezpieczeństwa – Środki ograniczające wobec Syrii – Zamrożenie funduszy – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Prawo do poszanowania życia osobistego – Proporcjonalność) | 22 |
| 2015/C 073/29 | Sprawa T-109/12: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Hiszpania/Komisja (Fundusz Spójności – Zmniejszenie pomocy finansowej – Termin na wydanie decyzji) | 22 |
| 2015/C 073/30 | Sprawa T-111/12: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Hiszpania/Komisja (Fundusz Spójności – Zmniejszenie pomocy finansowej – Termin na wydanie decyzji) | 23 |
| 2015/C 073/31 | Sprawa T-46/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Sabores de Navarra/OHMI – Frutas Solano (KIT, EL SABOR DE NAVARRA) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny wspólnotowy znak towarowy KIT, EL SABOR DE NAVARRA – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Sabores de Navarra La Sabiduría del Sabor – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 – Postać różniąca się elementami zmieniającymi charakter odróżniający) | 24 |
| 2015/C 073/32 | Sprawa T-355/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – easyJet Airline/Komisja (Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek usług lotniskowych – Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji – Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Rozpoznanie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego – Oddalenie skargi do Komisji ze względów dotyczących kolejności rozpatrywanych spraw – Decyzja organu ochrony konkurencji zawierająca wnioski w zakresie prawa konkurencji wynikające z dochodzenia prowadzonego w odniesieniu do podlegających zastosowaniu w danym sektorze przepisów krajowych – Obowiązek uzasadnienia) | 25 |
| 2015/C 073/33 | Sprawa T-587/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Schwerdt/OHIM – Iberamigo (cat & clean) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego cat & clean – Wcześniejszy hiszpański słowny znak towarowy CLEAN CAT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Przeszkody w swobodnym przepływie towarów – Artykuł 34 TFUE – Artykuł 16 karty praw podstawowych) | 25 |
| 2015/C 073/34 | Sprawa T-615/13: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wymienniki ciepła) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wymiennik ciepła – Podstawa unieważnienia – Brak widoczności części składowej produktu złożonego – Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002) | 26 |
| 2015/C 073/35 | Sprawa T-616/13: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkład wymiennika ciepła – Podstawa unieważnienia – Brak widoczności części składowej produktu złożonego – Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002) | 27 |
| 2015/C 073/36 | Sprawa T-617/13: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkład wymienników ciepła – Podstawa unieważnienia – Brak widoczności części składowej produktu złożonego – Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002) | 27 |
| 2015/C 073/37 | Sprawa T-685/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Copernicus-Trademarks/OHIM – Blue Coat Systems (BLUECO) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLUECO – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUE COAT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) | 28 |
| 2015/C 073/38 | Sprawa T-11/14: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (Pianissimo) (Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Pianissimo – Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Równość traktowania) | 29 |
| 2015/C 073/39 | Sprawa T-188/14: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (GentleCare) (Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GentleCare – Względna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Równość traktowania) | 29 |
| 2015/C 073/40 | Sprawy połączone T-426/10 i T-575/10 oraz sprawa T-440/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Moreda-Riviere Trefilerías/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny – Brak interesu prawnego – Częściowa oczywista niedopuszczalność) | 30 |
| 2015/C 073/41 | Sprawy połączone T-427/10, T-576/10 i T-439/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Trefilerías Quijano/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny – Brak interesu prawnego – Częściowa oczywista niedopuszczalność) | 31 |
| 2015/C 073/42 | Sprawy połączone T-428/10 i T-577/10 oraz sprawa T-441/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Trenzas y Cables de Acero/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny – Brak interesu prawnego – Częściowa oczywista niedopuszczalność) | 32 |
| 2015/C 073/43 | Sprawy połączone T-429/10 i T-578/10 oraz sprawa T-438/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Global Steel Wire/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny – Brak interesu prawnego – Częściowa oczywista niedopuszczalność) | 33 |
| 2015/C 073/44 | Sprawa T-482/12: Postanowienie Sądu z dnia 9 stycznia 2015 r. – Internationaler Hilfsfonds/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dorozumiana odmowa dostępu – Wykonanie wyroku Sądu – Skarga wszczynająca postępowanie – Uchybienie wymogom formalnym – Artykuł 44 ust. 1 lit. c) regulaminu postępowania – Niedopuszczalność) | 34 |
| 2015/C 073/45 | Sprawa T-36/14: Postanowienie Sądu z dnia 6 stycznia 2015 r. – St’art i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Program European Creative Industries Alliance – Projekt C I Factor mający na celu wprowadzenie nowych instrumentów służących wspieraniu finansowania przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej – Decyzja o zakończeniu projektu – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Niedopuszczalność) | 35 |
| 2015/C 073/46 | Sprawa T-93/14: Postanowienie Sądu z dnia 6 stycznia 2015 r. – St’art i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Program European Creative Industries Alliance – Projekt C I Factor mający na celu wprowadzenie nowych instrumentów służących wspieraniu finansowania przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej – Nota obciążeniowa – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Niedopuszczalność) | 35 |
| 2015/C 073/47 | Sprawa T-185/14: Postanowienie Sądu z dnia 7 stycznia 2015 r. – Freitas/Parlament i Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności – Dyrektywa 2013/55/UE – Dyrektywa 2005/36/WE – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Wykluczenie notariuszy powoływanych na mocy urzędowego aktu organów publicznych z zakresu stosowania dyrektywy 2005/36 – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność) | 36 |
| 2015/C 073/48 | Sprawa T-762/14: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2014 r. – Philips i Philips France/Komisja | 37 |
| 2015/C 073/49 | Sprawa T-763/14: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Soprema/OHIM – Sopro Bauchemie (SOPRAPUR) | 38 |
| 2015/C 073/50 | Sprawa T-775/14: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2014 r. – Red Lemon/OHIM – Lidl Stiftung (ABTRONIC) | 39 |
| 2015/C 073/51 | Sprawa T-783/14: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2014 r. – SolarWorld/Komisja | 40 |
| 2015/C 073/52 | Sprawa T-786/14: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2014 r. – Bourdouvali i in./Rada i in. | 40 |
| 2015/C 073/53 | Sprawa T-811/14: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2014 r. – Unilever/OHIM – Technopharma (Fair & Lovely) | 41 |
| 2015/C 073/54 | Sprawa T-831/14: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – Alfamicro – Sistemas de Computadores, Sociedade Unipessoal, Lda/Komisja Europejska | 42 |
| 2015/C 073/55 | Sprawa T-841/14: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2014 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska | 43 |
| 2015/C 073/56 | Sprawa T-848/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 31 grudnia 2014 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/08 RENV De Nicola/EBI | 45 |
| 2015/C 073/57 | Sprawa T-849/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 31 grudnia 2014 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/09 RENV De Nicola/EBI | 46 |
| 2015/C 073/58 | Sprawa T-5/15: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Ice Mountain Ibiza/OHMI – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean beach club ibiza) | 47 |
| 2015/C 073/59 | Sprawa T-6/15: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Ice Mountain Ibiza/OHMI – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean ibiza) | 47 |
| 2015/C 073/60 | Sprawa T-10/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 11 stycznia 2015 r. przez Carlo De Nicola od wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-52/11 De Nicola/EBI | 48 |
| 2015/C 073/61 | Sprawa T-11/15: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2015 r. – Internet Consulting/OHIM – Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige (SUEDTIROL) | 50 |
| 2015/C 073/62 | Sprawa T-259/14: Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2015 r. – Luksemburg/Komisja | 50 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2015/C 073/02

Sprawy połączone od C-401/12 P do C-403/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 stycznia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski, Komisja Europejska/Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht (Odwołanie – Dyrektywa 2008/50/WE – Dyrektywa w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy – Decyzja dotycząca powiadomienia przez Królestwo Niderlandów o odroczeniu terminu wyznaczonego dla osiągnięcia wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu i o wyłączeniu z obowiązku stosowania dopuszczalnych wartości dla pyłu (PM10) – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej tej decyzji złożony na podstawie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Decyzja Komisji uznająca wniosek za niedopuszczalny – Środek o charakterze indywidualnym – Konwencja z Aarhus – Ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w świetle tej konwencji)

2

2015/C 073/03

Sprawy połączone C-404/12 P i C-405/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 stycznia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska/Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe (Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 149/2008 – Rozporządzenie ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczący tego rozporządzenia, złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Decyzja Komisji stwierdzająca niedopuszczalność wniosków – Środek o charakterze indywidualnym – Konwencja z Aarhus – Ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w świetle tej konwencji)

3

2015/C 073/04

Sprawa C-171/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)/M.S. Demirci i in. (Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Uchylenie klauzul zamieszkania – Świadczenia dodatkowe przyznawane na podstawie przepisów krajowych – Warunek zamieszkiwania – Zastosowanie wobec byłych pracowników tureckich – Obywatele tureccy, którzy nabyli obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego)

4

2015/C 073/05

Sprawa C-179/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank/L.F. Evans (Odesłanie prejudycjalne – Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracownika w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Zastosowanie – Zatrudnienie obywatela państwa członkowskiego w konsulacie państwa trzeciego położonego na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym pracownik ten zamieszkuje – Konwencja wiedeńska o stosunkach konsularnych – Artykuł 71 ust. 2 – Ustawodawstwo krajowe przyznające ułatwienia, przywileje i immunitety stałym rezydentom)

4

2015/C 073/06

Sprawa C-518/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 stycznia 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek Eventech Ltd/The Parking Adjudicator (Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Zezwolenie udzielone wyłącznie taksówkom londyńskim, ale nie prywatnym pojazdom przeznaczonym do najmu z kierowcą, na korzystanie z pasów przeznaczonych dla autobusów – Pojęcie pomocy państwa – Zasoby państwowe – Korzyść gospodarcza – Selektywna korzyść – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi)

5

2015/C 073/07

Sprawa C-537/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Birutė Šiba/Arūnas Devėnas (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Zakres stosowania – Umowy konsumenckie – Umowa o świadczenie usług prawnych zawarta pomiędzy adwokatem a konsumentem)

6

2015/C 073/08

Sprawa C-573/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband eV (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 – Przewozy lotnicze – Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie – Przejrzystość cen – Elektroniczny system rezerwacji – Taryfy lotnicze – Wskazywanie ostatecznej ceny w każdym momencie)

6

2015/C 073/09

Sprawa C-631/13: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat – Austria) – Arne Forsgren/Österreichisches Patentamt (Odesłanie prejudycjalne – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dodatkowe świadectwo ochronne – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Pojęcie substancji czynnej – Skoniugowana szczepionka przeciwko pneumokokom – Stosowanie w pediatrii – Białko nośnikowe – Wiązanie kowalencyjne)

7

2015/C 073/10

Sprawa C-30/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Ryanair Ltd/PR Aviation BV (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 96/9/WE – Ochrona prawna baz danych – Baza danych niepodlegająca ochronie ani z tytułu prawa autorskiego, ani z tytułu prawa sui generis – Ograniczenie praw użytkowników bazy danych w drodze umowy)

8

2015/C 073/11

Sprawa C-498/14 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – RG (*1) 
  /SF (*1) (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Uprowadzenie dziecka – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 11 ust. 7 i 8)

*1

*1

8

2015/C 073/12

Sprawa C-311/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2014 r. w sprawie T-473/11 Longevity Health Products, Inc./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lipca 2014 r. przez Longevity Health Products, Inc.

9

2015/C 073/13

Sprawa C-466/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 10 października 2014 r. – Dieter Wedzel, Karin Wedzel/Condor Flugdienst GmbH

9

2015/C 073/14

Sprawa C-510/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 14 listopada 2014 r. – Marianne Parigger/Condor Flugdienst GmbH

10

2015/C 073/15

Sprawa C-544/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 27 listopada 2014 r. – Chatherine Gimmig/Condor Flugdienst GmbH

10

2015/C 073/16

Sprawa C-548/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-490/12 Arnoldo Mondadori Editore SpA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 listopada 2014 r. przez Arnoldo Mondadori Editore SpA

10

2015/C 073/17

Sprawa C-554/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 3 grudnia 2014 r. – postępowanie karne toczące się przeciwko Atanasowi Ognjanowowi

11

2015/C 073/18

Sprawa C-567/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 9 grudnia 2014 r. – Genentech Inc./Hoechst GmbH, dawniej Hoechst AG, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH

12

2015/C 073/19

Sprawa C-571/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 10 grudnia 2014 r. – Timberland Europe BV/Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Rotterdam Rijnmond

13

2015/C 073/20

Sprawa C-576/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 19 listopada 2014 r. w sprawie T-430/14 Mirelta Ingatlanhasznosító Kft./Komisja Europejska i Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 11 grudnia 2014 r. przez Mirelta Ingatlanhasznosító Kft.

14

2015/C 073/21

Sprawa C-589/14: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

15

2015/C 073/22

Sprawa C-591/14: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

16

2015/C 073/23

Sprawa C-593/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 19 grudnia 2014 r. – Masco Denmark ApS i Damixa ApS/Skatteministeriet

17

2015/C 073/24

Sprawa C-600/14: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – Bundesrepublik Deutschland/Rada Unii Europejskiej

17

2015/C 073/25

Sprawa C-611/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Glostrup (Dania) w dniu 22 grudnia 2014 r. – Anklagemyndigheden/Canal Digital Danmark A/S

18

2015/C 073/26

Sprawa C-1/15: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii

19

2015/C 073/27

Sprawa C-1/15 SA: Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 12 stycznia 2015 r. – La Chaine hôtelière La Frontière, Shotef SPRL/Komisja Europejska.

20

2015/C 073/28

Sprawa T-509/11: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Makhlouf/Rada (Polityka zagraniczna i wspólnego bezpieczeństwa – Środki ograniczające wobec Syrii – Zamrożenie funduszy – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Prawo do poszanowania życia osobistego – Proporcjonalność)

22

2015/C 073/29

Sprawa T-109/12: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Hiszpania/Komisja (Fundusz Spójności – Zmniejszenie pomocy finansowej – Termin na wydanie decyzji)

22

2015/C 073/30

Sprawa T-111/12: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Hiszpania/Komisja (Fundusz Spójności – Zmniejszenie pomocy finansowej – Termin na wydanie decyzji)

23

2015/C 073/31

Sprawa T-46/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Sabores de Navarra/OHMI – Frutas Solano (KIT, EL SABOR DE NAVARRA) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny wspólnotowy znak towarowy KIT, EL SABOR DE NAVARRA – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Sabores de Navarra La Sabiduría del Sabor – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 – Postać różniąca się elementami zmieniającymi charakter odróżniający)

24

2015/C 073/32

Sprawa T-355/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – easyJet Airline/Komisja (Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek usług lotniskowych – Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji – Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Rozpoznanie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego – Oddalenie skargi do Komisji ze względów dotyczących kolejności rozpatrywanych spraw – Decyzja organu ochrony konkurencji zawierająca wnioski w zakresie prawa konkurencji wynikające z dochodzenia prowadzonego w odniesieniu do podlegających zastosowaniu w danym sektorze przepisów krajowych – Obowiązek uzasadnienia)

25

2015/C 073/33

Sprawa T-587/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Schwerdt/OHIM – Iberamigo (cat & clean) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego cat & clean – Wcześniejszy hiszpański słowny znak towarowy CLEAN CAT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Przeszkody w swobodnym przepływie towarów – Artykuł 34 TFUE – Artykuł 16 karty praw podstawowych)

25

2015/C 073/34

Sprawa T-615/13: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wymienniki ciepła) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wymiennik ciepła – Podstawa unieważnienia – Brak widoczności części składowej produktu złożonego – Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

26

2015/C 073/35

Sprawa T-616/13: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkład wymiennika ciepła – Podstawa unieważnienia – Brak widoczności części składowej produktu złożonego – Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

27

2015/C 073/36

Sprawa T-617/13: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkład wymienników ciepła – Podstawa unieważnienia – Brak widoczności części składowej produktu złożonego – Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

27

2015/C 073/37

Sprawa T-685/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Copernicus-Trademarks/OHIM – Blue Coat Systems (BLUECO) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLUECO – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUE COAT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

28

2015/C 073/38

Sprawa T-11/14: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (Pianissimo) (Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Pianissimo – Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Równość traktowania)

29

2015/C 073/39

Sprawa T-188/14: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (GentleCare) (Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GentleCare – Względna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Równość traktowania)

29

2015/C 073/40

Sprawy połączone T-426/10 i T-575/10 oraz sprawa T-440/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Moreda-Riviere Trefilerías/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny – Brak interesu prawnego – Częściowa oczywista niedopuszczalność)

30

2015/C 073/41

Sprawy połączone T-427/10, T-576/10 i T-439/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Trefilerías Quijano/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny – Brak interesu prawnego – Częściowa oczywista niedopuszczalność)

31

2015/C 073/42

Sprawy połączone T-428/10 i T-577/10 oraz sprawa T-441/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Trenzas y Cables de Acero/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny – Brak interesu prawnego – Częściowa oczywista niedopuszczalność)

32

2015/C 073/43

Sprawy połączone T-429/10 i T-578/10 oraz sprawa T-438/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Global Steel Wire/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny – Brak interesu prawnego – Częściowa oczywista niedopuszczalność)

33

2015/C 073/44

Sprawa T-482/12: Postanowienie Sądu z dnia 9 stycznia 2015 r. – Internationaler Hilfsfonds/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dorozumiana odmowa dostępu – Wykonanie wyroku Sądu – Skarga wszczynająca postępowanie – Uchybienie wymogom formalnym – Artykuł 44 ust. 1 lit. c) regulaminu postępowania – Niedopuszczalność)

34

2015/C 073/45

Sprawa T-36/14: Postanowienie Sądu z dnia 6 stycznia 2015 r. – St’art i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Program European Creative Industries Alliance – Projekt C I Factor mający na celu wprowadzenie nowych instrumentów służących wspieraniu finansowania przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej – Decyzja o zakończeniu projektu – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Niedopuszczalność)

35

2015/C 073/46

Sprawa T-93/14: Postanowienie Sądu z dnia 6 stycznia 2015 r. – St’art i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Program European Creative Industries Alliance – Projekt C I Factor mający na celu wprowadzenie nowych instrumentów służących wspieraniu finansowania przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej – Nota obciążeniowa – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Niedopuszczalność)

35

2015/C 073/47

Sprawa T-185/14: Postanowienie Sądu z dnia 7 stycznia 2015 r. – Freitas/Parlament i Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności – Dyrektywa 2013/55/UE – Dyrektywa 2005/36/WE – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Wykluczenie notariuszy powoływanych na mocy urzędowego aktu organów publicznych z zakresu stosowania dyrektywy 2005/36 – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność)

36

2015/C 073/48

Sprawa T-762/14: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2014 r. – Philips i Philips France/Komisja

37

2015/C 073/49

Sprawa T-763/14: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Soprema/OHIM – Sopro Bauchemie (SOPRAPUR)

38

2015/C 073/50

Sprawa T-775/14: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2014 r. – Red Lemon/OHIM – Lidl Stiftung (ABTRONIC)

39

2015/C 073/51

Sprawa T-783/14: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2014 r. – SolarWorld/Komisja

40

2015/C 073/52

Sprawa T-786/14: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2014 r. – Bourdouvali i in./Rada i in.

40

2015/C 073/53

Sprawa T-811/14: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2014 r. – Unilever/OHIM – Technopharma (Fair & Lovely)

41

2015/C 073/54

Sprawa T-831/14: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – Alfamicro – Sistemas de Computadores, Sociedade Unipessoal, Lda/Komisja Europejska

42

2015/C 073/55

Sprawa T-841/14: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2014 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska

43

2015/C 073/56

Sprawa T-848/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 31 grudnia 2014 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/08 RENV De Nicola/EBI

45

2015/C 073/57

Sprawa T-849/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 31 grudnia 2014 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/09 RENV De Nicola/EBI

46

2015/C 073/58

Sprawa T-5/15: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Ice Mountain Ibiza/OHMI – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean beach club ibiza)

47

2015/C 073/59

Sprawa T-6/15: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Ice Mountain Ibiza/OHMI – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean ibiza)

47

2015/C 073/60

Sprawa T-10/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 11 stycznia 2015 r. przez Carlo De Nicola od wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-52/11 De Nicola/EBI

48

2015/C 073/61

Sprawa T-11/15: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2015 r. – Internet Consulting/OHIM – Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige (SUEDTIROL)

50

2015/C 073/62

Sprawa T-259/14: Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2015 r. – Luksemburg/Komisja

50

---

| | |
| --- | --- |

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/1 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2015/C 073/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 65 z 23.2.2015

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 56 z 16.2.2015

Dz.U. C 46 z 9.2.2015

Dz.U. C 34 z 2.2.2015

Dz.U. C 26 z 26.1.2015

Dz.U. C 16 z 19.1.2015

Dz.U. C 7 z 12.1.2015

Teksty te są dostępne na stronie internetowej

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/2 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/2

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 stycznia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski, Komisja Europejska/Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht

(Sprawy połączone od C-401/12 P do C-403/12 P) (1)

(Odwołanie - Dyrektywa 2008/50/WE - Dyrektywa w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy - Decyzja dotycząca powiadomienia przez Królestwo Niderlandów o odroczeniu terminu wyznaczonego dla osiągnięcia wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu i o wyłączeniu z obowiązku stosowania dopuszczalnych wartości dla pyłu (PM10) - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej tej decyzji złożony na podstawie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 - Decyzja Komisji uznająca wniosek za niedopuszczalny - Środek o charakterze indywidualnym - Konwencja z Aarhus - Ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w świetle tej konwencji)

(2015/C 073/02)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i G. Corstens, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne, P. Oliver, P. Van Nuffel, G. Valero Jordana i S. Boelaert, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht (przedstawiciel: A. van den Biesen, advocaat)

Interwenient popierający wnoszących odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciel: D. Hadroušek, pełnomocnik)

Sentencja

| 1) | Odwołanie wzajemne zostaje odrzucone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie wzajemne zostaje odrzucone.

| 2) | Wyrok Sądu Unii Europejskiej Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht/Komisja (T-396/09, EU:T:2012:301) zostaje uchylony. |
| --- | --- |

2)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht/Komisja (T-396/09, EU:T:2012:301) zostaje uchylony.

| 3) | Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona do Sądu Unii Europejskiej przez Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht zostaje oddalona. |
| --- | --- |

3)

Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona do Sądu Unii Europejskiej przez Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht zostaje oddalona.

| 4) | Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht zostają obciążone solidarnie kosztami postępowania poniesionymi w pierwszej instancji oraz w ramach odwołań przez Radę Unii Europejskiej, Parlament Europejski oraz Komisję Europejską. |
| --- | --- |

4)

Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht zostają obciążone solidarnie kosztami postępowania poniesionymi w pierwszej instancji oraz w ramach odwołań przez Radę Unii Europejskiej, Parlament Europejski oraz Komisję Europejską.

| 5) | Republika Czeska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

5)

Republika Czeska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/3 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/3

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 stycznia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska/Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe

(Sprawy połączone C-404/12 P i C-405/12 P) (1)

(Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 149/2008 - Rozporządzenie ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczący tego rozporządzenia, złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 - Decyzja Komisji stwierdzająca niedopuszczalność wniosków - Środek o charakterze indywidualnym - Konwencja z Aarhus - Ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w świetle tej konwencji)

(2015/C 073/03)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne, P. Oliver i S. Boelaert, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe (przedstawiciel: A. van den Biesen, advocaat)

Interwenient popierający żądania wnoszących odwołanie: Republika Czeską (przedstawiciel: D. Hadroušek, pełnomocnik)

Sentencja

| 1) | Odwołanie wzajemne zostaje odrzucone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie wzajemne zostaje odrzucone.

| 2) | Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe/Komisja (T-338/08, EU:T:2012:300). |
| --- | --- |

2)

Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe/Komisja (T-338/08, EU:T:2012:300).

| 3) | Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona do Sądu Unii Europejskiej przez Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe zostaje oddalona. |
| --- | --- |

3)

Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona do Sądu Unii Europejskiej przez Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe zostaje oddalona.

| 4) | Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe zostają solidarnie obciążone kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach odwołań. |
| --- | --- |

4)

Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe zostają solidarnie obciążone kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach odwołań.

| 5) | Republika Czeska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

5)

Republika Czeska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/4 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/4

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)/M.S. Demirci i in.

(Sprawa C-171/13) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Uchylenie klauzul zamieszkania - Świadczenia dodatkowe przyznawane na podstawie przepisów krajowych - Warunek zamieszkiwania - Zastosowanie wobec byłych pracowników tureckich - Obywatele tureccy, którzy nabyli obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego)

(2015/C 073/04)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Centrale Raad van Beroep

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Druga strona postępowania: M.S. Demirci, D. Cetin, A.I. Önder, R. Keskin, M. Tüle, A. Taskin

Sentencja

Przepisy decyzji Rady Stowarzyszenia nr 3/80 z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin, w związku z art. 59 protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r., należy interpretować w ten sposób, że obywatele państwa członkowskiego, którzy jako pracownicy tureccy należeli do legalnego rynku pracy tego państwa, nie mogą, ze względu na zachowanie obywatelstwa tureckiego, powoływać się na art. 6 decyzji nr 3/80, domagając się niestosowania wobec nich warunku zamieszkiwania, od spełnienia którego ustawodawstwo tego państwa uzależnia wypłatę specjalnego świadczenia o charakterze nieskładkowym w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r.

---

(1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/4 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/4

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank/L.F. Evans

(Sprawa C-179/13) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracownika w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Zastosowanie - Zatrudnienie obywatela państwa członkowskiego w konsulacie państwa trzeciego położonego na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym pracownik ten zamieszkuje - Konwencja wiedeńska o stosunkach konsularnych - Artykuł 71 ust. 2 - Ustawodawstwo krajowe przyznające ułatwienia, przywileje i immunitety stałym rezydentom)

(2015/C 073/05)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Centrale Raad van Beroep

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

Druga strona postępowania: L.F. Evans

Sentencja

Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1992/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r., w związku z art. 16 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w okresie, w jakim obywatel państwa członkowskiego był zatrudniony w urzędzie konsularnym państwa trzeciego położonym na terytorium państwa członkowskiego, którego nie jest on obywatelem, lecz w którym pracownik ten zamieszkuje, obywatel ten nie podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego w rozumieniu tego przepisu, o ile zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego swojego miejsca zamieszkania, przyjętego na podstawie art. 71 ust. 2 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych, sporządzonej w Wiedniu w dniu 24 kwietnia 1963 r., obywatel ten nie jest objęty krajowym systemem zabezpieczenia społecznego.

---

(1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/5 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/5

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 stycznia 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek Eventech Ltd/The Parking Adjudicator

(Sprawa C-518/13) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Zezwolenie udzielone wyłącznie taksówkom londyńskim, ale nie prywatnym pojazdom przeznaczonym do najmu z kierowcą, na korzystanie z pasów przeznaczonych dla autobusów - Pojęcie pomocy państwa - Zasoby państwowe - Korzyść gospodarcza - Selektywna korzyść - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi)

(2015/C 073/06)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: The Queen, na wniosek Eventech Ltd

Strona pozwana: The Parking Adjudicator

przy udziale: London Borough of Camden, Transport for London

Sentencja

| 1) | Zezwolenie taksówkom londyńskim – dla celów stworzenia bezpiecznego i efektywnego systemu transportu – na poruszanie się po znajdujących się na drodze publicznej pasach przeznaczonych dla autobusów w godzinach obowiązywania ograniczeń w ruchu na tych pasach w powiązaniu z zakazem korzystania z owych pasów przez prywatne pojazdy przeznaczone do najmu z kierowcą, chyba że następuje to w celu zabrania lub wysadzenia pasażerów, którzy wcześniej je zamówili, nie okazuje się mieć charakteru wiążącego się z użyciem zasobów państwowych lub z przysporzeniem tym taksówkom selektywnej korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, co powinien jednak ustalić sąd odsyłający. |
| --- | --- |

1)

Zezwolenie taksówkom londyńskim – dla celów stworzenia bezpiecznego i efektywnego systemu transportu – na poruszanie się po znajdujących się na drodze publicznej pasach przeznaczonych dla autobusów w godzinach obowiązywania ograniczeń w ruchu na tych pasach w powiązaniu z zakazem korzystania z owych pasów przez prywatne pojazdy przeznaczone do najmu z kierowcą, chyba że następuje to w celu zabrania lub wysadzenia pasażerów, którzy wcześniej je zamówili, nie okazuje się mieć charakteru wiążącego się z użyciem zasobów państwowych lub z przysporzeniem tym taksówkom selektywnej korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, co powinien jednak ustalić sąd odsyłający.

| 2) | Nie można wykluczyć, że zezwolenie taksówkom londyńskim na poruszanie się po znajdujących się na drodze publicznej pasach przeznaczonych dla autobusów w godzinach obowiązywania ograniczeń w ruchu na tych pasach w powiązaniu z zakazem korzystania z owych pasów przez prywatne pojazdy przeznaczone do najmu z kierowcą, chyba że następuje to w celu zabrania lub wysadzenia pasażerów, którzy wcześniej je zamówili, może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, co powinien ustalić sąd odsyłający. |
| --- | --- |

2)

Nie można wykluczyć, że zezwolenie taksówkom londyńskim na poruszanie się po znajdujących się na drodze publicznej pasach przeznaczonych dla autobusów w godzinach obowiązywania ograniczeń w ruchu na tych pasach w powiązaniu z zakazem korzystania z owych pasów przez prywatne pojazdy przeznaczone do najmu z kierowcą, chyba że następuje to w celu zabrania lub wysadzenia pasażerów, którzy wcześniej je zamówili, może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, co powinien ustalić sąd odsyłający.

---

(1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/6 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/6

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Birutė Šiba/Arūnas Devėnas

(Sprawa C-537/13) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Zakres stosowania - Umowy konsumenckie - Umowa o świadczenie usług prawnych zawarta pomiędzy adwokatem a konsumentem)

(2015/C 073/07)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Birutė Šiba

Strona pozwana: Arūnas Devėnas

Sentencja

Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do standaryzowanych umów o świadczenie usług prawnych, takich jak umowy rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, zawartych przez adwokata z osobą fizyczną, która działa w celach niezwiązanych z jej działalnością zawodową.

---

(1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/6 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/6

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband eV

(Sprawa C-573/13) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 - Przewozy lotnicze - Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie - Przejrzystość cen - Elektroniczny system rezerwacji - Taryfy lotnicze - Wskazywanie ostatecznej ceny w każdym momencie)

(2015/C 073/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG

Strona pozwana: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband eV

Sentencja

| 1) | Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że w ramach elektronicznego systemu rezerwacji takiego jak ten będący przedmiotem postępowania głównego ostateczna cena, jaką należy zapłacić, powinna być podawana przy każdym wskazaniu cen za przewozy lotnicze, w tym już przy pierwszej informacji o nich. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że w ramach elektronicznego systemu rezerwacji takiego jak ten będący przedmiotem postępowania głównego ostateczna cena, jaką należy zapłacić, powinna być podawana przy każdym wskazaniu cen za przewozy lotnicze, w tym już przy pierwszej informacji o nich.

| 2) | Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1008/2008 należy interpretować w ten sposób, że w ramach elektronicznego systemu rezerwacji takiego jak ten będący przedmiotem postępowania głównego ostateczna cena, jaką należy zapłacić, powinna być wskazywana nie jedynie w stosunku do konkretnie wybranego przez klienta przewozu lotniczego, ale także dla każdego przewozu lotniczego, dla którego taryfa jest wyświetlana. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1008/2008 należy interpretować w ten sposób, że w ramach elektronicznego systemu rezerwacji takiego jak ten będący przedmiotem postępowania głównego ostateczna cena, jaką należy zapłacić, powinna być wskazywana nie jedynie w stosunku do konkretnie wybranego przez klienta przewozu lotniczego, ale także dla każdego przewozu lotniczego, dla którego taryfa jest wyświetlana.

---

(1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/7 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/7

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat – Austria) – Arne Forsgren/Österreichisches Patentamt

(Sprawa C-631/13) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Pojęcie substancji czynnej - Skoniugowana szczepionka przeciwko pneumokokom - Stosowanie w pediatrii - Białko nośnikowe - Wiązanie kowalencyjne)

(2015/C 073/09)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Patent- und Markensenat

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Arne Forsgren

Strona pozwana: Österreichisches Patentamt

Sentencja

| 1) | Artykuł 1 lit. b) i art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one co do zasady temu, aby aktywny składnik mógł stanowić przedmiot dodatkowego świadectwa ochronnego, gdy ten aktywny składnik występuje w wiązaniu kowalencyjnym z innymi aktywnymi składnikami wchodzącymi w skład produktu leczniczego. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 1 lit. b) i art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one co do zasady temu, aby aktywny składnik mógł stanowić przedmiot dodatkowego świadectwa ochronnego, gdy ten aktywny składnik występuje w wiązaniu kowalencyjnym z innymi aktywnymi składnikami wchodzącymi w skład produktu leczniczego.

| 2) | Artykuł 3 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego w odniesieniu do aktywnego składnika, którego działanie nie jest objęte wskazaniami terapeutycznymi zawartymi w treści zezwolenia na dopuszczenie do obrotu. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 3 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego w odniesieniu do aktywnego składnika, którego działanie nie jest objęte wskazaniami terapeutycznymi zawartymi w treści zezwolenia na dopuszczenie do obrotu.

| 3) | Artykuł 1 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że białko nośnikowe skoniugowane z antygenem polisacharydowym poprzez wiązanie kowalencyjne może być uznane za „aktywny składnik” w rozumieniu tego przepisu, wyłącznie jeżeli wykazane zostanie, że posiada ono samodzielne działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne objęte wskazaniami terapeutycznymi wymienionymi w zezwoleniu na dopuszczenie do obrotu, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego w świetle ogółu okoliczności faktycznych sporu rozstrzyganego w postępowaniu głównym. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 1 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że białko nośnikowe skoniugowane z antygenem polisacharydowym poprzez wiązanie kowalencyjne może być uznane za „aktywny składnik” w rozumieniu tego przepisu, wyłącznie jeżeli wykazane zostanie, że posiada ono samodzielne działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne objęte wskazaniami terapeutycznymi wymienionymi w zezwoleniu na dopuszczenie do obrotu, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego w świetle ogółu okoliczności faktycznych sporu rozstrzyganego w postępowaniu głównym.

---

(1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/8 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/8

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Ryanair Ltd/PR Aviation BV

(Sprawa C-30/14) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 96/9/WE - Ochrona prawna baz danych - Baza danych niepodlegająca ochronie ani z tytułu prawa autorskiego, ani z tytułu prawa sui generis - Ograniczenie praw użytkowników bazy danych w drodze umowy)

(2015/C 073/10)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ryanair Ltd

Strona pozwana: PR Aviation BV

Sentencja

Dyrektywę 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do bazy danych niepodlegającej ochronie na mocy tej dyrektywy ani z tytułu prawa autorskiego, ani z tytułu prawa sui generis, w związku z czym art. 6 ust. 1, art. 8 i 15 rzeczonej dyrektywy nie stanowią przeszkody, aby twórca takiej bazy danych ograniczył w drodze umowy – bez uszczerbku dla obowiązującego prawa krajowego – korzystanie z niej przez strony trzecie.

---

(1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/8 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/8

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – RG (*1)/ SF (*1)

(Sprawa C-498/14 PPU) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Uprowadzenie dziecka - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 11 ust. 7 i 8)

(2015/C 073/11)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d'appel de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: RG (*1)

Strona pozwana: SF (*1)

Sentencja

Wykładni art. 11 ust. 7 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on zasadniczo na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przyznało wyspecjalizowanemu sądowi jurysdykcję w zakresie rozstrzygania kwestii powrotu dziecka czy pieczy nad dzieckiem w ramach postępowania przewidzianego w tym przepisie, nawet gdy przed sądem powszechnym toczy się już postępowanie co do istoty sprawy dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej względem dziecka.

---

(*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

(1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/9 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/9

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2014 r. w sprawie T-473/11 Longevity Health Products, Inc./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lipca 2014 r. przez Longevity Health Products, Inc.

(Sprawa C-311/14 P)

(2015/C 073/12)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciel: J. Korab, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Weleda Trademark AG

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odrzucił odwołanie i postanowił, że wnosząca odwołanie pokryje własne koszty.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/9 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 10 października 2014 r. – Dieter Wedzel, Karin Wedzel/Condor Flugdienst GmbH

(Sprawa C-466/14)

(2015/C 073/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Rüsselsheim

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dieter Wedzel, Karin Wedzel

Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

Postanowieniem Trybunału z dnia 9 grudnia 2014 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/10 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 14 listopada 2014 r. – Marianne Parigger/Condor Flugdienst GmbH

(Sprawa C-510/14)

(2015/C 073/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Rüsselsheim

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Marianne Parigger

Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

Postanowieniem Trybunału z dnia 9 grudnia 2014 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/10 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 27 listopada 2014 r. – Chatherine Gimmig/Condor Flugdienst GmbH

(Sprawa C-544/14)

(2015/C 073/15)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Rüsselsheim

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Chatherine Gimmig

Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

Postanowieniem Trybunału z dnia 10 stycznia 2015 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/10 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/10

---

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-490/12 Arnoldo Mondadori Editore SpA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 listopada 2014 r. przez Arnoldo Mondadori Editore SpA

(Sprawa C-548/14 P)

(2015/C 073/16)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Arnoldo Mondadori Editore SpA (przedstawiciele: adwokaci G. Dragotti, R. Valenti, S. Balice i E. Varese)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Grazia Equity GmbH

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności pkt 25–33 i 68–83 zaskarżonego wyroku ze wszystkich względów wskazanych w odwołaniu; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności pkt 25–33 i 68–83 zaskarżonego wyroku ze wszystkich względów wskazanych w odwołaniu;

| — | uwzględnienie skargi, którą wnosząca odwołanie wniosła na decyzję Izby Odwoławczej, albo alternatywnie przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania; oraz |
| --- | --- |

—

uwzględnienie skargi, którą wnosząca odwołanie wniosła na decyzję Izby Odwoławczej, albo alternatywnie przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania; oraz

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że należy stwierdzić częściową nieważność zaskarżonego wyroku z następujących względów:

| A. | Sąd naruszył prawo wykluczając stosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 207/2009”) (1) bez uwzględnienia orzecznictwa Trybunału dotyczącego komplementarności towarów i usług ani zasady wzajemnej zależności; Sąd nie uwzględnił również, lub przeinaczył, okoliczności faktyczne i dowody przedstawione mu przez Arnoldo Mondadori Editore SpA dotyczące podobieństwa rozpatrywanych towarów i usług, przynajmniej jeśli chodzi o pojęcie komplementarności. |
| --- | --- |

A.

Sąd naruszył prawo wykluczając stosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 207/2009”) (1) bez uwzględnienia orzecznictwa Trybunału dotyczącego komplementarności towarów i usług ani zasady wzajemnej zależności; Sąd nie uwzględnił również, lub przeinaczył, okoliczności faktyczne i dowody przedstawione mu przez Arnoldo Mondadori Editore SpA dotyczące podobieństwa rozpatrywanych towarów i usług, przynajmniej jeśli chodzi o pojęcie komplementarności.

| B. | Sąd naruszył art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 z następujących względów:






  i. | Sąd naruszył prawo przyznając szczególną intensywność renomy znaku towarowego Arnoldo Mondadori Editore SpA, co nie jest wymagane do celów wdrożenia wzmocnionej ochrony przyznanej przez art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; ponadto Sąd nie zastosował się do kryteriów wskazanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości dotyczących oceny intensywności renomy znaku towarowego; |
| --- | --- | --- |

B.

Sąd naruszył art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 z następujących względów:

i.

Sąd naruszył prawo przyznając szczególną intensywność renomy znaku towarowego Arnoldo Mondadori Editore SpA, co nie jest wymagane do celów wdrożenia wzmocnionej ochrony przyznanej przez art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; ponadto Sąd nie zastosował się do kryteriów wskazanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości dotyczących oceny intensywności renomy znaku towarowego;

| ii. | Sąd naruszył prawo wykluczając istnienie związku między znakami towarowymi na podstawie oceny istotnych czynników (to jest charakteru rozpatrywanych towarów lub usług, rozpatrywanej części kręgu odbiorców, intensywności renomy wcześniejszego znaku towarowego, stopnia charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego) niezgodnej z kryteriami wskazanymi w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości w ramach stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; Sąd dopuścił się także błędu rozpatrując istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między rozpatrywanymi znakami towarowymi, co nie jest wymagane do celów stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

ii.

Sąd naruszył prawo wykluczając istnienie związku między znakami towarowymi na podstawie oceny istotnych czynników (to jest charakteru rozpatrywanych towarów lub usług, rozpatrywanej części kręgu odbiorców, intensywności renomy wcześniejszego znaku towarowego, stopnia charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego) niezgodnej z kryteriami wskazanymi w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości w ramach stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; Sąd dopuścił się także błędu rozpatrując istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między rozpatrywanymi znakami towarowymi, co nie jest wymagane do celów stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

| iii. | Sąd naruszył prawo odmawiając zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 bez dokonania oceny, czy oznaczenie, o którego rejestrację wniesiono, może czerpać nienależną korzyść z cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego lub być dla niego szkodliwe. |
| --- | --- |

iii.

Sąd naruszył prawo odmawiając zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 bez dokonania oceny, czy oznaczenie, o którego rejestrację wniesiono, może czerpać nienależną korzyść z cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego lub być dla niego szkodliwe.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/11 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 3 grudnia 2014 r. – postępowanie karne toczące się przeciwko Atanasowi Ognjanowowi

(Sprawa C-554/14)

(2015/C 073/17)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Sofijski gradski syd

Strony w postępowaniu głównym

Skazany: Atanas Ognjanow

Druga strona postępowania: Prokuror kym Sofijska gradska prokuratura

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy decyzji ramowej 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. dopuszczają, by w postępowaniu w sprawie przekazania państwo wykonujące obniżyło wysokość kary „pozbawienia wolności” – wymierzonej w państwie wydającym – na podstawie pracy wykonanej w okresie odbywania tej kary w państwie wydającym, w następujący sposób:






  А) | poprzez obniżenie kary w następstwie zastosowania prawa państwa wykonującego w odniesieniu do wykonania kary zgodnie z art. 17 ust. 1. Czy ten przepis dopuszcza stosowanie prawa państwa wykonującego dotyczącego wykonania kary jeszcze w postępowaniu w sprawie przekazania w odniesieniu do okoliczności faktycznych, które miały miejsce w okresie, gdy skazany znajdował się pod jurysdykcją państwa wydającego (a mianowicie w odniesieniu do pracy wykonanej w zakładzie karnym państwa wydającego)? |
| --- | --- | --- |

1)

Czy przepisy decyzji ramowej 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. dopuszczają, by w postępowaniu w sprawie przekazania państwo wykonujące obniżyło wysokość kary „pozbawienia wolności” – wymierzonej w państwie wydającym – na podstawie pracy wykonanej w okresie odbywania tej kary w państwie wydającym, w następujący sposób:

А)

poprzez obniżenie kary w następstwie zastosowania prawa państwa wykonującego w odniesieniu do wykonania kary zgodnie z art. 17 ust. 1. Czy ten przepis dopuszcza stosowanie prawa państwa wykonującego dotyczącego wykonania kary jeszcze w postępowaniu w sprawie przekazania w odniesieniu do okoliczności faktycznych, które miały miejsce w okresie, gdy skazany znajdował się pod jurysdykcją państwa wydającego (a mianowicie w odniesieniu do pracy wykonanej w zakładzie karnym państwa wydającego)?

| B) | poprzez obniżenie kary w następstwie zaliczenia zgodnie z art. 17 ust. 2. Czy ten przepis dopuszcza zaliczenie okresu, który jest dłuższy niż okres pobytu w zakładzie karnym określony zgodnie z prawem państwa wydającego, poprzez zastosowanie prawa państwa wykonującego polegające na dokonaniu ponownej oceny prawnej okoliczności faktycznych, które miały miejsce w państwie wydającym (a mianowicie pracy wykonanej w zakładzie karnym państwa wydającego)? |
| --- | --- |

B)

poprzez obniżenie kary w następstwie zaliczenia zgodnie z art. 17 ust. 2. Czy ten przepis dopuszcza zaliczenie okresu, który jest dłuższy niż okres pobytu w zakładzie karnym określony zgodnie z prawem państwa wydającego, poprzez zastosowanie prawa państwa wykonującego polegające na dokonaniu ponownej oceny prawnej okoliczności faktycznych, które miały miejsce w państwie wydającym (a mianowicie pracy wykonanej w zakładzie karnym państwa wydającego)?

| 2) | Jeżeli w odniesieniu do wspomnianego obniżenia kary stosuje się te lub inne przepisy decyzji ramowej, czy należy powiadomić państwo wydające, które przedstawiło wyraźne żądanie w tym względzie i czy należy umorzyć postępowanie w sprawie przekazania w sytuacji sprzeciwu państwa wydającego[?] W wypadku odpowiedzi twierdzącej w odniesieniu do wymogu powiadomienia, jaka powinna być istota tego powiadomienia – ogólne i abstrakcyjne w odniesieniu do stosowanego prawa czy też wskazujące konkretne obniżenie kary konkretnego skazanego, które zostanie dokonane przez sąd[?] |
| --- | --- |

2)

Jeżeli w odniesieniu do wspomnianego obniżenia kary stosuje się te lub inne przepisy decyzji ramowej, czy należy powiadomić państwo wydające, które przedstawiło wyraźne żądanie w tym względzie i czy należy umorzyć postępowanie w sprawie przekazania w sytuacji sprzeciwu państwa wydającego[?] W wypadku odpowiedzi twierdzącej w odniesieniu do wymogu powiadomienia, jaka powinna być istota tego powiadomienia – ogólne i abstrakcyjne w odniesieniu do stosowanego prawa czy też wskazujące konkretne obniżenie kary konkretnego skazanego, które zostanie dokonane przez sąd[?]

Dodatkowe pytanie

Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmie, że przepis art. 17 ust. 1 i 2 decyzji ramowej 2008/909/WSiSW stoi na przeszkodzie obniżeniu kary dokonanemu przez państwo wykonujące na podstawie jego prawa wewnętrznego (ze względu na pracę wykonaną w państwie wydającym), to czy orzeczenie sądu krajowego o zastosowaniu, mimo wszystko, swojego prawa krajowego ze względu na to, że jest ono korzystniejsze niż art. 17 decyzji ramowej 2008/909/WSiSW, będzie zgodne z prawem Unii?

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/12 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 9 grudnia 2014 r. – Genentech Inc./Hoechst GmbH, dawniej Hoechst AG, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH

(Sprawa C-567/14)

(2015/C 073/18)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d’appel de Paris

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Genentech Inc.

Strona pozwana: Hoechst GmbH, dawniej Hoechst AG, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH

Pytania prejudycjalne

Czy przepisy art. 81 traktatu, obecnie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by w przypadku unieważnienia patentów umowa licencyjna, która nakłada na licencjobiorcę obowiązek ponoszenia opłat za samo korzystanie z praw związanych z patentami objętymi licencją, wywierała skutek?

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/13 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 10 grudnia 2014 r. – Timberland Europe BV/Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Rotterdam Rijnmond

(Sprawa C-571/14)

(2015/C 073/19)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Noord-Holland.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Timberland Europe BV.

Druga strona postępowania: Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Rotterdam Rijnmond.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 (1) jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy ono (C) z siedzibą w Wietnamie i (F) z siedzibą w Chińskiej Republice Ludowej, z powodu naruszenia art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (2) (zwanego dalej: „rozporządzeniem podstawowym”), jako że Komisja nie zbadała złożonych przez ww. eksportujących producentów wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych albo indywidualne traktowanie? |
| --- | --- |

1)

Czy rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 (1) jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy ono (C) z siedzibą w Wietnamie i (F) z siedzibą w Chińskiej Republice Ludowej, z powodu naruszenia art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (2) (zwanego dalej: „rozporządzeniem podstawowym”), jako że Komisja nie zbadała złożonych przez ww. eksportujących producentów wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych albo indywidualne traktowanie?

| 2) | Czy rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy ono producentów wskazanych w pytaniu pierwszym, z powodu naruszenia art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia podstawowego, jako że Komisja nie wydała decyzji w terminie trzech miesięcy od momentu rozpoczęcia dochodzenia? |
| --- | --- |

2)

Czy rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy ono producentów wskazanych w pytaniu pierwszym, z powodu naruszenia art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia podstawowego, jako że Komisja nie wydała decyzji w terminie trzech miesięcy od momentu rozpoczęcia dochodzenia?

| 3) | Czy rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy ono (A), należącej do (B), z siedzibą w Wietnamie i (D), należącej do (E), z siedzibą w Chińskiej Republice Ludowej, z powodu naruszenia art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jako że Komisja nie wydała decyzji w terminie trzech miesięcy od momentu rozpoczęcia dochodzenia? |
| --- | --- |

3)

Czy rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy ono (A), należącej do (B), z siedzibą w Wietnamie i (D), należącej do (E), z siedzibą w Chińskiej Republice Ludowej, z powodu naruszenia art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jako że Komisja nie wydała decyzji w terminie trzech miesięcy od momentu rozpoczęcia dochodzenia?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2003 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, s. 1; polskie wyd. specj. rozdział 11 tom 10, s. 45)

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/14 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/14

---

Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 19 listopada 2014 r. w sprawie T-430/14 Mirelta Ingatlanhasznosító Kft./Komisja Europejska i Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 11 grudnia 2014 r. przez Mirelta Ingatlanhasznosító Kft.

(Sprawa C-576/14 P)

(2015/C 073/20)

Język postępowania: węgierski

Strony

Wnoszący odwołanie: Mirelta Ingatlanhasznosító Kft. (przedstawiciel: adwokat K. Pap)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich.

Żądania wnoszącego odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sadowi do ponownego rozpoznania |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sadowi do ponownego rozpoznania

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut główny: błędna interpretacja skargi przez Sąd

Zdaniem strony wnoszącej odwołanie Sąd błędnie odczytał i przeformułował żądania skargi, a także błędnie zinterpretował uzasadnienie skargi poprzez przyjęcie, że została ona wniesiona z powodu „[o]odmowy wszczęcia przez Komisję postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego”

Strona wnosząca odwołanie utrzymuje, że jej skarga zmierzała do tego, by Sąd
  „zobowiązał Komisję Europejską do przeprowadzenia postępowania, które będzie zgodne z prawem Unii i będzie gwarantować skuteczność prawa Unii”
  .

W ten sposób strona wnosząca odwołanie wniosła skargę przeciwko Komisji, ponieważ w jej przekonaniu oczywiste naruszenie jej prawa do dobrej administracji miało skutek w postaci naruszenia jednego z praw podstawowych, które przyznaje jej Karta praw podstawowych Unii Europejskiej. Uważa ona, że Komisja, poprzez zaniechanie przeprowadzenia rzetelnego postępowania, przeprowadzenia badania zgodnie z prawem Unii oraz zapewnienia skuteczności prawa Unii (w szczególności Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej), pozbawiła ją nie tylko prawa do dobrej administracji, ale tym samym również prawa do skutecznej ochrony sądowej.

Strona wnosząca odwołanie uważa, że interpretacja jej skargi dokonana przez Sąd jest równoznaczna ze stwierdzeniem, ze postępowanie, które powinna ona przeprowadzić zgodnie z prawem Unii skutkuje bezpośrednio tym, że w razie obiektywnej oceny w świetle tego prawa Komisja ma obowiązek wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, czego skarżąca nie może się domagać.

Skarżąca natomiast uważa, że z postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, które mają taką samą moc wiążącą jak traktaty, wynika, że dopiero po przeprowadzeniu rzetelnej oceny Komisja może zdecydować, opierając się na orzecznictwie czy zamierza wszcząć postępowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W konsekwencji rzetelne postępowanie jest zasadniczym wymogiem i Komisja może wykonać swoje uprawnienia dyskrecjonalne – co w opinii strony wnoszącej odwołanie nie może prowadzić do nieposzanowania praw podstawowych – jedynie po przeprowadzeniu rzetelnego postępowania, jako że w innym przypadku, co ma miejsce w niniejszej sprawie, nawet nie dojdzie do etapu, na którym może z tych uprawnień skorzystać.

Zarzut dodatkowy: prawo Unii nie przewiduje uprawnień dyskrecjonalnych Komisji w zakresie zwolnienia państw członkowskich obowiązku stosowania prawa pochodnego i rozporządzenia, a tym bardziej w sposób pośredni.

Stanowisko Sądu w przedmiocie uprawnień dyskrecjonalnych Komisji, wyrażone w uzasadnieniu prawnym wyroku, pkt 6, w różnych aspektach narusza nadrzędne i jednoznaczne, a zatem niepodlegające ocenie Komisji postanowienia traktatów; strona wnosząca odwołanie uważa ponadto, że obowiązek zapewnienia skuteczności praw podstawowych zawartych Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej również nie podlega uprawnieniom dyskrecjonalnym Komisji.

W swojej skardze strona wnosząca odwołanie ani razu nie kwestionowała uprawnień dyskrecjonalnych Komisji, lecz – jeśli trzymać się rzeczywistego brzmienia skargi – zwróciła uwagę na fakt, że Komisja nawet nie miała możliwości z tych uprawnień skorzystać w rozumieniu utrwalonego orzecznictwa przytoczonego przez Sąd, ponieważ wykonanie uprawnień dyskrecjonalnych możliwe jest tylko wówczas, gdy samo badanie jest rzetelne i istnieje coś, co można ocenić.

Traktat, którego ranga jest wyższa niż orzecznictwa, stanowi, że Komisja powinna zapewnić skuteczność prawa Unii.

W tym konkretnym przypadku pracownik Unii (organ Unii), który badał sprawę, pozbawił stronę wnoszącą odwołanie jednego z jej praw podstawowych poprzez samodzielne, zamiast Komisji, dokonanie oceny i podjęcie decyzji, w sposób uprzedni i nierzetelny, w kwestiach, które same w sobie nie mogą podlegać uprawnieniom dyskrecjonalnym. Oznacza to, nie doszło do sytuacji, w której skorzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych jest możliwe, a zamiast tego pracownik zajmujący się sprawą sam rozstrzygnął sprawę skarżącej, opierając się na błędnych ustaleniach faktycznych.

Strona wnosząca odwołanie uważa, że ani sąd krajowy, ani Komisja Europejska nie mogą rozstrzygnąć, czy w przypadku, gdy stosuje się art. 101 TFUE, powinno być stosowane rozporządzenie Rady (WE) 1/2003, dotyczące stosowania tego artykułu; uważa ponadto, że Komisja nie może również stwierdzić, że odmowa stosowania rozporządzenia Unii (bezsporny przypadek niestosowania) jest równoważna ze „stosowaniem w inny sposób”. Stwierdzenie to samo w sobie ujawnia już naruszenie prawa wnoszącej odwołanie do rzetelnego postępowania, a w konsekwencji pozbawienie skutecznej ochrony sądowej oraz sądu określonego ustawą.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/15 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/15

---

Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

(Sprawa C-589/14)

(2015/C 073/21)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i W. Roels, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy, zgodnie z którymi:






  — | w zakresie odsetek od wierzytelności niereprezentowanych przez papiery wartościowe, w odniesieniu do spółki inwestycyjnej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych z tytułu tych odsetek, podczas gdy spółka inwestycyjna z siedzibą w Belgii jest zwolniona z pobrania takiej zaliczki, oraz |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy, zgodnie z którymi:

—

w zakresie odsetek od wierzytelności niereprezentowanych przez papiery wartościowe, w odniesieniu do spółki inwestycyjnej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych z tytułu tych odsetek, podczas gdy spółka inwestycyjna z siedzibą w Belgii jest zwolniona z pobrania takiej zaliczki, oraz

| — | w zakresie odsetek od wierzytelności reprezentowanych przez belgijskie papiery wartościowe, względem tych odsetek pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych, w sytuacji gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG, podczas gdy odsetki te są zwolnione z pobrania zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, jeżeli papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w Belgii,
  Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz na mocy art. 36 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. |
| --- | --- |

—

w zakresie odsetek od wierzytelności reprezentowanych przez belgijskie papiery wartościowe, względem tych odsetek pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych, w sytuacji gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG, podczas gdy odsetki te są zwolnione z pobrania zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, jeżeli papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w Belgii,

Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz na mocy art. 36 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

| — | obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja uważa, że niektóre przepisy królewskiego dekretu wykonawczego do belgijskiego kodeksu podatków dochodowych z 1992 r. uzależniają ewentualne zwolnienia z zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, stosowane do odsetek od warunków, które nie są zgodne ze swobodami gwarantowanymi w traktatach, to znaczy w art. 56 i 63 TFUE.

Po pierwsze, co się tyczy odsetek od wierzytelności niereprezentowanych przez papiery wartościowe, w odniesieniu do spółki inwestycyjnej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych z tytułu tych odsetek, podczas gdy spółka inwestycyjna z siedzibą w Belgii zwolniona jest z pobrania takiej zaliczki.

Po drugie, co się tyczy odsetek od wierzytelności reprezentowanych przez belgijskie papiery wartościowe, względem tych odsetek pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych, w sytuacji gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG, podczas gdy odsetki te są zwolnione z pobrania zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, jeżeli papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w Belgii.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/16 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/16

---

Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

(Sprawa C-591/14)

(2015/C 073/22)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i B. Stromsky, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że nie przyjmując, w wyznaczonym terminie, wszystkich środków niezbędnych w celu odzyskania od beneficjentów pomocy państwa, uznanej za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 1 ust. 3 i 4 decyzji Komisji 2011/678 z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa na finansowanie badań przesiewowych dotyczących przenośnych gąbczastych encefalopatii (EST) u bydła wdrożonej przez Belgię (1) i nie informując Komisji, w wyznaczonym terminie, o środkach przyjętych w celu wykonania tej decyzji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE i art 2, 3 i 4 tej decyzji. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że nie przyjmując, w wyznaczonym terminie, wszystkich środków niezbędnych w celu odzyskania od beneficjentów pomocy państwa, uznanej za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 1 ust. 3 i 4 decyzji Komisji 2011/678 z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa na finansowanie badań przesiewowych dotyczących przenośnych gąbczastych encefalopatii (EST) u bydła wdrożonej przez Belgię (1) i nie informując Komisji, w wyznaczonym terminie, o środkach przyjętych w celu wykonania tej decyzji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE i art 2, 3 i 4 tej decyzji.

| — | obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja mocą decyzji 2011/678 w sprawie wdrożonej przez Belgię pomocy państwa na finansowanie badań przesiewowych dotyczących przenośnych gąbczastych encefalopatii (EST) u bydła, stwierdziła niezgodność z prawem i ze wspólnym rynkiem pomocy państwa przyznanej przez Belgię.

Termin wyznaczony w decyzji na odzyskanie pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem upłynął w dniu 28 listopada 2011 r. bez odzyskania tej pomocy w całości.

Tymczasem, w dacie wniesienia niniejszej skargi strona pozwana wciąż nie przyjęła niezbędnych środków w celu odzyskania przyznanej pomocy do przedsiębiorstw będących jej beneficjentami, ani nie przekazała Komisji wszystkich żądanych informacji.

---

(1)  Dz.U. L 274, s. 36.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/17 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 19 grudnia 2014 r. – Masco Denmark ApS i Damixa ApS/Skatteministeriet

(Sprawa C-593/14)

(2015/C 073/23)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Vestre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: Masco Denmark ApS i Damixa ApS

Strona pozwana: Skatteministeriet

Pytanie prejudycjalne

„Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE (obecnie art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE) stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie nie przyznawało spółce będącej jego rezydentem zwolnienia podatkowego w odniesieniu do dochodu z tytułu odsetek w przypadku, gdy spółka należąca do tej samej grupy, będąca rezydentem w innym państwie członkowskim, nie miała prawa do odliczenia w odniesieniu do odpowiednich wydatków z tytułu odsetek ze względu na obowiązujące w tym innym państwie członkowskich przepisy (takie jak rozpatrywane w niniejszej sprawie) dotyczące ograniczenia prawa odliczenia odsetek w przypadku niedostatecznej kapitalizacji, podczas gdy to pierwsze państwo członkowskie przyznaje spółce będącej jego rezydentem zwolnienie podatkowe w odniesieniu do dochodu z tytułu odsetek pochodzących od innej spółki będącej rezydentem tego samego państwa członkowskiego i należącej do tej samej grupy, która nie ma prawa do odliczenia podatku w odniesieniu do odpowiednich wydatków z tytułu odsetek w związku z przepisami krajowymi (takimi jak rozpatrywane w niniejszej sprawie) dotyczącymi ograniczenia prawa do odliczenia odsetek w przypadku niedostatecznej kapitalizacji?”

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/17 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/17

---

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – Bundesrepublik Deutschland/Rada Unii Europejskiej

(Sprawa C-600/14)

(2015/C 073/24)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/699/UE z dnia 24 czerwca 2014 r. w zakresie, w jakim odnosi się ona do zmiany art. 12 Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF-Podstawowa konwencja) oraz niektórych załączników do niej, a mianowicie załącznika B (Przepisy ujednolicone o umowie międzynarodowego przewozu towarów kolejami – CIM), D (Przepisy ujednolicone o umowach użytkowania pojazdów w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUV) i E (Przepisy ujednolicone o umowie użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUI) (art. 1 decyzji w związku z nr 3, pkt 4 [w zakresie dotyczącym art. 12 COTIF-Podstawowa konwencja], 5, 7 i 12 załącznika) oraz |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/699/UE z dnia 24 czerwca 2014 r. w zakresie, w jakim odnosi się ona do zmiany art. 12 Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF-Podstawowa konwencja) oraz niektórych załączników do niej, a mianowicie załącznika B (Przepisy ujednolicone o umowie międzynarodowego przewozu towarów kolejami – CIM), D (Przepisy ujednolicone o umowach użytkowania pojazdów w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUV) i E (Przepisy ujednolicone o umowie użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUI) (art. 1 decyzji w związku z nr 3, pkt 4 [w zakresie dotyczącym art. 12 COTIF-Podstawowa konwencja], 5, 7 i 12 załącznika) oraz

| — | obciążenie Rada Unii Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rada Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Zgodnie ze stanowiskiem rządu federalnego, art. 91 i art. 218 ust. 9 TFUE nie przyznają Unii kompetencji w zakresie określenia wspólnego stanowiska odnośnie do wszystkich regulacji, które były przedmiotem obrad i przyjmowania decyzji w ramach 25 posiedzenia obrad Komisji Rewizyjnej Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF). Poprzez przyjęcie decyzji Rada naruszyła zatem zasadę ograniczonych kompetencji zgodnie z art. 5 ust. 2 zd. 1 TUE. |
| --- | --- |

1.

Zgodnie ze stanowiskiem rządu federalnego, art. 91 i art. 218 ust. 9 TFUE nie przyznają Unii kompetencji w zakresie określenia wspólnego stanowiska odnośnie do wszystkich regulacji, które były przedmiotem obrad i przyjmowania decyzji w ramach 25 posiedzenia obrad Komisji Rewizyjnej Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF). Poprzez przyjęcie decyzji Rada naruszyła zatem zasadę ograniczonych kompetencji zgodnie z art. 5 ust. 2 zd. 1 TUE.

| 2. | Ponadto zaskarżona decyzja obarczona jest błędnym uzasadnieniem, ponieważ nie wynika z niej w sposób dostatecznie jasny, dlaczego Unia posiada kompetencje w zakresie określania wspólnego stanowiska odnośnie do wszystkich regulacji, które stanowiły przedmiot obrad i przyjmowania decyzji w ramach 25 posiedzenia obrad Komisji Rewizyjnej OTIF. |
| --- | --- |

2.

Ponadto zaskarżona decyzja obarczona jest błędnym uzasadnieniem, ponieważ nie wynika z niej w sposób dostatecznie jasny, dlaczego Unia posiada kompetencje w zakresie określania wspólnego stanowiska odnośnie do wszystkich regulacji, które stanowiły przedmiot obrad i przyjmowania decyzji w ramach 25 posiedzenia obrad Komisji Rewizyjnej OTIF.

| 3. | Rada poza tym naruszyła zasadę lojalnej współpracy w związku z zasadą skutecznej ochrony prawnej poprzez uchwalenie zaskarżonego aktu dopiero na dzień przed rozpoczęciem 25 posiedzenia Komisji Rewizyjnej OTIF. W ten sposób pozbawiono Bundesrepublik Deutschland jakiejkolwiek możliwości wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości w celu udzielenia (tymczasowej) ochrony prawnej względem zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

3.

Rada poza tym naruszyła zasadę lojalnej współpracy w związku z zasadą skutecznej ochrony prawnej poprzez uchwalenie zaskarżonego aktu dopiero na dzień przed rozpoczęciem 25 posiedzenia Komisji Rewizyjnej OTIF. W ten sposób pozbawiono Bundesrepublik Deutschland jakiejkolwiek możliwości wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości w celu udzielenia (tymczasowej) ochrony prawnej względem zaskarżonej decyzji.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/18 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Glostrup (Dania) w dniu 22 grudnia 2014 r. – Anklagemyndigheden/Canal Digital Danmark A/S

(Sprawa C-611/14)

(2015/C 073/25)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Retten i Glostrup

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Anklagemyndigheden

Strona oskarżona: Digital Danmark A/S

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych) (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeczny jest z nią krajowy reżim prawny taki jak ten wynikający z § 3 markedsføringslov [duńskiej ustawy o ochronie obrotu gospodarczego], który, zakazując stosowania wprowadzających w błąd praktyk handlowych, w tym także tych związanych z zaproszeniami do dokonania zakupu, ani w swej treści, ani nigdzie indziej w tej ustawie nie powołuje się na ograniczenia wynikające z art. 7 ust. 1 dyrektywy, zgodnie z którym należy wziąć pod uwagę to, czy w ramach stosowania danej praktyki pomijane są istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi, stosownie do okoliczności, do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji oraz te wynikające z art. 7 ust. 3 dyrektywy, zgodnie z którym należy uwzględnić ograniczenia przestrzenne lub czasowe nieodłącznie związane ze stosowanym w przypadku danej praktyki handlowej środkiem przekazu? |
| --- | --- |

1)

Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych) (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeczny jest z nią krajowy reżim prawny taki jak ten wynikający z § 3 markedsføringslov [duńskiej ustawy o ochronie obrotu gospodarczego], który, zakazując stosowania wprowadzających w błąd praktyk handlowych, w tym także tych związanych z zaproszeniami do dokonania zakupu, ani w swej treści, ani nigdzie indziej w tej ustawie nie powołuje się na ograniczenia wynikające z art. 7 ust. 1 dyrektywy, zgodnie z którym należy wziąć pod uwagę to, czy w ramach stosowania danej praktyki pomijane są istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi, stosownie do okoliczności, do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji oraz te wynikające z art. 7 ust. 3 dyrektywy, zgodnie z którym należy uwzględnić ograniczenia przestrzenne lub czasowe nieodłącznie związane ze stosowanym w przypadku danej praktyki handlowej środkiem przekazu?

| 2) | Czy art. 6 dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych należy interpretować w ten sposób, że – w przypadkach, gdy przedsiębiorca zadecyduje o skalkulowaniu ceny za bieżący abonament w taki sposób, iż konsument musi uiścić zarówno bieżącą opłatę miesięczną, jak i bieżącą opłatę półroczną – za wprowadzającą w błąd należałoby uznać praktykę, w ramach której cena miesięczna jest szczególnie podkreślana w działaniach marketingowych, a informacja o opłacie półrocznej zostaje całkowicie pominięta lub przedstawiona w mniej widoczny sposób? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 6 dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych należy interpretować w ten sposób, że – w przypadkach, gdy przedsiębiorca zadecyduje o skalkulowaniu ceny za bieżący abonament w taki sposób, iż konsument musi uiścić zarówno bieżącą opłatę miesięczną, jak i bieżącą opłatę półroczną – za wprowadzającą w błąd należałoby uznać praktykę, w ramach której cena miesięczna jest szczególnie podkreślana w działaniach marketingowych, a informacja o opłacie półrocznej zostaje całkowicie pominięta lub przedstawiona w mniej widoczny sposób?

| 3) | Czy art. 7 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że – w przypadkach, gdy przedsiębiorca zadecyduje o skalkulowaniu ceny za bieżący abonament w taki sposób, iż konsument musi uiścić zarówno bieżącą opłatę miesięczną, jak i bieżącą opłatę półroczną – za wprowadzające w błąd pominięcie w rozumieniu art. 7 tej dyrektywy należałoby uznać praktykę, w ramach której cena miesięczna jest szczególnie podkreślana w działaniach marketingowych, a informacja o opłacie półrocznej zostaje całkowicie pominięta lub przedstawiona w mniej widoczny sposób? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 7 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że – w przypadkach, gdy przedsiębiorca zadecyduje o skalkulowaniu ceny za bieżący abonament w taki sposób, iż konsument musi uiścić zarówno bieżącą opłatę miesięczną, jak i bieżącą opłatę półroczną – za wprowadzające w błąd pominięcie w rozumieniu art. 7 tej dyrektywy należałoby uznać praktykę, w ramach której cena miesięczna jest szczególnie podkreślana w działaniach marketingowych, a informacja o opłacie półrocznej zostaje całkowicie pominięta lub przedstawiona w mniej widoczny sposób?

| 4) | Czy przy ocenie tego, czy dana praktyka handlowa wprowadza w błąd w sytuacjach takich, jak te opisane w pytaniach 2 i 3, należy wziąć pod uwagę to, czy w ramach opisanych działań marketingowych:






  a) | podana zostaje łączna cena abonamentu za okres, w którym nie można z niego zrezygnować pod rygorem kar umownych, obejmująca również opłatę półroczną,
  lub |
| --- | --- | --- |

4)

Czy przy ocenie tego, czy dana praktyka handlowa wprowadza w błąd w sytuacjach takich, jak te opisane w pytaniach 2 i 3, należy wziąć pod uwagę to, czy w ramach opisanych działań marketingowych:

a)

podana zostaje łączna cena abonamentu za okres, w którym nie można z niego zrezygnować pod rygorem kar umownych, obejmująca również opłatę półroczną,

lub

| b) | w internecie umieszczane są ogłoszenia lub reklamy odsyłające do strony internetowej przedsiębiorcy, z której treści wynika zarówno wysokość półrocznej opłaty, jak i obejmująca ją łączna cena abonamentu? |
| --- | --- |

b)

w internecie umieszczane są ogłoszenia lub reklamy odsyłające do strony internetowej przedsiębiorcy, z której treści wynika zarówno wysokość półrocznej opłaty, jak i obejmująca ją łączna cena abonamentu?

| 5) | Czy dla odpowiedzi na pytania 2 i 3 ma znaczenie to, że działania marketingowe są prowadzone za pomocą reklamy telewizyjnej? |
| --- | --- |

5)

Czy dla odpowiedzi na pytania 2 i 3 ma znaczenie to, że działania marketingowe są prowadzone za pomocą reklamy telewizyjnej?

| 6) | Czy art. 7 ust. 4 dyrektywy zawiera wyczerpujące wyliczenie kategorii istotnych informacji, jakie należy zawrzeć w zaproszeniu do dokonania kupna? |
| --- | --- |

6)

Czy art. 7 ust. 4 dyrektywy zawiera wyczerpujące wyliczenie kategorii istotnych informacji, jakie należy zawrzeć w zaproszeniu do dokonania kupna?

| 7) | W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie 6, czy art. 7 ust. 4 dyrektywy wyklucza możliwość uznania zaproszenia do dokonania zakupu – w którym podana zostaje cena, jaką konsument musiałby zapłacić za pierwszy rok obowiązywania umowy abonamentowej (w czasie którego nie można z niej zrezygnować pod rygorem kar umownych) – za wprowadzającą w błąd praktykę handlową w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 2 czy też art. 6 dyrektywy, jeśli przykładowo podawane w nim są dalsze informacje o poszczególnych – ale nie wszystkich – elementach składowych ceny produktu? |
| --- | --- |

7)

W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie 6, czy art. 7 ust. 4 dyrektywy wyklucza możliwość uznania zaproszenia do dokonania zakupu – w którym podana zostaje cena, jaką konsument musiałby zapłacić za pierwszy rok obowiązywania umowy abonamentowej (w czasie którego nie można z niej zrezygnować pod rygorem kar umownych) – za wprowadzającą w błąd praktykę handlową w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 2 czy też art. 6 dyrektywy, jeśli przykładowo podawane w nim są dalsze informacje o poszczególnych – ale nie wszystkich – elementach składowych ceny produktu?

---

(1)  Dz.U. L 149, s. 22.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/19 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/19

---

Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii

(Sprawa C-1/15)

(2015/C 073/26)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i A. Aresu, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi o:

| — | stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy § 1 ust. 2 zdanie pierwsze, § 2 ust. 1 zdanie dziewiąte, § 10 ust. 3 zdanie czwarte, § 14 w związku z § 14a i § 14b, a także § 21 ust. 1 i § 21a Bundesgesetz über die Niederlassung und den Aufenthalt in Österreich, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego (1) i art. 13 decyzji nr 1/80; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy § 1 ust. 2 zdanie pierwsze, § 2 ust. 1 zdanie dziewiąte, § 10 ust. 3 zdanie czwarte, § 14 w związku z § 14a i § 14b, a także § 21 ust. 1 i § 21a Bundesgesetz über die Niederlassung und den Aufenthalt in Österreich, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego (1) i art. 13 decyzji nr 1/80;

| — | obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niektóre przepisy Bundesgesetz über die Niederlassung und den Aufenthalt in Österreich [ustawy federalnej o osiedlaniu się i pobycie w Austrii] są niezgodne z prawem Unii w zakresie, w jakim dotyczą one obywateli tureckich. W szczególności chodzi o:

| — | obowiązek wnioskodawcy do złożenia pierwszego wniosku o zezwolenie na wjazd na terytorium Austrii we właściwym miejscowo przedstawicielstwie za granicą oraz do odczekania decyzji za granicą; |
| --- | --- |

—

obowiązek wnioskodawcy do złożenia pierwszego wniosku o zezwolenie na wjazd na terytorium Austrii we właściwym miejscowo przedstawicielstwie za granicą oraz do odczekania decyzji za granicą;

| — | określenie na poziomie 21 lat wieku minimalnego dla złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt w kontekście łączenia rodzin; |
| --- | --- |

—

określenie na poziomie 21 lat wieku minimalnego dla złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt w kontekście łączenia rodzin;

| — | dowód znajomości języka niemieckiego w momencie wystąpienia z pierwszym wnioskiem o przyznanie tytułu pobytowego oraz wprowadzenie tzw. „Integrationsvereinbarung [porozumienia w przedmiocie integracji”. |
| --- | --- |

—

dowód znajomości języka niemieckiego w momencie wystąpienia z pierwszym wnioskiem o przyznanie tytułu pobytowego oraz wprowadzenie tzw. „Integrationsvereinbarung [porozumienia w przedmiocie integracji”.

Argument podnoszony przez Republikę Austrii, w myśl którego Bundesministerium für Inneres [ministerstwo spraw wewnętrznych] wystosowało do organów nadzorujących osiedlanie się oraz pobyt w Austrii pismo nakazujące poddawanie wniosków obywateli tureckich zgodnej z prawem Unii indywidualnej ocenie, nie jest w stanie wyeliminować uchybienia zobowiązaniom wynikającym z art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego i art. 13 decyzji nr 1/80.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. dotyczące zawarcia Protokołu dodatkowego oraz Protokołu finansowego, podpisanych dnia 23 listopada 1970 r. załączonych do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją i odnoszącego się do środków, które należy podjąć w celu ich wprowadzenia w życie (Dz.U. L 293, s. 1).

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/20 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/20

---

Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 12 stycznia 2015 r. – La Chaine hôtelière La Frontière, Shotef SPRL/Komisja Europejska.

(Sprawa C-1/15 SA)

(2015/C 073/27)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: La Chaine hôtelière La Frontière, Shotef SPRL (przedstawiciel: adwokat J. Steyt)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

| — | uznanie niniejszego wniosku za dopuszczalny i zasadny; |
| --- | --- |

—

uznanie niniejszego wniosku za dopuszczalny i zasadny;

w konsekwencji:

| — | tytułem żądania głównego, upoważnienie skarżącej do utrzymania i kontynuowania zajęcia już dokonanego oraz do dokonania kolejnych zajęć na mieniu Unii Europejskiej/Komisji Europejskiej w postaci wszelkich kwot, środków pieniężnych, papierów wartościowych lub przedmiotów, które posiada lub będzie posiadać, jest lub będzie dłużna, a należnych na jakiejkolwiek podstawie i z jakiegokolwiek tytułu Demokratycznej Republice Konga; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania głównego, upoważnienie skarżącej do utrzymania i kontynuowania zajęcia już dokonanego oraz do dokonania kolejnych zajęć na mieniu Unii Europejskiej/Komisji Europejskiej w postaci wszelkich kwot, środków pieniężnych, papierów wartościowych lub przedmiotów, które posiada lub będzie posiadać, jest lub będzie dłużna, a należnych na jakiejkolwiek podstawie i z jakiegokolwiek tytułu Demokratycznej Republice Konga;

| — | tytułem żądania ewentualnego, upoważnienie skarżącej do utrzymania i kontynuowania zajęcia już dokonanego oraz do dokonania kolejnych zajęć na mieniu Unii Europejskiej/Komisji Europejskiej w postaci wszelkich kwot, środków pieniężnych, papierów wartościowych lub przedmiotów, które posiada lub będzie posiadać, jest lub będzie dłużna, należnych z tytułu umowy prawa prywatnego Demokratycznej Republice Konga; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, upoważnienie skarżącej do utrzymania i kontynuowania zajęcia już dokonanego oraz do dokonania kolejnych zajęć na mieniu Unii Europejskiej/Komisji Europejskiej w postaci wszelkich kwot, środków pieniężnych, papierów wartościowych lub przedmiotów, które posiada lub będzie posiadać, jest lub będzie dłużna, należnych z tytułu umowy prawa prywatnego Demokratycznej Republice Konga;

w każdym przypadku:

| — | obciążenie Unii Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Unii Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/22 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/22

---

Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Makhlouf/Rada

(Sprawa T-509/11) (1)

(Polityka zagraniczna i wspólnego bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Syrii - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do poszanowania życia osobistego - Proporcjonalność)

(2015/C 073/28)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mohammad Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci C. Rygaert i G. Karouni)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-M. Joséphidès i G. Étienne, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/488/WPZiB z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 199, s. 74 ), decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej środków ograniczających wobec Syrii i uchylającej decyzję 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56), a także decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających wobec Syrii i uchylającej decyzję 2011/782/WPZiB (Dz.U. L 330, s. 21) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Mohammad Makhlouf pokrywa koszty własne i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Mohammad Makhlouf pokrywa koszty własne i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/22 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/22

---

Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Hiszpania/Komisja

(Sprawa T-109/12) (1)

(Fundusz Spójności - Zmniejszenie pomocy finansowej - Termin na wydanie decyzji)

(2015/C 073/29)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, abogado del Estado)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, pełnomocnik, wspierany początkowo przez adwokatów J. Rivasa Andrésa i X.M. Garcíę Garcíę, następnie przez J. Rivasa Andrésa)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9992 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na projekty „Planowane działania w ramach rozwoju drugiego etapu centralnego planu zarządzania stałymi odpadami miejskimi regionu autonomicznego Estremadura” (CCI 2000.ES.16.C.PE.020), „Kanały ściekowe: zlewnia środkowa Getafe i zlewnia dolna Arroyo Culebro (zlewnia Tagu–uzdatnianie)” (CCI 2002.ES.16.C.PE.002), „Ponowne wykorzystywanie oczyszczonej wody do nawadniania terenów zielonych w Santa Cruz de Tenerife” (CCI 2003.ES.16.C.PE.003) oraz „Pomoc techniczna w badaniach i opracowaniu projektu rozbudowy i dostarczania wody do Mancomunidad de Algodor” (CCI 2002.ES.16.C.PE.040).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 9992 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na projekty „Planowane działania w ramach rozwoju drugiego etapu centralnego planu zarządzania stałymi odpadami miejskimi regionu autonomicznego Estremadura” (CCI 2000.ES.16.C.PE.020), „Kanały ściekowe: zlewnia środkowa Getafe i zlewnia dolna Arroyo Culebro (zlewnia Tagu–uzdatnianie)” (CCI 2002.ES.16.C.PE.002), „Ponowne wykorzystywanie oczyszczonej wody do nawadniania terenów zielonych w Santa Cruz de Tenerife” (CCI 2003.ES.16.C.PE.003) oraz „Pomoc techniczna w badaniach i opracowaniu projektu rozbudowy i dostarczania wody do Mancomunidad de Algodor” (CCI 2002.ES.16.C.PE.040). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 9992 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na projekty „Planowane działania w ramach rozwoju drugiego etapu centralnego planu zarządzania stałymi odpadami miejskimi regionu autonomicznego Estremadura” (CCI 2000.ES.16.C.PE.020), „Kanały ściekowe: zlewnia środkowa Getafe i zlewnia dolna Arroyo Culebro (zlewnia Tagu–uzdatnianie)” (CCI 2002.ES.16.C.PE.002), „Ponowne wykorzystywanie oczyszczonej wody do nawadniania terenów zielonych w Santa Cruz de Tenerife” (CCI 2003.ES.16.C.PE.003) oraz „Pomoc techniczna w badaniach i opracowaniu projektu rozbudowy i dostarczania wody do Mancomunidad de Algodor” (CCI 2002.ES.16.C.PE.040).

| 2) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/23 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/23

---

Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Hiszpania/Komisja

(Sprawa T-111/12) (1)

(Fundusz Spójności - Zmniejszenie pomocy finansowej - Termin na wydanie decyzji)

(2015/C 073/30)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, abogado del Estado)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, pełnomocnik, wspierany początkowo przez adwokatów J. Rivasa Andrésa i X. M. Garcíę Garcíę, następnie przez J. Rivasa Andrésa)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9990 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pierwotnie przyznanej pomocy z Funduszu Spójności na projekty „Gospodarowanie odpadami stałymi w regionie autonomicznym Estremadury – 2001” (CCI 2001.ES.16.C.PE.043), „Zaopatrzenie w wodę i sieć kanalizacyjna na terenie zlewni Duero – 2001” (CCI 2000.ES.16.C.PE.070), „Gospodarowanie odpadami stałymi w regionie autonomicznym Walencji – 2001 – Grupa II” (CCI 2001.ES.16.C.PE.026) i „System kanalizacji i oczyszczanie ścieków na obszarze Bierzo Bajo” (CCI 2000.ES.16.C.PE.036).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 9990 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pierwotnie przyznanej pomocy z Funduszu Spójności na projekty „Gospodarowanie odpadami stałymi w regionie autonomicznym Estremadury – 2001” (CCI 2001.ES.16.C.PE.043), „Zaopatrzenie w wodę i sieć kanalizacyjna na terenie zlewni Duero – 2001” (CCI 2000.ES.16.C.PE.070), „Gospodarowanie odpadami stałymi w regionie autonomicznym Walencji – 2001 – Grupa II” (CCI 2001.ES.16.C.PE.026) i „System kanalizacji i oczyszczanie ścieków na obszarze Bierzo Bajo” (CCI 2000.ES.16.C.PE.036). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 9990 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pierwotnie przyznanej pomocy z Funduszu Spójności na projekty „Gospodarowanie odpadami stałymi w regionie autonomicznym Estremadury – 2001” (CCI 2001.ES.16.C.PE.043), „Zaopatrzenie w wodę i sieć kanalizacyjna na terenie zlewni Duero – 2001” (CCI 2000.ES.16.C.PE.070), „Gospodarowanie odpadami stałymi w regionie autonomicznym Walencji – 2001 – Grupa II” (CCI 2001.ES.16.C.PE.026) i „System kanalizacji i oczyszczanie ścieków na obszarze Bierzo Bajo” (CCI 2000.ES.16.C.PE.036).

| 2) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/24 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/24

---

Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Sabores de Navarra/OHMI – Frutas Solano (KIT, EL SABOR DE NAVARRA)

(Sprawa T-46/13) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy KIT, EL SABOR DE NAVARRA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Sabores de Navarra La Sabiduría del Sabor - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Postać różniąca się elementami zmieniającymi charakter odróżniający)

(2015/C 073/31)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Sabores de Navarra, AIE (Pampeluna, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Calderón Chavero, O. González Fernández i L. Estropa Navarro)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele J. García Murillo i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Frutas Solano, SA (Calahorra, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 listopada 2012 r. (sprawy połączone R 2542/2011-2 i R 2550/2011-2) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Sabores de Navarra, AIE i Frutas Solano, SA

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Sabores de Navarra, AIE zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Sabores de Navarra, AIE zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/25 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/25

---

Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – easyJet Airline/Komisja

(Sprawa T-355/13) (1)

(Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek usług lotniskowych - Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji - Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Rozpoznanie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego - Oddalenie skargi do Komisji ze względów dotyczących kolejności rozpatrywanych spraw - Decyzja organu ochrony konkurencji zawierająca wnioski w zakresie prawa konkurencji wynikające z dochodzenia prowadzonego w odniesieniu do podlegających zastosowaniu w danym sektorze przepisów krajowych - Obowiązek uzasadnienia)

(2015/C 073/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: easyJet Airline Co. Ltd (Luton, Zjednoczone Królestwo, przedstawiciele: M. Werner i R. Marian, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

Interwenient na poparcie żądań strony pozwanej: Luchthaven Schiphol NV (Schiphol, Niderlandy) (przedstawiciele: J. de Pree, G. Hakopian i S. Molin, adwokaci)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 2727 final z dnia 3 maja 2013 r. odrzucającej wniesioną przez skarżącą przeciwko Luchthaven Schiphol skargę dotyczącą rzekomego antykonkurencyjnego zachowania na rynku usług lotniskowych (sprawa COMP/39.869 – easyJet/Schiphol)

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | easyJet Airline Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

easyJet Airline Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/25 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/25

---

Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Schwerdt/OHIM – Iberamigo (cat & clean)

(Sprawa T-587/13) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego cat & clean - Wcześniejszy hiszpański słowny znak towarowy CLEAN CAT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Przeszkody w swobodnym przepływie towarów - Artykuł 34 TFUE - Artykuł 16 karty praw podstawowych)

(2015/C 073/33)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Miriam Schwerdt (Porta-Westfalica, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Kruse)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Iberamigo, SA (Rubi, Hiszpania)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2013 r. (sprawa R 1799/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Iberamigo, SA a Miriam Schwerdt.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Miriam Schwerdt zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Miriam Schwerdt zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/26 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/26

---

Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wymienniki ciepła)

(Sprawa T-615/13) (1)

(Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wymiennik ciepła - Podstawa unieważnienia - Brak widoczności części składowej produktu złożonego - Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

(2015/C 073/34)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Aic S.A. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: radca prawny J. Radłowski)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: ACV Manufacturing (Seneffe, Belgia)

Przedmiot

Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2013 r. (sprawa R 291/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między ACV Manufacturing a Aic S.A.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Aic S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Aic S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/27 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/27

---

Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła)

(Sprawa T-616/13) (1)

(Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkład wymiennika ciepła - Podstawa unieważnienia - Brak widoczności części składowej produktu złożonego - Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

(2015/C 073/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Aic S.A. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: J. Radłowski, radca prawny)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: ACV Manufacturing (Seneffe, Belgia)

Przedmiot

Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2013 r. (sprawa R 293/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy ACV Manufacturing a Aic S.A.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Aic S.A. zostaje obciążona kosztami. |
| --- | --- |

2)

Aic S.A. zostaje obciążona kosztami.

---

(1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/27 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/27

---

Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła)

(Sprawa T-617/13) (1)

(Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkład wymienników ciepła - Podstawa unieważnienia - Brak widoczności części składowej produktu złożonego - Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

(2015/C 073/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Aic S.A. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: radca prawny J. Radłowski)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: ACV Manufacturing (Seneffe, Belgia)

Przedmiot

Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2013 r. (sprawa R 688/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między ACV Manufacturing a Aic S.A.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Aic S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Aic S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/28 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/28

---

Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Copernicus-Trademarks/OHIM – Blue Coat Systems (BLUECO)

(Sprawa T-685/13) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLUECO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUE COAT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

(2015/C 073/37)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Copernicus-Trademarks Ltd (Borehamwood, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Pechan i S. Körber)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Blue Coat Systems, Inc. (Sunnyvale, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat V. Dalichau)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2013 r. (sprawa R 2028/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Blue Coat Systems, Inc. a Copernicus-Trademarks Ltd.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Copernicus-Trademarks Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Copernicus-Trademarks Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/29 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/29

---

Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (Pianissimo)

(Sprawa T-11/14) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Pianissimo - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania)

(2015/C 073/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Grundig Multimedia AG (Stansstad, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat S. Walter)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Bonne i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 listopada 2013 r. (sprawa R 441/2013-4), potwierdzającą odmowę rejestracji oznaczenia słownego Pianissimo jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Grundig Multimedia AG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Grundig Multimedia AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/29 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/29

---

Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (GentleCare)

(Sprawa T-188/14) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GentleCare - Względna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania)

(2015/C 073/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Grundig Multimedia AG (Stansstad, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci S. Walter i M. Neuner)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 stycznia 2014 r. (sprawa R 739/2013-5) potwierdzającą odrzucenie zgłoszenia słownego oznaczenia GentleCare jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Grundig Multimedia AG zostaje obciążona kosztami. |
| --- | --- |

2)

Grundig Multimedia AG zostaje obciążona kosztami.

---

(1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/30 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/30

---

Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Moreda-Riviere Trefilerías/Komisja

(Sprawy połączone T-426/10 i T-575/10 oraz sprawa T-440/12) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny - Brak interesu prawnego - Częściowa oczywista niedopuszczalność)

(2015/C 073/40)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Moreda-Riviere Trefilerías, SA (Gijón, Hiszpania) (przedstawiciele: w sprawach T-426/10 i T-575/10, F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, a w sprawie T-440/12 początkowo F. González Díaz i P. Herrero Prieto, a następnie F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka oraz, w sprawie T-440/12, C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy, wspierani w sprawach T-426/10 i T-440/12 przez L. Ortiza Blanca, adwokata)

Przedmiot

Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r., a także pismem dyrektora generalnego ds. konkurencji Komisji COMP/G2/DVE/nvz/79465 z dnia 25 lipca 2012 r.

Sentencja

| 1) | Przedstawione w sprawie T-426/10 żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne. |
| --- | --- |

1)

Przedstawione w sprawie T-426/10 żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

| 2) | Skarga w sprawie T-575/10 zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

2)

Skarga w sprawie T-575/10 zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 3) | Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych zarzutów i żądań nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych zarzutów i żądań nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

| 4) | Moreda-Riviere Trefilerías, SA ponosi koszty związane z zarzutami i żądaniami skierowanymi wobec decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r., zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) przedstawionymi w sprawie T-426/10, a także koszty związane ze sprawą T-575/10. |
| --- | --- |

4)

Moreda-Riviere Trefilerías, SA ponosi koszty związane z zarzutami i żądaniami skierowanymi wobec decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r., zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) przedstawionymi w sprawie T-426/10, a także koszty związane ze sprawą T-575/10.

---

(1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/31 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/31

---

Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Trefilerías Quijano/Komisja

(Sprawy połączone T-427/10, T-576/10 i T-439/12) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny - Brak interesu prawnego - Częściowa oczywista niedopuszczalność)

(2015/C 073/41)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Trefilerías Quijano, SA (Los Corrales de Buelna, Hiszpania) (przedstawiciele: w sprawach T-427/10 i T-576/10, F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, oraz, w sprawie T-439/12, początkowo F. González Díaz a P. Herrero Prieto, a następnie F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka oraz, w sprawie T-439/12, C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy, wspierani przez L. Ortiza Blanca, adwokata)

Przedmiot

Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r., a także pismem dyrektora generalnego ds. konkurencji Komisji COMP/G2/DVE/nvz/79465 z dnia 25 lipca 2012 r.

Sentencja

| 1) | Przedstawione w sprawie T-427/10 żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne. |
| --- | --- |

1)

Przedstawione w sprawie T-427/10 żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

| 2) | Skarga w sprawie T-576/10 zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

2)

Skarga w sprawie T-576/10 zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 3) | Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych zarzutów i żądań nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych zarzutów i żądań nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

| 4) | Trefilerías Quijano, SA ponosi koszty związane z zarzutami i żądaniami skierowanymi wobec decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r., zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) przedstawionymi w sprawie T-427/10, a także koszty związane ze sprawą T-576/10. |
| --- | --- |

4)

Trefilerías Quijano, SA ponosi koszty związane z zarzutami i żądaniami skierowanymi wobec decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r., zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) przedstawionymi w sprawie T-427/10, a także koszty związane ze sprawą T-576/10.

---

(1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/32 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/32

---

Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Trenzas y Cables de Acero/Komisja

(Sprawy połączone T-428/10 i T-577/10 oraz sprawa T-441/12) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny - Brak interesu prawnego - Częściowa oczywista niedopuszczalność)

(2015/C 073/42)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Trenzas y Cables de Acero PSC, SL (Santander, Hiszpania) (przedstawiciele: w sprawach T-428/10 i T-577/10, F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, a w sprawie T-441/12 początkowo F. González Díaz i P. Herrero Prieto, a następnie F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka oraz, w sprawie T-441/12, C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy, wspierani przez L. Ortiza Blanca, adwokata)

Przedmiot

Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r., a także pismem dyrektora generalnego ds. konkurencji Komisji COMP/G2/DVE/nvz/79465 z dnia 25 lipca 2012 r.

Sentencja

| 1) | Przedstawione w sprawie T-428/10 żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne. |
| --- | --- |

1)

Przedstawione w sprawie T-428/10 żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

| 2) | Skarga w sprawie T-577/10 zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

2)

Skarga w sprawie T-577/10 zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 3) | Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych zarzutów i żądań nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych zarzutów i żądań nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

| 4) | Trenzas y Cables de Acero PSC, SL ponosi koszty związane z zarzutami i żądaniami skierowanymi wobec decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r., zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) przedstawionymi w sprawie T-428/10, a także koszty związane ze sprawą T-577/10. |
| --- | --- |

4)

Trenzas y Cables de Acero PSC, SL ponosi koszty związane z zarzutami i żądaniami skierowanymi wobec decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r., zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) przedstawionymi w sprawie T-428/10, a także koszty związane ze sprawą T-577/10.

---

(1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/33 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/33

---

Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Global Steel Wire/Komisja

(Sprawy połączone T-429/10 i T-578/10 oraz sprawa T-438/12) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny - Brak interesu prawnego - Częściowa oczywista niedopuszczalność)

(2015/C 073/43)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Global Steel Wire, SA (Cerdanyola del Vallés, Hiszpania) (przedstawiciele: w sprawach T-429/10 i T-578/10, F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, a w sprawie T-438/12 początkowo F. González Díaz i P. Herrero Prieto, a następnie F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka oraz, w sprawie T-438/12, C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy, wspierani przez L. Ortiza Blanca, adwokata)

Przedmiot

Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r., a także pismem dyrektora generalnego ds. konkurencji Komisji COMP/G2/DVE/nvz/79465 z dnia 25 lipca 2012 r.

Sentencja

| 1) | Przedstawione w sprawie T-429/10 żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne. |
| --- | --- |

1)

Przedstawione w sprawie T-429/10 żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

| 2) | Skarga w sprawie T-578/10 zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

2)

Skarga w sprawie T-578/10 zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 3) | Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych zarzutów i żądań nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych zarzutów i żądań nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

| 4) | Global Steel Wire, SA ponosi koszty związane z zarzutami i żądaniami skierowanymi wobec decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r., zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) przedstawionymi w sprawie T-429/10, a także koszty związane ze sprawą T-578/10. |
| --- | --- |

4)

Global Steel Wire, SA ponosi koszty związane z zarzutami i żądaniami skierowanymi wobec decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r., zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) przedstawionymi w sprawie T-429/10, a także koszty związane ze sprawą T-578/10.

---

(1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/34 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/34

---

Postanowienie Sądu z dnia 9 stycznia 2015 r. – Internationaler Hilfsfonds/Komisja

(Sprawa T-482/12) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dorozumiana odmowa dostępu - Wykonanie wyroku Sądu - Skarga wszczynająca postępowanie - Uchybienie wymogom formalnym - Artykuł 44 ust. 1 lit. c) regulaminu postępowania - Niedopuszczalność)

(2015/C 073/44)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Internationaler Hilfsfonds eV (Rosbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.-H. Heyland)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i T. Scharf, pełnomocnicy, wspierania początkowo przez adwokatów R. Van der Houta i A. Krämera, a następnie przez R. Van der Houta)

Przedmiot

Tytułem żądania głównego – stwierdzenie nieważności dorozumianej odmowy przyznania przez Komisję skarżącemu pełnego dostępu do akt dotyczących umowy LIEN 97-2011, a posiłkowo – stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 28 sierpnia 2012 r. przyjętej w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 27 lipca 2012 r. wzywające Komisję do wykonania wyroku z dnia 22 maja 2012 r. Internationaler Hilfsfonds/Komisja (T-300/10, Rec, EU:T:2012:247).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Internationaler Hilfsfonds eV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Internationaler Hilfsfonds eV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/35 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/35

---

Postanowienie Sądu z dnia 6 stycznia 2015 r. – St’art i in./Komisja

(Sprawa T-36/14) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Program „European Creative Industries Alliance” - Projekt „C I Factor” mający na celu wprowadzenie nowych instrumentów służących wspieraniu finansowania przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej - Decyzja o zakończeniu projektu - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Niedopuszczalność)

(2015/C 073/45)

Język postępowania: francuski

Strony

Strony skarżące: St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles (Mons, Belgia); Stichting Cultuur – Ondernemen (Amsterdam, Niderlandy), oraz Angel Capital Innovations Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Dehin i C. Brüls)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude, J. Estrada de Solà i S. Lejeune, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, „dorozumianej decyzji Komisji, której data wydania jest nieznana”, o zakończeniu projektu „C-I Factor SI2.609157-2/G/ENT/CIP/11/C/N03C011” i w konsekwencji o zaprzestaniu udzielania subsydium przyznanego konsorcjum utworzonemu przez skarżące, a po drugie, „potwierdzającej ją wprost decyzji” wydanej w dniu 29 listopada 2013 r.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles, Stichting Cultuur – Ondernemen i Angel Capital Innovations Ltd pokrywają koszty własne, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles, Stichting Cultuur – Ondernemen i Angel Capital Innovations Ltd pokrywają koszty własne, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/35 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/35

---

Postanowienie Sądu z dnia 6 stycznia 2015 r. – St’art i in./Komisja

(Sprawa T-93/14) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Program „European Creative Industries Alliance” - Projekt „C I Factor” mający na celu wprowadzenie nowych instrumentów służących wspieraniu finansowania przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej - Nota obciążeniowa - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Niedopuszczalność)

(2015/C 073/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strony skarżące: St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles (Mons, Belgia); Stichting Cultuur – Ondernemen (Amsterdam, Niderlandy), oraz Angel Capital Innovations Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Dehin i C. Brüls)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude, J. Estrada de Solà i S. Lejeune, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności „decyzji, której data wydania jest nieznana, sformalizowanej w dniu 29 listopada 2013 r. przez Komisję Europejską”, mającej na celu żądanie zwrotu kwoty 140 500,01 EUR w ramach projektu „C-I Factor SI2.609157-2/G/ENT/CIP/11/C/N03C011”, wydanie w tym celu noty obciążeniowej i w razie potrzeby zażądanie solidarnej odpowiedzialności pozostałych członków konsorcjum.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles, Stichting Cultuur – Ondernemen i Angel Capital Innovations Ltd pokrywają koszty własne, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles, Stichting Cultuur – Ondernemen i Angel Capital Innovations Ltd pokrywają koszty własne, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/36 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/36

---

Postanowienie Sądu z dnia 7 stycznia 2015 r. – Freitas/Parlament i Rada

(Sprawa T-185/14) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2013/55/UE - Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Wykluczenie notariuszy powoływanych na mocy urzędowego aktu organów publicznych z zakresu stosowania dyrektywy 2005/36 - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)

(2015/C 073/47)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: José Freitas (Porto, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J.-P. Hordies)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i A. Tamás, pełnomocnicy) oraz Rada Unii Europejskiej (przedstwiciele: P. Mahnič Bruni i M. Moore, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniającej dyrektywę 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. L 354, s. 132).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | Postępowanie w zakresie dotyczącym złożonych przez Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Portugalską, Rumunię, Komisję Europejską, Ordem dos Notários i Conseil national des barreaux wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone. |
| --- | --- |

2)

Postępowanie w zakresie dotyczącym złożonych przez Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Portugalską, Rumunię, Komisję Europejską, Ordem dos Notários i Conseil national des barreaux wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

| 3) | José Freitas pokryje koszty własne, a także koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

3)

José Freitas pokryje koszty własne, a także koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/37 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/37

---

Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2014 r. – Philips i Philips France/Komisja

(Sprawa T-762/14)

(2015/C 073/48)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Koninklijke Philips NV (Eindhoven, Niderlandy) i Philips France (Suresnes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J. de Pree, S. Molin i A. ter Haar)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Philipsa, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Philipsa,

| — | tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie wysokości grzywny nałożonej na Philipsa w zaskarżonej decyzji, oraz |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie wysokości grzywny nałożonej na Philipsa w zaskarżonej decyzji, oraz

| — | w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach niniejszej skargi strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2014) 6250 final z dnia 3 września 2014 r. w sprawie AT.39574 – Smart card chips (czipy do kart inteligentnych).

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG polegającego na tym, że Komisja nie udowodniła w wymagany prawem sposób, że kontakty nawiązywane przez Philipsa należy uznać za ograniczenie konkurencji ze względu na cel. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG polegającego na tym, że Komisja nie udowodniła w wymagany prawem sposób, że kontakty nawiązywane przez Philipsa należy uznać za ograniczenie konkurencji ze względu na cel.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG polegającego na tym, ze Komisja ustaliła, iż naruszenie obejmowało czipy do kart inteligentnych dla wszystkich aplikacji i nie ograniczało się do kart SIM. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG polegającego na tym, ze Komisja ustaliła, iż naruszenie obejmowało czipy do kart inteligentnych dla wszystkich aplikacji i nie ograniczało się do kart SIM.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG polegającego na tym, że Komisja nie udowodniła w wymagany prawem sposób, iż Philips należał do wielostronnego kartelu wraz ze spółkami Infineon, Renesas i Samsung oraz że uczestniczył w jednolitym i ciągłym naruszeniu. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG polegającego na tym, że Komisja nie udowodniła w wymagany prawem sposób, iż Philips należał do wielostronnego kartelu wraz ze spółkami Infineon, Renesas i Samsung oraz że uczestniczył w jednolitym i ciągłym naruszeniu.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji oraz obowiązku staranności przez to, że Komisja nie zbadała sprawy w sposób sprawiedliwy i bezstronny. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji oraz obowiązku staranności przez to, że Komisja nie zbadała sprawy w sposób sprawiedliwy i bezstronny.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, polegającego na tym, że w wyniku przeprowadzonego postępowania Komisja nie zdołała udowodnić w wymagany prawem sposób zarzucanego stronie skarżącej naruszenia. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, polegającego na tym, że w wyniku przeprowadzonego postępowania Komisja nie zdołała udowodnić w wymagany prawem sposób zarzucanego stronie skarżącej naruszenia.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 27 rozporządzenia 1/2003 (1), art. 11 rozporządzenia 773/2004 (2) i art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także prawa Philipsa do obrony przez to, że Komisja nie ujawniła ważnych dowodów odciążających. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 27 rozporządzenia 1/2003 (1), art. 11 rozporządzenia 773/2004 (2) i art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także prawa Philipsa do obrony przez to, że Komisja nie ujawniła ważnych dowodów odciążających.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 25 rozporządzenia 1/2003 w ten sposób, że ze względu na przedawnienie karalności Komisja nie mogła wymierzyć sankcji zarzucane naruszenie w zakresie, w jakim miało ono miejsce przed dniem 3 września 2004 r. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 25 rozporządzenia 1/2003 w ten sposób, że ze względu na przedawnienie karalności Komisja nie mogła wymierzyć sankcji zarzucane naruszenie w zakresie, w jakim miało ono miejsce przed dniem 3 września 2004 r.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący naruszenia wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, polegającego na tym, że Komisja nieprawidłowo ustaliła odnośne wartości sprzedaży. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący naruszenia wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, polegającego na tym, że Komisja nieprawidłowo ustaliła odnośne wartości sprzedaży.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, art. 23 rozporządzenia 1/2003 i zasady proporcjonalności przez to, że Komisja zastosowała nieproporcjonalny mnożnik ze względu na wagę naruszenia. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, art. 23 rozporządzenia 1/2003 i zasady proporcjonalności przez to, że Komisja zastosowała nieproporcjonalny mnożnik ze względu na wagę naruszenia.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. L 123, s. 18).

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/38 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/38

---

Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Soprema/OHIM – Sopro Bauchemie (SOPRAPUR)

(Sprawa T-763/14)

(2015/C 073/49)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Holding Soprema (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.R. Hirsch)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sopro Bauchemie GmbH (Wiesbaden, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską słownego tznaku towarowego „SOPRAPUR” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 977 642

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 sierpnia 2014 r. w sprawie R 1370/2013-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/39 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/39

---

Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2014 r. – Red Lemon/OHIM – Lidl Stiftung (ABTRONIC)

(Sprawa T-775/14)

(2015/C 073/50)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Red Lemon Inc. (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci T. Wieland i S. Müller)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „ABTRONIC” – zgłoszenie nr 8 534 811

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 września 2014 r. w sprawie R 2060/2013-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu;

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/40 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/40

---

Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2014 r. – SolarWorld/Komisja

(Sprawa T-783/14)

(2015/C 073/51)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: L. Ruessmann, adwokat oraz J. Beck, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu; oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W swojej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o skorygowaniu minimalnej ceny importowej w związku z przywozem modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009 (1) oraz art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 597/2009 (2) korygując minimalną cenę eksportową bez dokonania oceny, czy skorygowana minimalna cena importowa mogła przyczynić się do usunięcia szkodliwego wpływu dumpingu lub subsydiowania.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 188, s. 93).

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/40 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/40

---

Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2014 r. – Bourdouvali i in./Rada i in.

(Sprawa T-786/14)

(2015/C 073/52)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bourdouvali (Meneou, Cypr) i 47 innych skarżących (przedstawiciele: P. Tridimas, Barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską, Eurogrupa reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej, Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | zasadzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 16 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd; |
| --- | --- |

—

zasadzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 16 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd;

| — | obciążenie pozwanych kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Tytułem żądania ewentualnego strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że Unia Europejska lub pozwane instytucje ponoszą odpowiedzialność pozaumowną; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że Unia Europejska lub pozwane instytucje ponoszą odpowiedzialność pozaumowną;

| — | określenie procedury celem ustalenia możliwej do pokrycia straty rzeczywiście poniesionej przez skarżących; |
| --- | --- |

—

określenie procedury celem ustalenia możliwej do pokrycia straty rzeczywiście poniesionej przez skarżących;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący (ogółem 48) są deponentami, udziałowcami lub posiadaczami obligacji Bank of Cyprus Public Company Ltd lub Cyprus Popular Bank Public Co. Ltd. Dochodzą odszkodowania zgodnie z art. 268 i art. 340 akapity drugi i trzeci TFUE – regulującymi odpowiedzialność pozaumowną Unii – z tytułu strat, jakie ponieśli w wyniku środków podjętych przez pozwane instytucje, które zastosowały w stosunku do Republiki Cypryjskiej mechanizm bail-in.

Skarżący podnoszą, że pozwane instytucje zastosowały w stosunku do Republiki Cypryjskiej mechanizm bail-in, który doprowadził bezpośrednio do straty ich depozytów i udziałów. W opinii skarżących instrumenty bail-in przyjęte przez Republikę Cypryjską zostały wprowadzone wyłącznie celem wykonania środków przyjętych przez pozwanych i zostały również zatwierdzone przez pozwane instytucje.

Skarżący twierdzą, że mechanizm bail-in narusza prawo do własności chronione na mocy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący wskazują także, że mechanizm bail-in narusza zasadę proporcjonalności, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę niedyskryminacji.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/41 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/41

---

Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2014 r. – Unilever/OHIM – Technopharma (Fair & Lovely)

(Sprawa T-811/14)

(2015/C 073/53)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Unilever NV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: A. Fox, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Technopharma Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Fair & Lovely” – zgłoszenie nr 4 045 092

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2014 r. w sprawie R 1004/2013-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania w sprawie R 1004/2013-4 do czasu rozstrzygnięcia krajowych powództw o stwierdzenie nieważności wcześniejszych krajowych rejestracji oraz zgłoszenia, na które powołuje się Technopharma Ltd., w Hiszpanii, Niemczech, we Francji, w państwach Beneluksu oraz w Zjednoczonym Królestwie. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania w sprawie R 1004/2013-4 do czasu rozstrzygnięcia krajowych powództw o stwierdzenie nieważności wcześniejszych krajowych rejestracji oraz zgłoszenia, na które powołuje się Technopharma Ltd., w Hiszpanii, Niemczech, we Francji, w państwach Beneluksu oraz w Zjednoczonym Królestwie.

| — | obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 64 ust. 1 oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 64 ust. 1 oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

| — | Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) oraz zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95. |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) oraz zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/42 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/42

---

Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – Alfamicro – Sistemas de Computadores, Sociedade Unipessoal, Lda/Komisja Europejska

(Sprawa T-831/14)

(2015/C 073/54)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Alfamicro – Sistemas de Computadores, Sociedade Unipessoal, Lda (Cascais, Portugalia) (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio i D. Pirra Xarepe)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 października 2014 r. przyjętej w ramach wykonania Audytu Finansowego 12-DAS-03 dotyczącego Grant Agreement nr 238882 ze wszystkimi tego skutkami prawnymi, jakie wynikają z tego wynikają, w szczególności poprzez unieważnienia zawartego w niej wezwania do zapłaty wierzytelności w kwocie 467 131 EUR, i ustanowienia wierzytelności w tej samej wysokości na rzecz skarżącej. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 października 2014 r. przyjętej w ramach wykonania Audytu Finansowego 12-DAS-03 dotyczącego Grant Agreement nr 238882 ze wszystkimi tego skutkami prawnymi, jakie wynikają z tego wynikają, w szczególności poprzez unieważnienia zawartego w niej wezwania do zapłaty wierzytelności w kwocie 467 131 EUR, i ustanowienia wierzytelności w tej samej wysokości na rzecz skarżącej.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. W ramach projektu Save Energy skarżąca i Komisja zawarły Grant Agreement, którego przedmiotem jest wspólne finansowanie tego projektu. Skarżąca twierdzi, że zrealizowała wszelkie cele wynikające z projektu oraz że Komisja w ww. decyzji z dnia 28 października 2014 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), wzięła pod uwagę jedynie aspekty formalne o charakterze czysto rachunkowym i dokumentowym, nie uwzględniając uzyskanych wyników. Zwrot zażądanej kwoty oznaczałby nadmierny ciężar, zważywszy na jej status PME, i ograniczałby swobodę działania skarżącej, naruszając w ten sposób zasadę proporcjonalności. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. W ramach projektu Save Energy skarżąca i Komisja zawarły Grant Agreement, którego przedmiotem jest wspólne finansowanie tego projektu. Skarżąca twierdzi, że zrealizowała wszelkie cele wynikające z projektu oraz że Komisja w ww. decyzji z dnia 28 października 2014 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), wzięła pod uwagę jedynie aspekty formalne o charakterze czysto rachunkowym i dokumentowym, nie uwzględniając uzyskanych wyników. Zwrot zażądanej kwoty oznaczałby nadmierny ciężar, zważywszy na jej status PME, i ograniczałby swobodę działania skarżącej, naruszając w ten sposób zasadę proporcjonalności.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji. Z jednej strony Komisja nigdy nie zgłosiła sprzeciwu co do metody pracy stosowanej przez skarżącą w okresie 32 miesięcy trwania projektu. Skarżąca wywnioskowała z takiego zachowania, że Komisja zaakceptowała przedstawione dowody, z którego to względu zaskarżona decyzja narusza w poważny sposób pewność prawa. Z drugiej strony, nie stwierdziwszy w tym okresie nieprawidłowości zarzucanych w spornej decyzji, Komisja spowodowała powstanie po stronie skarżącej przekonania co do prawidłowości jej zachowania. Wywołane w ten sposób przekonanie powinno być chronione zasadą uzasadnionych oczekiwań i zaufania, z której wynika, że Komisja naruszyła obowiązek kontroli i naruszyła w związku z tym obowiązek dobrej administracji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji. Z jednej strony Komisja nigdy nie zgłosiła sprzeciwu co do metody pracy stosowanej przez skarżącą w okresie 32 miesięcy trwania projektu. Skarżąca wywnioskowała z takiego zachowania, że Komisja zaakceptowała przedstawione dowody, z którego to względu zaskarżona decyzja narusza w poważny sposób pewność prawa. Z drugiej strony, nie stwierdziwszy w tym okresie nieprawidłowości zarzucanych w spornej decyzji, Komisja spowodowała powstanie po stronie skarżącej przekonania co do prawidłowości jej zachowania. Wywołane w ten sposób przekonanie powinno być chronione zasadą uzasadnionych oczekiwań i zaufania, z której wynika, że Komisja naruszyła obowiązek kontroli i naruszyła w związku z tym obowiązek dobrej administracji.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia umowy, ponieważ Komisja dopuściła się poważnych błędów w ustaleniach, gdyż nie uwzględniła wyjaśnień i argumentów przedstawionych przez skarżącą i dokonała błędnej oceny dokumentów i informacji, jakie skarżąca dostarczyła w tym celu. Przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła Grant Agreement. Skarżąca uważa, że wykazano w korespondencji z Komisją, że postanowienia umowy były wykonywane i zostały spełnione przesłanki konieczne dla uzyskania finansowania w ramach projektu Save Energy. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia umowy, ponieważ Komisja dopuściła się poważnych błędów w ustaleniach, gdyż nie uwzględniła wyjaśnień i argumentów przedstawionych przez skarżącą i dokonała błędnej oceny dokumentów i informacji, jakie skarżąca dostarczyła w tym celu. Przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła Grant Agreement. Skarżąca uważa, że wykazano w korespondencji z Komisją, że postanowienia umowy były wykonywane i zostały spełnione przesłanki konieczne dla uzyskania finansowania w ramach projektu Save Energy.

| 4. | Czwarty zarzut dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie zawarte w decyzji Komisji jest zbyt zwięzłe i nie opisuje lub nie wyjaśnia okoliczności faktycznych lub czynności, jakie były przedmiotem dochodzenia i oceny. |
| --- | --- |

4.

Czwarty zarzut dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie zawarte w decyzji Komisji jest zbyt zwięzłe i nie opisuje lub nie wyjaśnia okoliczności faktycznych lub czynności, jakie były przedmiotem dochodzenia i oceny.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/43 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/43

---

Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2014 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska

(Sprawa T-841/14)

(2015/C 073/55)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, Abogado del Estado)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji o poborze odsetek wydanej przez służby Komisji w piśmie z dnia 21 października 2014 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji o poborze odsetek wydanej przez służby Komisji w piśmie z dnia 21 października 2014 r.;

| — | pomocniczo, o orzeczeniu o niestosowaniu wzrostu, o którym mowa w ustępie 2 i 3 art. 11; |
| --- | --- |

—

pomocniczo, o orzeczeniu o niestosowaniu wzrostu, o którym mowa w ustępie 2 i 3 art. 11;

| — | niezależnie od uznania lub nie powyższych żądań, pomocniczo wobec pierwszego żądania, o wskazanie jako dnia naliczania odsetek za zwłokę, dnia 20 stycznia 2004 r., to znaczy drugiego dnia roboczego drugiego miesiąca następującego po ewentualnym stwierdzeniu zadłużenia, w dniu 27 listopada 2003 r., odpowiadającego wszystkim tranzytom stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania, lub przynajmniej w odniesieniu do odsetek za dług celny odpowiadający trzem ostatnim tranzytom, i |
| --- | --- |

—

niezależnie od uznania lub nie powyższych żądań, pomocniczo wobec pierwszego żądania, o wskazanie jako dnia naliczania odsetek za zwłokę, dnia 20 stycznia 2004 r., to znaczy drugiego dnia roboczego drugiego miesiąca następującego po ewentualnym stwierdzeniu zadłużenia, w dniu 27 listopada 2003 r., odpowiadającego wszystkim tranzytom stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania, lub przynajmniej w odniesieniu do odsetek za dług celny odpowiadający trzem ostatnim tranzytom, i

| — | obciążenie kosztami pozwanej instytucji. |
| --- | --- |

—

obciążenie kosztami pozwanej instytucji.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji zawartej w piśmie Komisji Ares (2014) 3486706 (BUDG/B/02/MTC/IB) z dnia 21 października 2014 r., w drodze której zastosowano art. 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 2007/436/WE, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich.

Źródło niniejszej skargi znajduje się w dochodzeniu holenderskich organów celnych dotyczących 26 tranzytów dokonanych z ich urzędów celnych pomiędzy kwietniem i listopadem 1994 r. z zadeklarowanym miejscem opuszczenia wspólnotowego terytorium celnego przez hiszpański urząd celny w Algeciras. Rzeczone organy uznały, że rzeczone towary uniknęły kontroli celnej, ponieważ nie opuściły terytorium Unii. Następnie holenderskie organy sporządziły nowe sprawozdanie dotyczące 8 zgłoszeń tranzytowych, zastanawiając się nad autentycznością pieczęci i podpisów na dokumentach, które zostały przedstawione jako dowód ich wykonania.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000 w związku z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 akapit drugi, art. 6 ust. 3 i art. 2, ponieważ został on zastosowany przez Komisję do okoliczności faktycznych nie wymienionych w tym rozporządzeniu.






  — | W tym zakresie twierdzi, że nie mamy do czynienia z długiem celnym przewidzianym w art. 6 ust. 3 lit. a), lecz z długiem celnym, o którym mowa w lit. b). |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000 w związku z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 akapit drugi, art. 6 ust. 3 i art. 2, ponieważ został on zastosowany przez Komisję do okoliczności faktycznych nie wymienionych w tym rozporządzeniu.

—

W tym zakresie twierdzi, że nie mamy do czynienia z długiem celnym przewidzianym w art. 6 ust. 3 lit. a), lecz z długiem celnym, o którym mowa w lit. b).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad proporcjonalności i pewności prawa w stosowaniu ust. 2 i 3 art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000.






  — | W tym zakresie twierdzi, że rzeczone ustępy stanowią o wzroście stopy odsetek za zwłokę, którego celem nie jest naprawa szkody wyrządzonej przez zwłokę, lecz mają one charakter represyjny, który zakazuje ich stosowania w braku wiedzy ze strony państwa członkowskiego o samym istnieniu zobowiązania wykonanego z opóźnieniem. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad proporcjonalności i pewności prawa w stosowaniu ust. 2 i 3 art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000.

—

W tym zakresie twierdzi, że rzeczone ustępy stanowią o wzroście stopy odsetek za zwłokę, którego celem nie jest naprawa szkody wyrządzonej przez zwłokę, lecz mają one charakter represyjny, który zakazuje ich stosowania w braku wiedzy ze strony państwa członkowskiego o samym istnieniu zobowiązania wykonanego z opóźnieniem.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1150/2000 w zakresie ustalenia daty, od której należało stwierdzić istnienie długu celnego, a tym samym nieprawidłowego ustalenia początkowej daty ustalania odsetek za zwłokę, ponieważ sprawa powinna podlegać orzeczeniu sądu, co oznacza, że stwierdzenie długu celnego mogło nastąpić dopiero po orzeczeniu sądu. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1150/2000 w zakresie ustalenia daty, od której należało stwierdzić istnienie długu celnego, a tym samym nieprawidłowego ustalenia początkowej daty ustalania odsetek za zwłokę, ponieważ sprawa powinna podlegać orzeczeniu sądu, co oznacza, że stwierdzenie długu celnego mogło nastąpić dopiero po orzeczeniu sądu.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/45 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/45

---

Odwołanie wniesione w dniu 31 grudnia 2014 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/08 RENV De Nicola/EBI

(Sprawa T-848/14 P)

(2015/C 073/56)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o dopuszczenie niniejszego odwołania i poprzez częściową zmianę zaskarżonego wyroku: usunięcie odniesienia do art. 270 TFUE, stwierdzenie nieważności pkt 2 i 3 sentencji oraz pkt 16, 17, 18, 19, 22, 37, 41, 42, 45, 47, 48, 49, 51, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65 i 66 uzasadnienia. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez inną izbę Sądu do spraw służby Publicznej, obradującą w innym składzie orzekającym w celu ponownego wydania orzeczenia w przedmiocie punktów, których nieważność zostanie stwierdzona, po uwzględnieniu żądanych środków dowodowych. Wnoszący odwołanie zastrzega sobie możliwość przedstawienia jakiegokolwiek środka dowodowego, bezpośredniego lub przeciwnego, jaki okaże się konieczny w świetle przedstawionych przez stronę przeciwną argumentów linii obrony oraz przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu uznanego za użyteczny do odparcia argumentów przeciwnych. Obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie zostało wniesione wobec wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/08 RENV De Nicola/EBI.

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania dotyczącego wycofania uwag i dokumentów EBI; |
| --- | --- |

1.

Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania dotyczącego wycofania uwag i dokumentów EBI;

| 2. | Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie wykluczenia przewodniczącego składu orzekającego; |
| --- | --- |

2.

Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie wykluczenia przewodniczącego składu orzekającego;

| 3. | Błędna wykładnia wyroku wydanego w sprawie T-37/10 P; |
| --- | --- |

3.

Błędna wykładnia wyroku wydanego w sprawie T-37/10 P;

| 4. | Brak uzasadnienia lub uzasadnienie pozbawione podstaw w odniesieniu do stwierdzenia mobbingu i nakazania jego zaprzestania; |
| --- | --- |

4.

Brak uzasadnienia lub uzasadnienie pozbawione podstaw w odniesieniu do stwierdzenia mobbingu i nakazania jego zaprzestania;

| 5. | Komisja odwoławcza powinna wypowiedzieć się co do istoty w odniesieniu do sprawozdania w sprawie oceny za 2006 r.; |
| --- | --- |

5.

Komisja odwoławcza powinna wypowiedzieć się co do istoty w odniesieniu do sprawozdania w sprawie oceny za 2006 r.;

| 6. | Istnienie interesu w tym, aby wydano rozstrzygnięcie w przedmiocie unieważnienia awansów w 2007 r., aby uniknąć uzyskania przez nie ostatecznego charakteru. |
| --- | --- |

6.

Istnienie interesu w tym, aby wydano rozstrzygnięcie w przedmiocie unieważnienia awansów w 2007 r., aby uniknąć uzyskania przez nie ostatecznego charakteru.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/46 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/46

---

Odwołanie wniesione w dniu 31 grudnia 2014 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/09 RENV De Nicola/EBI

(Sprawa T-849/14 P)

(2015/C 073/57)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o dopuszczenie niniejszego odwołania i poprzez częściową zmianę zaskarżonego wyroku stwierdzenie nieważności: pkt 2 i 3 sentencji, twierdzenia, zgodnie z którym niniejsze postępowanie stanowi postępowanie na mocy art. 270 TFUE oraz pkt 43, 44, 50, 55, 56, 58, 59, 60, 61, 63, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72 i 73 uzasadnienia. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez inną izbę Sądu do spraw służby Publicznej, obradującą w innym składzie orzekającym w celu ponownego wydania orzeczenia w przedmiocie punktów, których nieważność zostanie stwierdzona, po uwzględnieniu żądanej wcześniej ekspertyzy lekarskiej. Wnoszący odwołanie zastrzega sobie możliwość przedstawienia jakiegokolwiek środka dowodowego, bezpośredniego lub przeciwnego, jaki okaże się konieczny w świetle przedstawionych przez stronę przeciwną argumentów linii obrony oraz przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu uznanego za użyteczny do odparcia argumentów przeciwnych.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie zostało wniesione wobec wyroku wydanego w dniu 18 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/09 RENV De Nicola/EBI.

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Wnoszący odwołanie sprzeciwia się stwierdzeniu niedopuszczalności w odniesieniu do żądania dotyczącego komisji odwoławczej następująco: odnosi się do jej zasad funkcjonowania, podważa ustalenie przez Sąd do spraw Służby Publicznej, że wycofanie unieważnionego aktu z akt osobowych stanowiło stosowne zadośćuczynienie i podnosi nadużycie w wykonywaniu funkcji sądowej. |
| --- | --- |

1.

Wnoszący odwołanie sprzeciwia się stwierdzeniu niedopuszczalności w odniesieniu do żądania dotyczącego komisji odwoławczej następująco: odnosi się do jej zasad funkcjonowania, podważa ustalenie przez Sąd do spraw Służby Publicznej, że wycofanie unieważnionego aktu z akt osobowych stanowiło stosowne zadośćuczynienie i podnosi nadużycie w wykonywaniu funkcji sądowej.

| 2. | Wnoszący odwołanie kwestionuje stwierdzenie niedopuszczalności w odniesieniu do żądania dotyczącego stosowanego wobec niego mobbingu w następujący sposób: podważa ustalenie Sądu do spraw Służby Publicznej, że żądanie stwierdzenia mobbingu było niedopuszczalne, wskazuje brak rozstrzygnięcia w przedmiocie tego konkretnego żądania i odmowę zastosowania się do wyroku przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania; twierdzi, że nowe wyjątki formułowane przez EBI w postępowaniu głównym są niezgodne z prawem, jak również podnosi nadużycie władzy przez Sąd do spraw Służby Publicznej, który zajął miejsce jego adwokata, postanawiając, że lepiej nie badać żądania odszkodowania ze względu na to, że zostało podniesione w sprawie F-52/11 i że jest tam ono lepiej ustrukturyzowane. |
| --- | --- |

2.

Wnoszący odwołanie kwestionuje stwierdzenie niedopuszczalności w odniesieniu do żądania dotyczącego stosowanego wobec niego mobbingu w następujący sposób: podważa ustalenie Sądu do spraw Służby Publicznej, że żądanie stwierdzenia mobbingu było niedopuszczalne, wskazuje brak rozstrzygnięcia w przedmiocie tego konkretnego żądania i odmowę zastosowania się do wyroku przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania; twierdzi, że nowe wyjątki formułowane przez EBI w postępowaniu głównym są niezgodne z prawem, jak również podnosi nadużycie władzy przez Sąd do spraw Służby Publicznej, który zajął miejsce jego adwokata, postanawiając, że lepiej nie badać żądania odszkodowania ze względu na to, że zostało podniesione w sprawie F-52/11 i że jest tam ono lepiej ustrukturyzowane.

| 3. | W odniesieniu do żądania ekspertyzy lekarskiej i innych środków organizacji, wnoszący odwołanie podkreśla, że nigdy nie odstąpił od swoich żądań w materii dowodowej, które Sąd odrzucił jako bezużyteczne. Tym samym w sytuacji, gdy Sąd Unii Europejskiej wykazał, że należy orzec co do istoty sprawy, Sąd do spraw Służby Publicznej był zobowiązany zbadać wszystkie należycie sformułowane żądania, ustalając które z nich są istotne dla rozstrzygnięcia sporu i przyjmując wynikające stąd środki organizacji postępowania. |
| --- | --- |

3.

W odniesieniu do żądania ekspertyzy lekarskiej i innych środków organizacji, wnoszący odwołanie podkreśla, że nigdy nie odstąpił od swoich żądań w materii dowodowej, które Sąd odrzucił jako bezużyteczne. Tym samym w sytuacji, gdy Sąd Unii Europejskiej wykazał, że należy orzec co do istoty sprawy, Sąd do spraw Służby Publicznej był zobowiązany zbadać wszystkie należycie sformułowane żądania, ustalając które z nich są istotne dla rozstrzygnięcia sporu i przyjmując wynikające stąd środki organizacji postępowania.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/47 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/47

---

Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Ice Mountain Ibiza/OHMI – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean beach club ibiza)

(Sprawa T-5/15)

(2015/C 073/58)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Ice Mountain Ibiza, SL (San Antonio, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Gracia Albero i F. Miazzetto)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marbella Atlantic Ocean Club, SL (Puerto Banús, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „ocean beach club ibiza” – zgłoszenie nr 10 610 491

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8.10.2014 w sprawie R 2292/2013-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8.10.2014 w sprawie R 2292/2013-1, tak aby sprzeciw wniesiony przez Marbella Atlantic Ocean Club, SL został w całości odrzucony, a zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 610 491 „ocean beach club ibiza” (mieszanego) w klasie 41– uwzględnione, oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8.10.2014 w sprawie R 2292/2013-1, tak aby sprzeciw wniesiony przez Marbella Atlantic Ocean Club, SL został w całości odrzucony, a zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 610 491 „ocean beach club ibiza” (mieszanego) w klasie 41– uwzględnione, oraz

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami powstałymi w postępowaniach w niższych instancjach OHIM, to jest przed Wydziałem Sprzeciwów i przed Izbą Odwoławczą, które doprowadziły do wniesienia niniejszej skargi. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami powstałymi w postępowaniach w niższych instancjach OHIM, to jest przed Wydziałem Sprzeciwów i przed Izbą Odwoławczą, które doprowadziły do wniesienia niniejszej skargi.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/47 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/47

---

Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Ice Mountain Ibiza/OHMI – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean ibiza)

(Sprawa T-6/15)

(2015/C 073/59)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Ice Mountain Ibiza, SL (San Antonio, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Gracia Albero i F. Miazzetto)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marbella Atlantic Ocean Club, SL (Puerto Banús, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „ocean ibiza” – zgłoszenie nr 10 610 525

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8.10.2014 w sprawie R 2207/2013-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8.10.2014 w sprawie R 2207/2013-1, tak aby sprzeciw wniesiony przez Marbella Atlantic Ocean Club, SL został w całości odrzucony, a zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 610 525 „ocean ibiza” (mieszanego) w klasie 41– uwzględnione, oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8.10.2014 w sprawie R 2207/2013-1, tak aby sprzeciw wniesiony przez Marbella Atlantic Ocean Club, SL został w całości odrzucony, a zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 610 525 „ocean ibiza” (mieszanego) w klasie 41– uwzględnione, oraz

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami powstałymi w postępowaniach w niższych instancjach OHIM, to jest przed Wydziałem Sprzeciwów i przed Izbą Odwoławczą, które doprowadziły do wniesienia niniejszej skargi. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami powstałymi w postępowaniach w niższych instancjach OHIM, to jest przed Wydziałem Sprzeciwów i przed Izbą Odwoławczą, które doprowadziły do wniesienia niniejszej skargi.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/48 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/48

---

Odwołanie wniesione w dniu 11 stycznia 2015 r. przez Carlo De Nicola od wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-52/11 De Nicola/EBI

(Sprawa T-10/15 P)

(2015/C 073/60)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: C. De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: L. Isola, adwokat)

Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o częściową zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie punktu 2 i 3 sentencji oraz następujących punktów zaskarżonego wyroku: 5, 7, 14, 16-21, 24-27, 29, 32, 35-37, 39-43, 46-55, 57-59, 62-66, 68-69, 73-74, 76-77, 87-91, 93, 95-100, 103, 106-107, 109-112, 117, 120, 124, 142, 144-145, 148-153, 161-170, 175-182 i 184-193. Przekazanie sprawy innej izbie Sądu do spraw spraw Służby Publicznej, aby w innym składzie orzekł on ponownie w zakresie uchylonych punktów, po wcześniejszym sporządzeniu żądanej już opinii lekarskiej. Przeprowadzenie wszelkich środków dowodowych, bezpośrednich i/lub pozostałych, które będą konieczne w związku z obroną drugiej strony oraz przedstawieniem wszystkich innych dokumentów uznanych za pomocne w celu obalenia przeciwnych twierdzeń. Obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

| 1. | Brak uzasadnienia zaskarżonych środków. |
| --- | --- |

1.

Brak uzasadnienia zaskarżonych środków.

| 2. | Co się tyczy stwierdzenie nieważności wszelkich powiązanych aktów oraz tych wykorzystanych przez komitet prowadzący postępowanie wyjaśniające podniesione zostało, że decyzja jest niedopuszczalna, gdyż wniosek dotyczył w szczególności wszystkich aktów wykorzystanych przez komitet prowadzący postępowanie wyjaśniające, o których udostępnienie bezskutecznie zwrócono się. |
| --- | --- |

2.

Co się tyczy stwierdzenie nieważności wszelkich powiązanych aktów oraz tych wykorzystanych przez komitet prowadzący postępowanie wyjaśniające podniesione zostało, że decyzja jest niedopuszczalna, gdyż wniosek dotyczył w szczególności wszystkich aktów wykorzystanych przez komitet prowadzący postępowanie wyjaśniające, o których udostępnienie bezskutecznie zwrócono się.

| 3. | W zakresie wniosku o stwierdzenie mobbingu orzeczenie Sądu do spraw Służby Publicznej zostało zakwestionowane z uwagi na pozorne uzasadnienie, w zakresie w jakim stwierdzenie naruszenia zobowiązań umownych ze szkodą dla wnoszącego odwołanie nie stanowi z pewnością nakazu wobec banku ani też obowiązującego stanowiska. |
| --- | --- |

3.

W zakresie wniosku o stwierdzenie mobbingu orzeczenie Sądu do spraw Służby Publicznej zostało zakwestionowane z uwagi na pozorne uzasadnienie, w zakresie w jakim stwierdzenie naruszenia zobowiązań umownych ze szkodą dla wnoszącego odwołanie nie stanowi z pewnością nakazu wobec banku ani też obowiązującego stanowiska.

| 4. | Co się tyczy wniosku o nakazanie zaprzestania mobbingu, uznaje się, że rzekomy zakaz wydawania nakazów nie może być bezwzględny, lecz powinien bez wątpienia zostać uchylony w obliczu działań dotykających godności danej osoby oraz praw podstawowych. |
| --- | --- |

4.

Co się tyczy wniosku o nakazanie zaprzestania mobbingu, uznaje się, że rzekomy zakaz wydawania nakazów nie może być bezwzględny, lecz powinien bez wątpienia zostać uchylony w obliczu działań dotykających godności danej osoby oraz praw podstawowych.

| 5. | W zakresie wniosku o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia z uwagi na mobbing podkreśla się fakt, że Sąd do spraw Służby Publicznej, z jednej strony, odrzuca jego wnioski skierowane do komitetu prowadzącego postępowanie wyjaśniające, z drugiej zaś zauważa, że na EBI nie ciąży jakiekolwiek zobowiązanie do działania, gdyż nie został wydany żaden skazujący wyrok i ponieważ decyzja komitetu nie jest obowiązująca ani wiążąca i nie stanowi również przesłanki proceduralnej. |
| --- | --- |

5.

W zakresie wniosku o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia z uwagi na mobbing podkreśla się fakt, że Sąd do spraw Służby Publicznej, z jednej strony, odrzuca jego wnioski skierowane do komitetu prowadzącego postępowanie wyjaśniające, z drugiej zaś zauważa, że na EBI nie ciąży jakiekolwiek zobowiązanie do działania, gdyż nie został wydany żaden skazujący wyrok i ponieważ decyzja komitetu nie jest obowiązująca ani wiążąca i nie stanowi również przesłanki proceduralnej.

| 6. | Co się tyczy wniosku o zasądzenie odszkodowania za szkody oceniane per se, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej popełnił błąd zarzucając mu, iż nie wskazał żadnego naruszenia prawa oraz kwestionuje zasądzenie i uzasadnienie przyznanego odszkodowania w wysokości 3 000 EUR. |
| --- | --- |

6.

Co się tyczy wniosku o zasądzenie odszkodowania za szkody oceniane per se, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej popełnił błąd zarzucając mu, iż nie wskazał żadnego naruszenia prawa oraz kwestionuje zasądzenie i uzasadnienie przyznanego odszkodowania w wysokości 3 000 EUR.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/50 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/50

---

Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2015 r. – Internet Consulting/OHIM – Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige (SUEDTIROL)

(Sprawa T-11/15)

(2015/C 073/61)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Internet Consulting GmbH (Brunico, Włochy) (przedstawiciel: adwokaci L. Miori i A. Bertella)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige (Bolzano, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy „SUEDTIROL” – Wspólnotowy znak towarowy nr 2 826 931

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Wielkiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2014 r. w sprawie R 574/2013-G

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności lub całkowitą zmianę zaskarżonej decyzji Wielkiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2014 r., doręczonej w dniu 13 listopada 2014 r., oddalającej w każdym wypadku wysunięte przez Provincia Autonoma di Bolzano żądanie unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego Suedtirol; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności lub całkowitą zmianę zaskarżonej decyzji Wielkiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2014 r., doręczonej w dniu 13 listopada 2014 r., oddalającej w każdym wypadku wysunięte przez Provincia Autonoma di Bolzano żądanie unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego Suedtirol;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego przed OHIM oraz kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego przed OHIM oraz kosztami niniejszego postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 5 i 56 rozporządzenia (WE) nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 5 i 56 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

| — | naruszenie i błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c), art. 12 i 52 tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

—

naruszenie i błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c), art. 12 i 52 tego rozporządzenia.

---

| 2.3.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 73/50 |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 73/50

---

Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2015 r. – Luksemburg/Komisja

(Sprawa T-259/14) (1)

(2015/C 073/62)

Język postępowania: francuski

Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.

---